Recenzje

„Frenemy...” to książka o więziach rodzinnych, nadużywaniu władzy, niskim poczuciu własnej wartości, pierwszych poważnych decyzjach, sile przyjaźni oraz ambicjach i tajemnicach. Erika Monroe — pracowita i ambitna uczennica liceum. Dziewczyna marzy o tym, by studiować w Stanfordzie. Uwielbia chemię, uprawia lekkoatletykę i właśnie z tymi dwoma dziedzinami wiążę swoją przyszłość na prestiżowej uczelni. By osiągnąć swój cel, nastolatka musi bardzo się starać, mieć świetne oceny i nienaganną opinię. Dodatkowo presja, którą odczuwa w domu, ma na nią zły wpływ. Erika nieustannie porównuje się do swojej starszej siostry i żyje w jej cieniu. Nie łatwo zaimponować matce, która ciągle wychwala starszą, idealną córkę. Na szczęście dziewczyna ma przyjaciółkę Miko, obie się wspierają w trudnych chwilach oraz spędzają razem wolny czas. Nikt inny nie zna Eriki tak jak Miko, która jest powierniczką jej tajemnic. Chase Thatcher — tajemniczy chłopak z garstką przyjaciół, którzy znają go nieco lepiej od pozostałych uczniów. To oni wiedzą o jego przeszłości i akceptują go takim, jaki jest. Nastolatek spotyka się z dziewczynami, ale nie angażuje się w relacje z nimi. Chase ze względu na swoją przeszłość ma trudności z zaufaniem i obdarza nim tylko nielicznych. Ten chłopak ma dwa oblicza — bad boy w szkole, a poza jej murami wrażliwy, pracowity i czuły chłopak. Dlaczego nowa dyrektorka liceum postawiła sobie za cel pozbycie się Chase'a ze szkoły? Jaką rodzinną tajemnicę skrywa chłopak? Czy Erika podejmie właściwą decyzję? Chociaż czasy szkolne już dawno mam za sobą, to lubię czytać młodzieżówki, bo mam do nich sentyment. Przygody nastolatków ich pierwsze związki, szkolne i rodzinne problemy niejednokrotnie mnie mocno wciągały. W tym przypadku nie było inaczej, książka od początku mi się podobała, a główni bohaterowie przypadli mi do gustu. Dodatkowo intryga, w którą zostali uwikłani Erika i Chase sprawiła, że byłam ciekawa dalszego rozwoju wydarzeń. Książka ma na okładce oznaczenie 16+ i właśnie dla takich czytelników będzie najciekawsza, bo będą mogli oni identyfikować się z bohaterami. Dla fanów młodzieżówek również może się ona okazać ciekawa. Jednak dla niektórych może być zbyt grzeczna, bo nie ma tutaj żadnych drastycznych ani hot scen. Podsumowując, książka mi się podobała, może nie trafi to mojego top 5 młodzieżówek, ale uważam, że miło spędziłam z nią czas, a historia Eriki i Chase'a była naprawdę ciekawa. Młodszym czytelnikom zdecydowanie polecam się z nią zapoznać.

Zajmijmy się najpierw naszym głównym bohaterem Xavierem, który ma do zaoferowania więcej niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Na samym początku wydawało mi się, że jest takim typowym bananowym dzieckiem, który miał wszystko podsunięte pod nos. Dosłownie. Później trochę zyskał w moich oczach, ale na samym końcu myślałam, że go udusze. Miałam ochotę to zrobić! I dobra może dużo przeszedł w życiu, ale nic go nie usprawiedliwia przed tym co chciał zrobić. Angelina to kobieta, która również wiele przeszła - zaczynając od porwania - jej życie nie przypominało jak z filmów o szczęśliwej rodzinie. Chociaż nie powiem bo jej bracia się starali, aby tak właśnie było. Pokrzywdzona przez życie bo nie miała okazji poznać swoich rodziców. Odważyła się walczyć o swoje i pokazać, że można żyć inaczej. Główna bohaterka jest wielobarwną postacią i chociaż brakowało mi więcej opisów o jej życiu. To co się działo i miałam lekki niedosyt takich informacji. Jeśli chodzi o rozwój związku głównych bohaterów to też tutaj było mi mało. Wiecie wszystko się działo tak szybko, że w pewnym momencie naprawdę się gubiłam co i jak. Brakowało mi dreszczyku i ekscytacji. Rozdziały krótkie, szybko się czytało. Nie miałam trudności w zrozumieniu historii. Samo zakończenie tej książki zaskoczyło mnie. Nie sądziłam, że aż tak się wzrusze na samym końcu. (A może to wina hormonów?) Podsumowując książkę oceniam na takie 4/5 ⭐ przez to, że brakowało mi większego rozwoju sytuacji w pewnych momentach. Wszystko działo się dla mnie za szybko. Historia warta uwagi moim zdaniem jeśli chcemy pochłonąć książkę w jeden wieczór.

Rory w dzieciństwie widziała śmierć swojej siostry bliźniaczki Cory. Od tamtego momentu próbuje znaleźć mordercę, a przy okazji zabija tych, którzy próbują skrzywdzić inne osoby. Za swoje zbrodnie trafia do Vinculi - mrocznego królestwa, gdzie rządzi Caius. On również odsiaduje swój wyrok i wszystko wskazuje na to, że wie dokąd trafiła dusza Cory. Mam co do tej książki dość mieszane uczucia. Z jednej strony miło spędziłam przy niej czas, a jednocześnie niektóre momenty były naprawdę irytujące. Rory to bohaterka moralnie szara. Bywają chwile, że jej zachowanie wydaje się nielogiczne i pozbawione większego sensu, np. gdy pozwala się poniżać innym więźniom Vinculi, choć zazwyczaj twardo stąpa po ziemi. Caius natomiast chowa wszystkie swoje dobre cechy pod maską tajemniczego i wyniosłego króla Umbry, ale widać jego późniejszą przemianę. Autorka ciekawie kreuje świat fantastyki, dzieląc go na cztery królestwa oraz różne grupy istot. Na końcu dostajemy małą ściągę tego, kto jest kim i jakie cechy przynależą do danego gatunku. Całość wypada nieźle i jestem ciekawa, co wydarzy się w kolejnej części, bo ta zostawiła mnie z ogromnym niedosytem. Ocena: 3,5-4/5

Samoregulacja jest sposobem życia polegającym na wracaniu do równowagi oraz mądrym zarządzaniu sobą i swoimi emocjami. „Samoregulacja w praktyce” to książka, która rozkłada stres na czynniki pierwsze. Razem z nią zastanowimy się, co wywołuje w nas stres i co nas przytłacza, dlaczego zachowujemy się tak, a nie inaczej, a potem nauczymy się ten spokój odzyskiwać. Autorka jest mamą trójki dzieci i swoją książkę kieruje głównie do rodziców. Zachowanie i nastrój rodzica w dużej mierze wpływa na dziecko i warto mieć tego świadomość. Ale nawet jeśli ktoś nie ma dzieci, ta książka może pomóc zrozumieć własny stres i lepiej sobie z nim radzić. Dzięki temu możemy budować lepsze relacje, funkcjonować bardziej optymalnie i po prostu lepiej o siebie zadbać. Zanim przejdziemy do ćwiczeń, dowiemy się jednak trochę o rozwoju dziecka. Autorka przedstawia rozwój mózgu, uczy, czym jest samoregulacja oraz pokazuje rolę opiekuna w życiu dzieci w różnym wieku. Wspomina też o wsparciu dla młodej mamy, o usypianiu, a także o wyzwaniach w przedszkolu i szkole oraz wielu innych ważnych kwestiach. W dalszej części dowiemy się, co może ukoić układ nerwowy i sprzyjać samoregulacji. W drugiej części książki, skierowanej już tylko do dorosłych, pojawiają się ćwiczenia i pytania do przemyślenia. Całość podzielona jest na cztery obszary samoregulacji: ciało, emocje, umysł i relacje. To nie jest książka, która rozwiązuje wszystkie problemy, ale daje dobry początek do refleksji i próby zmiany. Napisana jest lekkim, nienaukowym językiem i czyta się ją płynnie. Mamy wygodnie podzielone akapity, często pogrubione czcionki, tabelki i inne „upiększacze”, dzięki którym wygodnie się czyta. Dała mi do myślenia i uważam, że warto ją przeczytać.

Czy we współczesnym świecie możemy zwolnić? OPINIA: Czy tego chcemy czy nie - żyjemy w kulturze wiecznego zaierdolu, ta książka nam o tym przypomina i w pigułce ukazuje, jak wiele korzyści nas czeka, jeśli zwolnimy tempo. Rady mogą wydawać się oczywiste i banalne, ale czy równie łatwo wdrożyć je w życie? Ta książka pomaga poprzez ćwiczenia i proste, ale mądre rady zwolnić tempo. Książka jednak ma do zaoferowania znacznie więcej. Pokazuje, jak być bardziej asertywnym, jak zadbać o swój czas, jak stać się bardziej produktywnym, jak żyć bardziej tu i teraz. Świetna pozycja dla ludzi, którzy przede wszystkim pracują umysłowo, często w korpo. Książka pomaga uporządkować myśli i chaos, który często rządzi naszym życiem. Wskazuje kierunek, w jakim trzeba iść, aby organizować swój czas praktyczniej. Pokazuje, że czasem lepsze jest wrogiem dobrego. To kawał naprawdę pożytecznego podręcznika, do którego już teraz wiem, że będę wracać niejednokrotnie. Muszę jednak ostrzec, iż znajduje się tu sporo wiedzy i warto czytać tę pozycję z przerwami, dając sobie czas na przyswojenie wiedzy.