Neal Schusterman

ŻNIWO

Żniwa śmierci 3

przełożyła Katarzyna Agnieszka Dyrek

Tytuł oryginału: The Toll by Neal Shusterman

Polish Language Translation copyright © 2023

by Grupa Wydawnicza Foksal

Original English language edition copyright © 2019

by Neal Shusterman

Published by arrangement with Simon & Schuster Books For Young Readers, An imprint of Simon & Schuster Children’s Publishing Division.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the Publisher.

Jacket design by Chloë Foglia

Jacket illustration copyright © 2019 by Kevin Tong

Copyright © for the Polish translation by Katarzyna Agnieszka Dyrek

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXXIII

Wydanie I

Warszawa MMXXIII

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Fragment

Copyright

Dedykacja

Część pierwsza. Zaginiona wyspa i zatopione miasto

1. Poddać się pędowi

2. Spóźnieni na imprezę

3. Orzeźwiający sposób, aby rozpocząć tydzień

4. Przedmioty wielkiej wartości

5. Twoje usługi nie są już niezbędne

6. Los Lady Lanikai

7. Taniec w głębinach

8. Wyspa bezrobotnych biurokratów

9. Skutki uboczne

10. W obliczu gasnącego światła

11. Przelot

Część druga. Ton, zgiełk i chmura

12. Uszkodzony most

13. Jakość rezonansu

14. Twierdza Trzech Mędrców

15. Czy my się znamy?

16. Nasz nieubłagany upadek

17. Fuga gis-moll (lub As-dur)

18. Kosiarz, którego szukacie

19. Wysepka odosobnienia

20. Błędny wir

21. Zagrożeni

22. Tylko deser

23. Jak dokonać zbioru świętego?

Część trzecia. Rok kobry

24. Szczury w ruinach

25. Słońce i cień

26. Naczynie nienawiści

27. Kopuła rozkoszy Tenkamenina

28. Mroczny celebryta

29. Oczywisty niedźwiedź

30. Ofiara całopalna

31. Ratunek

Część czwarta. Jedyne narzędzie, którym możemy władać

32. Ponury punkt zwrotny

33. Nie do zniszczenia

34. Lepsze miejsce

35. Requiem w dziesięciu częściach

36. Komu służycie?

37. Nic dobrego

38. Zjazd wątpliwie zmarłych

39. Wiecznie za mało luster

40. Łoże gwiazd

41. Wyższa oktawa

Część piąta. naczynia

42. Kolebka cywilizacji

43. Wiadomości ze świata

44. Jedyna stała — gniew

45. Pięćdziesiąt trzy sekundy do wschodu słońca

46. Na wschód donikąd

47. Cirrus

48. Zajmiemy się tym w odpowiednim czasie

49. Ekstremalne przedsięwzięcie

50. Koniec czasu rzeczy

51. Sabotaż snów

52. Dziewięćdziesiąt cztery koma osiem

53. Ścieżki bólu i miłosierdzia

54. W roku bez nazwy

Podziękowania

Przypisy

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Davidowi Gale’owi – Arcyostrzu redaktorów.

Wszyscy tęsknimy za oświeconym pokosem Twojego pióra!

Część pierwsza. Zaginiona wyspa i zatopione miasto

Z pokorą przyjmuję stanowisko Arcyostrza Midmeryki. Pragnąłbym jedynie, aby wydarzyło się to w radośniejszych okolicznościach. Tragiczny los Wyspy Niezłomnego Serca na długie lata przetrwa w naszej pamięci. Tysiące utraconych ludzkich istnień będą pamiętane tak długo, jak długo ludzkość będzie miała serca, które biją, i oczy, które płaczą. Imiona poległych na zawsze pozostaną na naszych ustach.

Czuję się zaszczycony, że ostatnim swoim aktem Wielcy Pogromcy uznali moje prawo do kandydowania na stanowisko Arcyostrza – a ponieważ moja jedyna przeciwniczka zginęła w katastrofie, nie ma potrzeby otwierania ran i ujawniania zapieczętowanych wyników głosowania. Nie zawsze zgadzałem się z kosiarz Curie, ale naprawdę była najlepszą z nas i przejdzie do historii jako jedna ze znamienitych. Bardzo mi przykro z powodu jej śmierci, tak samo jak z powodu utraty wszystkich innych.

Nastąpiło wiele spekulacji na temat tego, kto odpowiada za katastrofę, ponieważ najwyraźniej nie mamy do czynienia z wypadkiem, lecz ze starannie zaplanowanym aktem złej woli. Mogę położyć kres wszystkim plotkom i spekulacjom.

Biorę za tamte wydarzenia pełną odpowiedzialność.

Ponieważ to mój były uczeń zatopił wyspę. Sprawca tego niewyobrażalnego czynu to Rowan Damisch, który nazwał się kosiarzem Lucyferem. Gdybym go nie wyszkolił – gdybym nie przygarnął go pod swoje skrzydła – nie miałby wstępu na Wyspę Niezłomnego Serca, jak również nie posiadłby umiejętności niezbędnych, aby dokonać tej haniebnej zbrodni. Dlatego właśnie to moja wina. Jedyną pociechę odnajduję w tym, że również zginął, nie zdoła więc kontynuować swojej haniebnej działalności w naszym świecie.

W tej chwili nie mamy Wielkich Pogromców, do których moglibyśmy zwrócić się po wskazówki, żadnego większego autorytetu, który ustanawiałby politykę kosiarzy. Dlatego też musimy – my wszyscy – na zawsze porzucić dzielące nas różnice. Nowy porządek i stara gwardia muszą współpracować, aby zaspokoić potrzeby wszystkich kosiarzy.

W tym celu postanowiłem oficjalnie znieść w moim regionie wymóg zebrania minimalnej liczby osób, a czynię to z szacunku dla kosiarzy, którzy mogą mieć trudności z jego spełnieniem. Od tej chwili sędziom z Midmeryki wolno dokonywać zbiorów tak niewielkiej liczby osób, jak tylko chcą, i nie zostaną ukarani za niedochowanie progu. Mam nadzieję, że inne Kosodomy pójdą za naszym przykładem i również zniosą minima.

Oczywiście, aby zrekompensować ogólne sumy, reszta z nas będzie musiała zwiększyć liczbę zebranych żyć, lecz szczerze wierzę, że uda nam się osiągnąć naturalną równowagę.

– Fragment przemówienia inauguracyjnego

Jego Ekscelencji Arcyostrza Midmeryki Roberta Goddarda

19 kwietnia Roku Raptora

1. Poddać się pędowi

Nie pojawiły się znaki ostrzegawcze.

W jednej chwili spał, w następnej nieznajomi popędzali go w ciemności.

– Nie walcz – szepnął ktoś. – Będzie gorzej, jeśli zaczniesz się szarpać.

Jednak i tak to robił – nawet jeśli nie obudził się w pełni, udało mu się wyrwać z ich rąk i pobiec korytarzem.

Wołał o pomoc, ale było za późno, żeby jego krzyk kogokolwiek zaalarmował. Odwrócił się w mroku, wiedząc, że po prawej ma schody, ale się pomylił. Spadł głową w dół i uderzył ręką o granitowy stopień. Poczuł, jak pękają kości przedramienia. Zakłuło mocno, choć tylko przez chwilę. Zanim się podniósł, ból zaczął ustępować i zrobiło mu się ciepło. To nanity zalały jego krwiobieg środkami przeciwbólowymi.

Poczłapał do przodu, trzymając się za rękę, żeby nadgarstek nie wisiał pod okropnym kątem.

– Kto tam jest?! – wrzasnął ktoś. – Co się tam dzieje?!

Pobiegłby w kierunku źródła głosu, ale nie miał pewności, skąd dochodził. Umysł za sprawą nanitów spowiła mgła, przez co nie umiał powiedzieć, gdzie góra, a gdzie dół, a tym bardziej nie potrafił określić prawej i lewej strony. Okropnie jest stracić ostrość umysłu w momencie, w którym potrzebuje się jej najbardziej. W tej chwili to, co miał pod stopami, przypominało ruchomą podłogę w domu strachu. Przechodził pomiędzy ścianami, starając się utrzymać równowagę, aż wpadł na jednego z napastników, który chwycił go za złamany nadgarstek. Miażdżący uścisk sprawił, że nawet przy tych wszystkich opiatach w jego organizmie reszta ciała stała się zbyt słaba, żeby się opierać.

– Nie mogłeś iść po dobroci, prawda? – zapytał napastnik. – Cóż, ostrzegaliśmy.

Tylko przez chwilę widział igłę. Błysk smukłego srebra w ciemności, nim wbiło się w jego rękę.

Poczuł dreszcz w żyłach, a świat wydawał się kręcić w przeciwnym kierunku. Kolana się pod nim ugięły, ale nie upadł. Znajdowało się wokół niego zbyt wiele rąk, które nie pozwalały mu znaleźć się na podłodze. Ktoś go podniósł. Czuł się, jakby płynął w powietrzu. Otworzono drzwi i znalazł się na wietrze. Kiedy zanikały resztki jego świadomości, nie miał wyboru, jak poddać się pędowi.

*

Zanim się ocknął, ręka się zrosła – co oznaczało, że musiał być nieprzytomny przez kilka godzin. Spróbował poruszać nadgarstkiem, ale odkrył, że nie może. Nie przez uraz, lecz dlatego, że został skrępowany. Związano mu obie ręce, jak również nogi. Czuł też, że się dusi. Miał na głowie jakiś worek – z wystarczająco cienkiego materiału, żeby mógł oddychać, ale o tak gęstym splocie włókien, że jednak walczył o powietrze.

Chociaż nie miał pojęcia, gdzie się znajduje, wiedział, co to za sytuacja. Nazywano to porwaniem. Ludzie robili teraz takie rzeczy dla zabawy – jako niespodzianka na przyjęciach urodzinowych czy podczas pełnych przygód wakacjach. Jednak to nie było uprowadzenie w kręgu przyjaciół i rodziny; to okazało się prawdziwe i mimo że nie orientował się, kim są porywacze, wiedział, o co chodzi. Jak mogło być inaczej?

– Czy ktoś tu jest? – zapytał. – Nie mogę oddychać. W niczym wam to nie pomoże, jeśli umrę, prawda?

Usłyszał ruch, po czym zerwano mu worek z głowy.

Znajdował się w niewielkim, pozbawionym okien pomieszczeniu. Światło poraziło go w oczy, ale tylko dlatego, że tak dużo czasu spędził w mroku. Stały przed nim trzy osoby. Dwóch mężczyzn i kobieta. Spodziewał się, że będzie miał do czynienia z najgorszymi bezmanierowcami w swojej karierze – lecz to okazało się dalekie od prawdy. Tak, to bezmanierowcy, lecz w takim samym stopniu jak wszyscy inni.

Cóż, prawie wszyscy.

– Wiemy, kim jesteś – powiedziała stojąca pośrodku kobieta, która najwyraźniej tu dowodziła. – I wiemy, co potrafisz.

– Co rzekomo potrafisz – poprawił jeden z pozostałych.

Wszyscy troje mieli na sobie szare, wymięte marynarki i spodnie barwy pochmurnego nieba. Agenci Nimbusa – a przynajmniej kiedyś nimi byli. Wyglądali, jakby nie zmienili ubrań, odkąd zamilkł Thunderhead, jak gdyby strój oznaczał, że wciąż mieli po co się starać. Agenci Nimbusa uciekli się do porwania. Do czego zmierzał ten świat?

– Greyson Tolliver – powiedział wątpiący i spojrzał na tablet, po czym wyrecytował najistotniejsze fakty z życia chłopaka: – Dobry uczeń, ale nie wzorowy. Wydalony z midmerykańskiej Akademii Nimbusa za naruszenie traktatu o rozdziale państwa od Kosodomu. Winny licznych wykroczeń i przestępstw popełnionych pod pseudonimem Slayd Bridger, w tym uśmiercenia dwudziestu dziewięciu osób w autobusie.

– I to padalec, którego wybrał Thunderhead? – zagadnął trzeci agent.

Dowodząca uniosła rękę, aby uciszyć ich obu, po czym skierowała wzrok na Greysona.

– Przeszukaliśmy umysł peryferyjny i udało nam się znaleźć tylko jedną osobę, która nie jest bezmanierowcem – wyznała. – Ciebie. – Spojrzała na niego z dziwną mieszaniną emocji: ciekawością, zazdrością… ale też z pewnym szacunkiem. – To oznacza, że nadal możesz rozmawiać z Thunderheadem. Czy to prawda?

– Każdy może z nim rozmawiać – wytknął Greyson. – Jestem jedynym, któremu odpowiada.

Agent z tabletem zaczerpnął głęboko powietrza, jakby sapnął całym ciałem. Przywódczyni się przysunęła.

– Jesteś cudem, Greysonie. Cudem. Wiesz o tym?

– Tak też mówią toniści.

Skrzywili się na wzmiankę o członkach kultu.

– Wiemy, że przetrzymywali cię w niewoli.

– Eee… niezupełnie.

– Zdajemy sobie sprawę, że byłeś z nimi wbrew swojej woli.

– Może początkowo… ale to się zmieniło.

Odpowiedź nie spodobała się agentom.

– Dlaczego, u licha, miałbyś zostać z tonistami? – zapytał mężczyzna, który jeszcze chwilę temu nazwał go padalcem. – Chyba nie uwierzyłeś w te ich bzdury…

– Zostaję z nimi – stwierdził Greyson – ponieważ nie porywają mnie w środku nocy.

– Nie porwaliśmy cię – oznajmił ten z tabletem. – Uwolniliśmy cię.

Dowódczyni uklękła, by znaleźć się z nim twarzą w twarz. Teraz dostrzegł w oczach kobiety coś jeszcze – coś, co przeważało nad innymi emocjami. Desperację. Jej dno, ciemne i pochłaniające niczym smoła. I jak sobie uświadomił, nie dotyczyło to tylko agentki. Desperacja stała się współodczuwana. Odkąd ucichł Thunderhead, Greyson widział, jak inni zmagają się z żalem, ale u nikogo nie było to tak czyste i okropne jak u trojga w tym pokoju. Na świecie nie istniało wystarczająco dużo nanitów do regulacji nastrojów, aby złagodzić ich rozpacz. Tak, został związany, lecz to oni byli prawdziwymi skazańcami, uwięzionymi przez własne przygnębienie. Podobało mu się, że musieli przed nim klęczeć, przypominało to błaganie.

– Proszę, Greysonie – jęczała kobieta. – Wiem, że przemawiam w imieniu wielu osób z Urzędu Interfejsu, gdy mówię, że służba Thunderheadowi była całym naszym życiem. Teraz, kiedy nie chce z nami rozmawiać, to życie zostało nam ukradzione. Błagam cię więc… Możesz wstawić się u niego za nami?

Co mógł rzec poza tym, że im współczuje? Ponieważ naprawdę tak było. Zaznał samotności i żalu z powodu utraty celu. Kiedy był Slaydem Bridgerem, tajniakiem bezmanierowcem, nabrał przekonania, że Thunderhead naprawdę go opuścił. Jednak tak się nie stało. Przez cały czas był przy nim i czuwał.

– Na mojej szafce nocnej znajdowała się słuchawka – wyznał. – Nie wzięliście jej przypadkiem, co? – Przywódczyni milczała, domyślił się więc, że jej nie mieli. Podczas uprowadzeń w środku nocy zazwyczaj zapominano o przedmiotach osobistych. – Nieważne – skwitował. – Po prostu dajcie mi jakąś starą. – Spojrzał na agenta z tabletem, który w uchu wciąż miał słuchawkę Urzędu Interfejsu. Kolejne zaprzeczenie rzeczywistości. – Daj mi swoją – polecił.

Mężczyzna pokręcił głową.

– Już nie działa.

– U mnie zadziała.

Agent niechętnie ją wyjął i włożył Greysonowi do ucha. We troje czekali, aby chłopak objawił im cud.

*

Thunderhead nie mógł pamiętać, kiedy stał się świadomy. Wiedział jedynie, że stało się to w mniej więcej ten sam sposób, w jaki dziecko nie jest świadome własnego jestestwa, dopóki nie nauczy się o świecie wystarczająco wiele, by wiedzieć, że jaźń pojawia się i znika, aż w końcu odchodzi. Chociaż to ostatnie wciąż trudno było zrozumieć nawet najbardziej oświeconym.

Świadomość Thunderheada pojawiła się wraz z misją. Stanowiła rdzeń jego istnienia. Był przede wszystkim sługą i obrońcą ludzkości. W związku z tym regularnie musiał podejmować trudne decyzje, lecz w tym procesie dysponował całym bogactwem ludzkiej wiedzy. Na przykład mógł pozwolić na uprowadzenie Greysona Tollivera, jeśli miało to służyć wyższemu celowi. I oczywiście było to słuszne postępowanie. Wszystko, co robił Thunderhead, zawsze i w każdym przypadku było właściwe.

Jednak rzadko zdarzało się, aby to, co słuszne, było łatwe. Greyson podejrzewał, że w nadchodzących dniach coraz trudniej będzie postępować jak należy.

W tej chwili ludzie mogli tego nie zrozumieć, ale w końcu to pojmą. Thunderhead musiał w to wierzyć. Nie dlatego, że czuł to w swoim wirtualnym sercu, ale dlatego, że obliczał prawdopodobieństwo, iż tak się stanie.

*

– Naprawdę oczekujecie, że powiem wam cokolwiek, skoro przywiązaliście mnie do krzesła?

Nagle troje agentów zaczęło potykać się o własne nogi, pospiesznie go rozwiązując. W tej chwili byli w jego towarzystwie tak samo pełni szacunku i ulegli jak toniści. Przebywanie od kilku miesięcy w odosobnieniu w klasztorze nie pozwalało stawiać czoła światu zewnętrznemu – i temu, jakie mogło być w nim miejsce Greysona – ale teraz zaczynał to rozumieć.

Agenci Nimbusa wydawali się odetchnąć z ulgą, gdy udało im się go rozwiązać, jakby w jakiś sposób mieli zostać ukarani za to, że zadanie nie poszło im wystarczająco szybko. Dziwne, pomyślał Greyson, że władza może zmienić się tak szybko i tak całkowicie. Cała trójka była zupełnie zdana na jego łaskę. Mógł powiedzieć im cokolwiek. Mógł im wmówić, że Thunderhead pragnął, aby padli na czworaka i szczekali jak psy, a ochoczo by do tego przystąpili.

Nie spieszył się, pragnął, żeby czekali.

– Hej, Thunderheadzie – zaczął. – Chcesz powiedzieć coś tym agentom Nimbusa?

System przemówił w jego uchu. Greyson słuchał.

– Hm… Interesujące. – Następnie zwrócił się do przywódczyni grupy z tak ciepłym uśmiechem, jaki był w stanie z siebie wykrzesać w tych okolicznościach: – Thunderhead mówi, że pozwolił wam mnie porwać. Wie, że wasze intencje są szlachetne, pani dyrektor. Ma pani dobre serce.

Kobieta sapnęła i przyłożyła dłonie do piersi, jakby system wyciągnął rękę i ją pogłaskał.

– Wiesz, kim jestem?

– Thunderhead zna całą waszą trójkę może nawet lepiej, niż znacie sami siebie. – Zwrócił się do pozostałych: – Agent Bob Sykora, dwadzieścia dziewięć lat służby jako agent Nimbusa. Dobre oceny pracy, ale nie wzorowe – dodał szczwanie. – Agent Tinsiu Qian, trzydzieści sześć lat służby, specjalizacja w Departamencie Satysfakcji. – Wrócił do przywódczyni: – I pani, Audra Hilliard, jedna z najwybitniejszych agentek Nimbusa w Midmeryce. Prawie pięćdziesiąt lat samych pochwał i awansów, aż w końcu dostała pani najwyższe stanowisko w regionie. Dyrektorka Urzędu Interfejsu w Fulcrum City. A przynajmniej była nią pani, gdy urząd jeszcze istniał.

Wiedział, że ostatnie zdanie mocno w nią uderzyło. To był cios poniżej pasa, ale przywiązali go do krzesła i włożyli mu worek na głowę, przez co stał się nieco rozdrażniony.

– Mówisz, że Thunderhead wciąż nas słyszy? – zapytała dyrektor Hilliard. – Że nadal służy naszym najlepszym interesom?

– Jak zawsze – odparł Greyson.

– W takim razie poproś… o kierunek dla nas. Zapytaj Thunderheada, co mamy robić. Bez wskazówek my, agenci Nimbusa, nie mamy celu. Nie możemy tak dalej żyć.

Greyson pokiwał głową i odezwał się, zwracając oczy ku górze – oczywiście jedynie dla pogłębienia efektu.

– Thunderheadzie – zaczął. – Czy możesz podzielić się z nimi jakąś mądrością?

Słuchał, poprosił system o powtórzenie, po czym spojrzał na troje zaniepokojonych agentów.

– Osiem, kropka, sto sześćdziesiąt siedem oraz sto sześćdziesiąt siedem, kropka, siedemset trzydzieści trzy – powiedział.

Wpatrywali się w niego.

– Co to? – zapytała w końcu dyrektor Hilliard.

– To przekazał mi Thunderhead. Chciała pani celu i to właśnie dał nam system.

Agent Sykora pospiesznie postukał w tablet, aby zapisać liczby.

– Ale… ale, co to oznacza? – dociekała dyrektorka.

Greyson wzruszył ramionami.

– Nie mam pojęcia.

– Poleć Thunderheadowi, żeby to wyjaśnił!

– Nie ma nic więcej do dodania… ale życzy wam miłego popołudnia. – Zabawne, jednak aż do tej chwili Greyson nie wiedział, jaka jest pora dnia.

– Ale… ale…

W tym momencie został zwolniony zamek w drzwiach. I nie tylko ten, lecz dzięki uprzejmości Thunderheada każdy w budynku, po czym do pomieszczenia wbiegli toniści, pochwycili agentów Nimbusa i ich związali. Jako ostatni wszedł wikariusz Mendoza, zwierzchnik w klasztorze tonistów, w którym przebywał chłopak.

– Naszej sekty nie cechuje agresja – poinformował agentów Mendoza – ale w takich przypadkach żałuję, że nie jest inaczej!

Agentka Hilliard wciąż patrzyła z desperacją na Greysona.

– Przecież mówiłeś, że Thunderhead pozwolił nam zabrać cię od nich!

– Pozwolił – odpowiedział wesoło Greyson. – Jednak chciał również wyzwolić mnie od wyzwolicieli.

*

– Mogliśmy cię stracić – stwierdził Mendoza, niespokojny na długo po tym, jak uratowali chłopaka. Wracali do klasztoru w karawanie samochodów, a wszystkie prowadzili prawdziwi kierowcy.

– Ale mnie nie straciliście – odparł Greyson, zmęczony wyrzutami sumienia mężczyzny. – Nic mi się nie stało.

– Jednak mogło ci się stać, gdybyśmy cię nie znaleźli.

– Jak wam się to udało?

Wikariusz zawahał się, po czym wyznał:

– Nie udało nam się. Szukaliśmy przez wiele godzin, aż nagle znikąd na wszystkich naszych ekranach pojawił się cel.

– Thunderhead – stwierdził Greyson.

– Tak, Thunderhead – przyznał Mendoza. – Chociaż nie rozumiem, dlaczego szukał cię aż tyle czasu, skoro wszędzie ma kamery.

Greyson postanowił zachować tę prawdę dla siebie – system wcale długo go nie szukał, cały czas wiedział, gdzie przebywa. Ale miał powód, by się nie spieszyć. Tak jak miał powód, aby wcześniej nie zawiadamiać go o próbie uprowadzenia.

– Wydarzenie musiało wyglądać autentycznie dla twoich porywaczy – powiedział mu Thunderhead po fakcie. – Jedynym sposobem, aby to zapewnić, było pozwolenie na autentyczność. Bądź jednak pewien, że nigdy nie groziło ci prawdziwe niebezpieczeństwo.

Choć system był miły i troskliwy, Greyson zauważył, że zawsze narzucał ludziom tego rodzaju niezamierzone okrucieństwa. Fakt, że nie był człowiekiem, oznaczał, że nigdy nie będzie w stanie zrozumieć pewnych rzeczy, nawet pomimo ogromnych pokładów empatii i intelektu. Na przykład nie mógł pojąć, że strach przed nieznanym jest okropny i realny, nawet jeśli nie ma czego się obawiać.

– Nie planowali mnie skrzywdzić – wyznał Mendozie. – Bez Thunderheada są po prostu zagubieni.

– Jak wszyscy – stwierdził wikariusz – ale to nie daje im prawa porywać cię z łóżka w środku nocy. – Wściekle pokręcił głową, bardziej do siebie niż do niego. – Powinienem był to przewidzieć! Agenci Nimbusa mają większy dostęp do mózgu peryferyjnego niż inni i oczywiście będą szukać każdego, kto nie został oznaczony jako bezmanierowiec.

Być może myśl, że tożsamość Greysona pozostanie nieodkryta, stanowiła jednak urojenie, nawet jeśli wyróżnianie się nie leżało w jego naturze. Teraz był dosłownie jedynym w swoim rodzaju. Nie miał pojęcia, jak powinien to rozegrać, podejrzewał jednak, że będzie musiał się dowiedzieć.

„Musimy porozmawiać” – powiedział Thunderhead w dniu zatonięcia Wyspy Niezłomnego Serca i od tamtej pory nie przestawał do niego mówić. Wyznał Greysonowi, że ten ma do odegrania kluczową rolę, jednak chłopak nie wiedział, na czym będzie ona polegała. Nie lubił udzielać odpowiedzi, dopóki nie zyskał pewnego stopnia pewności, i chociaż był dobry w przewidywaniu wyników, daleko mu było do wyroczni. Nie potrafił przepowiadać przyszłości, a jedynie prawdopodobieństwo tego, co może się wydarzyć. To w najlepszym razie mętna kryształowa kula.

Wikariusz Mendoza bębnił niespokojnie palcami w podłokietnik.

– Przeklęci agenci Nimbusa nie są jedynymi, którzy cię szukają – oznajmił. – Musimy ich ubiec.

Greyson wiedział, dokąd to musi zaprowadzić. Jako jedyna osoba, która miała dostęp do Thunderheada, nie mógł dłużej się ukrywać. Nadszedł czas, aby jego rola nabrała kształtu. Mógł prosić system o wskazówki, ale nie chciał. Chwile, gdy był bezmanierowcem, okazały się zarówno straszne, jak i wyzwalające. Przyzwyczaił się jednak do podejmowania decyzji i posiadania własnego zdania. Decyzja o wyjściu z cienia należała wyłącznie do niego, podjął ją bez rad Thunderheada.

– Powinienem ujawnić się publicznie – stwierdził. – Poinformować świat o moim istnieniu, ale tylko na własnych warunkach.

Mendoza spojrzał na niego i się uśmiechnął. Greyson widział, że mężczyzna zaczął się zastanawiać.

– Tak – orzekł wikariusz. – Musimy wprowadzić cię na rynek.

– Rynek? – zapytał chłopak. – Nie to miałem na myśli. Nie jestem kawałkiem mięsa.

– Nie – zgodził się wikariusz – ale dobry pomysł we właściwym czasie może być tak samo satysfakcjonujący jak wyśmienity stek.

*

Na to właśnie czekał Mendoza! Pozwolenie na przygotowanie sceny na przybycie Greysona. To musiał być pomysł chłopaka, ponieważ wikariusz wiedział, że opierałby się, gdyby myśl została mu narzucona. Być może okropne uprowadzenie miało swoje pozytywne strony, ponieważ otworzyło Greysonowi oczy na szerszą perspektywę. I chociaż wikariusz był człowiekiem, który w duchu wątpił we własne wierzenia, za sprawą obecności Greysona zaczął wątpić w swoje wątpliwości.

To Mendoza jako pierwszy uwierzył Greysonowi, gdy ten wyznał, że Thunderhead wciąż mu odpowiada. Wyczuł, że chłopak jest częścią większego planu i może znajdzie się w nim również miejsce dla niego.

– Przybyłeś do nas z jakiegoś powodu – powiedział mu wtedy. – To wydarzenie… Wielki Rezonans… rezonuje na więcej niż jeden sposób.

Teraz – dwa miesiące później – gdy podróżowali sedanem i omawiali wyższe cele, Mendoza mimowolnie czuł się silniejszy, ośmielony. Skromny, młody człowiek, który siedział obok niego, był gotów wynieść wiarę tonistów – i Mendozę – na zupełnie nowy poziom.

– Przede wszystkim potrzebujesz imienia.

– Mam już imię – odparł Greyson, ale Mendoza go zbył.

– Jest zwyczajne. Musisz zaprezentować się światu jako ktoś ponadprzeciętny. Jako ktoś… doskonały. – Spojrzał na chłopaka, starając się dojrzeć go w lepszym, bardziej chwalebnym świetle. – Jesteś brylantem, Greysonie. Teraz musimy umieścić cię w odpowiednim miejscu, żebyś mógł błyszczeć.

*

Brylanty.

Czterysta tysięcy brylantów w zapieczętowanym skarbcu zamkniętym w kolejnym sejfie, który spoczął na dnie oceanu. Zaledwie jeden wart był fortunę, której nie pojmowali śmiertelnicy – bo nie były to zwykłe klejnoty. To brylanty Kosodomu. Blisko dwanaście tysięcy znajdowało się na palcach żyjących kosiarzy, ale to nic w porównaniu z kamieniami przechowywanymi w Skarbcu Reliktów i Perspektyw. Wystarczająco, aby zaspokoić potrzebę zbiorów na wieki. Wystarczająco, by ozdobić dłoń każdego kosiarza od teraz do zarania dziejów.

Kamienie były doskonałe. Identyczne. Bez skaz poza ciemnymi plamami pośrodku – lecz to akurat nie skaza, ale wzór.

– Pierścienie przypominają nam, że udoskonaliliśmy stworzony przez naturę świat – oświadczył Pierwsze Wszechwładne Ostrze Świata Prometeusz w Roku Kondora, tuż po założeniu Kosodomu. – Naszą naturą jest… przewyższać naturę. – I nigdzie nie było to bardziej ewidentne niż w sercu pierścienia, który dawał złudzenie, że jego głębia sięga poza materię. Głębia wykraczająca poza naturę.

Nikt nie wiedział, jak kamienie zostały stworzone, ponieważ każda technologia, której nie kontrolował Thunderhead, odeszła w niepamięć. Już tylko nieliczni orientowali się, jak naprawdę działa świat. Kosiarze mieli jedynie świadomość, że ich pierścienie w jakiś tajemniczy sposób łączyły się ze sobą oraz z bazą. A ponieważ komputery Kosodomu nie podlegały jurysdykcji Thunderheada, psuły się i poddawały wszelkim niedogodnościom, które w minionych dniach nękały relacje człowiek–maszyna.

Jednak pierścienie nigdy nie zawiodły.

Robiły dokładnie to, do czego zostały przeznaczone: pobierały próbkę DNA z ust tych, którzy je całowali, żeby uzyskać immunitet, a także świeciły na czerwono, aby dać znać kosiarzom o niemożności zbiorów.

Jednak gdyby zapytać sędziego, jaki jest najważniejszy cel istnienia pierścienia, prawdopodobnie uniósłby go do światła, przyjrzał się połyskowi brylantu i odparł, że przede wszystkim służy jako symbol Kosodomu oraz pośmiertnej doskonałości. Że to metafora wzniosłego statusu kosiarzy… i przypomnienie o ich poważnej odpowiedzialności wobec świata.

Ale te wszystkie kamienie, które przepadły…

– Do czego nam one potrzebne? – pytało wielu kosiarzy, wiedząc, że brak pierścieni sprawia, że ich własne stały się jeszcze cenniejsze. – Mają być dla nowych sędziów? A po co nam oni? Mamy wystarczająco wielu do tej roboty. – I bez globalnego nadzoru z Niezłomnego sporo regionalnych Kosodomów podążyło śladem Midmeryki i zniosło minimalne limity zbiorów.

W tej chwili na środku Oceanu Atlantyckiego, w miejscu, gdzie niegdyś unosiła się Wyspa Niezłomnego Serca, za zgodą kosiarzy z całego świata utworzono Krąg Czci. Nikt nie mógł wpływać do tego obszaru z szacunku dla tysięcy osób, które utraciły tam życie. Tak naprawdę Arcyostrze Goddard – jeden z nielicznych ocalałych tamtego straszliwego dnia – przekonał wszystkich, że Krąg Czci powinien stanowić stałą granicę i nic, co jest w jego obrębie pod powierzchnią wody, nie powinno zostać naruszone.

Lecz prędzej czy później brylanty musiały zostać odnalezione. Tak cenne rzeczy rzadko ginęły na zawsze. Zwłaszcza gdy wszyscy wiedzieli, gdzie dokładnie się znajdują.

*

My, mieszkańcy regionu subsaharyjskiego, odczuwamy skrajne oburzenie w związku ze zniesieniem przez Arcyostrze Goddarda minimalnych liczb zebranych. Progi te służyły nam od niepamiętnych czasów w celu regulowania odbierania życia i chociaż nie stanowią żadnego z przykazań kosiarzy, utrzymywały nas na właściwej drodze. Powstrzymywały, byśmy nie byli zbyt krwiożerczy lub zbyt pobłażliwi.

Chociaż parę innych regionów również zniosło limity, Subsahara, Amazonia, Israebia i kilka innych postanawiają przeciwstawić się tej nierozważnej zmianie.

Co więcej, kosiarzom z Midmeryki wydajemy zakaz dokonywania zbiorów na naszej ziemi i wzywamy inne regiony, aby przyłączyły się do nas w przeciwstawianiu się tak zwanemu nowemu porządkowi Goddarda, który pragnie zawładnąć całym światem.

– Oficjalna proklamacja

Jego Ekscelencji Arcyostrza Subsahary Tenkamenina