Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Julkowi z miłością – mama

Agnieszka Sowińska, tłumaczka

Rozdział 1

w którym stykają się wąsami

– Ała! Ała! To boli! Dlaczego mnie pani tak szszszarpie?! – zasyczała Markiza i wygięła się w łuk.

– No już, już, moja słodziutka, już, córeczko. – Nina Padła kolejny raz przejechała szczotką po śnieżnobiałym kocim grzbiecie. – Zaraz pozbędziemy się tego okropieństwa! Zobacz, jakie ci się porobiły straszliwe kołtuny! – Zademonstrowała Markizie kłaczki splątanej sierści, które utkwiły między metalowymi ząbkami.

– Och, te tortury nigdy się nie skończą – jęknęła kotka. – Kiedy rąbała pani kury i żywiła się mięsem, nic pani nie obchodziły moje kołtuny! Oszalała pani przez te ogóreczki i pomidorki! Musi w nich brakować jakichś ważnych dla mózgu pierwiastków!

– Tak, tak, wiem, że moja kiciunia to lubi! – Nina Padła oczyściła szczotkę z sierści i ponownie zabrała się do pracy. – Lubisz, jak cię czeszę, prawda, cukiereczku?

– Nie cierpię! – syknęła Markiza. – Proszę mnie puścić! Dlaczego mi to pani robi?

– Tak, tak, moja kiciunia uwielbia, gdy mamusia ją czesze…

– Nie jest pani moją mamusią!

– Jeszcze chwilka i mamusia zrobi z ciebie księżniczkę… A to co znowu? Kolejny kołtun? Nie potrzebujemy kołtunów na wystawie, prawda, cukiereczku? Zaraz go… Ała! Dlaczego ugryzłaś mamusię?! Dlaczego na mnie syczysz?! Tak nie można!

– To reakcja na stresss! – Markiza wyrwała się z rąk Niny Padłej, wskoczyła na parapet i z oburzenia aż splunęła do doniczki z kaktusem.

– Nie waż się uciekać od mamusi! – Nina Padła zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę okna. – Mamusia będzie cię dziś jeszcze strzyc i kąpać przed wystawą!

– Raczej nie. – Kotka odczekała, aż Nina Padła podejdzie bliżej, i z wielką gracją wyskoczyła przez okno.

– Markiza! Ani mi się waż! Padało! Łapki sobie pobrudzisz!

Kotka napuszyła ogon i z godnością przedefilowała przez podwórze, wchodząc w najgłębsze błoto, tak że śnieżnobiałe spodenki stały się bure aż do brzucha. Potem zaczęła ostrzyć pazury o pień ulubionego dębu – ale wtedy uświadomiła sobie, że Nina Padła rano je bestialsko przycięła. Pomacała łapką korę: spękana, porowata. Po takiej nawet na kikutach pazurów można się wdrapać na samą górę…

– Nie rób tego – rozległo się z gałęzi. – Padało, pień jest bardzo wilgotny, łatwo się pośliznąć.

– A ty kim jesteś? – Markiza na wszelki wypadek zjeżyła się w puchatą śnieżnobiałą kulę. – Co robisz na moim drzewie i na moim terytorium?

– Jestem Młodszym Borsukiem Po…

– A, kociak, pamiętam cię! – Markiza zmierzyła wzrokiem ześlizgującego się z pnia Borsukota i z ulgą się odjeżyła. – Jesteś z policji!

– Nie jestem kociakiem, tylko… Zresztą nieważne. Przechodziłem tędy po prostu…

– Po moim terytorium?

– Eee… no tak… policja czasami patroluje także tereny prywatne… No więc przechodziłem tędy…

– …i przypadkiem wlazłeś na moje drzewo?

– Zaczęło padać, więc pozwoliłem sobie wspiąć się na nie, aby ukryć się w jego koronie.

– Mimo że na pniu jest mój zapach? – Markiza zmrużyła oczy, delikatnie potarła policzkiem o pień i powąchała korę.

– Tak, mimo to. A właściwie na odwrót.

– Jak to na odwrót?

– No na odwrót. Twój zapach wydał mi się pociągający. Więc wlazłem na drzewo. I tyle.

– I, jak rozumiem, chowasz się na moim drzewie przed deszczem już nie pierwszy raz. – Markiza podeszła do Borsukota tak blisko, że na sekundę zetknęli się wąsami. – Czułam twój zapach wczoraj i przedwczoraj, i przedprzedwczo…

– Ostatnio często pada – wyszeptał Borsukot. – Co zrobić, wiosna.

– Wiosna, tak. Liście się jeszcze nie rozwinęły. A z tego drzewa jest świetny widok, prawda? – Markiza trzykrotnie obeszła Borsukota, za każdym razem trącając go w prawe ucho swoim puszystym ogonem. – Widać z niego wszystko, co się dzieje w domu.

Borsukot nerwowo zastrzygł uchem.

– Tak, widok jest całkiem, całkiem.

– Dziś patrzyłeś, jak Nina Padła mnie czesze. Podobało ci się?

– Nie. To znaczy tak.

– To nie czy tak?

– Nie podobało mi się to straszne narzędzie…

– Szczotka.

– Okropne słowo. Ale ty… Jesteś taka puszysta i biała… U nas w lesie nie ma takich puszystych i białych… takich pięknych zwierząt. Ty mi się podobałaś. No, powiedziałem to.

– Naprawdę? W waszym lesie nie ma kotów?! Jesteś tam jedyny?

– Ja nie jestem… Zresztą… Chociaż… No tak, ogólnie rzecz biorąc, w naszym lesie nie ma kotów.

– Koszmar. Skoro nie macie kotów, to kto jest u was najpiękniejszy?

– Najpiękniejszy… – zamyślił się Borsukot. – Chyba Piesiec.

– Piesiec?! One tu w ogóle występują?

– Od jakiegoś czasu tak. Przyjechał chyba z północy.

– Puszysty?

– Dosyć.

– Jakiego koloru?

– Biały.

– Jak ja?

– Nie, ty jesteś o wiele bielsza! – żarliwie zapewnił Borsukot. – Zwłaszcza kiedy jesteś czysta.

– Och, specjalnie wlazłam w błoto – roześmiała się Markiza. – Żeby podrażnić się z Niną Padłą.

– Śmiejesz się, ale oczy masz smutne.

– Spostrzegawczy jesteś.

– Oczywiście. Przecież pracuję w policji. Ta Nina Padła… Czy ona cię krzywdzi?

– Tak – potwierdziła kotka. – Zarówno fizycznie, jak i psychicznie.

Borsukot poczuł, że krew napływa mu do uszu.

– Rozprawię się z nią! Powiedz, co ona ci robi?

– Wyczesuje mi kołtuny z futra, obcina pazury, podaje obrzydliwe witaminy na sierść… I okropnie się spoufala: wciąż mówi do mnie na ty i uważa się za moją mamusię…

– Tak? I co jeszcze? Na razie nie widzę znamion przestępstwa.

– I niegustownie się ubiera, to mnie strasznie traumatyzuje. Widzisz, w jakich paskudnych kaloszach człapie po podwórzu?

– Ale… hmm… powiedziałaś przecież, że ona cię krzywdzi.

– To mnie krzywdzi. Jej żółte gumowce mnie krzywdzą!

– Markizaaa! Kiciuniuuu! Kici, kici, kici!

– Śmieszna jest, prawda? Myśli, że reaguję na „kici, kici”. Jakbym była jakąś uliczną żebraczką, a nie puszystym, śnieżnobiałym rasowym persem!

Markiza głośno miauknęła, aby zwrócić na siebie uwagę, a następnie odwróciła się do Niny Padłej tyłem, zadarła ogon i ruszyła ku dziurze w płocie.

– Gdzie idziesz, moja kiciuniu, moja słodziutka?

– Na spacer do lasu, Nino Padła! – Kotka przeskoczyła przez dziurę, a Borsukot za nią.

– Dokąd uciekasz przed mamusią, moja słodziutka? – Po drugiej stronie płotu głos Niny Padłej załamał się z żalu.

Markiza westchnęła i przewróciła oczami.

– Ona kompletnie nie rozumie, co się do niej mówi. Po tym, jak zrezygnowała z mięsa i przeszła na warzywa, coś stało się z jej mózgiem. Nawet mi jej szkoda. Biedna Nina Padła. Nie radzi sobie bez mięsa. Wszystko, dosłownie wszystko jest na mojej głowie. Cały jej świat, rozumiesz?

– Tak.

– Dlatego nigdy nie zdołam jej zostawić. To byłoby zbyt okrutne. To co, idziesz, Kocie Policji?

– Nie jestem… Nie żeby… Dokąd? – Borsukot wygiął grzbiet w znak zapytania.

– Jak to dokąd? Ty też jesteś wegetarianinem, kociaku? Przecież powiedziałam: na spacer do lasu.

– Nie jestem… Chociaż właściwie…

– Idziesz czy nie? Spieszy mi się. Chcę iść na spacer, żeby podrażnić się z Niną Padłą, ale potem muszę jeszcze wziąć kąpiel i zrobić fryzurę. Jutro mam konkurs piękności w Domu Kultury.

– Wygrasz.

– Naturalnie. To co, zapraszasz mnie na spacer do lasu?

– Ja… Tak! Oczywiście.

– Macie tam w ogóle coś ciekawego?

– No… mamy…

Borsukot zamarł. Pospiesznie rozważał dostępne opcje. Czuł, że z napięcia zaraz dosłownie wylinieje. Taka kotka – śnieżnobiała, perska, dumna – czym zrobić na niej wrażenie? Las jest taki zwyczajny, codzienny, domowy. Co można tam pokazać królowej piękności? Brzozy, świerki, igiełki, dziuple, ptasie kupy? Słabe. Zeszłoroczną żurawinę na bagnach? W zasadzie romantyczne. Ale nudne. Czy jest coś nudniejszego od zeszłorocznej żurawiny? A może tę dużą kałużę z dżdżownicami na dnie, niedaleko posterunku? Można je wymacywać łapą i łowić na ślepo. To dość zabawne. Ale jakieś takie przyziemne… I nagle zamruczał – ostrożnie, w pierwszym stopniu błogości – wpadł na coś!

– Może chciałabyś pójść na wernisaż? Dziś mamy otwarcie Podziemnego Muzeum Dalekiego Lasu.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Tytuł oryginału: Зверский детектив. Когти гнева

First published in the Russian language by Clever-Media Publishers, Moscow, Russia

© Copyright for the text by Anna Starobinets, 2016

© Copyright for the illustrations by Maria Muravski, 2016

© Copyright for the Polish translation by Agnieszka Sowińska, 2021

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Dwie Siostry, Warszawa 2021

The publication of the book was negotiated through Banke, Goumen & Smirnova Literary Agency (www.bgs-agency.com).

Książka została wydana w ramach programu wsparcia tłumaczeń literatury rosyjskiej TRANSCRIPT prowadzonego przez fundację Michaiła Prochorowa.

ISBN 978-83-8150-439-3

wydanie I

wydawnictwodwiesiostry.pl

redakcja: Karolina Iwaszkiewicz

korekta: Małgorzata Kuśnierz, Piotr Królak, Martyna Kukuła

skład wersji elektronicznej: Klaudia Kozińska

Ta książka jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy o przestrzeganie praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Wydawnictwo Dwie Siostry sp. z o.o.

al. 3 Maja 2 m. 183

00-391 Warszawa

Biblioteki, szkoły, przedszkola, księgarnie i inne instytucje zainteresowane ofertą specjalną zachęcamy do kontaktu z działem handlowym (marketing@wydawnictwodwiesiostry.pl, +48 577 888 278).