Dorota Suwalska

Zuźka. Znowu kręcisz!

Tytuł: Zuźka. Znowu kręcisz!

Tekst: Dorota Suwalska

Okładka i ilustracje: Magdalena Jakubowska (ilustracyjnie.pl)

Liternictwo odręczne: Magdalena Jakubowska (ilustracyjnie.pl)

Redaktor prowadzący: Dariusz Sędek

Koordynator projektu: Iwona Oriańska

Redakcja i korekta: Monika Łojewska-Ciępka

Skład i przygotowanie do druku: Monika Łojewska-Ciępka

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Skład Papieru, Warszawa 2024

© Copyright for the text by Dorota Suwalska, 2004–2024

© Copyright for illustrations by Magdalena Jakubowska, 2024

All rights reserved.

ISBN 978-83-959031-6-8

PRINTED IN POLAND

Wydawnictwo Skład Papieru

ul. Szanajcy 3/7, 03-481 Warszawa

skladpapieru@skladpapieru.pl

skladpapieru.pl

fb: @skladpapieru

ig: @wydawnictwo_skladpapieru

Spis treści

Oryginalny styl

Plecak

Bezsenność w Brzezinie

Dafnie

Ładny gips

Nowy

Hedwiga

Zimą trzeba się przebierać

Hurra! Jestem chora!

Sezon na chirurga

Kawa czy herbata

Kobiecość

Z kręceniem

Oryginalny styl

Cześć! Jestem Zuźka i mieszkam w Brzezinie przy ulicy Leśnej 8 jako ludność napływowa. Kiedyś nie wiedziałam, co to znaczy. Myślałam, że przypłynęliśmy do Brzezina tratwą albo jakimś statkiem, bo obok naszego domu jest taka mała rzeczka, ale rodzice wytłumaczyli mi, że ludność napływowa to wszyscy ci, którzy przeprowadzili się do jakiegoś innego miejsca.

Moi rodzice przeprowadzili się do Brzezina, ponieważ zawsze marzyli o tym, żeby zamieszkać na wsi.

– Nie ma to jak życie na wsi – zwykł mawiać mój tata. – Cisza, spokój… nie to, co w Warszawie… Te dzikie tłumy i huk samochodów.

Zdaje się jednak, że dzikie tłumy ze swoimi samochodami wpadły na ten sam pomysł, dlatego teraz w Brzezinie mieszka pewnie połowa Warszawy, nie licząc dawnych mieszkańców i przybyszów z innych stron świata.

– To już nie jest ten Brzezin, co dawniej – ubolewa tata, ale ja jestem zadowolona. Mam teraz więcej kolegów i koleżanek.

Szkoda tylko, że żadna koleżanka nie chce sprowadzić się do tego domu naprzeciwko, który widać przez kuchenne okno.

– Zróbcie coś, żeby wreszcie ktoś tam zamieszkał! – mówię rodzicom przy śniadaniu, ale nie codziennie. Tylko w te dni, kiedy ogarnia mnie jakaś melancholia. A melancholia odzywa się u mnie na zmianę pogody, zupełnie jak reumatyzm w kościach babci Tereski. – Namówcie ciocię Jolę albo ciocię Kasię… Zresztą wszystko jedno kogo. Ważne, żeby mieli córkę w moim wieku i żeby zamieszkała w pokoju na poddaszu, w tym, co ma takie fajne okienko w dachu, dokładnie naprzeciwko mojego okna, żebyśmy nocą mogły przesyłać sobie tajne znaki za pomocą latarek.

– W nocy to się śpi – wtrąca się wtedy tata, ja zaczynam płakać, a mama mówi:

– Oj, oj, chyba będzie padać, bo Zuzia ma dzisiaj melancholijny nastrój.

– To nieprawda! Wcale nie będzie padać! Chodzi tylko o to, że to okropna niesprawiedliwość, że żadne dziecko nie mieszka na naszej uliczce.

I to jest prawda, że to okropna niesprawiedliwość, bo na naszej uliczce faktycznie nie ma żadnych dzieci. To znaczy dzieci są, ale tylko latem, kiedy przyjadą na wakacje na działkę, ale akurat wtedy my przeważnie wyjeżdżamy. Nie wiem, dlaczego wszystko musimy robić inaczej.

Kiedyś uważałam, że moi rodzice są zupełnie normalni, ale im dłużej żyję na tym świecie, tym częściej zauważam, że oni wszystko robią na odwrót. Ma to oczywiście swoje dobre strony, na przykład taką, że moja mama nie za bardzo się przejmuje, kiedy się zabrudzę, choć inne mamy potrafią zrobić o to całą aferę. Czasami jednak wynikają z tego różne nieporozumienia. Na przykład kiedy byłam mała, uważałam, że wszystkie mamy są wegetariankami, bo moja mama i młodsza siostra mojej mamy, ciocia Agnieszka, nie jedzą mięsa, tylko moje babcie jedzą mięso. Dlatego myślałam, że dorosłe panie zaczynają jeść mięso z chwilą, kiedy stają się babciami, i potem bardzo się zdziwiłam, gdy zobaczyłam, jak odżywiają się mamy moich koleżanek.

Myślałam też, że wszystkie żony mają inne nazwisko niż mężowie, bo tak jest u nas. To się nazywa, że żona po ślubie zostaje przy swoim nazwisku, a dzieci dostają nazwisko męża.

– To się dosyć często zdarza w naszym środowisku – wytłumaczyła mi mama, bo moi rodzice są plastykami i ja kiedyś myślałam, że większość ludzi na świecie to są malarze, ale tutaj, w Brzezinie, nie jest ich tak wielu, kiedy więc w tym roku przyszła do naszej szkoły nowa pani (poprzednia musiała urodzić dzidziusia), od razu doszła do wniosku, że jestem dzieckiem z rozbitej rodziny, choć widząc mojego tatę odwożącego mnie co dzień do szkoły, musiała przyznać, że jest to dość przyzwoita rozbita rodzina.

Ja zresztą powiedziałam, że ma rację, że jest rozbita, ale tylko troszkę, ponieważ myślałam, że chodzi o tę stłuczkę, którą mieliśmy kilka dni wcześniej.

Pani była bardzo zadowolona, że tak szybko udało jej się postawić trafną diagnozę, i w ten sposób po raz kolejny w swoim życiu trafiłam do psychologa.

Pani psycholog okazała się bardzo miła, bo z nimi to już tak jest, z tymi psycholożkami. Muszą być strasznie miłe. Nawet jeśli ktoś je okropnie wkurzy. Uśmiechnęła się do mnie. Podała kartkę i kredki. I powiedziała:

– Zuziu! Chciałabym, żebyś narysowała mi swoją rodzinę.

Prawdę mówiąc, spodziewałam się tego, bo każdy psycholog uwielbia wprost patrzeć, jak dziecko rysuje swoją rodzinę. Wiem coś o tym, ponieważ kiedyś już byłam u psychologa, ale gdzie indziej, bo brzydko piszę i mam rozproszoną uwagę. Wtedy też rysowałam rodzinę, ale ponieważ tym razem to była szkolna psycholożka, postanowiłam szczególnie się przyłożyć, bo nie byłam pewna, czy to się nie odbije na ocenie z rysunków. Nasza pani też kazała nam narysować rodzinę, ale ja wtedy musiałam powiedzieć parę słów Karolowi (bo on też wcześniej powiedział mi parę słów, w dodatku niezbyt miłych) i nie za bardzo mi wyszło, i dostałam uwagę, ale u pani psycholog nie miałam się z kim kłócić, szybko więc zabrałam się do roboty.

Najpierw narysowałam siebie, a wokół swojej głowy mnóstwo różnych rzeczy.

– A kto to jest ta dziewczynka z lokami? – spytała psycholożka.

– Jaka dziewczynka? Z jakimi lokami? – zdziwiłam się.

– No ta.

– To przecież ja! Ale gdzie tu pani widzi loki?

Pani pokazała na te rzeczy, które narysowałam dookoła głowy.

– To nie są żadne loki, tylko uwaga – wyjaśniłam. Doprawdy, trochę to dziwne: psycholog, a trzeba jej wszystko tłumaczyć.

– Uwaga?! – Oczy pani psycholog zrobiły się wielkie i okrągłe.

– No tak, uwaga, ale okropnie rozproszona. Bo ja mam rozproszoną uwagę. Dlatego pani wlepia mi uwagi i dlatego posyłają mnie do psychologa.

Table of Contents

strony tytułowe

spis treści

1 Oryginalny styl

okładka