Recenzje

Czy w piłce nożnej liczą się tylko umiejętności? Leo ma już na swoim koncie spore sukcesy, ale przed nim kolejne wyzwanie. Tym razem czeka go Puchar Narodów, w którym będzie reprezentował swój kraj. Brzmi jak spełnienie marzeń? Owszem, ale szybko okazuje się, że nie wszystko idzie po jego myśli. Nowa drużyna to nowi koledzy, inne charaktery i brak porozumienia na boisku. Leo wie, że nawet największy talent nie wystarczy, jeśli zawodnicy nie potrafią ze sobą współpracować. A czasu na zgranie zespołu jest coraz mniej… „Akademia piłkarska. #5 Puchar Narodów” to opowieść o piłce nożnej, ale też o czymś znacznie ważniejszym niż zdobywanie bramek. O zaufaniu, współpracy, presji i o tym, że prawdziwa drużyna to nie tylko grupa dobrych zawodników, ale ludzie, którzy potrafią grać razem. Sądzę, że to świetna propozycja dla młodych miłośników footballu, zwłaszcza tych, którzy poza oglądaniem meczów lubią też poczytać o piłkarskich przygodach. Takie książki mogą być fajnym sposobem na połączenie czytania z tym, co naprawdę ich interesuje.

To historia, w której miłość miesza się z bólem, przeszłością i pragnieniem zemsty, a granica między nienawiścią a uczuciem staje się coraz bardziej cienka. Marcello De Angelis, syn mafii z Atlantic City, i Valentina Coletti, córka capo, od dzieciństwa byli sobie przeznaczeni. Łączyły ich obietnice, wspólne marzenia i przekonanie, że spędzą razem całe życie. Niestety, jeden wieczór wystarczył, aby wszystko, co znali, rozpadło się na kawałki. Po stracie Valentiny Marcello pogrąża się w mroku, przemocy i gniewie. Z czasem staje się mężczyzną, który doskonale odnajduje się w brutalnym świecie mafii, ale gdzieś pod tą skorupą wciąż kryje się człowiek zraniony przez przeszłość. Kiedy los ponownie stawia na jego drodze Valentinę, powracają nie tylko wspomnienia, ale również emocje, których nie da się tak łatwo uciszyć. Pojawia się pytanie, czy można odbudować coś, co kiedyś zostało zniszczone, i czy miłość ma jeszcze szansę przetrwać w świecie, w którym tak wiele zależy od zemsty. Podczas czytania czułam napięcie, niepokój i ciekawość, bo ta historia pokazuje, jak bardzo przeszłość potrafi wpłynąć na teraźniejszość. Najbardziej porusza mnie to, że za gniewem i pragnieniem odwetu kryją się ból, tęsknota oraz uczucia, które mimo upływu czasu nie chcą zniknąć. To opowieść o utraconym zaufaniu, trudnych wyborach i próbie odnalezienia siebie w świecie pełnym niebezpieczeństw. „Bloody Revenge” to historia dla osób, które lubią mroczne romanse mafijne, intensywne emocje, skomplikowane relacje i bohaterów, których przeszłość nie pozwala im zaznać spokoju. To książka, która przypomina, że czasami najtrudniejsza walka nie toczy się z wrogami, ale z własnymi uczuciami. Bo kiedy w grę wchodzą miłość, zdrada i zemsta, nic nie jest tak proste, jak mogłoby się wydawać. 

Powrót do magicznego miasteczka w Kolorado nastąpił bardzo szybko i to można uznać za wielką zaletę wydania dwóch tomów jednocześnie. Książki są do siebie bardzo podobne i mój odbiór ich również. W tej części wracamy do znanych już bohaterów, bo para, której miłosne losy śledziliśmy w tomie pierwszym pojawia się i w tej części, i to zdecydowanie nie tylko gościnnie. Drugi tom to losy Maxa, którego już osoby, które poznały tom pierwszy doskonale znają, i Betty, czyli nowej w tej niezwykłej miejscowości. Max ma rodzinną farmę choinek, a Betty co tu dużo mówić jest dla niego konkurencją. Max wymyśla niecny plan, żeby rozkochać w sobie " nową" , a potem porzucić, wtedy na pewno wyjedzie. Nie muszę dodawać jak się takie plany kończą, zwłaszcza kiedy od początku coś ich do siebie ciągnie... Fajnie się czyta, naprawdę podobnie jak tom pierwszy jest to taki ciepły, wesoły, świąteczny romansik. Porównując z tomem pierwszym też dochodzę do wniosku, że może tom drugi jest trochę mniej zwariowany. Szczerze mówiąc chyba nawet mniej było takich fragmentów, gdzie mnie denerwowały dialogi, bo ta para jakoś bardziej przypadła mi do gustu. Ogólny zamysł jest jednak podobny, ma być mega świątecznie, z tą taką fajną, ale zwariowaną magią, ma być wesoło i pikantnie, a momentami uroczo. Udało się to jeśli taki plan miała autorka. Ja polecam całą serię. Czytajcie. Seria pięknie wydana, fajny pomysł na prezent.

🏀 Recenzja 🏀 Q: Czy macie takie wrażenie, że książki z motywem hokeja zawojowały rynek a inne na przykład siatkówka czy koszykówka są spychane na dalszy plan? "Stanowiło to naszą prywatną cichą wojnę, która toczyła się... w sumie to chyba o nic. Po prostu nie umieliśmy wytrzymać w swoim towarzystwie dłużej niż minuty bez dogryzania sobie nawzajem. Dodatkowo z czasem zaczęliśmy też rywalizować." Astrid i Ashton są niesamowicie ambitni a każdy ma plany na przyszłość. On jest kapitanem szkolnej drużyny koszykówki a z kolei ona kapitanem cheerleaderek. Głównym wątkiem tej historii jest rywalizacja pomiędzy bohaterami a także to, że odkąd tylko pamiętają czują wobec siebie niechęć. Ale oczywiście będą musieli ze sobą współpracować przy nowym projekcie w tym samym zakopać topór wojenny. Przez tą historię się po prostu płynie. Przewracałam kolejne strony z zapartym tchem, bo relacja pomiędzy bohaterami jest niesamowicie urocza, zabawna ale i pełna napięcia. Pomimo tego, że oboje przyzwyczajeni byli do dogryzania sobie to gdy zaczęli spędzać ze sobą czas odkryli, że jednak nie znali siebie nawzajem. Krok po kroku poznawali się a nie przez pryzmat tego, że chodzili razem do szkoły. Relacja pomiędzy bohaterami zmienia się bardzo powoli, bo od wzajemnej niechęci przechodzą do przyjaźni. Odkrywają że w sobie nawzajem mogą odnaleźć zaufanie, aby powierzyć sobie swoje problemy i rozterki. Uwielbiam w historii to, że autorka przyłożyła się także do postaci drugoplanowych które są niesamowite. Jedne irytują, drugie rozbawiają a jeszcze kolejne wprowadzają zamęt w historie. Dzięki temu stała się ona o wiele lepsza. "The perfect match" to młodzieżówka przepełniona niesamowitymi przyjaźniami, dążeniem do spełnienia swoich marzeń, wyrzeczeniami jakie się z nimi wiążą, ale i miłością która przychodzi do nas niespodziewanie. 4.5/5 🏀

„The Perfect Match” miało dla mnie taki świetny vibe jak z „High School Musical”, że już samym klimatem zrobiło mi dzień. Serio. To był jeden z moich ulubionych filmów i zawsze chciałam przenieść się tam i dołączyć do dzikich kotów i po prostu nie mogłam się powstrzymać przed przeczytaniem. No bo proszę was, jest tu szkoła, koszykarze, cheerleaderki, rywalizacja, imprezy i ten cały młodzieżowy chaos - no moja wewnętrzna nastolatka wręcz piszczy. I przyznam, że całą książkę czytało mi się tak dobrze, tak przyjemnie.. ona nie próbuje być czymś bardzo poważnym i wielkim, nie próbuje udawać poważnej i trudnej. Jest fajna lekka, trochę słodka i ma w sobie coś przez co się się płynie. Astrid i Ashton od pierwszej sceny pokazują nam swoje spięcia i przekomarzanki, ale bez poczucia jakiejś wielkiej nienawiści, tylko taka fajna niechęć i rywalizacja. Poza tym lubiłam patrzeć jak wszystko zaczyna powoli skręcać w przeciwną stronę. A moja ulubiona scena? Zdecydowanie imprezą i przebraniami ze „Zwierzogrodu”! No przecież ja to kocham! Jestem mega fanką tej bajki i Judy Hopps więc jak tylko się to pojawiło, od razu byłam kupiona. Takie małe smaczki naprawdę potrafią zrobić klimat. No i oczywiście nie ma tu miejsca na nudę, wokół nich cały czas coś się dzieje - drużyny, znajomi, szkoła, wspólny projekt, mnóstwo wszystkiego i przez to czuć, że książka nie skupia się tylko na tej dwójce a na całej szkolnej rzeczywistości. I jak na debiut książka Basi Michalskiej wypada naprawdę fajnie. Czy wszystko było dla mnie z efektem wow? No nie. Czy kilka rzeczy dało się przewidzieć wcześniej? Jasne, że tak, ale kompletnie mi to nie przeszkadzało, bo bawiłam się naprawdę dobrze. Dla mnie było to fajnie - spędziłam z nią mega fajny wieczór i spokojnie mogę powiedzieć, że dla młodszych czytelniczek jest to taki must have!