Dawno
dawno
temu
mniej
więcej
lat
wstecz
za
siedmioma
górami
i
za
siedmioma
rzekami
w
domku
z
waty
mieszkało
siedem
papierowych
ludzików
Pierwszy
o
imieniu
Króciak
uwielbiał
jeść
naleśniki
drugi
Bonifaś
grać
w
szachy
Trzeci
najchętniej
spał
dlatego
wszyscy
nazywali
go
Rześki
Czwarty
i
piąty
ludzik
od
urodzenia
nie
zostali
rozcięci
nożyczkami
dlateo
noszą
wspólne
imie
Combo
a
najbardziej
lubią
filmy
muzyczne
Szósty
ludzik
jest
wyjątkowy
gdyż
wykonany
został
z
innego
papieru
Z
tego
powodu
zadziera
nosa
a
to
co
najbardziej
lubi
to
opowiadać
o
sobie
Jego
imię
to
Baron
Papierowe
ludziki
mają
swojego
przywódcę
To
ostatni
z
nich
znacznie
od
nich
wyższy
i
lekko
łysiejący
Mastero
Nasza
siódemka
wiodła
spokojne
życie
pełne
zabawy
i
śmiechu
Wszystko
jednak
uległo
zmianie
gdy
w
okolicy
zagnieździł
się
plastelinowy
wrolis
Ta
paskuda
mająca
ciało
w
połowie
lisa
a
w
połowie
wrony
zakradała
się
nocą
do
wacianej
chatki
papieraków
tak
bowiem
nazywał
się
gatunek
ludzików
i
bezczelnie
podbierała
watę
ze
ścian
domku
Każdego
ranka
gromadka
naszych
ludzików
na
polecenie
Mastero
zamiast
do
zabawy
musiała
udać
się
do
pracy
by
stworzyć
watę
z
sierści
mchlaków
i
załatać
dziury
w
ścianach
Całe
szczęście
mchlaki
rosły
na
każdym
drzewie
w
lesie
Najbardziej
niezadowolony
z
całej
sytuacji
był
Rześki
bo
wolałby
pospać
niż
pracować
oraz
Baron
który
wolałby
mówić
innym
o
sobie
Niestety
podczas
pracy
potrzebna
jest
koncentracja
więc
nic
innego
nie
da
się
robić
W
zaistniałej
sytuacji
chyba
tylko
Combo
byli
zadowoleni
bo
podczas
pracy
mogli
śpiewać
wszystkie
piosenki
które
usłyszeli
tego
lata
w
pobliskiej
rzece
Musicie
wiedzieć
że
ryby
w
rzece
śpiewają
jak
nikt
inny
na
świecie
a
do
tego
ostatnio
dostały
się
na
porcelanową
akademię
muzyczną
więc
ćwiczą
i
wymyślają
nowe
piosenki
Po
ciężkiej
pracy
wszystkie
papieraki
jedzą
obiad
naleśniki
z
naleśnikami
Króciak
jest
wtedy
taki
szczęśliwy
że
aż
mruczy
jak
kocopianki
Swoją
drogą
w
piwnicy
watowego
domku
żyją
chyba
ze
kocopianki
Są
miłe
niegroźne
żywią
się
oglądaniem
żółtej
od
chłodu
ubitej
ziemi
w
piwnicy
i
kroplami
wilgoci
które
wznoszą
się
co
jakiś
czas
z
podłogi
piwnicy
ku
jego
sufitowi
U
Was
w
piwnicach
pewnie
też
żyją
kocopianki
i
pewnie
też
jest
ich
bo
taka
już
ich
natura
Podczas
wspomnianego
obiadu
Bonifaś
zawsze
zerka
na
tapczan
gdzie
ma
rozstawione
szachy
i
gra
tam
sam
ze
sobą
ruszając
się
jeden
raz
przy
każdym
obiedzie
Tak
toczy
się
obecnie
życie
naszych
papieraków
zmącone
wydarzeniami
nocnych
eskapad
wrolisa
Jednak
pewnego
wieczora
Mastero
wpadł
na
pomysł
żeby
pogadać
z
wrolisem
Najpierw
jednak
należało
go
odszukać
Z
samego
rana
zamiast
naprawiać
dziury
w
domku
cała
siódemka
wyruszyła
na
poszukiwania
gniazda
wrolisa
Pod
koniec
pory
obiadowej
znaleźli
gniazdo
Ich
oczom
ukazał
się
zawiszony
na
drzewie
kokon
cały
niebieski
i
sapiący
jak
zmęczony
ubieraniem
butów
gruby
trol
któremu
brzuch
nie
pozwala
się
schylić
Gdy
kokon
sapie
oznacza
to
że
właściciel
jest
wewnątrz
Czujna
gromadka
powoli
i
ostrożnie
podeszła
pod
siedzibę
wrolisa
i
zapukała
Kokon
zamarł
zmienił
kolor
na
fioletowy
W
jego
spodzie
otworzyła
się
powoli
maleńka
dziura
i
wydobył
się
z
niej
nieprzyjemny
syk
Czego
chcecie?
Nikt
was
tu
nie
prosił
wysyczał
arogancko
wrolis
Przyszliśmy
tutaj
bo
chcieliśmy
poprosić
byś
nie
zabierał
waty
z
naszej
chatki
powiedział
Combo
Kiedy
trzeba
było
powiedzieć
coś
dosadnie
i
stanowczo
Combo
nadawał
się
do
tego
idealnie
bo
brzmiał
dwa
razy
głośniej
od
innych
papieraków
Dobra
zgodził
się
wrolis
Szczęśliwe
papieraki
wróciły
do
domu
i
późnym
wieczorem
zjadły
obiad
z
odgrzewanych
naleśników
w
sosie
z
naleśników
Byli
bardzo
zadowoleni
Ich
życie
nareszcie
wróciło
do
normy
znowu
od
rana
bawili
się
i
śmiali
Coś
jednak
zmieniło
się
na
zawsze
Nauczyli
się
że
czasami
warto
zjeść
obiad
na
kolację
a
odgrzewane
naleśniki
smakują
lepiej
Koniec
Autor
Tomasz
Jaśniewski
Inspiracja
papier
toaletowy
i
wata
którą
autor
napotkał
w
łazience