Recenzje

„Emisariusz" był dla mnie dość nietypowym wyborem, ponieważ jest to moja pierwsza książka z gatunku postapo/sci-fi. Nie mam więc za bardzo punktu odniesienia i trudno byłoby mi porównywać ją z innymi tytułami tego typu. Raczej po takie książki nie sięgałam, bo nie wiedziałam czy się wciągnę w świat przedstawiony i nadążę za fabułą. Mimo lekkiej niepewności książkę czytało mi się dość szybko i sprawnie. Jedną z jej bardziej charakterystycznych cech jest duża ilość opisów. Autor bardzo szczegółowo przedstawia świat, w którym rozgrywa się akcja, kolejne miejsca, wydarzenia czy otoczenie bohaterów. Przy takiej ilości informacji trochę obawiałam się, że mogę się pogubić albo że historia przez to zacznie mi się dłużyć, ale autor jak dla mnie potrafił zgrabnie wybrnąć. Wszystko było opisane na tyle dokładnie i przejrzyście, że bez większego problemu mogłam sobie wyobrazić przedstawiony świat i nadążać za wydarzeniami. Najbardziej podobała mi się jednak ostatnia część książki. To właśnie wtedy historia najbardziej mnie wciągnęła i zaczęłam być naprawdę ciekawa, jak wszystko się zakończy. Miałam zdecydowanie większą potrzebę, żeby czytać dalej i dowiedzieć się, co wydarzy się na kolejnych stronach. Właśnie te otwarte zakończenie trochę mnie zostawiło z niedosytem. Rozumiem, że taki zabieg może być celowy i pozwala czytelnikowi samemu dopowiedzieć sobie dalszy ciąg wydarzeń, ale ja zdecydowanie należę do osób, które po przeczytaniu książki chcą wiedzieć, co dokładnie stało się z bohaterami. 🤕 W tym przypadku zostało we mnie sporo pytań i zwyczajnie chciałam dostać odpowiedzi. Z jednej strony zakończenie daje możliwość własnej interpretacji, ale z drugiej - po tym, jak bardzo wciągnęła mnie ostatnia część, liczyłam na trochę bardziej konkretne domknięcie historii. (a może jakaś kolejna część) Nie mogę też nie wspomnieć o samym wydaniu książki, bo wizualnie bardzo mi się podoba. Jest naprawdę pięknie wydana, a znajdujące się w środku klimatyczne zdjęcia świetnie pasują do historii i dodatkowo budują atmosferę. Widać, że wszyscy odpowiedzialni za książkę się bardzo postarali pod każdym aspektem i bardzo to doceniam. „Emisariusz” był więc dla mnie ciekawym pierwszym spotkaniem z postapo/sci-fi. Nie mam jeszcze wystarczającego porównania z innymi książkami tego gatunku, żeby powiedzieć, jak wypada na ich tle, ale jako mój pierwszy kontakt z tym typem historii zdecydowanie mnie nie zniechęcił (czas na metro??) Wręcz przeciwnie - byłam pozytywnie zaskoczona tym, jak szybko dałam się wciągnąć w przedstawiony świat. Nie była to dla mnie książka bez wad, a otwarte zakończenie zdecydowanie pozostawiło mnie z niedosytem, ale mimo tego cieszę się, że po nią sięgnęłam. Szczególnie że przed lekturą nie byłam pewna, czy w ogóle odnajdę się w postapokaliptycznym świecie i dużej ilości opisów, a ostatecznie okazało się, że czytało mi się ją znacznie lepiej, niż początkowo zakładałam. 

Cole Ashby, świeżo mianowany szeryf Laurel Creek, rozchwytywany kawaler i samotny ojciec. Swojej córce chce zapewnić wszystko to co najlepsze. Wraz z przyjaciółmi wybiera się do Las Vegas, gdzie pod wpływem impulsu, zakładu, oraz kilku mocniejszych drinków bierze ślub i budzi się u boku swojej najlepszej przyjaciółki. Tuż po przebudzeniu zdają sobie sprawę, że mając na względzie ich własne życie, przyszłe wybory w których staruje ojciec Ginger i zaprzysiężenie Cola muszą utrzymać swój wybryk w tajemnicy, aby nie doszło do skandalu. Choć od zawsze się coś między nimi działo, po impulsywnym, pełnym pożądania weekendzie te uczucia są jeszcze bardziej intensywne... ___ "Miłość w galopie" to trzeci i zarazem najlepszy (wg mnie) tom serii "Ranczo Srebrzyste Sosny". Głównych bohaterów poznałam już trochę przy czytaniu poprzednich części, więc dobrze wiedziałam, że choć byli dla siebie ogromnym wsparciem, oraz najlepszymi przyjaciółmi, to też mocno między nimi iskrzyło, zwłaszcza gdy się przekomarzali i sobie ciągle dogryzali. Byłam bardzo ciekawa jak autorka uchwyci ich relację. Choć nie przepadam za szybkimi ślubami w stolicy grzechu, tak tutaj ze względu na wcześniejszą znajomość pary przymknęłam na to oko :) fajnie było obserwować jak oboje radzą sobie z córką Cola, jak się zachowują oraz dogadują w naturalnym, domowym środowisku, jak oboje chodzą wokół siebie na paluszkach byle tylko nie wracać pamięcią do namiętnych chwil, czy jak w końcu dają upust pożądaniu. Zabrakło mi nieco klimatu samego rancza, ale rodzinne spotkania wynagradzały wszystko. Jeśli szukacie rozgrzewających, pobudzających zmysły romansów na jesienne wieczory i lubicie klimaty kowbojskie to zwróćcie uwagę na tę serię :)

Hejt to coś, co może spotkać już najmłodsze dzieci. Jako rodzic nie musisz się na to godzić. Ba, nie możesz się na to godzić! Możesz natomiast nauczyć swoje dziecko jak reagować na przykre komentarze uświadamiając je przy tym, że ono niczemu nie jest winne. „Nie daj się, Pinku!” autorstwa Urszuli Młodnickiej @mlodula z ilustracjami Agnieszki Waligóry @aga_waligora to kolejna już część z serii o niebieskim stworku. Ta publikacja powinna znaleźć się w każdej domowej, ale i szkolnej biblioteczce. Jest naprawdę wyjątkowa i niezwykle ważna! Tym razem szeroko zostanie omówiony temat samego hejtu oraz tego, jak dbać o siebie gdy ktoś nas rani. To nie tylko niezwykle ważna książka dla dzieci, ale także dla rodziców. Całość została podzielona na 16 rozdziałów, a każdy z nich to nowa historia, która skłoni do refleksji i nauczy Czytelnika czegoś nowego. Dodatkowo po każdym z nich zamieszone zostały ćwiczenia do samodzielnego wykonania, które uświadomią Wam jak wiele cennej wiedzy zdobyliście. Kontakty międzyludzkie potrafią być bardzo trudne. Jednak musimy pamiętać (tak jak głoszą tytuły rozdziałów), że: 1. Każdy z nas jest inny i to jest ok 2. Każdy jest wartościowy i się liczy 3. Nie trać wiary w siebie 4. Wyśmiewanie to nie żarty 5. Najważniejsze, że Ty wiesz jaka jest prawda 6. Zróbcie miejsce dla prawdziwej przyjaźni 7. Czasem warto się pokłócić 8. Zgłaszanie to nie to samo co skarżenie 9. Trzeba mówić o przemocy. Koniecznie 10. To nie twoja wina 11. Możesz poczuć się pewniej nawet gdy się boisz 12. Razem raźniej 13. Możesz stawać w swojej obronie 14. Nawet mały gest może być dużym wsparciem 15. Empatia to prawdziwy Game Changer 16. Hejt to nie zabawa Polecamy Wam bardzo!

📖✨„Valland. Przeklęta krew” Natalii Muniowskiej zabiera nas za królewskie mury, gdzie małżeństwo nie jest początkiem romantycznej historii, lecz elementem politycznej układanki. Alecsey ma odziedziczyć koronę, Leanne ma uratować swoją ojczyznę. Oboje dostają więc jasno wyznaczone role, problem w tym, że żadne z nich nie jest wyłącznie pionkiem na planszy. I właśnie ten konflikt między tym, czego się od nas oczekuje, a tym, czego sami pragniemy, wydał mi się w tej historii najciekawszy. 👑 Początek nie był dla mnie łatwy. Potrzebowałam trochę czasu, żeby odnaleźć się w świecie Vallandu i przyzwyczaić do liczby postaci, wydarzeń oraz informacji, które pojawiają się po drodze. Później jednak historia zaczęła coraz mocniej przyciągać moją uwagę. Zwłaszcza wtedy, gdy okazało się, że za pozornie prostymi decyzjami bohaterów kryje się znacznie więcej. A tego „więcej” tutaj zdecydowanie nie brakuje. 🗝️ Sekrety, rodzinne tajemnice, polityczne rozgrywki, nieoczywiste relacje i kolejne odkrycia sprawiają, że trudno założyć, dokąd właściwie zmierza fabuła. Kilka razy byłam naprawdę zaskoczona, choć momentami miałam też wrażenie, że tych zwrotów akcji jest już tak dużo, że chciałabym na chwilę zatrzymać historię i po prostu spokojnie przetrawić to, co właśnie się wydarzyło. 😅 Najwięcej emocji wzbudzili we mnie jednak bohaterowie. Alecsey, rozdarty pomiędzy własnymi pragnieniami a rolą przyszłego króla, zdecydowanie łatwiej zdobył moją sympatię. Leanne natomiast nie zawsze potrafiłam zrozumieć i niejednokrotnie jej decyzje wystawiały moją cierpliwość na próbę. 🙈Podobało mi się za to, że nie wszystkie relacje zostały poprowadzone w oczywisty sposób. Niektóre z nich potrafią naprawdę zaskoczyć i sprawiają, że zaczynamy patrzeć na bohaterów z zupełnie innej perspektywy. Mam też wrażenie, że „Valland” jest książką, która bardziej smakuje w miarę czytania niż od pierwszych stron. Potrzebuje chwili, żeby rozłożyć przed nami swoje karty. Nie każdy wątek wybrzmiał dla mnie tak mocno, jak mógł, a niektóre elementy chciałabym zobaczyć szerzej, ale jednocześnie nie mogę odmówić tej historii pomysłowości. I jeszcze jedno, to debiut. A jak na debiutancką powieść, autorka zdecydowanie nie bała się rozmachu. 👀 Czy „Valland” mnie zachwycił? Nie powiedziałabym. Czy sprawił, że chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej? Zdecydowanie. To książka dla tych, którzy lubią, kiedy pod królewską koroną kryją się rzeczy, o których lepiej nie mówić głośno, a za jednym sekretem czeka następny. 👑🩸

W tej książce znajdziemy 65 ćwiczeń wzmacniających siłę, spokój i wiarę w siebie. Brzmi super co? 🙂 Razem z bohaterami Olą, Niną, Patrykiem i Ksawerym dzieci poznają sytuacje, które mogą spotkać je w codziennym życiu. Stres, smutek, trudności w relacjach z innymi, hejt czy brak wiary w siebie to aktualne tematy u każdego dziecka. Po każdej krótkiej historii czekają ćwiczenia, które pomagają lepiej zrozumieć własne emocje i znaleźć sposób na poradzenie sobie z trudną sytuacją. Są też zadania, które można wykonać wspólnie całą rodziną, a to świetna okazja do rozmowy i spędzenia razem czasu. Jest to naprawdę świetne, że powstają takie książki z gotowymi zadaniami i podpowiedziami. My ,,millenialsi’’ sami nie umiemy w emocje. Nikt nas tego nie uczył … możemy teraz dzięki takim książkom się tego uczyć i wspierać w tym nasze dzieci :)