Zbigniew Tokarski

Zmora

Ilustrator Zbigniew Tokarski

Projektant okładki Zbigniew Tokarski

© Zbigniew Tokarski, 2023

© Zbigniew Tokarski, ilustracje, 2023

© Zbigniew Tokarski, projekt okładki, 2023

Sen nie jest wyzwoleniem. Na przekór skołatanym myślą, noc materializuje lęk, pożądanie, niespełnione nadzieje w groteskowej formie. — Przecież ona jest, widzę ją — odchodzi… Nie ze mną…

ISBN 978-83-8324-098-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Zmora

2. Lubisz ze mną dni…

3. Nie kłam…

4. Smak…

5. Czekanie…

6. Szalony

7. Ta Pani…

8. Czerń

9. Ja

10. Kalejdoskop

11. Zmora

12. Ćma…

13. Kajdany…

14. Deszczowa ulica

15. Deliberacje…

16. Łańcuchy

17. Powiedz…

18. Trzecia…

19. Granica

20. Centrum…

21. Półmrok

22. Sąsiadka

23. Egipcjanka

24. Marzenie

25. Nie, nie wiem…

26. Przeklinam

27. Mrok

28. Morte!

29. Absurd

30. Kłamstwa

31. Istnienie…

32. Ławica…

33. Przed snem

34. Ty…

35. Śniąc

36. Nieracjonalnie

37. Usypiam

38. Jeśli

39. Zła…

40. Ślepiec

41. To coś

42. Uwolnij mnie

43. Rozpacz

44. Świat płonie

45. W ogniu

46. Odejdę w kroplach

47. Strach

48. Zmierzch…

49. Ulotnie

50. Nie uciekaj

51. Czemu mam myśleć…

52. Patrząc…

53. Wiesz

54. To ty…

55. Żarr…

56. Tracę Cię, tracę…

57. My

58. Nieistotne…

59. Sen

60. Noc

61. Czekając

62. Pamiętaj mnie

Ból, ból to tylko chemia, tylko…

Lubisz ze mną dni…

— Siebie nie oszukam…

Okłamię świat

— bielą twarzy gejszy.

Nie oszukam siebie

— uczucie skryte,

pod jesiennym deszczem

— smutki, szary czas,

zawód — nie, nic się nie stało

— a ty lubisz ze mną dni…

Nie tak, jak bym chciał

— każdy dzień cieszy mnie,

tylko żal,

gdy marzenia zostawiam

— za drzwiami,

zostajesz z moimi myślami.

Dni, noce, są sny

— z uśmiechem wstaję,

śniłaś się jak żywa, obok mnie,

uśmiechnięta, szczęśliwa…

Śniłem i śniłbym, gdyby nie dzień

— pełen mimikry, stoicki, obojętny.

A czekam — na co?

Kolejne minęło lato,

szukam sposobu, zdarzenia,

by wypełnić wspomnienia

— tym, co niemożliwe.

A ty lubisz ze mną dni — ja też…

— Czemu mi się śnisz?

Nie kłam…

Pamiętasz —

…dotyk palców we włosach, dotyk ust

i szept — cudna, nieziemska, moja!

A ty, za słowami, powolna grawitacji,

jak kamień toczyłaś się w przepaść,

szybko, bezwolnie — a pełna gracji…

A jednak przegrałem, to ty wygrałaś!

…mając lat siedemnaście, patrząc

mi w oczy, szepnęłaś: — Do cholery,

jesteśmy sami, jestem kobietą,

na co jeszcze czekamy?…

— Dziś nie to samo, poznałaś i wiesz,

że bronią ciało twoje jest, a ja bezwolnie

w przepaść się toczę, za twoim dotykiem,

za twoim wzrokiem…

Smak…

Materiał niebieskiej sukienki

ledwie okrywa

niepokój męskiego serca

Na czerwieni ust

ślad

rozpuszczonej wanilii

— z odrobiną kokosu

smakujesz zimną słodką maź

mrużąc oczy

A ja patrząc na twoje wargi

— z powagą i namaszczeniem

czuję ich jędrność i słodycz

bez smaku

— wanilii z odrobiną kokosu

Czekanie…

U ciebie, w telefonie

— jestem ja.

Numer z kilku cyfr…

Każdego dnia, każdej nocy,

czekam na palce sunące

po zimnym szkle.

Czekam na pieszczotę opuszków,

delikatnie zatrzymujących się w miejscu,

oznaczającym mnie.

Ciepły dotyk,

odezwę się natychmiast.

Czekam, czekam,

wpatruję się w kolorowy,

martwy ekran, wstrzymując oddech.

Wyobrażam sobie czerwień lakieru

na paznokciach z pyłem złotego brokatu,

lśniącego migotliwie w blasku marzeń…

Szalony

Szalony, szalony,

bękart czasu, w sidłach żądzy

— z szaleństwem dzielę życie.

*

Krytycznie

patrzę na lustrzane odbicie

— zmęczone oczy, szara skóra,

myśl,

czas ugasić ogień, zapomnieć słowa —

„całuj mnie, całuj — bądź blisko”…

*

Niepogoda, deszcz

spływa po szybie strumykiem,

łzami wiatru.

Patrząc na martwy telefon,

ciemny jej nieobecnością

— czuję wilgoć na policzkach,

nie, nie wiem,

czy ze smutku, czy złości,

czy to ślad deszczu kropli!

*

Idąc o zmroku ulicą,

liczę kroki, niepewny słów

dźwięczących w pamięci.

Nie, ja nie chcę prawdy!

— Wolę żyć w szaleństwie…

Ta Pani…

Pamięta Pani?

Nieśmiałe dotknięcie, budzące nadzieję —

…i oczy pieszczące iluzję,

przyszłość wyglądała tak cudnie…

Pani mówi — serce nieważne,

to bryła mięsna pulsująca

w piersi każdej…

— Nie wie Pani? Że dotyk, lekkie

muśnięcie palców zburzyło Babilon,

wysłało mężów do walki…

— A Pani słowa płoną złudzeniem,

dają marzenia, dają nadzieję…

— Chcę zapytać Panią, mieć pewność,

że to okrucieństwo to przypadek —

…nie dla Pani przyjemność!

Czerń

Czerń nocy.

Okno wypełnione szybą dzieli znane

od nieznanego.

Skorupa ze strachu ciąży piaskiem słów,

myśli, obrazów.

…na łące jest słońce,

upojny zapach — świeżej trawy, tataraku,

rozwianych włosów…

Pamięć skamieniała, kruszona przez czas

— przeplata dziś i zatrzymaną myśl.

Myśl tak piękna i nierealna

— jak miniony czas.

Ja

Czyjeś stopy

wydeptały nad przepaścią

krętą ścieżkę…

Ja, jest — jest, ja…

Jest wiatr,

szron uczuć okrywa

kolorowy kwiat

— martwy dla miłości,

zdobi spopielone kości…

Nie ma nadziei, nie ma ciepła,

jest kręta ścieżka…

Dzień z porywistym wiatrem

deszczem i łzami…

Ja, kocha zimno

— ja, kocha ją

— ją, nie ma pod parasolem

— ja, jest we śnie

— ja, nie chce wstać

— ja, marzy…

Ja wie, to się nie zdarzy.

Kalejdoskop

— Opowiedz młodość…

Opowiem:

To wino szumiące w rozpalonej głowie,

beztroska radość bez ołtarza z marzeń…

Ciekawość życia po stronie dojrzałej.

— Opowiedz miłość…

Opowiem:

Wiara, że ona jedyna jest do kochania…

Plaża, ślady stóp rozmyte przez wodę,

tęsknota pierwszego rozstania…

— Opowiedz samotność…

Opowiem:

Wyrwane kartki z kalendarza.

Puste, szare mieszkanie, milczący telefon.

Korytarz, smutni ludzie, kolejka do lekarza…

— Opowiedz śmierć…

Opowiem:

Nadzieja,

że to nieprawda, że to koniec.

— Nie, nie chcesz spotkania

ze złym czy dobrym bogiem.

A zostaniesz w cmentarnym ogrodzie…

Zmora

Chłód wody ciało bezwolne

niesione

blisko przy dnie

rozkosz w stagnacji

nie płoną myśli sen nie straszny

smakuję ten dzień

nie mam za grosz złości

we mnie samo dobro

moje ciało ma nowych gości

bierzcie co chcecie

ryby raki i wodne skrzaty

nawet ty pijawko

znajdź dla siebie gniazdko

płynę w nurcie gubiąc materię

ty jej nie chciałaś

w świecie wszystkożernym

rozpływam się

w stworzeń zachwycie

one mnie wielbią

pochłaniają

— wcale nie skrycie

zostanie duch zamknięty w myśli

tak będzie — żadnej nocy

nic nie wyśnisz

nie chciałaś dziś i nigdy

a będę każdego dnia

twoja zmora — to ja

Ćma…

…przewidywalni i naiwni ludzie

— w stadnej wyobraźni ułudzie.

Udają delikatność, zachwyt nad różem

— ptasim miękkim puchem…

Za motylem tkliwie wodzą wzrokiem,

a nocą pod ćmy urokiem, jak

ona w jeden punkt wpatrzeni

— płonią ze wstydu, drążąc słowa poety,

nie czując ognia, w cudzie światła…

Ćma — motyli kolorem

— bez marzeń to szarość…

Kosmata, skrzydlata nieporadność,

schwytana małymi dłońmi

— w pudełku po zapałkach,

jak w trumnie, bez metafory,

wielonożne maleństwo, zamknięte

— brzydkie, szare, bez wdzięku…

Nocą: obleczona wyobraźni mgiełką

— zmienia się blondynkę, z nogami do nieba…

W oddechu hordy napalonych młodzieńców

idzie powoli — to ona wybiera…

A w dzień: szara, brzydka, schowana ćma

śpi, śniąc o motylim życiu, królowa nocy

— wyobraźni blond kiczu…

Kajdany…

Spadły kajdany — w więzieniu dnia,

klucznik otworzył bramy snu

— stąpając,

nie depczę marzeń spowitych mgłą.

— Piekielny dudziarz melodię gra,

podążam za nią w senny świat…

…królowej nocy kłaniam się w pas

— ubierz w ciało kłamstwo,

które we mnie trwa…

— Wskaż ścieżkę w nicości, realną,

bez tajemnic, bez słów…

Dotykiem znaczę księżyca nów —

W srebrzystym świetle szczyty piersi

— czekają na splamione krwią ręce,

czekają na usta, czekają na więcej…

…sen to kuglarski świat,

nie jest realny, niknie niczym wiatr

— serce bije głucho w ogniu marzeń,

uleciał obraz nocą darowany

— wypełnił się czas…

Deszczowa ulica

Przypadek,

każde drżenie,

lecąca kropla, łza, myśl,

wektor siły…

Drobina uwagi zmieniająca stany:

— ciszę w krzyk,

— wodę w ogień,

— miłość w nienawiść…

Zapętla czas w dziś, krok dalej,

to przeszłość zdarzeń…

Strzępy materii, oderwane

od wczoraj,

uchwycisz — jutro, pojutrze,

łudząc się wspomnieniem

— deszczowej ulicy…

I nie wiesz, czy to ty całowałeś

— czy ona ciebie… [pewne tylko,

że chmury gonił wiatr po niebie].

Deliberacje…

— Zapijam uczucie, okłamując siebie, że to, co

widziałem — nie zmienia i nic się nie dzieje…

Wokół tylu ludzi, ich banalne słowa, a wieczór

drąży mnie zazdrością

— kim jest jej nowy chłopak?

Widziałem,

byłaś z nim tam, gdzie tańczyliśmy

przy naszej piosence… Roześmiana, szczęśliwa,

— a ja sparaliżowany, siedząc przy stoliku,

chcąc zniknąć — schować się przed wami.

Twój wzrok prześliznął się po mnie,

a we mnie gniew płonie, on zabrał mi życie,

moje miejsce przy tobie!… Odeszłaś,

— w szklance whisky topię swoją rozpacz,

nie wyprę pożądania — dla innych oczu,

ja to tylko facet zapatrzony w myśli,

obojętny jak dym z papierosów…

— Marzyłem, że dostanę choć uśmiech,

czułem smak ust — gdy całował cię później…

Czym lepszy ode mnie, że stałem się powietrzem!

…zapijam uczucie, widząc, jak patrzysz na niego,

płonę, smakując wspomnienia — jak usta odległe…

i myśl, że to tylko przeze mnie…

Łańcuchy

Łańcuchy

w patynie czasu więżą ciało,

przykute do ściany,

serce wybija takt

melodią marzeń w mrocznej celi,

w której odwieczny turniej trwa

— ciała i ducha…

…sieciarz uchwyci myśli, przyszpili do truchła

— kościaną włócznią.

Za zasłoną snu słychać tupot stóp

— raz, dwa, raz, dwa…

Szumiący dźwięk,

wahadło chlaszcze oddech

po każdym słowie, spiżowe dzwony grzmią

— odejdziesz ciałem i duchem stąd…

…jej dzień to twoja noc,

ty wiesz, że życie to oszustwo,

kłamstwa niesione przez wiatr,

a płynący czas zaciera, co miało być,

a się nie stało…

Odejdziesz, zostanie wspomnienie

— w osnowie czasu ślad —

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.