Recenzje

Wiecie, że od 28 września do 2 października będzie organizowana ogólnopolska inicjatywa „Tydzień przeciwdziałania przemocy rówieśniczej w szkołach i placówkach”? Świetnie w tę tematykę wpisuje się najnowsza książka z serii o niebieskim stworze "Nie daj się, Pinku!", która porusza problem hejtu. Jak widać na zdjęciu jestem fanką serii książek o Pinku. Sprawdzają mi się zarówno do czytania z moim synem, jak i do pracy z dziećmi w gabinecie. Najnowsza część idealnie wpisuje się u nas w rozpoczęcie edukacji w szkole i nowymi wyzwaniami, które mogą się pojawić. 16 rozdziałów z krótkimi opowiadaniami w formie dialogów. Idealne, żeby poruszyć dane zagadnienie związane z hejtem i utrzymać zainteresowanie młodego czytelnika. Na pewno pomaga w tym sama postać głównego bohatera, z którym zdecydowanie można się utożsamiać. Jest zwykłym, ale wyjątkowym (jak każdy!) stworem, który ma swoją paczkę przyjaciół i trudności podobne do tych, z którymi mierzą się nasze dzieci. Dialogi są bardzo naturalne i nienachalnie prezentują bardzo wartościowe treści. Wzmacniają poczuje własnej wartości, zwiększają świadomość siebie i uczą reagowania w sytuacjach trudnych np. gdy dziecko jest wyśmiewane. Dodatkowym atutem są atrakcyjne zadania po każdym rozdziale, które pozwalają dziecku odnieść się do przeczytanych treści np. wymyślanie jak zmienić temat, gdy ktoś plotkuje. W książce poruszone są kwestie związane z przyjaźnią, konfliktami, wiarą w siebie, wsparciem, empatią, wyśmiewaniem czy przemocą. Myślę, że powinna to być obowiązkowa lektura w biblioteczce młodego ucznia 📖 Wzmacnia i edukuje, kształtując pozytywną samoocenę i pokazując skuteczne sposoby radzenia sobie z trudnościami.

Przecież to był tylko żart!"- najprościej tak powiedzieć kiedy kogoś zranimy, a nie chcemy wziąć za to odpwiedzialności. Czasami jednak ktoś kogo zranimy w ogóle nie zareaguje i ludzie dookoła mogą nawet nie mieć świadomości, że w środku ta osoba czuje się po prostu skrzywdzona. „Nie daj się, Pinku!” to nowość z serii o Pinku, która tym razem porusza bardzo ważny temat: co zrobić, kiedy ktoś nas wyśmiewa, rani, obgaduje albo wyklucza. Jest tu 16 historii i 16 tematów związanych z hejtem, granicami, obroną siebie, empatią, zgłaszaniem przemocy i szukaniem pomocy. Są też ćwiczenia, które mogą być dobrym początkiem rozmowy z dzieckiem i ta część spodobała mi się najbardziej. W końcu to tu kończy się bierne czytanie, a zaczyna myślenie. W Pinku podoba mi się najbardziej właśnie to— trudne tematy, które nie są tu przedstawione jako wykład dla dziecka. Są historie, emocje i sytuacje, które można potem spokojnie omówić razem. Bo czasem dziecko potrzebuje nie tylko usłyszeć „nie przejmuj się”, ale przede wszystkim wiedzieć, że ma prawo powiedzieć: „nie podoba mi się to”, postawić granicę i poprosić o pomoc ❤️.

To już moje drugie spotkanie z książką tej autorki i zdecydowanie mogę powiedzieć, że ma ona swój charakterystyczny styl przedstawiania informacji. Autorka potrafi przekazywać wiedzę w prosty i przystępny sposób, a jej styl jest lekki i łatwy w odbiorze. Dzięki temu wiele informacji można naprawdę łatwo zapamiętać. 💙Uważam, że „Mózg odporny na krytykę” to książka warta przeczytania. Każdy z nas jest przecież inny i w zależności od tego, na jakim etapie życia się znajdujemy, możemy wynieść z niej coś zupełnie innego. Jednych bardziej zainteresują konkretne informacje, innych ćwiczenia czy przykłady. Mnie szczególnie spodobało się ćwiczenie „Filtr trzech palców”. Myślę, że jest to bardzo ciekawe, praktyczne i kreatywne narzędzie na moment, kiedy odzywa się nasz wewnętrzny krytyk, czyli „autoreduktor”. Co ważne, można je wykonać praktycznie wszędzie, a mi faktycznie pomogło, dlatego na pewno będę je stosować również w przyszłości. ✨W książce znajdziemy bardzo dużo ćwiczeń i pytań, które możemy zadać sami sobie, dlatego nie jest to książka wyłącznie do czytania, ale również do pracy nad sobą. Właściwie na każdym jej „przystanku” uczymy się czegoś nowego. Nie wszystkie informacje były dla mnie równie ciekawe – część z nich znałam już wcześniej, między innymi temat neuroplastyczności mózgu, o którym czytałam już w kilku innych książkach. Mimo tego nadal uważam go za niezwykle fascynujący. Mamy tutaj również sporo informacji dotyczących krytyki, hejtu, poczucia własnej wartości, wiary w siebie, a także tego, jak radzić sobie z krytyką skierowaną w naszą stronę, ale również jak samemu nie krzywdzić innych poprzez ocenianie. Bardzo podobało mi się również to, że autorka pokazuje konkretne przykłady, dzięki którym możemy zobaczyć, że sytuacja drugiej osoby może wyglądać zupełnie inaczej, niż początkowo nam się wydaje. Właśnie tutaj idealnie pasuje powiedzenie: „Nie oceniaj nikogo, dopóki nie przejdziesz mili w jego butach.” 🎒Całość dodatkowo urozmaicają ilustracje, dzięki którym książka staje się jeszcze ciekawsza. Szczególnie spodobał mi się motyw plecaka z napisem „Zapamiętaj” i myśl o tym, co warto spakować do naszego „plecaka życia”. 🧠To właśnie takie elementy sprawiają, że przedstawiona wiedza nie jest tylko suchymi informacjami, ale łatwiej ją zapamiętać i odnieść do własnego życia. 📌Podsumowując – bardzo polecam Wam tę książkę. 🩵Nie powiedziałabym, że każda jej część była dla mnie równie odkrywcza, ale jako całość wypada naprawdę dobrze. Jest tutaj sporo wiedzy, przykładów, badań, pytań i ćwiczeń, a wszystko zostało przedstawione w prosty sposób. 😁Myślę, że każdy z Was może znaleźć w niej coś innego dla siebie, zależnie od tego, czego właśnie potrzebuje. Ja sama mam poczucie, że dzięki kilku informacjom i ćwiczeniom, które poznałam podczas lektury, będę mogła lepiej radzić sobie z pewnymi sytuacjami i własnym wewnętrznym krytykiem.

Z czym kojarzy Ci się Korea? Presją szczupłej sylwetki? Pracoholizmem? Samotnością? Technologią? K-popem? A może jeszcze z czymś innym? „Korea Południowa. Kraj bez teraźniejszości”, to reportaż autorstwa Filipa Daneckiego oraz Jeong-In Choi. Para ta jest związana nie tylko zawodowo, ale i prywatnie. Autorzy, choć mieszkają w Polsce, regularnie wizytują w Korei - Filip ma tam wyjazdy służbowe, a Jeong-In odwiedza bliskich. Dzięki nim możemy spojrzeć na ten kraj z dwóch różnych perspektyw. Jak podkreślają, ze względu na jego dynamiczny rozwój, książka zawiera obraz Korei z połowy 2026 roku. Za kilka lat może być on zupełnie inny... "... Korea bowiem pokonała drogę od uprawy roli do produkcji nowoczesnych technologii w ciągu zaledwie jednego pokolenia". Jednych ten kraj fascynuje, innych zdumiewa lub przeraża. Niewątpliwie życie w nim jest całkiem odmienne od polskich realiów. Autorzy objaśniają m.in.: - czym jest zjawisko "gęsich ojców", - na czym polega rządowa randka, - jakie wydarzenie odbywa się corocznie w trzeci czwartek listopada, - dlaczego uczniowie zdający egzaminy dostają rolki papieru toaletowego - czym był "incydent z orzeszkami", - dlaczego w złym tonie jest dawanie napiwków, - jaka jest idea oglądania transmisji podczas których obca osoba pochłania ogromne ilości jedzenia, - skąd wzięła się popularność symulatorów gry w golfa i w jakim sporcie Koreańczycy nie mają sobie równych. Ukazują też ogromny problem demograficzny tego kraju. Koreańczycy nie mają czasu na tworzenie relacji. Technologia też nie jest dla nich pod tym kątem przychylna - kiosk zastępuje kasjera, ekran kelnera, a aplikacja rozmowę. Rząd oferuje nawet bonusy finansowe dla osób decydujących się na małżeństwo, czy posiadanie dzieci. Budownictwo z wykorzystaniem cienkich ścianek działowych również jest bardzo kłopotliwe dla mieszkańców Korei. Spokój i prywatnośNie będę się już więcej rozpisywać. Ta książka to po prostu prawdziwa skarbnica wiedzy i ciekawostek związanych z Koreą Południową.

📖🧠 „Typy osobowości. Jak rozwijać kompetencje osobiste i lepiej porozumiewać się z ludźmi” Tomasz Sędzimir 🧠📖 Obserwowanie ludzi, ich zachowań i reakcji, ale też rozkładanie własnych na czynniki pierwsze to zdecydowanie coś dla mnie. Lubię analizować, zastanawiać się, skąd coś się bierze i dlaczego w podobnej sytuacji dwie osoby mogą zachować się zupełnie inaczej. Dlatego „Typy osobowości” okazały się książką idealną dla mnie i moich rozmyślań. ❤️ I zdecydowanie nie jest to książka tylko o czterech temperamentach. Autor zaczyna od podstaw i pokazuje różne sposoby opisywania osobowości. Pojawia się znany od wieków podział na sangwinika, choleryka, flegmatyka i melancholika, ale również ekstrawersja i introwersja oraz Wielka Piątka, czyli otwartość na doświadczenia, sumienność, ekstrawersja, ugodowość i neurotyczność. Sporo miejsca zajmuje też to, jak nasze cechy przekładają się na relacje, komunikację, pracę, podejmowanie decyzji i codzienne funkcjonowanie. Są tabelki, zestawienia i testy, czyli wszystko to, co bardzo lubię w takich książkach. ❤️ Oczywiście nie mogłam ich po prostu ominąć. Sprawdzałam, porównywałam i zaznaczałam. Test temperamentu właściwie tylko utwierdził mnie w tym, co już wcześniej podejrzewałam. Najbliżej mi do melancholika. Ale moich odkryć podczas tej lektury było zdecydowanie więcej. Ważną częścią książki jest dla mnie przejście od poznawania siebie do tego, co możemy z tą wiedzą zrobić. Autor pokazuje różne kierunki rozwoju zależne od naszych naturalnych tendencji. Pojawiają się między innymi spontaniczność, otwartość na nowe doświadczenia, empatia, asertywność, współpraca, planowanie, odpowiedzialność czy wyznaczanie konkretnych celów. Nie chodzi o zmianę osobowości ani próbę stania się swoim przeciwieństwem. Raczej o poszerzanie własnych możliwości i rozwijanie tego, co nie zawsze przychodzi nam naturalnie. I tutaj „taka już jestem” zaczyna nabierać trochę innego znaczenia. Poznanie własnego typu może wiele wyjaśnić, ale nie powinno stawać się granicą. Tym bardziej że wraz z wiekiem łatwo coraz mocniej przywiązywać się do swoich sposobów działania, przekonań i tego, co dobrze znane. A przecież nadal możemy próbować nowych rzeczy, ćwiczyć inne reakcje i odkrywać w sobie cechy, których wcześniej nie mieliśmy okazji wykorzystać. To naprawdę bardzo wartościowa książka. Nie tylko pomaga lepiej przyjrzeć się sobie, ale też spojrzeć trochę inaczej na ludzi, którzy myślą, reagują i funkcjonują zupełnie inaczej niż my. Zostało mi po niej sporo obserwacji, kilka nowych odkryć i jeszcze więcej materiału do dalszych rozmyślań. A część z nich tym razem zostanie już tylko moja. ❤️