Las, góry, sportowa rywalizacja, tajemnice i ludzie zmuszeni do podejmowania decyzji, od których zależy wszystko. To właśnie w takich okolicznościach Sara Antczak najchętniej sprawdza swoich bohaterów. Autorka bestsellerowych thrillerów nieustannie zadaje pytanie, jak zachowa się człowiek, gdy zostanie pozbawiony poczucia bezpieczeństwa. Dzięki wydawnictwu Filia zadaliśmy Sarze kilka pytań! Czym jest dla Autorki thriller i jak powstaje pomysł na fabułę? Czy znasz już jej najnowszą książką, Gniazdo? Czytaj poniżej!

 

Książki Sary Antczak i premiera ebooka Gniazdo

Czy znasz już thrillery autorstwa Sary Antczak? Autorka w swoich książkach stara się łączy miłość do gór i wspinaczki, malownicze krajobrazy Dolnego Śląska, charyzmatycznych bohaterów, ludzkie emocje i psychikę. Sara dała się poznać w 2011 roku debiutem "Wolny i De Klesz", napisanym wspólnie z Aleksandrem Małeckim. Od tamtej pory na rynku wydawniczym pojawiło się już kilka kolejnych tytułów jej twórczości, takich jak Gra, Obława czy Lina. Ukazały się nakładami wydawnictwa Filia. 

Okładka - Gniazdo - Sara Antczak

(ebook)

43.98 zł 52.99 zł (-17%)

(37,09 zł najniższa cena z 30 dni)

Najnowszym thrillerem jest Gniazdo - ten ebook właśnie miał swoją premierę i trafił na półki miłośników gatunku 17 czerwca 2026. Pracownicy biura, wyjazd integracyjny i morderstwo - brzmi idealnie jako lektura na wakacje? Największe zagrożenie siedzi przy biurku obok. Wyjazd integracyjny miał być dla Soni z działu HR tylko datą w kalendarzu. Dobra zabawa kończy się jednak morderstwem, które wstrząsa całym zespołem. Czy to był wypadek, czy zaplanowane morderstwo? Wkrótce po powrocie z wyjazdu giną kolejni pracownicy. Sonia już wie, że nikt w firmie nie jest bezpieczny. Rozpoczyna śledztwo, które prowadzi ją wprost do mrocznych sekretów skrywanych za biurowym ładem. Niektóre tajemnice nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. A niektórych ludzi nigdy nie należało zatrudniać.


Przeczytaj fragment ebooka Gniazdo

Obserwuję postać przywiązaną do drzewa. Powoli odzyskuje przytomność, cicho jęcząc. Przeźroczysta folia oplatająca ciało napina się przy każdym drgnięciu. W końcu nasze spojrzenia się spotykają. Patrzy na mnie z niedowierzaniem, jakby wciąż myślał, że to tylko gra. Nie rozumie, co się stało. Przecież jeszcze przed chwilą tak dobrze się bawiliśmy.

– Witaj z powrotem – mówię.

Próbuje krzyczeć, ale z ust wydobywa się tylko stłumiony dźwięk, bo knebel dławi każdy oddech.

– Boli? – pytam.

Patrzę spokojnie, jak się szarpie. Taśma trzyma mocno. Znów próbuje coś powiedzieć, a w jego mamrotaniu słychać złość. Spogląda na mnie, jakby na coś czekał.

– Nie uwolnię cię – zapewniam.

Wtedy wybucha gniewem. Rzuca się w amoku, próbuje krzyczeć, ale szybko zaczyna się krztusić własną śliną. Marnuje resztki sił. Nikt go nie słyszy. Jest późno, a ci, którzy mogliby mu pomóc, już dawno śpią. Zostaliśmy tylko my: ja i on.

– Mam dla ciebie złą wiadomość. Za chwilę umrzesz – oznajmiam cicho.

Potem wyjaśniam mu powody. Z każdym moim słowem jego oczy otwierają się coraz szerzej. Dopiero teraz rozumie. Cały dygocze. Próbuje bełkotać przez knebel, ale nie interesuje mnie to, co chce powiedzieć. Czas na tłumaczenia już dawno minął. Jęczy, a po policzkach płyną mu łzy. Na pewno żałuje każdego kroku, który doprowadził go do tego miejsca. Ale wszyscy popełniamy błąd, ufając innym. Idąc z nimi w ciemność i licząc, że nas nie skrzywdzą.

– Przestań się ruszać – mówię, podchodząc bliżej.

Dostrzega, co trzymam w dłoni, i zastyga przerażony. Dla tego wyrazu twarzy warto było czekać. Warto było poświęcić wszystko.

Słyszę, jak wydaje z siebie ciche, błagalne skomlenie. Krzywię się z odrazą. Nie zaskakuje mnie, że nie potrafi zachować godności nawet w tak ważnej chwili. Powinien wiedzieć, że musi ponieść konsekwencje swoich działań, ostatecznie znalazł się tu na własne życzenie. Nie ma prawa płakać i się nad sobą użalać.

Robię kolejny krok w jego stronę. Oddycha szybko i nierówno. Zaciska oczy, jakby chciał zniknąć. Jego strach sprawia mi przyjemność, ale muszę się pospieszyć. Każda mijająca chwila niesie ze sobą ryzyko. Nie ma sensu tego przedłużać.

Kopię go lekko nogą. To wystarcza, by wyrwać go z odrętwienia. Znów zaczyna się szarpać w więzach. To niesamowite, jak długo i zażarcie potrafi bronić się ciało, kiedy przeczuwa, że nadchodzi koniec. Jego los jest już przesądzony, a mimo to wciąż walczy i liczy na cud. Złudna nadzieja, ale nawet przyjemnie obserwuje się ten rozpaczliwy taniec.

Cierpliwie czekam, aż straci siły. Wreszcie się uspokaja, tym razem na dobre. Chyba do niego dotarło. Już wie, że się nie uwolni i nikt go już nie uratuje. Ciekawe, o czym teraz myśli. Może odmawia modlitwę? Albo wraca do jakiegoś dobrego wspomnienia? Dokądkolwiek próbuje uciec, nie pozwolę mu na to.

– Nie odwracaj wzroku – mówię cicho.

Spogląda na mnie, umęczony i cierpiący. Ta chwila jest wyjątkowa. Adrenalina walczy we mnie z poczuciem euforii.

Zakładam mu foliowy worek na głowę i mocno ściskam. Słyszę stłumione jęki, ale nie zwracam na nie uwagi. Nie ma znaczenia, co on teraz czuje. Liczy się tylko to, co się we mnie dzieje. Wsłuchuję się w siebie. Szukam strachu i poczucia winy, ale nic takiego nie znajduję. W tej chwili jesteśmy sobie najbliżsi na świecie. Tylko my znamy naszą tajemnicę.

– Nie martw się – szepczę. – Nikomu nie powiem.

/fragment

 

Więcej darmowego fragmentu przeczytasz TUTAJ >>

 

Przeczytaj wywiad z Sarą Antczak
 

Redakcja: Mam wrażenie, że w Twoich książkach zagrożenie często schodzi na drugi plan, a najciekawsze stają się reakcje bohaterów. Czy thriller jest dla Ciebie przede wszystkim opowieścią o strachu, czy raczej o tym, co strach wydobywa z człowieka?

Sara Antczak: Thrillery, które piszę, opowiadają zarówno o strachu, jak i o tym, do czego jesteśmy zdolni w sytuacjach ekstremalnych, kiedy zostajemy postawieni pod ścianą. Fascynuje mnie to, jak zmienia się człowiek pod wpływem zagrożenia, stresu i presji. W moich książkach na powierzchnię wychodzą mroczne instynkty, które na co dzień zwykle starannie w sobie ukrywamy.

 

Redakcja: W „Grze" bohaterowie trafiają do lasu, w „Obławie" mierzą się z ekstremalnym wyścigiem, w innych książkach również nie brakuje sytuacji granicznych. Czy pisząc, zadajesz sobie pytanie: „Co musiałoby się wydarzyć, żeby zwyczajny człowiek przestał być sobą?”

SA: Tak, to pytanie bardzo często mi towarzyszy. Interesuje mnie to, co dzieje się z człowiekiem, kiedy jego życie nagle wypada z bezpiecznych torów. Jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć? Czy potrafilibyśmy zabić w obronie siebie lub osób, które kochamy? Moi bohaterowie podejmują ekstremalnie trudne decyzje, a potem muszą żyć z ich konsekwencjami, co bywa równie fascynujące. Punktem wyjścia wielu historii jest trauma, która często staje się źródłem przemocy i napędza jej spiralę.

 

Redakcja: Co przychodzi najpierw: miejsce, bohater czy zagadka?

SA: Najczęściej wszystko zaczyna się od jednej sceny, która pojawia się w mojej głowie. To zwykle konkretne zdarzenie, które przytrafia się bohaterom. A potem oni, razem ze mną, muszą sobie z nim poradzić. W trakcie tego procesu poznaję ich coraz lepiej i stopniowo buduję wokół nich całą historię oraz zagadkę.

 

Redakcja: Bo czytając Twoje książki, można odnieść wrażenie, że równie ważne jak intryga są przestrzenie – góry, lasy, odludne miejsca.

SA: Takie przestrzenie są dla mnie szczególnie ciekawe, ponieważ nie są kontrolowane. Nie ma tam kamer, policji, jesteśmy zdani tylko na siebie. Natura często wyciąga z człowieka jego prawdziwe oblicze, to, które na co dzień ukrywa. Co może się stać, gdy jesteśmy w miejscu bez zasięgu, bez możliwości wezwania pomocy, bez świadków? Bardzo lubię wybierać na tło wydarzeń te „nieoswojone” przestrzenie.

 

Redakcja: Twoje książki świetnie operują napięciem. Czy zdarza Ci się myśleć o audiobooku już na etapie pisania – zastanawiać się, jak dana scena zabrzmi w słuchawkach podczas nocnego spaceru albo jazdy samochodem?

SA: Nigdy nie myślę o tym w trakcie pisania, bo nie potrafię wyobrażać sobie głosów. Natomiast kiedy słucham już gotowych audiobooków, zawsze jestem zachwycona interpretacją lektorów. Mam wtedy wrażenie, jakbym słuchała baśni i za każdym razem zapominam, że to ja napisałam tę historię.

 

Redakcja: Gdybyś mogła zabrać czytelników tylko do jednej ze swoich książek, żeby spędzili w niej jeden dzień, którą byś wybrała?

SA: Zapraszam czytelników do gry w podchody w lesie, gdzie nie ma zasięgu. Czuję, że sporo się o sobie nauczymy. A czy wszyscy wrócą bezpiecznie? O tym będziemy musieli się przekonać.

 

O Autorce

Sara Antczak jest absolwentką Wydziału Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. W swoim dorobku pisarskim posiada thrillery - Sekret, Obława, Gra i Kara, a także powieści Lina, nagrodzonej wyróżnieniem jury oraz Nagrodą Publiczności na Festiwalu Górskim im. Andrzeja Zawady. W swoich książkach stara się połączyć miłość do gór i malowniczych krajobrazów Dolnego Śląska, z charyzmatycznymi bohaterami i doskonałą interpretacją ludzkich emocji. 
Jej najnowsza powieść, Gniazdo, właśnie ukazała się w sprzedaży.

 


Czy któraś z kryminalnych historii, zaszytych wśród dolnośląskich krajobrazów, wyląduje w Twojej biblioteczce? 
 

Za wywiad dziękujemy Wydawnictwu Filia!