Recenzje

„Każdy wyścig Formuły 1 ma swoje momenty pełne napięcia i dramatyzmu, a każdy sezon - swoich niezwykłych bohaterów i niesamowite występy”. Formuła 1. Niezapomniane chwile to bardzo ładnie wydana książka, która zabierze nas w podróż przez historię jednego z najbardziej emocjonujących sportów na świecie. Ukazuje sto najważniejszych momentów sprzed siedemdziesięciu pięciu lat historii F1, pokazując zarówno triumfy, jak i dramaty, które ukształtowały legendę królowej motorsportu. Wszystko zaczęło się trzynastego Maja tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym roku na torze Silverstone, gdzie zebrało się 150 tysięcy widzów, by oglądać 21 kierowców rywalizujących w pierwszym wyścigu Mistrzostw Świata Formuły 1. Od tamtej chwili ten sport nieustannie elektryzuje fanów na całym świecie. Autor przestawia w swojej książce, wydarzenia poprzez konkretne momenty, które napisane są w krótkiej i przystępnej formie. Mamy wspomniane takie momenty, jak cud w deszczu, gdzie Max Verstappen pokazał niesamowity talent do jazdy w trudnych warunkach. Epickie zwycięstwa Juana Manuela Fangio z 1957 roku i Lewisa Hamiltona z 2008 roku oraz najbardziej wyrównany finisz w dziejach wyścigów z 1971 roku i wiele, wiele innych ciekawych momentów, które zapisały się przez te wszystkie lata. Nikt z nas także nie zapomni tych chwil grozy, jakimi były wypadek Roberta Kubicy w 2006 roku, który uderzył w betonową ścianę z prędkością ponad 300km/h. Straszne wydarzenie także miało miejsce w Grand Prix Bahrajnu w 2020 roku, gdzie Romain Grosjean zderzył się z innym kierowcą i z ogromną prędkością poleciał na stalową barierę i właśnie wtedy jego bolid rozpadł się na pół i stanął w płomieniach. Jednak w 1976 roku nie było takich zabezpieczeń, jakie ma obecna F1, dlatego podczas Grand Prix Niemiec, Niki Lauda otarł się o śmierć, kiedy jego bolid zaczął płonąć, a on sam został uwieziony w kokpicie. Tylko dzięki bohaterskiej postawie innych zawodników przeżył. Różnica jest taka, że ten pierwszy uszedł bez szwanku, a ten drugi został okropnie poparzony. Takie sytuacje niestety się zdarzają, w najstraszniejszych scenariuszach jest także śmierć... Tego to już musicie dowiedzieć się z książki. Prawdziwi kibice dobrze znają te wydarzenia. A dla was, jakie jest najciekawsze wydarzenie, które zapadało wam w pamięci, od kiedy oglądacie Formułę 1? Formuła 1 jeden to niesamowity sport, który zmienia się i przechodzi ewolucję. Zdecydowanie jest bezpieczniejsza niż była lata temu. Jednak obecny stan i nowy sezon 2026, który się zaczął, wywołuje u mnie ogromny niesmak i krwawiące serce. Zobaczymy, jak będzie dalej... A co wy o nim sądzicie? Zdecydowanie warto przeczytać. Polecam ją zarówno wiernym kibicom, którzy znają każdy zakręt torów wyścigowych i nie opuścili żadnego Grand Prix, jak i tym, którzy dopiero zaczynają przygodę z F1. Będzie to książka odpowiednia zarówno dla dzieci, jak i dorosłych.

Ja nie wiem jak w tej kobiecie mieści się tyle talentu! Ludka kolejny raz pokazała, ze potrafią budować swoich bohaterów, a oni są co prawda z wadami, ale dzięki temu są ludzcy i my przeżywamy ich losy. Sutton pomaga wszystkim, pod naciskiem rodziny ciągle wydaje jej się, ze robi za mało. Serio każda osoba z ADHD ma tak, że bierze sobie na kark za dużo, bo ciągle nie wierzy w to, że jest wystraczająco dobra. Taka jak właśnie jest. On Hugh typowy aspargerowiec zamknięty w swojej niszy. Cyferki to jego żywioł. Musi mieć wszystko zaplanowane, ułożone, a najlepiej żeby mieściło się wszystko w tabelce excela. Jego życie wyglądem przypomina jedno kolorowe ściany, które znajdziecie też w jego mieszkaniu. Historia, jest romantyczna, urocza i pokazana w tak miły i dostępny sposób, że nie da się od niej oderwać. Ból, złość i bezradność jest poprzeplatana zabawnymi momentami. Dlatego nam łatwiej odebrać historię tej trójki. Tak. Sutton jest chyba z jedną lepszych mam jakie poznałam. To ile ona ma cierpliwości i oddania dla córki jest wspaniałe.

Książka "Zaburzenia lękowe. Jak naturalnie przywrócić pokój i harmonię" autorstwa Ewy Wądołowskiej porusza temat, który w ostatnich latach stał się niezwykle częsty. Coraz więcej osób zmaga się z różnego rodzaju lękami, a od czasu pandemii liczba zaburzeń lękowych i depresji znacząco wzrosła. To problem, który dotyka zarówno dorosłych, jak i młodsze osoby. Autorka przybliża czytelnikowi przyczyny powstawania lęków, dzieli je na różne rodzaje oraz opisuje sposoby radzenia sobie z nimi. W książce znajdziemy informacje o możliwych terapiach, metodach relaksacji, a także o tym, jakie lęki najczęściej pojawiają się u kobiet, mężczyzn czy dzieci. Ciekawym dodatkiem jest również temat diety antylękowej. Dowiadujemy się, jak sposób odżywiania może wpływać na nasze samopoczucie, jakie produkty warto włączyć do codziennej diety oraz jakie zioła, suplementy czy adaptogeny mogą wspierać organizm w walce ze stresem i napięciem. Po każdym rozdziale znajduje się także bibliografia. Muszę jednak przyznać, że po tej lekturze mam mieszane odczucia. Z jednej strony książka porusza bardzo ważny temat i w przystępny sposób wprowadza czytelnika w zagadnienie zaburzeń lękowych. Z drugiej strony wiele wątków zostało opisanych dość skrótowo. To książka, która może być dobrym wprowadzeniem do tematu lęku i sposobów radzenia sobie z nim, jednak osoby szukające obszernej wiedzy mogą odczuć pewien niedosyt.

Zaburzenia odżywiania należą dziś do jednych z najbardziej złożonych problemów zdrowia psychicznego. Choć przez wiele lat kojarzono je głównie z anoreksją czy bulimią, współczesna psychologia coraz wyraźniej zwraca uwagę na inne formy nieprawidłowej relacji z jedzeniem, w tym na kompulsywne objadanie się. Jest to zaburzenie, w którym jedzenie przestaje pełnić jedynie funkcję odżywczą, a zaczyna stawać się sposobem regulowania emocji, radzenia sobie ze stresem czy ucieczką od trudnych doświadczeń. Problem ten dotyka wielu osób, często pozostając długo niewidoczny dla otoczenia, ponieważ nie zawsze wiąże się z drastycznymi zmianami masy ciała. Właśnie dlatego publikacje podejmujące ten temat w sposób rzetelny i jednocześnie przystępny są szczególnie potrzebne. Książka „Kompulsywne objadanie się” autorstwa Marceliny Paprockiej, opublikowana nakładem wydawnictwa Sensus, stanowi wartościową próbę przybliżenia czytelnikowi natury tego zaburzenia oraz sposobów radzenia sobie z nim. Autorka podchodzi do tematu nie tylko jako badaczka czy popularyzatorka wiedzy psychologicznej, ale przede wszystkim jako dietetyczka kliniczna i psychodietetyczka, czyli jako praktyk pracujący z osobami zmagającymi się z trudnościami w obszarze odżywiania. Ten praktyczny wymiar doświadczenia jest wyraźnie obecny w całej książce i stanowi jedną z jej największych zalet. Czytelnik ma poczucie, że zawarta w książce wiedza i podstawowe zalecenia zostały ukształtowane w bezpośrednim kontakcie z realnymi problemami pacjentów. Autorka w trzydziestu krótkich rozdziałach w przystępny sposób wyjaśnia mechanizmy stojące za kompulsywnym jedzeniem, pokazując, że nie jest ono wyłącznie kwestią braku silnej woli czy niewłaściwych nawyków. Paprocka podkreśla rolę emocji, napięcia psychicznego oraz doświadczeń życiowych, które mogą prowadzić do utrwalenia schematu sięgania po jedzenie jako formy ukojenia. Dzięki temu książka pomaga czytelnikowi spojrzeć na problem z większym zrozumieniem i empatią, zarówno wobec siebie, jak i wobec innych osób zmagających się z podobnymi trudnościami. Jak podkreśla autorka, za pośrednictwem tej książki chce dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem w sposób przystępny, zaś celem, jaki jej przyświeca, jest pokazanie, że zmiana jest możliwa i że każdy zasługuje na zdrową relację z jedzeniem. Istotną częścią publikacji jest przedstawienie konkretnych strategii pracy nad zmianą relacji z jedzeniem. Autorka proponuje różnego rodzaju ćwiczenia, pytania do refleksji oraz wskazówki, które mogą pomóc w rozpoznawaniu własnych emocji i mechanizmów stojących za napadami objadania się. W tym miejscu szczególnie widoczny staje się praktyczny charakter książki. Nie jest to jedynie teoretyczny opis problemu, lecz raczej swego rodzaju przewodnik, który ma towarzyszyć czytelnikowi w procesie stopniowego odzyskiwania kontroli nad własnym zachowaniem i budowania bardziej świadomej relacji z jedzeniem. Na uwagę zasługuje także sposób, w jaki Paprocka prowadzi narrację. Język książki jest zrozumiały i niemal pozbawiony specjalistycznych terminów, dzięki czemu książka pozostaje dostępna również dla osób, które nie mają wcześniejszego kontaktu z literaturą psychologiczną. Jednocześnie autorka nie upraszcza nadmiernie omawianych zagadnień. Potrafi zachować równowagę między rzetelnością a przystępnością, co sprawia, że publikacja może być wartościowa zarówno dla osób zmagających się z kompulsywnym jedzeniem, jak i dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć naturę zaburzeń odżywiania. „Kompulsywne objadanie się” można więc odczytywać jako książkę o charakterze terapeutycznym, choć nie zastępuje ona profesjonalnej pomocy psychologicznej. Jej celem jest raczej uporządkowanie wiedzy, nazwanie doświadczeń i pokazanie możliwych kierunków pracy nad sobą. Dzięki temu czytelnik może poczuć, że jego trudności nie są czymś odosobnionym ani niezrozumiałym, lecz wpisują się w szerszy kontekst psychologiczny. Publikacja ta wyróżnia się przede wszystkim autentycznością i praktycznym nastawieniem. Widać w niej doświadczenie osoby, która na co dzień spotyka się z problemem kompulsywnego jedzenia i rozumie, jak złożony oraz często bolesny jest to proces dla osób nim dotkniętych. Stanowi ona cenną i potrzebną pozycję w literaturze dotyczącej zaburzeń odżywiania, szczególnie dla tych, którzy szukają nie tylko wiedzy, lecz także praktycznych wskazówek oraz nadziei na zmianę.

Jeśli szukasz poradnika, który zamiast suchych teorii daje konkretne narzędzia do pracy z emocjami - swoimi i dziecka - to ta pozycja jest dla Ciebie. Natalia Fedan, opierając się na metodzie Self-Reg, pokazuje, że za „trudnym” zachowaniem dziecka (i dorosłego!) zazwyczaj nie stoi zła wola, lecz nadmiar stresorów. Dlaczego warto po nią sięgnąć? Praktyczne podejście: Książka jest wypełniona przykładami z życia wziętymi, które każdy rodzic rozpozna w 5 sekund. Wsparcie dla dorosłego: Autorka nie zapomina o nas - opiekunach. Przypomina, że nie da się wspierać dziecka, gdy nasz własny „bak paliwa emocjonalnego” jest pusty. Przystępny język: Skomplikowane procesy neurologiczne są tu wyjaśnione w sposób lekki i zrozumiały, co pozwala szybko zrozumieć, co dzieje się w mózgu podczas wybuchu złości. Moja opinia To nie jest kolejna książka o „tresowaniu” dziecka. To lektura, która uczy empatii i uważności. Pomaga zamienić pytanie „Dlaczego on to znowu robi?” na „Czego on w tej chwili potrzebuje?”. Dla mnie to pozycja obowiązkowa na półce każdego świadomego rodzica i nauczyciela. Pozwala odetchnąć i spojrzeć na codzienne wyzwania z dużo większym spokojem. Moja ocena: 9/10 ⭐