Krwawe igrzyska. Krwawe dziedzictwo #2 Jasmine Mas

Recenzje książki: Krwawe igrzyska. Krwawe dziedzictwo #2 (17) Poniższe recenzje mogły powstać po przekazaniu recenzentowi darmowego egzemplarza poszczególnych utworów bądź innej zachęty do jej napisania np. zapłaty.

1. 7/10 drugi tom serii 18+ zmiennokształtni i fae reverse harem omegaverse

   Opis fabuły: Po pobycie w krainie zmiennych Sadie myślała, że poznała prawdziwe okrucieństwo - jednak po przybyciu do krainy fae zaczęła doceniać pozory wolności, które dawał jej trening w posterunku przy portalu. Wraz z alfami - Jaxem, Cobrą i zdradzieckim Archerem będzie musiała wziąć udział w Krwawych Igrzyskach organizowanych przez bezlitosną królową fae. Jeśli im się uda przetrwać - zostaną przekazani do krainy bestii, która kryje w sobie tajemnice o ich pochodzeniu. Przetrwanie nie będzie jednak takie proste - ich przemiany są zablokowane, magia królowej zdaje się nie mieć ograniczeń a depczący im po piętach omega Xerxes uniemożliwia snucie własnych intryg. Czy alfy będą w stanie współpracować by przetrwać Krwawe Igrzyska?

   Recenzja: Podobnie jak pierwszy tom, Krwawe Igrzyska dostarczyły mi ogromu rozrywki i poczucia oderwania od rzeczywistości :D Jeśli szukacie książki, która będzie Waszym guilty pleasure a przy tym macie skończone 18 lat i nie straszny Wam spice w książkach - weźcie ją pod uwagę. Owszem, momentami było krindżowo, nie ukrywam, że niektóre sceny musiałam rozejść po pokoju. Mam jednak wrażenie, że autorka celowo wprowadza abstrakcyjne wstawki, by spuścić nieco z tonu i rozjaśnić mrok, który spowija nie tylko główną bohaterkę Sadie ale i Cobrę oraz Xerxesa. Podoba mi się to - śmiałam się z tych absurdów ale też współczułam bohaterom, których polubiłam i mocno im kibicowałam. Akcja tego tomu płynie szybko - bohaterowie są w innej krainie niż w pierwszym tomie, dzięki czemu mamy okazję poznać ziemie rządzone przez fae - które wcale nie są bardziej cywilizowane i dobroduszne od zmiennokształtnych. Przeciwnie. Nasi bohaterowie są zmuszeni do walki na śmerć i życie na arenie Krwawych Igrzysk ku uciesze żądnej krwi gawiedzi. Jeśli chodzi o spicy sceny to na szczęście było ich mniej niż w pierwszym tomie ale między bohaterami nadal panuje mocne, zwierzęce przyciąganie - i przyznam, że te sceny, kiedy do gry wkraczała ich fizyczność budziły moje zażenowanie. Omegaverse chyba nie jest dla mnie :D Niemniej całą historię dosłownie pochłonęłam, bawiłam się świetnie i z utęsknieniem czekam na kolejny tom, który zapowiada się cudownie - przed bohaterami pobyt w kolejnej, intrygującej krainie, gdzie wiele z ich przeszłości powinno się rozjaśnić. Polecam - ale ostrzegam, że nie jest to książka dla każdego. Na pewno warto do niej podejść z mocnym przymrużeniem oka.

   Recenzja: mueriarte Ignaciuk Lubica

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

2. No cóż ja mam powiedzieć… tak jak pierwsza część, tak i tutaj jest to moje guilty pleasure. Nawet nie planuję się czepiać tej książki, bo ona po prostu mnie bawi, odstresowuje i świetnie mi się ją czyta. To jest historia, która ma dostarczać mi rozrywki i w zupełności mi to wystarcza. Do tego jest naprawdę ładnie wydana. Barwione brzegi i okładka bardzo mi się podobają, więc całość zdecydowanie cieszy oko. W tej części również bardzo dobrze się bawiłam, chociaż muszę przyznać, że pierwsza podobała mi się odrobinę bardziej. Mimo swoich niedociągnięć wydawała mi się trochę bardziej dopracowana, tutaj natomiast mamy jeszcze więcej absurdów, lekkich niedociągnięć fabularnych i momentami naprawdę sporo chaosu. Ale wiecie co? Kompletnie mi to nie przeszkadza. Po prostu przymykam na to oko, bo ta historia daje mi dokładnie to, czego w tym momencie potrzebuję. Jest oderwanie od rzeczywistości, jest specyficzny humor i jest takie totalne odmóżdżenie, którego czasami po prostu człowiek potrzebuje. Sam koncept Igrzysk z fae, areny, walki i przede wszystkim przetrwania w tym świecie jest naprawdę wciągający. Cały czas byłam ciekawa, co wydarzy się dalej i mocno kibicowałam głównej bohaterce. Do tego dochodzą mroczne aspekty historii, różne tajemnice i sekrety oraz niewiadome związane z Sadie, jej pochodzeniem i zdolnościami. Nie wszystko zostaje tutaj dokładnie wyjaśnione, a zamiast odpowiedzi często dostajemy kolejne pytania, ale paradoksalnie jeszcze bardziej zachęcało mnie to do czytania. Ogromnym plusem jest też to, jak szybko przez tę książkę się płynie. Człowiek ma wrażenie, że dopiero co usiadł do czytania, a nagle okazuje się, że jest już w połowie. Historia po prostu wciąga i pochłania, dzięki czemu czyta się ją naprawdę błyskawicznie. I chyba najbardziej podoba mi się połączenie absurdu z brutalnością. Z jednej strony mamy momenty, przy których człowiek zastanawia się: „co ja właśnie czytam?”, a z drugiej naprawdę krwawą, brutalną i momentami wręcz drastyczną fabułę. To połączenie jest tak specyficzne, że właśnie dzięki niemu całość ma swój własny klimat. Czy polecam? Tak, ale przede wszystkim osobom, które chcą się odmóżdżyć, dobrze bawić i po prostu przyjemnie spędzić czas z książką. Nie sięgałabym po nią z oczekiwaniem na wybitną fabułę, perfekcyjnie wykreowany świat czy rozbudowane fantastyczne opisy, bo zdecydowanie nie o to tutaj chodzi. To po prostu dobra, relaksująca zabawa. I jeżeli właśnie czegoś takiego potrzebujecie, to naprawdę polecam.

   Recenzja: wscibskieczytanie Klebaniuk Karolina

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

3. 🌙 „Krwawe Igrzyska” to drugi tom serii Jasmine Mas i kontynuacja „Psychozmiennych”, która zdecydowanie nie próbuje być mniej pokręcona od swojej poprzedniczki. Wręcz przeciwnie. Tutaj chaos, brutalność, magia, absurd i bardzo specyficzne poczucie humoru dostajemy w jeszcze większej dawce. 🩸 Zacznę od tego, że jest to naprawdę pokręcona lektura i mam pełną świadomość, że zdecydowanie nie przypadnie do gustu większości czytelników. To jedna z tych historii, przy których albo całkowicie kupujesz konwencję, albo masz ochotę odłożyć książkę i zastanawiać się, co właściwie właśnie przeczytałaś. Jeśli znacie twórczość Jasmine Mas, doskonale wiecie, że jej historie potrafią być naprawdę odjechane. Tutaj również nie zabrakło pomysłów, które momentami wywoływały u mnie reakcję w stylu: „co ja właśnie czytam?”. I wiecie co? O dziwo bardzo mi się to podobało. 🔥 Sadie ponownie znalazła się w centrum wydarzeń, a tym razem czeka ją udział w brutalnych Igrzyskach Fae. Arena, walka o przetrwanie, przeciwnicy gotowi na wszystko, mroczne sekrety i coraz więcej pytań dotyczących jej własnego pochodzenia sprawiają, że akcja naprawdę nie pozwala się nudzić. Jest krwawo, intensywnie i momentami absurdalnie, ale właśnie ten miks sprawił, że książkę czytało mi się z ogromną przyjemnością. 🐍 Ogromnym plusem byli dla mnie bohaterowie i ich wzajemne relacje. Jax, Cobra i Ascher stają u boku Sadie, a ich współpraca zdecydowanie nie należy do najłatwiejszych. Mamy sporo spięć, uszczypliwości, specyficznego humoru i dialogów, które potrafią być bardzo współczesne. I właśnie ten element, który dla części czytelników może być irytujący, mnie naprawdę bawił. Szczególnie uwielbiałam momenty, w których Sadie, Cobra i reszta ekipy zaczynali ze sobą przekomarzać. 💀 Nie sięgałabym po tę książkę z oczekiwaniem na perfekcyjnie skonstruowane fantasy z niezwykle rozbudowanym lore, misterną polityką świata i historią dopracowaną w każdym szczególe. To zdecydowanie nie ten rodzaj fantastyki. „Krwawe Igrzyska” traktuję przede wszystkim jako szaloną, brutalną i momentami kompletnie absurdalną rozrywkę. 🖤 Jednocześnie pod tą całą warstwą chaosu pojawiają się intrygi, tajemnice i pytania dotyczące prawdziwej natury Sadie. Odkrywanie tego, co naprawdę płynie w jej żyłach, było jednym z ciekawszych elementów historii. Pojawia się również wątek zakazanej namiętności, niebezpiecznych sojuszy i relacji, które zdecydowanie nie są tak proste, jak mogłoby się wydawać. ⚔️ Szczerze? Bawiłam się przy tym tomie jeszcze lepiej, niż się spodziewałam. To książka, którą momentami czytałam z szeroko otwartymi oczami, ale jednocześnie nie mogłam się od niej oderwać. Nie wszystko kupiłam, nie każdy element przypadł mi do gustu, ale całościowo ten kompletnie szalony klimat zadziałał na mnie zaskakująco dobrze.

   Recenzja: Książkowa przystań Justyna Drwal

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

4. 🐍Zmiennokształtni - tak czy nie? Ja UWIELBIAM ten motyw i ciągle mi go brakuje 💜. 🐍Na wstępie powiem wprost - ja uwielbiam książki tej autorki. To jest dosłownie moja definicja guilty pleasure, ten humor, styl pisania, wieczne docinki, napięcie między bohaterami. I do tego jeden z moich ukochanych motywów 😅. Więc u mnie krytyka i wszelkie “coś nie tak” nie istnieje 😂. 🐍Umówmy się, życie Sadie nie jest usłane różami, więc zdrada i porwanie to tylko… kolejny etap 😂. Kto by się spodziewał, że kot nie jest tylko kotkiem, a ktoś z najbliższego otoczenia może wbić sztylet (lub strzykawkę) w plecy…😂. 🐍Cobra wraca do świata, z którego tak niedawno udało mu się uciec. Ponownie zakuty w obrożę musi targować się o życie pozostałych alf. Sytuacja z igrzyskami… powiedzmy, że nie jest idealnym rozwiązaniem 😂. Ascher próbuje odkupić swoje winy, Jax nadal jest tym najmilszym z całej tej gromady. I dostają jeszcze strażnika, którego przeszłość pozwala trochę lepiej zrozumieć jego niechęć do alf. 🐍Relacje między bohaterami są bardzo napięte. Czy byłoby łatwiej, gdyby zamiast za każdym razem rzucać się sobie nawzajem do gardeł, najpierw pogadali? Tak. Ale zdecydowanie byłoby wtedy nudniej 😂. To jest ten typ revers harem, gdzie z jednej strony mamy ciągle budujące się napięcie między całą grupą, a z drugiej strony - Sadie nadal jest dziewicą 🙈 (usilnie stara się pozbyć tego problemu 😂). 🐍Lepiej poznając historię fae, królową i jej córkę można było wywnioskować, że przepowiednie będą związane z naszą najmniejszą z alf. Jednak plot twistu z pochodzeniem Cobry się nie spodziewałam 😅. 🐍To jest ten typ książki, która mnie osobiście wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Dosadne żarciki i docinki, mnóstwo krwi, brutalne zachowania istot magicznych, a do tego “zwykłe” problemy z komunikacją czy samoakceptacją. Ja kocham, uwielbiam i z niecierpliwością czekam na następną część 💜.

   Recenzja: book_besties__ Krakowiak Patrycja

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

5. „Krwawe igrzyska” to drugi tom historii Sadie, która coraz mocniej zostaje wciągnięta w świat pełen sekretów, intryg i niebezpieczeństw. Stawka jest wyższa, akcji nie brakuje, a razem z nią dostajemy oczywiście jeszcze więcej chaosu i relacji między bohaterami. Sadie nadal jest uparta, pyskata i ma zdecydowanie za dużo odwagi jak na ilość problemów, w które się pakuje. 😂 I właśnie za ten jej charakter chyba najbardziej ją lubię. Nie jest typową bohaterką, która czeka na ratunek - sama najpierw pakuje się w kłopoty, a później próbuje z nich wyjść. Fabuła jest bardziej rozbudowana niż w pierwszej części, ale nadal pozostaje lekka i niewymagająca. Akcja pędzi, pojawiają się kolejne tajemnice i zwroty akcji, a momentami miałam wrażenie, że jest tego wszystkiego trochę za dużo. 😂 Relacje między bohaterami? Nadal absurdalne. Jeden mindfck goni drugi i kilka razy naprawdę zastanawiałam się: „ale co tu się właśnie wydarzyło?”. A chwilę później oczywiście czytałam dalej, bo musiałam wiedzieć, co będzie następne. Nadal nie jest to wybitna literatura - zdarzają się naciągane rozwiązania, niedociągnięcia i momenty, w których tłumaczenie pozostawia trochę do życzenia. Ale… nadal dobrze się bawiłam! To jedna z tych serii, które trzeba czytać z przymrużeniem oka. Dużo chaosu, dram, chemii między bohaterami i sytuacji, przy których można tylko przewrócić oczami i czytać dalej. 😂 Jeśli pierwsza część Wam się podobała, „Krwawe igrzyska” zdecydowanie warto przeczytać. A ja? Oczywiście czytam dalej, bo muszę wiedzieć, co jeszcze autorka wymyśli. 🐺📚 Moja ocena: 3,5/5 ⭐ Główne motywy: omegaverse reverse harem zmiennokształtni bully romance forced proximity magia i intrygi

   Recenzja: Instagram Wolniewicz Aleksandra

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

6. ️Uwielbiacie motyw reverse harem w połączeniu ze zmiennokształtnymi?  A jak dodamy do tego Igrzyska, mnóstwo głupkowatego humoru i spice? To otrzymamy 2 tom serii "Krwawe Dziedzictwo" od Jasmine Mas, który jeśli polubiliście Psychozmiennych to musicie przeczytać! Na wstępie chciałabym zaznaczyć, że ta seria/te książki są dla mnie guilty pleasure i z tego co wiem sama Jasmine ma takie podejście do tej serii. Dlatego oceniam te książki przez pryzmat dobrej zabawy.  Pierwszy tom mi się podobał i kończąc go nie miałam pojęcia, co może wydarzyć się dalej, na pewno nie spodziewałam się wprowadzenia elementu igrzysk/prób, które tutaj sprawdziły się genialnie. Ogólnie wydaje mi się, że sam koncept został mocno powtórzony względem tomu pierwszego, ale autorka dodała kilka dodatkowych rozwiązań, przez co ten tom podobał mi się nawet bardziej. Co się powtórzyło? A no pewnego rodzaju szkolenie, w Psychozmiennych Sadie utknęła w bazie wojskowej z 3 alfami, a w tym tomie zostaje zamknięta w ośrodku szkoleniowym służącym do przygotowywania się gladiatorów do igrzysk. Dla odmiany z 3 alfami i jedną Omegą. Widzicie podobnie ale inaczej ;) Same sceny akcji też są do siebie podobne, ale w tym tomie dostajemy więcej scen z samą Sadie, która pokazuje jak ostre ma pazurki. W "Krwawych Igrzyskach" dostajemy więcej informacji o alflach, które kręcą się przy Sadie, tak naprawdę każdy z panów dostaje swoje pov. przez co poznajemy ich trochę lepiej, wprowadzenie retrospekcji wyjaśniających nam pewne zachowania zmiennokształtnych również w ciekawy sposób rozszerzyły spojrzenie na całość historii. Romans powoli rozkręca się w ciekawym kierunku, ogólnie to nadal nie dostaliśmy żadnych mocno rozwiniętych scen zbliżeń, które zazwyczaj pojawiają się w książkach tego typu. Scen spicy było chyba nawet mniej niż w pierwszym tomie. Ale absolutnie mi to nie przeszkadzało (dziwne, jakby przeszkadzało tak szczerze), bo wszystkie interakcje między postaciami były genialne (no prawie wszystkie) i cała dynamika tej grupy na pewno nie nudzi.  Jeśli chodzi o mój ulubiony element tej historii czyli humor, ten tom jest nim wypełniony. Sadie nie odpuszcza ani na moment, jej niewyparzony język i genialne komentarze odnośnie rzeczywistości to coś co totalnie podpasowało się pod mój głupkowaty humor. No teksty typu - zrobię im z dupy jesień średniowiecza albo podrygująca wiewiórka chora na brak poczucia rytmu -  I Love It :P Ale pamiętać trzeba o tym, że to jest książka która ma służyć dobrej zabawie, myślę że można by się dokopać jakiś poważniejszych tematów, ale większość fabuły, interakcji czy wydarzeń ma po prostu bawić. Dodam jeszcze, że książka jest dość brutalna i na pewno warto zapoznać się z ostrzeżeniami, żeby niepotrzebnie się nie naciąć.  Ciężko było ocenić mi tą historię, ale biorąc pod uwagę kilka niedociągnięć czy naprawdę irracjonalnych i crignowych momentów nie mogę jej dać nie wiadomo ile, ale na pewno ją polecam jeśli ktoś szuka książki, która ma go rozbawić do łez. 3,5/5

   Recenzja: CurlyBooks Kukurowska Paulina

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

7. Jaka książka albo seria jest Waszym guilty pleasure? Taka, której doskonale widzicie wszystkie wady, a mimo to bawicie się przy niej rewelacyjnie? 🤭 Bo moim guilty pleasure powoli staje się właśnie ta seria. 🫣 Po wydarzeniach z pierwszego tomu Sadie, Jax i Cobra trafiają na łaskę królowej Fae. Wszystko za sprawą Aschera, którego zdrada doprowadziła do tego, że cała ich grupa zostaje zmuszona do udziału w Krwawych Igrzyskach - brutalnym widowisku, podczas którego zawodnicy walczą o życie ku uciesze Fae. Czy Sadie i reszcie uda się przetrwać igrzyska? Ile tu się dzieje?! 🤯 Tempo jest dynamiczne, akcja praktycznie nie zwalnia, a bohaterowie co chwilę pakują się w kolejne kłopoty. Treningi, walki i próby przetrwania sprawiają, że naprawdę ciężko odłożyć tę książkę choćby na chwilę. Trochę szkoda jedynie, że przy okazji nie poznajemy lepiej krainy Fae. Większość czasu bohaterowie spędzają albo na treningach, albo na arenie, walcząc o życie. Z jednej strony dzięki temu cały czas coś się dzieje, ale z drugiej chętnie dowiedziałabym się więcej o tym miejscu, jego mieszkańcach i zasadach nim rządzących. Autorka ponownie potraktowała świat przedstawiony dość pobieżnie. No dobrze, ale przejdźmy do tego, co najciekawsze... relacji. 🤭🔥 Jax, Cobra i Ascher nie traktują już Sadie jak potencjalnego szpiega. Zniknęły dystans i nieufność, a alfy w końcu uznały ją za swoją... i to dosłownie za SWOJĄ. 😂 Zwłaszcza Cobra. 🐍 Jego obsesja na punkcie Sadie weszła tutaj na zupełnie nowy poziom. W pierwszym tomie był moim zdecydowanym ulubieńcem, ale tym razem nawet mnie zaczął już irytować tym swoim „kociaku, jesteś moja”. Chłopie, spokojnie. Wszyscy już wiemy, że jest twoja. Nie musisz nam o tym przypominać co pięć minut. 😂 Choć koniec końców tak naprawdę to nie ty o tym decydujesz. Jax natomiast nadal pozostaje najłagodniejszy z całej trójki. To po prostu wielki miś na sterydach. 😅🥹 Pod tą całą masą mięśni kryje się naprawdę opiekuńczy facet. Wobec Sadie jest delikatniejszy i stara się szanować jej granice, choć potrzeba jej chronienia często bierze górę i wtedy zmienia się on w prawdziwego samca alfa. Ascher z kolei przez całą książkę za wszelką cenę stara się odpokutować swoje winy. Nie przewidział, do czego może doprowadzić jego zdrada, a kiedy dociera do niego, jak bardzo naraził Sadie i resztę grupy, robi wszystko, żeby pomóc im przetrwać igrzyska. Widać, że naprawdę żałuje swoich decyzji i próbuje odzyskać ich zaufanie. Ale to nie wszystko... bo nasz czworokąt właśnie zamienił się w pięciokąt. 🤭 Do grupy dołączył kolejny hot zmienny - omega Xerxes. Początki zdecydowanie nie należą do najłatwiejszych. Xerxes ma za sobą bardzo trudną przeszłość i delikatnie mówiąc... nie przepada za alfami. Z czasem jednak zaczyna powoli nawiązywać więź z Sadie i resztą grupy. I o matko, jak on tam pasuje. 🤤 Co więcej, chyba właśnie zdetronizował Cobrę i został moim nowym ulubieńcem. Ups. 🫣 Bardzo się też cieszę, że przyjaźń Sadie i Aran przetrwała wszystkie rewelacje z poprzedniego tomu. Zwłaszcza że Aran okazał się tak naprawdę Arabellą, zaginioną księżniczką Fae. Chociaż „zaginioną” to może za dużo powiedziane. Dziewczyna po prostu uciekła jak najdalej od swojej psychopatycznej matki i trudno jej się dziwić. 😅 Największym plusem tej serii pozostaje dla mnie jednak HUMOR. Sarkazm, cięty język, bezczelne odzywki i kompletnie absurdalne rozkminy Sadie to zdecydowanie moje klimaty. 😂 Uwielbiam jej wewnętrzne monologi i to, jak w zabawny sposób potrafi komentować nawet najbardziej dramatyczne sytuacje. Nieraz podczas czytania naprawdę śmiałam się w głos. Nie brakuje tu też mojego ukochanego vibu „dotknij jej, a zginiesz” oraz „kto ci to zrobił?”. 🤭🔥 No i jeszcze ten slow burn...ten slow burn doprowadzi mnie do szaleństwa. 😅 Alfy, błagam. DAJCIE JEJ JUŻ TO, CZEGO PRAGNIE. 😭 Sadie nadal jest dziewicą, ale nie oznacza to, że między bohaterami brakuje pikantnych momentów. Wręcz przeciwnie. Napięcie jest ogromne, a ja zaczynam się zastanawiać, ile jeszcze autorka zamierza torturować bohaterów... i nas przy okazji. 😂 I tutaj od razu chcę zaznaczyć, że ta seria zdecydowanie nie będzie dla każdego. Jeśli omegaverse, reverse harem i spora dawka pikantnych scen kompletnie do Was nie przemawiają, lepiej odpuście sobie tę książkę. Czy Krwawe Igrzyska są idealnie skonstruowanym fantasy ze skomplikowaną fabułą i rozbudowanym uniwersum? Absolutnie nie. 😂 Momentami ta książka jest wręcz totalnie chaotyczna. Ale wiecie co? Zupełnie mi to nie przeszkadza. Bo jest absurdalnie, pikantnie, brutalnie i przede wszystkim przezabawnie. Nie sięgam po tę serię dla epickiego worldbuildingu czy wielowątkowej fabuły. Sięgam po nią dla Sadie, jej bezczelnych tekstów, psychopatycznych alf, ich pokręconych relacji i czystej rozrywki. I pod tym względem dostałam dokładnie to, czego chciałam. 😁 Wygląda więc na to, że znalazłam swoje nowe książkowe guilty pleasure. Ta seria skradła moje chore serce...i nie zamierzam się z tego tłumaczyć ani przepraszać. 😝

   Recenzja: @swiaty_pomiedzy_stronami Milanowska Agnieszka

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

8. Mocne 18+ Jeżeli poszukujecie romantasy, które zostanie waszym guilty pleasure, to jesteście na dobrym tropie. Mamy tutaj reverse harem - i naprawdę nie żartuję. W tej pozycji roi się od przystojniaków, którzy wręcz nieco nachalnie skaczą wokół głównej bohaterki, nie dając jej chwili wytchnienia. Co mnie zaciekawiło najbardziej to połączenie mroku fae z ABO universe, gdzie Alfy, Bety i Omegi funkcjonują jako druga płeć determinująca pewne zachowania i wzorce. Od razu zaznaczę, że jest to drugi tom, a czytanie go bez znajomości pierwszego jest możliwe, ale na pewno nieco chaotyczne. W tej części mamy więcej walki i wyzwań, bo Sadie - nasza główna bohaterka zostaje wyznaczona do wzięcia udziału w Krwawych igrzyskach fae. Będzie musiała pokazać, że stać ją na naprawdę wiele oraz udowodnić swoją wartość. Chemia między postaciami dochodzi do punktu wrzenia, a na jaw wychodzi jeszcze więcej sekretów oraz dość pikantnych smaczków. Właśnie ten rozwój każdego z przyjaciół Sadie najbardziej mi się spodobał, mają swoje charaktery, grzeszki i słabości. Nie są jedynie marionetkami stworzonymi do orbitowania wokół naszej małej Alfy. Książka wciąga, napisana jest przyjemnie lekko, ale na pewno nie jest dla osób, które oczekują więcej akcji niż relacji między bohaterami. Rozmowy, pikantne sceny i podteksty są tutaj gęsto rozłożone o czym z resztą autorka informuje już na pierwszej stronie w trigger warningach. Zakończenie sprawiło, że na pewno sięgnę po kolejny tom!

   Recenzja: Moon.jak.ksiezyc Niewiadomska Julia

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

9. Dumne romantasy, mocno dla dorosłych! Nie kupujcie tego swoim dzieciom.🔥 Moje ulubione cytaty.⬇️ Och, na słonecznego boga, czy on jest ociężały? Nigdy nie sądziłam, że nasz brat okaże się matołkiem. /Strona 19 Nie tylko nie poradziłam sobie z zadaniem, ale też przy okazji straciłam resztki godności. /Strona 90 Równie dobrze mogłam kupić szpadel i już teraz zacząć kopać sobie grób, bo nie było szans, żebym przetrwała tak długo. /Strona 130 Mam cytatów sporo, ale specjalnie wybrałam te trzy. Uwielbiam tę serię ze względu na mocno sarkastyczne wypowiedzi bohaterów i cięte riposty, choć zdaję sobie sprawę, że specyficzne poczucie humoru autorki, nie będzie dla każdego.🤭 Bawiłam się świetnie, w tej części zdecydowanie mamy mniej stron 18+, a więcej scen walki i ogólnie pędzącej do przodu fabuły. Wyszło sporo smaczków o głównych bohaterach. Autorka trzyma poziom, dostałam dokładnie to czego się spodziewałam i pochłonęłam w jeden wieczór. Wciąż mamy ogromny potencjał co do trzeciego tomu i naprawdę czekam z niecierpliwością, żeby poznać zakończenie tej historii. Na pewno będę chciała mieć kolejny tom na półce. ❤️

   Recenzja: z.a.r.a.d.n.a Gołąb Kasia

   Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

   Czy recenzja była pomocna:

    TAK  (0)  NIE  (0)

10. Po zakończeniu pierwszego tomu nie mogłam doczekać się kontynuacji i Krwawe igrzyska zdecydowanie mnie nie zawiodły. Jasmine Mas ponownie zabiera nas do brutalnego świata fae, pełnego intryg, sekretów i bohaterów, od których naprawdę trudno się oderwać. Sadie staje przed kolejnymi wyzwaniami, a stawka jest jeszcze wyższa niż wcześniej. Autorka stopniowo odkrywa kolejne tajemnice tego świata, jednocześnie rozwijając relacje między bohaterami. I to właśnie oni są największą siłą tej książki. Ich dialogi są pełne sarkazmu, emocji i świetnego humoru, a chemia między postaciami sprawia, że chce się czytać dalej. Każdy z nich ma własny charakter i nie jest jedynie tłem dla głównej bohaterki. Ogromnym plusem jest również klimat, który jest mroczny, momentami niepokojący, ale jednocześnie niesamowicie wciągający. Zwroty akcji potrafią zaskoczyć, a zakończenie zostawia czytelnika z ogromną ochotą na kolejny tom. Jedyny element, którego naprawdę mi zabrakło, to… samych Krwawych Igrzysk. Po tytule spodziewałam się, że będą one odgrywały znacznie większą rolę. Zamiast tego autorka mocniej skupia się na relacjach między bohaterami i rozbudowie świata. Nie uważam tego za wadę, bo te wątki są naprawdę dobrze poprowadzone, ale liczyłam na więcej rywalizacji, prób i napięcia związanego z samymi igrzyskami. Mimo tego bawiłam się świetnie i ani przez chwilę nie żałowałam czasu spędzonego z tą historią. To nadal bardzo dobra kontynuacja z fantastycznymi bohaterami, świetnym humorem, intrygami i światem, który wciąga z każdą kolejną stroną. Gdyby autorka poświęciła więcej miejsca samym igrzyskom, byłoby to dla mnie niemal idealne romantasy. Mimo wszystko z ogromną przyjemnością sięgnę po kolejny tom. 💜

    Recenzja: Vdrivnnv.books Wołosewicz Adrianna

    Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

    Czy recenzja była pomocna:

     TAK  (0)  NIE  (0)

11. ✨ Recenzja serii „Krwawe Dziedzictwo” - Jasmine Mas ✨ Nieczęsto zdarza mi się przepaść już od pierwszego tomu, ale z serią „Krwawe Dziedzictwo” tak właśnie było. „Psychozmienni” kupiłam sama z czystej ciekawości i już po kilku rozdziałach wiedziałam, że muszę poznać dalszy ciąg tej historii. Ogromnie ucieszyłam się więc, gdy dzięki @editiored otrzymałam do recenzji drugi tom - „Krwawe Igrzyska”. Dziękuję za egzemplarz recenzencki! 🖤 Jasmine Mas stworzyła mroczny świat pełen niebezpieczeństw, sekretów i bohaterów, którzy nie są ani dobrzy, ani źli. Każdy z nich ma własne demony, a ich decyzje sprawiają, że trudno przewidzieć, co wydarzy się na kolejnej stronie. „Psychozmienni” doskonale wprowadzają do historii, budując napięcie i pozostawiając mnóstwo pytań. Natomiast „Krwawe Igrzyska” wchodzą na jeszcze wyższy poziom - akcja nabiera zawrotnego tempa, pojawia się jeszcze więcej emocji, intryg i zaskakujących zwrotów. To właśnie drugi tom sprawił, że całkowicie przepadłam i nie mogłam oderwać się od lektury. Ogromnym plusem tej serii są świetnie napisane dialogi, wyraziste postacie oraz humor, który idealnie przełamuje mroczny klimat. Autorka potrafi w jednej chwili rozbawić, by za moment zaskoczyć czytelnika czymś, czego kompletnie się nie spodziewa. Jeśli lubicie dark fantasy, fae, zmiennokształtnych, tajemnice, nieoczywistych bohaterów, dynamiczną akcję i historie, które nie pozwalają odłożyć książki na półkę, to seria „Krwawe Dziedzictwo” zdecydowanie jest dla Was.

    Recenzja: Aleksandramozejko_pisarka Możejko Aleksandra

    Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

    Czy recenzja była pomocna:

     TAK  (0)  NIE  (0)

12. Jasmine Mas co ty ze mną zrobiłaś? Ta autorka naprawdę jest moim odkryciem literackim tego roku i jestem coraz bardziej uzależniona od jej twórczości. „Psychozmienni” byli świetni, ale „Krwawe igrzyska” po prostu zmiotły z planszy. Nie potrafiłam się od tej książki oderwać. Mało tego, starałam się, aby moje oczy jeszcze szybciej pochłaniały tekst, bo nie mogłam wysiedzieć, nie wiedząc, co dalej się wydarzy. Jestem ogromną fanką Sadie. Mam słabość do bohaterek, które z pozoru są słabe, nikt nie bierze ich na poważnie, często przegrywają, ale mają ogromną wolę życia i potrafią wyjść (prawie cało) z każdej opresji. Do tego cięty język dziewczyny i poczucie humoru, które uaktywniało się, gdy groziło jej niebezpieczeństwo, całkowicie mnie kupiło. Nie wspominając już o jej szalonych planach, czy relacji z 4 wyjątkowymi mężczyznami. Czy wśród nich mam swojego ulubieńca? Trudno powiedzieć. Ubóstwiam ich wszystkich. Podoba mi się, że każdy z nich jest taką indywidualnością o silnym i wyrazistym charakterze. I nie mówię tu tylko o ich drugiej postaci (tak! Ci mężczyźni przechodzą przemianę!), ale nawet gdy są ludźmi po słowach czy czynach łatwo się zorientować, który coś powiedział albo zrobił. Podobało mi się też to, że ten chaos towarzyszący 1 części trochę się tu uspokoił. Owszem, było dużo akcji, emocji, pozostała masa pytań, ale dostaliśmy też odpowiedzi. I ta cała arena, wyzwania, poznanie innych istot było czymś interesującym. „Krwawe igrzyska” mają elementy, do których można byłoby się doczepić. Nie jest to książka bez wad czy nieskazitelna. Ale jest to idealna rozrywka i historia, do której chce jeszcze wracać! Polecam.

    Recenzja: booklover_52 Płaza Katarzyna

    Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

    Czy recenzja była pomocna:

     TAK  (0)  NIE  (0)

13. Po pierwszym tomie myślałam, że już nic mnie tutaj nie zaskoczy... Jak bardzo się myliłam. 😂 Krwawe igrzyska to książka, w której autorka wciska gaz do dechy i nawet przez chwilę nie myśli o hamowaniu. Jeśli pierwszy tom był chaosem, to tutaj ten chaos wchodzi na zupełnie nowy poziom. I wiecie co? Ja dalej to czytałam. Z wypiekami na twarzy. 🤣 Nadal nie jest to historia, która zachwyca dopracowanym światem czy głębią bohaterów. Styl autorki  jest prosty, szybki ale w sumie uzależniający. Rozdziały dosłownie znikają, bo ciągle chcesz wiedzieć, co wydarzy się za chwilę. Sadie wreszcie zaczyna odnajdywać się w swojej nowej rzeczywistości i coraz lepiej widać, że nie jest już tą samą zagubioną dziewczyną. Nadal potrafi doprowadzić do szału swoimi decyzjami, ale jednocześnie coraz częściej pokazuje pazur. A relacje z Asherem, Jaxem i Cobrą? Oj... robi się jeszcze bardziej intensywnie. Napięcie rośnie z każdą stroną, tajemnic przybywa, a między bohaterami aż iskrzy. To, co najbardziej podobało mi się w tym tomie, to fakt, że w końcu dostajemy więcej odpowiedzi... chociaż oczywiście autorka dorzuca przy tym kolejne pytania i zostawia czytelnika z myślą: "Serio? W takim momencie?" 😅 Czy ta seria jest trochę absurdalna? Tak. Czy momentami miałam ochotę przewrócić oczami? Również tak. Czy odłożę kolejny tom na później? Absolutnie nie. 😂 To nadal moje małe guilty pleasure. Nie jest idealnie, czasem jest wręcz dziwnie, ale ta historia ma w sobie coś, co sprawia, że po prostu chce się czytać dalej. Jeśli polubiliście pierwszy tom i zaakceptowaliście jego szaleństwo, to drugi najpewniej wciągnie was jeszcze bardziej.

    Recenzja: book_ish_witch Kminikowska Dagmara

    Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

    Czy recenzja była pomocna:

     TAK  (0)  NIE  (0)

14. Sandie to dwudziestoletnia dziewczyna, która w życiu ma dwa problemy, albo 6 :) Po prierwsze- musi walczyć o życie, bo pewna królowa postanowiła urządzic #krawaweigrzyska między innymi z jej udziałem. Jej życiem rządzą przystojne alfy oraz omega, a dodatkowo sen z powiek spędza jej fakt, że w dalszym ciągu jest dzi(ew)icą. Niestety, jest większe prawdopodobieństwo, że (um)rze niż pozbędzie się ostatniego problemu. Ratuje ją tylko fakt, że mimo wątłego ciała, potrafi pokazać pazur i przeobrazić się w walecznego tygrysa. Tylko, czy to wystarczy, gdy serce rwie się do alf, zdrajcy i omegi? #jasminemas zaprasza do świata #fantasy, który zapiera dech. I mimo iż główną narratorką jest Sadie, to często głos mają inni bohaterowie. Dzięki temu zabiegowi książka nabiera głębi, a czytelnik ma pogłębioną perspektywę. To było moje pierwsze spotkanie z autorką, ale już ją polubiłam. Łączenie sarkazmu, ironii, trafnego spojrzenia na świat damsko-męski, a wszystko zamknięte w świecie walki dobra ze złem, pełnego magii i tajemniczości to dla mnie idealne połączenie na te upalne dni. 

    Recenzja: Literatura_moja_pasja Zarębska Agnieszka

    Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

    Czy recenzja była pomocna:

     TAK  (0)  NIE  (0)

15. Ta książka totalnie mnie wciągnęła. Przez większość czasu nie wiedziałam, czego się spodziewać, bo praktycznie w każdym rozdziale działo się coś, co sprawiało, że od razu chciałam czytać dalej. Bardzo podobał mi się klimat tej historii. Jest mrocznie, momentami brutalnie, ale jednocześnie nie brakuje emocji i scen, które wywołują uśmiech. Świat został świetnie wykreowany, a kolejne odkrywane tajemnice tylko bardziej zachęcały do przewracania następnych stron. To jedna z tych książek, przy których mówi się „jeszcze tylko jeden rozdział”, a chwilę później okazuje się, że minęło kilka godzin. Zdecydowanie nie żałuję czasu spędzonego z tą historią i już nie mogę się doczekać kolejnej części. Jeśli lubicie romantasy z dużą ilością akcji, napięcia i dobrze poprowadzoną fabułą, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

    Recenzja: peaches..smile Siecińska Roksana

    Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

    Czy recenzja była pomocna:

     TAK  (0)  NIE  (0)

16. Są takie książki, o których po skończeniu myślisz: „Co ja właściwie przeczytałam?”. I wiecie co? „Krwawe igrzyska” zdecydowanie do nich należą. Opis zapowiada brutalne igrzyska Fae, walkę o przetrwanie, mroczne sekrety i odkrywanie potężnej mocy drzemiącej w Sadie. Brzmi jak coś stworzonego dla mnie. Problem w tym, że samych tytułowych igrzysk dostałam zdecydowanie mniej, niż się spodziewałam. Ja chyba naprawdę lubię czasem przeczołgać się przez dziwną historię, bo mimo całego tego chaosu dobrze się bawiłam. Świat jest momentami mocno pokręcony, nowych informacji, mocy i zależności między bohaterami przybywa z każdą stroną, przez co nie raz musiałam się zastanowić, kto jest kim i o co właściwie chodzi. A jednak coś sprawiało, że chciałam czytać dalej. Największym minusem była dla mnie Sadie. Odniosłam wrażenie, że przez trzy czwarte książki więcej czasu poświęca rozmyślaniom o utracie dziewictwa i atrakcyjności swoich towarzyszy niż temu, co naprawdę dzieje się wokół niej. Dodatkowo jej humor często wydawał mi się zwyczajnie zbyt infantylny i zamiast mnie bawić, raczej irytował. Na szczęście pozostali bohaterowie wypadają znacznie lepiej. Szczególnie po zakończeniu mocno zaintrygowała mnie postać Cobry. Mam wrażenie, że skrywa znacznie więcej, niż do tej pory pokazano, i to właśnie jego wątek najbardziej rozbudził moją ciekawość przed kolejnym tomem. Choć liczyłam na więcej walk, napięcia i samego turnieju, a dostałam przede wszystkim przystojnych samców alfa, spicy sceny i budowanie relacji, to nie mogę powiedzieć, że źle się bawiłam. To jedna z tych serii, które mają sporo wad, a mimo to potrafią skutecznie przykuć uwagę. Za to końcówka zostawiła mnie z masą pytań, kilkoma zaskoczeniami i ogromną ciekawością, co wydarzy się dalej. Po trzeci tom sięgnę na pewno. Nie dlatego, że zakochałam się w tej serii, ale dlatego, że po prostu muszę sprawdzić, dokąd to wszystko nas zaprowadzi.

    Recenzja: zaczytana_nana_ Kowalewska Olga

    Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

    Czy recenzja była pomocna:

     TAK  (0)  NIE  (0)

17. Drugi tom serii „Krwawe Dziedzictwo” bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Kontynuacja rozpoczyna się dokładnie w miejscu, w którym autorka zakończyła pierwszy tom, dzięki czemu płynnie wracamy do historii i stopniowo odkrywamy jej dalszy ciąg. Jasmine Mas ponownie posługuje się prostym i przystępnym językiem, co sprawia, że fabułę śledzi się z dużą łatwością. W tej części poznajemy zupełnie nową krainę, do której trafiają bohaterowie, a autorka zachowuje dobry balans między akcją a opisami - nie ma ich zbyt wiele, dzięki czemu historia ani przez chwilę nie nuży. Dużym atutem książki jest również lepsze poznanie przeszłości bohaterów, co pozwala zrozumieć motywy ich działań. Dodatkowo otrzymujemy perspektywę nowej postaci - Xerxesa, która wnosi do fabuły świeże spojrzenie. W tym tomie bohaterowie muszą zmierzyć się nie tylko ze zdradą jednego z nich, ale także zawalczyć o wolność i przede wszystkim o własne życie podczas tytułowych Krwawych Igrzysk. Nie brakuje również humoru, za który w dużej mierze odpowiada niezawodna Sadie. To książka, przy której świetnie się bawiłam od pierwszej do ostatniej strony. Razem z Sadie przeżywałam jej rozterki, chwile zwątpienia i kolejne wyzwania. A zakończenie? Jasmine Mas po raz kolejny nie oszczędza czytelników - podobnie jak pierwszy tom, ta część kończy się mocnym cliffhangerem, który sprawia, że od razu ma się ochotę sięgnąć po kolejną książkę. 📖 Całą moją recenzję możecie obejrzeć na moim TikToku.( jest może trochę długi, ale warto!) ❤ 

    Recenzja: wikalore Pelczar Wiktoria

    Recenzja dotyczy produktu: ksiązka drukowana

    Czy recenzja była pomocna:

     TAK  (0)  NIE  (0)

więcej recenzji

ukryj recenzje