Recenzje

𝐾𝑎𝑡𝑒𝑔𝑜𝑟𝑖𝑎 𝑤𝑖𝑒𝑘𝑜𝑤𝑎: 18+ 𝑀𝑜𝑗𝑎 𝑜𝑐𝑒𝑛𝑎: ✰✰✰✰✰ ༄ - Shark i Scar kontra świat? - szepnął. - Shark i Scar kontra świat - powtórzyłam równie cicho.༄ ৎ୭ Książki Moniki są mi dobrze znane i w większości lubiane dlatego czytanie po raz drugi tej pozycji było naprawdę świetnym uczuciem. Gdy ponad rok temu przeczytałam tą historię po raz pierwszy podobała mi się równie bardzo co teraz. Szczerze, cieszyłam się, że pamiętałam z niej już niewiele ponieważ miałam okazję przeżyć to wszystko na nowo. ৎ୭ Bardzo lubię styl pisania autorki. Jest on przyjemny, łatwy do czytania i przede wszystkim wciąga w lekturę, niezależnie od tematów. Całość przeczytałam bardzo szybko z czego jestem w miarę zadowolona. ৎ୭ Mimo tego, że książka raczej należy do mroczniejszych, dalej było w niej dużo humoru i szczerze ale naprawdę dużo się śmiałam! ৎ୭ Ciekawiło mnie czy polubię Vedię. Kobieta zdecydowanie ma swój specyficzny charakter i wręcz uwielbiam to jak została wykreowana. Najbardziej podobało mi się to, że była konsekwentna z sobą i nie zmieniała zdania oraz podejścia w ciągu kilku minut. ৎ୭ To samo jeśli chodzi o Reigana. Podobała mi się jego kreacja. Mężczyzna miał momenty gdzie potrafił się szybko odizolować jednak pasowało to do jego postaci i faktu, że miał problemy. Musiał najpierw się pogodzić z nimi, by dopuścić do siebie w stu procentach kobietę. ৎ୭ Od początku podobała mi się fabuła. Po skończeniu pierwszego tomu byłam wręcz w szoku i zabrałam się praktycznie od razu po drugi tom, wiedząc, że zdecydowanie się nie zawiodę. ৎ୭ Ilość plot twistów była w sam raz. Za każdym razem mnie szokowały, ale ani razu nie odczułam przesytu. Uważam, że wszystko zostało dobrze rozpisane i dobrze rozplanowane, a ostatecznie miało sens i trzymało się całości. Zdecydowanie wielki plus. ৎ୭ W tym tomie, relacja głównych bohaterów przerodziła się do czegoś więcej. Już nie byli tylko znajomymi, którzy wykorzystywali siebie nawzajem, a przyjaciółmi (chociaż Rei się do tego nie chciał przyznać), którzy stopniowo zaczynali do siebie czuć coś więcej, mimo tego, że zupełnie nie taki mieli plan. Ale wiecie, plany są po to by je zmieniać. Chociaż mogłoby się wydawać, że to Reigan będzie dominował w ich relacji, to tak naprawdę o większości rzeczach decydowała Vedia. ৎ୭ Bardzo podobał mi się wątek przyjaciół. Oczywiście, oni sami się przyjaźnili, ale mówię teraz o ich pozostałych. Nawet w momencie kiedy się kłócili, były to kłótnie spowodowane troską i zmartwieniem o siebie nawzajem. Ostatecznie są dla siebie oparciem i pomagają gdy mają jak. ৎ୭ Po raz kolejny Fortuna pokazała mi, dlaczego tak bardzo lubię jej twórczość i nie mogę się doczekać, aż znajdę czas by sięgnąć po kolejną książkę jej autorstwa!

Wiecie, że około 90% dzieci doświadcza hejtu, a cyberprzemoc dotyczy co drugiego nastolatka?! 😔 Te liczby naprawdę przerażają. Dlatego ogromnie cieszy mnie, że powstają książki, które pomagają dzieciom zrozumieć, czym jest hejt, jak sobie z nim radzić i przede wszystkim - gdzie szukać pomocy. „Nie daj się Pinku!” Urszuli Młodnickiej i Agnieszki Waligóry to właśnie jedna z takich książek. 💙 Pink to niebieski stworek w biało-czerwonej koszulce, który od razu przyciąga uwagę swoimi niezwykłymi uszami - jedno ma spiczaste, a drugie okrągłe. I właśnie z Pinkiem dzieci poznają sytuacje, które mogą spotkać również ich. Znajdziemy tutaj krótkie historie pokazujące różne oblicza hejtu. Każda z nich daje okazję do rozmowy i zastanowienia się, co można zrobić, kiedy ktoś nas wyśmiewa, obraża czy sprawia, że czujemy się gorsi. Po opowieściach czekają również zadania, które pomagają dzieciom lepiej zrozumieć poruszany temat. To książka, która pokazuje dzieciom, że każdy z nas jest inny i właśnie to jest w nas wyjątkowe. Uczy, że krzywdzące słowa innych osób nie powinny odbierać nam poczucia własnej wartości i wiary w siebie. Pokazuje też, że w trudnej sytuacji nie trzeba zostawać samemu - warto powiedzieć o tym komuś dorosłemu i szukać wsparcia. 🩵 To również bardzo wartościowa książka dla rodziców. Pomaga znaleźć sposób na rozpoczęcie rozmowy z dzieckiem o hejcie, przemocy rówieśniczej i tym, co zrobić, kiedy spotka to je albo kogoś z jego otoczenia.

Od kilku dni śledzę różne doniesienia medialne i odbieram telefony od rodziców, którzy wyrażają zmartwienie swoimi dziećmi, ich zachowaniem, wybuchowością, drażliwością, albo też odwrotnie nagłą niechęcią do rozmów I skrytością. Ktoś powie: ,to normalne u nastolatka", inni zauważą: „ach, rozpoczął się wrzesień, a z nim szkoła z całym dobrodziejstwem inwentarza". Niestety, także z tym mniej przyjemnym jego wymiarem, jakim jest hejt i wykluczenie. Czy wiedzieliście, że blisko 90% dzieci doświadcza jakiejś formy przemocy rówieśniczej? To ogromna liczba. Czy jako rodzice, specjaliści, nauczyciele i w ogóle społeczeństwo możemy coś z tym zrobić? Myślę, że niejedno. Dzisiaj chcę Wam pokazać coś, co rzeczywiście wspiera i daje konkretne narzędzia. Oto najnowsza część serii o uwielbianym przez dzieci bohaterze „Nie daj się, Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani, dla dzieci i dla rodziców trochę też" @mlodula, @aga_waligora, wyd. @czytalisek_wydawnictwo i @wydawnictwo_sensus Tym razem wraz z Pinkiem będziemy zauważać własne umiejętności, wartości, cechy, które czynią nas wyjątkowymi. Niezależnie od tego czy jesteśmy dziewczynami, chłopakami, czy wolimy sport czy też matematykę - każdy się liczy! Wplecione w treść komunikaty wspierające i hasła motywujące działają niezwykle krzepiąco i naturalnie zachęcają do dobrego myślenia o sobie. Autorki pokazują, że porównywanie się z innymi to niebezpieczna pułapka, a nawet jeśli mamy jakieś niedoskonałości, to one w żaden sposób nie odejmują nam wartości. W książce znajdziecie szereg poruszonych tematów, m.in: Jak rozróżnić dobry żart od złośliwości, a skarżenie od zgłaszania problemu? Co naprawdę czuje osoba wyśmiewana ? Jak budować wewnętrzną siłę, empatię, szacunek i to zarówno do innych, jak i do samego siebie? Na koniec przywołany zostaje nietypowy manifest, czyli zbiór dobrych rad pomagających budować zdrowe relacje. To taka prosta ściągawka, co robić w sytuacji hejtu oraz jak o siebie rzeczywiście zadbać. Znajdziecie także wykaz telefonów i czatów zaufania, po które warto sięgnąć w trudniejszym momencie. Jeśli dziecko wie gdzie znajdzie taką pomoc to łatwiej mu będzie z niej skorzystać. Podsumowując, w książce znajdziecie aż 16 wartościowych rozdziałów. Każdy z nich tworzy krótką, ale niezwykle treściwą historię z ćwiczeniami i afirmacjami. Do tego dochodzą cudowne, przytulne ilustracje, które fantastycznie oddają dynamikę sytuacji oraz emocje bohaterów. Mimo że temat jest trudny, to przyjaźnie namalowane postacie sprawiają, że czyta się ją lekko, bezpiecznie i bez przytłoczenia. Czy warto? Blisko 140 stron pełnych wiary w dziecko, praktycznych wskazówek zarówno dla młodego czytelnika, jak i dla nas rodziców i dorosłych towarzyszących. Opowiedzcie sobie sami :)

Jedni mówią, że jest to „cecha osobowości, która w dużym stopniu determinuje to, na ile skutecznie radzimy sobie z wyzwaniami, stresorami i presją niezależnie od okoliczności” (Strycharczyk & Clough, 2024), a inni, że raczej „naturalna lub wypracowana umiejętność umożliwiająca: ogólnie - radzenie sobie lepiej od konkurentów z różnymi wyzwaniami (…); bardziej szczegółowo - działanie pod presją w zdeterminowany, skoncentrowany, pewny siebie i kontrolowany sposób” (Jones, Hanton, Connaughton, 2002). Odporność psychiczna - bo o niej mowa - na pewno jest zjawiskiem złożonym, stosunkowo interdyscyplinarnym i kompetencyjnie obszernym. Kwestie definicyjne to jednak wyłącznie powierzchowna część tego zagadnienia. Jak z kolei możemy ją rozwijać, a w jaki sposób (na co dzień lub od święta) wzmacniać, to zupełnie inna para kaloszy. Tym bardziej mając na uwadze tych najmłodszych… Książka pani Agnieszki Grzeli-Opalińskiej pt.: „Odporność psychiczna dziecka. 65 ćwiczeń wzmacniających siłę, spokój i wiarę w siebie” to praktyczny przewodnik oraz kompleksowy zbiór zadań ukierunkowany na wszechstronny rozwój kompetencji społeczno-emocjonalnych dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Autorka jest zarówno psycholożką, jak i nauczycielką, w tym doświadczoną trenerką Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) z 20-letnim stażem pracy. Wychodzi z założenia, że odporność psychiczna nie sprowadza się do doraźnego gaszenia emocjonalnych pożarów tu i teraz, lecz stanowi złożony, aczkolwiek zarazem długofalowy proces budowania wewnętrznych zasobów młodego człowieka (!). Publikacja ta trafnie rozkłada, moim zdaniem, pojęcie OP na czynniki pierwsze, ukazując jej wielowymiarowość (owszem, konsensusu wśród naukowców nadal brak, jakie kompetencje s-e dokładnie wchodzą w jej skład). Pani Grzela-Opalińska podkreśla, że na w miarę stabilną konstrukcję psychiczną (to jednak zawsze będzie pewna wymiarowość) składają się m.in.: poczucie sprawczości, samoświadomość, wysokie poczucie własnej wartości, swobodna asertywność oraz zdolność do wykrywania i rozumienia poznawczych automatyzmów. Książka dostarcza czytelnikowi precyzyjnych tipów i narzędzi, jak w codziennej praktyce wychowawczej wzmacniać umiejętność regulowania emocji, uczyć radzenia sobie ze stresem oraz budować trwałe, oparte na zaufaniu relacje z otoczeniem oraz w jaki sposób rozwijać komunikacyjne skille (dorosłych również!). Formalna struktura publikacji opiera się na formule aktywizującego workbooka, tj. przestrzeni zaprojektowanej do pisania, rysowania, kreślenia i bezpośredniej pracy na papierze. I choć proponowane aktywności często wychodzą poza same ramy zeszytu, to jest on dobrym kompanem swobodnej ekspresji dziecka. Kluczowym zaś zabiegiem narracyjnym jest wprowadzenie tworu „Ekipy z Leśnej” i krótkich opowiadań z udziałem 6-letniej Niny, 8-letniej Oli, 10-letniego Patryka, 7-letniego Ksawerego oraz kota Fuksa i psa Fryderyka. Zabieg ten uznaję za duży plus zbioru ćwiczeń, bo myślę, że bez tego wiele z nich byłoby oderwanymi od rzeczywistości przykładami „jak radzić sobie, gdy…”, a tymczasem dzieciaki mają szansę na naturalnie utożsamienie się z bohaterami i łagodne wejście w świat wielu rozmaitych emocjonalnych wyzwań. A tak à propos tych ćwiczeń… Autorka zadbała tutaj także o znaczną różnorodność. Możemy zaznajomić się z bardzo prostymi i mało wymagającymi zadaniami angażującymi wyobraźnię, zmysł wzroku, po bardziej złożone ćwiczenia wspierające czytanie ze zrozumieniem, pisanie, a nawet wybrane kompetencje cyfrowe (m.in. poprzez proste polecenia typu „sprawdź w internecie” itd.). Podoba mi się również postawienie akcentu na odpowiedzialność rodziców i opiekunów za rozwój kompetencji dzieci (choć wiadomo, nie jest to takie stuprocentowe jak byśmy tego nie/-chcieli), w tym podkreślenie naszej roli we wzmacnianiu oraz obniżaniu (nieumyślnym, ale wciąż) odporności psychicznej. Zaproponowane ćwiczenia same w sobie wymagają od nas pewnego współudziału i autorefleksji, dzięki czemu książka może być uniwersalnym narzędziem zarówno dla rodziców, jak i nauczycieli czy pedagogów i terapeutów szkolnych. Nie jest superwymyślna, ale myślę, że od tego typu workbooków nikt tego (chyba?) nie wymaga. Z perspektywy praktyka publikacja stanowi dla mnie dość wartościowy zbiór inspiracji metodycznych, gotowych do zastosowania. Ba… Zaprezentowane w niej ćwiczenia - nie wszystkie, wybrane rzecz jasna - zamierzam niebawem przetestować w działaniu w ramach implementacji autorskiego programu edukacyjnego (!). Dziękuję zatem za multum inspiracji. Jak bardzo przydatna okaże się ta książka w szkolnej praktyce, czas pokaże… czas pokaże… :) PS. Moje ulubione ćwiczenia: nr 8 (dla całej rodziny <3), nr 23 (jak zamienić komunikaty zgniatające naszą pewność siebie itd. w komunikaty wspierające), nr 37 (stresomierz), nr nr 38, 39 i 41 (z obszaru psychosomatyki stresu) oraz opowiadanie nr 3 (z modelem ABC w praktyce!). Bibliografia (dla osób z naukowym zacięciem, polecam): 1. Jones, G., Hanton, S., & Connaughton, D. (2002). What Is This Thing Called Mental Toughness? An Investigation of Elite Sport Performers. Journal of Applied Sport Psychology, 14, 205-218. 2. Strycharczyk D. & Clough P. (2024). Odporność psychiczna. Strategie i narzędzia rozwoju. Wydawnictwo GWP, Sopot.

Cole Ashby, świeżo mianowany szeryf Laurel Creek, rozchwytywany kawaler i samotny ojciec. Swojej córce chce zapewnić wszystko to co najlepsze. Wraz z przyjaciółmi wybiera się do Las Vegas, gdzie pod wpływem impulsu, zakładu, oraz kilku mocniejszych drinków bierze ślub i budzi się u boku swojej najlepszej przyjaciółki. Tuż po przebudzeniu zdają sobie sprawę, że mając na względzie ich własne życie, przyszłe wybory w których staruje ojciec Ginger i zaprzysiężenie Cola muszą utrzymać swój wybryk w tajemnicy, aby nie doszło do skandalu. Choć od zawsze się coś między nimi działo, po impulsywnym, pełnym pożądania weekendzie te uczucia są jeszcze bardziej intensywne... ___ "Miłość w galopie" to trzeci i zarazem najlepszy (wg mnie) tom serii "Ranczo Srebrzyste Sosny". Głównych bohaterów poznałam już trochę przy czytaniu poprzednich części, więc dobrze wiedziałam, że choć byli dla siebie ogromnym wsparciem, oraz najlepszymi przyjaciółmi, to też mocno między nimi iskrzyło, zwłaszcza gdy się przekomarzali i sobie ciągle dogryzali. Byłam bardzo ciekawa jak autorka uchwyci ich relację. Choć nie przepadam za szybkimi ślubami w stolicy grzechu, tak tutaj ze względu na wcześniejszą znajomość pary przymknęłam na to oko :) fajnie było obserwować jak oboje radzą sobie z córką Cola, jak się zachowują oraz dogadują w naturalnym, domowym środowisku, jak oboje chodzą wokół siebie na paluszkach byle tylko nie wracać pamięcią do namiętnych chwil, czy jak w końcu dają upust pożądaniu. Zabrakło mi nieco klimatu samego rancza, ale rodzinne spotkania wynagradzały wszystko. Jeśli szukacie rozgrzewających, pobudzających zmysły romansów na jesienne wieczory i lubicie klimaty kowbojskie to zwróćcie uwagę na tę serię :)