Recenzje

ᴏᴄᴇɴᴀ: ✮✮✮✮/5 Hello #bookstagram! Od paru lat interesuję się średniowieczem i do tej pory jest to dla mnie najbardziej interesująca epoka pełna tajemnic i wielu ważnych wydarzeń chociażby w dziejach naszego kraju. Sięgnęłam po tą książkę głównie z ciekawości - w przypadały książek nawiązujących do historii kocham to robić i patrzeć, jak różni ludzie mają własne spojrzenie na dane wydarzenia. Ksiazka jest napisana naprawdę dobrze, a co ważniejsze, bardzo ciekawie. Ma w sobie wiele ciekawostek i faktów o których nie miałam pojęcia. Dzięki niej mogłam spojrzeć w drugą stronę średniowiecza dobrze się przy tym bawiąc. Mimo, że nie jest to tematyka dla każdego- jest świetną formą doedukowania się dla osób, których rzeczywiście to interesuje. 

Nie uwierzycie! Wiecie, co one sobie wymyśliły?! Że znowu napiszą książkę i jeszcze ją pokolorują. No naprawdę, ale odklejenie 😂. Jeszcze jak to wygląda 🫣. Jakieś ciągłe ble ble ble, gadka-szmatka i jeszcze te rysunki, że dzieciak by to lepiej nabazgrał. I w ogóle, dacie wiarę, książkę napisały! KSIĄŻKĘ! Ha ha ha, kto w tych czasach czyta książki. Chyba tylko jakieś nudne nerdy… Mam jednak nadzieję, że akurat tę książkę - „Nie daj się, Pinku!” przeczytają wszyscy: dzieci, rodzice, opiekunowie i pracownicy szkół. Bo to bardzo ważna i bardzo potrzebna książka. Urszula Młodnicka postawiła lubianego przez dzieci i cenionego przez rodziców bohatera w sytuacji bardzo niekomfortowej - zderzyła go z hejtem. Z czymś, z czym każdego dnia zmaga się ogrom dzieci, głównie w szkole, ale też na placach zabaw i innych miejscach publicznych, a w dużej mierze w sieci. Hejt rozlewa się po świecie coraz szerzej i przybiera naprawdę odrażające formy. Nikt nie da gwarancji, że nie dotknie naszych dzieci, a więc warto je wyposażyć w odpowiednie narzędzia, aby umiały go rozpoznać, przeciwdziałać mu i na niego reagować. Oczywiście chcielibyśmy ustrzec dzieci przed całym złem tego świata, jednak na ludzką podłość nie mamy wpływu, dlatego zamiast zamykać swoje dzieci w bańce cudownej nieświadomości o złu, które toczy świat, lepiej w komfortowych, bezpiecznych, domowych warunkach przygotować je na to, z czym może przyjść im się zmierzyć. Autorka doskonale opisuje mechanizmy powstawania hejtu, pokazuje jego rodzaje (aczkolwiek zabrakło mi w książce wyraźnego odniesienia do tego, co dzieje się w sieci, gdzie przede wszystkim dochodzi do tych aktów), uświadamia, wpływa on na osoby, których dotyka i podpowiada co zrobić, aby minimalizować jego skutki, jak na niego reagować i kiedy to robić. To wszystko w przyjemnej konwencji dialogów Pinka z rodzicami. A ilustracje Agnieszki Waligóry - jak zwykle zachwycające, pełne emocji, dynamiki i pinkowej słodyczy. Ej, one naprawdę to zrobiły - stworzyły kolejną, świetną i wspierającą książkę! Chapeau bas i na pohybel wszystkim hejterom!

Hejt może przybierać różne formy, od złośliwych komentarzy, wyzwisk, obraźliwych memów, przez grafiki i filmy, wyśmiewanie aż po wulgarne opinie i wykluczanie. Doświadczenia hejtu może wpływać na samopoczucie, poczucie własnej wartości, relacje z innymi, funkcjonowanie w szkole czy sen. Na co warto zwrócić uwagę? Niepokojące mogą być nagłe zmiany w zachowaniu dziecka; wycofanie, drażliwość, smutek, unikanie określonych sytuacji czy osób. Warto też przyglądać się zmianom w korzystaniu z mediów społecznościowych: nagłemu ograniczeniu aktywności lub częstemu sprawdzaniu telefonu, napięciu i zdenerwowaniu. Najważniejsze jednak, by nie czekać, aż pojawi się problem. Rozmowa o hejcie, emocjach, granicach i poczuciu własnej wartości jest ważnym elementem profilaktyki. I właśnie tutaj z pomocą przychodzi najnowsza część przygód Pinka — Nie daj się, Pinku! To książka, która może być dobrym punktem wyjścia do rozmów z dzieckiem o tym: • czym jest hejt i jak go rozpoznawać, • jak reagować, gdy sami go doświadczamy, • co zrobić, gdy jesteśmy jego świadkiem, • jak szukać wsparcia, • czym jest empatia, • jak wzmacniać własne zasoby i poczucie własnej wartości. Rodzicu, warto sięgnąć po nią profilaktycznie — żeby trudne rozmowy rozpocząć zanim pojawi się kryzys. 

Hokej, zawodnik NHL, studentka fizjoterapii sportowej, przypadkowe spotkanie i relacja, która miała być tylko układem… Charlotte studiuje fizjoterapię sportową i próbuje poukładać swoje życie po zdradzie. Jest ambitna i pracowita. Kenneth to z kolei zawodnik NHL, który na lodzie ma opinię faceta wybuchowego i wiecznie pakującego się w bójki. Również został zdradzony. Musi poprawić swój wizerunek i udowodnić, że może się zmienić. NHL daje mu ultimatum: ma udowodnić, że potrafi się zmienić, zaangażować i w końcu zacząć zachowywać jak zawodnik, któremu można zaufać. Jeśli tego nie zrobi, może stracić nie tylko kontrakt, ale również swoją pozycję i szansę na pozostanie kapitanem. Potrzebuje więc pokazać, że jego życie nie kręci się wyłącznie wokół hokeja, a pojawienie się dziewczyny, z którą będzie można go zobaczyć poza lodowiskiem, może pomóc mu odbudować reputację. I tak Charlotte zaczyna odgrywać w jego planie znacznie większą rolę, niż początkowo mogłoby się wydawać. Charlotte i Kenneth poznają się przypadkiem kiedy to ona wpada na niego przed Starbucksem. Potem wpadali na siebie jeszcze kilka razy. W związku z tym, że on był popularny, media szybko weszły w posiadanie zdjęć tej dwójki i bardzo szybko ogłosiły ich parą. Z tego właśnie powodu to Charlotte została udawaną dziewczyna Kennetha. Relacja Charlotte i Kennetha rozwijała się ciekawie, a hokejowe tło i presja związana z NHL dodawały historii charakteru. Z czasem jednak miałam wrażenie, że tych emocjonalnych załamań bohaterów zaczęło być po prostu za dużo. Raz Charlie, chwilę później Kenneth...Rozumiem, że oboje mieli swoje problemy. Ona nagle znalazła się na świeczniku i to ją przerosło w pewnym momencie. On mierzył się z ogromną presją. Oczekiwania drużyny, walka o Puchar Stanleya, konieczność odbudowania reputacji i udowodnienia, że zasługuje na swoją pozycję sprawiło, że było mu naprawdę trudno. Tylko momentami czułam, że tych  kryzysów i ciągłego roztrząsania  emocji było już trochę za dużo.  Przez to historia traciła dla mnie  lekkość, którą miała na początku. Mimo to książka była dla mnie całkiem przyjemną lekturą. Nie była to historia idealna, ale miała kilka elementów, które naprawdę mnie wciągnęły.

Mam z tą książką trochę problem, bo z jednej strony naprawdę dobrze się przy niej bawiłam, a z drugiej… czegoś mi tutaj zabrakło. Dzisiaj kilka słów o „Between Ice and Love” Kamili Wiśniewskiej, czyli romansie hokejowym z motywem fake dating. 🏒 Mamy Kennetha kapitana drużyny, na którego mocno naciskają media i otoczenie, oraz Charlotte, studentkę fizjoterapii. Ich relacja zaczyna się od układu, który z założenia ma być tylko udawany… ale wiadomo, jak to zwykle bywa w romansach. 😂 I muszę przyznać, że sam pomysł naprawdę mi się podobał. Lubię fake dating, a tutaj dodatkowo mamy sportową otoczkę, presję związaną z karierą i życie bohaterów obserwowane przez innych. Hokej nie jest tylko przypadkowym dodatkiem do fabuły , jest częścią historii Kennetha i jego problemów. Podobało mi się też pióro autorki. Książkę czyta się bardzo szybko, jest lekka i nie wymaga od czytelnika ogromnego skupienia. Były momenty, kiedy naprawdę chciałam wiedzieć, co będzie dalej. Natomiast… Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że ta historia mogłaby być jeszcze lepsza. Momentami akcja była dla mnie trochę nierówna, niektóre rzeczy działy się zdecydowanie za szybko, a przy części wątków chciałam dostać trochę więcej emocji i rozwinięcia. Nie jest to zła książka, absolutnie nie. To po prostu taki romans, który miło spędził ze mną czas, ale nie zostawił po sobie efektu „muszę o nim wszystkim opowiedzieć”. Jeżeli lubicie romanse hokejowe, fake dating i historie o bohaterach próbujących odnaleźć się pod presją innych, to myślę, że możecie dać jej szansę.