Recenzje

Można lubić reverse harem albo i nie, ale ja w wykonaniu Jasmine Mas UWIELBIAM. „Krwawe igrzyska” to druga część serii o Psychozmiennych. Tym razem bohaterowie biorą udział w igrzyskach (jak wskazuje tytuł 😆) na śmierć i życie, jednocześnie zaglądając sobie do spodni... Nie no, żartuję. Spodziewałam się, że ta książka będzie mega spicy, ale okazuje się, że jednak nie. Nadal nawiązują przyjaźnie/relacje, czasem coś się gdzieś wydarzy, ale na razie (na razie!) książka jest nad wyraz spokojna. Absolutnie uwielbiam poczucie humoru w książkach Mas i choć nadal uważam, że „Herkules. Krew” podobało mi się najbardziej, to nie mogę się doczekać zakończenia tej trylogii. To zdecydowane guilty pleasure, bo logiki w tym za wiele nie ma, ale ile radości z czytania 🤭

Moliczki i 3 tom no cóż wam mogę powiedzieć bawilam się wybitnie. Do tej pory wracam do scen które wryly mi się w pamięc. A uwierzcie było ich kilkanaście. A moja wyobraźnia prężnie dziala i zastanawia się jakby to wyglądalo na żywo . Tak tak mowię o Meisonie i jego wybitynch poczynaniach. Poznajemy tez nową postać naszego ojca rodziny i powiem wam kocham go. Jakby moje dzieci tak dokazywały zmieniłabym ich na mielonke. Ksiażka rozbraja człowieka w kazdy mozliwy sposób i mały Liam tekstami dorownuje wujkom. Uwielbia w moim rankingu ukochanych bohaterow dalej najwyzej jest Neil. Kochan autorko @zuzagromadzinska zdradź nam sekret kiedy kolejny tom. Bo potym jak nas zostawilaś z tym mocnym zwrotem akcji w trzecim tomie no nie mogę się pozbierać. Chce więcej naszych muskieterów i rodzinki, szalonych imprez i rajdów rowerwm po szedzkich lasach. Chce czuc tą braterską i siostrzaną miłość i razem z Alberto przechodzić wszystkie zalamania nerwowe. Chce plakać w cięzkich momentach i śmiac się z szalonego podejscia naszych chlopcow. Nie trzymaj nas na tym kacu bo oszalejemy w tej niewiedzy. 5/5

Są książki, które wzruszają, są takie, które wywołują uśmiech, i są też takie, które łamią serce, by chwilę później powoli składać je na nowo. „Nowa klauzula. Kontrakt #2” Melanie Moreland zdecydowanie należy do tej ostatniej grupy. To historia, która przypomina, że nawet największa miłość nie chroni przed tragedią, a prawdziwa siła związku ujawnia się dopiero wtedy, gdy życie odbiera wszystko, co wydawało się pewne. Już sam powrót do Richarda i Katy sprawił mi ogromną radość. Po wydarzeniach z pierwszej części byłam ciekawa, jak potoczyły się ich dalsze losy. Widzimy bohaterów kilka lat później spełnionych zawodowo, szczęśliwych, otoczonych przyjaciółmi i wychowujących dwie cudowne córki. Wydaje się, że osiągnęli wszystko, o czym mogli marzyć. Ich historia wygląda jak spełnienie marzeń, a oni sami są dowodem na to, że nawet relacja, która zaczęła się od kontraktu, może przerodzić się w prawdziwą, głęboką miłość. I właśnie wtedy autorka wywraca ich świat do góry nogami. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, bo uważam, że tę historię najlepiej odkrywać samemu. Mogę jednak powiedzieć jedno dawno żadna książka nie wywołała we mnie tylu emocji. Czułam smutek, bezradność, złość, ale też ogromną nadzieję. Melanie Moreland pokazuje, że życie nie zawsze układa się zgodnie z planem i że czasami wystarczy jedna chwila, by wszystko, co budowaliśmy przez lata, zaczęło się rozpadać. Największą siłą tej powieści są bohaterowie. Richard to postać, która przeszła ogromną przemianę już w pierwszym tomie, ale tutaj poznajemy go jeszcze lepiej. Perfekcjonista, człowiek sukcesu i ktoś, kto zawsze miał wszystko pod kontrolą, nagle musi zmierzyć się z rzeczywistością, na którą nie ma żadnego wpływu. Bardzo poruszyło mnie obserwowanie jego walki z własnymi emocjami. Strach, poczucie bezsilności, gniew i próby odnalezienia się w nowej rzeczywistości zostały opisane niezwykle wiarygodnie. Jeszcze bardziej podziwiałam Katy. To bohaterka pełna ciepła, cierpliwości i wewnętrznej siły. Nie jest idealna, ma swoje chwile słabości, ale właśnie dzięki temu wydaje się tak prawdziwa. Jej miłość do Richarda nie opiera się na wielkich deklaracjach, lecz na codziennych gestach, obecności i gotowości do walki o rodzinę nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się stracone. To właśnie ona wielokrotnie staje się światłem w chwilach największego mroku. Bardzo podobało mi się również to, że autorka nie stworzyła historii pełnej sztucznego dramatyzmu. Emocje wynikają z sytuacji i zachowań bohaterów, a nie z wymuszonych konfliktów. Wszystko wydaje się niezwykle naturalne. Ich rozmowy, chwile zwątpienia, próby odnalezienia nowego sensu życia wszystko to sprawia, że łatwo uwierzyć w tę historię i naprawdę przeżywać ją razem z nimi. Ogromnym atutem książki są także relacje rodzinne i przyjacielskie. W trudnych momentach bohaterowie nie zostają sami. Wsparcie bliskich pokazuje, jak wielką wartość mają ludzie, którzy potrafią być obok nie tylko wtedy, gdy wszystko układa się dobrze, ale przede wszystkim wtedy, gdy świat zaczyna się walić. To jeden z tych elementów, który szczególnie mnie poruszył. Autorka porusza wiele ważnych tematów stratę, zmianę, akceptację, siłę miłości i próbę odnalezienia siebie na nowo. Jednak robi to z ogromnym wyczuciem. Nie moralizuje i nie próbuje udzielać prostych odpowiedzi. Pokazuje, że każdy człowiek przeżywa trudne chwile inaczej i że nie istnieje jeden właściwy sposób radzenia sobie z bólem. Styl Melanie Moreland bardzo lubię już od pierwszej części i również tutaj mnie nie zawiódł. Pisze lekko, ale jednocześnie niezwykle emocjonalnie. Nie potrzebuje przesadnych opisów ani dramatycznych monologów, żeby poruszyć czytelnika. Kilka prostych zdań często mówi więcej niż najbardziej rozbudowane deklaracje. Dzięki temu książkę czyta się błyskawicznie, choć niejednokrotnie musiałam na chwilę odłożyć ją na bok, żeby uporządkować własne emocje. Bardzo spodobało mi się również przesłanie tej historii. Życie nie zawsze daje nam to, czego pragniemy. Czasem odbiera poczucie bezpieczeństwa, zmienia plany i zmusza do rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Jednak nawet wtedy można odnaleźć siłę, jeśli obok jest ktoś, kto nie odwróci się w najtrudniejszym momencie. Ta książka przypomina, że miłość to nie tylko romantyczne chwile i szczęśliwe zakończenia. To przede wszystkim codzienny wybór, by zostać przy drugiej osobie niezależnie od okoliczności. Po zakończeniu lektury długo myślałam o Richardzie i Katy. Ich historia uświadomiła mi, jak kruche potrafi być życie i jak niewiele potrzeba, by wszystko się zmieniło. Jednocześnie daje ogromną nadzieję, że nawet po największym kryzysie można odnaleźć nowy sens i nauczyć się żyć na nowo, choć już według innych zasad. „Nowa klauzula” to nie jest zwykły romans. To przede wszystkim opowieść o miłości wystawionej na najtrudniejszą próbę, o rodzinie, sile charakteru i o tym, że czasami największym zwycięstwem nie jest powrót do dawnego życia, ale odnalezienie szczęścia w zupełnie nowej rzeczywistości. To książka, która wzrusza, skłania do refleksji i na długo zostaje w pamięci. Jestem bardzo ciekawa, czy czytaliście już dalsze losy Richarda i Katy. Lubicie historie, które pokazują, że prawdziwa miłość zaczyna się dopiero wtedy, gdy kończy się bajka i trzeba wspólnie zmierzyć się z codziennością? Chętnie poznam Wasze wrażenia.

To kolejna książka z tej serii, którą mam — i kolejna, którą naprawdę warto mieć pod ręką w domu, ale również w pracy z dziećmi. Bardzo podoba mi się to, że książka buduje w dziecku poczucie mocy i sprawczości. Pomaga mu uwalniać emocje, lepiej rozumieć siebie i swoje potrzeby, a także wzmacnia wiarę we własne możliwości. Pokazuje dziecku, że nie jest winne temu, co mu się przydarza. Uświadamia, że ma prawo się bronić, szukać pomocy i reagować, kiedy ktoś przekracza jego granice. Lubię książki, które nie tylko opowiadają historię, ale dają dziecku konkretne narzędzia i poczucie, że ma wpływ, ma wybór i może poprosić o pomoc. W książce znajdziemy również aktywizujące zadania odnoszące się do ich treści. Są one skonstruowane w przemyślany, terapeutyczny sposób — pomagają dziecku zatrzymać się przy tym, co przeczytało, zastanowić się nad własnymi doświadczeniami i lepiej zrozumieć poruszane tematy. Co ważne, zadania pomagają również przygotować dziecko na różne trudne sytuacje, które mogą pojawić się w jego życiu, przećwiczyć możliwe reakcje i zastanowić się, gdzie i u kogo można szukać pomocy. Zdecydowanie polecam ją rodzicom dzieci od około 7. roku życia, choć myślę, że można spróbować również z nieco młodszymi dziećmi — wiele zależy od ich dojrzałości i gotowości do rozmowy na te tematy. To książka, która wzmacnia. I właśnie dlatego bardzo ją polecam.

Ludka Skrzydlewska i Magdalena Szponar w „The STEM” dały mi dokładnie to, czego oczekuję od romansu na jesienny wieczór. Dużo humoru, trochę chaosu, bohaterów, których po prostu chce się obserwować i relację, przez którą książkę naprawdę się płynie. I ja tutaj płynęłam. Bardzo dobrze się bawiłam i ani przez moment nie miałam poczucia, że muszę się przez tę historię przepychać. 😍 Jordan to jest osobna kategoria katastrofy. Dziewczyna wraca z Harvardu po tym, jak jej dociekliwość naukowa i podważenie wyników badań kończą się dla niej bardzo źle, a chwilę później rozbija samochód, bo oczywiście musi ratować kota. No bo jak inaczej? 😂 I wtedy na scenę wchodzi Cassidy. Jej crush z nastoletnich lat, starszy sąsiad, strażak i przede wszystkim samotny tata Zary. I powiem wam jedno, ja uwielbiam motyw samotnego rodzica, jeśli jest dobrze napisany, a tutaj jest. Cass jest cudownym ojcem. Takim, przy którym człowiek patrzy i myśli: no dobra, tak powinno to wyglądać. I nie, mój mąż nie jest złym ojcem, spokojnie 😂 Po prostu każdy tata powinien mieć taki poziom zaangażowania. Do tego mamy age gap, sąsiadów, którzy znają się od lat, trochę zazdrości, trochę potajemnych spotkań i oczywiście Cationa, który chyba dostał własną umowę na robienie rozpierdolu w życiu tych ludzi. Kolejny bezczelny kot w książce, którą mam na półce. Jordan zresztą niewiele mu ustępuje kompilowaniu życia. Mamy nawet moment, w którym dziewczyna ląduje na drzewie, więc Cass jako strażak naprawdę nie może narzekać na brak urozmaicenia w pracy. 😂 Fajne jest to, że pod całym romansem jest też coś więcej. Jordan walczy o swoją karierę, o prawo do zadawania pytań i o to, żeby nie rezygnować z własnych ambicji tylko dlatego, że komuś w akademickim świecie jest niewygodnie. Cass z kolei musi pogodzić pracę, uczucia i przede wszystkim odpowiedzialność za Zarę. I właśnie ta jego rozterka między „chcę tego” a „muszę przede wszystkim myśleć o córce” bardzo mi siadła. A Zara? No przecież to dziecko kradnie sceny. Jej relacja z Jordan jest przesłodka, a dziewczyny bardzo szybko tworzą własny front przeciwko Cassowi. Zresztą sam Cass zauważa, że odkąd Jordie pojawiła się w ich życiu, wszystko zaczyna się kręcić trochę bez jego udziału. I chyba właśnie o to chodzi. A o biologicznej „maDce” nie będę nawet wspominać, nie warto 🤯 I jeszcze jedno. Podoba mi się, że zakończenie nie zostawia człowieka z niedosytem. Uwielbiam takie smaczki! Czy mam guilty pleasure w postaci starszego faceta, w którym bohaterka podkochiwała się od nastoletnich lat? Mam. Czy lubię, kiedy ten motyw jest napisany bez przeciągania i sztucznego dramatu? Jeszcze bardziej. I tutaj dostałam dokładnie to, czego chciałam.„The STEM” to dla mnie bardzo przyjemny romans, przy którym można się pośmiać, trochę wzruszyć, popatrzeć na świetnego ojca i przez kilka godzin zapomnieć o całej reszcie. A jeśli do tego dorzucicie strażaka, naukowczynię, różową Mazdę i kota, który ewidentnie ma własny plan na tę historię, to ja już nie mam pytań. 😂