Recenzje

Skazana za morderstwo Rory Raven została nieoczekiwanie, zaledwie po kilku miesiącach odbywania kary, zwolniona z więziennej krainy Vincula. Nagle znalazła się w Erdikoa, ale nie mogła nikomu powiedzieć o swoim uwolnieniu. I zabrano jej wspomnienia z czasu, który spędziła w Vinculi. Powinna być zadowolona, przecież wróciła do domu. Ale.. coś było bardzo nie tak. Czegoś jej było brak. A może kogoś? Jej rzeczywistość nagle stała się jakby inna. Do tego miała sny, w których widziała mordercę swojej siostry Cory. Ten przekonywał ją, że jest niewinny. Rory wiedziała, że powinna go nienawidzić. W tej całej układance brakowało jakiegoś elementu. Już wkrótce dziewczyna zdała sobie sprawę, że musi odzyskać wspomnienia z Vinculi. Niektóre więzi są silniejsze niż pamięć. Nawet wtedy, gdy nie pamiętasz już, kogo kochasz. Są takie historie, w których miłość nie jest pięknym, prostym uczuciem. Jest tęsknotą, bólem, walką i gotowością, by przekroczyć granice, których wcześniej nie odważylibyśmy się nawet dotknąć. Drugi tom cyklu Przeklęte królestwo Vinculi zabiera nas z powrotem do świata Rory Raven i Caiusa. Tyle że tym razem wszystko jest znacznie bardziej skomplikowane. Rory wraca do Erdikoi, ale nie pamięta tego, co wydarzyło się w Vinculi. Nie pamięta króla Umbry. Nie pamięta ich wspólnej historii. A jednak gdzieś głęboko pozostaje poczucie, że czegoś jej brakuje. I chyba właśnie ten motyw poruszył mnie najbardziej. Bo co zostaje z miłości, kiedy odbiera się nam wspomnienia? Czy uczucie może przetrwać, jeśli rozum nie potrafi już wskazać osoby, za którą tęskni serce? Czy można odnaleźć kogoś, kogo nie pamięta się nawet w najskrytszych zakamarkach własnej duszy? Jamie Applegate Hunter ponownie zabiera nas do mrocznego, magicznego świata, w którym przeznaczenie, klątwy, dawne konflikty i konsekwencje wcześniejszych decyzji nie pozwalają bohaterom po prostu odetchnąć. A kiedy do tego dochodzi tajemnica i niebezpieczeństwo, szybko okazuje się, że powrót do domu wcale nie oznacza końca problemów. Rory nie jest bohaterką, którą łatwo zamknąć w jednej kategorii. Ma w sobie mrok, gniew i ciężar przeszłości. Nie zawsze podejmuje decyzje, które można zrozumieć czy zaakceptować, ale właśnie to sprawia, że trudno przejść obok niej obojętnie. A Caius to postać, przy której szczególnie mocno wybrzmiewa temat tęsknoty. Bo jak walczyć o kogoś, kto nie pamięta, że kiedykolwiek byłeś częścią jego życia? Jak odbudować więź, której druga osoba nie potrafi sobie przypomnieć? Ich relacja jest pełna emocji, napięcia i tej charakterystycznej dla romantasy intensywności. Jest w niej coś pięknego, ale też bolesnego — świadomość, że miłość nie zawsze wystarczy, by naprawić wszystko, co zostało zniszczone. I choć romans odgrywa tutaj ważną rolę, „Aeternum” nie opiera się wyłącznie na uczuciach. To również opowieść o pamięci, winie, poświęceniu i cenie, jaką płacimy za własne wybory. Czy wszystko mi się podobało? Nie do końca. Przy tak obszernej historii zdarzały się momenty, w których miałam ochotę, żeby akcja ruszyła trochę szybciej. Niektóre wątki mogłyby być poprowadzone bardziej dynamicznie, a finał pozostawił we mnie pewien niedosyt. Mimo to nie przekreśla to emocji, które towarzyszyły mi podczas lektury. Bo kiedy ta historia trafia w odpowiedni punkt, trudno pozostać wobec niej obojętną. „Aeternum” to historia o tym, że czasem można stracić pamięć o drugiej osobie, ale niekoniecznie utracić to, co nas z nią łączy. Czy wierzycie w miłość, która potrafiłaby przetrwać nawet utratę wspomnień? A może bez wspólnej przeszłości trudno mówić o prawdziwej więzi?

Dyrektywa NIS2 (ang. Network and Information Security Directive, czyli Unijna Dyrektywa w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu cyberbezpieczeństwa na terytorium Unii Europejskiej) to kluczowa regulacja europejska, która została transponowana do polskiego porządku prawnego poprzez nowelizację ustawy o Krajowym Systemie Cyberbezpieczeństwa (KSC). W przeciwieństwie do wcześniejszych regulacji, NIS2 i nowa ustawa o KSC znacząco rozszerzają krąg podmiotów objętych obowiązkami. Przepisy dotyczą już nie tylko infrastruktury krytycznej czy administracji publicznej, ale setek średnich i dużych przedsiębiorstw prywatnych z sektorów takich jak energetyka, transport, ochrona zdrowia, bankowość, produkcja, chemia, żywność czy dostawcy usług cyfrowych. Waga tych przepisów wynika z trzech kluczowych czynników. Pierwszy z nich to osobista odpowiedzialność kadry zarządzającej - członkowie zarządów odpowiadają bezpośrednio za nadzór i wdrażanie środków cyberbezpieczeństwa, a zaniedbania mogą skutkować sankcjami osobistymi. Drugim czynnikiem są surowe kary finansowe, gdyż niezgodność z przepisami grozi wysokimi karami sięgającymi milionów euro lub procentowego udziału w globalnym obrocie przedsiębiorstwa. Trzecim jest bezpieczeństwo łańcucha dostaw - wymogi nakładają obowiązek weryfikacji zabezpieczeń u dostawców zewnętrznych, co sprawia, że wymogi NIS2 pośrednio dotykają również mniejszych podwykonawców. Wokół Dyrektywy NIS2 i nowelizacji ustawy o KSC wyrosło wiele mitów oraz narracji budującej strach. Książka Wojciecha Ciemskiego i Bartłomieja Wieczorka przełamuje to podejście, stawiając na pragmatyzm. Od pierwszych stron widać, że autorzy postawili sobie za cel stworzenie pozycji roboczej - książki, którą trzyma się na biurku otwartą podczas projektowania procedur, a nie odkłada na półkę po jednorazowym przeczytaniu. Ale największą zaletą przewodnika jest odejście od czysto prawniczego wywodu na rzecz logiki projektowej. Książka prowadzi czytelnika przez pełen cykl dostosowania organizacji do nowych wymogów. Zamiast uogólnień, dostarcza kryteriów pozwalających szybko ocenić, czy i w jakim charakterze dana firma podlega regulacjom KSC. Autorzy rozbijają proces obsługi incydentu na konkretne etapy - od detekcji, przez reakcję, aż po spełnienie rygorystycznych terminów raportowania do właściwych zespołów CSIRT (ang. Computer Security Incident Response Team, czyli Zespół Reagowania na Incydenty Bezpieczeństwa Komputerowego). Pozycja wyraźnie definiuje rolę kierownictwa, dając gotowe argumenty i struktury rozmowy potrzebne do przełamania oporu zarządczego czy budżetowego. Ponadto omówiony został newralgiczny obszar relacji z podmiotami trzecimi, wskazując jak formułować wymagania i weryfikować dostawców bez paraliżowania ciągłości działania biznesu. Książka “NIS2 i KSC w praktyce. Przewodnik wdrożeniowy dla organizacji” została zaprojektowana w sposób modułowy. Zamiast konieczności czytania jej od deski do deski, struktura pozwala na szybkie powracanie do konkretnych wątków, jak np. przygotowania dokumentacji, audytu wewnętrznego czy wyjątków od reguł. Ogromną wartością dodaną jest zestaw przykładowych szablonów i wzorów dokumentów, które stanowią praktyczny punkt wyjścia i mogą służyć jako baza do tworzenia własnych polityk i procedur wewnętrznych. Pozwoli to z pewnością zaoszczędzić wiele godzin pracy zespołów prawnych i technicznych. Co równie ważne, książka działa jako „tłumacz” pomiędzy różnymi działami w firmie i dostarcza wspólnego języka dla działów IT, prawników, audytorów i kadry C-level. Pozycja skierowana jest głównie do członków zarządu, dyrektorów i kierowników podmiotów, do działów IT i Security - odpowiedzialnych za cyberbezpieczeństwo, do specjalistów od GRC (ang. Governance, Risk & Compliance, czyli Zarządzanie, ryzyko i zgodność), audytów, prawa, audytorów wewnętrznych, a także administratorów, inżynierów oraz osób operacyjnie zaangażowanych w utrzymanie systemów. „NIS2 i KSC w praktyce” to obecnie jedna z najbardziej wartościowych pozycji na rynku dla osób odpowiedzialnych za zgodność z przepisami cyberbezpieczeństwa. Łączy ścisłą wiedzę merytoryczną z przystępną formą, stanowiąc kompletny przewodnik od etapu analizy luki po gotowość audytową, i pomagając przejść od ogólnego rozumienia regulacji do praktycznego działania.

Nie uwierzycie! Wiecie, co one sobie wymyśliły?! Że znowu napiszą książkę i jeszcze ją pokolorują. No naprawdę, ale odklejenie 😂. Jeszcze jak to wygląda 🫣. Jakieś ciągłe ble ble ble, gadka-szmatka i jeszcze te rysunki, że dzieciak by to lepiej nabazgrał. I w ogóle, dacie wiarę, książkę napisały! KSIĄŻKĘ! Ha ha ha, kto w tych czasach czyta książki. Chyba tylko jakieś nudne nerdy… Mam jednak nadzieję, że akurat tę książkę - „Nie daj się, Pinku!” przeczytają wszyscy: dzieci, rodzice, opiekunowie i pracownicy szkół. Bo to bardzo ważna i bardzo potrzebna książka. Urszula Młodnicka postawiła lubianego przez dzieci i cenionego przez rodziców bohatera w sytuacji bardzo niekomfortowej - zderzyła go z hejtem. Z czymś, z czym każdego dnia zmaga się ogrom dzieci, głównie w szkole, ale też na placach zabaw i innych miejscach publicznych, a w dużej mierze w sieci. Hejt rozlewa się po świecie coraz szerzej i przybiera naprawdę odrażające formy. Nikt nie da gwarancji, że nie dotknie naszych dzieci, a więc warto je wyposażyć w odpowiednie narzędzia, aby umiały go rozpoznać, przeciwdziałać mu i na niego reagować. Oczywiście chcielibyśmy ustrzec dzieci przed całym złem tego świata, jednak na ludzką podłość nie mamy wpływu, dlatego zamiast zamykać swoje dzieci w bańce cudownej nieświadomości o złu, które toczy świat, lepiej w komfortowych, bezpiecznych, domowych warunkach przygotować je na to, z czym może przyjść im się zmierzyć. Autorka doskonale opisuje mechanizmy powstawania hejtu, pokazuje jego rodzaje (aczkolwiek zabrakło mi w książce wyraźnego odniesienia do tego, co dzieje się w sieci, gdzie przede wszystkim dochodzi do tych aktów), uświadamia, wpływa on na osoby, których dotyka i podpowiada co zrobić, aby minimalizować jego skutki, jak na niego reagować i kiedy to robić. To wszystko w przyjemnej konwencji dialogów Pinka z rodzicami. A ilustracje Agnieszki Waligóry - jak zwykle zachwycające, pełne emocji, dynamiki i pinkowej słodyczy. Ej, one naprawdę to zrobiły - stworzyły kolejną, świetną i wspierającą książkę! Chapeau bas i na pohybel wszystkim hejterom!

„Nie daj się, Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani”, to jedna z tych publikacji, które powinny znaleźć się w każdym domu, przedszkolu i szkole. W prosty, ciepły i zrozumiały dla dzieci sposób porusza temat hejtu, wyśmiewania i przemocy rówieśniczej. Pokazuje też, jak dbać o siebie, swoje emocje i poczucie własnej wartości. Pink, to sympatyczny niebieski stwór o którym już Wam wiele razy pisałam. Pink z jednym okrągłym i jednym trójkątnym uchem doświadcza przykrych sytuacji, przez które zaczyna zastanawiać się, czy to z nim jest coś nie tak. Książka przypomina jednak o bardzo ważnej rzeczy to, że ktoś nas krzywdzi, nigdy nie jest naszą winą. To również świetna propozycja dla rodziców i nauczycieli. Może być początkiem ważnych rozmów o emocjach, granicach, empatii, szacunku i szukaniu pomocy, kiedy ktoś zachowuje się wobec nas niewłaściwie. Mądra, potrzebna i pełna wsparcia publikacja, która pokazuje dzieciom, że każdy ma swoją wartość i zasługuje na szacunek. Lektura, po którą zdecydowanie warto sięgnąć wspólnie z dzieckiem.

Mam z tą książką trochę problem, bo z jednej strony naprawdę dobrze się przy niej bawiłam, a z drugiej… czegoś mi tutaj zabrakło. Dzisiaj kilka słów o „Between Ice and Love” Kamili Wiśniewskiej, czyli romansie hokejowym z motywem fake dating. 🏒 Mamy Kennetha kapitana drużyny, na którego mocno naciskają media i otoczenie, oraz Charlotte, studentkę fizjoterapii. Ich relacja zaczyna się od układu, który z założenia ma być tylko udawany… ale wiadomo, jak to zwykle bywa w romansach. 😂 I muszę przyznać, że sam pomysł naprawdę mi się podobał. Lubię fake dating, a tutaj dodatkowo mamy sportową otoczkę, presję związaną z karierą i życie bohaterów obserwowane przez innych. Hokej nie jest tylko przypadkowym dodatkiem do fabuły , jest częścią historii Kennetha i jego problemów. Podobało mi się też pióro autorki. Książkę czyta się bardzo szybko, jest lekka i nie wymaga od czytelnika ogromnego skupienia. Były momenty, kiedy naprawdę chciałam wiedzieć, co będzie dalej. Natomiast… Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że ta historia mogłaby być jeszcze lepsza. Momentami akcja była dla mnie trochę nierówna, niektóre rzeczy działy się zdecydowanie za szybko, a przy części wątków chciałam dostać trochę więcej emocji i rozwinięcia. Nie jest to zła książka, absolutnie nie. To po prostu taki romans, który miło spędził ze mną czas, ale nie zostawił po sobie efektu „muszę o nim wszystkim opowiedzieć”. Jeżeli lubicie romanse hokejowe, fake dating i historie o bohaterach próbujących odnaleźć się pod presją innych, to myślę, że możecie dać jej szansę.