Recenzje

Camilla mając trzydzieści jeden lat osiągnęła już zawodowy sukces jako wzięta prawniczka. A teraz ma plan, co prawda chaotyczny i spontaniczny, ale pragnie tego co mają inni - rodziny. A idzie jej to, no cóż, nieporadnie. Czy dobrym rozwiązanie zatem będzie jej dawna przygoda w postaci Bryna i układ, który jej propnuje? Czy coś niezobowiązującego, może dać jej to o czym marzy? ☆ Liczyłam na coś lekkiego? Tak i to dostałam. Czy dostałam to, czego się spodziewałam? No nie. Już tłumaczę. Wspomnę, że jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i zdecydowanie kupiły mnie tu lekkie dialogi i lekki styl narracji, który sprawia, że czyta się ją szybko i wygodnie. Niestety co do samej fabuły to jestem nią nie tyle rozczarowana, co poorostu zaskoczona. W ogólnym założeniu nie jest ona skomplikowana. Są co prawda silne rozterki i zawirowania na tle dawnej burzliwej, ale chwilowej znajomosci bohaterów, ale niestety jest też ona bardzo przewidywalna i chyba pierwszy raz toczy się z tak zwanej "górki". Zwykle na koniec historii czekam na takie wiecie - bum, zazwyczaj "coś się pi€przy",a tu poszło wszystko gładko, przez co zwyczajnie nudno. Autorka dotyka w niej też bardzo ciekawych tematów. Zostaje wprowadzony wątek terapii i kursu kulinarnego, ale w moim odczuciu te do niczego nie prowadzą, zostały trochę zmarginalizowane. A cytrynowy wątek wrzucony, by finalnie być ozdobą książki. ☆ Sami bohaterowie to ciekawe i złożone jednostki, choć momentami irytujące. Co prawda motywy ich postępowania, wrecz obsesyjnego zaparcia w jedną stronę w moim odczuciu nie do końca zostały sprecyzowane, to... kupili mnie jednym! Próbowaniem. Samej chemii i napięcia nie czuć między nimi zbyt wiele, ale jednak jest pewna więź, która karze ich relacji nie zatracić i spróbować w postaci przyjaźni. I wątek ten tu absolutnie uwielbiam. To jak nieporadni są, ale intuicyjnie wyłapują swoje potrzeby i starają im zaradzić. Jak silnie zakorzeniony jest strach przed odrzuceniem oraz pragnienie posiadania tego, co mają inni wokół, a samemu tego nigdy się nie doświadczyło. A od przyjaźni do miłości już jeden krok, prawda? ☆ Jest to lekka i komfortowa lektura na raz. Taka, która łapie oddech w biegu zwanym życiem. Tak idealnie wpasujaca się w współczesne realia, w którym poprzewracały się priorytety i o tym co ważne przypomina się sobie dopiero, gdy zaczyna bić biologiczny zegar. O układzie z maksymą: Nie zakochać się! Ale budującym cegiełka po cegiełce fundament, pod to co najważniejsze. Pełna wzlotów i upadków, ze scenariuszem, którego nie zaplanowali. ☆ Czekam na Wasze wrażenia! Ja ze swojej strony ślicznie polecam ♡

„Córka psychopaty” Diany Jemielity to ten rodzaj książki, przy którym człowiek zaczyna się zastanawiać, czy większym problemem są mafijne rodziny, czy może jednak ludzie, którzy próbują w nich znaleźć miłość. W tym przypadku odpowiedź brzmi: jedno i drugie. A najlepiej jeszcze dorzucić zemstę, tajemnice, manipulacje i faceta, który zdecydowanie nie powinien być określany mianem grzecznego chłopca. Layla Harrison dorastała w świecie, w którym mafia nie jest czymś, o czym opowiada się przy niedzielnym obiedzie. Doskonale wie, kim są jej rodzice i czym zajmuje się ojciec. Jest silna, pewna siebie, wyszkolona i przekonana, że większość napakowanych samców kręcących się wokół niej nie dorasta jej do pięt. Problem w tym, że mężczyźni widzą przede wszystkim ładną buzię i nazwisko. Layla postanawia więc zrobić mały eksperyment. Zmienia wygląd i sprawdza, czy ktoś w końcu zainteresuje się nią, a nie opakowaniem. I wtedy pojawia się Benjamin. Na pierwszy rzut oka spokojny, uprzejmy, trochę taki nerd i zdecydowanie niepasujący do dotychczasowego repertuaru Layli. Tyle że pierwsze wrażenie w tej książce jest mniej więcej tak wiarygodne jak zapewnienia mafioza, że „to tylko interes”. Benjamin ma własny plan, własne sekrety i zdecydowanie zbyt dużo powodów, żeby znaleźć się blisko Layli. I właśnie tutaj Diana zaczyna robić czytelnikowi małe piekło w głowie. Przez sporą część historii miałam wrażenie, że coś się nie zgadza. Niby wszystko układało się w logiczną całość, ale gdzieś pod spodem cały czas coś zgrzytało. Podejrzewałam jednego, potem drugiego, później zaczynałam podejrzewać wszystkich, łącznie z własnym zdrowym rozsądkiem. Co prawda dość szybko udało mi się połączyć kropki i rozgryźć główny spisek, ale kompletnie nie odebrało mi to przyjemności z czytania. Sama droga do rozwiązania była wystarczająco interesująca, żeby nie rzucać książką w ścianę po poznaniu odpowiedzi. A styl Diany Jemielity robi tutaj naprawdę dobrą robotę... ta kobieta potrafi prowadzić kilka wątków jednocześnie i nie zamienia przy tym historii w fabularną sałatkę, w której każdy składnik żyje własnym życiem. Powiązania z poprzednimi tomami są istotne, szczególnie jeśli chodzi o rodzinę Harrisonów i postacie z wcześniejszych części. Jeżeli macie problem z zapamiętywaniem, kto jest czyim kuzynem, bratem, wrogiem albo byłym wrogiem, przygotujcie kartkę. Albo najlepiej całą tablicę śledczą. Ta rodzina zdecydowanie zasługuje na własne drzewo genealogiczne i może jeszcze instrukcję obsługi. Największym zaskoczeniem okazał się dla mnie Benjamin. I nie, nie będę udawać, że jego zachowanie było w każdym momencie godne pochwały, bo nie było. Momentami miałam ochotę powiedzieć mu bardzo dosadnie, co sądzę o jego metodach. Ale właśnie takich bohaterów lubię najbardziej. Moralnie szarych, niepokojących i takich, przy których człowiek nie wie, czy chce ich przytulić, czy profilaktycznie zamknąć w piwnicy. Layla natomiast momentami działała mi na nerwy. Szczególnie wtedy, kiedy jej poziom pewności siebie sugerował, że właśnie dostała stanowisko instruktora jednostki specjalnej, a rzeczywistość szybko sprowadzała ją na ziemię. Na szczęście w pewnym momencie sama przyznaje, że część tej pozy była grą. I wtedy wszystko zaczyna mieć więcej sensu. Nadal nie zawsze mnie przekonywała, ale przynajmniej przestałam się zastanawiać, gdzie podziała się ta rzekomo niepokonana kobieta. Relacja między Laylą i Benjaminem rozwija się bez wrażenia, że ktoś nacisnął przycisk „romans” i nagle mamy wielką miłość. Jest przyciąganie, nieufność, irytacja, napięcie i sporo rzeczy, których oboje zdecydowanie nie powinni robić. Czyli dokładnie tak, jak w dobrym enemies to lovers być powinno. Problem polega tylko na tym, że jedno z nich weszło w tę relację z dość paskudnymi zamiarami, a drugie nie miało o tym najmniejszego pojęcia, no cóż... fundamenty zdrowego związku zostały położone wzorowo. Podobało mi się również to, że pod całą mafijną otoczką kryje się temat znacznie bardziej ludzki. Potrzeba bycia kochanym bez względu na nazwisko, pieniądze, rodzinę czy przeszłość. Strach przed zaufaniem. Przekonanie, że skoro wcześniej ktoś nas zranił, to najlepiej samemu postawić mur zanim zrobi to kolejna osoba. I oczywiście ten cudowny mechanizm, w którym człowiek widzi dokładnie to, czego się boi, ignorując przy okazji wszystko, co mogłoby podważyć jego teorię. Bardzo życiowe, tylko tutaj konsekwencje są odrobinę bardziej krwawe. Mam jednak wrażenie, że finał został potraktowany trochę zbyt pośpiesznie. Przez większość książki napięcie jest stopniowo budowane, kolejne elementy układanki wskakują na swoje miejsce, a kiedy przychodzi moment rozwiązania, wszystko nagle przyspiesza. Chciałabym dostać odrobinę więcej czasu na wybrzmienie niektórych wydarzeń. Szczególnie interesowała mnie przeszłość Antonowa, której zdecydowanie mogłabym przeczytać więcej. Epilog również zostawił mnie z niedosytem. Nie dlatego, że czegoś w nim brakuje do zamknięcia historii, ale dlatego, że po tylu wydarzeniach chciałoby się jeszcze chwilę pobyć z bohaterami. Czy „Córka psychopaty” jest najbardziej odkrywczą historią mafijną, jaką przeczytacie? Nie. Czy momentami można przewidzieć, dokąd zmierza fabuła? Owszem. Czy mimo tego dobrze się bawiłam? Jak najbardziej. Diana Jemielity ma coś, co sprawia, że nawet kiedy wiem, dokąd zmierza historia, nadal chcę sprawdzić, jak dokładnie tam dotrze. A kiedy dorzuci do tego bohatera z odpowiednio dużym zapasem czerwonych flag, moje szanse na odłożenie książki spadają praktycznie do zera. To mroczny romans mafijny z zemstą, sekretami, manipulacją i relacją, która zdecydowanie nie powinna mieć prawa działać, a jednak działa. Nie wszystko kupiłam bez zastrzeżeń, kilka razy przewróciłam oczami, kilka razy miałam ochotę potrząsnąć bohaterami, ale ostatecznie dostałam historię, która potrafiła mnie wciągnąć i utrzymać zainteresowanie. A Benjamin? No cóż. Nie ufajcie nerdowi. Zwłaszcza jeśli pojawia się w książce o mafii

"Miłość w galopie" autorstwa Paisley Hope to trzecia część serii Ranczo Srebrzyste Sosny. Liczyłam na kowbojski romans, ale za bardzo kowbojów tu nie było, ale i tak podobała mi się ta historia. Cole, nowo mianowany szeryf miasteczka. Ginger, nauczycielka. Od lat łączy ich przyjaźń. On, brat jej najlepszej przyjaciółki. Ona, córka kongresmena. Oboje muszą przestrzegać zasad. Tylko czy to będzie takie proste??? Jedna szalona noc w Vegas. Potajemny ślub i... układ. Ona zostaje opiekunką córki Cola. Wspólne mieszkanie i opieka nad dzieckiem. Czy wreszcie dadzą sobie szansę??? Cole to stateczny pan szeryf, który musi mieć wszystko zaplanowane. Całym jego światem jest córka, dla niej zrobi wszystko. Musi dbać o reputację ze względu na nowo przyjętą funkcje szeryfa. Wszyscy patrzą mu na ręce, zwłaszcza jego zastępca, który marzy o jego potknięciu. Z Ginger przyjaźni się od lat, choć skrycie o niej marzy. Woli przyjaźń, niż zaryzykować i ją stracić. Dopiero szalona i okrapiana alkoholem noc w Vegas zmienia wszystko. Wreszcie puszczają hamulce, choć na jedną noc. Teraz muszą jakoś razem rozwiązać ten problem, byle by nie dopuścić do skandalu. Ginger to wulkan energii, zupełne przeciwieństwo Cole. Od lat się w nim kocha, ale też jest jego przyjaciółką. Zawsze wysłucha, doradzi i pomoże. Zbliżają się wybory do kongresu, musi wspierać ojca i co najważniejsze, nie wplatać się w żaden skandal. Ślub po pijaku w Vegas to wielki problem, jak sobie z nim poradzą??? Czyta się to świetnie, bohaterów bardzo szybko da się polubić. Kto nie lubi samotnego ojca z słodką córeczką 🥰, na pewno nie ja. Uwielbiam relacje Cope z córką, jest taka urocza. On wielki macho, a przy córeczce słodziak 🥰, aż się rozczulić da. Stara się jej dać wszystko i ogrom miłości, bo na matkę nie ma co liczyć. Jego relacja z Ginger też jest bardzo fajnie wykreowana. Jak ja nie przepadam za motywem friends to lovers, tak tutaj bardzo mi się podobała. Ich przyjaźń jest piękna, a oboje uparci. Nawet jak ich relacja się zmienia, oni nadal zostają sobą. Uwielbiają sobie dogryzać. Brawo dla Ginger za pomysły, a dla Cole za cierpliwość 🤭. Liczyłam na kowbojski romans, a dostałam romans z szeryfem w roli głównej, nie mogę rzec, bym była zawiedziona😁. Polecam.

Są książki, które wzruszają, są takie, które wywołują uśmiech, i są też takie, które łamią serce, by chwilę później powoli składać je na nowo. „Nowa klauzula. Kontrakt #2” Melanie Moreland zdecydowanie należy do tej ostatniej grupy. To historia, która przypomina, że nawet największa miłość nie chroni przed tragedią, a prawdziwa siła związku ujawnia się dopiero wtedy, gdy życie odbiera wszystko, co wydawało się pewne. Już sam powrót do Richarda i Katy sprawił mi ogromną radość. Po wydarzeniach z pierwszej części byłam ciekawa, jak potoczyły się ich dalsze losy. Widzimy bohaterów kilka lat później spełnionych zawodowo, szczęśliwych, otoczonych przyjaciółmi i wychowujących dwie cudowne córki. Wydaje się, że osiągnęli wszystko, o czym mogli marzyć. Ich historia wygląda jak spełnienie marzeń, a oni sami są dowodem na to, że nawet relacja, która zaczęła się od kontraktu, może przerodzić się w prawdziwą, głęboką miłość. I właśnie wtedy autorka wywraca ich świat do góry nogami. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, bo uważam, że tę historię najlepiej odkrywać samemu. Mogę jednak powiedzieć jedno dawno żadna książka nie wywołała we mnie tylu emocji. Czułam smutek, bezradność, złość, ale też ogromną nadzieję. Melanie Moreland pokazuje, że życie nie zawsze układa się zgodnie z planem i że czasami wystarczy jedna chwila, by wszystko, co budowaliśmy przez lata, zaczęło się rozpadać. Największą siłą tej powieści są bohaterowie. Richard to postać, która przeszła ogromną przemianę już w pierwszym tomie, ale tutaj poznajemy go jeszcze lepiej. Perfekcjonista, człowiek sukcesu i ktoś, kto zawsze miał wszystko pod kontrolą, nagle musi zmierzyć się z rzeczywistością, na którą nie ma żadnego wpływu. Bardzo poruszyło mnie obserwowanie jego walki z własnymi emocjami. Strach, poczucie bezsilności, gniew i próby odnalezienia się w nowej rzeczywistości zostały opisane niezwykle wiarygodnie. Jeszcze bardziej podziwiałam Katy. To bohaterka pełna ciepła, cierpliwości i wewnętrznej siły. Nie jest idealna, ma swoje chwile słabości, ale właśnie dzięki temu wydaje się tak prawdziwa. Jej miłość do Richarda nie opiera się na wielkich deklaracjach, lecz na codziennych gestach, obecności i gotowości do walki o rodzinę nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się stracone. To właśnie ona wielokrotnie staje się światłem w chwilach największego mroku. Bardzo podobało mi się również to, że autorka nie stworzyła historii pełnej sztucznego dramatyzmu. Emocje wynikają z sytuacji i zachowań bohaterów, a nie z wymuszonych konfliktów. Wszystko wydaje się niezwykle naturalne. Ich rozmowy, chwile zwątpienia, próby odnalezienia nowego sensu życia wszystko to sprawia, że łatwo uwierzyć w tę historię i naprawdę przeżywać ją razem z nimi. Ogromnym atutem książki są także relacje rodzinne i przyjacielskie. W trudnych momentach bohaterowie nie zostają sami. Wsparcie bliskich pokazuje, jak wielką wartość mają ludzie, którzy potrafią być obok nie tylko wtedy, gdy wszystko układa się dobrze, ale przede wszystkim wtedy, gdy świat zaczyna się walić. To jeden z tych elementów, który szczególnie mnie poruszył. Autorka porusza wiele ważnych tematów stratę, zmianę, akceptację, siłę miłości i próbę odnalezienia siebie na nowo. Jednak robi to z ogromnym wyczuciem. Nie moralizuje i nie próbuje udzielać prostych odpowiedzi. Pokazuje, że każdy człowiek przeżywa trudne chwile inaczej i że nie istnieje jeden właściwy sposób radzenia sobie z bólem. Styl Melanie Moreland bardzo lubię już od pierwszej części i również tutaj mnie nie zawiódł. Pisze lekko, ale jednocześnie niezwykle emocjonalnie. Nie potrzebuje przesadnych opisów ani dramatycznych monologów, żeby poruszyć czytelnika. Kilka prostych zdań często mówi więcej niż najbardziej rozbudowane deklaracje. Dzięki temu książkę czyta się błyskawicznie, choć niejednokrotnie musiałam na chwilę odłożyć ją na bok, żeby uporządkować własne emocje. Bardzo spodobało mi się również przesłanie tej historii. Życie nie zawsze daje nam to, czego pragniemy. Czasem odbiera poczucie bezpieczeństwa, zmienia plany i zmusza do rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Jednak nawet wtedy można odnaleźć siłę, jeśli obok jest ktoś, kto nie odwróci się w najtrudniejszym momencie. Ta książka przypomina, że miłość to nie tylko romantyczne chwile i szczęśliwe zakończenia. To przede wszystkim codzienny wybór, by zostać przy drugiej osobie niezależnie od okoliczności. Po zakończeniu lektury długo myślałam o Richardzie i Katy. Ich historia uświadomiła mi, jak kruche potrafi być życie i jak niewiele potrzeba, by wszystko się zmieniło. Jednocześnie daje ogromną nadzieję, że nawet po największym kryzysie można odnaleźć nowy sens i nauczyć się żyć na nowo, choć już według innych zasad. „Nowa klauzula” to nie jest zwykły romans. To przede wszystkim opowieść o miłości wystawionej na najtrudniejszą próbę, o rodzinie, sile charakteru i o tym, że czasami największym zwycięstwem nie jest powrót do dawnego życia, ale odnalezienie szczęścia w zupełnie nowej rzeczywistości. To książka, która wzrusza, skłania do refleksji i na długo zostaje w pamięci. Jestem bardzo ciekawa, czy czytaliście już dalsze losy Richarda i Katy. Lubicie historie, które pokazują, że prawdziwa miłość zaczyna się dopiero wtedy, gdy kończy się bajka i trzeba wspólnie zmierzyć się z codziennością? Chętnie poznam Wasze wrażenia.

Ludka Skrzydlewska i Magdalena Szponar w „The STEM” dały mi dokładnie to, czego oczekuję od romansu na jesienny wieczór. Dużo humoru, trochę chaosu, bohaterów, których po prostu chce się obserwować i relację, przez którą książkę naprawdę się płynie. I ja tutaj płynęłam. Bardzo dobrze się bawiłam i ani przez moment nie miałam poczucia, że muszę się przez tę historię przepychać. 😍 Jordan to jest osobna kategoria katastrofy. Dziewczyna wraca z Harvardu po tym, jak jej dociekliwość naukowa i podważenie wyników badań kończą się dla niej bardzo źle, a chwilę później rozbija samochód, bo oczywiście musi ratować kota. No bo jak inaczej? 😂 I wtedy na scenę wchodzi Cassidy. Jej crush z nastoletnich lat, starszy sąsiad, strażak i przede wszystkim samotny tata Zary. I powiem wam jedno, ja uwielbiam motyw samotnego rodzica, jeśli jest dobrze napisany, a tutaj jest. Cass jest cudownym ojcem. Takim, przy którym człowiek patrzy i myśli: no dobra, tak powinno to wyglądać. I nie, mój mąż nie jest złym ojcem, spokojnie 😂 Po prostu każdy tata powinien mieć taki poziom zaangażowania. Do tego mamy age gap, sąsiadów, którzy znają się od lat, trochę zazdrości, trochę potajemnych spotkań i oczywiście Cationa, który chyba dostał własną umowę na robienie rozpierdolu w życiu tych ludzi. Kolejny bezczelny kot w książce, którą mam na półce. Jordan zresztą niewiele mu ustępuje kompilowaniu życia. Mamy nawet moment, w którym dziewczyna ląduje na drzewie, więc Cass jako strażak naprawdę nie może narzekać na brak urozmaicenia w pracy. 😂 Fajne jest to, że pod całym romansem jest też coś więcej. Jordan walczy o swoją karierę, o prawo do zadawania pytań i o to, żeby nie rezygnować z własnych ambicji tylko dlatego, że komuś w akademickim świecie jest niewygodnie. Cass z kolei musi pogodzić pracę, uczucia i przede wszystkim odpowiedzialność za Zarę. I właśnie ta jego rozterka między „chcę tego” a „muszę przede wszystkim myśleć o córce” bardzo mi siadła. A Zara? No przecież to dziecko kradnie sceny. Jej relacja z Jordan jest przesłodka, a dziewczyny bardzo szybko tworzą własny front przeciwko Cassowi. Zresztą sam Cass zauważa, że odkąd Jordie pojawiła się w ich życiu, wszystko zaczyna się kręcić trochę bez jego udziału. I chyba właśnie o to chodzi. A o biologicznej „maDce” nie będę nawet wspominać, nie warto 🤯 I jeszcze jedno. Podoba mi się, że zakończenie nie zostawia człowieka z niedosytem. Uwielbiam takie smaczki! Czy mam guilty pleasure w postaci starszego faceta, w którym bohaterka podkochiwała się od nastoletnich lat? Mam. Czy lubię, kiedy ten motyw jest napisany bez przeciągania i sztucznego dramatu? Jeszcze bardziej. I tutaj dostałam dokładnie to, czego chciałam.„The STEM” to dla mnie bardzo przyjemny romans, przy którym można się pośmiać, trochę wzruszyć, popatrzeć na świetnego ojca i przez kilka godzin zapomnieć o całej reszcie. A jeśli do tego dorzucicie strażaka, naukowczynię, różową Mazdę i kota, który ewidentnie ma własny plan na tę historię, to ja już nie mam pytań. 😂