Korea, podwójne życie i bohaterka, która skrywa znacznie więcej, niż można początkowo przypuszczać. „Dwa oblicza Hye-jin” Marty Żurawskiej to historia, w której wydaje nam się, że wiemy wszystko, jednak ostatecznie nic nie jest oczywiste. Jak piszą o niej recenzenci: „zachwycający debiut”, „nieprzewidywalna i zaskakująca”, „przypływ świeżości”. O inspiracjach, sekretach bohaterów i pracy nad historią Hye-jin rozmawiamy z autorką Martą Żurawską.

Wywiad z Martą Żurawską, autorką książki "Dwa oblicza Hye-jin"

 

„Dwa oblicza Hye-jin” to Twój pisarski debiut. Jakie emocje towarzyszyły Ci w czasie tej podróży – od momentu, kiedy otrzymałaś informację o wydaniu książki, do teraz, kiedy trzymasz ją w rękach?

Marta Żurawska: Pamiętam, że informację o wydaniu książki dostałam podczas wykładu na uczelni. Kiedy przeczytałam mail, początkowo zupełnie do mnie nie docierało, co właściwie się wydarzyło. Wyszłam z sali wykładowej, żeby jeszcze raz spokojnie przeczytać tę wiadomość i upewnić się, że dobrze ją zrozumiałam. To było ogromne szczęście, które jednak bardzo szybko przerodziło się w stres, nagle wszystko stało się realne. Zaczęłam się zastanawiać, czy mój tekst rzeczywiście się przyjmie, czy spodoba się czytelnikom. Byłam więc bardzo zdenerwowana, ale jednocześnie pozytywnie nastawiona do pracy nad książką. A teraz, kiedy trzymam ją w rękach, nadal nie do końca dociera do mnie, że wyszła. Wciąż wydaje mi się to czymś nierealnym.

 

Ta historia to niemal kryminał, skąd pomysł na taką fabułę?

MŻ: Dopiero od niedawna czytam kryminały, za to od dawna bardzo lubię oglądać programy i dokumenty poświęcone prawdziwym historiom kryminalnym, a także seriale oparte na książkach kryminalnych. Zawsze fascynowały mnie też wszelkiego rodzaju zagadki. Wiedziałam, że chcę osadzić fabułę w Korei, i uznałam, że zagadka będzie dobrym sposobem na nadanie tej historii odpowiedniego klimatu.

 

Właśnie, co do Korei – wiele miejsc powstało na potrzeby akcji i jest fikcją literacką, ale przeprowadziłaś także research do książki. Jak wyglądał?

MŻ: Najpierw zdecydowałam, że chcę osadzić fabułę w Korei, a dopiero później zaczęłam budować wokół tego całą historię. Dużo czytałam o tym kraju – mam również kilka książek na jego temat – ale przede wszystkim chciałam dobrze wczuć się w jego estetykę i klimat, dlatego oglądałam zdjęcia miejsc, a także seriale. Zagłębiłam się też w historię Korei, poznawałam jej legendy. Szczególnie zainteresowała mnie dynastia Joseon, która sama w sobie jest niezwykle ciekawym tematem, i myślę, że kiedyś chciałabym jeszcze wykorzystać ją w jakiejś historii.

 

Główni bohaterowie są wielowymiarowi, moralnie szarzy. Czy trudno było Ci utrzymać tę konwencję przez cały proces tworzenia?

MŻ: Mimo że książka nie jest szczególnie obszerna, bardzo zależało mi na tym, żeby dobrze przedstawić bohaterów i ich motywacje. Nie chciałam, by czytelnik miał poczucie, że nie rozumie ich zachowania albo że podejmują decyzje, które są zupełnie nieracjonalne. Dlatego dużo uwagi poświęcałam ich reakcjom i starałam się, aby były przede wszystkim spójne z ich charakterami. Miałam nawet osobny zeszyt z notatkami dotyczącymi bohaterów i tego, jak mogą reagować na poszczególne wydarzenia w książce. Mam nadzieję, że dzięki temu udało mi się zachować tę wielowymiarowość i wiarygodność. Oczywiście cały proces odbywał się pod czujnym okiem mojej redaktorki, która pomogła mi w pilnowaniu bohaterów. 

 

Co najbardziej lubisz w reakcjach czytelników po lekturze „Dwóch oblicz Hye-jin”?

MŻ: Najbardziej kocham reakcje czytelników na zakończenie i rozwiązanie zagadki. Dostaję czasem wiadomości, w których wręcz mi grożą, bo są przekonani, że wiedzą, w jakim kierunku pójdzie historia, a później się okazuje, że jest jeszcze gorzej.

 

Czy rozwiązanie zagadki fabularnej, którą wprowadziłaś do fabuły, i zakończenie książki były z Tobą od początku, czy pojawiły się dopiero na dalszym etapie pisania?

MŻ: Szkielet zagadki miałam zarysowany właściwie od początku, ale samo zakończenie wyglądało zupełnie inaczej. Początkowo planowałam dylogię, więc historia miała być znacznie bardziej rozbudowana i pociągnięta dalej. Ostatecznie zdecydowałam się zamknąć ją w jednej, krótszej formie, pokazać tylko skrawek większej historii. Wiedziałam więc, co się wydarzy i dlaczego, ale długo nie byłam pewna, w jaki sposób najlepiej to pokazać. Ostatecznie jestem bardzo zadowolona z tego, jak wygląda finał.

 

Czy Hye-jin i detektyw Kang są do siebie w jakimś stopniu podobni? Co ich łączy poza śledztwem?

MŻ: Myślę, że łączy ich przede wszystkim strach przed ludźmi, z którego później wynika samotność. Mogłabym tutaj mówić o wielu podobieństwach i różnicach w ich psychice, ale właśnie ten lęk przed drugim człowiekiem wydaje mi się tu wspólnym mianownikiem.

 

Gdybyś mogła ożywić jednego z bohaterów książki i porozmawiać z nim na żywo, kto by to był? O czym byście rozmawiali?

MŻ: Oczywiście chciałabym porozmawiać z głównymi bohaterami, ale chyba wybrałabym rodziców Hye-jin. Porzucili ją, gdy była dzieckiem, zostawili samą w domu, bez żadnej ochrony ani pomocy. Zapytałabym ich przede wszystkim o to, jak można podjąć decyzję o porzuceniu własnego dziecka. Co nimi wtedy kierowało? Czy mieli świadomość tego, co jej robią i jakie konsekwencje będzie to miało dla jej dalszego życia?

 

O czym jest książka "Dwa oblicza Hye-jin"?

 

Okładka - Dwa oblicza Hye-jin - Marta Żurawska

(ebook)

22.45 zł 44.90 zł (-50%)

(22,45 zł najniższa cena z 30 dni)

„Dwa oblicza Hye-jin” Marty Żurawskiej to historia z naprawdę nietypowym punktem wyjścia. Wyobraź sobie, że za dnia masz ciało 84-letniej kobiety, a dopiero po zmroku odzyskujesz swoją prawdziwą, młodą postać. Tak wygląda codzienność Hye-jin, która przez tajemniczą klątwę straciła szansę na normalne życie - za dnia, jako starsza kobieta, pracuje na lokalnym komisariacie policji jako sprzątaczka. Nocą znów jest młodą dziewczyną...Jej życie wywraca się do góry nogami, gdy policjant Kang Beot-seok otrzymuje w paczce tajemniczy naszyjnik. Trop prowadzi do rodziny Hye-jin i łączy się ze sprawą zaginięć młodych kobiet. Wraz z rozwojem śledztwa na jaw wychodzą kolejne sekrety, pojawiają się morderstwa, pytania o przeszłość bohaterki i coraz więcej powodów, by nikomu do końca nie ufać. Do tego dochodzi relacja, która zawiązuje się między Hye-jin i Kangiem oraz zakończenie, które według wielu czytelników potrafi naprawdę zaskoczyć. To świetna propozycja dla fanów koreańskich klimatów, kryminalnych zagadek, rodzinnych tajemnic i historii z nutą nadprzyrodzoności.

 

O Autorce

Marta Żurawska - na co dzień studiuje historię i filologię polską. Od rzeczywistości skutecznie odciągają ją trzy rzeczy: Londyn, lata osiemdziesiąte i powieść Ogniem i mieczem. Jest miłośniczką mleka z kawą i kina. Gdy odkrywa ciekawego aktora, od razu zapoznaje się z całą jego filmografią. Czyta głównie romanse i biografie, a jeśli sięga po kryminał, to tylko autorstwa Jo Nesbø. Rysuje po książkach – ku przerażeniu niektórych czytelników. Wcześniej znana czytelnikom jako fantasma.

 

Przeczytaj fragment książki "Dwa oblicza Hye-jin"

 

Rozdział 1.

Hye-jin w ciele osiemdziesięcioczterolatki wciąż czuła się jak swoja dwudziestosiedmioletnia nocna wersja. Nawet jeśli stawy jej strzykały, skóra była pomarszczona, a włosy straciły czarną barwę i w ich miejsce pojawiły się białe kosmyki. W komisariacie było jeszcze cicho. Słońce ledwo wyłoniło się zza horyzontu, a chłodne światło jarzeniówek odbijało się od pustych biurek. Szła korytarzem z termosem w ręku, poprawiając biały fartuch, gdy kątem oka zobaczyła sylwetkę opartą o framugę drzwi prowadzących do gabinetu. Detektyw Kang Beot-seok wyglądał, jakby właśnie wrócił z całonocnej akcji. Miał podkrążone oczy, wymiętą koszulę, a ruchy powolne i ciężkie. Przeciągnął się i mruknął coś pod nosem, bardziej do siebie niż do niej.

– Wygląda pan, jakby mógł się przewrócić od byle podmuchu, detektywie Kang – rzuciła, zanim zdążyła ugryźć się w język.

– To się nazywa poranek po trzech dniach bez poranka, pani Nam – odburknął mężczyzna, gdy skinął jej głową na powitanie, i opadł ciężko na krześle.

Westchnęła cicho, odkręciła swój termos i bez pytania nalała mu herbaty do papierowego kubka.

– Proszę, niech się pan napije – powiedziała łagodniej i włożyła mu go do dłoni. – Lepiej, żeby nie umarł pan w komisariacie… – dodała, siląc się na żart. – Pewnie nawet teczki by panu nie otworzyli. Każdy by wiedział, że to z przepracowania, detektywie Kang. Mężczyzna spojrzał na nią podejrzliwie, jakby myślał, że byłaby w stanie dolać mu do herbaty truciznę, ale najpewniej chodziło mu o to, że nie spodobał mu się kawał.

– Nie jest taka zła – wymamrotał, co w jego języku brzmiało jak entuzjastyczny zachwyt.

Hye-jin uśmiechnęła się żałośnie, udając, że jest jej to obojętne. W duchu jednak zanotowała, że to pierwszy raz, gdy przyjął coś od niej bez aż tak sarkastycznego komentarza. Naprawdę musiał być zmęczony. Odeszła od niego już bez słowa i skierowała się do małego pomieszczenia obok magazynku z papierem i środkami czystości. To był jej mały kantorek. Pachniało tam proszkiem do prania i starym mydłem w kostce. Przy drzwiach, tuż nad wieszakiem na płaszcze, zawsze mijała małe wyszczerbione lusterko, które bezlitośnie odbijało każdy szczegół. Hye-jin odruchowo zerknęła w jego stronę, choć zwykle unikała tego widoku za dnia. Zobaczyła kobietę, której nienawidziła od małego i przez którą utraciła rodzinę. Pod osłoną nocy jej włosy były lśniące, gęste i czarne jak skrzydła kruka. W świetle dnia, choć wciąż zadbane, zdradzały wiek, połyskując siwymi pasmami. W swoje oczy uwielbiała wpatrywać się tylko wtedy, kiedy odbijały się w nich gwiazdy, a nie gdy otoczone były siecią zmarszczek. Usta, cienkie i lekko zaciśnięte, nosiły ślad ciągłego wykrzywiania ich w dół, a wiotką skórę na policzkach szpeciły plamki starcze. Mimo tych wszystkich oznak przemijania było w niej coś uporczywie młodego. Może to, jak starała się prostować plecy, choć miała wrażenie, że z każdym tygodniem jest jej coraz ciężej? A może to ten błysk w oczach, który pojawiał się, gdy dostrzegała coś intrygującego? Na przykład w miarę przystojnego detektywa…? Ten dar, który częściej nazywała przekleństwem, nie dawał jej przewagi. Bo w młodszej wersji nie miała żadnego życia. Nie ukończyła szkoły, nie miała wykształcenia, znajomości i pracy. Ani szansy na normalne życie i założenie rodziny. Hye-jin westchnęła cicho, odwróciła się od lusterka i chwyciła mop. Nie miała na to czasu. Na oglądanie odbicia, które wracało do niej w przeklętych promieniach słońca.

Niedługo potem, kończąc sprzątać kolejny z gabinetów na parterze, usłyszała nagle podniesione głosy dochodzące z biura, gdzie zostawiła detektywa Kanga. Wychyliła głowę z pomieszczenia i zobaczyła, jak na końcu korytarza dwóch policjantów prowadzi zażartą kłótnię, a Kang ma minę, jakby mówił: „Dajcie mi wszyscy spokój!”. Hye-jin uśmiechnęła się pod nosem. Jej życie to wprawdzie była jedna wielka tajemnica i nieustanna walka o jej utrzymanie, ale takie zwykłe ludzkie sprzeczki w komisariacie? To coś, co niesamowicie ją uspokajało. Taki mały przypominacz, że świat jednak ma swoje stałe punkty. Stała tak, podpatrując, jak zachowywał się Kang. Był jak skała. Uparty, samotny i… skrzywdzony. Czasem odnosiła wrażenie, że nosi na barkach ciężar całego świata, a jego zaciśnięta szczęka i chłodne spojrzenie służyły mu jako tarcza, którą zasłaniał się, by nie pokazać słabości. Nieraz czuła się jak jego matka, choć sama tego nienawidziła. On też nie znosił, gdy mu matkowała. Gdyby jednak nie widział w niej staruszki, mógłby odebrać to zupełnie inaczej. Dlatego starała się być subtelna, bardziej wyrozumiała i czujna. Zawsze przyglądała mu się uważniej niż inni. Widziała, jak bardzo mu zależy, ale nie na ludziach, na których powinno, lecz na sprawach, na zagadkach pochłaniających go bez reszty. I choć często irytował ją ten jego chłód, wiedziała, że pod tą twardą powłoką kryje się ktoś, kto po prostu boi się zaufać. Ktoś, kto tak jak ona nosi w sobie więcej bólu, niż potrafi to pokazać. Bo tacy jak ona potrafili rozpoznać to u innych. Nie mogła jednak za długo na niego patrzeć i pozwalać sobie na przerwę w pracy. Nawet jeśli w zasadzie nie była formalnie zatrudniona w komisariacie. Dzięki uprzejmości funkcjonariuszy pozwolono jej tak dorabiać: kilka razy w tygodniu myła podłogę, ścierała kurz i pomagała przy lekkich pracach. Próbując ukryć delikatny rumieniec, przeszła obok mężczyzn, popychając wózek, gdzie wsadziła wiadro z brudną wodą. Weszła do starej windy, która przerażała swoim wyglądem, i zjechała na dół, aby wyjść przed budynek. Brudna woda wylądowała zaraz w kracie kanalizacyjnej. Naraz tuż przy niej zatrzymał się kurier w maseczce. Wzdrygnęła się, kiedy stanął – jak dla niej – zbyt blisko. Mężczyzna wyciągnął w jej kierunku małej wielkości karton.

– Czy może to pani przekazać detektywowi Kangowi? – spytał, wpatrując się w nią czujnie.

– Oczywiście. – Wytarła dłonie w fartuch i wzięła od niego paczkę.

– Dziękuję. – Skinął głową i od razu się odwrócił, by odejść.

Hye-jin chciała jeszcze zapytać, czy nie zgubił etykiety, bo zorientowała się, że pudełko było nieoznakowane, nim jednak zdążyła to zrobić, kurier wsiadł do ciężarówki i odjechał. Wzruszyła ramionami, będąc tylko trochę zainteresowana, co mógł dostać detektyw, i położyła paczkę na wózku. Wróciła do środka z zamiarem posprzątania wspólnej kuchni, a nim dotarła do kantorka, aby wymienić potrzebne jej do tego rzeczy, weszła do sali, gdzie stało kilka biurek.

– Do mnie, pani Nam? – zapytał Kang, widząc ją z paczką.

– Tak, detektywie Kang – odpowiedziała.

Kang obejrzał karton z każdej strony, otworzył go i zmarszczył brwi. Po chwili wysunął bezpośrednio z kartonu na leżące na biurku dokumenty połowę pękniętej zawieszki w kształcie kwiatu wiśni i karteczkę. Hye-jin momentalnie serce zabiło tak mocno, że zdawało jej się, iż za moment rozerwie jej klatkę piersiową. Złapała się rogu biurka, gdy nogi się pod nią ugięły.

– Pani Nam! – Kang poderwał się i pomógł jej usiąść na zajmowanym wcześniej krześle. – Czy wszystko w porządku?

Ale Hye-jin nic sobie nie zrobiła z jego pytania, tylko zerknęła na karteczkę. Na widok zapisanych na niej znaków miała ochotę zwymiotować ze stresu: "Detektywie Kang, czy pomoże mi pan znaleźć właścicielkę drugiej części naszyjnika?"

– Pani Nam? Niech się pani napije herbaty. – Kang przekazał jej papierowy kubek, podany przez któregoś z kolegów stojących już za jego plecami.

– Tak… Tak, po prostu… trochę mi słabo – wymamrotała, ale skinęła głową w podzięce.

(...)

 

Pełna wersja książki i ebooka czeka tutaj. :) Sprawdź też inne ebooki wydawnictwa beYA!