Czasami najtrudniejsze historie rozgrywają się tuż obok nas. Za szkolnymi uśmiechami, pozorną obojętnością i codziennymi rozmowami kryją się problemy, których nikt nie dostrzega. „Gdybyśmy mogli zniknąć” Małgorzaty Wardy to właśnie taka opowieść. Szczera, emocjonalna i zaskakująco bliska rzeczywistości. Najnowsza powieść autorki zabiera czytelników do świata nastolatków, którzy próbują odnaleźć swoje miejsce w życiu, a których jednocześnie łączy jedno niespodziewane wydarzenie. Jednak zamiast beztroskiego dorastania czekają ich trudne wybory, rodzinne dramaty i bolesne doświadczenia. Wraz z wydawnictwem Zaczytani przygotowaliśmy fragment powieści - przeczytaj go i sięgnij po premierę!

O czym jest książka „Gdybyśmy mogli zniknąć"

Troje nastolatków, jedno liceum i wydarzenie, które na zawsze odmieni ich życie. Paweł, Aleks i Tamara chodzą do tej samej szkoły, ale praktycznie się nie znają. Każde z nich zmaga się jednak z problemami, o których inni nie mają pojęcia.

Okładka - Gdybyśmy mogli zniknąć - Małgorzata Warda

(ebook)

23.09 zł 32.99 zł (-30%)

(23,75 zł najniższa cena z 30 dni)

Paweł odkrywa, że zakochał się w koledze z zespołu muzycznego. Pierwsze uczucie przynosi mu jednak więcej niepewności niż radości. Musi zmierzyć się z własnymi emocjami, reakcjami otoczenia i pytaniami dotyczącymi swojej tożsamości. Aleks dorasta w domu, w którym trudno znaleźć poczucie bezpieczeństwa. Jego ojciec regularnie obiecuje poprawę, ale kolejne deklaracje niewiele zmieniają. Chłopak próbuje więc samodzielnie radzić sobie z codziennością. Tamara natomiast wciąż żyje w cieniu rodzinnej tragedii. Strata bliskiej osoby odcisnęła piętno na jej rodzinie. Dziewczyna próbuje odnaleźć siebie w rzeczywistości, która przestała przypominać dawny dom. Ich drogi krzyżują się po samobójczej śmierci jednego z uczniów. Chłopak pozostawia list, w którym wymienia właśnie tę trójkę. Dlaczego wybrał akurat ich? Co wiedział o problemach, których inni nie zauważali? Od tego momentu bohaterowie muszą spojrzeć na własne życie z zupełnie innej perspektywy.

 

Powieść o samotności, której często nie widać

Jednym z najmocniejszych elementów książki jest sposób przedstawienia samotności młodych ludzi. Małgorzata Warda pokazuje, że cierpienie nie zawsze przybiera oczywistą postać. Czasami ukrywa się za żartami, dobrymi ocenami albo pozornym spokojem. Bohaterowie powieści funkcjonują wśród rówieśników, rodziców i nauczycieli. Mimo to często czują się zupełnie niezrozumiani. Autorka porusza również tematy zdrowia psychicznego nastolatków, wykluczenia, rodzinnych konfliktów i potrzeby akceptacji. Nie sprowadza jednak swoich postaci wyłącznie do ich problemów. Przeciwnie, pozwala im popełniać błędy, podejmować decyzje i stopniowo odkrywać własną siłę.

Dlatego „Gdybyśmy mogli zniknąć” to nie tylko powieść o trudnym dorastaniu. To także historia o znaczeniu bliskości, zaufania i odwagi potrzebnej do poproszenia o pomoc.

 

Dlaczego warto przeczytać „Gdybyśmy mogli zniknąć"?

Współczesna literatura młodzieżowa coraz częściej podejmuje problemy, z którymi nastolatkowie mierzą się każdego dnia. Jednak nie każda książka potrafi opowiedzieć o nich bez moralizowania. Powieść Małgorzaty Wardy wyróżnia przede wszystkim psychologiczne podejście do bohaterów. Każda postać ma własną historię, motywacje i sposób reagowania na trudności. Co ważne, autorka nie proponuje prostych odpowiedzi na skomplikowane pytania. Zamiast tego zachęca do refleksji. Czy rzeczywiście znamy ludzi, których codziennie spotykamy? Czy potrafimy dostrzec moment, w którym ktoś potrzebuje wsparcia? Dodatkowym atutem jest fabuła zbudowana wokół tajemnicy pozostawionego listu. Ten wątek nadaje historii napięcie i sprawia, że chcemy poznawać kolejne losy bohaterów. To emocjonalna powieść obyczajowa, która łączy ważną tematykę z angażującą historią.

 

Małgorzata Warda. Kim jest autorka książki?

Małgorzata Warda to polska pisarka związana z Trójmiastem, znana z powieści obyczajowych i literatury młodzieżowej. Z wykształcenia jest rzeźbiarką, a ponadto zajmuje się pisaniem tekstów piosenek. W swojej twórczości często podejmuje trudne tematy społeczne i psychologiczne. Szczególnie interesują ją relacje rodzinne, emocje oraz doświadczenia wpływające na życiowe wybory. Czytelnicy mogą znać ją między innymi z książek „Nikt nie widział, nikt nie słyszał”, „Dziewczynka, która widziała zbyt wiele” czy „Dziewczyna z gór”. Jej powieść młodzieżowa „5 sekund do Io” została doceniona przez Polską Sekcję IBBY. W „Gdybyśmy mogli zniknąć” pisarka ponownie udowadnia, że potrafi przedstawiać skomplikowane emocje w przystępny, a jednocześnie poruszający sposób.

 

 

 

 

Dla kogo będzie dobrym wyborem ta książka?

Choć „Gdybyśmy mogli zniknąć” należy do literatury młodzieżowej, jej odbiorcami nie muszą być wyłącznie nastolatkowie. To propozycja szczególnie interesująca dla miłośników książek young adult, realistycznych historii obyczajowych i powieści psychologicznych. Spodoba się również czytelnikom, którzy szukają literatury poruszającej ważne problemy współczesnego społeczeństwa. Warto polecić ją także rodzicom, nauczycielom i wychowawcom. Historia Pawła, Aleksa i Tamary może bowiem stać się punktem wyjścia do rozmów o emocjach.

Trzeba jednak pamiętać, że powieść porusza trudne zagadnienia, w tym samobójstwo, kryzysy psychiczne i przemoc emocjonalną. Nie jest to zatem lekka lektura na poprawę humoru. To książka, która wymaga wrażliwości, ale oferuje również ważne przesłanie.

 

„Gdybyśmy mogli zniknąć" jako ebook i audiobook w Ebookpoint

Jeżeli lubisz czytać na czytniku lub smartfonie, możesz sięgnąć po ebook „Gdybyśmy mogli zniknąć” w księgarni Ebookpoint. Publikacja wydawnictwa Zaczytani liczy 266 stron. Wersja elektroniczna jest dostępna w formatach EPUB i MOBI. Dzięki temu możesz zabrać historię trójki bohaterów praktycznie wszędzie. Wolisz słuchać książek? Dostępny jest również audiobook „Gdybyśmy mogli zniknąć” w formacie MP3. To wygodna alternatywa dla osób, które lubią poznawać literackie historie podczas podróży, spacerów czy codziennych zajęć.

 

Książka, która przypomina, jak ważne jest dostrzeganie innych

„Gdybyśmy mogli zniknąć” Małgorzaty Wardy nie opowiada o idealnych bohaterach ani świecie pozbawionym problemów. Przedstawia młodych ludzi, którzy próbują przetrwać trudny czas i odzyskać wpływ na własne życie. Jednocześnie przypomina, że za zwyczajnym zachowaniem drugiego człowieka może kryć się historia, której nie znamy. To właśnie sprawia, że powieść pozostawia czytelnika z pytaniami wartymi przemyślenia. Jeśli szukasz wartościowej książki młodzieżowej o przyjaźni, emocjach i dorastaniu, koniecznie zwróć uwagę na ten tytuł.

 

Przeczytaj fragment ebooka „Gdybyśmy mogli zniknąć"

ALEKS

Statek kosmiczny Skeli już się rozbił. Panel awaryjny migotał: „Punkt startu uszkodzony!” - napisałem komunikat. Skela nie będzie pamiętał, jak się znalazł w rozbitym pojeździe ani dlaczego jego statek był w tak opłakanym stanie. Nie wiedział też, co wydarzyło się wcześniej.

„Nie wolno wracać na współrzędne Punktu Zero” - dopisałem w dymku jego myśli.

Zacząłem projektować planetę, na której wyląduje awaryjnie: dziwny, ziejący pustką świat wyglądający jak skrzyżowanie wojskowej bazy po nalocie z gigantycznym wysypiskiem kosmicznych odpadów. Zardzewiałe płyty pancerne sterczały jak kości, kable zwisały z konstrukcji niczym pnącza roślin w metalowej dżungli. Kolorując poszczególne elementy - poszarpane blachy, spalone przewody, pokruszone ekrany migoczące resztkami światła - czułem, jak rysunek zaczyna oddychać.

Uśmiechnąłem się, gdy dotarłem do zakamarka między dwoma zgniecionymi panelami - idealnej kryjówki dla trzeciego bohatera komiksu: dla Something. Wystarczyło dodać odrobinę cienia i kurz unoszący się w powietrzu, żeby niemal widzieć, jak wielkie oczy stworka błyszczą tam w ciemności.

- Pomyśl, zanim znów zadzwonisz po psiarnię! - Głos przeciął ciszę jak nóż.

Zerwałem się z podłogi, zanim w ogóle zrozumiałem, co się dzieje.

Ojciec.

Szedł, kulejąc. Musiał iść pieszo - nie zabrał przecież ze sobą pieniędzy. Patrzyłem na niego jak sparaliżowany; w jednej sekundzie coś się we mnie zjeżyło i chciało uciec.

- Odgrzać ci zupę? - wydusiłem, naciągając podkoszulek na nos. Tata śmierdział, jakby przez dwa dni nawet nie podszedł do prysznica.

- Anka przywiozła?

- Tak, była wczoraj.

Trzasnęły drzwi, gdy ojciec zaszył się w swoim pokoju.

Uchyliłem pokrywkę garnka i zapaliłem gaz na kuchence. Ręce drżały mi tak mocno, że łyżka stuknęła o metal jak sygnał alarmowy. W uszach mi szumiało. W pamięci zarejestrowałem dźwięk tłuczonej butelki. Niemal poczułem palce zaciskające się na mojej szyi. Gdy znowu usłyszałem kroki, odsunąłem się od drzwi na bezpieczną odległość.

- Trzeba zapłacić. - Zaszeleściła jakaś kartka, gdy ojciec pchnął ją po stole w moim kierunku. - Może to ci da do myślenia?

Stałem tak, by dzielił nas blat.

- Płatne do siedmiu dni - mruknął ojciec, siadając. - Nie gap się tak. Wiem, że Anka dała ci kasę na jakieś lekcje. Gryzdania, tak? Skitrałeś. Zapłać, to ci się dzwonić odechce.

Nazwisko Skalskiej już cisnęło mi się na język jak ratunek, ale cofnąłem je w ostatniej sekundzie. Nie mogłem o niej powiedzieć. Gdyby się znowu uchlał… Nie byłem pewien, co by jej wtedy mógł zrobić.

Sięgnąłem po rachunek, uważając, by nie capnął silnymi rękami.

Pięćset złotych. Dwie doby.

Zrobiło mi się gorąco i zimno jednocześnie.

- Zadowolony? - Przypatrywał mi się zmrużonymi oczami.

Wzruszyłem ramionami, bo to była najbezpieczniejsza odpowiedź. Każde inne słowo mogłoby wywołać kolejną awanturę.

W swoim pokoju zdjąłem z półki komiks Witczaka, jeden z tych, które ratowały mi życie, gdy byłem mały, a ojciec zaczął pić. Szeleściły strony pełne kolorowych planet i robotów humanoidalnych, bohaterów uciekających przed złem. Spomiędzy nich wysunąłem kopertę od Ani. Dała mi ją pod koniec wakacji, gdy zaczęła sprzątać w domu Witczaka. „Pielęgnuj swój talent” - napisała na kopercie. W środku umieściła adres, pod który miałem się udać na lekcje. Uprzedziła wszystkie moje niepewności i zapytała Witczaka, czy mnie przyjmie.

„Nauczy cię rysunku i zdasz na studia - powiedziała, gdy oszołomiony zacząłem wciskać jej kopertę z powrotem. - Będziesz pierwszy w naszej rodzinie, który stanie się kiedyś magistrem. Wierzę w ciebie!”

Wsunąłem buty, zabrałem torbę z tabletem i wyszedłem z domu, chyba nawet czując ulgę, że to wszystko skończy się właśnie tak, że nie będę musiał się bardziej starać ani udawać, że mam szansę robić coś innego niż to, co robili od pokoleń mężczyźni o nazwisku Jankowski.

Na poczcie zapłaciłem niemal dokładnie tyle, ile dała mi Ania.

- Czy coś jeszcze? - zapytała kobieta w okienku, gdy stałem jak głupek, blokując kolejkę.

- Nie, jasne, że nie. - Dopiero wtedy się ocknąłem.

Trzeba odwołać lekcje - pomyślałem, wychodząc z budynku. Ania włożyła w to tak wiele energii, że nie mogłem skończyć tej akcji przez telefon.

„Musisz wiedzieć, kim jesteś - mawiał ojciec. - I nie skakać wyżej”.

Cholera, miał rację - pomyślałem, ruszając na przystanek autobusowy.

∗

Więc to tutaj. Dokładnie jak w jego komiksach.

Wysiadłem z autobusu w miejscu, gdzie cywilizacja prawie nie istniała. Przede mną rozciągał się las.

Dom Witczaka okazał się niski, drewniany, z czerwonymi okiennicami i dachem: z daleka wyglądał jak narysowany, a nie zbudowany. Przy furtce nie było dzwonka.

Oczywiście, że nie - pomyślałem dziwnie zafascynowany. W komiksach bohaterowie wchodzili po prostu; jeśli świat na nich czekał, otwierał się przed nimi.

Ten świat też się otworzył. Zdjąłem skobel, popchnąłem furtkę; przeciągle skrzypnęła, jakby ostrzegała mnie, że przekraczam granicę czegoś ważnego. Z ganku patrzyła na mnie metalowa miska z resztkami wody.

Więc stary kot z komiksów istnieje! - pomyślałem z uśmiechem.

- Umówiliśmy się na dziś? - usłyszałem, zanim zdążyłem zapukać.

Witczak wyszedł na ganek, zaspany, w rozpiętej kraciastej koszuli i szerokich, brudnych od farb spodniach. I na sekundę, długą jak zatrzymany kadr, naprawdę miałem wrażenie, że patrzę nie na człowieka, a na bohatera własnego dzieciństwa.

- Jesteś bratem Ani, tak? Myślałem, że umawialiśmy się na piątek.

- Tak, mieliśmy zacząć w piątek. Dziękuję, że chciał pan mnie uczyć, ale…

Szerzej otworzył drzwi, zapraszając mnie do środka.

- Mam nadzieję, że zabrałeś ze sobą prace? Prosiłem, żeby Ania ci przekazała.

Na ścianie, za ramieniem Witczaka, dostrzegłem coś znajomego i chociaż nie planowałem wchodzić, bez namysłu przekroczyłem próg.

- Mam w domu ten komiks! - Zaskoczony zbliżyłem się do ściany. - To szkic z trzeciej części! Tyle razy czytałem go i… - Obróciłem się, ale Witczaka już nie było.

Korytarz i drewniane schody odchodziły od miejsca, w którym się znajdowałem. Próbowałem zorientować się, gdzie powinienem pójść, lecz pochłonęły mnie kolejne rysunki. Wszystkie znałem i kochałem. Z niedowierzaniem przypatrywałem się robotom, superbohaterom, najbardziej niesamowitym przygodom z moich ulubionych komiksów. Nawet nie zauważyłem, gdy dotarłem do salonu.

- To gdzie masz swoje grafiki? - Witczak siedział na kanapie. - Twoja siostra mówiła, że robisz świetne rzeczy.

- Nie są świetne. - Zbliżyłem się do biurka, na którym pewnie powstały te wszystkie niesamowite komiksy. - Przyszedłem powiedzieć, że nie dam rady. To znaczy, nie będę jednak przychodził na lekcje do pana.

- Pokaż tablet. - Wyciągnął rękę.

- Nie mam. - Prościej było skłamać, niż w to brnąć.

- Zarezerwowałem dla ciebie czas, więc może jednak pokażesz mi, nad czym pracujesz?

Miał rację. Z ramienia opieszale zsunąłem plecak i usiadłem przy Witczaku.

Wcześniej planowałem bardzo starannie wybrać te grafiki, które mu pokażę. Teraz jednak nie miało to znaczenia. Otworzyłem więc szkic, nad którym pracowałem dzisiaj. Przedstawiał Something. Jego jedno oko było zrobione z latarki, drugie, otoczone rzęsami, mrużyło się przed potężnym słońcem. W wyobraźni widziałem go: był robotem zrobionym z kawałków metalu i drona. Jednak gdy Witczak zaczął się przyglądać grafice, straciłem pewność, uświadomiłem sobie, że Something czegoś brakuje. Jakby nie miał duszy.

- Masz coś jeszcze? - zapytał.

- To Skela. - Pokazałem mu drugą grafikę. - Jest podróżnikiem. Od setek lat wędruje po uszkodzonym kawałku galaktyki, gdzie każdy system ma inne prawa fizyki. Stracił pamięć. Wie tylko, że nie może wrócić do Punktu Zero, ale nie pamięta, czym on jest. Jednego razu z Ziemi zauważa go przez teleskop dziewczyna.

Następna grafika pokazywała Tamarę. Uświadomiłem sobie, że prawdziwa Tamara miała w twarzy coś, co od pierwszej chwili nie dawało mi spokoju. Jakby coś ją naznaczyło. Na rysunku nie potrafiłem tego uchwycić.

- Wydałeś pieniądze, które dała ci siostra, i dlatego nie chcesz chodzić na lekcje? - zapytał Witczak. - Mogę spytać, na co je wydałeś?

- Na gry. - Powiedzenie prawdy zabrzmiałoby jak próba wzbudzenia współczucia.

- Będziesz na Frame Riot? - Witczak wstał, więc ja też się podniosłem. - To dobre miejsce dla ludzi takich jak ty.

Jak ja? Chyba żartował. Mówił o tej imprezie - o wielkim, corocznym święcie komiksu, które odbywało się na południu Polski, gdzieś blisko gór.

- Do zobaczenia na festiwalu! - dodał Witczak, prowadząc mnie do drzwi.

/fragment


Za fragment dziękujemy wydawnictwu Zaczytani! :)