Masz w ręku historię, której długo nie zapomnisz. Mroczna, bezwzględna i trzymająca w napięciu. To opowieść o drzemiących w nas demonach i o tym, co pozwala je uciszyć. Nie wahaj się i przeczytaj. Warto!
– Natalia Miśkowiec, instagram.com/prostymislowami

Pochłania bez reszty! Podążanie wraz z bohaterami ścieżką wspomnień, tych ukrytych głęboko w podświadomości, wyłaniających się jak duchy z przeszłości, o której lepiej byłoby zapomnieć, i zakopanych równie głęboko ciał ofiar seryjnego mordercy, jest niczym spacer po linie zawieszonej nad przepaścią. Mocniej szokuje bezdenna perfidia manipulacji emocjami nieświadomego dziecka, łaknącego uczucia rodzica, niż sama zbrodnia. Takie thrillery chcę czytać!
– Jolanta Bugała-Urbańska, instagram.com/czytanie.na.platanie

Znajdź mnie to mój czytelniczy ulubieniec ostatnich miesięcy. Fenomenalny thriller kryminalny, powieść niezwykle intensywna, obfitująca w fabularne niespodzianki. Dawno nie czytałam tak fascynującej, mrocznej historii, z absolutnie mistrzowsko wykreowaną główną bohaterką i cudownie posępnym, niepokojącym klimatem. Na myśl o pustyni Mojave już zawsze będę czuła mrowienie pod skórą. Polecam piekielnie mocno!
– Małgorzata Tinc, ladymargot.pl

Jak bezwzględnym trzeba być, aby wykorzystać i skrzywdzić własne dziecko? Reni została wplątana przez ojca w brutalne zbrodnie i nawet po latach nie może poradzić sobie z traumą. Musicie poznać jej historię. Nie mam wątpliwości, że ten thriller wywoła u Was ogromne emocje. Tutaj nic nie jest oczywiste, a autorka skutecznie wodzi za nos do samego końca. Polecam!
– Joanna Ćwiertka, instagram.com/panda_zksiazka_

Osobliwe trio – seryjny morderca, jego córka i detektyw z wydziału zabójstw – wyrusza szlakiem zbrodni, których dopuścił się ten pierwszy. Spalona słońcem pustynia, okrutne morderstwa, niepokojący i trzymający w napięciu klimat – mocny początek świetnie zapowiadającej się serii.
– Joanna Wójciak, instagram.com/zupa.czyta

Jak to jest być dzieckiem seryjnego zabójcy? Z takim brzemieniem ciężko żyć, o czym na własnej skórze przekonuje się bohaterka Znajdź mnie Anne Frasier. To doskonały, zawiły pod względem psychologicznym thriller, któremu – na ten moment – brakuje tylko polskiej kontynuacji!
– Paula Sieczko, instagram.com/ruderecenzuje

Czy można kochać seryjnego mordercę i jednocześnie go nienawidzić? Nawet jeśli jest on twoim ukochanym ojcem? Reni dorastała jako córka skazanego za liczne zbrodnie, a także nieświadomie współwinna tych tragedii. Teraz tylko ona może pomóc policji odkryć ciała ofiar. Cóż za obiecujący początek nowej serii. Znajdź mnie wciąga już od pierwszej strony i rozbudza apetyt na więcej!
– Katarzyna Jarosińska, instagram.com/kejti.reads

Już po pierwszych przeczytanych stronach Znajdź mnie wiedziałam, że będzie to nietuzinkowa historia. Nie spodziewałam się jednak, że będzie dla mnie jedną z lepszych pozycji tego roku. O takich mordercach, o takich bohaterach chcę czytać. Genialna, mroczna atmosfera!
– Pamela Olejniczak, instagram.com/polish.bookstore

Znajdź mnie to jedna z tych książek, których się nie czyta, a pochłania każdą cząstką ciała i umysłu. Anne Frasier w niezwykle wyrazisty sposób kreśli obraz relacji rodzic–dziecko. Takich relacji, które nigdy nie powinny mieć miejsca. Relacji, które nie tylko mrożą krew w żyłach, ale także skłaniają do wielu przemyśleń. Zdecydowanie polecam!
– Katarzyna Cupak, instagram.com/katka_reads26

Znajdź mnie to pozycja obowiązkowa dla każdego fana gatunku. Jest mroczno, zagadkowo i momentami wstrząsająco. Ostrzegam tylko, że rozwiązanie zagadki szokuje i wywołuje ciarki. Przygotujcie się na to!
– Marta Sarnecka, instagram.com/bookholiczka_poleca

Anne Frasier to mało znane nazwisko na polskim rynku książki. Teraz się to zmieni! Znajdź mnie to niebanalny thriller psychologiczny, który na pewno zaskoczy Was przemyślaną, rozbudowaną fabułą pełną retrospekcji, świetnymi kreacjami bohaterów walczących z przytłaczającymi emocjami oraz naprawdę oryginalnym miejscem akcji, jakim jest gorąca pustynia Mojave, zmuszająca do spojrzenia na życie z innej perspektywy. A to dopiero początek!
– Martyna Chmiel, kryminalnatalerzu.pl

Tytuł oryginału: Find Me

Projekt okładki: Tomasz Majewski

Redakcja: Dorota Kielczyk

Redaktor prowadzący: Aleksandra Janecka

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Lilianna Mieszczańska

Copyright © 2020 by Theresa Weir

All rights reserved.

This edition is made possible under a license arrangement originating with Amazon Publishing, www.apub.com, in collaboration with Graal, SP. Z.O.O.

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2021

© for the Polish translation by Grażyna Woźniak

ISBN 978-83-287-1872-2

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2021

fragment

Spis treści

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ 45

ROZDZIAŁ 46

ROZDZIAŁ 47

ROZDZIAŁ 48

ROZDZIAŁ 49

ROZDZIAŁ 50

ROZDZIAŁ 51

ROZDZIAŁ 52

ROZDZIAŁ 1

Było już ciemno, kiedy Cathy Baker wybrała się, by pobiegać południowokalifornijskim szlakiem, niedaleko miasteczka Redlands. Wiedziała o zaginionych biegaczkach. Prawdę mówiąc, została przydzielona do pracy przy tej sprawie i właśnie dlatego uprawiała wieczorem samotny jogging. Włosy miała ściągnięte w koński ogon, na nogach buty do biegania. Za pasek szortów zatknęła pojemnik gazu pieprzowego, pod koszulką ukryła gwizdek, żeby w razie czego wezwać wsparcie.

Celowo upodobniła się do typowej ofiary.

Operacja nosiła nazwę „Pułapka na myszy”. Niezbyt oryginalną, za to trafną. Dziesięć przeszkolonych policjantek z wydziałów rozrzuconych po całej południowej Kalifornii zgodziło się być przynętą dla Mordercy z Inland Empire. Operacja ściśle tajna, do przeprowadzenia w kilku różnych miejscach. Cathy Baker zaliczyła rozszerzony kurs samoobrony i była pewna, że zdoła odeprzeć atak napastnika.

Po dziesięciu minutach biegu zauważyła coś na szlaku. Od samego początku była bardzo skupiona, ale teraz jej czujność sięgnęła zenitu. Namacała pojemnik z gazem i ukryła go we wnętrzu dłoni. Z zaskoczeniem wypuściła powietrze z płuc, gdy zobaczyła przed sobą płaczące dziecko. Mimo chłodu dziewczynka nie miała butów, kurtki ani swetra. Jej proste kasztanowe włosy sięgały ramion.

Cathy kucnęła przed nią.

– Zgubiłaś się?

Pięcio-, może sześciolatka pociągnęła nosem i otarła go grzbietem dłoni.

– Pomoże mi pani odnaleźć mamusię?

Skąd ona się tu wzięła? Odeszła za daleko od domu i się zgubiła?

Dziewczynka wyciągnęła rękę w kierunku mrocznej gęstwiny.

– Poszła tam.

Ach, czyli matka jest gdzieś w pobliżu. Cathy z ulgą wstała i wsunęła gaz z powrotem za pasek. Raczej nie schwytają dziś Mordercy z Inland Empire, ale i tak dobrze, że się tu znalazła. Aż strach pomyśleć, że to biedne dziecko miałoby spędzić noc samo, w ciemności i zimnie. Wzięła małą za rękę.

– Znajdziemy ją.

– A jeśli nie, pójdziemy do pani?

Dziwnie to zabrzmiało.

– Oczywiście. Jak masz na imię?

– Nie mogę powiedzieć.

– Dlaczego?

Weszły między drzewa.

– Imion nie ma w tej grze, prawda?

– Jakiej grze?

– Tej, w którą się teraz bawimy.

Na te niepokojące słowa Cathy ponownie wsunęła palce za pasek.

– Uciekaj! – rozległ się nagle męski głos.

Dziecko rzuciło się biegiem.

Cathy dostała w głowę i padła jak długa na ziemię. Pojemnik wypadł jej z ręki. Przetoczyła się na plecy, przyciągnęła kolana do podbródka i zrobiła mocny wykop. Krew zalewała jej oczy, kiedy chwyciła gaz pieprzowy i skoczyła na równe nogi. Cały czas zastanawiała się nad tym, dokąd pobiegła dziewczynka, i usiłowała zrozumieć, co się dzieje. Czy dziecko odgrywało w tym wszystkim jakąś rolę, czy znalazło się tu przypadkiem?

Wycelowała pojemnik w twarz napastnika i nacisnęła przycisk aerozolu, ale nic się nie zadziało. Ze środka psiknęło tylko trochę powietrza.

Mężczyzna powalił ją na ziemię. Błysnął nóż. Poczuła piekący ból, kiedy napastnik poderżnął jej gardło. Wydała z siebie gulgoczący odgłos i znów zobaczyła ostrze wysoko nad swoją głową.

– Tatusiu, nie!

Tatusiu?

Mężczyzna uniósł wzrok, zdumiony. Potem Cathy poczuła, że już na niej nie leży, i usłyszała odgłos oddalających się pospiesznie kroków.

Przyłożyła gwizdek do ust, ale nie wydobył się z niego żaden dźwięk.

Dziecko wróciło i zatrzymało się niedaleko niej.

Policjantka szarpnięciem zerwała sobie gwizdek z szyi i, przyciskając jedną ręką do krwawiącego gardła, wyciągnęła go w stronę dziewczynki. Ta jednak nie ruszyła się z miejsca. Kobieta przywołała ją do siebie gestem; starała się nie okazywać strachu. Dziecko w końcu podeszło bliżej i nieśmiało wzięło gwizdek. Cathy uniosła dłoń do ust, zwinęła ją w trąbkę i pokazała, że niby gwiżdże.

Nie odrywając spojrzenia od nieznajomej, dziewczynka powoli uniosła gwizdek do ust. Policjantka na zachętę skinęła głową.

Dziewczynka dmuchnęła w gwizdek raz, drugi. Odgłos eksplodował, wystrzelił w gwiazdy.

Policjantka oderwała rękę od gardła. Z oddali dobiegało wycie syren. W pewnym momencie otworzyła oczy i zobaczyła dziewczynkę, która jeszcze stała nad nią przez chwilę, a później – tak samo jak wcześniej mężczyzna – uciekła, gdy tymczasem z Cathy ulatywało życie.

ROZDZIAŁ 2

Obecnie

Detektyw wydziału zabójstw Daniel Ellis wszedł do San Quentin, jedynego w całej Kalifornii więzienia dla mężczyzn skazanych na karę śmierci. Odetchnął z ulgą, czując przyjemny cień i podmuch klimatyzowanego powietrza; psychicznie próbował się przygotować na to, co miało go zaraz spotkać. Został wezwany (inaczej nie dało się tego nazwać) przez osadzonego tu Benjamina Wayne’a Fishera, znanego również jako Morderca z Inland Empire. Droga z siedziby wydziału w San Bernardino do San Quentin zabrała Danielowi aż osiem godzin. Był spocony, zmęczony po podróży i podejrzewał, że ma do czynienia z kolejnym osadzonym, który marzy o towarzystwie, choćby policjanta. Zdarzało się to dosyć często. Oczywiście liczył na coś więcej, ale nie robił sobie wielkich nadziei.

Zgłosił się na dyżurkę, gdzie wydano mu specjalną przepustkę ze zdjęciem. Kiedy wyjmował zawartość kieszeni przed kontrolą wykrywaczem metalu, a później wkładał przedmioty osobiste i broń do schowka, rozmyślał nad wysokim odsetkiem seryjnych morderców, którzy na drugie imię mieli Wayne. Ktoś zadał sobie nawet trud przygotowania uzupełnianego na bieżąco zestawienia i do tej pory na liście znalazły się dwieście dwadzieścia trzy nazwiska. Było to po prostu jedno z tych dziwnych opracowań w całym morzu bezsensownych analiz, związanych z obsesją zabijania. Fenomen ten dotyczył zresztą nie tylko seryjnych morderców. Jak zdołali ustalić wyznawcy „teorii Wayne’a”, czterdzieści jeden setnych procent skazanych za morderstwo miało tak na drugie imię.

Strażnik przeprowadził go przez ciąg kolejnych drzwi wyposażonych w system interkomowy zarządzany przez ludzi siedzących przed monitorami. System wprowadzono po krwawych zamieszkach, w wyniku których ranne zostały czterdzieści dwie osoby. Obecnie gdy jakiegoś strażnika zaczepiano, drzwi pozostawały zamknięte. Chociaż osadzeni o tym wiedzieli, i tak od czasu do czasu próbowali kogoś zabić, żeby stąd uciec.

W więzieniu wszystkie powierzchnie odbijały i potęgowały dźwięki. A na każdej twarzy, czy to skazanego, czy strażnika, malowała się nadzwyczajna czujność, połączona z gotowością do walki na śmierć i życie w razie konfliktu. W miejscu takim jak to ludziom zwykle wystarczyło jedno nieproszone spojrzenie, żeby stracić nad sobą panowanie, a bezustanne napięcie odciskało piętno w równej mierze na strażnikach, co na osadzonych.

Więziennego zapachu nie dało się pomylić z żadnym innym. Daniel wyczuł go od razu; nawet z zawiązanymi oczami domyśliłby się, że jest w pierdlu. W tym posępnym ekosystemie, w zasadzie pozbawionym naturalnego światła i świeżego powietrza, spod gryzącego odoru przemysłowych środków czystości, które nie były w stanie zamaskować smrodu uryny i fekaliów, przebijała woń oddechu mężczyzn skazanych na karę śmierci. Daniel miał wrażenie, że kroczy przez wilgotne wyziewy okrytych złą sławą morderców, takich jak nieświętej pamięci Charles Manson czy Sirhan Sirhan. Fetor wgryzał się w ubrania i we włosy; Daniel był pewien, że nie zdoła się go pozbyć przez kolejnych kilka dni.

Nigdy wcześniej nie spotkał Mordercy z Inland Empire, ale pewnie wiedział na jego temat więcej niż ktokolwiek inny w całym hrabstwie. Po raz pierwszy o zbrodniach Fishera usłyszał jako dziecko; pozostawiły w nim trwały ślad, który odmienił bieg jego życia. Podczas studiów na Uniwersytecie George’a Masona poświęcił mnóstwo czasu na zbadanie sprawy Fishera i nawet napisał pracę magisterską na jego temat. Jakie to dziwne, że właśnie miał się z nim spotkać. Życie potrafi czasem spłatać figla.

Wprowadzono detektywa do wąskiej klitki bez okien, ze ścianami z beżowego betonu, oświetlonej tak rzęsiście, że nie zdołałby się w niej ukryć żaden cień. Fisher był już w środku i siedział przy stole. Czas nie okazał się dla niego łaskawy.

Wszystko, co Daniel zobaczył, usłyszał i poczuł do tej pory, przypomniało mu o tym, że więzienie jest najbardziej nienaturalnym miejscem na ziemi. Ogarnęło go niepokojące współczucie dla osadzonych, którzy mieli tu zostać aż do śmierci. Złamane życie to zawsze tragedia, a myśl o spędzeniu go za kratami wydawała się trudna do zniesienia.

Fisher wciąż roztaczał wokół siebie aurę profesora. Należał do tych osób, które wyglądają trochę jak kujonowaty intelektualista albo obleśny dziwak. Daniel wiedział, że to właśnie do Benjamina zwracali się z prośbą o pomoc więźniowie z problemami natury emocjonalnej; podobno udzielał im porad niczym nadworny guru. Zanim Fisher trafił za kratki, wykładał psychologię na wyższej uczelni, co tylko dowodziło faktu, że ludzie wybierają określone ścieżki kariery, próbując się rozprawić z własnymi psychozami.

Daniel zajął miejsce naprzeciwko niego, starając się nie okazać nawet najmniejszej reakcji na to, że właśnie znalazł się w jednym pomieszczeniu z tym, kto zaprzątał jego myśli przez tyle lat. Wyjął z kieszeni opakowanie owocowej gumy do żucia i przesunął je po stole. Przysmak Fishera. Przynajmniej kiedyś tak było.

Skazaniec zanurzył palce w pudełeczku, chciał poczęstować Daniela, a gdy ten pokręcił głową, wrzucił do ust drażetkę, odchylił się i zamknął oczy z błogim wyrazem twarzy. Delektował się smakiem przez kilka chwil, nim znowu spojrzał na policjanta.

– Trenowałem kiedyś żeńską drużynę softballu. Dziewczyny uwielbiały tę gumę. Jej zapach i smak przywołują mnóstwo wspomnień.

Nie taka była intencja Daniela. Wyznanie Fishera sprawiło, że poczuł się nieswojo.

Osadzony przeszedł do rzeczy.

– Dziękuję, że przyjechałeś. – Zabrzmiało to tak, jakby umówił się z kolegą z uczelni na spotkanie albo kawę po pracy. Tylko że zamiast tweedowej marynarki czy blezeru z łatami na łokciach miał na sobie pomarańczowy kombinezon i ciężkie kajdanki na nadgarstkach. Ale nie był przypięty do podłogi ani zabezpieczony łańcuchem w pasie, co świadczyło o jego wyższym statusie w więzieniu.

W Kalifornii jeszcze do niedawna obowiązywała kara śmierci, co może być zaskoczeniem dla wielu osób, które uważają ją za zbyt liberalny stan jak na takie drastyczne metody. Jednak nawet przed przyjęciem zarządzenia[1] wprowadzającego moratorium na karę śmierci, sięgano po nią niezbyt często. Ostatni śmiertelny zastrzyk podano w San Quentin w roku dwa tysiące szóstym, więc prawdopodobieństwo, że Fisher zniknie stąd w najbliższym czasie, było niewielkie. Co najwyżej dokończy żywota za kratami. Zresztą, nawet gdyby w Złocistym Stanie częściej wykonywano egzekucje, Fisher i tak nie dostałby zastrzyku, dopóki nie ujawniłby miejsca, gdzie pochował swoje ofiary. Daniel zawsze podejrzewał, że właśnie dlatego facet milczy jak zaklęty; nieodnalezione ciała stanowiły jego polisę ubezpieczeniową.

Ludzie zachodzili w głowę, dlaczego Kalifornia wydała tak wielu seryjnych morderców. Mieli ich tu więcej niż w jakimkolwiek innym stanie, i to tych najgorszych. Możliwe, że wytłumaczenie było czysto matematyczne – to rozległy stan, na dodatek z największą liczbą mieszkańców. A może to rozliczne trzęsienia ziemi i linie uskoku sprawiały, że ludzie żyli tu w bezustannym napięciu. Wydawało się to jeszcze bardziej zadziwiające, jeśli wziąć pod uwagę nasłonecznienie terenu – wszyscy widzieli w nim krainę szczęśliwości. Być może jednak mieszkańcy pochmurnych miejsc są za bardzo zmarznięci i przybici, żeby ulegać brutalnym obsesjom i fantazjom.

– Miałem nadzieję spotkać się z Franco – odezwał się Fisher.

Czyli detektywem, który od samego początku zajmował się jego sprawą.

– Przeszedł na emeryturę – odparł Daniel. – Przejąłem jego śledztwa.

– Wyglądasz mi raczej na kogoś, kto stoi za barem w przerwach między bieganiem z castingu na casting. Ile ty właściwie masz lat? – Jak to zwykle bywa w zamkniętych pomieszczeniach, niewielką przestrzeń zdominował zapach gumy Fishera. Daniel wiedział już, że nigdy więcej nie weźmie do ust gumy do żucia, szczególnie tej o smaku owocowym.

– Wystarczająco. – Omal nie wypalił, że jest starszy niż kobiety, które mordował Fisher, ale ugryzł się w język.

– Nie sprawiasz wrażenia szczególnie doświadczonego przez życie ani zaprawionego w kontaktach z ludźmi takimi jak ja – stwierdził skazaniec. Jego słowa stanowiły doskonały dowód na to, że osoby narcystyczne, ze swoim brakiem empatii, uważały innych ludzi za niezdolnych do doświadczania życia w taki sam sposób jak one.

– Słuchaj, mogę stąd wyjść i wrócić za pięć lat. Obaj będziemy wtedy starsi. – Złośliwa riposta wymknęła się Danielowi z ust, zanim zdążył się powstrzymać. Skarcił się za to w myślach; nie chciał stracić tego faceta.

Przez te wszystkie lata Fisher wielokrotnie prosił o spotkanie z Franco. Początki zapowiadały się obiecująco – twierdził, że planuje ujawnić miejsce ukrycia zwłok, ale Franco ze swoimi staroświeckimi metodami nie uległ żadnemu z żądań mordercy. Daniel wprost przeciwnie, zamierzał być uległy jak cholera, byle tylko załatwić to, na czym mu zależało. Zbyt długo czekał na tę okazję, żeby teraz wypuścić ją z rąk. Wiadomo było, kto rozdaje karty. Tylko Benjamin znał odpowiedzi i nie miał nic do stracenia. Celem Daniela było podtrzymanie z nim dialogu.

Kącik ust skazańca uniósł się w zardzewiałym uśmiechu.

– Uznajmy to za rozmowę kwalifikacyjną. Chcę wiedzieć, czy nadajesz się do pracy ze mną, więc zadam ci kilka pytań.

Daniel nie zamierzał mu przerywać.

– Ludzie zwracają się do ciebie Dan czy Danny?

– Tylko matka nazywała mnie Danny.

– Czas przeszły. Nie żyje?

Daniel przyjrzał się jego przekrwionym oczom, popękanym naczynkom na twarzy i niezdrowej cerze, którą zawdzięczał wielu latom spędzonym w zamknięciu.

– Tak – odparł bez mrugnięcia okiem.

– Współczuję. Moja zmarła, kiedy siedziałem w więzieniu. Nie jest łatwo znieść stratę ukochanej osoby, tkwiąc za kratkami.

– Na pewno.

– Mieszkała na pustyni i była całkowicie samowystarczalna. Ojciec któregoś dnia wyszedł z domu i już nie wrócił, więc musiała mnie wychować sama. Wtedy jeszcze trzeba było uprawiać ziemię przez siedem lat, żeby jej nie stracić. Matce jakimś cudem to się udało.

Ciekawe, wyglądało na to, że ją podziwiał i szanował. Z rozpoznania Daniela wynikało, że stanowiła dla Fishera dobry wzór do naśladowania, ale publiczny wizerunek często okazuje się fałszywy. Poza tym nie udało mu się znaleźć zbyt wielu informacji na jej temat.

– Żonaty? – zainteresował się Benjamin.

– Rozwiedziony.

– Bycie gliną nie pomaga w małżeństwie.

– To prawda.

– A dzieci? Masz?

– Nie przyszedłem tu rozmawiać o swoim życiu osobistym.

– To pewnie znaczy, że masz.

Daniel wzruszył ramionami.

– To nic nie znaczy. – Wolał nie wspominać o mrocznej i skomplikowanej relacji łączącej Fishera z córką.

– Jest taka ciekawostka związana z więzieniami – odezwał się Ben. – Kiedy przychodzi tu ktoś z zewnątrz, pachnie innym światem. – Nabrał głęboko powietrza.

Daniel nieco się rozluźnił, zadowolony ze zmiany tematu.

– A ja, czym pachnę?

– Wnętrzem stojącego na słońcu samochodu. Autostradą. Spalinami i dieslem. Stałeś w korku?

– To przecież Kalifornia. Droga międzystanowa przytkała się w kilku miejscach.

– Ta knajpa za Santa Claritą wciąż istnieje? Mieli najlepsze na świecie ciasto z masłem orzechowym. Próbowałeś kiedyś?

– Chyba wiem, o którym miejscu mówisz – odparł Daniel. – Co prawda opanowali je hipsterzy, ale nadal funkcjonuje.

– Zjadłbym kawałek tego ciasta.

Strategia Daniela polegała na spełnianiu żądań Fishera, o ile nie będą całkowicie nierealne.

– Mogę to załatwić. – Był gotowy niemal na wszystko, byle tylko odnaleźć ciała młodych kobiet zabitych przez Fishera i zamknąć całą tę sprawę. Dla ich rodzin. Zresztą każdy chciał, żeby się wreszcie skończyła. – Albo cię tam zawieźć – dodał. – Poczułbyś zapach autostrady, może nawet oceanu, przy odpowiedniej sile i właściwym kierunku wiatru. – To mało prawdopodobne, chyba że część Kalifornii zostałaby zmyta przez ocean, ale słone powietrze czyniło ofertę bardziej atrakcyjną. Poza tym zawsze istniał cień szansy, że kawałek stanu rozpłynie się w ciągu nocy.

Fisher sprawiał wrażenie zainteresowanego.

– Zajmę się tym. – Daniel nie był pewien jak, ale wiedział, że to załatwi. Zamknie lokal, obstawi go policjantami i pozwoli Fisherowi zjeść to cholerne ciasto. – Jeśli mi powiesz, gdzie są ciała.

Do większości zbrodni – a przynajmniej tych, o których wiedzieli, ponieważ Daniel był przekonany, że Ben nie przyznał się do wszystkich, jeśli w ogóle je pamiętał – doszło między Los Angeles a pustynią Mojave. Ten teren zwano Inland Empire – właśnie stąd wziął się przydomek mordercy. Fisher został schwytany, ponieważ jednej z niedoszłych ofiar udało się uciec. Była to drobna młoda blondynka, Gabby Sutton, która wiodła teraz całkiem normalne życie, przynajmniej z perspektywy postronnego obserwatora. Życie toczy się dalej. Dla niektórych. O ile nie zostaną zamordowani.

Więzień żuł gumę i nie przypominał już profesora.

– Ja ci nie powiem, gdzie są ciała, ja ci je pokażę.

Daniel liczył na to, że przez koszulę nie widać, jak mocno wali mu serce. Niewiele już brakuje…

– Istnieje taka możliwość – odparł po chwili. Nie chciał sprawiać wrażenia zbyt podekscytowanego.

– Mam kilka warunków.

Na tym etapie rozmowy najczęściej wszystko się psuło. Według teorii Franco Fisherowi zależało wyłącznie na towarzystwie i nie zamierzał się z nikim dzielić informacjami na temat miejsca ukrycia zwłok. Trudno się temu dziwić. Więźniowie czują się samotni. A Daniel zdążył mu już obiecać przejażdżkę autostradą. Istniało całkiem spore ryzyko, że Benjamin będzie ich zwodził przez resztę życia, ciągając Daniela po fałszywych lokalizacjach.

– Zanim mi odmówisz – odezwał się znowu skazaniec – wyjaśnię ci coś: Nie zdołam odnaleźć miejsc pochówku na mapie. Muszę się tam fizycznie znaleźć. A nawet wtedy nie mogę ci obiecać, że trafimy na wszystkie ciała.

Wycieczki. Więźniowie skazani na karę śmierci lubią je prawie tak samo jak wizyty w klinikach. Danielowi nawet nie drgnęła powieka.

– A przybliżona lokalizacja?

– Pustynia Mojave.

Potężny obszar, obejmujący tereny hrabstwa Los Angeles aż do Utah, Arizony i Nevady, o powierzchni stu dwudziestu czterech tysięcy kilometrów kwadratowych. Jeśli się tam wybiorą, prawdopodobnie będą jeździć w kółko i niczego nie znajdą. W końcu Fisher stwierdzi, że nic więcej sobie nie przypomina, a oni odwiozą go z powrotem do więzienia. Gdzieś po drodze będzie musiał skorzystać z toalety i spróbuje uciec.

– Mogę to załatwić – stwierdził Daniel.

– Jeszcze jedno. – Fisher sięgnął do kieszeni koszuli i wyjął ochronne etui na karty kredytowe.

Daniel pamiętał, że mężczyźni korzystali z takich okładek przed pojawieniem się smartfonów. Kolejny znak, że dla Fishera czas się zatrzymał.

Skazaniec otworzył etui i położył je na stole między nimi. W osobnych koszulkach znajdowało się pięć fotografii. Daniel się pochylił.

Zdjęcia były odbarwione, wyblakłe i miały wywinięte brzegi po wielu godzinach dotykania przez Fishera. Wszystkie przedstawiały tę samą osobę: dziewczynkę z prostymi kasztanowymi włosami, grzywką z przedziałkiem pośrodku i słodką niewinną buzią, taką jakby z minionej epoki.

Mężczyzna postukał palcem w blat obok fotografii i przysunął je jeszcze bliżej Daniela.

– Chcę, żeby moja córka też tam była.

Detektywowi serce podeszło do gardła. Nie znał się na mediacjach rodzinnych.

– Da się zrobić – zapewnił z wymuszonym spokojem.

– Zobaczymy. Ona się do mnie nie odzywa.

– Kiedy ostatnio miałeś z nią kontakt?

– Trzydzieści lat temu, gdy mnie aresztowali.

Cierpliwość Daniela została wystawiona na ciężką próbę. Ben Fisher nie tylko próbował manipulować swoją córką, lecz także zamierzał do tego celu wykorzystać jego.

– Słyszałem, że nie najlepiej się ostatnio czuje – powiedział z wahaniem Daniel.

Większość śledczych znała historię Reni Fisher, która dostała pracę w FBI i przez jakiś czas mieszkała gdzieś na Wschodzie. Okazała się tak dobrą profilerką, że prowadziła gościnnie wykłady w Quantico[2]. Jakieś dwa albo trzy lata temu rozeszły się jednak plotki o jej załamaniu nerwowym. Odeszła z FBI albo wzięła urlop i od tamtej pory nikt o niej nie słyszał. Jak na agentkę federalną przystało, potrafiła się ukryć. Zresztą nawet gdyby Danielowi udało się ją namierzyć, pewnie nie chciałaby mieć nic wspólnego z tą sprawą. Świetnie to rozumiał.

Postanowił zaproponować Fisherowi coś innego.

– Możemy się umówić na dodatkowe korzyści, żeby jej w to nie angażować. Nie jestem pewien, czy zgodzi się na współpracę, nawet jeśli ją znajdę.

– Dzieciaki potrafią człowieka zbajerować. Proszą o coś i proszą, aż w końcu im ulegasz.

– Nie rozumiem.

– Błagała mnie, żebym zabierał ją ze sobą. Na nasze rodzinne wyprawy. Niedaleko pada jabłko od jabłoni. Albo załatwisz mi Reni, albo nici z naszej umowy.

Zabrzmiało to tak, jakby mordował dla córki. Wydawało się to mało prawdopodobne, zważywszy na jej wiek w tamtym czasie, ale Ben nie pierwszy zasugerował coś takiego. Podobne teorie pojawiały się od czasu do czasu na różnych stronach poświęconych seryjnym mordercom. Ale zdaniem Daniela to Reni była ofiarą. Ojciec wykorzystywał ją w dzieciństwie do wabienia młodych kobiet, które później zabijał.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

[1] Mowa o zarządzeniu wydanym w marcu 2019 roku przez gubernatora Kalifornii Gavina Newsoma (przypisy pochodzą od tłumaczki.).

[2] Akademia kształcąca agentów FBI.

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz