Recenzje

Udawany związek, tajemniczy facet i rodzinne piekiełko. Bo przecież nic tak nie komplikuje życia jak ojciec, który zamiast wspierać, funduje córce emocjonalny escape room. 🖤 O CO CHODZI Renese Astor zrobi wszystko, by wyrwać się spod kontroli toksycznego ojca i wreszcie zdobyć upragnioną niezależność. Problem w tym, że otoczenie widzi w niej głównie piękną twarz, a nie kobietę, która chce decydować o własnym życiu. Z pomocą przychodzi mroczny Jasver Langford. 🖤 BOHATEROWIE Renese — pragnie wolności, ma dość oceniania przez pryzmat wyglądu, a przez ojca trzyma mężczyzn na dystans Jasver— mroczny, tajemniczy i absolutnie hipnotyzujący. Do tego z pozytywnie zakręconą rodzinką. Jasverze, gdzie składa się podania o adopcję? Ich relacja? Chemia jest naprawdę HOT! 🔥 A obsesja i tęsknota? Cudowny duet. Intensywnie, ale bez takich odpałów, przy których człowiek przewraca oczami i zastanawia się, czy bohaterowie nie potrzebują pilnie terapii. 🖤 KLIMAT To dark romance w wersji soft — jest mrok, są trudniejsze emocje i obsesyjne uczucia, ale bez przesadnego wypaczenia relacji. Tajemnica dość szybko stała się dla mnie oczywista, jednak nie zepsuło mi to lektury. Fabuła została wokół niej sprawnie poprowadzona, więc nawet jeśli rozwiązanie nie było dla mnie zaskoczeniem, nadal chciałam poznać dalszy ciąg. Na początku strasznie działała mi na nerwy przyjaciółka Renese, ale na szczęście później schodzi na dalszy plan. I całe szczęście, bo kiedy historia skupia się na głównej parze, robi się zdecydowanie ciekawiej! Trochę szkoda mi za to fake dating. Liczyłam, że ten motyw dostanie więcej przestrzeni i zostanie mocniej wykorzystany. 🖤 DLA KOGO Dla osób, które lubią mroczniejsze romanse, intensywne przyciąganie i motyw obsesji, ale niekoniecznie potrzebują ekstremalnie pokręconych relacji. 🖤 WERDYKT Nie każda tajemnica musi zwalać z nóg, żeby historia dobrze się czytała. Tutaj dostałam świetną chemię, cudny motyw obsesji i tęsknoty oraz Jasvera, którego zdecydowanie widziałabym w swojej kolekcji… facetów fikcyjnych. 🤭 Fake dating mógłby dostać więcej miłości, ale ogólnie bawiłam się dobrze.

„Nie daj się, Pinku!” - Urszula Młodnicka, Agnieszka Waligóra 💙 Hejt był od zawsze. Jednak jego ewolucja niesie za sobą bardzo bolesne skutki. Coraz częściej zapominamy, jak wielką krzywdę mogą wyrządzić słowa. I choć często mówimy o nim w kontekście dorosłych, dzieci również mierzą się z wyśmiewaniem, przykrymi komentarzami i wykluczeniem z grupy. Właśnie dlatego ta książka jest tak potrzebna! To już kolejna część i po raz kolejny nasz uroczy, niebieski przyjaciel pomaga przebrnąć dzieciom przez trudne tematy💙 W przystępny, ciepły sposób porusza właśnie temat hejtu, uczy stawiania granic, dbania o własne emocje i budowania poczucia własnej wartości. Dzięki historiom, praktycznym ćwiczeniom i pytaniom zachęcającym do refleksji staje się świetnym punktem wyjścia do ważnych rozmów z dzieckiem. To nie tylko książka dla najmłodszych, ale też cenna lekcja dla dorosłych. Przypomina, że za każdym słowem stoi czyjaś wrażliwość, a empatii, szacunku i reagowania na krzywdę warto uczyć od najmłodszych lat. Nie zawsze możemy uchronić dzieci przed przykrymi słowami, ale możemy nauczyć je, że cudza opinia nie definiuje ich wartości. I to jest lekcja, którą warto zabrać ze sobą na długo. 💙 Bardzo polecamy książeczki o Pinku. To nie tylko wartościowe narzędzie ale też ogromne wsparcie dla dzieci.

Na wydanie koszykarzy czekałam już od dawna. Treści od tej książce przewijały mi się na TikToku i X jeszcze na długo przed premierą. W związku z tym byłam niesamowicie ciekawa, czy książka rzeczywiście jest tak genialna, bo internet zrodził we mnie naprawdę wysokie oczekiwania. I wiecie co? Zdecydowanie się nie zawiodłam! Już od pierwszych stron pokochałam styl pisania autorki. Jest tak lekki i niezwykle przyjemny, że przez strony powieści wprost płynęłam. Z pierwszej strony w mgnieniu oka robiła się setna, a finalnie całą historię pochłonęłam w ekspresowym tempie. Pomogła w tym też genialna fabuła, w którą bardzo się zaangażowałam i wprost nie mogłam się oderwać. Bohaterowie również mnie urzekli. Relacja między nimi to coś, co sprawiło, że momentalnie ich pokochałam. Spora dawka przekomarzanek, porcja sportu oraz świetna chemia między postaciami to przepis na niesamowite enemies to lovers i dokładnie to tutaj zastałam. Jeśli szukacie czegoś w tym klimacie, to spośród masy książek na rynku wydawniczym poleciałbym wam właśnie tę. Wprost nie jestem w stanie wyrazić słowami jak świetnie bawiłam się podczas lektury i ile emocji mi ona dostarczyła! Ten tytuł zdecydowanie trafia na listę moich tegorocznych ulubieńców. Podsumowując - jeśli macie ochotę na romans sportowy z motywem hate-love, to trafiliście pod dobry adres. Z całego serca polecam wam tę powieść i mam nadzieję, że ,,The Perfect Match" skradnie również wasze serca.

Pierwszy tom tej historii bardzo mi się podobał, więc jak się pewnie domyślacie, nie mogłam się doczekać kontynuacji. Miałam już jakieś wyobrażenie o tym, w jakim kierunku może pójść ta historia, ale Kathreen Bennett postanowiła porządnie mnie zaskoczyć. I powiem Wam jedno, po tej lekturze moja głowa potrzebuje chwili odpoczynku, bo to, co tutaj się wydarzyło, momentami naprawdę przekraczało moje wyobrażenia. Pióro autorki niewiarygodnie wciąga. Od samego początku dzieje się naprawdę dużo, a emocji jest tyle, że czasami miałam ochotę odłożyć książkę, wziąć głęboki oddech i dopiero wtedy czytać dalej. Oczywiście nie zrobiłam tego, bo zwyczajnie nie potrafiłam się oderwać. Nie wszystkie emocje są przyjemne. Czasami są przytłaczające, ciężkie i zwyczajnie bolesne, ale właśnie dzięki temu ta historia tak mocno działa na czytelnika. Nie ma tutaj miejsca na nudę ani na spokojne czytanie bez większego zaangażowania. Kiedy już wpadłam w ten świat, przepadłam na dobre. Bardzo podoba mi się to, jak zmienili się nasi główni bohaterowie od pierwszego tomu. Ayleen stała się bardziej pyskata, zadziorna i pewna siebie. Nie boi się wyrażać własnego zdania, potrafi pokazać pazur i nie zamierza siedzieć cicho, kiedy coś jej nie pasuje. Naprawdę lubię obserwować tę stronę jej charakteru, bo widać, że dziewczyna nie stoi w miejscu. Zmienia się, dojrzewa i coraz wyraźniej pokazuje, kim jest. Collin natomiast stał się bardziej ludzki. I nie chodzi mi o to, że nagle zmienił się w zakochanego pieska, który na widok Ayleen merda ogonem i zapomina o całym świecie. Absolutnie nie. Nadal jest sobą, nadal ma w sobie tę swoją specyficzną naturę, ale zaczyna pokazywać więcej emocji. Pojawiają się przebłyski jego bardziej ludzkiej strony, które są po prostu genialne. Właśnie za to tak bardzo go lubię. Nie stracił tego, co czyni go tak wyjątkowym i fascynującym bohaterem, a jednocześnie możemy zobaczyć w nim coś więcej. Sama relacja Ayleen i Collina to już w ogóle osobna historia. Między nimi aż iskrzy, a ich wzajemne przyciąganie jest tak intensywne, że momentami naprawdę czułam te emocje na własnej skórze. Oni potrafią na siebie działać w sposób, który trudno opisać słowami. Ich relacja jest pełna napięcia, sprzeczności i uczuć, z którymi nie zawsze potrafią sobie poradzić. Nie zachowują się racjonalnie, a czasami miałam ochotę wejść do książki i potrząsnąć nimi obojgiem, żeby wreszcie zaczęli myśleć. Ale co ja poradzę, skoro ich kocham. No po prostu kocham. Kathreen świetnie radzi sobie z budowaniem atmosfery. Jej opisy nie są przesadnie długie, ale wystarczająco plastyczne, żeby pozwolić mi poczuć klimat danej sceny. Dialogi brzmią naturalnie, a bohaterowie mają swoje charaktery i sposób bycia. Wszystko ze sobą współgra, a styl autorki jest dojrzały, barwny i bardzo emocjonalny. Najbardziej doceniam jednak to, jak dobrze potrafi oddać uczucia bohaterów. Człowiek nie tylko czyta o ich strachu, złości, bólu czy pragnieniach. Człowiek naprawdę zaczyna to czuć. A kiedy książka potrafi wywołać we mnie aż tak silne reakcje, wiem, że autorce udało się zrobić coś naprawdę dobrego. Ogromnym plusem jest również rozwinięcie wątków, które poznaliśmy w pierwszym tomie. Autorka o niczym nie zapomniała, a przeszłość bohaterów cały czas miesza się z teraźniejszością, tworząc mieszankę, która potrafi nieźle namieszać w głowie. Tajemnic jest tutaj mnóstwo, a odpowiedzi na wiele pytań nadal brakuje. Co więcej, nawet kiedy wydaje Ci się, że już coś rozumiesz i zaczynasz inaczej patrzeć na konkretnego bohatera albo wydarzenie, wystarczy chwila, żeby wszystko się zmieniło. Właśnie to uwielbiam w tej historii. Możesz mieć swoje teorie, możesz próbować połączyć wszystkie elementy i doszukiwać się ukrytego znaczenia poszczególnych scen, ale Kathreen i tak potrafi wyciągnąć coś, czego kompletnie się nie spodziewałaś. Kilka razy podczas czytania zostałam tak zaskoczona, że dosłownie nie wiedziałam, co mam ze sobą zrobić. W pewnym momencie przestałam już nawet szukać odpowiedzi i próbować przewidywać kolejne wydarzenia. Po prostu poddałam się temu szaleństwu i pochłaniałam kolejne strony, bo wiedziałam, że i tak nie jestem w stanie przewidzieć, co autorka wymyśli dalej. No i teraz przechodzimy do zakończenia, bo tutaj muszę na chwilę przestać udawać, że jestem spokojną i opanowaną czytelniczką. AUTORKO, CO TO ZA ZAKOŃCZENIE?! Jak ja mam, przepraszam bardzo, wytrzymać do kolejnego tomu? No jak? Przecież ja tego nie zniosę. Tak się nie robi czytelnikom. Serio. Siedziałam po zakończeniu i miałam ochotę po prostu gapić się w ścianę, próbując poukładać sobie w głowie to, co właśnie przeczytałam. Znacie to uczucie, kiedy kończycie książkę i macie wrażenie, że zaraz eksploduje Wam głowa, bo nie wiecie, co zrobić z tym wszystkim, co właśnie się wydarzyło? No właśnie. Ja dokładnie tak miałam. Składam więc oficjalny protest i jednocześnie oficjalny wniosek o przyspieszenie premiery kolejnej części. Najlepiej na już, bo moja cierpliwość właśnie wyparowała. Potrzebuję odpowiedzi, potrzebuję wiedzieć, co będzie dalej, i przede wszystkim potrzebuję dowiedzieć się, jak autorka zamierza nas z tego wszystkiego wyciągnąć. Podsumowując, W jego rękach. Rzeczywistość to kontynuacja, która zdecydowanie nie idzie na łatwiznę. Dostałam historię pełną emocji, napięcia, tajemnic i zwrotów akcji, których naprawdę się nie spodziewałam. Dostałam bohaterów, którzy się rozwijają, relację, od której trudno się oderwać, oraz klimat, który potrafi przytłoczyć, ale właśnie dzięki temu tak mocno zapada w pamięć. Kathreen po raz kolejny pokazała mi, że potrafi nie tylko wciągnąć czytelniczkę w swoją historię, ale też porządnie namieszać jej w głowie i zostawić ją z emocjami, które nie chcą odpuścić nawet po zamknięciu książki. Jeśli pierwszy tom Wam się podobał, przygotujcie się na to, że tutaj może być jeszcze intensywniej. Ja przepadłam, pokochałam tę historię jeszcze bardziej i teraz pozostaje mi tylko czekać na dalszy ciąg. Chociaż słowo czekać brzmi w tej sytuacji wyjątkowo okrutnie.