Genomy T.A. Brown

Dostępność produktu

Produkt został zweryfikowany pod kątem ułatwień dostępu więcej przeczytasz w deklaracji dostępności.

Spis treści książki

Przedmowa do wydania polskiego XV Przedmowa XVII Rozdział 1. Genomy, transkryptomy i proteomy 1 1.1. DNA 2 Geny zbudowane są z DNA 3 DNA jest polimerem zbudowanym z nukleotydów 4 Odkrycie podwójnej helisy 6 Łączenie się zasad w pary i asocjacja warstwowa stabilizują podwójną helisę 8 Podwójna helisa jest strukturą elastyczną 9 1.2. RNA i tran skryptom 11 RNA jest drugim rodzajem polinukleotydu 11 Rodzaje RNA w komórce 12 Wiele RNA jest syntetyzowanych jako cząsteczki prekursorowe 13 Rożne definicje transkryptomu 15 1.3. Białka i proteom 16 Cztery hierarchiczne poziomy struktury białka 16 Rożnorodność białek wynika z różnorodności aminokwasow 17 Powiązanie transkryptomu z proteomem 19 Kod genetyczny nie jest uniwersalny 20 Powiązanie proteomu z biochemią komorki 21 Podsumowanie 22 Krótkie pytania otwarte 23 Pytania problemowe 24 Literatura uzupełniająca 24 Rozdział 2. Analiza DNA 25 2.1. Enzymy służące do manipulacji DNA 26 Sposób działania polimerazy DNA zależnej od matrycy 26 Typy polimeraz DNA stosowane w badaniach naukowych 28 Endonukleazy restrykcyjne umożliwiają cięcie cząsteczek DNA w ściśle określonych pozycjach 29 Do analizy wyników trawienia restrykcyjnego wykorzystuje się elektroforezę w żelu 30 Fragmenty DNA można identyfikować metodą hybrydyzacji Southerna 32 Ligazy łączą ze sobą fragmenty DNA 33 Enzymy modyfikujące końce 35 2.2. Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) 35 Przeprowadzanie PCR 35 Przyrost ilości produktu w reakcji PCR można śledzić 36 PCR ma wiele różnorodnych zastosowań 37 2.3. Klonowanie DNA 38 Dlaczego klonowanie jest ważne? 38 Najprostsze wektory do klonowania są oparte na plazmidach z E. coli 38 Jako wektorów do klonowania można także użyć bakteriofagów 40 Wektory dla dłuższych fragmentów DNA 43 DNA można klonować w organizmach innych niż E. coli 44 Podsumowanie 46 Krótkie pytania otwarte 46 Pytania problemowe 47 Literatura uzupełniająca 47 Rozdział 3. Mapowanie genomów 49 3.1. Dlaczego mapa genomu jest ważna 49 Mapy genomu są potrzebne do sekwencjonowania bardziej złożonych genomów 49 Mapy genomowe to nie tylko pomoc przy sekwencjonowaniu 51 3.2. Markery do mapowania genetycznego 51 Pierwszymi stosowanymi markerami były geny 52 RFLP i SSLP są przykładami markerów DNA 53 Polimorfizmy punktowe są najbardziej użytecznymi markerami DNA 55 3.3. Podstawy mapowania genetycznego 57 Podstawy dziedziczenia i odkrycie sprzężenia 57 Częściowe sprzężenie można wyjaśnić zachowaniem chromosomów w czasie mejozy 58 Od częściowego sprzężenia do mapowania genetycznego 61 3.4. Przeprowadzanie analizy sprzężeń w różnych typach organizmów 62 Analiza sprzężeń, gdy możliwe są planowane eksperymenty hodowlane 63 Mapowanie genów przez analizę rodowodów u człowieka 64 Mapowanie genetyczne u bakterii 66 Ograniczenia analizy sprzężeń 67 3.5. Mapowanie fizyczne przez bezpośrednie badanie cząsteczek DNA 68 Konwencjonalne mapowanie restrykcyjne można stosować tylko do małych cząsteczek DNA 68 Mapowanie optyczne pozwala na lokalizację miejsc restrykcyjnych w dłuższych cząsteczkach DNA 70 Mapowanie optyczne z sondami fluorescencyjnymi 72 Dalsze innowacje poszerzają zakres mapowania optycznego 73 3.6. Mapowanie fizyczne przez przypisywanie markerów do fragmentów DNA 74 Każda unikalna sekwencja może być STS 75 Fragmenty DNA do mapowania STS można uzyskać jako hybrydy radiacyjne 76 Jako odczynnika do mapowania można także użyć biblioteki klonów 77 Podsumowanie 77 Krótkie pytania otwarte 78 Pytania problemowe 79 Literatura uzupełniająca 79 Rozdział 4. Sekwencjonowanie genomów 81 4.1. Metody sekwencjonowania DNA 81 Sekwencjonowanie metodą terminacji łańcucha produktów reakcji PCR 82 Sekwencjonowanie w technologii Illumina jest najbardziej powszechną metodą sekwencjonowania krótkich odczytów 85 Opracowano rożne metody sekwencjonowania krótkich odczytów 87 Metoda sekwencjonowania pojedynczych cząsteczek w czasie rzeczywistym umożliwia otrzymanie odczytów o długości do 200 kb 89 Obecnie najdłuższe odczyty pozwala uzyskać metoda sekwencjonowania w technologii Nanopore 90 4.2. Jak zsekwencjonować genom 92 Możliwości strategii shotgun udowodniono, sekwencjonując genom Haemophilus influenzae 92 Strategię shotgun wykorzystano do zsekwencjonowania wielu genomów prokariotycznych 94 Sekwencjonowanie genomów eukariotycznych strategią shotgun wymaga zastosowania zaawansowanych programów do składania 94 Od kontigów do rusztowań 96 Czym jest sekwencja genomu i czy zawsze jej potrzebujemy? 99 4.3. Sekwencjonowanie genomu człowieka 101 Projekt Poznania Genomu Człowieka - sekwencjonowanie genomu w czasach heroicznych 101 Genom człowieka - sekwencjonowanie genomów współcześnie 103 Genom neandertalczyka: poznanie genomu wymarłego gatunku z wykorzystaniem genomu człowieka jako sekwencji odniesienia 105 Genom człowieka - nowe wyzwania 107 Podsumowanie 108 Krótkie pytania otwarte 109 Pytania problemowe 109 Literatura uzupełniająca 110 Rozdział 5. Anotacja genomu 113 5.1. Lokalizowanie genów w sekwencjach DNA przez komputerową analizę sekwencji 113 Obszary kodujące genów są otwartymi ramkami odczytu 113 Proste skanowania ORF są mniej wydajne dla większych DNA eukariotycznych 114 Szukanie genów niekodujących RNA 116 Poszukiwanie homologii i genomika porównawcza nadają śledzeniu sekwencji nowy wymiar 117 5.2. Anotacja genomu przez analizę tran skryptów genów 118 Test hybrydyzacyjny pozwala ustalić, czy fragment zawiera sekwencję ulegającą ekspresji 119 Istnieją metody dokładnego mapowania końców transkryptów 120 Granice ekson-intron można dokładnie zlokalizować 120 5.3. Anotacja przez całogenomowe mapowanie RNA 121 Mikromacierze dachówkowe umożliwiają mapowanie transkryptów na chromosomach lub całych genomach 121 Sekwencje transkryptów można zmapować bezpośrednio w genomie 123 Uzyskiwanie sekwencji transkryptu metodami SAGE i CAGE 125 5.4. Przeglądarki genomów 127 Podsumowanie 128 Krótkie pytania otwarte 128 Zadania problemowe 129 Literatura uzupełniająca 129 Rozdział 6. Ustalanie funkcji genu 131 6.1. Komputerowa analiza funkcji genu 131 Homologia odzwierciedla związki ewolucyjne 131 Analiza homologii może dostarczyć informacji o funkcji całego genu lub jego segmentów 132 Identyfikacja domen białkowych może pomoc przypisać funkcję nieznanemu genowi 133 Przypisywanie funkcji genom wymaga jednolitej terminologii 134 6.2. Przypisywanie funkcji przez inaktywację i nadekspresję genu 135 Analiza funkcjonalna przez inaktywację genu 135 Inaktywacja genów poprzez edycję genomu 136 Geny można inaktywować przez rekombinację homologiczną 137 Inaktywacja genu poprzez znakowanie transpozonem i interferencję RNA 138 Do określania funkcji można także wykorzystać nadekspresję genu 139 Fenotypowy efekt inaktywacji jest czasem trudny do zaobserwowania 140 6.3. Zrozumienie funkcji genu przez badania wzoru ekspresji i produktu białkowego 142 Do wprowadzania określonych zmian w genie i kodowanym przez niego białku można wykorzystać CRISPR 143 Inne metody ukierunkowanej mutagenezy 144 6.4. Wykorzystanie konwencjonalnej analizy genetycznej do identyfikacji funkcji genu 147 Identyfikacja ludzkich genów związanych z chorobami dziedzicznymi 147 Całogenomowe badania asocjacyjne także pozwalają na identyfikację genów związanych z chorobami i innymi cechami 149 Podsumowanie 150 Krótkie pytania otwarte 150 Zadania problemowe 151 Literatura uzupełniająca 151 Rozdział 7. Eukariotyczne genomy jądrowe 153 7.1. Genomy jądrowe znajdują się w chromosomach 153 Chromosomy są zbudowane z DNA i białek 153 Specyficzne właściwości chromosomów metafazowych 155 Centromery i telomery zawierają charakterystyczne sekwencje DNA 157 7.2. Cechy genetyczne genomów jądrowych 158 Liczby genów mogą być mylące 158 Geny nie są rozmieszczone równomiernie w obrębie genomu 161 Odcinek genomu człowieka 162 Genom drożdży jest bardzo zwarty 163 Organizacja genów u innych eukariontów 165 Rodziny genów 166 Pseudogeny i inne relikty ewolucyjne 167 7.3. Za wartość powtarzającego się DNA w eukariotycznych genomach jądrowych 169 DNA powtórzony tandemowo znajduje się w centromerach i innych miejscach w chromosomach eukariotycznych 170 Minisatelity i mikrosatelity 170 Powtórzenia rozproszone 172 Podsumowanie 172 Krótkie pytania otwarte 173 Pytania problemowe 173 Literatura uzupełniająca 173 Rozdział 8. Genomy prokariontów i organelli eukariotycznych 175 8.1. Właściwości fizyczne genomów prokariotycznych 175 Tradycyjny obraz chromosomu prokariotycznego 175 Niektóre bakterie mają genomy liniowe lub wieloczęściowe 177 8.2. Właściwości genetyczne genomów prokariotycznych 180 Organizacja genów w genomie E. coli K12 180 Operony są cechą charakterystyczną genomów prokariotycznych 182 Rozmiary genomów i liczba genów u prokariontów różnią się w zależności od złożoności biologicznej 183 Rozmiary genomów i liczba genów różnią się w obrębie poszczególnych gatunków 185 Rozróżnienie między gatunkami prokariotycznymi rozmywa się jeszcze bardziej za sprawą poziomego transferu genów 186 Metagenomy opisują członków społeczności 188 8.3. Eukariotyczne genomy organellarne 189 Teoria endosymbiozy wyjaśnia pochodzenie genomów organellarnych 189 Fizyczne i genetyczne cechy genomów organellarnych 191 Podsumowanie 194 Krótkie pytania otwarte 195 Pytania problemowe 195 Literatura uzupełniająca 196 Rozdział 9. Genomy wirusów i ruchome elementy genetyczne 199 9.1. Genomy ba kteriofagów i wirusów eukariotycznych 199 Genomy bakteriofagów mają zróżnicowane struktury i organizację 199 Strategie replikacji genomów bakteriofagowych 201 Struktury i strategie replikacji eukariotycznych genomów wirusowych 202 Niektóre retrowirusy powodują nowotwory 203 Genomy na granicy życia 205 9.2. Ruchome elementy genetyczne 206 Transpozony RNA z długimi końcowymi powtórzeniami są spokrewnione z retroelementami wirusowymi 206 Niektóre transpozony RNA nie mają LTR 208 Transpozony DNA występują powszechnie w genomach prokariotycznych 209 Transpozony DNA są mniej powszechne w genomach eukariotycznych 210 Podsumowanie 211 Krótkie pytania otwarte 212 Pytania problemowe 213 Literatura uzupełniająca 213 Rozdział 10. Dostępność genomu 215 10.1. Wewnątrz jądra 215 Jądro ma uporządkowaną strukturę wewnętrzną 216 Chromosomowy DNA wykazuje rożne stopnie upakowania 217 Macierz jądrowa jest strukturą dynamiczną 218 Każdy chromosom zajmuje w jądrze swoje własne terytorium 220 Każdy chromosom zawiera grupy domen powiązanych topologicznie 221 Izolatory zapobiegają przekazywaniu informacji pomiędzy segmentami chromosomowego DNA 223 10.2. Modyfikacje nukleosomów a ekspresja genomu 225 Acetylacja histonów wpływa na wiele funkcji jądrowych, łącznie z ekspresją genomu 225 Deacetylacja histonów prowadzi do zablokowania aktywnych rejonów genomu 227 Acetylacja nie jest jedynym rodzajem modyfikacji histonów 228 Remodelowanie nukleosomów również wpływa na ekspresję genomu 230 10.3. Modyfikacje DNA a ekspresja genomu 231 Wyciszanie genomu przez metylację DNA 231 Metylacja wiąże się z piętnowaniem genomowym i inaktywacją chromosomu X 232 Podsumowanie 234 Krótkie pytania otwarte 235 Pytania problemowe 236 Literatura uzupełniająca 236 Rozdział 11. Rola białek wiążących DNA w ekspresji genomu 239 11.1. Metody badania białek wiążących DNA i ich miejsc wiązania 239 Krystalografia rentgenowska dostarcza danych dotyczących struktury dla każdego białka, które uda się skrystalizować 239 Spektroskopia NMR jest wykorzystywana do badania struktury małych białek 241 Badanie spowolnienia migracji w żelu pozwala zidentyfikować fragmenty DNA wiążące białka 242 Testy ochrony przed modyfikacją precyzyjniej określają położenie miejsc wiążących białko 242 Nukleotydy bezpośrednio oddziałujące z białkiem można zidentyfikować, stosując test zakłócania modyfikacji 244 Wyszukiwanie w całym genomie miejsc wiążących białka 245 11.2. Specyficzne cechy białek wiążących DNA 246 Domena typu helisa-skręt-helisa występuje w białkach prokariotycznych i eukariotycznych 247 W białkach eukariotycznych często występują palce cynkowe 248 Inne rodzaje domen wiążących kwasy nukleinowe 249 11.3. Oddziaływanie między DNA a wiążącymi je białkami 250 Oddziaływania między DNA a białkami 250 Bezpośredni odczyt informacji zawartej w sekwencji nukleotydów 251 Konformacja helisy wpływa na oddziaływania z białkami 251 Podsumowanie 253 Krótkie pytania otwarte 253 Pytania problemowe 254 Literatura uzupełniająca 254 Rozdział 12. Transkryptomy 257 12.1. Składniki transkryptomu 257 mRNA jest mało liczną, ale za to złożoną częścią transkryptomu 257 Krótkie niekodujące RNA mają rożne funkcje 259 Długie niekodujące RNA są zagadkowymi transkryptami 260 12.2. Transkryptomika - czyli katalogowanie transkryptomów komórek i tkanek 262 Do badania zawartości transkryptomów wykorzystuje się analizy na mikromacierzach i sekwencjonowanie RNA 262 Analiza pojedynczych komórek rozszerza możliwości transkryptomiki 264 Transkryptomika przestrzenna umożliwia mapowanie transkryptów bezpośrednio w tkankach i komórkach 267 12.3. Synteza składników transkryptomu 269 Polimerazy RNA są maszynami molekularnymi do wytwarzania RNA 269 Miejsca rozpoczęcia transkrypcji są wskazywane przez sekwencje promotorowe 271 Synteza RNA bakteryjnych jest regulowana przez białka represorowe i aktywatorowe 274 Synteza bakteryjnego RNA jest również regulowana przez kontrolowanie terminacji transkrypcji 277 Synteza eukariotycznego RNA jest regulowana głownie przez białka aktywatorowe 279 12.4. Wpływ składania RNA na zawartość tran skryptomu 281 Szlak wycinania intronów z eukariotycznych pre-mRNA 282 Proces składania RNA musi mieć wysoki stopień precyzji 285 Elementy wzmacniaczy i wyciszaczy determinują szlaki alternatywnego składania RNA 286 Kolisty RNA powstaje w wyniku wstecznego składania RNA 288 12.5. Wpływ modyfikacji chemicznych na skład transkryptomu 289 Redagowanie RNA zmienia właściwości kodujące niektórych transkryptów 289 Modyfikacje chemiczne, które nie zmieniają sekwencji mRNA 291 12.6. Degradacja składników transkryptomu 293 Znanych jest kilka procesów nieswoistego rozkładu RNA 293 Wyciszanie RNA zidentyfikowano po raz pierwszy jako sposób niszczenia inwazyjnego wirusowego RNA 294 MikroRNA regulują ekspresję genomu, powodując degradację konkretnych docelowych mRNA 295 Podsumowanie 296 Krótkie pytania otwarte 297 Pytania problemowe 298 Literatura uzupełniająca 298 Rozdział 13. Proteomy 301 13.1. Badanie składu proteomu 301 Etap rozdziału białek w analizie profili białkowych 302 Etap identyfikacji białek w analizie profili białkowych 304 Porownywanie składu dwóch proteomów 307 Analityczne mikromacierze białkowe są alternatywną metodą w analizie profili białkowych 308 13.2. Identyfikacja białek, które oddziałują ze sobą 309 Identyfikacja par oddziałujących ze sobą białek 310 Identyfikacja składników kompleksów zbudowanych z wielu białek 312 Identyfikacja interakcji funkcjonalnych 313 Mapy interakcji białko-białko pokazują oddziaływania w proteomie 314 13.3. Synteza i degradacja składników proteomu 317 Rybosomy są molekularnymi maszynami do produkcji białek 317 Bakterie w czasie stresu inaktywują rybosomy, by zredukować swój proteom 319 Czynniki inicjacyjne pośredniczą w przebudowie proteomu eukariotycznego na dużą skalę 320 Translacja poszczególnych mRNA może być również regulowana specyficznie 321 Degradacja składników proteomu 322 13.4. Wpływ procesów dojrzewania białek na skład proteomu 323 Sekwencja aminokwasowa białka zawiera instrukcję jego fałdowania 323 Niektóre białka podlegają cięciu proteolitycznemu 326 Istotne zmiany w aktywności białka mogą wynikać z modyfikacji chemicznych 328 13.5. Wyjść poza proteom 329 Metabolom jest kompletnym zbiorem metabolitów występujących w komórce 329 Biologia systemów umożliwia opisanie aktywności komórki w sposób zintegrowany 331 Podsumowanie 333 Krótkie pytania otwarte 334 Pytania problemowe 334 Literatura uzupełniająca 335 Rozdział 14. Ekspresja genomu w kontekście komórek i organizmów 337 14.1. Odpowiedź genomu na sygnały zewnętrzne 337 Przesyłanie sygnału przez import zewnątrzkomórkowego związku sygnalizującego 338 Białka receptorowe przenoszą sygnały przez błony komórkowe 339 Niektóre szlaki przekazywania sygnału mają tylko kilka etapów między receptorem a genomem 340 Niektóre szlaki przekazywania sygnału mają wiele etapów między receptorem a genomem 342 Niektóre szlaki przekazywania sygnału działają za pośrednictwem przekaźników wtórnych 343 14.2. Zmiany w aktywności genomu prowadzące do różnicowania komórkowego 343 Niektóre procesy różnicowania obejmują zmiany w strukturze chromatyny 344 Typy płciowe drożdży są determinowane przez konwersję genu 345 Rearanżacje genomu są odpowiedzialne za różnorodność immunoglobulin i receptorów komórek T 346 14.3. Zmiany w aktywności genomu leżące u podstaw rozwoju 348 Bakteriofag ?: przełącznik genetyczny umożliwia dokonanie wyboru między alternatywnymi szlakami rozwojowymi 349 Sporulacja u Bacillus: koordynacja aktywności dwóch odrębnych typów komórek 350 Caenorhabditis elegans: podstawa genetyczna informacji pozycyjnej i określania losu komórek 353 Muszka owocowa: przekształcenie informacji pozycyjnej w plan segmentacji ciała 355 Udział genów homeotycznych jest uniwersalną cechą rozwoju wyższych eukariontów 357 Geny homeotyczne leżą również u podstaw rozwoju u roślin 359 Podsumowanie 359 Krótkie pytania otwarte 360 Pytania problemowe 361 Literatura uzupełniająca 361 Rozdział 15. Replikacja genomu 363 15.1. Topologia replikacji genomu 363 Struktura podwójnej helisy utrudnia proces replikacji 364 Doświadczenie Meselsona-Stahla dowiodło semikonserwatywności replikacji 365 Odkrycie topoizomeraz DNA pozwoliło na rozwiązanie problemu topologicznego 367 Wariacje na temat replikacji semikonserwatywnej 369 15.2. Faza inicjacji replikacji genomu 371 Inicjacja replikacji DNA w komórkach E. coli 371 Obszary inicjacji replikacji DNA w komórkach drożdży są równie dobrze poznane 372 Identyfikacja miejsc inicjacji replikacji DNA w komórkach wyższych eukariontów okazała się znacznie trudniejsza 373 15.3. Zjawiska zachodzące w obrębie widełek replikacyjnych 374 Polimerazy DNA to maszyny molekularne produkujące (i degradujące) DNA 375 Ograniczenia polimeraz DNA utrudniające replikacje genomu 376 Do ukończenia replikacji nici opóźnionej konieczne jest połączenie fragmentów Okazaki 377 15.4. Terminacja replikacji genomu 379 Terminacja replikacji genomu E. coli zachodzi w ściśle określonym obszarze 379 Zakończenie procesu replikacji genomu 382 W niektórych komórkach to telomeraza kończy replikację cząsteczek chromosomowego DNA 383 Wpływ długości telomerów na procesy starzenia komórkowego i nowotworzenia 386 Unikalne rozwiązanie problemu skracania telomerów w komórkach Drosophila 387 15.5. Regulacja replikacji genomu eukariotycznego 388 Replikacja genomu wymaga synchronizacji z cyklem komórkowym 388 Warunkiem przejścia punktu kontrolnego G1-S jest udzielenie miejscom inicjacji ,,licencji na replikację" 389 Nie wszystkie miejsca inicjacji replikacji są wykorzystywane jednocześnie 390 Komorka ma rożne opcje na wypadek uszkodzenia genomu 392 Podsumowanie 392 Krótkie pytania otwarte 394 Pytania problemowe 394 Literatura uzupełniająca 395 Rozdział 16. Rekombinacja i transpozycja 397 16.1. Rekombinacja homologiczna 398 Modele rekombinacji homologicznej Hollidaya i Meselsona-Raddinga 398 Model pęknięć dwuniciowych w rekombinacji homologicznej 400 RecBCD jest najważniejszym szlakiem rekombinacji homologicznej u bakterii 401 E. coli może także przeprowadzać rekombinację homologiczną za pomocą alternatywnych szlaków 402 Szlaki rekombinacji homologicznej u eukariontów 403 16.2. Rekombinacja umiejscowiona 404 Bakteriofag ? wykorzystuje rekombinację umiejscowioną podczas cyklu lizogennego infekcji 404 Rekombinacja umiejscowiona jest pomocnym narzędziem w konstruowaniu roślin modyfikowanych genetycznie 405 16.3. Transpozycja 406 Transpozycja replikatywna i konserwatywna transpozonów DNA 406 Retroelementy podlegają transpozycji replikatywnej za pośrednictwem kopii RNA 407 Podsumowanie 409 Krótkie pytania otwarte 409 Pytania problemowe 410 Literatura uzupełniająca 410 Rozdział 17. Mutacje i naprawa DNA 413 17.1. Przyczyny mutacji 413 Błędy w replikacji są źródłem mutacji punktowych 414 Błędy w replikacji mogą też doprowadzić do mutacji typu insercji i delecji 415 Mutacje są również wywoływane przez mutageny chemiczne i fizyczne 418 17.2. Naprawa mutacji i innych typów uszkodzeń DNA 422 Systemy naprawy bezpośredniej wypełniają pęknięcia i korygują niektóre rodzaje modyfikacji nukleotydów 422 Wycinanie zasad naprawia wiele rodzajów uszkodzonych nukleotydów 423 Naprawa przez wycinanie nukleotydów koryguje bardziej rozległe uszkodzenia 425 Naprawa błędnie sparowanych nukleotydów poprawia błędy replikacji 426 Pęknięcia jedno- i dwuniciowe mogą być naprawiane 428 Niektóre uszkodzenia DNA mogą być naprawiane przez rekombinację homologiczną 429 Uszkodzenia DNA mogą być pomijane podczas replikacji genomu 430 Defekty w naprawie DNA stanowią podłoże chorób człowieka, w tym nowotworów 431 Podsumowanie 432 Krótkie pytania otwarte 432 Pytania problemowe 433 Literatura uzupełniająca 433 Rozdział 18. Drogi ewolucji genomów 435 18.1. Genomy: pierwszych 10 miliardów lat 435 Pierwsze systemy biochemiczne opierały się na RNA 435 Pierwsze genomy zbudowane z DNA 437 W jakim stopniu życie jest niepowtarzalne? 438 18.2. Ewolucja coraz bardziej złożonych genomów 440 Sekwencje genomów kryją wiele śladów dawnych duplikacji genów 440 Duplikacja genu może zajść na skutek wielu rożnych procesów 443 Możliwa jest też duplikacja całego genomu 444 W rożnych genomach, w tym w genomie człowieka, można odnaleźć też ślady mniejszych duplikacji 446 Prokarionty i eukarionty mogą nabywać geny od innych gatunków 448 W ewolucji genomu następują również rearanżacje sekwencji istniejących genów 449 Konkurencyjne hipotezy wyjaśniają pochodzenie intronów 452 Ewolucja epigenomu 453 18.3. Genomy: ostatnich 6 milionów lat 454 Genomy człowieka i szympansa są bardzo do siebie podobne 454 Paleogenomika pomaga zrozumieć niedawną ewolucję genomu człowieka 457 18.4. Genomy dziś: zróżnicowanie populacji 458 Pochodzenie HIV i AIDS 458 Pierwsze migracje ludzi z Afryki 460 Różnorodność genomów ułatwia uprawę roślin 462 Podsumowanie 463 Krótkie pytania otwarte 464 Pytania problemowe 465 Literatura uzupełniająca 465 Słowniczek 467 Indeks

pokaż cały spis treści

ukryj recenzje