Stół to rzecz tyleż o traumie rodzinnej, co o teatrze naszym powszednim, w którym każdy gest i każde słowo może być narzędziem raniącym bliskich sobie ludzi. Pisana z punktu widzenia dwojga młodych, którzy - wskutek tej traumy dziecięcej - siebie, rodziców ani świata nie rozumieją i nie potrafią się odnaleźć w relacjach - w domu, w pracy, w przyjaź