Recenzje

🖤Recenzja🖤 Nel trafia do nowego liceum, w którym miało być łatwiej. Bezpieczniej. Lepiej. Zamiast tego dostaje dokładnie to, przed czym próbowała uciec, czyli bolesne wspomnienia, złamane serce i ludzi, którzy mogą zniszczyć ją na nowo. A na ich czele stoi Dante - niebezpiecznie pociągający chłopak, z którym zadziera już pierwszego dnia. W świecie pozorów i szkolnych układów Nel musi zdecydować, czy dalej będzie udawać… czy w końcu pokaże, kim naprawdę jest. Dziennik Nel to historia, która pokaże wam, że za maską obojętności często kryje się kruchość, a największe bitwy toczą się w ciszy, we własnej głowie. Po tę książkę sięgnęłam głównie z ciekawości, ponieważ po serii filmów „Piepzyć Mickiewicza”, które zrobiły na mnie bardzo dobre wrażenie, chciałam przekonać się, czy Dziennik zaskoczy mnie czymś, czego w filmie nie pokazano. Najpierw zacznijmy od tego, że wydanie jest fenomenalne i sprawia wrażenie, jakby miało się w dłoni prawdziwy dziennik; pojawiające się skreślenia, swego rodzaju bazgroły czy SMS-y dodają uroku i autentyczności. Język zastosowany przez autorkę również jest dostosowany do kategorii wiekowej i przyznaję, że sprawiał, iż książka przelatywała dosłownie przez palce. Miałam wrażenie, jakbym chłonęła tę historię i nie chciałam się zatrzymywać. Jednak istotne jest tutaj ukazanie problemów, z jakimi mierzyła się Nel, a które nie należały do przyjemnych. Chyba nie ma takiej osoby, która nie doznała szydzenia w szkole, a jeśli jest, to ogromny z niej szczęściarz. Więc mimo że jest to lekka historia opowiedziana z perspektywy bohaterki, to jednak porusza też trudniejsze tematy. Oczywiście ukazana zostanie relacja z Dante i przyznam wam się, że jak oglądałam filmy i widziałam jego postać, to uśmiech nie schodził mi z twarzy. Tutaj podczas czytania było fajne to, że każdego bohatera miałam przed oczami, potrafiłam wszystko sobie wyobrazić i chyba za to też lubię fakt, że najpierw coś oglądam, a później czytam, bo wtedy moja wyobraźnia nie zwalnia. Jeśli tak jak ja jesteście fanami filmów, to zachęcam was do poznania tej pozycji.

Jako fanka Formuły 1 🏁 zawsze szukam sposobów, żeby zostać w tym świecie trochę dłużej - nie tylko w trakcie weekendów wyścigowych, ale też pomiędzy kolejnymi Grand Prix. Książka "Formuła 1. Niezapomniane chwile. Najlepsi sportowcy świata autorstwa Clive’a Gifforda idealnie wpasowała się w tę potrzebę i naprawdę uprzyjemnia mi ten „czas oczekiwania”. To bardzo lekka i przyjemna lektura. Taka, którą można czytać fragmentami, wracać do niej i odkładać bez poczucia, że coś się traci. Każdy rozdział to osobna historia: czasem spektakularne zwycięstwo, czasem dramat, czasem ciekawostka, która pokazuje mniej oczywiste oblicze F1. Dzięki temu książka nie nudzi się ani przez chwilę i cały czas podtrzymuje ten charakterystyczny dreszczyk emocji, który znamy z toru. Bardzo podobało mi się to, jak różnorodne są te historie. Od legendarnych kierowców i przełomowych sezonów, po mniej znane epizody i kulisy, które często umykają w trakcie oglądania wyścigów. To fajna mieszanka dla kogoś, kto już kocha F1, ale też dla tych, którzy dopiero zaczynają ją poznawać. Jedyna rzecz, która trochę mi przeszkadzała, to brak chronologicznego uporządkowania. Momentami miałam wrażenie lekkiego chaosu, przeskakując między różnymi dekadami i wydarzeniami, przez co trudniej było uchwycić rozwój historii Formuły 1 jako całości. Mimo tego to naprawdę świetna propozycja dla fanów motorsportu. Dla mnie to idealny „przerywnik” między wyścigami i sposób, żeby jeszcze bardziej poczuć klimat F1, kiedy trzeba chwilę poczekać na kolejne GP. 

„Zaburzenia lękowe” Ewy Wadlowskiej to poradnik skierowany do osób, które zmagają się z lękiem w różnych formach od przewlekłego napięcia po bardziej nasilone objawy. Autorka w przystępny sposób wyjaśnia, czym są zaburzenia lękowe, jakie są ich przyczyny oraz jak wpływają na codzienne funkcjonowanie. Książka łączy elementy wiedzy psychologicznej z praktycznymi wskazówkami, dzięki czemu czytelnik może lepiej zrozumieć swoje doświadczenia i nauczyć się stopniowo nad nimi pracować. Dużą zaletą jest jasny język i uporządkowanie treści, które sprawiają, że nawet trudniejsze zagadnienia stają się bardziej przystępne. Z drugiej strony publikacja nie zawsze wchodzi bardzo głęboko w indywidualne przypadki i może mieć raczej ogólny charakter, co dla niektórych czytelników może być niewystarczające.

Hej. Lubicie komedie romantyczne? A gdy występują w nich seksowni strażacy ? Tara to znana influencerka książkowa, która aktywnie działa na instagramie. Jest też wielką romantyczką, która wierzy w miłość drugiej szansy. Gdy dziesiąty mężczyzna postanawia z nią zerwać wymyśla projekt, w którym ma zamiar odnaleźć swoje bratnie duszę z którymi przed laty się rozstała. Oczywiście Setha nie ma na tej liście, bo to on był tym ostatnim. Kobieta chce się przekonać czy miłość drugiej szansy jest dla niej. A może jest z nią coś nie tak i dlatego odpycha od siebie mężczyzn. Tara zmienia prawie wszystko w swoim życiu, a przedewszystkim miejsce zamieszkania. Nowy współlokator Tary to przystojny, dobrze zbudowany strażak. Mężczyzna jest typem faceta na jedną noc, który nie angażuje się w związki na stałe. Zaprzyjaźnią się z Tara i na jej prośbę pomaga jej w swoim projekcie. Bohaterowie są swoimi przeciwieństwami. On poukładany i twardo stąpający po ziemi, ona bałaganiara i romantyczka czytając romanse. Czy z takiej mieszanki wybuchowej może coś powstać? A może Tara jednak znajdzie miłość wśród swoich byłych z przeszłości? Tego dowiecie się sięgając po książkę, którą ja gorąco polecam ❤️ To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, książkę brałam w ciemno spodobała mi się okładka I samo wspomnienie i byłych. I wiecie co ? To był strzał w dziesiątkę. Tak się ubawiłam czytając historię Tary i Trevora. Co chwile wybuchałam śmiechem. Uwielbiam komedie romantycznie, więc to był naprawdę przyjemny czas z książką. Odskocznia od ciężkich tematów. Choć jest pewne ostrzeżenie na początku. Lecz nie zdradzę go wam 😉 Autorka miała bardzo ciekawy pomysł na książkę i został on bardzo dobrze opisany. Krok po kroku Tara spotyka się z byłymi i poznaje ich punkt widzenia. Nie mogę wam zdradzić zakończenia książki, bo zepsułabym wam całą frajdę z czytania. Mogę jedynie z czystym sumieniem polecić książkę. 

ŚWIATŁO · PRZESTRZEŃ · CZAS Światło. Przestrzeń. Czas. Eseje o sztuce fotografii Oto 20 wnikliwych esejów, które zmienią Twój sposób myślenia o fotografii. Co sprawi, że wreszcie odczujesz satysfakcję z efektu swojej pracy? Czy droższy i bardziej zaawansowany sprzęt jest Ci naprawdę potrzebny, by stworzyć coś inspirującego i zgodnego z Twoją wizją? Zmień swoje podejście do procesu robienia zdjęć, wyrażania emocji w kadrze i tej nieuchwytnej cechy zwanej kreatywnością. W książce znajdziesz 20 inspirujących esejów i ponad 100 pięknych zdjęć, które skłonią Cię do zmiany spojrzenia na sztukę i zachęcą do tego, by nie skupiać się jedynie na funkcjach aparatu fotograficznego, ale by korzystać ze swojej kreatywności. Zaczniesz inaczej myśleć o podejmowanych podczas pracy decyzjach, nauczysz się nowych sposobów postrzegania świata i być może wypracujesz własną, unikalną ścieżkę rozwoju. Ta książka nie sprawi, że staniesz się lepszym fotografem ― za to pomoże Ci zrozumieć siebie, odzyskać radość z fotografowania i zainspiruje Cię do nowych pomysłów. Najważniejszy element aparatu znajduje się 12 cali za nim. Jak sam autor pisze: „Książka jest o fotografach jako istotach kreatywnych.” DuChemin szeroko omawia temat kreatywności — czym jest, jak działa i jak ją rozwijać. Porusza również kwestię nauki i procesu dochodzenia do własnego stylu. „Nauka to reagowanie na porażki z pełną świadomością tego, co nie działa, to błądzenie w nieznane i odkrywanie tego, co można znaleźć i z czym można eksperymentować.” Autor zwraca uwagę na coś, czego wcześniej sama nie dostrzegałam. Wielu fotografów publikuje swoje zdjęcia, podając jedynie parametry techniczne użyte do ich wykonania. Brakuje jednak odpowiedzi na kluczowe pytanie: dlaczego właśnie takie ustawienia zostały wybrane? Co wpłynęło na te decyzje? Fotografia — jak podkreśla David — polega na podejmowaniu decyzji i ryzyka. Dużo miejsca poświęca także magii przypadkowości i szczęścia. Często to właśnie one decydują o finalnym efekcie naszej pracy — i nie jest w tym nic złego. Szczęście nie umniejsza umiejętności, a autor bardzo trafnie to argumentuje. DuChemin opisuje również własny proces twórczy oraz obala mit, że aby być „prawdziwym” fotografem, trzeba posiadać określony sprzęt czy perfekcyjnie znać techniczne pojęcia. Jako przykład przywołuje fotografkę National Geographic, która nie znała zasad trójpodziału. Z tym stanowiskiem zgadzam się w pełni. Obserwuję wielu fotografów, którzy tworzą sercem i intuicją, nie dysponując idealnym sprzętem ani rozległą wiedzą techniczną. „Twoje najlepsze lub najważniejsze zdjęcie nie jest tym, za które ktoś inny będzie cię chwalił, lecz tym, które reprezentuje krok naprzód w twoim rozwoju.” Wielu fotografów działa dziś zadaniowo, traktując fotografię jak sztywną pracę. Tymczasem David postrzega ją jako narzędzie magii — sposób ukazywania tego, co nam umyka, czego nie dostrzegamy gołym okiem. Fotografia powinna być przede wszystkim przyjemnością. To łapanie ulotnych momentów i ukazywanie piękna świata oraz życia. „Magia wspomnień rośnie wraz z naszym wiekiem, a wiele najlepszych zdjęć z naszego życia to te, które pozwalają nam na nowo przeżyć magię, o której moglibyśmy zapomnieć.” Autor nie unika również ciemniejszych stron fotografii. Nawet zawodowi twórcy miewają momenty zniesmaczenia i zwątpienia. Każda branża ma swoje jasne i słabe strony, a w fotografii — z mojego doświadczenia — bolesnym aspektem bywa podcinanie skrzydeł przez innych. Lepszy sprzęt nie gwarantuje lepszych zdjęć, a większe doświadczenie nie zawsze przekłada się na lepsze efekty. To temat bardzo wyraźnie obecny w książce. Nie sukcesy definiują nas w pełni, lecz to, jak nasza praca wpływa na nasz rozwój. DuChemin porusza także problem porównywania się do innych i zatracania własnej tożsamości w nieustannym poszukiwaniu inspiracji. Całość dopełniają przepiękne fotografie autora — niektóre z nich naprawdę zachwycają. Jedynym minusem książki, w mojej opinii, jest brak opisów zdjęć. Chętnie zobaczyłabym informacje takie jak rok i miejsce wykonania fotografii. Podsumowując: oceniam książkę bardzo pozytywnie. Dla mnie, jako amatorki fotografii, była to cenna lektura, z której wyniosłam wiele i która pomogła mi zweryfikować liczne błędne przekonania.