Recenzje

Po szychcie to książka, która pokazuje codzienność pracy z zupełnie innej perspektywy tej bardziej ludzkiej, prawdziwej i często niedostrzeganej. Autorzy zabierają czytelnika w świat ludzi, którzy po godzinach pracy mają swoje historie, marzenia i sposób na odreagowanie trudów dnia. To opowieść pełna autentyczności, momentami surowa, ale jednocześnie bardzo bliska i zrozumiała. Najbardziej podobało mi się to, jak zwykłe sytuacje nabierają tu znaczenia i pokazują, że każda praca niesie za sobą coś więcej niż tylko obowiązki. To nie jest moja pierwsza książka tego duetu i chyba właśnie dlatego sięgnęłam po nią bez wahania. Szczególnie lubię ich serię „Polska z pomysłem”, która zawsze inspiruje i pokazuje ciekawe spojrzenie na codzienność i podróże. W „Po szychcie” czuć ten sam styl: lekki, autentyczny i pełen uważności na ludzi i ich historie. Czyta się ją z refleksją i poczuciem, że za każdą codziennością kryje się coś więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. 📚✨

"Demoniczne dwudziestolecie. Czarownice, znachorzy i zaświaty na usługach zbrodni" Pauliny Drożdż to książka pełna niezwykle interesujących historii. Przedstawia życie i wierzenia zwykłych ludzi, którzy różne zbrodnie próbowali tłumaczyć czarami i zabobonami. Autorka w bardzo dokładny sposób opisuje jedenaście historii kryminalnych, przenosząc nas do powojennej codzienności, która wbrew pozorom wciąż była silnie zakorzeniona w wierze w czarownice i demoniczne moce. Na skutek biedy i analfabetyzmu ludzie często powierzali swoje zaufanie znachorom i ulegali przesądom. Polskie realia naszych dziadków i pradziadków zostały przedstawione od strony, o której dziś nie mówi się często, choć jeszcze sto lat temu były one jednym z tematów prasy. Lektura, ze względu na formę, dostępne zdjęcia i przypisy, jest szybka i przyjemna. Treść została przedstawiona rzetelnie i dokładnie, a mroczne historie wciągają od pierwszej strony. Jest to idealna pozycja dla osób, które interesują się historią, ale niekoniecznie tą dotyczącą wielkich wydarzeń i wojen, lecz codziennym życiem zwykłych ludzi, ich wierzeniami i zwyczajami. Jako osoba, która nie przepada za historią, ale bardzo interesuje się wierzeniami i ludowymi tradycjami, uważam tę książkę za niezwykle fascynującą. Przedstawione historie są momentami przerażające, ukazują mroczne strony ludzkiego życia, a jednocześnie pozwalają lepiej zrozumieć realia i sposób myślenia ludzi tamtych czasów. Uważam, że jest to lektura obowiązkowa, dla osób zainteresowanych podobnymi tematami. Serdecznie polecam!

Przyznam, że rzadko sięgam po reportaże.. zazwyczaj nie potrafią mnie do siebie przyciągnąć i omijam je szerokim łukiem. Jednak przy tej książce musiałam przystanąć, przeczytałam opis i bez wahania po nią sięgnęłam. Czy to był błąd? Nadal jestem zaskoczona, że śmiało mogę odpowiedzieć "nie". Autorka zagłębiła się w zbrodnie z dwudziestolecia międzywojennego, gdzie wiedza, zwłaszcza na wsiach, była mocno okrojona. Niestety to bardzo sprzyjało oszustom, którzy nie omieszkali skorzystać z szansy i znaleźć jak najwięcej zysku dla siebie. Przyznam, że te historie potrafiły złamać serce. Czytając opracowane przez autorkę historię, zastanawiałam się gdzie uciekło sumienie i rozum? Skąd tyle bezduszności? Na plus na pewno są krótkie rozdziały, zwłaszcza dla osób (takich jak ja), które niekoniecznie mają po drodze z reportażami. Krótko, treściwie i na temat. Nie ma zbędnych opisów, lania wody. Wszystko jest jasne i dodatkowo urozmaicone przez fotografie oddające tamte lata. Głosuje na tak. Dodatkowo autorka swoim piórem potrafi czytelnika skutecznie zatrzymać, przyznam, że po rozpoczęciu rozdziału musiałam go dokończyć, innej opcji nie rozważałam. Reasumując, książkę na pewno dałabym osobie poszukującej treściwej lektury, z krótkimi rozdziałami, zainteresowaną historią, której w podręcznikach szkolnych nie znajdziemy oraz dla tych co ciekawią się nietypowymi zbrodniami.

Bardzo się cieszę, że sięgnęłam po tę książkę, bo choć złamała mi serce, była to naprawdę piękna i poruszająca. W centrum opowieści znajduje się Brooke Ward, studentka Uniwersytetu Columbia, która postanawia opuścić Nowy Jork i przenieść się do Bostonu. To wybór, który wywołuje sprzeciw jej ojca, jednak tym razem dziewczyna nie chce ustąpić. Zbyt wiele rzeczy w jej życiu zaczęło się rozpadać. Trudno jest jej patrzeć na to, jak matka coraz bardziej pogrąża się w alkoholizmie, a powrót do rodzinnego miasta nieustannie przywołuje wspomnienia tragedii sprzed trzech lat. Właśnie wtedy zginął Caleb Black, chłopak, który był dla niej kimś znacznie więcej niż tylko przyjacielem. Los sprawia jednak, że Brooke ponownie trafia w miejsca związane z jego pamięcią. W pobliżu domu jej ojca wciąż mieszka rodzina Caleba, a jego matka prowadzi fundację wspierającą młodych sportowców. Spotkanie Brooke i Coltona (brata Caleba) staje się początkiem relacji, która rodzi się z bólu i wspólnej straty. Oboje noszą w sobie ogromny ciężar i każde z nich na swój sposób próbuje zrozumieć, dlaczego wszystko się potoczyło w tak straszny sposób. Ich wspólna droga nie jest łatwa ani prosta. Zbliżają się do siebie powoli, ostrożnie, czasami wręcz niechętnie, ponieważ każde z nich musi najpierw zmierzyć się z własnymi demonami. Dzięki temu wszystko rozwija się naturalnie, a ja miałam czas, aby poznać bohaterów, zrozumieć ich emocje i naprawdę im kibicować. Dużą zaletą powieści jest również styl autorki. Weronika pisze w sposób lekki i bardzo obrazowy, dzięki czemu historię czyta się z ogromną łatwością. Jednak już od początku czuć, że jest to bardzo emocjonalna historia i pod powierzchnią tej pozornej lekkości kryje się sporo trudnych tematów. Opowieść dotyka żałoby, poczucia winy oraz życia z ciężarem wspomnień, które powracają na każdym kroku. Nie sposób też nie wspomnieć o samym wydaniu książki, które jest przeurocze. Już sama okładka przyciąga wzrok i sprawia, że chce się po nią sięgnąć, a w środku można znaleźć subtelne detale graficzne, które jeszcze bardziej podkreślają klimat historii i pokazują, ile serca włożono w jej stworzenie. To historia, która bardzo mnie wzruszyła, ale mimo bólu, który niesie ze sobą, czyta się ją z ogromnym zaangażowaniem i poczuciem, że uczestniczy się w czymś naprawdę szczerym.

Książka Ku zmianie. 102 nawyki świadomego życia autorstwa Anna Wendzikowska to publikacja, która nie próbuje udawać rewolucji - raczej spokojnie zaprasza do niej czytelnika. I może właśnie w tym tkwi jej siła. To nie jest poradnik, który narzuca jedną drogę ani nie zasypuje teorią. Zamiast tego dostajemy zbiór krótkich refleksji i prostych nawyków, które - choć na pierwszy rzut oka oczywiste - w codziennym pędzie często gdzieś nam umykają. Wendzikowska pisze lekko, momentami bardzo osobiście, dzięki czemu książka przypomina bardziej rozmowę niż wykład. Największą wartością tej pozycji jest jej „fragmentaryczność” - można otworzyć ją w dowolnym miejscu i znaleźć coś dla siebie. To książka na poranki, kiedy potrzebujemy delikatnego impulsu, i na wieczory, gdy chcemy się zatrzymać i pomyśleć, co tak naprawdę jest dla nas ważne. Czy wszystkie 102 nawyki zmienią życie? Pewnie nie. Ale kilka z nich może zostać z czytelnikiem na dłużej - a to już całkiem sporo. To książka dla tych, którzy nie szukają spektakularnych metamorfoz, lecz małych kroków prowadzących do większej uważności. I właśnie dlatego warto dać jej szansę.