Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Od autora

5. Prolog

6. 1

7. 2

8. 3

Tytuł oryginału: Where There’s Smoke

Redakcja: Ewa Kaniowska
Projekt okładki: Leon Dufour/TW
Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka
Zdjęcie autorki na okładce: © Jill Battaglia/Arcangel Images
Korekta: Maciej Korbasiński
Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Copyright © Hunter Publications Limited, 1997, 2015
By arrangement with the Proprietor. All rights reserved.
Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8252-680-6

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

DLA HILARY

Od autora

Pierwsze wydanie Zimnych ogni przypada na rok 1997. Na pomysł wpadłem, przeczytawszy w gazecie artykuł o matce zastępczej, która nie chciała oddać niemowlęcia prawowitym rodzicom. Zacząłem się zastanawiać, co by się stało, gdyby to kobieta zapłaciła mężczyźnie za pomoc w spłodzeniu dziecka. Odniosłem wrażenie, że krył się tu spory potencjał dramatyczny.

Zimne ognie były moją trzecią powieścią, ale pierwszą, która wymagała ode mnie szeroko zakrojonych badań nad poruszonym w niej tematem. Nigdy wcześniej nie napisałem też książki, której główną postacią była kobieta. Moim celem było napisanie porywającego thrillera o zwyczajnym życiu zamieniającym się stopniowo w koszmar. Chciałem, żeby ta książka była równie interesująca dla mężczyzn, jak i kobiet.

W 2009 roku dokonałem małej redakcji na potrzeby wydania niemieckiego, ale wtedy postanowiłem, że nie będę uwspółcześniał treści. Jednym z powodów był fakt, że od pierwszego wydania zmieniło się prawo w kwestii anonimowości dawców. Poza tym, kiedy pisałem tę książkę, internet, poczta elektroniczna i telefony komórkowe były wciąż nowymi wynalazkami, a media społecznościowe nie istniały w ogóle. Dodanie tych elementów do fabuły gruntownie by ją zmieniło, a wplecenie ich bez ingerencji w strukturę powieści byłoby zbyt trudne.

Kiedy mój wydawca w Transworld, Simon Taylor, zapytał mnie, czy nie zechciałbym zredagować swojej powieści, miałem wątpliwości. Gdy tylko zabrałem się do pracy, zmieniłem zdanie. Zdałem sobie sprawę, że jest to nie tylko sposób na uwspółcześnienie jednej z moich wczesnych książek, ale i okazja do tego, żeby ją ulepszyć.

Sądzę, że się opłacało. Mam nadzieję, że efekt wam też się spodoba.

Simon Beckett, lipiec 2015

Prolog

Niektóre chwile wrzynają się w pamięć na zawsze.

Jest ciemno. Światło wpada przez okno na drugim końcu podestu i starcza go akurat, żeby się nie potknąć. Oddech przychodzi z trudem. Od schodów dobiegają ciężkie kroki. Kobieta stoi pod ostatnimi drzwiami na piętrze. Nie ma już dokąd biec, myśli tylko o tym, żeby się ukryć.

W pokoju jest jeszcze ciemniej, jakby się szło przez atrament. Wyczuwa dłońmi słabo znane elementy wystroju: krawędź łóżka, półki z książkami. W końcu dochodzi do ściany. Przyciska się do niej i próbuje stłumić charczący oddech. Serce wali jej jak młotem. Z rany wypływa lepka krew, a kiedy się tam dotyka, przeszywa ją ból tak ostry, że robi jej się jasno przed oczami.

Wreszcie słychać kroki, są coraz bliżej. Ktoś otwiera kolejno wszystkie drzwi, aż zostają już tylko jedne. Słodki zapach benzyny wisi w powietrzu jak ciężka groźba. Kobieta obejmuje swój brzuch i czuje delikatne tętno rodzącego się życia, zwiniętego w kłębek, bezbronnego. Kroki milkną. Szept uchylanych drzwi. Jej imię.

– Kate.

Światło.

Niektóre chwile wrzynają się w pamięć na zawsze.

1

Magazyn płonął całą noc. Dym ciągnął się ciemną chmurą po szarym niebie, a jego zapach napełniał wiosenne powietrze przedwczesnym smakiem jesieni.

Ludzie wychodzący razem z Kate ze stacji metra odwracali głowy w stronę czarnej kolumny. Dym górował nad dachami budynków, ale chwilę później biurowce całkiem go przesłoniły.

Kate ledwo go zauważyła. Ból głowy zaczynał wspinać się po jej czaszce. Właśnie rozgryzała aspirynę, krzywiąc się od goryczy, kiedy skręciła za róg i zobaczyła pożar prosto przed sobą.

Zatrzymała się, przestraszona jego bliskością, ale gdy tylko się okazało, że ulica nie jest zamknięta, ruszyła dalej. Z każdym krokiem coraz lepiej słyszała trzask buchających płomieni. Dookoła magazynu panował chaos mundurów, żółtych kasków, białych samochodów policyjnych i czerwonych wozów strażackich. Ich węże leżały na jezdni i pluły w dym strumieniami wody. Płomienie zdawały się nic sobie z nich nie robić i wystrzeliwały w górę w bezładnych eksplozjach koloru.

Gorący podmuch uderzył Kate w twarz i pokrył ją popiołem. Odwróciła piekące oczy i ze zdziwieniem stwierdziła, że stanęła w miejscu. Zła na siebie, że bezmyślnie się gapi, znów ruszyła i ominęła tłum, który zebrał się za policyjnym kordonem.

Kiedy dotarła do georgiańskiego szeregowca kilka przecznic dalej, nie pamiętała już o płonącym magazynie. Większość domów składających się na ten kompleks była w ruinie, ale jeden rzucał się w oczy dzięki świeżej farbie i złotym literom w oknie na parterze, ułożonym w napis: „Powell PR i Marketing”.

Kate weszła do środka. Niewielki gabinet zajmowały trzy biurka ustawione przodem do siebie. Za jednym z nich stał ostrzyżony na łyso, wysoki mężczyzna o afrokaraibskiej urodzie i nalewał wodę do ekspresu do kawy. Szeroko się uśmiechnął.

– Czołem, Kate.

– Cześć, Clive.

Ekspres zasyczał i zabulgotał. Clive wlał resztkę wody i odstawił dzbanek.

– Wielki dzień.

W jego głosie pobrzmiewały delikatne naleciałości z okolic Newcastle. Kate podeszła do jednego z dużych regałów na dokumenty i wysunęła szufladę.

– Nawet mi nie przypominaj.

– Denerwujesz się?

– Powiedzmy, że chciałabym już poznać wynik, jakikolwiek będzie.

Syczący ekspres nagle ucichł. Clive nalał kawę do dwóch kubków i podał jeden Kate. Zatrudnił się u niej zaraz po tym, jak założyła swoją agencję, i jeśli kogokolwiek miałaby mianować wspólnikiem, to tylko jego.

– Widziałaś pożar?

– Mmm. – Kate przeglądała teczki.

– Podobno wybuchł jeszcze w nocy. Straszne z tym dzieckiem, co?

Spojrzała na niego.

– Jakim dzieckiem?

– Jacyś ludzie mieszkali tam na dziko, jedna para miała niemowlaka. Uciekli wszyscy, ale mały został w środku. W wiadomościach mówili, że jego matka się poparzyła, próbując go uratować. Dwumiesięczne dziecko.

Kate odstawiła kubek z kawą. Ciągle czuła na sobie zapach dymu. Spojrzała na swoje ubranie i zobaczyła malutkie płatki popiołu. Przypomniała sobie ich delikatny dotyk na twarzy i łaskotanie w krtani, kiedy mimowolnie je wdychała. Znów poczuła tamten ostry smak.

Wsunęła szufladę, nie wyciągając żadnej teczki.

– Będę na górze.

Swój gabinet miała na pierwszym piętrze. Zamknęła za sobą drzwi i strząsnęła popiół ze spódnicy i żakietu. Wiedziała, że nie będzie się w nim dobrze czuła, dopóki nie zaniesie go do pralni. Zawiesiła żakiet za drzwiami i podeszła do okna. W szybie pokazało się jej słabe odbicie. Dym pożaru zabarwiał niebo na szaro i na jego tle jej ciemne włosy były niewidoczne. Widziała tylko swoją twarz, wiszący w powietrzu blady owal.

Odwróciła się i podeszła do biurka. Z dołu dobiegały ją głosy kolejnych osób stawiających się do pracy. Biuro było za ciasne dla Clive’a i dwóch dziewczyn, ale sąsiednie pomieszczenie wymagało kosztownego remontu. Kate westchnęła i włączyła komputer. Czekając, aż się uruchomi, szybko sprawdziła firmowe konta na Facebooku i Twitterze, żeby zobaczyć, ile miały wejść przez noc. Odpowiedź była przygnębiająca, ale przynajmniej recenzja nowej restauracji, którą zamieścili na blogu minionego dnia, dostała pięć nowych polubień. Lepsze to niż nic, pomyślała. Ktoś zapukał do jej drzwi.

– Tak?

Do gabinetu weszła dziewczyna z bukietem czerwonych róż owiniętych w celofan. Podała je Kate z pytającym wyrazem na twarzy.

– Właśnie przyszły.

Między łodygi wetknięta była mała koperta. Kate ją otworzyła i wyjęła z niej białą kartkę, na której widniało czyjeś odręczne, pochylone do przodu pismo. Przeczytała wiadomość i włożyła kartkę z powrotem do koperty. Podała kwiaty dziewczynie.

– Dzięki, Caroline. Wyjdź z nimi na ulicę i daj pierwszej starszej pani, jaką zobaczysz, okej?

– Co mam jej powiedzieć? – zapytała, zdziwiona.

– Cokolwiek. Po prostu, że to prezent od nas. – Kate nerwowo się uśmiechnęła. – Pamiętaj: im starsza, tym lepiej.

Uśmiech zniknął z jej twarzy, gdy tylko Caroline zamknęła za sobą drzwi. Jeszcze raz przeczytała liścik. „Z góry współczuję, Paul”.

Kate podarła kartkę na strzępy i wyrzuciła do kosza. Musiała użyć całej siły woli, żeby rozluźnić napięte mięśnie.

Zabrała się do przeglądania e-maili, ale po chwili rozproszył ją dźwięk stacjonarnego telefonu. Podniosła słuchawkę.

– Tak?

– Mam na linii Paula Sutherlanda z CNB Marketing – powiedział Clive. – Mam mu powiedzieć, że jesteś zajęta?

Na chwilę się zawahała.

– Nie, połącz go.

W słuchawce kilka razy kliknęło. Kate zamknęła oczy.

Sekundę później usłyszała znajomy głos.

– Cześć, Kate. Pomyślałem, że zadzwonię i spytam, czy kwiaty dotarły.

– Owszem, chociaż trochę przedwcześnie. – Cieszyła się, że głos jej nie drży.

– Błagam, chyba nie sądzisz, że naprawdę macie szanse?

– Poczekamy, zobaczymy.

Usłyszała westchnięcie.

– Kate, Kate, Kate. Przecież wiesz, co będzie. Zaszliście daleko, przyznam. Ale nie oszukuj się.

– To wszystko? Bo jeśli tak, to mam sporo pracy.

W odpowiedzi usłyszała chichot.

– Oj, nie bądź taka. Chyba mogę ci czasem doradzić, co? Jako stary kumpel.

Kate zacisnęła zęby.

– Kate? Jesteś tam?

– Nic się nie zmieniłeś. Zawsze byłeś dupkiem.

Od razu pożałowała swoich słów. Znowu usłyszała śmiech. Paul był z siebie wyraźnie zadowolony.

– Nie mów, że ci się to nie podobało. Ale okej, widzę, że tracę czas, próbując ci przemówić do rozumu. Mała Kate musi robić wszystko po swojemu, nawet jak dostaje przez to po głowie. Rozczarujesz się, ale postaraj się tym zbytnio nie przejąć.

Rozłączył się. Kate uderzyła słuchawką w aparat.

Sukinsyn.

Cała się trzęsła, wzbierały w niej dawne uczucia. Zdała sobie sprawę, że zaciska dłonie w pięści. Rozluźniając je, wzięła pierwszy głęboki wdech, potem drugi. W końcu jej oddech się uspokoił.

Przestała też dygotać, ale za to znów dał o sobie znać ból głowy. Kate żałowała, że rano upięła włosy w tak ciasny kucyk. Delikatnie pomasowała skronie. Warto było się w to pakować?

Kiedy sześć tygodni wcześniej na jej biurku wylądowało zaproszenie do przetargu na reprezentowanie funduszu Parker Trust, przystępowała do konkursu bez większych nadziei na sukces. Firma specjalizowała się w dyskretnym inwestowaniu pieniędzy zamożnych klientów, wpłacając dostatecznie dużo na „Szczytne Cele” (w briefie przetargowym te słowa wydrukowali dużymi literami), by zapewnić sobie status organizacji charytatywnej. Kate dziwiła się, że w ogóle słyszeli o jej agencji, a tym bardziej że gotowi byli powierzyć jej nadzór nad długotrwałą, kosztowną kampanią.

Tym większe było jej zaskoczenie, kiedy Powell PR trafiło do finału. Ciągle jeszcze się z niego nie otrząsnęła, kiedy dowiedziała się, z kim przyjdzie jej w tym finale konkurować.

Od tego momentu praca nad ofertą dla Parker Trust przesłoniła jej wszystko inne. Clive żartował, że Kate powinna postawić łóżko w swoim gabinecie i w ten sposób oszczędzić czas, który zabierały jej powroty do domu. Jesteś szczęśliwa, tylko jak pracujesz, mawiał, na co ona się uśmiechała, ale pod tym uśmiechem czaił się paniczny strach. Szczęśliwa? Tego wieczora ćwiczyła na siłowni, aż każdy mięsień ją palił. Chciała się pozbyć niepokoju jak zbędnych kalorii.

A teraz zostało już tylko parę godzin czekania. Redwood, prezes zarządu funduszu, uprzedził Kate, że ostateczna decyzja zostanie podana do wiadomości przed południem. Zwycięstwo oznaczałoby finansowe bezpieczeństwo, może nawet większą siedzibę. Agencja zyskałaby renomę i dostęp do klientów z wyższej półki.

Kate nie chciała nawet myśleć o tym, czym byłoby dla niej przegranie przetargu.

Zdała sobie sprawę, że bezmyślnie naciska guzik długopisu. Odłożyła go w końcu i znów zajrzała do skrzynki pocztowej. Wkrótce pochłonęła ją praca, choć od czasu do czasu Kate nadal spoglądała na wiszący na ścianie zegar.

Poranek się przedłużał. Na każdy dźwięk telefonu Kate tężała, ale nie dzwonił nikt z Parker Trust. Za cztery dwunasta nawet już nie udawała, że pracuje. Siedziała w ciszy swojego gabinetu, patrząc na zegar i czekając na wiadomość. Długa wskazówka pełzła po cyferblacie i leniwie zbliżała się do dwunastej. Wreszcie wszystkie trzy wskazówki ustawiły się w jednej, pionowej linii, a po chwili sekundnik rozpoczął kolejny minutowy marsz.

Kate poczuła, jak uchodzi z niej całe napięcie, a pustkę po nim zapełnia głęboki zawód. Ludzie z Parker Trust byli zawsze do bólu punktualni. Gdyby wygrała przetarg, już by wiedziała. Siedziała bez ruchu, a świadomość porażki powoli w nią wsiąkała. Nie była już ewentualnością, ale faktem, z którym trzeba się było zmierzyć. Nagle Kate się otrząsnęła. To tylko przetarg. Nie wygrałaś, trudno. Będą następne.

Wyprostowała się i wróciła do czytania e-maili.

Zadzwonił telefon.

Kate się wzdrygnęła. Po kolejnym dzwonku podniosła słuchawkę.

– Tak?

– Pan Redwood z Parker Trust – powiedziała Caroline.

Mimo że wiedziała, co usłyszy, Kate poczuła, że serce zabiło jej mocniej. Odchrząknęła.

– Połącz go.

Po dłuższej niż zwykle serii głuchych kliknięć w słuchawce odezwał się męski głos.

– Panna Powell?

– Miło pana słyszeć – odparła z ledwie zauważalną nutą sarkazmu.

– Przepraszam za opóźnienie. Zdaję sobie sprawę, że czekała pani na mój telefon.

Głos doskonale do niego pasował. Redwood był Szkotem, szczupłym, cierpkim i drętwym. Clive uważał go za robota i Kate przyznawała mu rację.

– Tak – powiedziała.

– Proszę mi wybaczyć – odparł tonem niewyrażającym ani trochę skruchy. – Mamy w zwyczaju najpierw informować stronę przegraną – ciągnął – żeby niejako skrócić jej cierpienie. I trwało to trochę dłużej, niż sądziliśmy.

Chwilę zajęło Kate zrozumienie sensu jego słów. W końcu wyjąkała:

– Nie rozumiem. Rozmawialiście państwo z CNB?

Redwood niecierpliwie westchnął.

– Może zacznę od początku. Jest mi niezmiernie miło poinformować panią, że jej firma wygrała przetarg. Zarząd postanowił zlecić pani agencji prowadzenie naszej kampanii.

Kate miała wrażenie, jakby opuszczała własne ciało. Za oknem wyła syrena.

– Panno Powell? Wszystko w porządku?

– Tak, tak! Bardzo się cieszę. Dziękuję.

– Jeszcze raz przepraszam za spóźnioną wiadomość. – W jego głosie zabrzmiała nuta gniewu. – Obawiam się, że w CNB nasza decyzja nie spotkała się z aprobatą. Osoba, z którą się kontaktowaliśmy, była nad wyraz… nieustępliwa. – Redwood w ostatniej chwili ugryzł się w język. – W każdym razie gratuluję. Cieszę się bardzo na naszą współpracę.

Kate coś odpowiedziała, ale sama nie była pewna co. Umówili się na spotkanie przed końcem tygodnia i Redwood się rozłączył. Ona wsłuchiwała się jeszcze przez chwilę w sygnał w słuchawce, zanim ją odłożyła. Na dole mruczała rytmicznie drukarka, ktoś się śmiał. Kate wyjrzała przez okno. Z początku myślała, że czarna plama na niebie to deszczowa chmura, ale w końcu sobie przypomniała.

Wreszcie zeszła na dół, żeby powiedzieć reszcie o wygranej.

Autobus zatrzymał się niedaleko jej mieszkania w Fulham. Wysiadając, Kate zdała sobie sprawę, że teraz mogła już sobie pozwolić na wzięcie taksówki od stacji metra. Z nawykami ciężko walczyć. W azjatyckim supermarkecie kupiła mleko i paczkę ryżu. Po chwili wahania dorzuciła jeszcze do koszyka butelkę białego wina.

Na ulicy owiało ją zimne powietrze, jakby dla przypomnienia, że wiosna na razie dotarła tylko do kalendarza. Zaczęło trochę padać, więc Kate przyśpieszyła kroku, żeby zdążyć przed większą ulewą. O mały włos nie nadepnęłaby na dziecięcą rękawiczkę leżącą na krawędzi kałuży i świecącą jaskrawą czerwienią na tle brudnego chodnika. Musiała niedawno komuś upaść, bo ciągle była czysta.

Kate ją podniosła i rozejrzała się za matką z wózkiem, a nie widząc nikogo w pobliżu, poszukała widocznego miejsca, gdzie mogłaby położyć zgubę. Nie znalazła nic lepszego od zabłoconego chodnika, ale nie chciała zostawiać rękawiczki na ziemi. Była nie większa od jej dłoni. Patrząc na nią, nagle przypomniała sobie o płonącym magazynie. Poczuła, jak zaciska się jej krtań. Bez zastanowienia włożyła rękawiczkę do kieszeni i poszła dalej.

Tymczasem przestało padać. Żelazna brama przed wiktoriańskim szeregowcem była otwarta, jak zwykle odkąd odpadły zawiasy. Poprzedni lokator położył płyty chodnikowe w malutkim ogródku, ale zostawił na środku trochę miejsca na krzewy róży. Przydałoby się je przyciąć, pomyślała Kate, po czym weszła na niewielką werandę i otworzyła drzwi.

Na podłodze w przedpokoju leżała sterta kopert. Kate je podniosła i wybrała te, które były zaadresowane do niej. Tylko dwie – jakiś rachunek i wyciąg z konta bankowego. Listy z ulotkami reklamowymi podzieliła na pół i część odłożyła na wycieraczkę sąsiadki z parteru. Właśnie prostowała plecy, kiedy staruszka otworzyła drzwi.

– Tak mi się zdawało, że kogoś słyszę.

Kate zmusiła się do uśmiechu.

– Dzień dobry, pani Willoughby. Jak się pani miewa?

Ze zgrozą zobaczyła, że sąsiadka wychodzi za próg mieszkania, opierając się ciężko o laskę. Jej ciemnozielona sukienka była idealnie wyprasowana, jak zawsze, a niebiesko-szara peruka przypominała bardziej czapkę niż włosy.

– Bardzo dobrze, dziękuję. – Spojrzała na swoją wycieraczkę. – To do mnie?

Kate podniosła koperty z ziemi i podała je kobiecie.

– Obawiam się, że nic ciekawego.

Pani Willoughby nigdy nie dostawała listów, ale zawsze wychodziła na klatkę, żeby przywitać swoją młodszą sąsiadkę. Kate wiedziała, że poczta była tylko wymówką, i na ogół chętnie zamieniała ze staruszką kilka zdań. Ale tego wieczora nie miała ochoty na rozmowę.

Pani Willoughby przeglądała ulotki i kupony zniżkowe i Kate na chwilę uwierzyła, że uda jej się uciec. Zaczęła iść w stronę swoich drzwi, ale sąsiadka podniosła głowę.

– Nie, żadnego listu. Jednak nigdy nie wiadomo, prawda?

Kate się uśmiechnęła, a pani Willoughby oparła się o laskę obiema rękami, co oznaczało, że szykuje się na dłuższą rozmowę. Zanim jednak znowu otworzyła usta, jej uwagę odwróciło jakieś szare stworzenie przechodzące przez otwór w drzwiach wyjściowych.

Kocur zamiauczał i zaczął się ocierać o nogę Kate, a po chwili ruszył w kierunku otwartego mieszkania sąsiadki.

– O nie! – zawołała Kate i chwyciła go wpół. Kot jęknął z niezadowoleniem. – Lepiej już go zabiorę. Jak wbiegnie do pani, to do wieczora go nie złapiemy.

Pani Willoughby nawet na chwilę nie przestała się uśmiechać.

– No tak, rozumiem. Nie chcę pani zatrzymywać. Pewnie obydwoje jesteście głodni.

Pożegnała się i weszła do środka, a Kate podeszła do swoich drzwi. W nich też był otwór dla kota, ale Dougal nie miał zamiaru z niego korzystać, skoro jego pani była na miejscu i za chwilę miała mu otworzyć. Zamknęła je za sobą i dopiero wtedy wypuściła go z rąk. Czmychnął po schodach do kuchni na piętrze. Kate poszła za nim wolnym krokiem. Było jej trochę głupio, że zbyła staruszkę. Zdjęła żakiet, krzywiąc się od niewywietrzonego wciąż zapachu dymu. Zawiesiła go na wieszaku, żeby nazajutrz zabrać do pralni, i na widok zgrubiałej kieszeni przypomniała sobie o rękawiczce.

Zaniepokoił ją ten irracjonalny odruch, żeby ją zabrać. Zdecydowanym ruchem wyjęła rękawiczkę z kieszeni z zamiarem wyrzucenia jej do śmieci. W kuchni otworzyła pokrywę kosza, uwalniając słodkawy zapach psującej się żywności. Przez chwilę trzymała rękawiczkę nad skorupkami jajek i skórkami obranych warzyw, ale nie była w stanie wykonać decydującego ruchu. Zamknęła kosz i poszła do sypialni. Otworzyła szufladę i wrzuciła rękawiczkę za stertę ręczników.

Wróciła do przedpokoju i z ulgą rozpuściła włosy. W telefonie mrugała lampka, ale okazało się, że osoba, która dzwoniła, rozłączyła się bez nagrywania wiadomości.

Kate przeszła boso do salonu. Jak w całym mieszkaniu tu też ściany były pomalowane na biało. Lubiła proste kolory, a poza tym do domu nie wpadało naturalne światło. Nawet kiedy na dworze było jasno, w środku panował półmrok.

Kate włączyła lampkę stołową. Meble w dużym pokoju były oszczędne i nowoczesne, z wyjątkiem sosnowej skrzyni, która służyła za stolik do kanapy. Na ścianie wisiał abstrakcyjny obraz, który kupiła na wystawie, jedyny barwny element wystroju. Mieszkanie było bardziej przytulne zimą, kiedy w długie wieczory zaciągała zasłony i wypełniała rogi pokoju sztucznym światłem. Teraz, chociaż było dość ciemno, włączona lampa jakoś jej nie pasowała.

Zgasiła ją i włączyła telewizor. Bezmyślnie przełączała kanały i nic jej nie interesowało, ale ekran rozjaśniał nieco pokój, a dźwięki z głośnika zmniejszały wrażenie pustki.

Kate usłyszała miauknięcie i poczuła, że Dougal ociera się o jej nogę i szturcha głową o kostki.

– Głodny?

Wzięła go na ręce. Był duży i miał blisko osadzone oczy, które dawały mu niezbyt wyrafinowany wyraz nieustającego zdziwienia. Dostała go w zestawie z mieszkaniem. Agentka nie wspomniała o kocie, kiedy Kate podpisywała umowę kupna. Ludzie, którzy mieszkali tu przed nią, nie zabrali swojego kota ze sobą. Kate nie chciała kota, ale Dougal był albo zbyt tępy, albo zbyt uparty, żeby to zaakceptować.

Wyrwał się z jej uścisku i zeskoczył na podłogę, głośno miaucząc.

– No dobrze, rozumiem. Pora kolacji.

Kate poszła do kuchni i wyjęła z szafki puszkę kociej karmy. Kot wskoczył na blat i próbował dobrać się do mięsa, jeszcze zanim je wygrzebała widelcem do miski. Zepchnęła go na dół.

– Poczekaj, głodomorze.

Postawiła jego miskę na ziemi i patrzyła, jak Dougal pożera jedzenie. Pomyślała, że sama powinna coś zjeść. Otworzyła lodówkę, zajrzała do środka i znów ją zamknęła. Z salonu dobiegł sztuczny śmiech. Wróciła tam i zobaczyła, że leci teleturniej. Wyłączyła telewizor. Śmiech gwałtownie ucichł.

Pokój wypełniła cisza, zdawał się teraz jeszcze ciemniejszy, ale nie chciało jej się wstawać, żeby włączyć lampę. W kuchni kot szurał miską o kafelki.

Co się ze mną dzieje?

Wygranie przetargu dla Parker Trust było jej największym sukcesem zawodowym. Powinna być w euforii, a tymczasem czuła tylko pustkę. Żadnej satysfakcji, żadnego spełnienia. W sumie nic się nie zmieniło. Rozejrzała się po ciemniejącym salonie. Czy to wszystko? Nic więcej mnie w życiu nie czeka?

Usłyszała klapkę w drzwiach. Dougal napełnił żołądek i znowu wyszedł na dwór. Kate została sama. Mrok i cisza wokół niej nagle stały się uciążliwe. Włączyła światło i uruchomiła wieżę, nie dbając o to, jaka płyta jest w odtwarzaczu.

Pokój wypełnił głos Toma Jonesa śpiewającego It’s Not Unusual. Kate wyszła do przedpokoju i podniosła słuchawkę telefonu. Nie umawiała się z nikim na wyjście, bo wiedziała, że po przegranym przetargu będzie wolała zostać w domu, ale teraz samotny wieczór był wykluczony. Po dwóch sygnałach w słuchawce odezwał się kobiecy głos.

– Halo?

– Lucy, cześć, to ja.

– Kate, cześć! Poczekaj.

Jej przyjaciółka odłożyła słuchawkę i słychać było, jak podnosi głos. Zneutralizowała dziecięcy sprzeciw i wróciła do telefonu.

– Przepraszam. Mały spór o to, co oglądać w telewizji.

– Kto jest górą?

– Ja. Powiedziałam jej, że albo obejrzy ze mną EastEnders, albo pójdzie do łóżka. Okazuje się, że jest wielką miłośniczką EastEnders. Jak poszło?

– Wygraliśmy.

– Kate, to wspaniale! Pewnie zwariowałaś ze szczęścia.

– Chyba jeszcze to do mnie nie dotarło.

– Dotrze. Rozumiem, że wychodzisz na miasto świętować?

Kate przełożyła słuchawkę do drugiego ucha, żeby lepiej słyszeć Lucy niż Toma Jonesa.

– Niezupełnie. Słuchaj, nie chciałabyś gdzieś ze mną wyskoczyć? Ja stawiam. O ile Jack zgodzi się poniańczyć.

– Dzisiaj? Nie mogę. Jack późno wraca.

Kate nie dała po sobie poznać, jak bardzo jest zawiedziona.

– Nie ma sprawy. Wiem, że późno daję znać.

– Ale fakt, że strasznie dawno nigdzie razem nie wyszłyśmy. Mam pomysł. Wpadnij do nas. Przynieś dwie butelki wina i przy odrobinie szczęścia może uda nam się ubzdryngolić przed przyjściem Jacka.

To podniosło Kate na duchu.

– Ale nie będę przeszkadzać?

– No co ty! Najwyżej będziesz musiała położyć małe spać, jeśli wcześniej nie zasną.

Kate uśmiechnęła się na myśl o dzieciach Lucy.

– Z dziką rozkoszą.

Powiedziała, że przyjedzie za godzinę, i rozłączyła się w znacznie lepszym nastroju. Znów była zajęta, miała dokąd iść. W myślach już widziała, jak bawi się z Emily i Angusem, a potem upija trochę z Lucy i zapomina o głupich smutkach. Tom podkręcił tempo i Kate zakołysała biodrami.

Zadzwoniła po taksówkę i nalała sobie kieliszek wina z lodówki.

– Na zdrowie – powiedziała do siebie.

Zabrała kieliszek do łazienki, postawiła go na krawędzi wanny i rozebrała się. Czekając, aż woda się nagrzeje, przyglądała się swojemu odbiciu w lustrze. Jak zwykle żałowała, że nie jest wysoka i elegancka, ale chwilowo płynęła na wysokiej fali, więc za bardzo się nie przejmowała.

Wzięła szybki prysznic, gorącą wodą zmywając z siebie męczący dzień. Wytarła się ręcznikiem i właśnie zaczęła się ubierać, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi. Taksówka przyjechała za wcześnie. Cholera. Kate wahała się, czy ubrać się do końca, ale drugi, przeciągły dzwonek pomógł jej podjąć decyzję. Narzuciła na siebie szlafrok i pobiegła na dół.

Przez matową szybę w drzwiach widać było męską sylwetkę. Kate przekręciła zamek i uchyliła drzwi.

– Jest pan za… – zaczęła, ale szybko przerwała.

Na werandzie stał Paul i szeroko się uśmiechał.

– Za jaki?

Na jego widok zamarła. Próbowała otrząsnąć się z szoku.

– Co tu robisz?

– Przyszedłem ci pogratulować.

Uniósł butelkę szampana, którą trzymał za szyjkę. Czuć było od niego piwem i papierosami. W jego uśmiechu było coś, co Kate nie do końca pasowało. Nie otwierała szerzej drzwi.

– Wychodzę – powiedziała.

Wyszczerzył się jeszcze bardziej i obejrzał ją od stóp do głów. Kate zdławiła impuls, by zasunąć poły szlafroka.

– Za chwilę mam taksówkę. Muszę się ubrać.

Przesunął wzrok z jej piersi na twarz.

– Nie przejmuj się mną. Nie zobaczę niczego, czego już bym nie widział.

Kiedy tylko spróbowała zaprotestować, zrobił krok do przodu, a ona odruchowo się cofnęła. Stworzyła mu tym samym dostatecznie dużo miejsca, by mógł wepchnąć ramiona między drzwi a framugę. Zmusił Kate do zrobienia jeszcze jednego kroku w tył i nagle stał w środku.

– Paul! – zawołała, ale on przeszedł obok niej.

– No, Kate. Ruchy. Mówiłaś, że się śpieszysz.

Wszedł ciężkim krokiem na górę, obijając się niezdarnie o ściany. Kate zatrzymała się w korytarzu, a on wlazł do salonu. Nie wchodź na górę, zostaw go, nie wchodź, mówił jej wewnętrzny głos. Ale nie wiedziała, co robić. Zamknęła drzwi wejściowe, ale te do mieszkania zostawiła otwarte, i pobiegła za nim.

Paul leżał na kanapie z rękami rozłożonymi na oparciu. Miał czerwoną twarz. Niewiele się zmienił od ich ostatniego spotkania. Urosły mu włosy i wyraźnie przytył, ale w jego zachowaniu była wciąż ta sama arogancja.

– Ładne mieszkanie – powiedział z uśmieszkiem.

– Skąd masz mój adres?

– Jeśli chcesz go trzymać w tajemnicy, powinnaś się wykreślić z książki telefonicznej. I na twoim miejscu nagrałbym nową wiadomość na sekretarkę. Masz strasznie znudzony głos.

Kate stała w drzwiach.

– Chcę, żebyś wyszedł.

– Nawet mi nie zaproponujesz drinka? – Zamachał butelką szampana. – Nie? – Upuścił ją na kanapę. – Marnie nam idzie to świętowanie.

– Po co przyszedłeś, Paul?

Na jego twarzy zarysowała się niepewność, jakby sam nie wiedział, co nim kierowało. Chwilę później już jej nie było.

– Żeby cię zobaczyć. Co, już nie jestem godny twojej uwagi?

– Nie mamy o czym rozmawiać. Zresztą powiedziałam ci, że wychodzę.

– Dokąd?

– Do Lucy.

Odpowiedziała odruchowo, zanim zdążyła się powstrzymać. Była na siebie wściekła.

Paul przypomniał sobie swój nieprzyjemny uśmieszek.

– Ciągle się spotykasz z tą głupią krową?

– Lucy nie jest krową i tobie nic do tego, z kim się spotykam.

Nagle spoważniał.

– Już zapomniałem, jaka jesteś zarozumiała.

Kate nic nie odpowiedziała.

– Oj, już nie patrz na mnie takim zranionym wzrokiem – rzucił i spojrzał na nią z wyrzutem. – Nic się nie zmieniłaś. Święta, nieskazitelna Kate. – Niespodziewanie pochylił się do przodu. – Nie mów mi, że cię to nie bawi. Udało ci się! Pokonałaś mnie. Możesz się nade mną poznęcać, nie mam nic przeciwko.

– Wolę, żebyś już poszedł.

– Co? Tak po prostu? – Spojrzał na nią z udawanym zaskoczeniem. – To przecież twoja wielka szansa. Nareszcie ten wstrętny Paul Sutherland dostał za swoje! Na pewno nie chcesz się na mnie powyżywać?

Kate już czuła pierwsze ukłucia skruchy. Pokonanie Paula nie dało jej aż takiego zastrzyku radości, jakiego się spodziewała, ale nie mogła zaprzeczyć, że chęć odegrania się na nim stanowiła część jej motywacji. Do szału doprowadzała ją potrzeba przeproszenia go za to i przyznania mu racji.

– Skąd to przekonanie, że jesteś dla mnie aż tak ważny?

Uśmiechnął się od ucha do ucha, bo wiedział, że udało mu się ją sprowokować.

– Bo cię znam. Wiem, jaka jesteś. Nic dziwnego, mieszkając z tobą, miałem dużo czasu, żeby ci się przyglądać. – Jego gniew zaczynał coraz mocniej dawać o sobie znać. – Wystarczy raz spojrzeć. Panna Doskonała. Pewnie myślisz, że jesteś ode mnie lepsza, co?

– W ogóle o tobie nie myślę.

– Nie? – Parsknął. – Zawsze była z ciebie niewdzięczna suka. Zapomniałaś już, że podałem ci twoją karierę na tacy.

Riposta wyszła z jej ust, zanim zdążyła pomyśleć.

– Nie tylko to mi dałeś, o ile pamiętam.

– Co to ma znaczyć?

Kate uciekła wzrokiem.

– Paul, to nie ma sensu. Przykro mi, że jesteś zawiedziony, ale…

– Zawiedziony? Niby czemu miałbym być zawiedziony? Bo jakaś dwulicowa suka wyruchała mnie na przetargu, nad którym harowałem jak wół?

– Na niczym cię nie wyruchałam.

– Nie? To kogo? Cały ich zarząd czy tylko Redwooda?

Kate otworzyła drzwi.

– Wyjdź.

Paul się zaśmiał, ale bez humoru.

– Śmiało, Kate. Możesz mi powiedzieć. Dotykał cię tak dobrze jak ja?

– Wynoś się!

Wstał z kanapy, zanim zdążyła wykonać ruch. Jedną ręką chwycił ją za gardło, a drugą podparł o jej podbródek, przechylając jej głowę w tył.

– Nie mów mi, kurwa, co mam robić!

Kate poczuła na policzkach kropelki jego śliny. Z ust ziało mu alkoholem. Próbowała się uwolnić, ale był zbyt silny. Wykrzywił wściekle twarz.

– Myślisz, że jesteś taka mądra, co?

Przycisnął ją do drzwi. Klamka wbiła jej się w kręgosłup. Nagle dostrzegła zmianę w jego oczach i od razu wiedziała, co ją czeka. Jakby jej myśl miała moc sprawczą, dłoń Paula powędrowała w dół i odchyliła połę szlafroka. Nie zwracając uwagi na jej sprzeciw, złapał Kate za pierś. Mocno.

– Paul! Nie!

Przydusił ją drugą ręką, żeby nie mogła krzyczeć. Wsunął nogę między jej uda i jeszcze mocniej przycisnął całą do drzwi. Nie miała jak go kopnąć, próbowała oderwać jego dłonie. Zaczęło jej błyskać przed oczami. Paul zsunął dłoń niżej i zaczął ciągnąć za pasek od szlafroka. Chryste, nie!

W jednej chwili przestała walczyć. Paul spojrzał na nią zdziwiony, a ona się uśmiechnęła.

– Sypialnia – wycharczała.

Przez chwilę się nie ruszał i wydawało się jej, że w jego stanie nic do niego nie dociera. Ale w końcu się rozluźnił i zrobił krok wstecz. Kiedy tylko puścił jej gardło i zabrał nogę spomiędzy jej ud, z całej siły kopnęła go kolanem w krocze i odepchnęła od siebie.

Zrobiła to za wcześnie. Kolano zsunęło się po jego udzie i jeszcze zataczając się do tyłu, znowu próbował ją złapać. Kate wybiegła z pokoju i ruszyła korytarzem, czując, że Paul jest tuż za nią. Kiedy była przy schodach, chwycił jej szlafrok i przyciągnął do siebie. Widziała na dole otwarte drzwi i rozpaczliwie wyszarpnęła materiał z jego rąk.

Uderzyła plecami o ścianę, a on poleciał w drugą stronę i stoczył się niezdarnie ze schodów. Sekundę później leżał bezwładnie na podłodze przedsionka.

Kate zbiegła za nim. Miał zamknięte oczy i usta wykrzywione w bólu. Przeszła nad jego bezwładnym ciałem i otworzyła drzwi na ulicę. Nie stawiał oporu, kiedy wzięła go pod pachy i zaczęła wyciągać z mieszkania. Był ciężki, ale nie miała dużo do przejścia. Dopiero kiedy uderzył biodrami o stopnie werandy, zdał sobie sprawę, co się dzieje.

– Eeeej – jęknął i cały zesztywniał.

Upuściła go.

Uderzył głową o płytę chodnika, ale jego okrzyk nie zatrzymał Kate, która biegła już z powrotem do wejścia. Zamknęła za sobą drzwi i oparła się o nie plecami, chwytając łapczywie powietrze. Mięśnie jej rąk i barków wyły z bólu.

Przez dłuższą chwilę na zewnątrz było cicho. W końcu usłyszała jego jęki i przekleństwa.

– Kurwa! – zawył. – Co za suka!

Zrobił parę kroków w kierunku werandy.

– Jak wejdę na górę, a ty nadal tu będziesz, dzwonię na policję! – zawołała.

Owinęła się mocniej szlafrokiem i wbiegła na piętro.

Trzymając się blisko ścian, podeszła do okna i wyjrzała na ulicę. Paul stał przed furtką, pocierał dłonią tył głowy i gapił się na drzwi wejściowe. Potem podniósł wzrok. Kate cofnęła się gwałtownie, ale nie wyglądało na to, żeby ją zobaczył. W końcu się odwrócił i poszedł.

Kate go obserwowała, aż zniknął jej z oczu. Wtedy zeszło z niej napięcie. Nogi się pod nią ugięły i ledwo zdołała dojść do najbliższego krzesła. Cała się trzęsła.

Na dźwięk dzwonka do drzwi aż podskoczyła. Boże, co znowu? Ostrożnie podeszła do okna, ale nikogo nie widziała. Ten, kto zadzwonił, musiał stać na werandzie. Zawahała się, ale w końcu zeszła na dół. W połowie schodów prawie się potknęła, słysząc drugi dzwonek. Otworzyła drzwi mieszkania. W zapadającym zmroku sylwetka człowieka za matową szybą była jeszcze wyraźniejsza niż poprzednio.

Zapytała łamiącym się głosem:

– Kto tam?

– Taksówka. Nazwisko: Powell.

To nie był głos Paula i Kate z ulgą oparła głowę o ścianę. Była o krok od powiedzenia taksówkarzowi, że zmieniła zdanie, tak silną czuła potrzebę zamknięcia się w domu i schowania pod kołdrą.

– Dziesięć minut, dobrze? – zawołała i wbiegła na górę, żeby się ubrać.

2

Dziewczynka przegrywała walkę ze snem. Powieki jej ciążyły, próbowała je otworzyć, ale znów opadły. Tym razem już ich nie podniosła. Kate odczekała chwilę, upewniając się, że Emily śpi, po czym zamknęła książkę i wstała. Mała wyczuła ruch materaca, przekręciła się na bok i zanurkowała pod kołdrę tak, że widać było tylko kępkę jej jasnych włosów.

Kate po cichu odłożyła książkę na półkę. Na łóżku obok młodszy o dwa lata brat Emily leżał na plecach w beztroskiej pozie, rozkopawszy pościel. Kate go przykryła i zgasiła światło. W sypialni został już tylko słabiutki blask nocnej lampki z Myszką Miki.

Dzieci posapywały cichutko w półmroku. Kate była wniebowzięta, kiedy oboje zażądali, żeby to ona położyła ich do łóżek. Najpierw Angus, pół godziny później jego siostrzyczka. Patrząc teraz, jak oboje śpią, poczuła przypływ miłości. Delikatnie zamknęła drzwi ich pokoju i zeszła na dół.

Ich dom był rozlatującą się, wolnostojącą willą w Finchley, z wysokimi sufitami, poręczami z mahoniu i małym ogrodem, który Lucy nazywała dżunglą. Farba na sufitach odpadała, a poręcze trzeszczały, ale i tak było tu lepiej niż w ciasnej, zimnej norze, w której Lucy i Jack mieszkali wcześniej. Dom dostali kilka lat temu w spadku po ciotce i do dzisiaj nie rozpakowali wszystkich rzeczy. Zabawki, papiery i ubrania leżały na krzesłach, podłodze i na kaloryferach. Kate zawsze żałowała, że nie wychowywała się w takim domu. Zrobiła krok nad rowerkiem leżącym na boku na dole schodów i przecisnęła się obok sterty pudeł, które stały pod ścianą. Jack prowadził swoją małą firmę wydawniczo-drukarską w przerobionym garażu, ale jego rzeczy walały się po całym parterze.

Lucy dokładała drewno do kominka. Zamknęła drzwiczki nogą i wytarła dłonie w szmatę. Słysząc Kate, podniosła wzrok. Miała niezwykle żywe oczy. Niebieskie, prawie fioletowe.

– Zasnęła?

– Jak kamień.

– Powinnaś częściej przychodzić. Przy tobie są takie grzeczne.

Kate się uśmiechnęła i usiadła na podłodze. Polana przygniotły ogień, ale płomienie zaczęły już migotać za szybą. Salon był duży i przewiewny, więc Lucy i Jack palili w kominku codziennie, z wyjątkiem najgorętszych nocy. Kate podwinęła nogi i oparła się o kanapę. Na stoliku przed nią leżały resztki chińszczyzny z dostawy, smażony ryż i makaron zastygały w plastikowych pojemnikach. Między nimi stała opróżniona do połowy butelka białego wina.

Lucy odgarnęła z czoła kosmyk włosów i usiadła obok Kate. Wzięła do ręki zimną krewetkę.

– Wiedziałam, że powinnam była to posprzątać – powiedziała. – Do jutra utyję ze trzy kilo.

– Możesz ze mną chodzić na siłownię.

– Nie, dziękuję. Gdyby Bóg chciał, żeby kobiety były szczupłe, nie stworzyłby czekolady. – Włożyła sobie do ust kolejną krewetkę. – Zresztą pamiętaj, co się stało, jak ostatni raz odwiedziłam siłownię. Poznałam Jacka.

Kate nalała im obu więcej wina. Zrobiła się śpiąca i było jej dobrze. Znała Lucy od siedmiu lat, ale wydawało się jej, że ich przyjaźń trwa znacznie dłużej. Lucy pracowała jako recepcjonistka w agencji PR, w której Kate dostała swoją pierwszą pracę, a w której dyrektorem marketingu był Paul Sutherland. Jej szczupła sylwetka i upodobanie do ciasnych strojów przykuwały uwagę mężczyzn. Dwójka dzieci i słabość do słodyczy wszystko zmieniły, ale jeśli Lucy tego żałowała, to nie dawała tego po sobie poznać. Czasem Kate jej zazdrościła. A właściwie często.

Lucy oblizała palce.

– Czyli co, nie pójdziesz na policję?

– Chyba nie ma po co. Mieliby tylko moje słowo przeciwko jego. – Kate sięgnęła po kieliszek. – Poza tym nic się w końcu nie stało.

– Bo go powstrzymałaś. Skąd wiesz, że nie spróbuje jeszcze raz?

– Będę ostrożniejsza. Ale wątpię, żeby próbował. Był pijany i wkurzony, że nie wygrał przetargu. Chyba nawet on nie zrobi z tego wielkiej afery. Nie wyobrażam sobie, żeby był aż tak głupi.

Lucy zachichotała.

– A ja owszem.

Kate tego nie skomentowała. Lucy od samego początku ostrzegała ją przed Paulem, ale ona nie słuchała.

– To co teraz, jak już wygrałaś ten przetarg? Zajmiesz się sobą i będziesz trochę mniej pracowała?

– Fajnie by było. Ale właśnie teraz zacznie się harówa.

Lucy złowiła jeszcze jedną krewetkę.

– W takim razie deleguj. Zawsze chwalisz Clive’a za jego pracę.

– Bo jest świetny, ale nie mogę zwalić wszystkiego na jego barki.

– Więc będziesz wszystko robić sama, aż dostaniesz… – przerwała. – Aż padniesz z wycieńczenia.

Płomienie obejmowały zwęglone drewno, ogień zaczął płonąć na dobre. Kate patrzyła w kominek.

– Lubię pracować – powiedziała.

– To nie znaczy, że nie możesz mieć też życia towarzyskiego.

– A nie mam?

Lucy parsknęła.

– Chodzisz na siłownię. Ja mam na myśli wychodzenie do ludzi.

Kate potarła dłonią kark. Kolejny ból głowy zapowiadał swoje rychłe nadejście.

– Już daj spokój.

– Wybacz, Kate, ale nie mogę stać i patrzeć, jak zapracowujesz się na śmierć. – Ogień z kominka nadawał jej włosom czerwonawego blasku. – Wiem, że niełatwo jest prowadzić firmę. Jack też haruje jak wół. Ale musisz mieć jakieś życie poza biurem.

Zupełnie niespodziewanie oczy Kate zaszły łzami. Zamrugała i odwróciła głowę.

– Kate? Co się dzieje?

– Nic, nic.

Lucy oderwała i podała jej kawałek bułki.

– Nieprawda, że nic. Cały wieczór masz jakiś dziwny nastrój. – Poczekała, aż Kate wydmucha nos. – Chodzi o to, co zrobił Paul?

– Nie. Po prostu jestem głupia i tyle.

Lucy spojrzała na nią zdziwiona.

– Naprawdę nie wiem, co mi jest – ciągnęła Kate. – Powinnam się cieszyć, ale czuję się… Nie wiem, jak się czuję.

Patrzyła w milczeniu na płomienie. Znad jednego z polan unosiła się cienka strużka dymu. Kate odwróciła wzrok i nieświadomie potarła dłonią o rękaw.

– Potrzebujesz wakacji – powiedziała Lucy i wzięła łyk wina.

– Nie mam czasu.

– To go znajdź. Wiem, że otworzenie własnej agencji było najlepszą decyzją po tym, co przeszłaś z Paulem, ale praca nie może być całym twoim życiem. Gdybyś była zadowolona, to jeszcze pół biedy, ale najwyraźniej nie jesteś.

– Mam małego doła, to wszystko.

– Błagam, Kate. Dobrze wiesz, że to nieprawda. – Lucy westchnęła i postawiła swój kieliszek na stoliku. – Słuchaj, nie chcę cię zanudzać, ale nie możesz pozwolić, żeby jedno przykre doświadczenie odebrało ci chęć do życia. Pora zostawić to za sobą i iść do przodu.

– Przecież zostawiłam.

– Nieprawda. Zanim poznałaś Paula, ciągle gdzieś wychodziłaś, ale od tamtej pory kompletnie się odcięłaś od świata.

Kate wzruszyła ramionami.

– Ludzie czasem tracą kontakt ze znajomymi.

– Jeśli sobie na to pozwalają. Ilu osobom powiedziałaś o swoim nowym mieszkaniu? Założę się, że większość nie ma pojęcia, gdzie teraz mieszkasz. – Lucy czekała, aż Kate zaprzeczy, ale ona milczała. – Od rozstania z Paulem nie wyszłaś nawet na drinka z facetem. To już ponad trzy lata.

– Nie poznałam żadnego, z którym bym chciała.

– Bo nie próbowałaś. Widzę, jaka jesteś, kiedy razem wychodzimy. Wysyłasz sygnał „nie dotykaj”.

– To co mam robić? Rozkładać nogi dla każdego napotkanego faceta?

– Nie, ale zakonnicy też nie musisz odgrywać. Powiedz szczerze. Naprawdę nie brakuje ci seksu?

Kate unikała jej wzroku.

– Nie zastanawiam się nad tym.

– To nie jest szczera odpowiedź.

– No dobra: niespecjalnie, nie. Zadowolona?

– W takim razie coś jest z tobą nie tak. – Lucy podniosła kieliszek do ust, ale nagle przyszedł jej do głowy kolejny argument. – Wiem, że niektórym kobietom pasuje stawianie pracy na pierwszym miejscu, ale nie wierzę, że jesteś jedną z nich. Poza tym czas mija.

– Dzięki.

– A co, nie mam racji? Za rok kończysz trzydzieści cztery lata. Możesz się uważać za wyjątkową, ale twój zegar biologiczny tyka w takim samym tempie jak u wszystkich. Nie uważasz, że powinnaś zacząć myśleć o założeniu rodziny i…

– Błagam!

Kate wylała trochę wina, stawiając kieliszek na stoliku.

– Wysłuchaj mnie do…

– Nie muszę słuchać. Wiem dokładnie, co powiesz. Powinnam wyjść za mąż, ustatkować się i zamieszkać w kuchni. Wybacz, ale ja tak nie uważam. Może ty jesteś szczęśliwa w takiej roli, ale dla mnie życie to trochę więcej!

Zaskoczył ją jej własny gniew. Lucy patrzyła na nią przez chwilę, po czym podciągnęła kolana do piersi i wbiła wzrok w kominek.

– Może masz rację, ale to nie ja mam łzy w oczach.

Płomienie trzaskały w ciszy.

– Przepraszam – odezwała się Kate. – Nie to chciałam powiedzieć.

– Nic nie szkodzi – odparła Lucy. – Ja powiedziałam dokładnie to, co chciałam. Możesz tupać nogami i krzyczeć, że nie masz ochoty na związek i nie zamierzasz się ustatkować, ale ja widzę, jaka jesteś przy Angusie i Emily, więc nie próbuj mi wmówić, że nie chcesz mieć dzieci, bo i tak ci nie uwierzę.

Kate chciała zaprotestować, ale nie przychodziła jej do głowy żadna linia obrony. Lucy przytaknęła, jakby uznała to za dowód swojej racji, ale zanim mogła cokolwiek dodać, z holu dobiegł dźwięk otwieranego zamka w drzwiach.

– Najwyraźniej spotkanie skończyło się przed czasem – powiedziała Lucy. Pochyliła się i położyła dłoń na kolanie Kate. – Chodzi mi tylko o to, żebyś zadała sobie pytanie, czego naprawdę pragniesz. A potem coś z tym zrób.

Rzuciła przyjaciółce surowe spojrzenie i wstała, słysząc zbliżające się kroki. Kate wzięła do ręki kawałek bułki.

– Mam czerwone oczy?

Lucy się przeciągnęła, wykręcając ręce nad głową.

– Nie, zresztą nie przejmowałabym się – powiedziała i ziewnęła. – Po paru głębszych Jack nie zauważyłby nawet, gdybyś siedziała tu na golasa.

Drzwi do salonu się otworzyły i do pokoju wszedł zwalisty mężczyzna z szerokim uśmiechem na twarzy. Jego czarne włosy były gęstsze na rękach niż na głowie. Nachylił się, żeby pocałować Lucy.

– Wszystko dobrze? Czołem, Kate.

Kate się do niego uśmiechnęła, a on zaglądał po kolei do pustych pojemników po jedzeniu, masując się po wydatnym brzuchu. Wreszcie usiadł na fotelu za plecami Lucy, która oparła się o jego nogi.

– Jak poszło spotkanie?

– Nieźle. Gavin ma nowy zbiór poezji i chce go wydać. Sally wymyśliła nowy system dystrybucji…

Kate przestała słuchać. Mimo że przebywanie w towarzystwie Jacka i Lucy było dla niej jak włożenie wygodnych kapci, wiedziała, że niedługo sobie pójdzie. Przygnębiała ją myśl o powrocie do pustego mieszkania, ale w takich sytuacjach jak ta czasem czuła się jak wyrzutek, dodatkowe nakrycie przy stole pełnym gości.

Gapiła się w ogień, a dookoła niosły się odgłosy rozmowy Lucy i Jacka. Jakiś węgielek głośno trzasnął, a płomienie tańczyły i drgały, przybierając kształty, których Kate nie potrafiła rozpoznać.

3

Ilekroć później wracała myślami do tego dnia, zastanawiała się, co by było, gdyby nie natknęła się na to czasopismo. Redwood znów zadzwonił, żeby omówić zmiany w kampanii. Dwa tygodnie po rozstrzygnięciu przetargu wciąż przekazywał jej swoje uwagi. Kiedy wreszcie się rozłączył, Kate była wyczerpana. Otworzyła teczkę z materiałami na temat Parker Trust, patrzyła na nie przez chwilę, wreszcie rzuciła je na biurko i opadła na oparcie krzesła.

Chrzanić to.

Zeszła do kuchni w piwnicy i zamiast kawy tym razem postanowiła zaparzyć sobie herbatę. Czajnik był wypełniony do połowy. Kate go włączyła i wrzuciła torebkę herbaty do kubka. Na blacie leżał egzemplarz „Cosmopolitana”. Nie myśląc, wzięła go do ręki. Błyszcząca okładka reklamowała standardową mieszankę wywiadów z gwiazdami i porad seksualnych. Jedno z haseł pytało: „Komu są potrzebni mężczyźni?”, a pod spodem, mniejszymi literami: „Zapłodnienie przez dawcę: macierzyństwo przyszłości?”. Kate przewertowała numer.

I zaczęła czytać.

Po chwili czajnik buchnął parą i sam się wyłączył, ale ona nawet nie drgnęła. Stała z biodrem opartym o blat, nieruchomo, chyba że przewracała stronę. Poza tym ruszały się tylko jej oczy. W pewnym momencie cofnęła się, żeby przeczytać jeszcze raz akapit z poprzedniej strony. Zatrzymała się nad nim, ale w końcu wróciła do lektury w miejscu, w którym przerwała. Właśnie przewracała kartkę, kiedy ktoś otworzył drzwi.

Kate poderwała głowę, w progu stała Josefina. Hiszpanka trzymała w dłoni pusty kubek i uśmiechała się nerwowo.

– Nie chciałam cię przestraszyć.

– Nie przestraszyłaś. Robiłam sobie herbatę.

Speszona odwróciła się w stronę czajnika i zobaczyła, że był wyłączony. Jeszcze raz nacisnęła guzik, a Josefina podeszła do zlewu. Kate widziała kątem oka, że dziewczyna spogląda na czasopismo, więc pośpiesznie je zamknęła.

– Przepraszam. To twoje?

Josefina odgarnęła z twarzy gęste włosy.

– Tak, ale nie szkodzi. Możesz przeczytać.

– Już skończyłam, dzięki.

Kate położyła pismo na blacie, a Josefina nalała wody do dzbanka na kawę. W uśmiechu dziewczyny nie było złośliwości – powiedziała sobie. Niby czemu miałaby z niej drwić? W końcu nie było nic złego w czytaniu kolorowego czasopisma. Ale w takim razie dlaczego cała się rumieniła?

Woda zawrzała. Kate zajęła się zalewaniem torebki w kubku.

Po drodze do domu kupiła w kiosku egzemplarz „Cosmopolitana”.

Kiedy Kate dotarła do kawiarni, Lucy już na nią czekała. Była pora lunchu i knajpa pękała w szwach, ale Lucy udało się znaleźć stolik na chodniku, pod czerwoną markizą. Miała włosy odgarnięte okularami słonecznymi i akurat flirtowała z kelnerem. Chłopak odszedł z szerokim uśmiechem na twarzy.

Kate odsunęła krzesło i usiadła. Plastik był nagrzany słońcem.

– Nie przeszkadzam?

Lucy wzruszyła ramionami.

– Drobne przyjemności. Za godzinę muszę odebrać dzieciaki z szopki.

Otworzyły karty dań. Kate zamówiła sałatkę grecką, nawet nie patrząc, co ma do wyboru. Lucy wzięła musakę i dziękując kelnerowi, rzuciła mu jeszcze jeden uśmiech. Zabrał karty zręcznym gestem. Lucy odprowadziła go wzrokiem.

– Zauważyłaś, że Grecy mają cudowne tyłki? – Spojrzała na Kate i westchnęła. – Zaskoczyłaś mnie. Nie sądziłam, że się jeszcze zobaczymy po tym, jak dostałaś to zlecenie. Jak ci idzie?

– Nie pytaj.

Lucy posłuchała. Zresztą bardziej ją interesowało zdanie relacji ze swojej kłótni z Jackiem na temat kupna nowego sprzętu do jego firmy. Kate nakręcała jej monolog, potakując i uśmiechając się od czasu do czasu, ale większość wylatywała jej drugim uchem. Trochę dalej grupa robotników rozkopywała jezdnię. Policjant zatrzymał samochód i spisywał jego numery rejestracyjne. Parę metrów za jego plecami mężczyzna w łachmanach grzebał w koszu na śmieci. Kate patrzyła, ale nie widziała. Spojrzała z powrotem na Lucy i spróbowała się skupić. Chwilę później zorientowała się, że owija palec serwetką, rozkłada ją i znowu zawiązuje na palcu. Zmusiła się, żeby przestać.

Tymczasem kelner postawił ich dania na stole. Kate dłubała bez apetytu w ociekającej oliwą sałatce z białymi kostkami fety. Nagle zdała sobie sprawę, że Lucy patrzy na nią z wyczekującym wyrazem twarzy.

– Słucham?

– Pytam, jak sałatka. Te bakłażany są przepiękne! Ostatnio wypróbowałam przepis na musakę z jakiegoś czasopisma i nie wyszła mi tak dobra jak ta.

Kate wyczuła swoją szansę i momentalnie się przebudziła.

– Parę dni temu czytałam artykuł – powiedziała z wystudiowanym luzem – o sztucznym zapłodnieniu.

– Tak? I co? – Lucy nawet nie podniosła wzroku.

– Zdziwiłam się, ile kobiet się na to decyduje.

Lucy miała usta pełne jedzenia.

– Kuzynka Jacka to zrobiła. Jej mąż był impotentem. Jakiś okropny wypadek czy coś. Tylko tak mogli mieć dzieci.

Kate trochę się uspokoiła.

– Ale z jego spermą czy od dawcy?

– Jezu, Kate! Nie przy jedzeniu. – Lucy wykrzywiła twarz. – Nie znam szczegółów. Wyemigrowali.

Pochyliła się znów nad talerzem, ale nagle przerwała jedzenie i spojrzała na Kate.

– Czemu tak cię to zainteresowało?

Kate zaatakowała sałatkę widelcem.

– Nie aż tak. Jakoś nie wiem… Ciekawy temat.

Doskonale wiedziała, że Lucy nadal nie je. Zapadła cisza, w której Kate skupiała całą uwagę na swoim talerzu. W końcu Lucy się odezwała.

– Nie!

– Co „nie”?

– Nie myślisz o tym.

Kate spróbowała parsknąć śmiechem.

– Ja? Nie żartuj.

– Tak, tak! Chcesz to zrobić!

– Absolutnie nie! – Chciała spojrzeć Lucy w oczy, ale nie potrafiła. – W każdym razie nie jakoś na serio. Po prostu wiesz… Ej, przestań się tak na mnie gapić.

– Wybacz, ale trochę mnie zszokowałaś. – Lucy odłożyła sztućce i zapomniała o musace. – Skąd ten pomysł? Chyba nie przez to, co ci ostatnio nagadałam?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki