Recenzje

Od wspólnej nocy Penny i Eliego minęło już trochę czasu, a dziewczyna musi zmierzyć się z konsekwencjami tej przygody. Penny odkrywa, że jest w ciąży ze znanym hokeistą,nktory jest jednocześnie przyjacielem jej starszego brata. Nic do niego nie czuje i nie ma żadnych oczekiwań. Jest przekonana, że sama ze wszystkim sobie poradzi. Jednak Pacey, jej brat zamierza wszystko poukładać tak, żeby jego jedyna siostra nie była z tym wszystkim sama. Eli jest zawodnikiem Vancouver Agitators. Choć mężczyzna jest zainteresowany Penny, to perspektywa stałego związku, odpowiedzialności i bycia ojcem wydaje się nie być dla niego. Jednak Pacey uważa inaczej i pewnego dnia Eli, wraz z walizkami staje pod drzwiami dziewczyny. Ma z nią zamieszkać i się zaopiekować. Jednak wspólne mieszkanie nie jest takie proste tym bardziej, że wciąż pomiędzy nimi iskrzy. "Dwa magiczne słowa" to drugi tom serii Vancouver Agitators: miłość na lodzie od Meghan Quinn. Podobała mi się wakacyjna książka tej autorki i miałam nadzieję, że tak będzie też z historią Penny i Eliego, ale niestety nie do końca przypadła mi do gustu. Głowni bohaterowie znają się od pewnego czasu, mężczyźnie bardzo podoba się siostra przyjaciela, jednak dostał od niego ostrzeżenie. Kiedy sytuacja się komplikuje główny Eli martwi się nie tylko o swoją relacje z Penny, ale również o przyjaźń z pascey. Mężczyzna boi się ojcostwa i związków przez swoje dzieciństwo, natomiast Penny jest silną kobietą, która wie, że w razie czego poradzi sobie sama. Jednak mieszkanie pod jednym dachem wszystko zmienia. Bardzo podobało mi się, że relacja głównych bohaterów rozwijała się powoli. Jednak fabuła chwilami się ciągnęła i trochę się nudziłam. Liczyłam na trochę więcej akcji i hokeja, który w tej historii był tłem. Pomimo tego, historia Penny i Eliego mnie zainteresowała i byłam bardzo ciekawa jak się skończy.

Dobra, w tej książce pada stwierdzenie, że główny bohater wygląda jak Elijah Mikaelson. I to by mi właściwie mogło wystarczyć za całą recenzję. 😂 Ale o tym wspominałam Wam już na relacji, więc dobra, niech wam będzie, rozwinę temat… „Love Inn” Magdaleny Szponar to historia, w której Evie wraca do rodzinnego Nelson z planem na przyszłość, który bardzo szybko rozsypuje się na kawałki. Związek z Patrickiem okazuje się kompletną pomyłką a rodzinny hotel tonie w problemach. Evie chce uratować miejsce, które jest częścią jej rodziny, i właśnie tutaj pojawia się Ronan Gauthier. Chłodny, zdystansowany konsultant (btw jej dawny profesor 🫠), który ma pomóc jej postawić Love Inn na nogi. No i jak to bywa wspólna praca, mieszkanie pod jednym dachem sprzyjają odpuszczeniu profesjonalnego dystansu. Ale wiecie co? To naprawdę bardzo przyjemny slow burn, w którym napięcie buduje się stopniowo, ich relacja jest naprawdę satysfakcjonująca. No i wiecie, ja naprawdę lubię motyw ratowania rodzinnego dziedzictwa. Hotel nie jest tutaj tylko miejscem, w którym dzieje się akcja. Dochodzi też cała tajemnica związana z przeszłością hotelu i rodziną Carterów, dzięki czemu historia nie opiera się wyłącznie na romansie. Mamy trochę napięcia, problemów i zawirowań . A nad tym wszystkim unosi się jesienny, bardzo przytulny klimat. Hotel, góry, deszcz, ciepłe wnętrza i ten cały cozy vibe sprawiły, że „Love Inn” naprawdę dobrze czytało mi się właśnie w takim spokojniejszym, jesiennym nastroju w otoczeniu syropów i chusteczek, bo aktualnie sobie rodzinnie chorujemy. No i bohaterowie poboczni. Tutaj muszę wspomnieć o Joshu, bo zrobił na mnie naprawdę niesamowite wrażenie. I przyznaję, bardzo chętnie poznałabym jego historię od początku. Nie tylko to, co wydarzyło się później, ale też jego życie zanim trafił na wózek, droga, która doprowadziła go do miejsca, w którym jest teraz, i oczywiście… no dobra, powiem to. Ja tam widzę ship z jedną osobą i uważam, że byłby z tego kawał dobrej historii. To oczywiście moje czyste myślenie życzeniowe, ale jeśli kiedyś powstałaby historia Josha, zdecydowanie miałabym ją na swojej liście. I wiecie, ja z piórem Magdaleny Szponar poznałam się właściwie dopiero niedawno, ale muszę przyznać, że bardzo szybko się polubiłyśmy i coś czuję, że tak już zostanie. „Love Inn” dało mi dokładnie to, czego aktualnej potrzebowałam. A teraz pozostaje mi czekać na kolejną książkę Magdy i przy okazji nadrobić te wcześniejsze, których jeszcze nie znam.

W świecie, w którym na każdy ból mamy tabletkę z reklamą przedstawiającą uśmiechniętą panią biegającą po łące, książka Izabeli Raczkowskiej „Ciało chore z emocji” uderza jak kubeł lodowatej wody. Autorka, psychoterapeutka z wieloletnim doświadczeniem, bezlitośnie przypomina nam o czymś, o czym w ferworze „dowożenia wyników” i „radzenia sobie z życiem” wolelibyśmy zapomnieć: nasze ciało to kronika wszystkiego, czego nie odważyliśmy się wypowiedzieć na głos. Izabela Raczkowska (Gliwice 2023) buduje solidną argumentację opartą na psychosomatyce, udowadniając, że nasza biografia jest trwale zapisana w tkankach, mięśniach i narządach. Dla mnie ta lektura nie była jedynie naukowym wywodem, ale lustrem, w którym odbiły się moje własne, skomplikowane lata. Kiedy czytasz o tym, jak stłumiony żal czy lęk manifestują się w ciele, przed oczami stają mi konkretne etapy mojej drogi. Był tam rozwód – który choć bolesny w procesie, stał się moją upragnioną przepustką do wolności. Była tam wyniszczająca praca pod dyktandem przemocowej szefowej, przy której każdy poranek zaczynał się od fizycznego ścisku w żołądku. Wtedy łudziłam się, że to po prostu „stresująca praca”. Raczkowska wyjaśnia jednak, że takie ignorowanie sygnałów to prosta droga do somatycznego buntu. Obecnie, będąc w środku wydarzeń w SCK, widzę ten mechanizm jeszcze wyraźniej. Kiedy otoczenie staje się toksyczne, a poczucie niesprawiedliwości gęstnieje, ciało wysyła sygnały, których nie da się już zatuszować kawą. Moje ciało mówi „dość” poprzez mgłę mózgową, odcięcie od emocji, nadmierną senność i zaburzenia depresyjne. To tryb awaryjny organizmu, który nie chce już być poligonem doświadczalnym dla cudzych frustracji. Bezpiecznik Pauli: Oczywiście, najłatwiej jest zwalić mgłę mózgową na brak magnezu. Można wykupić pół apteki i łudzić się, że to „tylko brak witamin”, zamiast przyznać, że nasze ciało po prostu przestało obsługiwać rzeczywistość, która mu nie służy. Czasem „nie chce mi się wstać” to nie lenistwo, tylko manifestacja organizmu, który ma dość. Co jednak najważniejsze, książka Raczkowskiej to nie tylko sucha teoria. Autorka rzuca nam koło ratunkowe w postaci konkretnych asan i ćwiczeń, które mają pomóc odblokować to, co w nas „zamarzło”. To bezpośrednie zaproszenie do praktyki, które idealnie rezonuje z jogą. W nurcie, który praktykuję, praca z ciałem to przede wszystkim bycie tu i teraz – wspaniała medytacja w ruchu. Raczkowska pokazuje, jak poprzez konkretne pozycje możemy realnie wpłynąć na nasz stan emocjonalny, zamiast tylko o nim dyskutować na terapii. Kiedy stajesz na macie i wykonujesz asany opisane w książce, mgła mózgowa na chwilę rzednie. Skupienie na oddechu i precyzja ruchu wymuszają obecność, której tak bardzo nam brakuje. To jedyny moment, w którym ciało przestaje być wrogiem wysyłającym bolesne sygnały, a staje się domem, w którym w końcu można bezpiecznie zamieszkać. Praca z asanami pozwala „odmrozić” odcięte emocje, dając im przestrzeń do wypłynięcia, zamiast pozwalać im gnić w środku w formie kolejnej dolegliwości. Książka ta, to obowiązkowa lektura dla każdego, kto czuje, że jego organizm strajkuje. Autorka uczy nas czytać sygnały, zanim zamienią się w krzyk. To 240 stron prawdy, która uwiera, ale – dzięki praktycznym ćwiczeniom – daje realne narzędzia do odzyskania równowagi. Bo wolność zaczyna się tam, gdzie przestajemy uciekać od własnego ciała i zaczynamy go słuchać na macie.

Mafijny dark romans w dusznym Bostonie, gdzie wyroki zapadają w cieniu luksusu. Ona odkrywa, że całe jej dotychczasowe życie było kłamstwem. On jest capo, którego fascynacja zamienia się w obsesję. Czasami sięgamy po książkę z cichą nadzieją, że wgniecie nas w fotel pod ciężarem skrajnych emocji. Dokładnie z takim nastawieniem, w chłodny wieczór z kubkiem parującej herbaty, otworzyłam „W jego rękach. Rzeczywistość”, romans mafijny będący bezpośrednim domknięciem losów poznanych w „Iluzji”. Pamiętając dreszcz niepokoju z pierwszego tomu, liczyłam na bezkompromisowy, magnetyczny spektakl, który wyłamie się z utartych ram. Akcja ponownie przenosi nas do dusznego, bezwzględnego Bostonu, gdzie w cieniu luksusu zapadają wyroki decydujące o czyimś losie. To tutaj Ayleen Richardson musi odnaleźć się w nowej, przerażającej rzeczywistości. Nie jest już niewinną obserwatorką, lecz kobietą, której dotychczasowa tożsamość okazuje się starannie utkanym kłamstwem.Punktem zapalnym staje się wiszące nad miastem widmo bezlitosnej wojny gangów oraz naciski rodziny Verdi, żądającej pieczętującego sojusz małżeństwa. Gdy pozory bezpieczeństwa pękają, stawką staje się nie tylko przetrwanie, ale i odkrycie, czyja dłoń od początku pociągała za sznurki.Osią powieści pozostaje relacja Ayleen i bostońskiego capo, Collina Stewarda. Collin to postać utkana z chłodu i zaborczości, która pod wpływem dziewczyny przeradza się w duszącą obsesję; fascynowały mnie jednak chwile, gdy spod maski tyrana wyzierał lęk.Z kolei Ayleen, choć potrafi zaimponować odwagą, bywała w swoich decyzjach naiwna i niekonsekwentna. Mafijny dark romans w dusznym Bostonie, gdzie wyroki zapadają w cieniu luksusu. Ona odkrywa, że całe jej dotychczasowe życie było kłamstwem. On jest capo, którego fascynacja zamienia się w obsesję. Czasami sięgamy po książkę z cichą nadzieją, że wgniecie nas w fotel pod ciężarem skrajnych emocji. Dokładnie z takim nastawieniem, w chłodny wieczór z kubkiem parującej herbaty, otworzyłam „W jego rękach. Rzeczywistość”, romans mafijny będący bezpośrednim domknięciem losów poznanych w „Iluzji”. Pamiętając dreszcz niepokoju z pierwszego tomu, liczyłam na bezkompromisowy, magnetyczny spektakl, który wyłamie się z utartych ram. Akcja ponownie przenosi nas do dusznego, bezwzględnego Bostonu, gdzie w cieniu luksusu zapadają wyroki decydujące o czyimś losie. To tutaj Ayleen Richardson musi odnaleźć się w nowej, przerażającej rzeczywistości. Nie jest już niewinną obserwatorką, lecz kobietą, której dotychczasowa tożsamość okazuje się starannie utkanym kłamstwem.Punktem zapalnym staje się wiszące nad miastem widmo bezlitosnej wojny gangów oraz naciski rodziny Verdi, żądającej pieczętującego sojusz małżeństwa. Gdy pozory bezpieczeństwa pękają, stawką staje się nie tylko przetrwanie, ale i odkrycie, czyja dłoń od początku pociągała za sznurki.Osią powieści pozostaje relacja Ayleen i bostońskiego capo, Collina Stewarda. Collin to postać utkana z chłodu i zaborczości, która pod wpływem dziewczyny przeradza się w duszącą obsesję; fascynowały mnie jednak chwile, gdy spod maski tyrana wyzierał lęk.Z kolei Ayleen, choć potrafi zaimponować odwagą, bywała w swoich decyzjach naiwna i niekonsekwentna.

To jedna z tych książek, po które sięga się, gdy chce się naprawdę zadbać o swoje ciało od środka, ale bez przesadnego skomplikowania. Świetnie rozkłada temat stanów zapalnych na czynniki pierwsze i pokazuje, jak prostymi zmianami w talerzu przywrócić organizmowi równowagę. Bardzo życiowe i praktyczne podejście! Jako osoba chorująca przewlekle bardzo doceniam treść tej książki.