Recenzje

To praktyczny poradnik poświęcony asertywności, budowaniu relacji, aktywnemu słuchaniu, zadawaniu pytań oraz rozwiązywaniu konfliktów. Autorzy zwracają uwagę na pięć kluczowych obszarów: relacje, ciekawość, komunikację, ambicję i radzenie sobie z konfliktami. Najbardziej podobało mi się to, że książka nie ogranicza się do teorii. Znajdziemy w niej konkretne techniki, przykłady i ćwiczenia, które można wykorzystać zarówno w pracy, jak i w codziennych relacjach. To książka, przy której można się zatrzymać i pomyśleć: „A jak ja właściwie komunikuję się z innymi?” 🤔 Nie daje magicznej recepty na idealne relacje, ale pokazuje, że wiele zależy od tego, czy naprawdę słuchamy, potrafimy jasno mówić o swoich potrzebach i jesteśmy gotowi zrozumieć drugą osobę. Polecam szczególnie osobom, które chcą lepiej radzić sobie w relacjach, nauczyć się mówić „nie”, prowadzić trudne rozmowy i bardziej świadomie komunikować swoje potrzeby. ❤️ 

AM BAKER CZAT GPT DLA BYSTRZAKÓW Sztuczna inteligencja coraz mocniej wkracza w naszą codzienność, dlatego byłam ciekawa, czy z tej książki dowiem się czegoś więcej o możliwościach ChatGPT. „ChatGPT dla bystrzaków” to przede wszystkim praktyczny poradnik dla osób, które chcą nauczyć się korzystać z tego narzędzia świadomie i skutecznie. Autorka w prosty sposób wyjaśnia, jak tworzyć dobre prompty, jak doprecyzowywać polecenia i jak wykorzystywać ChatGPT zarówno w pracy, nauce, jak i w codziennych zadaniach. Dużym plusem jest przystępny język,nie trzeba mieć wiedzy technicznej, żeby zrozumieć przedstawione zagadnienia. Znajdziemy tu sporo przykładów i wskazówek, które można od razu wykorzystać w praktyce. Dla osób, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z AI, będzie to naprawdę przydatna pozycja. Jeśli ktoś korzysta z ChatGPT od dłuższego czasu, część informacji może być już dobrze znana, ale nadal można znaleźć kilka ciekawych podpowiedzi i uporządkować swoją wiedzę. Lekka, konkretna i praktyczna książka, która pokazuje, że ChatGPT potrafi znacznie więcej, jeśli tylko nauczymy się odpowiednio z nim rozmawiać.

„Córka psychopaty” to trzeci tom trylogii, której wcześniejszych części niestety nie czytałam. Dlaczego? A no dlatego, że zwyczajnie nie wpadłam na to, że może to być kontynuacja konkretnej serii. Zorientowałam się dopiero, kiedy przypadkiem mignęła mi przed oczami pierwsza część. Nie powiem, miałam lekkie zdziwienie.  Mimo to postanowiłam dać tej historii szansę i sprawdzić, jak poradzę sobie z poznaniem bohaterów oraz ich historii od końca. Dodam, że było to także moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Czy jestem zawiedziona? Absolutnie nie, czasami fajnie się oderwać od fantastyki i zatracić w mafijnym świecie. ‎ ‎   Głównym filarem tej historii, nie jest świat, ani fabuła. Nie. Tu królują bohaterowie. Czapki z głów, bo autorka odwaliła kawał dobrej roboty. Skąd to wiem? A no stąd, że gdzieś kiedyś słyszałam, że jeśli nienawidzisz jakiejś postaci, to znaczy, że została bardzo dobrze zagrana. Wprawdzie tyczyło się to filmów, ale tu pasuje idealnie, bo strasznie nie lubiłam Layli, konsekwentnie przez całą książkę. Bardzo irytowało mnie jej zachowanie i zmienność zdania, no kurcze nie dogadały byśmy się w prawdziwym życiu. Miałam wrażenie, że jest taką Mafijną Księżniczką, mimo że próbowała oderwać się od takiego pogladu na jej osobę. ‎ ‎    Doceniam jednak pomysł ze zmianą wyglądu, tak, aby nikt nie rozpoznał w niej córki mafii. Chociaż nadal mocno pachniało mi to kreowaniem jej na Księżniczkę. Przynajmniej takie miałam odczucia do chwili pojawienia się Benjamina, który całkowicie nie pasował do jej świata. A jednak się napatoczył. Jego charakter był dokładnie tym, czego szukała nasza bohaterka. Zwyczajny, niewyróżniajacy się i spokojny. Idealna odskocznia od porywistych mężczyzn, z którymi Layla miała do tej pory do czynienia. Tylko czy nie jest aż podejrzanie zbyt idealny? ‎ ‎   ,,Córka psychopaty" Diany Jemielity to opowieść, w której znajdziecie mnóstwo tajemnic, kłamstw, niezdecydowania, emocjonalnego rollercoasteru i motyw zemsty. Ostatni wątek chyba jest tu najciekawszą i najbardziej pokreconą częścią tej historii. Sklejając to wszystko do kupy dostajemy mroczny vibe, który fajnie tu zagrał. Kolejne sekrety jedynie zachęcały do brnięcia w to dalej. Wprawdzie ja się nie polubiłam z główną bohaterką, w sumie z żadnym z bohaterów, ale nie znaczy to, że książka jest zła. Trochę żałuję, że nie znam poprzednich części, może wtedy odbierała bym całą sytuację nieco inaczej. Nie była to dla mnie historia idealna, ale zdecydowanie potrafiła mnie zaciekawić. ‎

„Nie daj się Pinku!” to najnowsza część przygód niebieskiego Stworka, który jedno ucho ma okrągłe, a drugie trójkątne. Tym razem nasz Mały Przyjaciel mierzy się z… hejtem. Według raportu @dajemydzieciomsile hejtu lub innej formy przemocy rówieśniczej doświadcza aż 87% dzieci. To niezwykle ważne, by rozmawiać o tym zjawisku - zjawisku, które krzywdzi, odbiera radość, poczucie własnej wartości, a często prowadzi do depresji czy nawet myśli samobójczych. Dlatego właśnie to tak ważne, by już od najmłodszych lat dzieci uczyły się, empatii, wyrozumiałości, troski. Z drugiej strony - jak radzić sobie z hejtem i jak mu się przeciwstawiać. „Nie daj się, Pinku!” zawiera w sobie 16 autentycznych historii, które pomagają zrozumieć dziecku o co w tym wszystkim chodzi. Są opowieści o pewności siebie, o różnorodności, o empatii, o przyjaźni i kłóceniu się, o tym, jak ważne jest mówienie i rozmawianie o przemocy. Każdy z rozdziałów zakończony jest propozycjami ćwiczeń dla dzieci w omawianym temacie - dzięki temu Pociechy zyskują szanse na praktyczne przećwiczenie zdobytych umiejętności. „Nie daj się, Pinku!” to mądra i potrzebna książka. Szczególnie w czasach, gdy dzieci coraz wcześniej spotykają się z presją, ocenianiem, wyśpiewaniem i hejtem. Jej największą wartością jest jednak nie samo mówienie o problemie, lecz pokazanie dziecku, że nie jest samo, ma prawo stawiać granice i zawsze może szukać wsparcia. Książka nie daje gotowych odpowiedzi, zamiast tego zaprasza do myślenia, rozmowy i wspólnego szukania rozwiązań, które mogą być pomocne.

„Nie daj się, Pinku!” Urszuli Młodnickiej z ilustracjami Agnieszki Waligóry jest o hejcie, wyśmiewaniu, dokuczaniu, wykluczaniu i o tym, co dzieje się w głowie dziecka, które tego doświadcza. Pink czasem słyszy rzeczy, których wcale nie powinien słyszeć. Ktoś się z niego śmieje, ktoś go obgaduje, ktoś próbuje go wykluczyć. I zaczyna się zastanawiać, czy może to z nim jest coś nie tak. A przecież to nie on powinien czuć się winny. Kilka razy zatrzymałam się przy zdaniach, które chciałam sobie zapamiętać: „Nie warto pozwalać, żeby słowa innych odbierały nam wiarę w siebie.” „Dlatego trzeba mówić, gdy ktoś Cię krzywdzi i szukać pomocy, gdzie się da.” „To ważne, żeby się wspierać i trzymać razem.” „Hejt to nie zabawa.” Książka ma 16 historii, a po każdym rozdziale są ćwiczenia. I te ćwiczenia robią tutaj dużą różnicę, bo dziecko może od razu zatrzymać się przy tym, co przeczytało, zastanowić się nad konkretną sytuacją i pomyśleć, co samo mogłoby zrobić. Ta książka jest po prostu świetna. Daje dzieciom słowa, przykłady i trochę odwagi, żeby w trudnej sytuacji nie zostać z tym samemu. Samo wydanie też bardzo mi się podoba. Kolorowe, przyciągające wzrok ilustracje, ciekawa czcionka i mnóstwo drobnych elementów sprawiają, że wszystko naprawdę dobrze ze sobą współgra. Pink jest tutaj świetnie pokazany i już sam wygląd książki zachęca, żeby po nią sięgnąć. Polecam, myślę, że ta książka powinna znaleźć się w każdej biblioteczce.