Jacek Mirczak

Zwykłe dni

© Jacek Mirczak, 2018

Książka zawiera ponad czterdzieści krótkich utworów prozatorskich Jacka Mirczaka powstałych w roku 2017. Dotyczą spraw codziennych, uczuć obserwacji otaczającego świata. Zwięzła i minimalistyczna forma nadaje im wyjątkowego charakteru, dając jednocześnie wrażliwemu odbiorcy, ogromne pole do interpretacji.

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Zwykłe dni

2. Kain

3. Piotruś

4. Zapisanie

5. (A)pollonia

6. Marszałkowska

7. 35 mm

8. Nadeszło lato

9. Przestrzeń

10. Lekarz czasu

11. Siódmego dnia odpocznę

12. Porządek rzeczy

13. Mama

Kain

Kiedy tędy przechodzę — wieczorne manowce — to myślę, że szkoda. Moglibyśmy pogadać o malwach i czerni albo o kolorach Utrilla na podwórkach Stalowej. Może gdybym urodził się wcześniej albo Ty miałbyś mniej w głowie.

Piotruś

Zaplata się w jego palce, zupełnie, gdy on od niechcenia, a druga ręka wprawnym ruchem kolejny kieliszek i ona kolejny, coraz sprawniej. Wtopieni w czerwień krzeseł, gwar i duchotę, w kącie przy gablotce wspomnień. Trupie cienie, ostre kliny światła, gwiazdy w kamieniu. Zaplatają się w noc.

Zapisanie

Wysoko, nad szumem miasta, mieszka niebo, pogięte jak serwetka wyjęta z kieszeni, czarne słowa między plamami po winie, ptaki spadają z deszczem.

(A)pollonia

Siedzę w drugim rzędzie, ty obok, krzesła są mało wygodne, nie mogę założyć nogi na nogę. Herakles o twarzy Jokera patrzy mi prosto w oczy, uśmiecha się? Chciałem tylko porozmawiać. Wkurzony Zeus a my znowu bez parasola.

Marszałkowska

Konto z dostępem do coworku, Idea Hub, nic z tego nie rozumiem. Eros i Psyche patrzą z wysoka, na dole ludzie do wynajęcia, ryż z woka, spadają kasztany, słońce biegnie po krzywej, linia życia, linia cienia, gaśnie brudny chodnik. Krzesło jest metalowe a wieczory już chłodne.

35 mm

Ściemnia się. Idę przez miasto tak, żeby siebie nie spotkać, brakuje już we mnie miejsca. Ręce uwięzione w kieszeniach badają klucze, mokrą chustkę do nosa i skasowany bilet. Przewijam stopami czarno-czarny film drogi. Fade-out.

Nadeszło lato

Słońce, ptaki, liście, lato jest, podsłuchałem, że tak, ludzie mówią, więc jest. Pociąg wywiózł mnie za miasto w zieleń i śmieci, na łąkę nabrzmiałą jak popcorn. Teraz odmrożone palce odgryzam przy łokciu, tak trzeba, tak jest bezpieczniej, z zapasem. Karma dla wilków.

Przestrzeń

Czarny kundel obszczekuje mnie każdego ranka. Zawsze tak samo, siedem uderzeń, a potem szcza na murek. Chyba za mało tu miejsca dla naszych dwóch czerni.

Lekarz czasu

Spotykam go w parku. Bosy, w długim płaszczu podszytym niebem, z rozwianą bielą włosów, szerokim gestem przewija chmury do tyłu. Ja jestem z ziemi i do ziemi, i nie da się mnie przewinąć. Pytałem.

Siódmego dnia odpocznę

Sześć odmian błękitu do wyboru prosto z puszek otwieranych nożem, brzegi falujące połyskiem. Sześć odmian smutku do wyboru prosto z wnętrza, odcienie, struktura, miękkość dylematów, drobne niuanse pod warstwę czerni.

Porządek rzeczy

Lubię stare fotografie, postrzępione brzegi, gasnące biele i czernie, plamy dawnych chemikaliów. Chcę na nich wyblaknąć, zaniknąć powoli na dnie pudła po butach, które wyjmuje się od święta. Tymczasem tkwię tutaj w cyfrowym koszmarze na tle nieba HDR, choć tak naprawdę jestem już szary. Jedyna nadzieja w chmurze, która kiedyś z wiatrem, albo deszczem.

Mama

Siedzimy w cieniu starej brzozy, zieleń między palcami, ogródek zarasta coraz bardziej, rybki czerwienieją w stawie i ten dziwny bluszcz otulający tuje. Wieczorem herbata. Tyle zmarszczek. Czasem coś powiem, nie pytam.

Tata

Widziałem dzisiaj kuropatwę. Nie znam się na ptakach, ale tego zapamiętałem. Upalnego dnia, gdy miałem sześć albo siedem lat szliśmy przez pola, pokazał mi i zapamiętałem. Dobrze jest zobaczyć kuropatwę, tylko ten zimny, jesienny wiatr nie cichnie.