Recenzje

Camilla mając trzydzieści jeden lat osiągnęła już zawodowy sukces jako wzięta prawniczka. A teraz ma plan, co prawda chaotyczny i spontaniczny, ale pragnie tego co mają inni - rodziny. A idzie jej to, no cóż, nieporadnie. Czy dobrym rozwiązanie zatem będzie jej dawna przygoda w postaci Bryna i układ, który jej propnuje? Czy coś niezobowiązującego, może dać jej to o czym marzy? ☆ Liczyłam na coś lekkiego? Tak i to dostałam. Czy dostałam to, czego się spodziewałam? No nie. Już tłumaczę. Wspomnę, że jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i zdecydowanie kupiły mnie tu lekkie dialogi i lekki styl narracji, który sprawia, że czyta się ją szybko i wygodnie. Niestety co do samej fabuły to jestem nią nie tyle rozczarowana, co poorostu zaskoczona. W ogólnym założeniu nie jest ona skomplikowana. Są co prawda silne rozterki i zawirowania na tle dawnej burzliwej, ale chwilowej znajomosci bohaterów, ale niestety jest też ona bardzo przewidywalna i chyba pierwszy raz toczy się z tak zwanej "górki". Zwykle na koniec historii czekam na takie wiecie - bum, zazwyczaj "coś się pi€przy",a tu poszło wszystko gładko, przez co zwyczajnie nudno. Autorka dotyka w niej też bardzo ciekawych tematów. Zostaje wprowadzony wątek terapii i kursu kulinarnego, ale w moim odczuciu te do niczego nie prowadzą, zostały trochę zmarginalizowane. A cytrynowy wątek wrzucony, by finalnie być ozdobą książki. ☆ Sami bohaterowie to ciekawe i złożone jednostki, choć momentami irytujące. Co prawda motywy ich postępowania, wrecz obsesyjnego zaparcia w jedną stronę w moim odczuciu nie do końca zostały sprecyzowane, to... kupili mnie jednym! Próbowaniem. Samej chemii i napięcia nie czuć między nimi zbyt wiele, ale jednak jest pewna więź, która karze ich relacji nie zatracić i spróbować w postaci przyjaźni. I wątek ten tu absolutnie uwielbiam. To jak nieporadni są, ale intuicyjnie wyłapują swoje potrzeby i starają im zaradzić. Jak silnie zakorzeniony jest strach przed odrzuceniem oraz pragnienie posiadania tego, co mają inni wokół, a samemu tego nigdy się nie doświadczyło. A od przyjaźni do miłości już jeden krok, prawda? ☆ Jest to lekka i komfortowa lektura na raz. Taka, która łapie oddech w biegu zwanym życiem. Tak idealnie wpasujaca się w współczesne realia, w którym poprzewracały się priorytety i o tym co ważne przypomina się sobie dopiero, gdy zaczyna bić biologiczny zegar. O układzie z maksymą: Nie zakochać się! Ale budującym cegiełka po cegiełce fundament, pod to co najważniejsze. Pełna wzlotów i upadków, ze scenariuszem, którego nie zaplanowali. ☆ Czekam na Wasze wrażenia! Ja ze swojej strony ślicznie polecam ♡

Przeczytałam, przemyślałam i przepadłam… „ Córka psychopaty ” jest to 3 część serii, w której poznałam dalsze losy rodziny Michaela Harrisona, a dokładniej jego córki, Layli Harrison. Dwudziestopięcioletnia kobieta, która żyje w świecie mafii, niebezpieczeństwa i kłamstwa. Jednak ona pomimo swojego pochodzenia pragnie być zwykłą Laylą, a nie być postrzeganą jako córka wielkiego Michaela. Gdy zaczynałam czytać, byłam przekonana, że przepadnę i tak właśnie się stało. W książce nie brakuje wyrazistych bohaterów co dawało wrażenie, że czyta się o prawdziwych ludziach. Dodatkowo chemia, emocje i duże napięcie tylko potęgowały, że chciałamjak najszybciej dowiedzieć się, co będzie dalej. Mimo , że autorka porusza trudne i mocne tematy, każda sytuacja miała swoje miejsce w historii. Layla to kobieta z charakterem. Jest silna, niezależna, pracowita ale również ma swoją drugą stronę. To wrażliwa dziewczyna z wielkim sercem do ludzi. W wielu sytuacjach widziałam jak próbowała siebie radzić z tym, co ją spotkało jednak wątpliwości, własne emocje sprawiły, że stała się jeszcze bardziej prawdziwa i z łatwością mogłam się zaangażować w jej własną opowieść. Natomiast Benjamin.. mężczyzna z wielkim czerwonym neonem nad głową, dosłownie początku chciałam go rozgryźć i wejść do jego głowy ale bardzo dobrze pilnował tego, abym za szybko nie dowiedziała się, co tam skrywa. Ma w sobie coś co przyciąga uwagę a ja jak to ja chciałam go bardziej poznać. Wraz z rozwojem historii pojawiały się rysy, które stawały się coraz bardziej widoczne. Dostrzegłam emocjonalną jego stronę, że nosi w sobie więcej bólu niż nie jeden człowiek i zdecydowanie to one wskazują, że nic nie jest tak oczywiste jak mi się wydawało. Relacja pomiędzy Laylą a Benjaminem nie jest od początku oczywista, a wraz z rozwojem fabuły pojawiają się tajemnice, trudne wybory i sytuacje, które mnie zaskoczyły. Cała akcja jest tak skonstruowana, że trudno przewidzieć w jakim kierunku wszystko się potoczy. Oboje mają obawy i pytania przez co, zaufanie nie przychodzi łatwo. Layla i Benjamin równa się duże zawirowanie. Są momenty czułości i pożądania ale także wkrada się niepewności, strach i niepowodzenie. Oni się rozwijali stopniowo, bez pośpiechu i z każdą stroną zastanawiałam się dokąd ich to wszystko zaprowadzi. Były także momenty, gdzie śmiałam się w głos. Gosposia Natalia wygrywa w tym konkursie. Niesamowita kobieta. Ale nie zapomnijmy o Michaela i Julii, którzy także mieli tu swoje małe wstępy. Bardzo się cieszyłam, że znowu mogę o nich poczytać. Każdy bohater ma tu swoją historię, charakter i problemy z którymi muszą się zmierzyć. Wszystko mieszało się z niepewnością, strachem i potrzebą zaufania. Jest to zdecydowanie książka, która przyciąga swoją tajemniczą atmosferą, ogromnymi emocjami i nieoczywistymi bohaterami. To historia o miłości, tajemnicach, zemście i poszukiwaniu własnej tożsamości. Ale wracając do fabuły, towarzyszyła mi także masa emocji zaczynając od ciekawości i napięcia po wzruszenie a nawet irytację. Autorka swoim piórem sprawiła, że zaczynałam wszystko przeżywać razem z bohaterami. Bardzo dużym plusem jest to, że wszystko jest spójne i nie ma niespodzianek. A mimo, że są poruszane trudne tematy jak traumy czy znęcanie się nie przeszkadza w szybkim i lekkim czytaniu. Jeśli lubicie połączenie romansu, świata mafii i trudnych nieoczywistych bohaterów, myślę, że książka może trafić w wasze gusta. Polecam!

Są książki, które wzruszają, są takie, które wywołują uśmiech, i są też takie, które łamią serce, by chwilę później powoli składać je na nowo. „Nowa klauzula. Kontrakt #2” Melanie Moreland zdecydowanie należy do tej ostatniej grupy. To historia, która przypomina, że nawet największa miłość nie chroni przed tragedią, a prawdziwa siła związku ujawnia się dopiero wtedy, gdy życie odbiera wszystko, co wydawało się pewne. Już sam powrót do Richarda i Katy sprawił mi ogromną radość. Po wydarzeniach z pierwszej części byłam ciekawa, jak potoczyły się ich dalsze losy. Widzimy bohaterów kilka lat później spełnionych zawodowo, szczęśliwych, otoczonych przyjaciółmi i wychowujących dwie cudowne córki. Wydaje się, że osiągnęli wszystko, o czym mogli marzyć. Ich historia wygląda jak spełnienie marzeń, a oni sami są dowodem na to, że nawet relacja, która zaczęła się od kontraktu, może przerodzić się w prawdziwą, głęboką miłość. I właśnie wtedy autorka wywraca ich świat do góry nogami. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, bo uważam, że tę historię najlepiej odkrywać samemu. Mogę jednak powiedzieć jedno dawno żadna książka nie wywołała we mnie tylu emocji. Czułam smutek, bezradność, złość, ale też ogromną nadzieję. Melanie Moreland pokazuje, że życie nie zawsze układa się zgodnie z planem i że czasami wystarczy jedna chwila, by wszystko, co budowaliśmy przez lata, zaczęło się rozpadać. Największą siłą tej powieści są bohaterowie. Richard to postać, która przeszła ogromną przemianę już w pierwszym tomie, ale tutaj poznajemy go jeszcze lepiej. Perfekcjonista, człowiek sukcesu i ktoś, kto zawsze miał wszystko pod kontrolą, nagle musi zmierzyć się z rzeczywistością, na którą nie ma żadnego wpływu. Bardzo poruszyło mnie obserwowanie jego walki z własnymi emocjami. Strach, poczucie bezsilności, gniew i próby odnalezienia się w nowej rzeczywistości zostały opisane niezwykle wiarygodnie. Jeszcze bardziej podziwiałam Katy. To bohaterka pełna ciepła, cierpliwości i wewnętrznej siły. Nie jest idealna, ma swoje chwile słabości, ale właśnie dzięki temu wydaje się tak prawdziwa. Jej miłość do Richarda nie opiera się na wielkich deklaracjach, lecz na codziennych gestach, obecności i gotowości do walki o rodzinę nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się stracone. To właśnie ona wielokrotnie staje się światłem w chwilach największego mroku. Bardzo podobało mi się również to, że autorka nie stworzyła historii pełnej sztucznego dramatyzmu. Emocje wynikają z sytuacji i zachowań bohaterów, a nie z wymuszonych konfliktów. Wszystko wydaje się niezwykle naturalne. Ich rozmowy, chwile zwątpienia, próby odnalezienia nowego sensu życia wszystko to sprawia, że łatwo uwierzyć w tę historię i naprawdę przeżywać ją razem z nimi. Ogromnym atutem książki są także relacje rodzinne i przyjacielskie. W trudnych momentach bohaterowie nie zostają sami. Wsparcie bliskich pokazuje, jak wielką wartość mają ludzie, którzy potrafią być obok nie tylko wtedy, gdy wszystko układa się dobrze, ale przede wszystkim wtedy, gdy świat zaczyna się walić. To jeden z tych elementów, który szczególnie mnie poruszył. Autorka porusza wiele ważnych tematów stratę, zmianę, akceptację, siłę miłości i próbę odnalezienia siebie na nowo. Jednak robi to z ogromnym wyczuciem. Nie moralizuje i nie próbuje udzielać prostych odpowiedzi. Pokazuje, że każdy człowiek przeżywa trudne chwile inaczej i że nie istnieje jeden właściwy sposób radzenia sobie z bólem. Styl Melanie Moreland bardzo lubię już od pierwszej części i również tutaj mnie nie zawiódł. Pisze lekko, ale jednocześnie niezwykle emocjonalnie. Nie potrzebuje przesadnych opisów ani dramatycznych monologów, żeby poruszyć czytelnika. Kilka prostych zdań często mówi więcej niż najbardziej rozbudowane deklaracje. Dzięki temu książkę czyta się błyskawicznie, choć niejednokrotnie musiałam na chwilę odłożyć ją na bok, żeby uporządkować własne emocje. Bardzo spodobało mi się również przesłanie tej historii. Życie nie zawsze daje nam to, czego pragniemy. Czasem odbiera poczucie bezpieczeństwa, zmienia plany i zmusza do rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Jednak nawet wtedy można odnaleźć siłę, jeśli obok jest ktoś, kto nie odwróci się w najtrudniejszym momencie. Ta książka przypomina, że miłość to nie tylko romantyczne chwile i szczęśliwe zakończenia. To przede wszystkim codzienny wybór, by zostać przy drugiej osobie niezależnie od okoliczności. Po zakończeniu lektury długo myślałam o Richardzie i Katy. Ich historia uświadomiła mi, jak kruche potrafi być życie i jak niewiele potrzeba, by wszystko się zmieniło. Jednocześnie daje ogromną nadzieję, że nawet po największym kryzysie można odnaleźć nowy sens i nauczyć się żyć na nowo, choć już według innych zasad. „Nowa klauzula” to nie jest zwykły romans. To przede wszystkim opowieść o miłości wystawionej na najtrudniejszą próbę, o rodzinie, sile charakteru i o tym, że czasami największym zwycięstwem nie jest powrót do dawnego życia, ale odnalezienie szczęścia w zupełnie nowej rzeczywistości. To książka, która wzrusza, skłania do refleksji i na długo zostaje w pamięci. Jestem bardzo ciekawa, czy czytaliście już dalsze losy Richarda i Katy. Lubicie historie, które pokazują, że prawdziwa miłość zaczyna się dopiero wtedy, gdy kończy się bajka i trzeba wspólnie zmierzyć się z codziennością? Chętnie poznam Wasze wrażenia.

Ludka Skrzydlewska i Magdalena Szponar w „The STEM” dały mi dokładnie to, czego oczekuję od romansu na jesienny wieczór. Dużo humoru, trochę chaosu, bohaterów, których po prostu chce się obserwować i relację, przez którą książkę naprawdę się płynie. I ja tutaj płynęłam. Bardzo dobrze się bawiłam i ani przez moment nie miałam poczucia, że muszę się przez tę historię przepychać. 😍 Jordan to jest osobna kategoria katastrofy. Dziewczyna wraca z Harvardu po tym, jak jej dociekliwość naukowa i podważenie wyników badań kończą się dla niej bardzo źle, a chwilę później rozbija samochód, bo oczywiście musi ratować kota. No bo jak inaczej? 😂 I wtedy na scenę wchodzi Cassidy. Jej crush z nastoletnich lat, starszy sąsiad, strażak i przede wszystkim samotny tata Zary. I powiem wam jedno, ja uwielbiam motyw samotnego rodzica, jeśli jest dobrze napisany, a tutaj jest. Cass jest cudownym ojcem. Takim, przy którym człowiek patrzy i myśli: no dobra, tak powinno to wyglądać. I nie, mój mąż nie jest złym ojcem, spokojnie 😂 Po prostu każdy tata powinien mieć taki poziom zaangażowania. Do tego mamy age gap, sąsiadów, którzy znają się od lat, trochę zazdrości, trochę potajemnych spotkań i oczywiście Cationa, który chyba dostał własną umowę na robienie rozpierdolu w życiu tych ludzi. Kolejny bezczelny kot w książce, którą mam na półce. Jordan zresztą niewiele mu ustępuje kompilowaniu życia. Mamy nawet moment, w którym dziewczyna ląduje na drzewie, więc Cass jako strażak naprawdę nie może narzekać na brak urozmaicenia w pracy. 😂 Fajne jest to, że pod całym romansem jest też coś więcej. Jordan walczy o swoją karierę, o prawo do zadawania pytań i o to, żeby nie rezygnować z własnych ambicji tylko dlatego, że komuś w akademickim świecie jest niewygodnie. Cass z kolei musi pogodzić pracę, uczucia i przede wszystkim odpowiedzialność za Zarę. I właśnie ta jego rozterka między „chcę tego” a „muszę przede wszystkim myśleć o córce” bardzo mi siadła. A Zara? No przecież to dziecko kradnie sceny. Jej relacja z Jordan jest przesłodka, a dziewczyny bardzo szybko tworzą własny front przeciwko Cassowi. Zresztą sam Cass zauważa, że odkąd Jordie pojawiła się w ich życiu, wszystko zaczyna się kręcić trochę bez jego udziału. I chyba właśnie o to chodzi. A o biologicznej „maDce” nie będę nawet wspominać, nie warto 🤯 I jeszcze jedno. Podoba mi się, że zakończenie nie zostawia człowieka z niedosytem. Uwielbiam takie smaczki! Czy mam guilty pleasure w postaci starszego faceta, w którym bohaterka podkochiwała się od nastoletnich lat? Mam. Czy lubię, kiedy ten motyw jest napisany bez przeciągania i sztucznego dramatu? Jeszcze bardziej. I tutaj dostałam dokładnie to, czego chciałam.„The STEM” to dla mnie bardzo przyjemny romans, przy którym można się pośmiać, trochę wzruszyć, popatrzeć na świetnego ojca i przez kilka godzin zapomnieć o całej reszcie. A jeśli do tego dorzucicie strażaka, naukowczynię, różową Mazdę i kota, który ewidentnie ma własny plan na tę historię, to ja już nie mam pytań. 😂