Jørn Jensen

Zimna krew 1: Zaginione dzieci

Saga Kids

Zimna krew 1: Zaginione dzieci

Tłumaczenie Zuzanna Zywert

Tytuł oryginału Koldt blod 1 - De forsvundne børn

Język oryginału duński

Copyright © 2003, 2023 Jørn Jensen i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788728230688

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

CZY POTRAFISZ ZACHOWAĆ ZIMNĄ KREW? MASZ NERWY ZE STALI?

JEŚLI TAK, PRZECZYTAJ KOLEJNĄ KSIĄŻKĘ

Z SERII O TOMKU I SIMONIE.

Tomek wraca ze szkoły do domu. Rozmyśla o dziewięciu dzieciach, które nagle zaginęły. Nikt nie wie, co się z nimi stało. Po prostu przepadły! „To straszne”, myśli Tomek. Nie słyszy, że jedzie za nim samochód…

ROZDZIAŁ 1

Simona stawia kubek z herbatą na stole. Bierze do rąk gazetę, która leży na blacie. Jej wzrok przyciąga dziewięć niewielkich zdjęć, widniejących na pierwszej stronie.

Każde z nich przedstawia zaginione dziecko.

Większość dzieci jest w jej wieku. Niektóre są trochę młodsze.

Simona nie ma ochoty o nich czytać.

Jej zdaniem to straszne, że tyle dzieci może zniknąć za jednym razem. A na dodatek wszystkie pochodzą z ich miasta.

Nagle po schodach zbiega Tomek.

– Simono! Ktoś wprowadza się do domu naprzeciwko! – woła.

Simona podnosi wzrok znad gazety.

– Mają dzieci? – pyta.

– Nie mam pojęcia – odpowiada Tomek. – Widziałem tylko furgonetkę z mnóstwem pudeł!

Rodzeństwo podchodzi do okna. Mogą stąd zobaczyć dom naprzeciwko, który przez długi czas stał pusty. Przez prawie pół roku nikt w nim nie mieszkał.

Teraz w końcu ktoś się do niego wprowadza. Przed budynkiem stoi żółta furgonetka. Trzech mężczyzn wnosi do środka meble i pudła.

– Nie widać żadnych dzieci – stwierdza Simona.

– Może weszły już do środka. Chodźmy zobaczyć.

Simona i Tomek przechodzą na drugą stronę ulicy, ale spotykają tylko trzech pracowników firmy przewozowej, którzy są zajęci wnoszeniem pakunków do domu. Nie zwracają uwagi na Simonę i Tomka.

– Kto się tu wprowadza? – pyta Simona jednego z nich.

– Wasz nowy sąsiad nazywa się Jan Beck – odpowiada mężczyzna, z trudem biorąc ciężkie pudło na ramię.

– A ma dzieci? – pyta Simona. – W naszym wieku?

– Nie mam pojęcia – odpowiada mężczyzna, wchodząc do domu.

– Możecie się trochę przesunąć? – karci ich drugi z mężczyzn. – Przeszkadzacie.

Simona i Tomek odsuwają się na bok.

– Beck jest w środku – dodaje pracownik. – Wejdźcie i sami go spytajcie.

Po tych słowach mężczyzna podaje Simonie roślinę w doniczce.

– Weź to ze sobą.

Tomkowi wręcza obraz.

– A ty możesz zabrać to. Przynamniej pomożecie coś wnieść.

Tomek i Simona wchodzą do domu. Dobrze go znają. To tutaj mieszkał Olek z klasy Tomka. Przeprowadził się, bo jego tata dostał pracę w innym mieście.

Pokój Olka znajduje się na piętrze. Chłopiec miał z niego widok na pokój Tomka, który również jest położony na piętrze. Koledzy wielokrotnie machali do siebie z okien.

Na parterze znajdują się dwa salony i kuchnia. W domu jest też piwnica, w której Olek trzymał swój rower, a jego tata miał swój mały warsztat.

Nagle Simona szturcha Tomka łokciem. Chłopiec, zajęty dotąd własnymi myślami, podnosi wzrok. Na środku salonu, w ogromnym fotelu, siedzi mężczyzna.

Pomimo tego, że jest w domu i nie świeci słońce, mężczyzna nosi okulary przeciwsłoneczne. Ma gęste, czarne włosy i krzaczaste brwi, wychodzące zza ciemnych okularów. Obok fotela, na niewielkim dywaniku, leży czarny pies. Kiedy zwierzę zauważa Simonę i Tomka, podnosi się.

– Kto to? – pyta mężczyzna. Nie patrzy w kierunku Tomka i Simony, a w stronę drzwi, przez które właśnie przechodzi mężczyzna z pudłem.

– To tylko ja – odpowiada mężczyzna. – Jeszcze wszystkiego nie wnieśliśmy – mówiąc to, stawia pudło na ziemi i prostuje plecy. – Ach, masz na myśli te dzieciaki. Stały na ulicy przed domem. Chcą się z tobą przywitać.

– Dzień dobry – mówi Tomek, podchodząc do nowego sąsiada i podając mu rękę. – Mam na imię Tomek.

– Cześć – odpowiada mężczyzna. – Jestem Jan.

Tomek nadal stoi przed nim z wyciągniętą dłonią, ale sąsiad nie odwzajemnia uścisku dłoni. Nawet nie patrzy na rękę Tomka.

– Wasz sąsiad jest niewidomy – tłumaczy mężczyzna z firmy przewozowej. – Janie, chłopiec podaje ci rękę. Przywitaj się z nim.

– Cześć – mówi Jan, wyciągając dłoń.

– A to moja siostra – dodaje Tomek.

– Gdzie mieszkacie? – pyta Jan, jednocześnie witając się z Simoną. – Przy tej ulicy?

– Nasz dom jest tuż naprzeciwko – odpowiada Tomek. – Mieszkamy tu już od wielu lat. A w tym domu mieszkał jeden z moich kolegów, więc znam go jak własną kieszeń.

– To wspaniale – stwierdza Jan. – W takim razie może moglibyście mi trochę pomóc? Jestem w końcu niewidomy – mówiąc to, wskazuje palcem na swoje oczy. – Brakuje mi kogoś, kto wychodziłby z Nero na spacery. Czy któreś z Was chciałoby się tym zająć?

– Ja chętnie to zrobię – zgłasza się Tomek.

– Świetnie – mówi Jan. – A czy któreś z Was mogłoby czasem poczytać mi na głos?

– Ja bym mogła – odpowiada Simona. – O ile nie będzie to nic zbyt trudnego.

– Nie, nie będzie – stwierdza Jan. – To wspaniale, że chcecie mi pomóc. Ale przywitajcie się też z Nero. Pomaga mi, kiedy muszę gdzieś pójść. Bez niego bym sobie nie poradził.

Tomek poklepuje Nero, a ten macha ogonem i liże jego dłoń. „Ależ ma sympatyczne spojrzenie”, myśli Tomek. Od zawsze marzył o czworonogu, ale jego mama boi się zwierząt, więc pewnie nigdy nie pozwoli mu na psa.

Tomek zakłada Nero smycz i wychodzi z nim z domu. Pies obwąchuje cały ogród. Przebywało w nim wcześniej wiele innych psów, więc Nero musi obsikać wszystkie te miejsca, w których zostawiły ślady.

Simona siada na tarasie. Nie przepada za psami, a psy nie przepadają za nią. Czuje to.