Recenzje

Dziewczyny w roli śledczych? U nas w domu to teraz codzienność! 🕵️‍♀️ Zadbała o to Małgorzata Sokołowska - autorka, która sama nosi policyjny mundur, co od razu czuć w tej książce! Moje córki momentalnie wkręciły się w akcję i razem z literackim Klubem Detektywów rozpracowują kolejne sprawy. To genialne połączenie wciągającej fabuły z realną edukacją. Książka zmusza do logicznego myślenia, uczy spostrzegawczości i pokazuje od kulis pracę kryminalistyków - od zabezpieczania terenu po portrety pamięciowe. Co dla mnie ważne jako mamy - autorka sprytnie przemyciła tu lekcje bezpieczeństwa i ostrzegania przed oszustami. Nasza ocena? Rewelacja! Domowe śledztwa ruszyły pełną parą, a salon zamienił się w komisariat. Jeśli szukacie książki, która angażuje, bawi i uczy czujności - bierzcie w ciemno! 📚✨

"Kwestia wieku jest bez znaczenia, przynajmniej jeśli chodzi o mnie. Dlatego nie potrafię ci tak naprawdę odpowiedzieć na pytanie, dlaczego 𝘴𝘵𝘢𝘳𝘴𝘻𝘢 𝘬𝘰𝘣𝘪𝘦𝘵𝘢. Nie planowałem, że muszę sobie znaleźć starszą kobietę. Poznałem Alex. Koniec i kropka" 💜To czwarty tom serii o czwórce przyjaciół. Ta część należy do Braydena. Do tej pory unikał stałych związków. Jego życie kręci się wokół działalności Domu Ryana. Jednak im dłużej patrzył na swoich przyjaciół, którzy założyli rodziny, tym bardziej zaczyna myśleć o stabilizacji. Podczas remontu Domu Ryana poznaje Alex. Ich pierwsze spotkanie w hotelowym barze i od razu iskrzy. Podczas rozmowy okazuje się, że mają ze sobą wiele wspólnego. Jest tylko jedna problem - przeszkoda nie do pokonania- różnica wieku. Alex jest starsza od Braydena. Ten jest w wieku jej pasierbicy. Alex daje mężczyźnie do zrozumienia, że nie jest nim zainteresowana. Stawia między nimi mur. Brayden jednak nie poddaje się. Postanawia go zburzyć i zdobyć serce kobiety. 💜 Alex jest inteligentna, pewna siebie. Ma za sobą doświadczenie i związek, które wiele ją nauczyły. Zaangażować się jest łatwo, ale co gdy ta relacja się nie uda? Trudno się po czymś takim pozbierać. Oboje z Braydenem są na różnych etapach życia. Czy to co ich teraz połączy przetrwa? Za kilka lat mogą chcieć czegoś innego od życia. Kobieta boi się zaangażować. To co może rodzi się między nimi, jest intensywne ale czy długotrwałe? 💜Brayden, choć młodszy, jest dojrzały. Wie czego chce w życiu. Jest poukładany, odpowiedzialny. Potrafi myśleć o innych. Stara się swoją cierpliwością, konsekwencją w działaniu pokazać, że jest dojrzały. Nie narzuca się Alex. Daje jej przestrzeń. Nie ma pustych obietnic, deklaracji. Mimo iż kocha kobietę, jest w stanie nawet z niej zrezygnować, jeśli to ją uszczęśliwi. 💜Relacja między nimi rozwija się stopniowo. Choć jest między nimi chemia i przyciąganie, ważniejsze są rozmowy, wspólnie spędzany czas. 💜Mamy tu rozdziały z perspektywy obojga bohaterów naprzemiennie. Dzięki temu lepiej ich poznajemy. Możemy poczuć ich emocje, poznać motywy ich działania. 💜 Wszyscy czterej Brayden, Owen, Colby i Holden są zgraną paczka przyjaciół. Wspierają się, pomagają sobie nawzajem, ale także potrafią z siebie żartować. Nie szczędzą sobie docinków. Podobnie ich drugie połówki. Wspierają swoich partnerów i siebie. Wszyscy tworzą jedną wielką rodzinę. 💜Elementem, który także łączy Alex i Braydena jest ich zaangażowanie w pomoc dzieciom zmagającym się z chorobą nowotworą. Ich wizyty na oddziale onkologicznym są bardzo wzruszające. Brayden jest też zaangażowany w pomoc rodzinom osób chorych na raka. To pokazuje jego empatię, umiejętność myślenia o innych. To romans, który pokazuje, że głębokie uczucie, szacunek i zrozumienie mogą połączyć dwoje ludzi bez względu na dzielącą ich różnicę lat. W takich relacjach metryka schodzi na dalszy plan, a najważniejsze staje się emocjonalne dopasowanie. "Wiek nie chroni cię przed miłością, ale miłość, do pewnego stopnia, chroni cię przed wiekiem”-Jeanne Moreau

„Echo zapomnienia” było dla mnie swego rodzaju powiewem świeżości, czymś nowym z czym wcześniej nie miałam do czynienia. Przyznaję - wcześniej nie sięgałam raczej po książki o takiej tematyce, co jeszcze bardziej skusiło mnie do przeczytania tego tytułu. Akcja rozgrywa się w świecie, gdzie istnieją anioły i demony równolegle z ludźmi. Temat ten został dość obszernie i szczegółowo opisany. Bardzo podobało mi się jak przedstawiony został ciąg przyczynowo-skutkowy, tak, że czytelnik spokojnie mógł zrozumieć skąd co wynika. Chociaż na początku ciężko było mi połapać się w fabule i przez to trudno było mi się w nią wkręcić, tak później naprawdę dobrze mi się czytało tę książkę. Historia Emily jest mocno skomplikowana, ale i przez to niezwykle interesująca. Dzięki autorce możemy poznać nie tylko jej losy, ale także i innych bohaterów. Nie ma tutaj czegoś takiego, że bohater gdzieś „znika” i nie są wyjaśnione jego dalsze przygody. Widać, że autorka wie o czym pisze i tak jak już wyżej wspominałam, informacje są szczegółowe i dokładne. Relacje są tutaj mocno skomplikowane i czytelnik razem z bohaterami może obserwować przemiany postaci, np. Nate’a. Siły nadprzyrodzone zestawione zostały z realizmem ludzkiego świata co stanowi jasny kontrast pogłębiający obraz rzeczywistości opisanej w książce. Z opisu książki można wywnioskować, że zawiera ona wątek romantyczny. Na przestrzeni rozdziałów można zaobserwować jak dwójka bohaterów „walczy” o Emily. Nate, który zawsze przy niej był i zapewniał ją o swoich uczuciach zaczyna wątpić w to co ich łączy po odkryciu „czym” jest główna bohaterka. Za to Samaela nie zraża ta informacja, a wręcz przeciwnie: robi wszystko, aby pomóc Emily. Osobiście liczyłam na więcej tych „romantycznych” momentów. Relacja Emily i Samaela miała duży potencjał, ale mam wrażenie, że w ogólnym rozrachunku zostali oni mocno pominięci. Dostali kilka mocnych scen, gdzie Sam pokazał swoje jasne oblicze, natomiast ja odczuwam nadal lekki niedosyt. Podsumowując, „Echo zapomnienia” to książka dla osób lubiących motywy fantastyczne połączone z subtelnym wątkiem romantycznym. Dzięki niej można nie tylko zanurzyć się w świecie aniołów i demonów, ale także zdobyć ciekawą wiedzę na temat tych istot, a być może nawet zacząć kwestionować pewne znane wcześniej przekonania…

Z tematem cienia spotkałam się już jakiś czas temu na studiach oraz słyszałam o nim na kanale YouTube z tarotem, który śledzę. Jednak nigdy nie zgłębiłam go dokładnie, z tego powodu sięgnęłam po książkę Pana Jarosława, licząc na uzupełnienie swojej wiedzy. Na początku autor wprowadza nas w temat cienia i jego genezę z Jungiem i Freudem na czele. Później zagłębiamy się w różne nurty filozoficzne i poznajmy postrzeganie cienia na przestrzeni epok. Dostajemy tu sporo ciekawych informacji, ale myślę, że z psychologicznego punktu widzenia najistotniejszy jest ostatni rozdział, w którym autor pochyla się nad tematem integracji cienia. Bardzo podobało mi się to, że autor odnosi się do różnych tekstów kultury. Wspomina zarówno książki, jak i filmy, dzięki którym w obrazowy sposób przedstawia czytelnikom różne rodzaje cienia. Te przykłady wpływają na naszą wyobraźnię i łatwiej zrozumieć omawiane zagadnienia. Dodatkowo poprzez te przykłady zyskujemy niejednokrotnie nową wiedzę. Mam tutaj na myśli fragment dotyczący Lilith, o której zapewne każdy słyszał, ale przynajmniej ja nie wiedziałam, o co dokładnie chodziło w tym micie. Znajdziecie tutaj również krótką analizę komiksów Marvela oraz książek takich jak Frankenstein oraz Portret Doriana Greya. Autor w swojej książce obok cienia indywidualnego prezentuje szereg innych, a są nimi: cień kolektywny, organizacyjny, narodowy oraz kulturowo-płciowy. Nie mniej ciekawe jest ujęcie cienia w rodzinie oraz religii. „Wszystko to, co odrzucone i przeniesione do cienia, grozi eksplozją w najmniej oczekiwanych momentach, co zazwyczaj wiążę się ze szkodą zarówno dla samego zainteresowanego, jak i jego otoczenia. To, co wypuszczone z cienia, staje się oswojone, traci władzę i kontrolę, a zaczyna służyć”. Podsumowując, „Pojednanie z cieniem” to ciekawa książka, ale uważam, że nie dla każdego czytelnika. Niektórzy mogą być rozczarowani ilością treści odnoszącej się do samej jednostki i brakiem ćwiczeń do pracy własnej. Na pewno nie jest to książka dla osób głęboko wierzących, które nie są w stanie dostrzec w religii wad i zaakceptować jej mrocznej strony. Jednak dla mnie była ona interesująca, myślę, że w dużej mierze ze względu na odniesienia do literatury, dzięki którym teraz inaczej spojrzę na postępowanie książkowych bohaterów.

„Vinicius Junior. Najlepsi piłkarze świata” to inspirująca książka, która pokazuje, że marzenia naprawdę mogą się spełniać. To opowieść o chłopcu z Brazylii, który dzięki talentowi, ciężkiej pracy i ogromnej determinacji dotarł na sam szczyt światowego futbolu. Autor w ciekawy i przystępny sposób przedstawia drogę Viniciusa - od gry na ulicach São Gonçalo, przez treningi w akademii Flamengo, aż po występy w barwach Realu Madryt. Czytając tę historię, trudno nie kibicować młodemu piłkarzowi, który mimo wielu przeszkód nigdy się nie poddał i konsekwentnie dążył do swojego celu. Największą zaletą książki jest to, że pokazuje prawdziwą drogę do sukcesu. Nie ma tu miejsca na łatwe zwycięstwa. Są za to ciężkie treningi, chwile zwątpienia, krytyka i ogromna praca, która pozwoliła Viniciusowi stać się jednym z najlepszych piłkarzy na świecie. Dzięki temu młodzi czytelnicy mogą przekonać się, że talent jest ważny, ale równie ważne są wytrwałość i wiara w siebie. Książka napisana jest prostym językiem, dlatego czyta się ją bardzo szybko i z dużym zainteresowaniem. Dodatkowo pełno w niej piłkarskich emocji, ciekawostek i momentów, które pokazują, jak wiele radości może dawać realizowanie swoich pasji.