Recenzje

Można lubić reverse harem albo i nie, ale ja w wykonaniu Jasmine Mas UWIELBIAM. „Krwawe igrzyska” to druga część serii o Psychozmiennych. Tym razem bohaterowie biorą udział w igrzyskach (jak wskazuje tytuł 😆) na śmierć i życie, jednocześnie zaglądając sobie do spodni... Nie no, żartuję. Spodziewałam się, że ta książka będzie mega spicy, ale okazuje się, że jednak nie. Nadal nawiązują przyjaźnie/relacje, czasem coś się gdzieś wydarzy, ale na razie (na razie!) książka jest nad wyraz spokojna. Absolutnie uwielbiam poczucie humoru w książkach Mas i choć nadal uważam, że „Herkules. Krew” podobało mi się najbardziej, to nie mogę się doczekać zakończenia tej trylogii. To zdecydowane guilty pleasure, bo logiki w tym za wiele nie ma, ale ile radości z czytania 🤭

Moliczki i 3 tom no cóż wam mogę powiedzieć bawilam się wybitnie. Do tej pory wracam do scen które wryly mi się w pamięc. A uwierzcie było ich kilkanaście. A moja wyobraźnia prężnie dziala i zastanawia się jakby to wyglądalo na żywo . Tak tak mowię o Meisonie i jego wybitynch poczynaniach. Poznajemy tez nową postać naszego ojca rodziny i powiem wam kocham go. Jakby moje dzieci tak dokazywały zmieniłabym ich na mielonke. Ksiażka rozbraja człowieka w kazdy mozliwy sposób i mały Liam tekstami dorownuje wujkom. Uwielbia w moim rankingu ukochanych bohaterow dalej najwyzej jest Neil. Kochan autorko @zuzagromadzinska zdradź nam sekret kiedy kolejny tom. Bo potym jak nas zostawilaś z tym mocnym zwrotem akcji w trzecim tomie no nie mogę się pozbierać. Chce więcej naszych muskieterów i rodzinki, szalonych imprez i rajdów rowerwm po szedzkich lasach. Chce czuc tą braterską i siostrzaną miłość i razem z Alberto przechodzić wszystkie zalamania nerwowe. Chce plakać w cięzkich momentach i śmiac się z szalonego podejscia naszych chlopcow. Nie trzymaj nas na tym kacu bo oszalejemy w tej niewiedzy. 5/5

Moja ocena: ★★★★ "The ASMR (Arrogant-Sexy-Messy-Roommate)” to książka, do której podchodziłam z ogromnym dystansem. Widziałam naprawdę wiele różnych opinii na jej temat. I właśnie to w dużej mierze wpłynęło na to, że tak długo zwlekałam z jej czytaniem. Jednak sama chciałam w końcu przekonać się, jakie będą moje odczucia względem niej. Dlatego wzięłam się za czytanie i już teraz mogę napisać, że mimo początkowych obaw dobrze spędziłam z nią czas. Nie zawiodłam się i trochę żałuję, że tak długo zwlekałam. Początek był dla mnie dość trudny do przebrnięcia, jednak nie poddawałam się. Cieszę się, że mimo wszystko nie porzuciłam tej pozycji, bo im dalej byłam, tym coraz bardziej się wkręcałam i nie umiałam się od tej historii oderwać. Przeczytałam ją w kilka godzin. Styl pisania autorek znałam doskonale z ich wcześniejszych historii, które miałam okazję przeczytać, więc i tym razem się na nim nie zawiodłam. Był on lekki i przyjemny w odbiorze, a dzięki idealnej długości rozdziałów nie nudziłam się ani nie dłużyła mi się ta lektura. Parker to bohaterka, którą myślałam, że się nie polubię. Jednak nie skreśliłam jej już na starcie. I cieszę się, że tego nie zrobiłam, bo mimo że nie stała się moją ulubioną postacią, to z czasem moje nastawienie do niej uległo zmianie i mogę przyznać, że końcowo zyskała bardzo wiele w moich oczach. Jest to bohaterka dość specyficzna, więc nie każdemu uda się ją polubić od razu. Może też czasami irytować swoim zachowaniem i podejściem do życia, ale naprawdę warto dać jej szansę. Lubi jesień, cmentarze i wszystko, co ma trochę bardziej mroczny klimat. Do tego ma dość cięty charakter i nie zawsze pokazuje od razu, co tak naprawdę czuje. Cameron to bohater, którego udało mi się polubić od samego początku. Miał w sobie coś, co sprawiło, że nie dało się przejść obok niego obojętnie. Jest pozytywny i zdecydowanie nie należy do osób, które potrafią usiedzieć spokojnie w jednym miejscu. Zajmuje się kalisteniką i jest trenerem personalnym, więc sport jest ważną częścią jego życia. Podobało mi się również to, że za tą całą energią i ciągłym żartowaniem kryła się jego bardziej troskliwa strona. Relacja wyżej wymienionej dwójki została naprawdę świetnie napisana. Rozwijała się naturalnie i bez zbędnego przyspieszania. Podobało mi się też, że wszystko działo się swoim tempem. Początkowo nie zawsze wszystko między nimi było kolorowe i nie brakowało momentów, w których wzajemnie działali sobie na nerwy. Z czasem było widać, jak dzięki udawanemu związkowi powoli zaczęli się do siebie zbliżać i lepiej poznawać. Cały klimat moim zdaniem zrobił największą robotę, dzięki czemu mnie w sobie rozkochał. Jesienna atmosfera, znicze, cmentarze i ta cała otoczka sprawiły, że całość miała naprawdę świetny klimat. Wszystko idealnie do siebie pasowało. Jest to po prostu idealna książka na jesień. Mimo moich początkowych obaw cieszę się, że dałam tej historii szansę, bo nie zawiodłam się i naprawdę mogę szczerze napisać, że bardzo dobrze spędziłam z nią czas. Początek nie był dla mnie łatwy, ale z czasem coraz bardziej zaczęłam się w nią wkręcać. Ostatecznie jestem zadowolona, że po nią sięgnęłam. Uważam, że warto dać jej szansę i wyrobić sobie własne zdanie na jej temat.

Jeśli w jesienne wieczory nie chcecie się nudzić, koniecznie sięgnijcie po tę książkę! 🍂📖 Tutaj zdecydowanie nie brakuje emocji, uśmiechu i zabawnych sytuacji, a nasza główna bohaterka ma wyjątkowy talent do pakowania się w tarapaty. 😄 A do tego mamy przystojnego strażaka, który kocha ogrody i jest samotnym ojcem, młodzieńczą miłość sprzed lat, kibicujące mamuśki, które lubią dobre nalewki, małą dziewczynkę, której nie sposób nie pokochać, i… kotka, którym trzeba się zaopiekować. 🐈❤️ To wszystko tworzy naprawdę wybuchową mieszankę, z którą zdecydowanie nie ma nudy, a uśmiech często nie schodzi z twarzy. Ja bawiłam się świetnie! Czytało mi się tę historię lekko i naprawdę przyjemnie. To romans, który jest lekki, ale jednocześnie nieprzesłodzony. Jest odrobina pikanterii, ale przede wszystkim dużo emocji, budowania relacji, odkrywania własnych uczuć, wzajemnego wsparcia i odbudowywania poczucia własnej wartości. Jordan Lane już od najmłodszych lat ma wyjątkowy talent do pakowania się w kłopoty. Tym razem kończy się to wyrzuceniem z uczelni, bo Jordan miała odwagę wyrazić swoje zdanie, które niekoniecznie spodobało się naukowcom z Harvardu. Wraca więc do rodzinnego miasta, gdzie oczywiście już na początku znów wpada w tarapaty. Jest młoda, ambitna i naprawdę kocha swoją pracę. Nie zamierza rezygnować ze swoich badań, ale jednocześnie zaczyna dostrzegać, że może istnieć życie poza nauką i że praca nie musi być jedynym priorytetem. Jej sąsiadem od dzieciństwa jest Cassidy Payne — samotny tata, strażak, a przy okazji jej osobisty wybawca od najmłodszych lat. Cass zawsze czuł się odpowiedzialny za Jordan i za wszystkich wokół siebie. Po tym, jak zostawiła go była żona Marie, jest też dość sceptycznie nastawiony do kobiet, które poświęcają rodzinę dla kariery. W końcu jedna z nich już złamała mu serce. Jordan i Cass od dzieciństwa mają się ku sobie, ale nigdy nie odważyli się powiedzieć na głos tego, co naprawdę czują. Teraz, gdy znów są blisko siebie, skrywane przez lata uczucia zaczynają dochodzić do głosu. Czy tym razem dane im będzie być razem? Czy różnica wieku, ich odmienne charaktery i wszystkie niewypowiedziane dotąd słowa pozwolą im zbudować coś trwałego? Cass i Jordan, choć różni, świetnie się uzupełniają. Oboje wpływają na siebie i uczą się nawzajem. Ona zaczyna rozumieć, że nauka nie musi być jedynym celem w jej życiu, a on powoli uczy się odpuszczać, nie kontrolować wszystkiego i pozwala sobie na prawdziwe szczęście. I właśnie to podobało mi się w tej historii najbardziej — to nie tylko romans między głównymi bohaterami. To również opowieść o budowaniu różnych relacji: romantycznej, rodzinnej, przyjaźni, a także tej, która zaczyna łączyć małą Zare i Jordan. ❤️ Autorki pokazują również, że wciąż można spotkać ludzi przekonanych, że kobiety nie nadają się do wszystkiego, szczególnie tam, gdzie od lat dominują mężczyźni. Jordan nie zamierza jednak rezygnować z tego, co kocha, tylko dlatego, że komuś nie pasuje jej ambicja i niezależność. To ciepła, przyjemna i bardzo klimatyczna historia, pełna uczuć, emocji, drugich szans i zmian. O mężczyźnie, który ma w sobie mnóstwo uczuć, choć nie zawsze potrafi je pokazać, i kobiecie, która powoli otwiera się na miłość i pozwala sobie żyć nie tylko dla pracy. Wciągająca, zabawna i błyskotliwa historia, z którą naprawdę świetnie spędziłam czas. 💗📚

Ludka Skrzydlewska i Magdalena Szponar w „The STEM” dały mi dokładnie to, czego oczekuję od romansu na jesienny wieczór. Dużo humoru, trochę chaosu, bohaterów, których po prostu chce się obserwować i relację, przez którą książkę naprawdę się płynie. I ja tutaj płynęłam. Bardzo dobrze się bawiłam i ani przez moment nie miałam poczucia, że muszę się przez tę historię przepychać. 😍 Jordan to jest osobna kategoria katastrofy. Dziewczyna wraca z Harvardu po tym, jak jej dociekliwość naukowa i podważenie wyników badań kończą się dla niej bardzo źle, a chwilę później rozbija samochód, bo oczywiście musi ratować kota. No bo jak inaczej? 😂 I wtedy na scenę wchodzi Cassidy. Jej crush z nastoletnich lat, starszy sąsiad, strażak i przede wszystkim samotny tata Zary. I powiem wam jedno, ja uwielbiam motyw samotnego rodzica, jeśli jest dobrze napisany, a tutaj jest. Cass jest cudownym ojcem. Takim, przy którym człowiek patrzy i myśli: no dobra, tak powinno to wyglądać. I nie, mój mąż nie jest złym ojcem, spokojnie 😂 Po prostu każdy tata powinien mieć taki poziom zaangażowania. Do tego mamy age gap, sąsiadów, którzy znają się od lat, trochę zazdrości, trochę potajemnych spotkań i oczywiście Cationa, który chyba dostał własną umowę na robienie rozpierdolu w życiu tych ludzi. Kolejny bezczelny kot w książce, którą mam na półce. Jordan zresztą niewiele mu ustępuje kompilowaniu życia. Mamy nawet moment, w którym dziewczyna ląduje na drzewie, więc Cass jako strażak naprawdę nie może narzekać na brak urozmaicenia w pracy. 😂 Fajne jest to, że pod całym romansem jest też coś więcej. Jordan walczy o swoją karierę, o prawo do zadawania pytań i o to, żeby nie rezygnować z własnych ambicji tylko dlatego, że komuś w akademickim świecie jest niewygodnie. Cass z kolei musi pogodzić pracę, uczucia i przede wszystkim odpowiedzialność za Zarę. I właśnie ta jego rozterka między „chcę tego” a „muszę przede wszystkim myśleć o córce” bardzo mi siadła. A Zara? No przecież to dziecko kradnie sceny. Jej relacja z Jordan jest przesłodka, a dziewczyny bardzo szybko tworzą własny front przeciwko Cassowi. Zresztą sam Cass zauważa, że odkąd Jordie pojawiła się w ich życiu, wszystko zaczyna się kręcić trochę bez jego udziału. I chyba właśnie o to chodzi. A o biologicznej „maDce” nie będę nawet wspominać, nie warto 🤯 I jeszcze jedno. Podoba mi się, że zakończenie nie zostawia człowieka z niedosytem. Uwielbiam takie smaczki! Czy mam guilty pleasure w postaci starszego faceta, w którym bohaterka podkochiwała się od nastoletnich lat? Mam. Czy lubię, kiedy ten motyw jest napisany bez przeciągania i sztucznego dramatu? Jeszcze bardziej. I tutaj dostałam dokładnie to, czego chciałam.„The STEM” to dla mnie bardzo przyjemny romans, przy którym można się pośmiać, trochę wzruszyć, popatrzeć na świetnego ojca i przez kilka godzin zapomnieć o całej reszcie. A jeśli do tego dorzucicie strażaka, naukowczynię, różową Mazdę i kota, który ewidentnie ma własny plan na tę historię, to ja już nie mam pytań. 😂