Recenzje

Powrót do rodzinnego domu nie zawsze musi być zły. Ale kiedy jest on związany z porażką zawodową… Wtedy jest już ciężej. Zwłaszcza jeśli powraca się do domu, obok którego mieszka Twoja pierwsza miłość. Chłopak, który od zawsze był obok, ale jednak poza zasięgiem. Ale czy faktycznie tak było? ✨️ Jordan jest naukowczynią z ogromnymi ambicjami. Mimo zawodowych problemów nie zamierza się poddawać i dalej dąży do celu - i właśnie to bardzo mi się w niej podobało. Jordan jest zwariowana, chaotyczna, pełna energii i zdecydowanie potrafi narobić wokół siebie sporo zamieszania. Ma wielkie serce, ale również wielki talent do powodowania „małych katastrof”. ➡️ Nic dziwnego, że Cassidy ciągle nazywał ją „Mała Katastrofa”. I to przezwisko z pewnością na długo zostanie Wam w pamięci, ponieważ główny bohater używa go niemal przy każdej okazji. W pewnym momencie miałam już dość tego określenia, za dużo! ✨️ Mimo swojej chaotyczności Jordan zdobyła moją sympatię. Nie denerwowała mnie, wręcz przeciwnie - kibicowałam jej, żeby udało jej się spełnić zawodowe marzenia. ✨️ Bardzo podobało mi się również to, że autorki pokazały, że można pogodzić ambicje zawodowe z rodziną i bliskimi. Nie zawsze trzeba wybierać między jednym a drugim, żeby być szczęśliwym i spełnionym. ➡️ Cass z kolei został przedstawiony jako poważny, odpowiedzialny i troskliwy mężczyzna, który samotnie wychowuje swoją córeczkę. I dodatkowo jest strażakiem! Jednak mam co do niego mieszane uczucia 👀 Wydawał mi się zbyt wyidealizowany. Brakowało mi naturalności. Widać, że został napisany przez kobiety! 🤣 ➡️ No i Zara! Ona jest naprawdę uroczym dzieckiem. Ale jednocześnie potrafiła pokazać swoją psotną stronę. Jej obecność była miłym urozmaiceniem. 👀 a jej matka zadbała o to, żeby moje ciśnienie podnosiło się za kazdym razem, kiedy była o niej wzmianka. Co za kobieta 😵😵 ✨️ The Stem to uroczy romans, przy którym można spędzić miło czas. ➡️ Jeśli lubicie motyw samotnego ojca, to ta książka jest dla Was!

Na początku książki poznajemy Alecseya, który jest księciem i ma wziąć zaplanowany przez ojca, dla sojuszu, ślub. Chłopak wie, że nie może zmienić swojego losu, ale czy na pewno wszystko potoczy się bez problemu? Bardzo podobał mi się styl, jak i słownictwo autorki. Jestem naprawdę pod wrażeniem poziomu napisania tej książki. Mimo tego czyta się ją, jakby się przez nią płynęło. Historia była wciągająca, a autorka bardzo dobrze budowała napięcie i sprawiała, że cały czas chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. Motyw aranżowanego małżeństwa był dobrze zrobiony, a tajemnice krążące zarówno nad rodziną, jak i nad królestwem Valland, dodawały tej książce ciekawości i takiego mrocznego, niepewnego klimatu. Bo mimo że ta książka miała być o aranżowanym małżeństwie, to tajemnice przejęły nad nią kontrolę. Nie ukrywam, moim zdaniem było to bardzo dobre, bo przez to książka wciągnęła mnie jeszcze bardziej. I zaszokowała tak, że nadal nie przestaję o niej myśleć. Bardzo podobała mi się również atmosfera tej historii. Była taka duszna, pałacowa i pełna napięcia. Jak już wspominałam, ta książka jest pełna klimatu. Przez to miałam wrażenie, że mimo iż czytam tę historię, postacie i tak żyją własnym życiem, a gdzieś w tle czają się kolejne intrygi. Cały czas dzieje się coś, o czym nie wiemy, a każda decyzja bohaterów może mieć swoje konsekwencje. Polityczne intrygi, rodzinne tajemnice i oczekiwania, które były na nich nakładane. Po prostu bomba! 🔥 Co do postaci Alecsey był moim ulubieńcem razem z Coltonem. Jego postać była dobrze wykreowana i zachęcała do poznania go. Niby zagubiony, płaczący nad swoim losem chłopak, ale tak naprawdę ktoś, kto potrzebował zrozumienia. I ja go rozumiałam. Cały czas ktoś decydował, co ma robić i mówić, a on w swojej dobroci i posłuszeństwie spełniał te oczekiwania. I to w jego osobie było smutne, bo zamiast wsparcia od najbliższych dostawał tylko oczekiwania co do posłuszeństwa i wykonywania poleceń, jakie mu dano. Może dlatego jego stanowcze momenty i wybuch tak bardzo mi się podobały, bo czułam, że wtedy jest prawdziwy. Ta jego sprzeczność w tym wszystkim również bardzo mi się podobała. A końcowa przemiana? Bardzo na plus. Za to Leanna mnie irytowała. Miała trochę dobrych momentów, ale nie była moją ulubioną postacią i czułam, że niekiedy zachowuje się jak dziecko i do końca nie wie, czego chce. Bardzo podobało mi się, jak jej młodsza siostra wszystko jej później wygarnęła. Bo mnie również denerwowały jej egoistyczne powody i uważanie siebie za pępek świata. Rozumiałam, że nie chciała tego małżeństwa, ale przez swój egoizm nie dała mu nawet cienia szansy na to, że może ono się udać i że wraz z Alecseyem mogą się dogadać. Nie mogę też nie wspomnieć o Emleyu. Niby na początku irytujący, pewny siebie dupek, ale tak naprawdę za tą maską skrywał coś innego również zagubionego, wystawionego na świat chłopca. I dlatego, kiedy go zrozumiałam, stał się wraz z Alecseyem i Coltonem moją ulubioną postacią. Nawet chyba wyżej niż Colton, bo on jako jedyny naprawdę rozumiał Alecseya. Historia przedstawiona w tej książce kompletnie mnie zaskoczyła i zmiażdżyła. Jest to naprawdę dobra książka, która na pierwszy rzut oka nie jest taka, jak się wydaje. Intrygi dworskie, plot twisty i nieoczekiwany koniec sprawiły, że cały czas byłam zaskakiwana. Czytając, masz wrażenie, że wiesz, co się stanie, ale tak naprawdę jesteś w kompletnym błędzie, bo autorka zrobiła nieprzewidywalny rollercoaster, który cały czas zaskakuje i porwał moje serce. Ta historia naprawdę mną zawładnęła i sprawiła nawet, że płakałam. Bo to, co się tam działo, nie mieściło mi się w głowie. Były momenty, że odkładałam książkę i pytałam w pustą przestrzeń dlaczego? I jak?. A koniec… Nie wybaczę tego epilogu autorce, bo to grzech zostawiać czytelnika z taką niewiadomą. 😭 Podsumowując, ta książka jest po prostu warta przeczytania i będę ją zawsze polecać. Bo to, jakie dobre to było! Dworskie intrygi, szokujące zwroty akcji i koniec, który pozostawia z niewiedzą i niedopowiedzeniami, sprawiają, że ta historia nie zasługuje na nic innego jak 5/5 ⭐. Była to melancholijna, taka jesienna, dworska i po prostu dobra książka. ⭐ A nawet więcej, bo u mnie historia Alecseya zostanie w sercu. I mam nadzieję, że Was również tak zachwyci jak mnie. ❤️

„Córka psychopaty” Diany Jemielity to ten rodzaj książki, przy którym człowiek zaczyna się zastanawiać, czy większym problemem są mafijne rodziny, czy może jednak ludzie, którzy próbują w nich znaleźć miłość. W tym przypadku odpowiedź brzmi: jedno i drugie. A najlepiej jeszcze dorzucić zemstę, tajemnice, manipulacje i faceta, który zdecydowanie nie powinien być określany mianem grzecznego chłopca. Layla Harrison dorastała w świecie, w którym mafia nie jest czymś, o czym opowiada się przy niedzielnym obiedzie. Doskonale wie, kim są jej rodzice i czym zajmuje się ojciec. Jest silna, pewna siebie, wyszkolona i przekonana, że większość napakowanych samców kręcących się wokół niej nie dorasta jej do pięt. Problem w tym, że mężczyźni widzą przede wszystkim ładną buzię i nazwisko. Layla postanawia więc zrobić mały eksperyment. Zmienia wygląd i sprawdza, czy ktoś w końcu zainteresuje się nią, a nie opakowaniem. I wtedy pojawia się Benjamin. Na pierwszy rzut oka spokojny, uprzejmy, trochę taki nerd i zdecydowanie niepasujący do dotychczasowego repertuaru Layli. Tyle że pierwsze wrażenie w tej książce jest mniej więcej tak wiarygodne jak zapewnienia mafioza, że „to tylko interes”. Benjamin ma własny plan, własne sekrety i zdecydowanie zbyt dużo powodów, żeby znaleźć się blisko Layli. I właśnie tutaj Diana zaczyna robić czytelnikowi małe piekło w głowie. Przez sporą część historii miałam wrażenie, że coś się nie zgadza. Niby wszystko układało się w logiczną całość, ale gdzieś pod spodem cały czas coś zgrzytało. Podejrzewałam jednego, potem drugiego, później zaczynałam podejrzewać wszystkich, łącznie z własnym zdrowym rozsądkiem. Co prawda dość szybko udało mi się połączyć kropki i rozgryźć główny spisek, ale kompletnie nie odebrało mi to przyjemności z czytania. Sama droga do rozwiązania była wystarczająco interesująca, żeby nie rzucać książką w ścianę po poznaniu odpowiedzi. A styl Diany Jemielity robi tutaj naprawdę dobrą robotę... ta kobieta potrafi prowadzić kilka wątków jednocześnie i nie zamienia przy tym historii w fabularną sałatkę, w której każdy składnik żyje własnym życiem. Powiązania z poprzednimi tomami są istotne, szczególnie jeśli chodzi o rodzinę Harrisonów i postacie z wcześniejszych części. Jeżeli macie problem z zapamiętywaniem, kto jest czyim kuzynem, bratem, wrogiem albo byłym wrogiem, przygotujcie kartkę. Albo najlepiej całą tablicę śledczą. Ta rodzina zdecydowanie zasługuje na własne drzewo genealogiczne i może jeszcze instrukcję obsługi. Największym zaskoczeniem okazał się dla mnie Benjamin. I nie, nie będę udawać, że jego zachowanie było w każdym momencie godne pochwały, bo nie było. Momentami miałam ochotę powiedzieć mu bardzo dosadnie, co sądzę o jego metodach. Ale właśnie takich bohaterów lubię najbardziej. Moralnie szarych, niepokojących i takich, przy których człowiek nie wie, czy chce ich przytulić, czy profilaktycznie zamknąć w piwnicy. Layla natomiast momentami działała mi na nerwy. Szczególnie wtedy, kiedy jej poziom pewności siebie sugerował, że właśnie dostała stanowisko instruktora jednostki specjalnej, a rzeczywistość szybko sprowadzała ją na ziemię. Na szczęście w pewnym momencie sama przyznaje, że część tej pozy była grą. I wtedy wszystko zaczyna mieć więcej sensu. Nadal nie zawsze mnie przekonywała, ale przynajmniej przestałam się zastanawiać, gdzie podziała się ta rzekomo niepokonana kobieta. Relacja między Laylą i Benjaminem rozwija się bez wrażenia, że ktoś nacisnął przycisk „romans” i nagle mamy wielką miłość. Jest przyciąganie, nieufność, irytacja, napięcie i sporo rzeczy, których oboje zdecydowanie nie powinni robić. Czyli dokładnie tak, jak w dobrym enemies to lovers być powinno. Problem polega tylko na tym, że jedno z nich weszło w tę relację z dość paskudnymi zamiarami, a drugie nie miało o tym najmniejszego pojęcia, no cóż... fundamenty zdrowego związku zostały położone wzorowo. Podobało mi się również to, że pod całą mafijną otoczką kryje się temat znacznie bardziej ludzki. Potrzeba bycia kochanym bez względu na nazwisko, pieniądze, rodzinę czy przeszłość. Strach przed zaufaniem. Przekonanie, że skoro wcześniej ktoś nas zranił, to najlepiej samemu postawić mur zanim zrobi to kolejna osoba. I oczywiście ten cudowny mechanizm, w którym człowiek widzi dokładnie to, czego się boi, ignorując przy okazji wszystko, co mogłoby podważyć jego teorię. Bardzo życiowe, tylko tutaj konsekwencje są odrobinę bardziej krwawe. Mam jednak wrażenie, że finał został potraktowany trochę zbyt pośpiesznie. Przez większość książki napięcie jest stopniowo budowane, kolejne elementy układanki wskakują na swoje miejsce, a kiedy przychodzi moment rozwiązania, wszystko nagle przyspiesza. Chciałabym dostać odrobinę więcej czasu na wybrzmienie niektórych wydarzeń. Szczególnie interesowała mnie przeszłość Antonowa, której zdecydowanie mogłabym przeczytać więcej. Epilog również zostawił mnie z niedosytem. Nie dlatego, że czegoś w nim brakuje do zamknięcia historii, ale dlatego, że po tylu wydarzeniach chciałoby się jeszcze chwilę pobyć z bohaterami. Czy „Córka psychopaty” jest najbardziej odkrywczą historią mafijną, jaką przeczytacie? Nie. Czy momentami można przewidzieć, dokąd zmierza fabuła? Owszem. Czy mimo tego dobrze się bawiłam? Jak najbardziej. Diana Jemielity ma coś, co sprawia, że nawet kiedy wiem, dokąd zmierza historia, nadal chcę sprawdzić, jak dokładnie tam dotrze. A kiedy dorzuci do tego bohatera z odpowiednio dużym zapasem czerwonych flag, moje szanse na odłożenie książki spadają praktycznie do zera. To mroczny romans mafijny z zemstą, sekretami, manipulacją i relacją, która zdecydowanie nie powinna mieć prawa działać, a jednak działa. Nie wszystko kupiłam bez zastrzeżeń, kilka razy przewróciłam oczami, kilka razy miałam ochotę potrząsnąć bohaterami, ale ostatecznie dostałam historię, która potrafiła mnie wciągnąć i utrzymać zainteresowanie. A Benjamin? No cóż. Nie ufajcie nerdowi. Zwłaszcza jeśli pojawia się w książce o mafii

Przeczytałam, przemyślałam i przepadłam… „ Córka psychopaty ” jest to 3 część serii, w której poznałam dalsze losy rodziny Michaela Harrisona, a dokładniej jego córki, Layli Harrison. Dwudziestopięcioletnia kobieta, która żyje w świecie mafii, niebezpieczeństwa i kłamstwa. Jednak ona pomimo swojego pochodzenia pragnie być zwykłą Laylą, a nie być postrzeganą jako córka wielkiego Michaela. Gdy zaczynałam czytać, byłam przekonana, że przepadnę i tak właśnie się stało. W książce nie brakuje wyrazistych bohaterów co dawało wrażenie, że czyta się o prawdziwych ludziach. Dodatkowo chemia, emocje i duże napięcie tylko potęgowały, że chciałamjak najszybciej dowiedzieć się, co będzie dalej. Mimo , że autorka porusza trudne i mocne tematy, każda sytuacja miała swoje miejsce w historii. Layla to kobieta z charakterem. Jest silna, niezależna, pracowita ale również ma swoją drugą stronę. To wrażliwa dziewczyna z wielkim sercem do ludzi. W wielu sytuacjach widziałam jak próbowała siebie radzić z tym, co ją spotkało jednak wątpliwości, własne emocje sprawiły, że stała się jeszcze bardziej prawdziwa i z łatwością mogłam się zaangażować w jej własną opowieść. Natomiast Benjamin.. mężczyzna z wielkim czerwonym neonem nad głową, dosłownie początku chciałam go rozgryźć i wejść do jego głowy ale bardzo dobrze pilnował tego, abym za szybko nie dowiedziała się, co tam skrywa. Ma w sobie coś co przyciąga uwagę a ja jak to ja chciałam go bardziej poznać. Wraz z rozwojem historii pojawiały się rysy, które stawały się coraz bardziej widoczne. Dostrzegłam emocjonalną jego stronę, że nosi w sobie więcej bólu niż nie jeden człowiek i zdecydowanie to one wskazują, że nic nie jest tak oczywiste jak mi się wydawało. Relacja pomiędzy Laylą a Benjaminem nie jest od początku oczywista, a wraz z rozwojem fabuły pojawiają się tajemnice, trudne wybory i sytuacje, które mnie zaskoczyły. Cała akcja jest tak skonstruowana, że trudno przewidzieć w jakim kierunku wszystko się potoczy. Oboje mają obawy i pytania przez co, zaufanie nie przychodzi łatwo. Layla i Benjamin równa się duże zawirowanie. Są momenty czułości i pożądania ale także wkrada się niepewności, strach i niepowodzenie. Oni się rozwijali stopniowo, bez pośpiechu i z każdą stroną zastanawiałam się dokąd ich to wszystko zaprowadzi. Były także momenty, gdzie śmiałam się w głos. Gosposia Natalia wygrywa w tym konkursie. Niesamowita kobieta. Ale nie zapomnijmy o Michaela i Julii, którzy także mieli tu swoje małe wstępy. Bardzo się cieszyłam, że znowu mogę o nich poczytać. Każdy bohater ma tu swoją historię, charakter i problemy z którymi muszą się zmierzyć. Wszystko mieszało się z niepewnością, strachem i potrzebą zaufania. Jest to zdecydowanie książka, która przyciąga swoją tajemniczą atmosferą, ogromnymi emocjami i nieoczywistymi bohaterami. To historia o miłości, tajemnicach, zemście i poszukiwaniu własnej tożsamości. Ale wracając do fabuły, towarzyszyła mi także masa emocji zaczynając od ciekawości i napięcia po wzruszenie a nawet irytację. Autorka swoim piórem sprawiła, że zaczynałam wszystko przeżywać razem z bohaterami. Bardzo dużym plusem jest to, że wszystko jest spójne i nie ma niespodzianek. A mimo, że są poruszane trudne tematy jak traumy czy znęcanie się nie przeszkadza w szybkim i lekkim czytaniu. Jeśli lubicie połączenie romansu, świata mafii i trudnych nieoczywistych bohaterów, myślę, że książka może trafić w wasze gusta. Polecam!

Ludka Skrzydlewska i Magdalena Szponar w „The STEM” dały mi dokładnie to, czego oczekuję od romansu na jesienny wieczór. Dużo humoru, trochę chaosu, bohaterów, których po prostu chce się obserwować i relację, przez którą książkę naprawdę się płynie. I ja tutaj płynęłam. Bardzo dobrze się bawiłam i ani przez moment nie miałam poczucia, że muszę się przez tę historię przepychać. 😍 Jordan to jest osobna kategoria katastrofy. Dziewczyna wraca z Harvardu po tym, jak jej dociekliwość naukowa i podważenie wyników badań kończą się dla niej bardzo źle, a chwilę później rozbija samochód, bo oczywiście musi ratować kota. No bo jak inaczej? 😂 I wtedy na scenę wchodzi Cassidy. Jej crush z nastoletnich lat, starszy sąsiad, strażak i przede wszystkim samotny tata Zary. I powiem wam jedno, ja uwielbiam motyw samotnego rodzica, jeśli jest dobrze napisany, a tutaj jest. Cass jest cudownym ojcem. Takim, przy którym człowiek patrzy i myśli: no dobra, tak powinno to wyglądać. I nie, mój mąż nie jest złym ojcem, spokojnie 😂 Po prostu każdy tata powinien mieć taki poziom zaangażowania. Do tego mamy age gap, sąsiadów, którzy znają się od lat, trochę zazdrości, trochę potajemnych spotkań i oczywiście Cationa, który chyba dostał własną umowę na robienie rozpierdolu w życiu tych ludzi. Kolejny bezczelny kot w książce, którą mam na półce. Jordan zresztą niewiele mu ustępuje kompilowaniu życia. Mamy nawet moment, w którym dziewczyna ląduje na drzewie, więc Cass jako strażak naprawdę nie może narzekać na brak urozmaicenia w pracy. 😂 Fajne jest to, że pod całym romansem jest też coś więcej. Jordan walczy o swoją karierę, o prawo do zadawania pytań i o to, żeby nie rezygnować z własnych ambicji tylko dlatego, że komuś w akademickim świecie jest niewygodnie. Cass z kolei musi pogodzić pracę, uczucia i przede wszystkim odpowiedzialność za Zarę. I właśnie ta jego rozterka między „chcę tego” a „muszę przede wszystkim myśleć o córce” bardzo mi siadła. A Zara? No przecież to dziecko kradnie sceny. Jej relacja z Jordan jest przesłodka, a dziewczyny bardzo szybko tworzą własny front przeciwko Cassowi. Zresztą sam Cass zauważa, że odkąd Jordie pojawiła się w ich życiu, wszystko zaczyna się kręcić trochę bez jego udziału. I chyba właśnie o to chodzi. A o biologicznej „maDce” nie będę nawet wspominać, nie warto 🤯 I jeszcze jedno. Podoba mi się, że zakończenie nie zostawia człowieka z niedosytem. Uwielbiam takie smaczki! Czy mam guilty pleasure w postaci starszego faceta, w którym bohaterka podkochiwała się od nastoletnich lat? Mam. Czy lubię, kiedy ten motyw jest napisany bez przeciągania i sztucznego dramatu? Jeszcze bardziej. I tutaj dostałam dokładnie to, czego chciałam.„The STEM” to dla mnie bardzo przyjemny romans, przy którym można się pośmiać, trochę wzruszyć, popatrzeć na świetnego ojca i przez kilka godzin zapomnieć o całej reszcie. A jeśli do tego dorzucicie strażaka, naukowczynię, różową Mazdę i kota, który ewidentnie ma własny plan na tę historię, to ja już nie mam pytań. 😂