Recenzje

Co tak naprawdę składa się na dojrzały związek? Samo uczucie, wspólne życie, a może to, jak zachowujemy się wobec siebie wtedy, kiedy przestaje być „cukierkowo”? David Richo w książce „Dojrzałość w związku” przygląda się relacjom z wielu różnych stron. I to jest zdecydowanie duży atut tego poradnika. Autor nie zatrzymuje się na ogólnikach o miłości, ale rozkłada związek na czynniki pierwsze i pokazuje, jak wiele elementów wpływa na to, co dzieje się między partnerami (oh, jak ja nie lubię tego określenia w kontekście miłujących się ludzi, ale..no wiecie🙈). Szczególnie trafne i porządkujące wydały mi się rozważania o mocy uważności, bezwarunkowej obecności, przyglądaniu się z bliska własnemu cierpieniu i potrzebom, a także o związku jako pewnego rodzaju bohaterskiej podróży. Autor porusza też temat romantycznej fazy relacji, konfliktów, wniosków, które wyciągamy pod wpływem własnych obaw, oraz uwalniania się od ego. Jest tutaj dużo ważnych zagadnień, które potrafią otworzyć oczy na rzeczy wcześniej niezauważane lub „podświetlają” nam to, na co jeszcze warto zwrócić uwagę w relacji, ile już robimy dla naszej relacji, nad czym pracujemy i jak bardzo w nią inwestujemy. Ta książka zachęca do uważności i pracy nad sobą, bo jeśli naprawdę zależy nam na dojrzałym związku, to nie tylko (a w sumie to wyzbywamy się jakichkolwiek oczekiwań) oczekujemy czegoś (często sami nie wiemy czego) od drugiej osoby, ale też uczciwie patrzymy na siebie, na swoje reakcje, lęki i oczekiwania, a także pracujemy nad sobą! W książce znajdziemy również praktyczne wskazówki i ćwiczenia, które mogą pomóc uporządkować myśli i lepiej zrozumieć mechanizmy działające w relacji. Nie wszystko jednak mi tutaj się podobało. Niejednokrotnie brakowało mi mocniejszego podkreślenia znaczenia dojrzałej ofiarności i wybaczenia, które są dla mnie ważnymi elementami budowania trwałej miłości. Niejednokrotnie czułam, jakby autor dążył do tego, by „wyrzucać” zamiast „naprawiać” z nadzieją, że „nowe kształty” relacji mogą być życiodajne.. Mam też swoje osobiste zastrzeżenia do duchowego kierunku, w którym momentami podąża autor..Jest w tej książce sporo odwołań do buddyzmu i choć rozumiem, że ludzie mają różne światopoglądy, mnie samej trudno było odnaleźć się w tej perspektywie. Wolę książki bez zabarwień religijnych lub (w sumie to zdecydowanie !) wolę katolickich autorów!Zabrakło mi przede wszystkim odniesienia do Sakramentu Małżeństwa, jego mocy i znaczenia w codziennym budowaniu relacji. Dla mnie to fundament, do którego warto wracać również wtedy, kiedy w związku pojawiają się trudności. To oczywiście moje osobiste spojrzenie, ale właśnie z tego powodu nie udało mi się przeczytać książki w całości.. Mam więc mieszane uczucia. Z jednej strony widzę w tej książce wiele wartościowych treści, które pomagają uporządkować wiedzę o tym, co składa się na dojrzałą miłość i harmonijny związek, a z drugiej strony nie ze wszystkim, co proponuje autor się zgadzam! Jeśli szukacie książki, która skłoni Was do przyjrzenia się własnej relacji z różnych stron, zada kilka niewygodnych pytań i pomoże zauważyć mechanizmy, którym na co dzień być może nie poświęcacie uwagi, możecie po nią sięgnąć. Nie jest to jednak dla mnie bestseller, który koniecznie musi znaleźć się w Waszej biblioteczce. Raczej propozycja, z której warto wybrać dla siebie to, co rzeczywiście może pomóc lepiej kochać i budować relację.

Szykujcie gorącą czekoladę i odkręćcie kaloryfery, bo powrót do miasteczka w Kolorado to jazda bez trzymanki, która rozgrzeje Was do czerwoności! 🎄🔥 “Wesołych świąt, świntuchu!” to drugi tom serii, który w moim odczuciu bije na głowę poprzednią część pod względem genialnego humoru i... dawki pikanterii. Tym razem wkraczamy w sam środek absurdalnej wojny konkurencyjnych farm choinek, a starcie Maxa i nowej w mieście Betty to komediowe złoto. Max totalnie kradnie show - jego aura naczelnego śmieszka, świetne riposty i absurdalne wpadki robią niesamowitą robotę, gwarantując ciągły uśmiech podczas czytania. Zaznaczam od razu: jest tu znacznie więcej ognia, więc to lektura dla dorosłych czytelników, którzy lubią, gdy pod zimowym kocem robi się naprawdę gorąco i namiętnie. Ale tym, co ostatecznie skradło moje serce i uziemiło tę szaloną komedię, okazał się plot twist. Wypada o wiele sensowniej niż w pierwszej części, uderzając w ludzkie, emocjonalne i prawdziwe tony. To idealnie zbalansowana mieszanka świątecznego chaosu, pikanterii i wzruszeń. #wesolychswiatswintuchu #meghanquinn #romansswiateczny #współpracareklamowa #recenzjaksiazki Meghan Quinn · Wesołych świąt świntuchu · Magiczne święta w Kolorado · romans świąteczny · spicy romans · komedia romantyczna · rywalizacja · książki na grudzień · co czytać zimą

Kosmologia wciąż szuka początku Niedawno recenzowałem książkę Alana Chodosa i Jamesa Riordona Cząstka widmo. Nieuchwytne i tajemnicze neutrino o historii pogoni za neutrinem, cząstką, o której wiemy bardzo mało i co nie przeszkadza nam mieć mnóstwa hipotez na jej temat. Podobnie jest z Wielkim Wybuchem. Badamy ślady śladów pozostałości po tym, co mogło nim być. Teorii zaś mamy co niemiara, jedna bardziej fantastyczna od drugiej. Co było przed Wielkim Wybuchem? Czy czas miał początek, czy też nasz Wszechświat jest tylko jednym z etapów niekończącego się kosmicznego cyklu? Czy to, co nazywamy początkiem Wszechświata, było rzeczywistym początkiem wszystkiego, czy jedynie granicą, poza którą nasze obecne teorie przestają działać? Na te pytania współczesna kosmologia nie potrafi (jeszcze?) udzielić jednoznacznych odpowiedzi. W tej przestrzeni między tym, co wiemy, a tym, co dopiero próbujemy zrozumieć, rozgrywa się „Bitwa o Wielki Wybuch” Niayesha Afshordiego i Phila Halpera. Nie jest to kolejna popularnonaukowa opowieść o tym, jak z pierwotnej osobliwości powstały galaktyki, gwiazdy i planety. Wiedza o początkach Wszechświata nie jest przedstawiana przez wielkie, niepodważalne „W”. Autorzy podejmują się zadania ambitniejszego: przedstawiają współczesne spory o najwcześniejsze dzieje kosmosu, konkurencyjne modele jego ewolucji oraz uczonych próbujących ustalić, czy Wielki Wybuch rzeczywiście oznaczał absolutny początek rzeczywistości. Dwaj autorzy, dwie perspektywy Połączenie kompetencji autorów dobrze służy temu przedsięwzięciu, podobnie jak we wspomnianej wcześniej książce „Cząstka widmo”. Niayesh Afshordi jest kosmologiem związanym z kanadyjskim środowiskiem badawczym, specjalizującym się między innymi w grawitacji i wczesnym Wszechświecie. Phil Halper zajmuje się popularyzacją nauki i rozmowami z badaczami. Dzięki temu książka łączy podejście naukowe z opowieścią o ludziach nauki. Istotnym elementem narracji są rozmowy z czołowymi fizykami, wśród nich ze Stephenem Hawkingiem, Rogerem Penrose’em i Alanem Guthem. Czytelnik poznaje zatem nie tylko hipotezy, ale również ich twórców, motywacje, wątpliwości i intelektualne spory. Wielki Wybuch nie był zwykłą eksplozją Współczesna kosmologia dysponuje mocnymi argumentami na rzecz gorącej, gęstej fazy wczesnego Wszechświata. Należą do nich obserwowane rozszerzanie się Wszechświata, kosmiczne mikrofalowe promieniowanie tła oraz obfitość lekkich pierwiastków, które można powiązać z procesami zachodzącymi w pierwszych minutach jego ewolucji. Nie oznacza to jednak, że znamy pełną odpowiedź na pytanie o absolutny początek. Posiadane dowody naukowe nawet nie dają mocnych wskazówek co do kierunku, w którym powinno podążać nasze myślenie. Wielki Wybuch, wbrew swojej nazwie i potocznej jej interpretacji, nie był eksplozją materii w pustej przestrzeni, podobną do wybuchu bomby. Był ekspansją całego fizycznego Wszechświata, rozszerzaniem się samej przestrzeni. Opis tej ewolucji jest czymś innym niż wyjaśnieniem, dlaczego Wszechświat istnieje, co poprzedzało jego gorącą fazę albo czy pojęcie „przed” ma w tym kontekście sens. To jedna z zasadniczych tez towarzyszących tej książce. Wszechświat odbijający się, cykliczny, a może powstały w czarnej dziurze? Afshordi i Halper przedstawiają szerokie spektrum prób wyjścia poza standardowy opis początków kosmosu. Pojawiają się modele Wszechświata cyklicznego, koncepcje odbicia kosmologicznego, w których fazę kurczenia zastępuje ekspansja, rozważania o naturze czasu, a także hipotezy wiążące powstanie naszego kosmosu z czarnymi dziurami i idee wykorzystujące zasadę holograficzną. Nauka jako spór, a nie gotowy zbiór odpowiedzi Książka pokazuje, jak przez stulecia zmieniały się wyobrażenia o Wszechświecie i jak stopniowo kosmologia stawała się dziedziną opartą mniej na ogólnych koncepcjach filozoficznych, a bardziej na matematyce, fizyce i obserwacjach astronomicznych. Ważne jest także przypomnienie, że kosmologia to już nie tylko nowe hipotezy. To także obserwacje i pomiary. Obserwacje kosmicznego mikrofalowego promieniowania tła, prowadzone między innymi przez misje COBE, WMAP i Planck, dostarczyły danych, które pozwoliły zweryfikować założenia modeli wczesnego Wszechświata. Współczesne badania galaktyk, fal grawitacyjnych czy neutrin otwierają nowe możliwości weryfikacji nowych (i starych) teorii. Początki Wszechświata, a zwłaszcza jego powstanie to tematy z pogranicza wiedzy i.., no właśnie czego? Religii, filozofii, teleologii? Nie bez powodu Georges Lemaître, który jako pierwszy zaproponował hipotezę pierwotnego atomu (a w konsekwencji wielkiego wybuchu) zaproponował definitywne rozdzielenie nauki i religii, jako dwóch całkowicie rozdzielnych dróg poznania, które korzystają z zupełnie innych metod i odpowiadają na odmienne pytania. Uważam to podejście, zwłaszcza do zagadnień kosmologicznych, za jedynie słuszne, zapobiegające totalnemu chaosowi poznawczemu. Nie jest to książka dla każdego Rozległość tematyki ma swoją cenę. Czytelnik otrzymuje wiele hipotez, nazwisk, pojęć i możliwych scenariuszy. Bez podstawowej orientacji w fizyce współczesnej, szczególnie w ogólnej teorii względności, kosmologii, niektóre fragmenty mogą być mniej zrozumiałe. To zresztą naturalna trudność popularyzacji kosmologii. Można wyjaśnić intuicyjnie, na czym polega dany model, ale nie zawsze da się bez uproszczeń pokazać, jakie założenia matematyczne go podtrzymują i jakie problemy pozostają nierozwiązane. Na uznanie zasługuje polski przekład Amaty-Jo Papaj. Tłumaczka znakomicie poradziła ze specjalistyczną terminologią kosmologiczną, która jest trudna do przełożenia w sposób jednocześnie precyzyjny, spójny i zrozumiały. Czy warto przeczytać „Bitwę o Wielki Wybuch”? Zdecydowanie tak, jeśli od popularnonaukowej książki oczekujemy czegoś więcej niż przystępnego streszczenia aktualnego stanu wiedzy. Jej największą wartością jest pokazanie kosmologii jako dziedziny rozwijającej się, w której obserwujemy wielki postęp i jeszcze większe perspektywy w obszarze eksperymentów i obserwacji. Nie jest to jednak podręcznik systematycznie prowadzący czytelnika od podstaw fizyki do współczesnych modeli kosmologicznych. Lepiej traktować książkę jako szeroką panoramę sporów o naturę czasu, przestrzeni i początek Wszechświata. To książka dla czytelników gotowych zaakceptować, że w kosmologii najciekawsze pytania często pozostają otwarte, a odpowiedź może okazać się znacznie bardziej złożona niż najbardziej efektowna hipoteza. Tak, to może być déjà vu. Omawiana książka była już prezentowana w Eksperymencie Myślowym. Mirosław Dworniczak pisał o niej tu: EM poleca (#66) Niayesh Afshordi, Phil Halper „Bitwa o Wielki Wybuch. Jak naprawdę powstał Wszechświat”. Zachęcam do lektury.

Książki Meghan Quinn znam nie od dzis. Zawsze gwarantują mi dobrą zabawę, śmiech, odrobinę poczucia zażenowania, bohaterów, których nie da się nie lubić, ale też emocje i cudowna atmosferę. Tak było i tym razem. Nie wiem jak Autorka to robi, ale szczerze mówiąc jej książki, jak zaczynam je czytać, mocno mnie od siebie uzależniają. Ciężko jest mi się od nich oderwać, mimo że jak już wspomniałam przewroty oczami z zażenowania bywają. Tym razem przenosimy się do Kringle w Kolorado, miasteczka, w którym Boże Narodzenie nigdy się nie kończy. Świąteczne dekoracje, lokalne tradycje i mieszkańcy, którzy traktują grudniową magię jak coś zupełnie naturalnego, tworzą klimat, w którym można się zakochać. Storee Taylor wraca w rodzinne strony, po "zaledwie" 10 latach by zaopiekować się chorą ciotką. Nie spodziewa się jednak jak ten wymuszony powrót przewróci jej życie do góry nogami....w Kringle mieszka przecież Cole...A kiedy oboje zostają uczestnikami świątecznego konkursu, zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki! Ich relacja to jeden z największych atutów tej książki. Złośliwe uwagi, słowne potyczki, wzajemne prowokacje i pomysły, które momentami przechodzą ludzkie pojęcie! Między tą dwójką zdecydowanie nie brakuje iskier, a ich rywalizacja dostarczyła mi mnóstwo rozrywki. Do tego dochodzi udawany romans, coraz trudniejsze do zignorowania przyciąganie i uczucia, które niekoniecznie chcą podporządkować się zasadom tej wojny. Autorka dla równowagi porusza tematy cięższe tj strata, żałoba i rany, które nie zawsze goją się wraz z upływem czasu. Cole nosi w sobie ból po odejściu najbliższych, a jego zachowanie pokazuje, jak łatwo w obawie przed kolejnym cierpieniem odciąć się również od tego, co mogłoby przynieść szczęście. Storee z kolei uświadamia nam, że czasami wcale nie potrzeba wielkiego dramatu, by poczuć, że utknęło się w życiu i nie do końca wie, w którym kierunku podążać.I właśnie ten kontrast spodobał mi się najbardziej. Z jednej strony mamy humor, świąteczne szaleństwo i dwoje ludzi, którzy chyba nie potrafią odpuścić sobie ani na moment. Z drugiej pojawiają się trudne emocje, niewypowiedziane słowa i przeszłość, która wciąż wpływa na podejmowane decyzje. Dzięki temu nie jest to wyłącznie lekki romans na chłodne wieczory, ale również opowieść o mierzeniu się z własnymi lękami, odnajdywaniu siebie i dawaniu sercu kolejnej szansy.Podobało mi się, że za kolejnymi żartami i próbami przechytrzenia przeciwnika kryje się historia dwojga bohaterów, którzy mają swoje słabości i nie zawsze wiedzą, jak poradzić sobie z tym, co czują. Bo przecież czasami znacznie łatwiej jest kogoś sprowokować, niż szczerze przyznać, że stał się dla nas ważny, a że są niczym ogień i woda to...oj dzieje się! Do tego Świąteczne miasteczko, konkurs pełen szalonych pomysłów, relacja oparta na rywalizacji i uczucie rozwijające się tam, gdzie początkowo trudno byłoby go szukać... to wszystko sprawia, że trudno przejść obok tej historii obojętnie. Jeśli lubicie romanse z motywem rywalizacji, udawanego związku, przyjaźni sprzed lat i świetnie wykreowanych bohaterów, dopiszcie ten tytuł do swojej listy ❤️

Książka "Świąteczna wojna serc (Magiczne święta w Kolorado #1)" autorki Meghan Quinn to świąteczny romans, który bardzo mnie rozbawił i przyjemnie się go czytało. Okładka przyciąga wzrok, a barwione brzegi są pięknym dopełnieniem ❤ Książka pisana jest z dwóch perspektyw - Storee i Cole'a, którzy znają się od najmłodszych lat, ale nie widzą się przez 10lat i nagle nieoczekiwanie spotykają się w miejscu ich dawnych spotkań, w miasteczku Kringle w Kolorado, gdzie święta trwają cały rok. Storee przyjeżdża do Kringle ze swoją starszą siostrą, aby pomóc cioci Cindy się nią zaopiekować, bowiem złamała ona biodro i nie radzi sobie sama z nawet najprostszymi czynnościami, wymaga wsparcia i rehabilitacji. Storee nie cieszy się na ten wyjazd w stare "rodzinne" strony, bo 10lat wcześniej zaliczyła wtopę podczas konkursu na Największego Świątecznego Kringle'a i dalej nie może się pozbierać po tym wydarzeniu. Cioci Cindy bardzo zależy na wygranej, więc Storee bierze udział w tym konkursie reprezentując ją. Spotyka swojego dawnego przyjaciela Cole'a - od pierwszych chwil między nimi iskrzy, ale wypierają się tego i sobie dokuczają. Cole postanawia również wziąć udział w konkursie i utrzeć nosa Storee, bo jest na nią zły za wydarzenia z przeszłości. Obydwoje ze sobą konkurują, rzucają kłody pod nogi... i w międzyczasie udają dobraną parę, ale czy na pewno? Kto wygra konkurs? Czy Storee i Cole wyjaśnią sobie sprawy z przeszłości? To wciągająca i zabawna historia o miłości, która bawi, ale miejscami też wzrusza z powodu wspomnień Cole'a. Historia o rywalizacji między sobą, braterskiej pomocy i przyjaźni, ale także o rodzinnych problemach 😊 Zakończenie jest naprawdę zaskakujące. Szczerze nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, ale dzięki temu ta historia nie jest słodko pierdząca tylko z naprawdę fajnym zwrotem akcji 😅 Jedyne co mi przeszkadzało to wulgarne słowa w scenach z nagimi aktami - czy naprawdę nie można nazywać tego milej? 😅 Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Czekam na drugą część 🙌🏻