Spis treści

1. Mapa

2. Dramatis personæ

3. Zdobycie Merkurego

4. Część I. Wiatr

1. Rozdział 1. Darrow. Bohater Republiki

2. Rozdział 2. Darrow. Ojciec

3. Rozdział 3. Darrow. Mrzonki

4. Rozdział 4. Lyria. Witaj wśród światów

5. Rozdział 5. Lyria. Obóz 121

6. Rozdział 6. Ephraim. Wieczne Miasto

7. Rozdział 7. Ephraim. Arbiter

Tytuł oryginału: Iron Gold

Copyright © 2018 by Pierce Brown
Copyright for the Polish translation © 2024 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Alicja Laskowska
Korekta: Magdalena Górnicka, Bartosz Szpojda
Schematy: © 2018 Joel Daniel Phillips
Ilustracja na okładce: David G. Stevenson
Projekt okładki: Faceout Studio i David G. Stevenson
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński, Dark Crayon

ISBN 978-83-68240-92-4
Wydanie II

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10
00-657 Warszawa
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91
05-850 Ożarów Maz.
tel. 22 733 50 10
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Wyjcom.

Dramatis personæ

Czerwoni

Darrow z Lykos / Żniwiarz – arcyimperator Republiki, mąż Virginii

Rhonna – bratanica Darrowa

Lyria z Lagalos – Czerwona, Gamma

Dancer, senator O’Faran – senator Republiki, przyboczny Aresa

Dano – współpracownik Ephraima

Złoci

Virginia au Augustus / Mustang – aktualna Suwerenka Republiki, żona Darrowa, matka Paxa

Pax – syn Darrowa i Virginii

Magnus au Grimmus / Pan Popiołów – były arcyimperator za rządów Octavii

Atalantia au Grimmus – córka Pana Popiołów

Cassius au Bellona – były Rycerz Poranka, opiekun Lysandra

Lysander au Lune – wnuk byłej Suwerenki Octavii, dziedzic rodu Lune

Sevro au Barca / Goblin – Wyjec, mąż Victry

Victra au Barca – żona Sevro, z domu Victra au Julii

Electra au Barca – córka Sevro i Victry

Kavax au Telemanus – głowa domu Telemanus, ojciec Daxo

Niobe au Telemanus – żona Kavaxa

Daxo au Telemanus – syn i dziedzic Kavaxa

Thraxa au Telemanus – córka Kavaxa i Niobe

Romulus au Raa – głowa domu Raa, Władca Pyłu, Suweren Dominium Obrzeża

Dido au Raa – żona Romulusa, z domu au Saud

Seraphina au Raa – córka Romulusa i Dido

Diomedes au Raa / Rycerz Burzy – syn Romulusa i Dido

Marius au Raa – kwestor, syn Romulusa i Dido

Apollonius au Valii-Rath / Minotaur – dziedzic Domu Valii-Rath

Tharsus au Valii-Rath – brat Apolloniusa

Alexandar au Arcos – najstarszy wnuk Lorna, Wyjec

Vandros – Wyjec

Błazen – Wyjec

Pestka – Wyjec

Inne kolory

Holiday ti Nakamura – legionistka, siostra Trigga, Szara

Ephraim ti Horn – wolny strzelec, były Syn Aresa

Sefi – królowa Walkirii, siostra Ragnara, Obsydianowa

Wulfgar Białozęby – Arcyprotektor Republiki, Obsydianowy

Volga Fjorgan – współpracowniczka Ephraima, Obsydianowa

Żywe Srebro/Regulus ag Sun – najbogatszy człowiek w Republice, Srebrny

Pytha – pilotka, towarzyszka Cassiusa i Lysandra, Niebieska

Cyra si Lamensis – cyberwłamywaczka, współpracowniczka Ephraima, Zielona

Publius cu Caraval – trybun, przewodniczący bloku Miedzianych, Miedziany

Mickey – Rzeźbiarz, Fioletowy

Zdobycie Merkurego

Furia

Czeka w milczeniu na skalistej wulkanicznej wyspie pośrodku czarnego morza, aż niebo runie. Przed nią zieje długa bezksiężycowa noc. Słychać tylko łopotanie proporca wojennego w dłoni jej kochanka i chlupot ciepłych fal całujących jej stalowe buty. Czuje ciężar na sercu i dzikość w duszy. Za jej plecami stoją wielcy jak wieże Niezrównani rycerze. Słona mgiełka perli się na ich rodowych herbach: szmaragdowych centaurach, krzyczących orłach, złotych sfinksach i zwieńczonej koroną czaszce – posępnym godle domu jej ojca. Wznosi Złote oczy ku niebu. Czeka. Fala przybliża się, cofa. Rytm jej milczenia.

Miasto

Tyche, klejnot Merkurego, kuli się ze strachu pomiędzy górami i słońcem. Sławne iglice ze szkła i wapienia są ciemne, Most Przodków pusty. To tutaj młody Lorn au Arcos zapłakał, gdy po raz pierwszy ujrzał zachód słońca nad planetą-posłańcem. Dziś słonawy letni wiatr przegania ulicami śmieci. Nie słychać nawoływań handlarek ryb na przystani. Ucichł tupot stóp przechodniów na bruku, turkot powietrznych limuzyn i śmiech podKolorowych dzieci, które w upalne letnie dni, gdy wiatr znad morza Trazmiańskiego zamiera, skaczą z mostów do wody. W mieście panuje cisza. Bogaci mieszkańcy schronili się w swoich górskich ustroniach albo rządowych bunkrach, żołnierze wychodzą na dachy i patrzą w niebo, biedota uciekła na pustynię albo stłoczona na statkach przeprawia się na archipelag Ismere.

Ale miasto nie jest bynajmniej puste.

W wijących się pod morzem tunelach komunikacji miejskiej tłoczą się masy mieszkańców. Na jednym z wyższych pięter komunalnego kompleksu mieszkalnego na paskudnych peryferiach Tyche, daleko od wody, gdzie mieszkają najbiedniejsi, szyba w oknie mgli się od oddechu dziewczynki o Pomarańczowych oczach. Nocne niebo sypie skrami, bucha i tryska światłem jak fajerwerki, które jej brat kupuje czasem w sklepiku na rogu. Podobno tam, w kosmosie, dwie floty toczą wielką bitwę. Ona sama nigdy nie widziała statku kosmicznego. Jej matka leży w sypialni; jest chora, nie może ruszyć się z domu. Ojciec, który pracuje w fabryce części do silników, siedzi przy plastikowym stoliku w jadalni. Towarzyszą mu synowie, o których wie, że nie zdoła ich ochronić. Oblewa ich blada poświata holoPuszki. Rządowy program informacyjny każe im szukać schronienia. W kieszeni dziewczynka ma złożony kawałek papieru, który znalazła w rynsztoku. Jest na nim narysowany zakrzywiony miecz. Widziała go już wcześniej, w hP. Nauczyciele w państwowej szkole, do której chodzi, mówią, że to zapowiedź chaosu. Wojny. Że podpalił sfery. Kiedy jednak teraz potajemnie rysuje na zaparowanym szkle miecz, czuje się bardzo dzielna.

A potem zaczynają spadać bomby.

Bomby

Zrzucają je bombowce orbitalne klasy Thor, pilotowane przez chłopskich synów z Ziemi i marsjańskich górników wchodzących w skład Dwunastego Dywizjonu Słonecznego. Farbą w sprayu wypisano na nich przekleństwa i modlitwy, wyrysowano plemienne smoki i zakrzywione kosy. Nurkują w chmurach, szybsze od własnego dźwięku. Ich układy sterujące są dziełem wolnoKolorowych z Fobosa. Stal na ich korpusy wydobywają i przetapiają przedsiębiorcy z Pasa. Silniki jonowe noszą znak uskrzydlonej stopy, logo producenta elektroniki użytkowej, przyborów toaletowych i broni. Pędzą w dół, mkną pozbawione cieni nad pustynią, potem nad morzem. Niosą ciężar najmłodszego imperium pod słońcem.

Pierwsza bomba druzgocze Pałac Sprawiedliwości na Wyspie Wespazjana w Tyche, po czym wbija się na sto metrów w głąb ziemi i wybucha nad znajdującym się tam bunkrem. Zabija wszystkich, którzy byli w środku. Druga ląduje w morzu piętnaście kilometrów od flotylli uchodźców i zatapia kryjący się pod wzburzoną powierzchnią okręt Wspólnoty. Trzecia przelatuje nad górskim grzbietem na północ od Tyche, gdzie zostaje trafiona z działa elektromagnetycznego obrony przeciwlotniczej, obsługiwanego przez Szarego nastolatka, który ma blizny po trądziku na twarzy i łańcuszek od ukochanej na szyi. Bomba zbacza z wytyczonej trajektorii, przez chwilę miota się w powietrzu, zanim ostatecznie spadnie i eksploduje na obrzeżach miasta, daleko od wody, gdzie unicestwia cztery kwartały komunalnej zabudowy.

Żniwiarz

Zakuty w morderczą stal, leży w milczeniu w brzuchu okrętu Gwiazda Zaranna. Strach pochłania go bez reszty, tak jak czynił to wielokrotnie w przeszłości. Słychać tylko terkotanie filtrów powietrza i dobiegające z radia odległe rozmowy. Otaczają go przyjaciele, tak samo jak on spowici w metalowe kokony. Czekają. Oczy Czerwone, Złote, Szare, Obsydianowe. Wilcze łby na naramiennikach. Tatuaże na szyjach i rękach. Dzicy niszczyciele imperium z Marsa, Luny i Ziemi. A za nimi lecą ich okręty flagowe: Duch Lykos, Nadzieja Tinos, Echo Ragnara, pomalowane na biało i dowodzone przez kobietę o ciemnej jak onyks skórze. Lwia Suwerenka powiedziała, że biel symbolizuje wiosnę. Nowy początek. Ale okręty są brudne, osmolone, połatane przypadkowo dobieranymi płytami metalu. Rozbiły armadę Miecz, złamały opór męczennika Fabii, podbiły jądro imperium Złotych. Odparły natarcie Pana Popiołów i zepchnęły go do Rdzenia. Powstrzymały napór smoków z Obrzeża.

W takich okolicznościach nie mogły ostać się czyste, prawda?

Samotny w swoim pancerzu, czeka, aż zacznie spadać z nieba, i wspomina dziewczynę, która to wszystko rozpoczęła. Przypomina sobie, jak rude włosy Czerwonej opadały jej na oczy; jak jej wargi tańczyły, kiedy się śmiała; jak oddychała, leżąc na nim, taka ciepła i krucha w stanowczo nazbyt zimnym świecie. Nie żyła już od dłuższego czasu, niż wcześniej cieszyła się życiem. Ciekawe, myśli, czy rozpoznałaby swoje marzenie teraz, kiedy tak się rozprzestrzeniło. Zastanawia się też, czy gdyby dzisiaj zginął, to po latach rozpoznałby echo własnego życia. Jakim człowiekiem stanie się jego syn w stworzonym przez niego świecie? Przypomina sobie jego twarz i uświadamia, że ten niedługo stanie się mężczyzną. Myśli też o swojej Złotej żonie, wspomina, jak stała na lądowisku, odprowadzała go wzrokiem i zastanawiała się, czy wróci do domu.

Nade wszystko chce, żeby to się skończyło.

I wtedy maszyna przejmuje władzę.

Całym ciałem czuje szarpnięcie. Słyszy łomotanie serca, obłąkańczy rechot Goblina i skowyt jego przyjaciół. Usiłują zapomnieć o swoich ukochanych i dzieciach. Chcą być dzielni. Mdłości targają mu wnętrznościami. Z tyłu, za jego plecami, wzbiera ładunek w elektromagnetycznych szynach. Metal dygocze, kiedy rozpędzają go do sześciokrotności prędkości dźwięku. Wyrzutnia wypluwa go w cichą przestrzeń kosmiczną.

Ludzie nazywają go ojcem, wyzwolicielem, watażką, Królem Niewolników, Żniwiarzem. On jednak czuje się jak zwykły chłopiec, kiedy spada na rozdzieraną wojną planetę – w czerwonym pancerzu, z wielką armią i ciężkim sercem.

To dziesiąty rok wojny. Trzydziesty trzeci rok jego życia.

Część I

Wiatr

Jest wśród nas Samson, rażony nieszczęściem,

Ślepy, bezsilny, skuty kajdanami,

Który, posępny, ręki wymachnięciem

Może Wspólnoty zatrząść filarami,

Aż nasze swobody i wolności wszystkie

Legną bezkształtnym gruzów rumowiskiem.

Henry Wadsworth Longfellow

1

Darrow

Bohater Republiki

Idę znużony na czele armii. Depczę po płatkach kwiatów, którymi usłany jest ostatni odcinek brukowanej drogi przede mną. Rzucane przez dzieci z okien stalowych wież po obu stronach bulwaru na Lunie, wirują leniwie w powietrzu. Na niebie słońce umiera swoją powolną, trwającą tydzień śmiercią, plami poszarpane chmury i zebrane tłumy krwistą czerwienią. Ludzkie fale napierają na nasz pochód i rozbijają się o barykady z ochroniarzy. Hyperiońska Straż Miejska w szarych mundurach i turkusowych beretach pilnuje trasy przemarszu i spycha podpitych hulaków w tył, z powrotem w tłum. Za ich plecami po chodnikach krążą antyterroryści z dłońmi na rękojeściach broni energetycznej. Ich gogle, wielkie jak owadzie oczy, skanują tęczówki widzów.

Ja też błądzę wzrokiem po tłumie.

Po dziesięciu latach wojny nie wierzę już w chwilowy pokój.

Morze Kolorów oblewa dwunastokilometrową Via Triumphia na całej długości. To tutaj, na tej alei wybudowanej setki lat temu przez moich pobratymców, zniewolonych Czerwonych pod władzą Złotych, Zdobywcy, poskromiciele Ziemi, urządzali defilady po zajęciu kolejnych kontynentów. Wyniośli mordercy o żelaznych kręgosłupach i złowrogich złotych oczach konsekrowali ten bruk. Dziś, niemal tysiąc lat później, bezcześcimy święty biały marmur Via Triumphia, oddając cześć Wyzwolicielom o oczach jak smoła, popiół, rdza i ziemia.

Kiedyś napawałoby mnie to dumą. Rozentuzjazmowany tłum wielbiący Wolne Legiony, które właśnie unicestwiły kolejne zagrożenie dla naszej raczkującej Republiki. Gdy jednak dziś widzę holoTransparenty swojej głowy w zakrwawionej koronie i słyszę szyderstwa członków Vox Populi wymachujących proporcami z odwróconą do góry nogami piramidą, odczuwam tylko brzemię niekończącej się wojny i rozpaczliwą tęsknotę za rodziną. Minął rok, odkąd ostatni raz widziałem żonę i syna. Po długim locie powrotnym z Merkurego marzę tylko o tym, żeby znów ich zobaczyć, paść na łóżko, a potem przez miesiąc spać i nie śnić.

Przede mną ostatni odcinek drogi do domu. Via Triumphia rozszerza się i kończy schodami prowadzącymi na Nowe Forum. Ostatnia wspinaczka.

Przy schodach zwraca się ku mnie morze twarzy pijanych szczęściem i alkoholem, od niedawna produkowanym na masową skalę. Machają do mnie dłonie lepkie od potu. Uwolnione tą wolnością i gorzałką języki wykrzykują moje imię: jedne je wychwalają, inne przeklinają. Nie jest to imię, które nadała mi matka, lecz to, na które zapracowałem swoimi czynami. To, które upadli Niezrównani Naznaczeni wypowiadają dziś szeptem jak przekleństwo.

– Żniwiarz, Żniwiarz, Żniwiarz – powtarzają.

Nie skandują unisono, krzyczą chaotycznie, w zapamiętaniu. Zgiełk przytłacza, dławi, zaciska opatrzoną miliardem palców dłoń. Jestem jednak tak blisko końca, że wystarczy już tylko przestawiać nogi. Wstępuję na schody.

Brzdęk.

Moje metalowe buty zgrzytają o kamień pod ciężarem straty: Eo, Ragnara, Fitchnera i wszystkich innych, którzy walczyli i polegli u mojego boku, gdy ja jakiś cudem utrzymałem się przy życiu.

Jestem wysoki i barczysty, szerszy w piersi w wieku trzydziestu trzech lat niż w młodości, silniejszy i surowszy w budowie i ruchach. Urodziłem się Czerwony, zostałem przerobiony na Złotego i zachowałem wszystkie dary Mickeya Rzeźbiarza. Złote oczy i włosy wydają się bardziej moje niż włosy i oczy chłopca z kopalni w Lykos. Tamten chłopak dorastał, kochał i rył w ziemi, ale stracił tak wiele, że miewam czasem wrażenie, jakby przydarzyło się to komuś innemu.

Brzdęk. Kolejny krok.

Czasem boję się, że ta wojna zabija chłopca we mnie. Gorąco pragnę pamiętać jego czyste, otwarte serce, chciałbym zaś zapomnieć to miasto-księżyc i całą Wojnę Solarną i wrócić na łono planety, która mnie zrodziła, zanim ten chłopiec umrze na zawsze. Zanim mój syn straci szansę, żeby go poznać. Wygląda jednak na to, że światy mają własne plany.

Brzdęk.

Czuję brzemię chaosu, który rozpętałem: głód i ludobójstwo na Marsie, Obsydianowi piraci w Pasie, terroryzm, choroba popromienna i epidemie na Lunie, dwieście milionów zabitych w mojej wojnie.

Zmuszam się do uśmiechu. To nasz czwarty Dzień Wyzwolenia. Po dwuletnim oblężeniu Merkury dołączył do wolnych światów: Luny, Ziemi i Marsa. Bary są otwarte. Znużeni wojną obywatele włóczą się po ulicach, szukając powodów do świętowania. Pod niebem z hukiem eksplodują fajerwerki wystrzeliwane z dachów eleganckich wieżowców i bloków komunalnych.

Po naszym triumfie na pierwszej planecie od Słońca Pan Popiołów został zepchnięty do swojego ostatniego bastionu – na ufortyfikowaną Wenus, gdzie jego poobijana flota strzeże bezcennych stoczni i niedobitków lojalistów. Wróciłem do domu, by przekonać senat do oddania mi pod komendę okrętów i armii zubożałej na skutek wojny Republiki. Chcę przeprowadzić jeszcze jedną kampanię, podjąć ostatni wysiłek, zaatakować Wenus i położyć kres tej parszywej wojnie, a potem wreszcie będę mógł odłożyć miecz i na dobre wrócić do rodziny.

Brzdęk.

Przystaję i oglądam się za siebie. U stóp schodów czeka mój siódmy legion, czy raczej jego niedobitki: z pierwotnych pięćdziesięciu tysięcy mężczyzn i kobiet ocalało dwadzieścia osiem. Niedbałym szykiem otaczają czternastoramienną gwiazdę w kolorze kości słoniowej, w której środku przedstawiony jest pegaz w galopie. Trzyma ją w górze sławna Thraxa au Telemanus, zwana Młotem. Po tym, jak brzytwa Atalantii au Grimmus pozbawiła ją lewej ręki, Thraxa kazała ją zastąpić prototypową metalową kończyną produkcji Sun Industries. Wiatr rozwiewa jej złote włosy przeplatane białymi piórami podarowanymi jej przez Obsydianowych wielbicieli. Ma trzydzieści kilka lat, krzepką sylwetkę, uda masywne jak beczki na wodę i prostoduszną piegowatą twarz. Szczerzy zęby w uśmiechu, wyzierając sponad ramion otaczających ją Obsydianowych i Złotych. Niebiescy, Czerwoni i Pomarańczowi piloci machają do tłumu. Czerwono-Szaro-Brązowi piechociarze uśmiechają się i śmieją, gdy Różowe i Czerwone piękności nurkują pod zaporami i podbiegają, żeby zarzucić im na szyje wieńce z kwiatów, wcisnąć w ręce butelki z trunkiem i złożyć całusa na ustach. To jedyny kompletny legion uczestniczący w dzisiejszym pochodzie, inne zostały z Orion i Harnassusem na Merkurym, gdzie walczą z oddziałami Pana Popiołów, które utknęły na powierzchni po tym, jak jego flota się wycofała.

Brzdęk.

– Pamiętaj, że zwykły z ciebie śmiertelnik.

Znudzony głos Sevro rozbrzmiewa mi w uchu, gdy siwowłosy Wulfgar i Protektorzy Republiki wychodzą nam na spotkanie do połowy wysokości schodów. Sevro pociąga nosem przy mojej szyi i parska z niesmakiem.

– Dobre niebiosa, żal mi cię. W szczynach się kąpałeś czy co?

– To woda kolońska. Mustang kupiła mi ją z okazji ostatniego Przesilenia.

Nie od razu odpowiada.

– Robią ją ze szczyn? – pyta w końcu.

Piorunuję go wzrokiem i marszczę nos: zionie od niego alkoholem. Patrzę na obszarpaną wilczą pelerynę, którą narzucił na galowy pancerz; twierdzi, że nie prał jej od czasów Instytutu.

– Naprawdę chcesz mi prawić kazania o tym, jak pachnę? – Uśmiecham się szeroko. – Lepiej się zamknij i zachowuj, jak na imperatora przystało.

Prycha w odpowiedzi i cofa się do miejsca, gdzie stoi legendarna Obsydianowa, Sefi Volarus, jak zwykle milcząca. Sevro próbuje zgrywać luzaka, ale przy tej olbrzymce wygląda jak psia przybłęda, którą ojciec alkoholik nieroztropnie przygarnął z rynsztoka i przyprowadził do domu, żeby dzieci mogły się z nią pobawić: niby umyta i odpchlona, ale cały czas z dziwnym obłędem w oczach. Jest wychudzony, zaciska wargi w wąską krechę, a nos ma krzywy jak palce starego nożownika. Z rezygnacją i niesmakiem rozgląda się po tłumie.

Za nim sadzi susy sfora skudlonych Wyjców, których zabrał na Merkurego. To moi ochroniarze, nawaleni w tej chwili jak młodziaki z Lykos na Święcie Wawrzynu. Idąca w samym środku ich szyku niezłomna Holiday robi, co może, żeby utrzymać dyscyplinę.

Kiedyś było ich więcej. O wiele więcej.

Uśmiecham się do Wulfgara, który schodzi do mnie po schodach. Obsydianowy, ukochany syn Rebelii, bardziej przypomina korzeń drzewa niż człowieka: chudy, poskręcany, sękaty i odziany w jasnobłękitną zbroję. Jest po czterdziestce, kanciastością rysów przywodzi na myśl drapieżnego ptaka. Brodę zaplata na wzór swojego idola, Ragnara. Należał do Obsydianowych, którzy u boku Ragnara walczyli pod murami Agei. Był wśród Synów Aresa, którzy wyrwali mnie z rąk Szakala w Attyce. A teraz jest Arcyprotektorem Republiki.

Uśmiecha się do mnie z wyższego stopnia schodów. Ma zmarszczki w kącikach czarnych oczu.

– Ave Libertas – mówię i też się uśmiecham.

– Ave Libertas – odpowiada jak echo.

– To zabawne, że cię tu spotykam, Wulfgarze. Przegapiłeś Deszcz.

– Nie zaczekałeś, aż wrócę, prawda? – Cmoka z dezaprobatą. – Moje dzieci będą pytały, gdzie byłem, kiedy Żelazny Deszcz spadł na Merkurego. Wiesz, co będę im musiał odpowiedzieć? – Nachyla się do mnie z uśmiechem spiskowca na ustach. – Kiedy się dowiedziałem, że Barca zdobył Mount Caloris, byłem akurat w kiblu. Podcierałem sobie tyłek.

I wybucha dudniącym basowym śmiechem.

– Mówiłem ci, żebyś nas nie opuszczał – przypomina mu Sevro. – Ostrzegałem, że ominie cię cała zabawa. Żałuj, że nie widziałeś, jak Popielniczki spieprzały w podskokach; ślad szczyn ciągnął się za nimi aż na Wenus. Spodobałoby ci się.

Uśmiecha się do Wulfgara. To Sevro wcisnął mu brzytwę w dłoń w rzecznych błotach Agei. Dziś Obsydianowy ma własną brzytwę, jej rękojeść wykonano z kła lodowego smoka z ziemskiego Bieguna Południowego.

– Moje ostrze zaśpiewałoby tamtego dnia, gdyby senat mnie nie wezwał.

– To prawda! – Sevro uśmiecha się szyderczo. – Potruchtałeś do domu jak grzeczny piesek!

– Piesek? Służę ludowi, mój przyjacielu. Tak ja my wszyscy.

Posyła mi lekko oskarżycielskie spojrzenie, a do mnie dociera prawdziwe znaczenie jego słów. Wulfgar, podobnie jak wszyscy protektorzy, naprawdę wierzy – nie we mnie, lecz w Republikę, w reprezentowane przez nią wartości i władzę senatu. Dwa dni przed tym, jak Żelazny Deszcz spadł na Merkurego, kierowany przez mojego starego druha Dancera senat odrzucił w głosowaniu moją propozycję. Kazali mi kontynuować oblężenie, zamiast tracić ludzi i zasoby na szturm.

Nie posłuchałem ich. Spuściłem Deszcz.

A teraz milion moich ludzi leży w piaskach Merkurego, a my świętujemy sobie Dzień Wyzwolenia.

Gdyby Wulfgar był ze mną na Merkurym, nie sprzeciwiłby się senatowi i nie dołączyłby do Deszczu. Przeciwnie, może nawet próbowałby mnie powstrzymać – a jest jednym z nielicznych żywych ludzi, którzy mogliby tego dokonać. Przynajmniej na jakiś czas.

Kiwa głową do Sefi.

– Njar ga hae, svester.

W wolnym przekładzie z nagal: „Respekt, siostro”.

– Njar ga hae, bruder.

Nie przepadają za sobą. Mają różne priorytety.

– Broń. – Wulfgar wskazuje moją brzytwę.

Sefi i ja oddajemy oręż protektorom. Sevro mruczy pod nosem, ale również się rozbraja.

– Zapomniałeś o wykałaczce? – Wulfgar spogląda znacząco na jego lewy but.

– Zdradziecki yeti – mamrocze Sevro i wyciąga zza cholewy paskudny nóż, długi jak ciało niemowlęcia. Protektor, który go od niego odbiera, jest przerażony.

– Niech Odyn przyniesie wam szczęście na spotkaniu z togami – mówi Wulfgar i daje nam znak, żebyśmy szli dalej. – Będzie wam potrzebne.

Na szczycie schodów na Nowe Forum stoi stu czterdziestu senatorów Republiki, po dziesięciu na każdy Kolor. Białe togi powiewają na wietrze. Patrzą na mnie z góry wyniośle jak gołębie usadowione rzędem na napowietrznym kablu elektrycznym. Miejsca po bokach zajęli Czerwoni i Złoci, śmiertelni wrogowie senatu. Dancera nie ma. Ja zresztą i tak patrzę tylko na samotnego drapieżnego ptaka w samym środku szeregu głupich, próżnych, żądnych władzy gołąbków.

Złote włosy nosi związane w ciasny kucyk z tyłu głowy. Jej tunika jest śnieżnobiała, w odróżnieniu od pozostałych nie nosi wstążki odpowiadającej jej Kolorowi. W dłoni trzyma Berło Świtu – mieniącą się kolorami złotą buławę półmetrowej długości, której zwieńczenie zostało przetopione: piramidę Wspólnoty zastąpiła czternastoramienna gwiazda Republiki. Twarz ma elegancką, wyniosłą. Drobny nos, przeszywające oczy, gęste rzęsy i pląsający na wargach figlarny koci uśmieszek. Oto Suwerenka naszej Republiki. Tu, na szczycie schodów, jej spojrzenie zdejmuje brzemię z moich ramion i rozprasza zalegający w moim sercu lęk, że nigdy więcej jej nie zobaczę. Przez wojnę, kosmos i ten przeklęty pochód podążałem tutaj, by ją odszukać; by odzyskać moje życie, moją miłość, mój dom.

Klękam na jedno kolano, podnoszę głowę i spoglądam w oczy matki mojego dziecka.

– Heja, żono. – Uśmiecham się.

– Heja, mężu. Witaj w domu.

2

Darrow

Ojciec

Rezydencja Silene, tradycyjne ustronie Suwerenki na Lunie, przycupnęła pięćset kilometrów na północ od Hyperiona, u podnóża gór Atlas, nad niewielkim jeziorkiem. Północna półkula Luny, pokryta górami i morzami, jest słabiej zaludniona niż sznur miast opasujący równik. Chociaż Mustang rządzi z Pałacu Światła w Cytadeli, to Silene jest prawdziwym domem mojej rodziny, przynajmniej do czasu, gdy wrócimy na Marsa. Ten kamienny dom zbudowano na wzór jednej z papieskich willi nad ziemskim jeziorem Como. Posadowiony na brzegu skalistej zatoki, opada ku jezioru zakosami schodów wykutych w kamieniu.

Tutaj chude drzewa iglaste osiągają ponad cztery razy większą wysokość, niż jest to możliwe na Ziemi. Ich czubki kołyszą się i szumią ponad dwieście metrów nad ziemią, wokół podwyższenia z betonowym lądowiskiem, gdzie zarządca rodu Augustus, Cedric cu Platuu, czeka z Lwią Gwardią mojej żony, aż nasz prom wyląduje. Niski Miedziany wita Sevro i mnie z wielką skwapliwością, kłaniając się nisko i wymachując ręką w szerokim geście. Thraxa przebiega obok niego, nawet się nie witając, chce jak najprędzej znaleźć matkę.

– Arcyimperatorze! – rozpływa się Miedziany, aż kraśniejąc z radości. – Jak dobrze zobaczyć cię ponownie!

Niski i korpulentny mężczyzna przypomina trochę śliwkę, której po namyśle dodano guzowate ręce i nogi. Kosmyki wąsika, niemal równie przerzedzonego jak jego siwiejące miedziane włosy, falują na wietrze.

– Cedric – witam go ciepło. – Podobno dopiero co miałeś urodziny.

– Tak, mój panie! Siedemdziesiąte pierwsze. Chociaż nadal uważam, że należy przestać liczyć po sześćdziesiątce.

– Pierwszorzędna robota – mówi Sevro. – Wyglądasz dosłownie jak dzieciuch.

– Dziękuje, mój panie!

Mało kto zna sekrety Cytadeli tak dobrze jak Cedric. Był jedną z pereł na dworze Suwerenki. Mustang, która nabrała o nim najlepszego zdania w czasie, kiedy służyła Octavii, nie widziała powodu, żeby zwalniać człowieka, który ma tak dużą wiedzę i jest tak bardzo oddany swoim obowiązkom.

– Gdzie przyjęcie powitalne? – pyta Sevro, rozglądając się za swoją żoną, Victrą. Mustang i Daxo zostali w Hyperionie, żeby zająć się niesfornym senatem, ale obiecali dolecieć na kolację.

– A tak, dzieci wróciły niedawno z trzydniowej wyprawy – mówi Cedric. – Lady Telemanus zabrała ich do wraku USS Davy Crocketta w górach Atlas. To statek samego Merrywatera! Podobno doskonale się bawiły przy tym starym złomie. Doskonale. W rzeczy samej. Wiele się nauczyły, rozwinęły swoją inicjatywę. Tak jak prosił pan w swoim programie nauczania, dominu… – Oczy prawie wyskakują mu z czaszki, kiedy gryzie się w język. – Jak oczekiwał pan od programu nauczania, mój panie.

– Moja żona już tu jest? – pyta szorstko Sevro.

– Jeszcze nie, proszę pana. Jej służąca uprzedziła, że pani spóźni się na kolację. Jak mniemam, doszło do strajków w jej magazynach w Endymionie i w Echo City. Mówią o tym we wszystkich holoWiadomościach.

– Nawet nie pokazała się na Triumfie – mruczy Sevro. – Wyglądałem olśniewająco.

– Zdecydowanie przegapiła pana w szczytowej formie.

– Właśnie. Widzisz, Darrow? Cedric się ze mną zgadza. – Nie zauważył, że Cedric odsuwa się od paskudnego smrodu jego wilczej peleryny.

– Cedricu, gdzie jest mój syn? – pytam.

Uśmiecha się.

– Myślę, że sam pan zgadnie.

***

Szczęk zderzających się mieczy z neoPlastu i stukot butów na kamieniu wita nas, kiedy wchodzimy do groty pojedynkowej. Pnącza oplatają granitowe fontanny i ciągną się po wilgotnej kamiennej podłodze. Na szczytach wiecznie zielonych drzew unoszą się kłębiaste obłoki igieł. Pośrodku groty, wewnątrz wyrysowanego kredą okręgu, pod bacznym spojrzeniem gargulców zdobiących fontanny, młody chłopak i dziewczyna krążą wokół siebie. Siedmioro innych dzieci z ich paczki obserwuje potyczkę, towarzyszą im dwie Złote kobiety. Sevro ciągnie mnie w bok, żebyśmy pozostali niezauważeni; siadamy na brzegu granitowej fontanny, gdzie nas nie widać, i obserwujemy.

Chłopiec pośrodku kręgu ma dziesięć lat, jest szczupły i dumny. Śmieje się jak jego matka i chmurzy jak ojciec. Włosy ma w kolorze słomy, twarz okrągłą i pokrytą rumieńcem młodości. Różano-złote oczy płoną pod długimi rzęsami. Jest większy, niż to zapamiętałem. Starszy. Nie mogę wręcz uwierzyć, że to ja go spłodziłem. Że snuje własne myśli. Że będzie kochał, uśmiechał się i umrze jak reszta nas.

Marszczy czoło w skupieniu. Pot zalewa mu twarz, skleja włosy.

Przeciwniczka trafia go płazem w kolano. Ma dziewięć lat i twarz wąską jak pysk smukłego myśliwskiego ogara. Electra, najstarsza z trzech córek Sevro, jest wyższa od mojego syna i dwa razy od niego chudsza. O ile jednak Pax promienieje wewnętrzną radością, która u dorosłych sprawia, że oczy im się skrzą, o tyle Electrę otacza głęboka posępność. Oczy ma ciemnozłote, ukryte pod ciężkimi powiekami. Czasem, kiedy na mnie patrzy, mam wrażenie, że osądza mnie z rezerwą, która przywodzi mi na myśl jej matkę.

Sevro pochyla się z zapałem do przodu.

– Stawiam brzytwę Ai za hełm Apolloniusa, że mój mały potworek zleje twojego chłopaka na kwaśne jabłko.

– Nie będę robił zakładów, gdy walczą nasze dzieci – szepczę oburzony.

– Dorzucę pierścień Ai z Instytutu.

– Miejże trochę przyzwoitości, Sevro. To nasze dzieci.

– I pelerynę Octavii.

– Chcę Kościane Drzewo Falthe.

Sevro aż zatyka.

– Uwielbiam je. Gdzie będę wieszał swoje trofea?

Wzruszam ramionami.

– Nie ma drzewa, nie ma zakładu.

– Parszywy dzikus z ciebie – mówi i wyciąga rękę, żebyśmy przypieczętowali zakład. – Umowa stoi.

Zmienił się w prawdziwego kolekcjonera – zebrał imponującą liczbę trofeów w walkach ze Złotymi imperatorami, rycerzami i niedoszłymi królami. Wiesza ich pierścienie, broń i herby na gałęziach kościanego drzewa, które wykopał z posiadłości rodu Falthe na Ziemi i przeniósł do swojego domu na Lunie.

Patrzę, jak Electra przypuszcza zdwojony atak na Paxa. Mój syn nie przestaje się cofać i robi krok w bok, przez co przeciwniczka za bardzo wychyla się do przodu. A wtedy on obraca neoPlastową brzytwę ku jej klatce piersiowej. Dotyka delikatnie.

– Punkt! – wykrzykuje.

– To ja liczę punkty, Pax, a nie ty – oznajmia Niobe au Telemanus. Żona Kavaxa jest pogodną kobietą o niesfornych, skołtunionych siwiejących włosach i mahoniowej skórze. Plemienne tatuaże, jakie nosili jej przodkowie z wysp na Pacyfiku, pokrywają jej ręce. – Trzy do dwóch dla Paxa.

– Pilnuj równowagi i przestań za bardzo się wychylać – radzi Electrze Thraxa. Siedzi na brzegu fontanny i jakimś cudem już trzyma w ręku butelkę piwa. – Na niepewnym gruncie takim jak pokład statku albo lód już byś się przewróciła.

Marszcząc gniewnie czoło, Electra znowu atakuje. Poruszają się szybko jak na dzieci, ale ponieważ jeszcze żadne nie weszło w okres pokwitania, ich ruchom brakuje gracji. Dziewczyna wyprowadza wysoką fintę, a potem obraca nadgarstek i tnie okrutnie w dół, uderzając Paxa w ramię.

– Punkt dla Electry – mówi Niobe.

Sevro ledwie się powstrzymuje, żeby nie zaklaskać. Pax próbuje się otrząsnąć, ale Electra mu na to nie pozwala. Trzema szybkimi ruchami wytrąca mu brzytwę z ręki. Chłopak pada, a wtedy ona unosi broń, żeby przywalić mu mocno w głowę.

Thraxa chyłkiem przesuwa się do przodu i metalową ręką łapie ostrze w połowie zamachu.

– Spokojnie, spokojnie, młoda damo.

Wylewa Electrze trochę piwa na głowę.

Electra piorunuje ją wzrokiem.

Sevro nie jest już w stanie dłużej nad sobą panować.

– Moja mała harpia! – Zrywa się z ławki, a ja ruszam za nim. – Tata wrócił!

Uśmiech wypływa na skwaszoną twarz Electry, kiedy ta odwraca się do ojca. Podbiega do niego i daje mu się porwać w ramiona. Wygląda, jakby Sevro obejmował wiotką rybę. Dzieciaki wzdragają się na jego widok, a gdy wychodzę zza pnączy, sztywnieją i kłaniają się, wykazując się doskonałymi manierami. Ani jedno z tych, które urodziły się po upadku rodu Lune, nie ma pieczęci na rękach.

Wychowujemy je teraz w grupach po dziewięcioro, łącząc dzieci różnych Kolorów już na początku nauki w nadziei, że wytworzą się więzi, jakie ja odnalazłem w Instytucie, ale bez mordów i głodowania. Baldur, najlepszy przyjaciel Paxa, milczący Obsydianowy chłopiec ze szparą między górnymi jedynkami, który już jest prawie tak wysoki jak Sevro, pomaga kumplowi wstać. Próbuje go otrzepać, ale Pax opędza się od niego i patrzy na nas.

Spodziewam się, że podbiegnie do mnie jak Electra do ojca, ale tego nie robi. I wtedy przenikliwy ból przeszywa najgłębsze zakamarki mojej duszy. Kiedy wyjeżdżałem, był chłopcem, przepełnionym lekkomyślnością i życiem, ale wahanie, chłód, jaki w nim teraz widzę, pochodzą ze świata mężczyzn. Pomny obecności swojej grupy, podchodzi do mnie bardzo spokojnie i kłania się nisko, ale nie niżej, niż wymaga tego dobre wychowanie.

– Witaj, ojcze.

– Synu – mówię z uśmiechem – rośniesz jak na drożdżach.

– Tak to jest, gdy się dorasta – odpowiada z przekąsem.

Zawsze myślałem, że kiedy stanę się mężczyzną, będę miał więcej pewności siebie, ale stojąc nad tym chłopcem, czuję się bardzo mały. Straciłem własnego ojca dla sprawy. Czy skazałem Paxa na ten sam los?

***

– Zwykle nie zachowuje się jak nadęty smarkacz – mówi później Niobe.

Stajemy z boku. Dzieci zostają odesłane do innych zajęć po codziennym treningu. Pax wychodzi szybko. Jest nachmurzony. Baldur biegnie za nim.

– Uznaj to za komplement, Darrow – mamrocze Thraxa. – Tęskni za ojcem. To samo czułam za każdym razem, kiedy mój ojciec leciał załatwić coś dla Augustusa.

Wyjmuje smukłego szluga z kieszeni i zapala od węglików w jednym z miedzianych koksowników, które stoją pod kruszącymi się ścianami groty. Niobe wyjmuje go z jej palców i gasi o metalową rękę córki.

– Daxo też taki był? – pytam.

– Daxo? – Niobe się śmieje. – Daxo urodził się stoicki jak głaz.

– Knuł w łonie od chwili poczęcia – mruczy Thraxa i popija piwo. – Mieliśmy zwyczaj pohukiwać na niego jak sowy. Zawsze obserwował nas z okna. Starszy brat nigdy nie chciał się z nami bawić. Trzymał się na uboczu.

– A ty zawsze byłaś takim wcieleniem cnót? – pyta Niobe. – Zwykłaś zjadać krowie placki.

Thraxa wzrusza ramionami.

– Są lepsze od tego, co ty gotujesz. – Odsuwa się poza zasięg matki i zapala następnego szluga. – Dzięki niebiosom za Brązowych.

Niobe przewraca oczami i dotyka mojej ręki.

– Ta łachudra ma rację. Pax po prostu tęskni za tobą. Masz czas mu to wynagrodzić.

Uśmiecham się do niej, ale patrzę, jak Sevro odchodzi z Electrą w stronę wody.

– Wiesz, że jesteś ulubienicą taty, co? – mówi do niej.

Walczę z zazdrością. Sevro zawsze sprawia wrażenie, jakby z miejsca potrafił dogadać się z rodziną po powrocie – jakby wcale nie wyjeżdżał. Żałuję, że nie mam takiego talentu.

***

Szukam swojej matki w ogrodzie, który ciągnie się wzdłuż jednego z kamiennych magazynów. Klęczy na czarnej ziemi z dwiema Czerwonymi służącymi i Czerwonym mężczyzną. Widać jej bose stopy, kiedy sadzi cebulki w równych rzędach. Zatrzymuję się na chwilę za jej plecami przy krawędzi ogrodu, żeby popatrzeć, tak jak zwykłem przyglądać się jej ze schodów w naszym domu w Lykos, kiedy parzyła wieczorną herbatę. Bałem się jej po śmierci ojca. Niewiele jej było trzeba, żeby mi przyłożyć albo rzucić ostre słowo. Myślałem, że zasłużyłem sobie na takie traktowanie. O ile łatwiejsza byłaby miłość między nami, gdybym wiedział jako dziecko, że jej gniew i mój strach wypływają z bólu, na które żadne z nas nie zasłużyło. Wzbiera we mnie miłość do niej, bo przypominam sobie, ile przeszła, i przez chwilę tęsknię znowu za ojcem. Chciałbym, żeby zobaczył moją matkę wolną.

– Będziesz tak stał i gapił się jak nicpoń czy pomożesz nam sadzić? – pyta, nie podnosząc wzroku.

– Nie jestem pewien, czy będzie ze mnie dobry farmer.

Wstaje z pomocą jednej z towarzyszek, otrzepuje ziemię ze spodni, nieśpiesznie odkłada narzędzia, zanim podejdzie się przywitać. Jest raptem osiemnaście lat ode mnie starsza, ale ciąży jej ten wiek. Mimo to jest o wiele silniejsza niż w czasach, kiedy żyła pod ziemią. Stawy ma zniszczone po latach spędzonych w kopalni, ale jej policzki okrywa rumieniec. Pod opieką naszych lekarzy udało się cofnąć większość objawów udaru i poprawić stan jej serca. To luksus, zważywszy że mój ojciec i wielu, wielu innych czeka na nas w Dolinie. Praca w ogrodzie i w posiadłości to pokuta za to, że ocalała.

Obejmuje mnie mocno.

– Mój syn. – Wciąga mój zapach, zanim podniesie wysoko wzrok, żeby spojrzeć mi w twarz. – Śmiertelnie mnie przeraziłeś, kiedy usłyszałam o tym przeklętym Żelaznym Deszczu. Wszystkich nas śmiertelnie przeraziłeś.

– Przepraszam. Nie powinni wam wcześniej mówić, że zaginąłem.

Kiwa głową i nic nie odpowiada, a do mnie dociera, jak bardzo się martwiła. Pewnie siedzieli razem w salonie tutaj albo w Cytadeli i oglądali holoWiadomości tak samo jak wszyscy inni.

Czerwony podchodzi do nas, powłócząc chorą nogą.

– Heja, Dancer – mówię ponad ramieniem matki. Mój stary mentor nosi ubranie robotnika zamiast senatorskich szat. Włosy mu posiwiały, twarz stała się ojcowska i pomarszczona, ale w jego buntowniczych oczach nadal płonie szelmowska iskra. – Porzuciłeś senat na rzecz ogrodnictwa?

– Jestem człowiekiem ludu – odpowiada, wzruszając ramionami. – Dobrze znowu mieć ziemię pod paznokciami. W ogrodach w tym muzeum, które dał mi senat, nie pozwalają tknąć nawet jednego cholernego chwastu. Heja, Sevro.

– Cześć, polityku – odpowiada Sevro, który właśnie do nas dołączył.

Nie zważając na nastrój, udaje, że podniesie moja matkę w powietrze, ale ona się krzywi, więc zamiast tego tylko delikatnie ją obejmuje.

– Tak lepiej – mówi matka. – Ostatnim razem prawie złamałeś mi biodro.

– Och, nie bądź taką Piksą – mruczy.

– Coś ty powiedział?

– Nic, proszę pani. – Sevro się cofa.

– Jakieś wieści od Leanny? – pytam.

– Mają się dobrze. Miałam nadzieję odwiedzić ją niedługo. Może zimą zabrałabym Paxa do Icarii. Tu się robi za zimno dla tych starych kości.

– Aż na Marsa? – pytam.

– Tam jest jego dom – odpowiada ostrym tonem. – Chcesz, żeby zapomniał, skąd pochodzi? Czerwień płynie w jego krwi równie głęboko jak Złoto. Chociaż nikt poza mną mu o tym nie przypomina.

Dancer odwraca wzrok, jakby chciał nam zapewnić nieco prywatności.

– Poleci na Marsa – obiecuję. – Jak my wszyscy, kiedy to będzie bezpieczne.

Może i kontrolujemy Marsa, ale daleko mu do pełnej harmonii. Na Sirenii nadal roi się od Złotych żołnierzy o żelaznej skórze. W Pacyfice Południowej także wciąż trwają walki. Pan Popiołów od lat nie odważył się wysłać większej floty na orbitę, ale wojna na planecie znacznie bardziej się przeciąga niż jej kosmiczna odpowiedniczka.

– A kiedy według ciebie będzie to bezpieczne?

– Wkrótce.

Ani Dancer, ani moja matka nie są pod wrażeniem tej odpowiedzi.

– Jak długo zostaniesz? – pyta matka.

– Przynajmniej miesiąc. Rhonna i Kieran też przylecą, tak jak prosiłaś.

– Najwyższy czas, psiajucha. Już myślałam, że Merkury ich ukradł.

– Victra i dziewczynki też przylecą na chwilę. Muszę jednak załatwić coś w Hyperionie pod koniec tygodnia.

– W senacie. Będziesz prosił o kolejnych ludzi. – Jej spojrzenie jest równie kwaśne jak słowa.

Wzdycham i patrzę na Dancera.

– Zarażasz teraz moją matkę polityką?

Śmieje się.

– Deanna bez wątpienia potrafi samodzielnie myśleć.

– Słuchając was obu, już dawno bym ogłuchła.

– To zatkaj uszy – proponuje Sevro. – Właśnie to robię, gdy zaczynają nawijać o polityce.

Dancer prycha.

– Gdyby tylko twoja żona robiła to samo.

– Uważaj, młody. Ona wszędzie ma uszy. Może słuchać nawet teraz.

– Dlaczego nie byłeś na Triumfie? – pytam Dancera.

Krzywi się.

– Błagam. Obaj wiemy, że pompa już mi się przejadła. Zwłaszcza na tym cholernym księżycu. Daj mi ziemię, powietrze i przyjaciół. – Patrzy z czułością na drzewa. Cień przemyka po jego twarzy, kiedy udaje się myślami do Hyperiona. – Muszę wracać do tego zmechanizowanego Babilonu. Deanno, dziękuję, że dałaś mi popracować w ogrodzie. Tego właśnie było mi trzeba.

– Nie zostaniesz na kolacji? – pyta go moja matka.

– Niestety muszę się zająć także innymi ogrodami. A skoro o tym mowa… Darrow, mogę cię prosić na chwilę?

***

Zostawiamy z Dancerem moją matkę i Sevro przekomarzających się na temat smrodu jego wilczej peleryny i odchodzimy ścieżką między drzewami w stronę jeziora. Skif patrolowy śmiga po wodzie przy przeciwległym brzegu.

– Jak się czujesz? – pyta Dancer. – Tylko nie wciskaj mi patriotycznego kitu. Pamiętaj, że czytam w tobie jak w otwartej książce.

– Jestem zmęczony – przyznaję. – Myślałem, że miesiąc lotu pozwoli mi nadrobić zaległości w spaniu, ale zawsze coś wyskakuje.

– A w ogóle jesteś w stanie spać?

– Czasem tak.

– Cholerny szczęściarz. Ja sikam w łóżko – wyznaje. – Pewnie ze dwa razy w miesiącu. Nawet nie pamiętam tych parszywych snów, ale moje ciało doskonale je zapamiętuje.

Brał udział w najzacieklejszych walkach o wyzwolenie Marsa. Tamtejsze boje w tunelach były potworniejsze od wojny ulicznej na Lunie. Nawet Obsydianowi nie śpiewają pieśni o swoich zwycięstwach w tunelach. Nazywają je Wojną Szczurów. Na przestrzeni trzech lat Dancer na czele Synów Aresa osobiście wyzwolił ponad setkę kopalni. Jeśli Fitchner jest ojcem Powstania, to Dancera należałoby nazwać ulubionym wujkiem, mimo że ostatecznie Synowie Aresa zostali rozwiązani.

– Możesz brać leki. Większość weteranów je bierze.

– Prochy dla czubków? Nie potrzebuję syntetyków od Żółtych. Jestem Czerwony z Faran. Moja przytomność umysłu jest o wiele ważniejsza od suchego łóżka.

W tej kwestii muszę się z nim zgodzić. Chociaż w senacie jest głównym opozycjonistą mojej żony, a zatem i moim, wciąż jest mi bliski jak rodzina. Dopiero kiedy Mars i jego księżyce zostały uznane za wolne, odłożył broń i przywdział senatorską togę, żeby założyć Vox Populi, „Głos Ludu”, socjalistyczną partię podKolorów, przeciwstawiającą się temu, co uważał za nadmierny wpływ Złotych na Republikę. Uwiera mnie jak parszywy kamyk w bucie za każdym razem, kiedy zaczyna rozprawiać o proporcjonalnej reprezentacji. Gdyby postawił na swoim, na jednego Złotego senatora przypadałoby pięciuset podKolorowych. Dobre rozwiązanie na papierze. Złe w rzeczywistości.

– Mimo to musi być przyjemnie czuć trawę pod butami zamiast piachu i metalu – odzywa się cicho. – Wszak miło jest wrócić do domu.

– To prawda. – Waham się, oglądając się na skalisty brzeg w dole. – Za każdym razem te powroty są coraz trudniejsze. Zdawałoby się, że nie będę mógł się doczekać, ale… Sam nie wiem. Na swój sposób boję się wracać. Każdy centymetr wzrostu, który przybywa Paxowi, jest jak oskarżenie, bo nie było mnie przy nim, żeby widzieć, jak rośnie. – Skubię niecierpliwie luźną nitkę. – Nie wspominając już o tym, że im więcej czasu spędzam tutaj, tym więcej czasu ma Pan Popiołów, żeby przygotować Wenus, i wszystko coraz bardziej się przeciąga.

Twarz mu tężeje na wzmiankę o wojnie.

– A sądzisz, że jak bardzo to się… przeciągnie?

– To zależy. Jesteś jedyną przeszkodą, która uniemożliwia mi zdobycie ludzi potrzebnych do zakończenia wojny.

– Zawsze tak odpowiadasz. Więcej ludzi. – Wzdycha. – Jestem tylko ustami Vox Populi, a nie mózgiem.

– Wiesz, Dancer, skromność nie zawsze jest cnotą.

– Sprzeciwiłeś się senatowi – oznajmia beznamiętnie. – Nie daliśmy ci pozwolenia na Żelazny Deszcz. Doradzaliśmy ostrożność…

– Wygrałem, prawda?

– To już nie są Synowie Aresa, nawet jeśli obaj chcielibyśmy, żeby było inaczej. Virginia i jej Optymaci chętnie pozwalają ci poniewierać senatem, ale ludzie uczą się, ile siły ma ich głos. – Podchodzi do mnie. – Mimo to wciąż cię szanują.

– Nie wszyscy.

– Daj spokój. Istnieją całe sekty, które modlą się do ciebie. O kim jeszcze można tak powiedzieć?

– O Ragnarze. – Waham się. – I o Lysandrze au Lune.

– Ród Sileniusa skończył się wraz z Octavią. Byłeś głupcem, że pozwoliłeś chłopakowi odejść, ale gdyby żył, wiedzielibyśmy o tym. Wojna połknęła go tak jak resztę. Zostałeś tylko ty. Ludzie cię kochają, Darrow. Nie możesz nadużywać tej miłości. Cokolwiek zrobisz, stanowisz przykład. Jeśli więc nie przestrzegasz prawa, dlaczego mieliby go przestrzegać nasi imperatorzy, nasi gubernatorzy? Dlaczego miałby go przestrzegać ktokolwiek inny? Jak mamy rządzić, jeśli ty robisz, co ci się żywnie podoba, jakbyś był…

Gryzie się w język.

– Złotym.

– Wiesz, co mam na myśli. Senat został wyłoniony w wyborach. Ty nie.

– Robię to, co konieczne. Obaj zawsze tak postępowaliśmy. A pozostali robią to, dzięki czemu zostaną ponownie wybrani. Czemu miałbym ich słuchać? – Uśmiecham się do niego. – Może chcesz, żebym przeprosił. Czy wtedy dostanę potrzebnych mi ludzi?

– Może być już za późno na przeprosiny.

Unoszę brew. Chciałbym móc powiedzieć, że jego chłód jest mi obcy, ale więź między nami zmieniła się na zawsze, odkąd dowiedział się, czym okupiłem pokój z Romulusem. Oddałem Romulusowi Synów Aresa, zostawiłem ludzi Dancera na Obrzeżu na pewną śmierć. Wyrzuty sumienia, które czułem z tego powodu, zdefiniowały nasze relacje na długie lata i sprawiły, że desperacko pragnąłem jego aprobaty. Myślałem, że gdybym zdołał zniszczyć Pana Popiołów, odpokutowałbym za horror, na który skazałem tamtych ludzi. Niczego nie odpokutowałem. Nigdy nie zdołam odpokutować. I serce mi pęka na myśl, że Dancer nigdy nie będzie mnie kochał tak, jak ja kocham jego.

– Uciekamy się teraz do gróźb, Dancer? Myślałem, że jesteśmy ponad to. Razem to wszystko zaczęliśmy.

– To prawda. I zależy mi na tobie, jakbyś był moim własnym synem. Od chwili, kiedy zjawiłeś się u mnie uwalany ziemią, ledwie sięgając mi do nosa. Jednak nawet ty musisz przestrzegać praw Republiki, którą pomogłeś stworzyć. Ponieważ kiedy nie przestrzega się prawa, powstaje żyzny grunt dla tyranów.

Wzdycham.

– Znowu czytałeś.

– A pewnie, że, kurna, czytałem. Złoci przywłaszczyli sobie naszą historię, żeby udawać, że należy do nich. Moim obowiązkiem jako wolnego człowieka jest czytać, żebym nie był ślepy i nie dał się wodzić za nos.

– Nikt cię nie wodzi za nos.

Zbywa to prychnięciem.

– Kiedy byłem żołnierzem, patrzyłem, jak twoja żona ułaskawia morderców i despotów, i znosiłem to w milczeniu, ponieważ mówiono mi, że to konieczne, aby odnieść zwycięstwo w wojnie. Patrzę teraz, jak nasi ludzie mieszkają po piętnastu w jednym pokoju, dostają ochłapy zamiast jedzenia i szmaty zamiast opieki zdrowotnej, podczas gdy nadKolorowa arystokracja mieszka w wieżach, i znoszę to, ponieważ wmawia mi się, że to niezbędne dla wygranej. Prędzej mnie szlag trafi, niż będę siedział i patrzył, jak kolejny tyran zastępuje tego, którego zostawiliśmy za sobą, bo to „konieczne” dla wyjścia zwycięsko z tej pieprzonej wojny.

– Odpuść mi kazania. Moja żona nie jest tyranem. To był jej pomysł, żeby osłabić pozycję Suwerena w Nowym Porozumieniu. To był jej wybór, żeby wzmocnić senat. Pomogła dać naszym ludziom głos. Myślisz, że to było dla niej wygodne? Myślisz, że tak postępują tyrani?

Świdruje mnie wzrokiem.

– Nie mówiłem o niej.

Ach, więc to tak.

– Pamiętam, jak mi powiedziałeś, że jestem dobrym człowiekiem, który musi robić złe rzeczy – mówię. – Miękniesz na starość? Czy też spędziłeś tak dużo czasu z politykami, że zapomniałeś, jak wygląda wróg? Zwykle mierzy jakieś siedem stóp, nosi wielką odznakę z Piramidą i ma krew Czerwonych na rękach.

– Tak samo jak ty – odpowiada. – Łącznie straciliśmy milion ludzi, zgadza się? Milion za Merkurego. Ty może jesteś gotowy nieść to brzemię, ale my mamy go dość. Wiem, że Obsydianowi mają dość. Wiem, że ja mam dość.

– Trwamy więc w impasie.

– Owszem. Jesteś moim przyjacielem – mówi głosem pełnym emocji. – Zawsze nim będziesz. Nie wbiję ci sztyletu w plecy. Ale postawię ci się. Zrobię to, co słuszne.

– Tak samo jak ja.

Wyciągam rękę. Dancer ją ściska i trzyma przez chwilę, po czym zaczyna oddalać się ścieżką. Odwraca się, nim zniknie za zakrętem wśród drzew.

– Jest coś, o czym mi nie mówisz? Jeśli tak, to teraz jest czas, żeby to powiedzieć. Póki to może zostać tylko między nami, przyjaciółmi.

– Nie mam przed tobą żadnych tajemnic – odpowiadam.

Chciałbym, żeby tak było. Chciałbym, żeby mi wierzył. Chciałbym, żeby nadal był przywódcą Synów Aresa, bo wtedy moglibyśmy razem dźwigać nasze sekrety. Niestety nie wszyscy adwersarze są wrogami.

Odwraca się i kuśtyka do ogrodu, żeby pożegnać się z moją matką. Obejmują się, a potem Dancer idzie na południowe lądowisko, gdzie czeka na niego eskorta złożona z Protektorów Republiki. Bierze od jednego z nich białą wełnianą togę, zakłada ją przez głowę na koszulę, a potem wchodzi po rampie do statku.

– Czego chciał? – pyta Sevro.

– A czego chcą wszyscy politycy?

– Prostytutek.

– Kontroli.

– Wie o emisariuszach?

– Skąd mógłby wiedzieć?

Sevro patrzy, jak toga Dancera wsiadającego na prom wydyma się na wietrze.

– Wolałem tego łajdaka w zbroi.

– Ja też.

3

Darrow

Mrzonki

Kolacja zostaje podana wkrótce po tym, jak Daxo i Mustang przylatują z Hyperiona z moim bratem i bratanicą Rhonną. Jemy przy długim drewnianym stole, zastawionym świecami i solidnymi regionalnymi potrawami z Marsa doprawionymi curry i kardamonem. Sevro, otoczony przez córki, robi do nich miny. Kiedy jednak powietrze rozdziera grom dźwiękowy, podrywa się, patrzy w niebo i wybiega z domu, każąc dzieciom zostać na miejscu. Wraca całe pół godziny później, za rękę z żoną, potargany, bez dwóch guzików u kurtki, przytykając białą serwetkę do rozkwaszonej wargi. Moja stara przyjaciółka Victra wygląda nieskazitelnie w zielonym, zdobionym klejnotami żakiecie ze stójką. Uśmiecha się do mnie szelmowsko z drugiej strony patio. Jest w siódmym miesiącu ciąży z ich czwartą córką.

– No proszę, oto Żniwiarz we własnej osobie. Wybacz, łaskawy panie, jestem okropnie spóźniona.

Dzięki długim nogom trzema krokami pokonuje dzielącą nas odległość.

Obejmuję ją na powitanie. Ściska mi tyłek dostatecznie mocno, żebym podskoczył. Całuje Mustang w czubek głowy i siada, przejmując panowanie nad stołem.

– Cześć, ponuraczko – zwraca się do Electry.

Patrzy na małego Paxa i Baldura, którzy garbią się konspiracyjnie przy drugim końcu stołu. Obaj czerwienią się jak buraki.

– Który z was przystojniaków naleje cioci Victrze trochę soku? Mam za sobą piekielny dzień. – Rzucają się jeden przez drugiego, żeby złapać dzbanek. Baldur wygrywa i dumny jak paw z powagą napełnia szklankę Victry po brzegi. – Przeklęty związek zawodowy mechaników znowu strajkuje. Mam port pełen towarów gotowych do wysyłki, ale rzecznik Vox Populi nakręcił tych małych łajdaków, więc wymontowali zworniki mocy z ponad połowy moich frachtowców przewożących jedzenie i gdzieś je schowali.

– Czego chcą? – pyta Mustang.

– Poza tym, żeby zagłodzić Lunę? Wyższych płac, lepszych warunków życia… Tego co zwykle. Mówią, że życie na Lunie jest za drogie przy ich zarobkach. Cóż, jest mnóstwo miejsca na Ziemi!

– Co za niewdzięcznicy – odzywa się moja matka. – Brudny motłoch.

– Wyczuwam twój sarkazm, Deanno, i postanawiam go zignorować ze względu na naszych bohaterów, którzy dopiero co wrócili. Będzie jeszcze dość czasu na debaty w tym tygodniu. Poza tym na dobrą sprawę jestem chodzącą świętą. Matka wysłałaby Szarych, żeby roztrzaskali im te niewdzięczne łby. Niebiosom niech będą dzięki za to, że Blaszaki nadal są gotowe rozkwasić każdego Voxa, którego zobaczą.

– Mają prawo do zbiorowych targów – zauważa Mustang. Wyciera odrobinę humusu z twarzy najmłodszej córki Sevro, Diany. – Zapisano to czarno na białym w Nowym Porozumieniu.

– Oczywiście. Związki to klucz do uczciwych warunków pracy – mruczy Victra. – To jedyna kwestia, w której zgadzam się z Żywym Srebrem.

Mustang się uśmiecha.

– Tak lepiej. Znowu jesteś ucieleśnieniem wszelkich cnót Republiki.

– Właśnie się minęłaś z Dancerem – wtrąca Sevro.

– Tak mi się wydawało, że zalatuje tu zadufaniem. – Victra wypija łyk soku i aż podskakuje, zaskoczona. Baldur stoi obok niej i uśmiecha się odrobinę zbyt gorliwie. – Ach, nadal tu jesteś. Zmykaj, smyku. – Całuje palce i przyciska je do policzka chłopca, odpychając go.

Baldur wraca do mojego zazdrosnego syna, prawie unosząc się w powietrzu.

Potem dzieci wychodzą pobawić się w winnicy, a my idziemy do groty na tyłach domu. Otacza mnie moja rodzina – ci, z którymi jestem spokrewniony, i ci, którzy są nią z wyboru. Po raz pierwszy od roku czuję, jak ogarnia mnie spokój. Żona kładzie stopy na moich kolanach i każe mi je wymasować.

– Myślę, że Pax się w tobie zakochał, Victro – śmieje się Mustang.

Daxo nalewa jej kieliszek wina. W jego rękach butelka wydaje się malutka. Jest wyższy ode mnie i ledwie udaje mu się nie kopać mnie niechcący po łydkach pod stołem, gdy siada na krześle. Kieran i jego żona, Dio, trzymają się za ręce, siedząc na ławce przy ogniu. Pamiętam, że kiedy byłem młodszy, myślałem o tym, jak bardzo Dio przypomina Eo. Jednak z biegiem czasu cień twarzy mojej żony rozmył się i widzę tylko kobietę, która jest centrum istnienia mojego brata. Szarpie się nagle, żeby odsunąć się przed fontanną iskier, kiedy Niobe wrzuca kolejne polano do ognia. Thraxa siedzi w kącie i ukradkiem pali szluga.

– Cóż, Pax mógłby mieć gorszego idola niż swoją matkę chrzestną – mówi Victra, przyglądając się mężowi, który dłubie w zębach kawałkiem drzazgi oderwanym od stołu ogrodowego. Szturcha go stopą. – To groteskowe, przestań.

– Wybacz.

– Nie przestałeś.

– Kawałek chrząstki, kochanie. – Sevro odwraca się, jakby odrzucał drzazgę, ale nadal dłubie nią w zębach. – Mam – oznajmia ponuro. I zamiast wypluć kawałek chrząstki, przeżuwa ją i przełyka. – Wołowinka.

– Wołowinka? – Mustang ogląda się na stół. – Jedliśmy kurczaka i jagnięcinę.

Sevro marszczy brwi.

– Dziwne. Kieranie, kiedy ostatnio podano wołowinę?

– Na kolacji z Wyjcami, trzy dni temu.

Zebrani przy stole marszczą nosy.

Sevro śmieje się sam do siebie.

– Wobec tego ładnie się zestarzała.

Daxo kręci głową i dalej rysuje anioły dla Diany, która siedzi mu na kolanach i podziwia jego dzieła. Daxo dobrze sobie radzi z brzytwą, ale prawdziwy artysta ujawnia się w nim dopiero, gdy bierze do ręki rylec. Victra patrzy bezradnie na Mustang sponad szklanki z sokiem, zrozpaczona zachowaniem męża.

– Oto dowód, moja droga, że miłość jest ślepa.

– Mickey może naprawić tę twarz, jeśli masz dość patrzenia na nią – proponuję.

– Powodzenia. Musiałbyś siłą wyrwać tego dekadenckiego chochlika z jego laboratorium – odzywa się Daxo. Patrzy na okrutnie ciernisty trójząb, który Diana dorysowała jego aniołowi. – Nie wspominając już o rękach jego wielbicieli. We wrześniu przyprowadził do opery imponującą menażerię. Wyglądało to trochę jak ożywiony obraz Hieronima Boscha. Jedna z tych istot była nawet aktorką. Wyobrażasz to sobie? – zagaduje do Mustang. – Twój ojciec wygryzłby sobie policzek na widok podKolorów siedzących w Operze Eloriańskiej.

– Nie on jeden – mówi Victra. – Za dużo tu nuworyszy ostatnimi czasy. Przyjaciół Żywego Srebra. – Dygoce.

– Nie kupisz obycia za pieniądze, co?

– W żadnym razie, mój łaskawy panie, w żadnym razie.

Zapada noc, pomarańczowe palce powolnego zachodu słońca przebijają się między drzewami. Zrzucam z ramion odczuwalne napięcie i zanurzam się głębiej w kieliszku, słuchając, jak przyjaciele gawędzą i żartują. Migoczące niebieskie świetliki ostrym blaskiem dźgają letni zmierzch. Drzewa szumią wokół tarasu; niosą się krzyki dzieci bawiących się późnym wieczorem. Skwarne morza piasku na Merkurym wydają się teraz bardzo odległe. Smród wojny tak oddalił się w moim umyśle, że wydaje się niemal urywkiem na wpół zapomnianego snu.

Takie powinno być życie.

Spokój. Śmiech.

Jednak nawet teraz czuję, że to wszystko przecieka mi między palcami niczym tamten odległy piasek. Wyczuwam w leśnych ciemnościach Lwią Gwardię rodu Augustus: obserwują niebo i cienie, pomagają nam trwać w tej mrzonce jeszcze przez chwilę dłużej. Mustang przechwytuje moje spojrzenie i kiwa głową w stronę drzwi.

Zmuszam się do zostawienia przyjaciół, kiedy Telemanusowie zaczynają porywającą pijacką wersję swojej rodowej pieśni Lis z Summerfall. Wychodzę kilka minut po tym, jak Mustang znika w głównej części domu. Korytarze tej rezydencji są starsze nawet od Cytadeli Światła. W tym miejscu zaprawą łączącą kamienie jest historia. Pamiątki z dawnych czasów zdobią ściany i zapełniają półki. W tym domu Octavia spędziła dzieciństwo. Jej esencja nadal jest wyczuwalna wśród belek stropowych, na strychu i w ogrodach, podobnie jak obecność jej przodków i dziedzica. Tu właśnie Lysander bawił się na długo przed tym, jak nasze ścieżki się skrzyżowały. Wyczuwam piętno, jakie rodzina Lune odcisnęła na tym domu. Początkowo uważałem, że to dziwne mieszkać w domu mojego największego wroga, ale spośród wszystkich ludzi kto lepiej od Octavii rozumiałby brzemię, jakie bierzemy na siebie ja i Mustang? Póki żyła, nienawidziłem jej. Po śmierci ją rozumiem.

Zapach mojej żony dopływa do mnie, zanim ją zobaczę. Nasz pokój jest ciepły, drzwi dygocą i zamykają się za mną na zardzewiały metalowy zatrzask. Butelka wina stoi otwarta na stoliku obok kominka, gdzie orły i półksiężyce domu Lune zdobią kamienne kroksztyny. Na podłodze leżą porzucone kapcie Mustang. Sygnet jej ojca i mój pierścień z Domu Marsa leżą na stoliku obok jej terminala, który rozbłyskuje nowymi wiadomościami.

Mustang zwinęła się na krześle na naszej werandzie jak kawałek złotej włóczki i czyta podniszczony zbiorek poezji Shelleya, który dostała od Roque’a dawno temu, choć już po Instytucie, podczas ich wspólnego lata wypełnionego operami i dziełami sztuki w Agei. Nie podnosi wzroku, gdy podchodzę. Staję za nią, uznając, że lepiej będzie, jeśli zamiast mówić, przeczeszę palcami jej włosy. Zaczynam ugniatać kciukami mięśnie jej karku i pleców. Jej dumne ramiona ustępują pod moimi palcami, a ona sama odwraca się i odkłada książkę na kolana. Wspólne życie splata razem coś więcej niż tylko ciało i krew, przetyka jej wspomnienia poprzez moje i oplata je wokół nich.

Im lepiej ją znam, im bardziej dzieli się ze mną swoim życiem, tym bardziej ją kocham w sposób, o którym chłopiec, jakim kiedyś byłem, nawet nie wiedział, że można tak kochać. Eo była płomieniem tańczącym na wietrze. Próbowałem ją pochwycić. Próbowałem ją zatrzymać. Jednak jej nigdy nie było pisane dać się złapać.

Moja żona nie jest tak kapryśna jak płomień. Jest oceanem. Od początku wiedziałem, że nie mogę jej mieć, nie mogę jej ujarzmić, że jestem tylko sztormem, który porusza jej głębinami i burzy jej przypływy. I że to więcej niż dość.

Pochylam wargi ku jej szyi, czuję aromat alkoholu i drzewa sandałowego zamknięty w jej perfumach. Wdycham powietrze powoli, spokojnie, czując lekkość miłości i bezsłowne kurczenie się rozległego morza dzielącej nas przestrzeni. Wydaje się niemożliwe, żebyśmy kiedykolwiek tak się oddalili; że kiedykolwiek istniał czas, kiedy ona żyła, a mnie przy niej nie było. Wszystko, czym jest – każdy zapach, smak, dotyk – pozwala mi poczuć, że jestem w domu. Wyciąga do mnie rękę, wsuwa smukłe palce w moje włosy.

– Tęskniłem – mówię.

– A za czym tu nie tęsknić? – odpowiada, uśmiechając się przebiegle.

Przesuwam się, żeby usiąść obok niej na szezlongu. Cmoka z dezaprobatą.

– Jeszcze nie skończyłeś. Proszę masować dalej, imperatorze. Suwerenka ci rozkazuje.

– Myślę, że władza uderzyła ci do głowy – odpowiadam.

Zerka na mnie.

– Tak, proszę pani. – Powracam do masowania jej karku.

– Jestem pijana – mruczy. – Już czuję kaca.

– Przy Thraxie człowiek czuje się zobowiązany, żeby dotrzymać jej kroku.

– Stawiam dziesięć kredytów, że jutro będziemy musieli zdrapywać Sevro z patio.

– Biedny Goblin. Tyle ducha, a taka skromna masa.

Mustang się śmieje.

– Umieściłam jego i Victrę w zachodnim skrzydle, więc będziemy mogli chociaż trochę się przespać. Ostatnim razem obudziłam się w środku nocy, myśląc, że kojot wpadł do przetwornika powietrza. Słowo daję, w tym tempie zdołaliby w parę lat we dwójkę zaludnić Plutona.

Poklepuje poduszkę obok siebie. Siadam i obejmuję żonę ramionami. Wietrzyk znad jeziora szumi wśród drzew. We wspólnym milczeniu wyczuwam jej bicie serca i zastanawiam się, co widzą jej oczy, kiedy patrzą ponad drzewami na pomarańczowe niebo.

– Dancer tu był – mówię.

Pomrukuje potakująco, dając mi do zrozumienia, że nie ma ochoty, bym przypominał jej o świecie istniejącym poza naszym balkonem.

– Nie jest z ciebie zadowolony.

– Połowa senatu sprawiała wrażenie, jakby chciała zatruć mi wino.

– Ostrzegałam cię. Luna zmieniła się od twojego wyjazdu. Nie da się dłużej ignorować Vox Populi.

– Zauważyłem.

– A jednak, kiedy podjęli uchwałę, splunąłeś im w twarz.

– A teraz oni naplują mnie.

– Jak sobie pościelisz…

– Mają dość głosów, żeby zablokować moją prośbę?

– Mogą mieć.

– Nawet jeśli wywrzesz nacisk?

– Masz na myśli „nawet jeśli posprzątam twój bałagan”. – To nie jest pytanie.

– Podjąłem właściwą decyzję – mówię. – Ja to wiem. Ty to wiesz. Oni nie znają się na wojnie. Bali się ponieść odpowiedzialność za klęskę. Co miałem zrobić? Zaplatać sobie warkocze, podczas gdy oni chronili swoją reputację?

– Może powinieneś nauczyć się tego od nich.

– Nie zamierzam urządzać głosowania w środku wojny. Mogłaś zawetować ich decyzję.

– Mogłam, ale wtedy zaczęliby krzyczeć, że chronię męża i Vox zyskałby jeszcze większe poparcie.

– Miedziani i Obsydianowi nadal są nam przeciwni?

– Nie. Caraval mówi, że Miedziani cię poprą. A Obsydianowi zrobią to, co zrobi Sefi. Co wybierze? Ty orientujesz się lepiej ode mnie.

– Nie wiem – przyznaję. – Była przeciwna Deszczowi, ale wzięła w nim udział razem ze mną.

Mustang milknie.

– Uważasz, że strzeliłem nam samobója, prawda?

– Dancer ma coś, co może wykorzystać przeciwko tobie?

– Nie.

Wiem, że Mustang mi nie wierzy. I wie, że ja to wiem, ale nie pyta dalej. Chciałbym powiedzieć jej o emisariuszach, ale wtedy obciążyłbym także i ją. Zgodziliśmy się z Sevro, że ten sekret musi zostać wśród Wyjców. Przysięga zobowiązywałaby moją żonę do ujawnienia tej informacji senatowi. A ona bardzo się starała, żeby dotrzymywać nowych przysiąg.

– Nie tylko Dancer jest na mnie zły – mówię. – Pax ledwie na mnie spojrzał podczas kolacji.

– Zauważyłam.

– Nie wiem, co robić.

– Myślę, że wiesz. – Milknie. – Przegapiamy życie – odzywa się w końcu. – Dzisiejsza kolacja… Zapamiętam ją na zawsze. Świetliki. Dzieci na podwórzu. Zapach nadciągającego deszczu. – Patrzy na mnie. – Widok tego, jak się śmiejesz. Nie powinnam specjalnie tego zapamiętywać. To powinno być jedno z tysiąca wspomnień.

– Co chcesz powiedzieć?

– Że kiedy za dwa lata skończy się moja kadencja, może nie będę znowu kandydować. Może pozwolę, żeby pałeczka przeszła w inne ręce. Ty przekażesz wodze Orion albo Harnassusowi. Może reszta już nie jest naszym obowiązkiem. – Drobny uśmieszek nadziei przepływa jej przez usta. – Polecimy na Marsa i zamieszkamy w mojej posiadłości. Będziemy wychowywać nasze dzieci razem z dziećmi twojego brata i siostry, poświęcimy życie rodzinie, planecie. Co wieczór będzie taka kolacja jak dzisiejsza. Przyjaciele mogliby wpadać do nas przy każdej okazji. Drzwi byłyby zawsze otwarte…

I zawsze musiałaby ich strzec armia.

Jej słowa niosą się w noc, między rozkołysane drzewa i na wietrze wzbijają się w niebo, dokąd zmierzają wszystkie mrzonki. Ja jednak siedzę obok niej, zimny jak kamień, bo wiem, że nie wierzy w to, co mówi. Gramy w tę grę zdecydowanie za długo, żeby teraz odejść. Biorę ją za rękę. Kiedy moja żona cichnie i mrzonki odpływają, nasza stara przyjaciółka zgroza zakrada się do nas na werandę, bo w głębi ducha, w mrokach czeluści ziejącej w naszych wnętrzach, wiemy, że Lorn miał rację. Dla tych, którzy wieczerzają z wojną i imperiami, na końcu zawsze przychodzi rachunek do zapłaty.

I prawie jakby świat słuchał moich myśli, rozlega się pukanie do drzwi. Mustang otwiera je, a kiedy wraca, ma twarz Suwerenki, a nie mojej żony.

– To był Daxo. Dancer zwołał nadzwyczajne posiedzenie senatu. Przesunięto twoje przesłuchanie na jutro wieczór.

– Co to znaczy?

– Nic dobrego.

4

Lyria

Witaj wśród światów

Niebo.

Tak nazywał mój tata kamienno-metalowe sklepienie, które rozciągało się nad naszym domem w kopalni w Lagalos. Wszyscy tak je nazywaliśmy przez kolejne pokolenia naszego klanu, począwszy od pierwszych Pionierów: „Niebo się kruszy. Niebo wymaga wzmocnienia”.

Rozciągało się nad nami jak wielka tarcza, chroniąc nas przed słynnymi marsjańskimi burzami, które szalały na zewnątrz. Urządzano tańce dla nieba, śpiewano dlań pieśni, które życzyły mu szczęścia i je błogosławiły. Znałam nawet dwie dziewczyny, które nazwano na jego cześć.

Jednak niebo nie było tarczą. Było pokrywką. Wiekiem klatki.

Miałam szesnaście lat, kościste kolana i piegi, kiedy pierwszy raz zobaczyłam prawdziwe niebo. Minęło sześć lat od śmierci Suwerenki na Lunie, zanim Powstanie wyparło ostatnich Złotych z kontynentu zwanego Cymerią. Kolejne dwa, zanim wreszcie wyzwolili naszą kopalnię od Szarego watażki, który ustanowił tam sobie królestwo pod nieobecność Złotych.

A potem Powstanie zawitało do Lagalos.

Nasi wybawcy bardziej przypominali szalonych błaznów ze Święta Wawrzynu niż żołnierzy, odziani w trofea w postaci szarych i blond włosów i żelaznych odznak z piramidą. Na piersiach mieli wymalowane sierpaki i kolczaste czerwone hełmy, a na ich czele stał znużony brodaty Czerwony, tak stary, że mógłby być moim dziadkiem. W jednej ręce trzymał wielgachny karabin, a w drugiej wystrzępioną białą flagę z czternastoramienną gwiazdą zaranną. Zapłakał na widok wzdętych brzuchów i szkieletowych ciał, dowodów tego, jak głodowaliśmy pod rządami Szarego watażki. Upuścił broń na ziemię i chociaż był obcy, podszedł i mnie objął.

– Siostro – powiedział. A potem objął mężczyznę obok mnie. – Bracie.

Cztery tygodnie później mężczyźni i kobiety o życzliwych twarzach, w białych hełmach i z czternastoramiennymi gwiazdami na piersiach zabrali nas na powierzchnię. Nigdy nie zapomnę ich oczu. Były Żółte, Brązowe i Różowe. Mieli butelki z wodą, gazowane słodkie napoje i słodycze dla dzieci. Dali nam niezgrabne gogle ze znakiem skrzydlatej stopy, żebyśmy zasłonili oczy przed słońcem. Nie chciałam ich zakładać. Wolałam spojrzeć na prawdziwe niebo i słońce własnymi oczami. Jednak życzliwa Żółta pielęgniarka powiedziała mi, że mogę stracić wzrok. Więc je założyłam.

Kiedy drzwi windy otworzyły się, wyszliśmy do niecki zapełnionej statkami, a potem metalowymi schodami na nieskończoną trawiastą równinę wibrującą odgłosami owadów. I wtedy je zobaczyłam: niebieskie i rozległe, tak ogromne, że miałam wrażenie, że w nie spadam. Prawdziwe niebo. I na nim, jak posępny węgielek nad niemożliwie odległym horyzontem, wisiało słońce. Ogrzewało nas. Napełniło moje oczy łzami. Było tak malutkie, że mogłam je zasłonić kciukiem. Moje słońce.

Następnego ranka przy wtórze sprośnych piosenek wydobywających się z ust młodych chłopaków i dziewcząt przybyły republikańskie statki z pomocą humanitarną. Nigdy w życiu nie widziałem czegoś równie czystego. Były białe jak mleczaki mojego siostrzeńca, kiedy kołowały przed lądowaniem. Na brzuchach wymalowano im gwiazdę Republiki. Dla nas wtedy ta gwiazda oznaczała nadzieję.

– Z pozdrowieniami od Żniwiarza – powiedział mi młody żołnierz, wręczając czekoladowy batonik. – Witaj wśród światów.

Witaj wśród światów.

Na promie, który zabrał nas z naszej kopalni, przed każdym z nas wyświetlono nagranie, hologram tak realny, że mogłabym prawie dotknąć twarzy Złotej, która pojawiła się w powietrzu. Widziałam ją już wcześniej, ale tu, nieomal lewitując, na jednym z jej statków wydawała się boginią z naszych pieśni. Virginia Lwie Serce. Jej oczy były przerażająco złote. Włosy jak jedwab spływały wokół gładkiej twarzy bez porów. Jarzyła się jaśniej od małego węgielka słońca. Przy niej czułam się zaledwie cieniem dziewczyny.

– Dziecię Marsa, witaj wśród światów… – zaczęła łagodnie młoda Suwerenka. – Wyruszasz właśnie w wielką podróż do należnego ci miejsca na powierzchni planety, którą stworzyli twoi przodkowie. Twój pot, krew twoja i twoich bliskich dały tej planecie życie. I teraz nastała twoja kolej, by mieć udział w darach ludzkości, żyć i rozkwitać w nowej Republice Solarnej, wytyczyć drogę dla następnego pokolenia. Jestem całym sercem z tobą. Nadzieje i marzenia wszystkich ludzi wznoszą się razem z tobą. Powodzenia i obyście ty i twoi bliscy znaleźli radość pod gwiazdami.

To było dwa lata i tysiące złamanych obietnic temu.

Teraz garbię się pod rozpalonym słońcem nad niewielką strużką rzeki za obozem asymilacyjnym nr 121. Zgarbiona, wykrzywionymi palcami szoruję ostrą szczotką spodnie wybrudzone przez Avę podczas pracy w rzeźni, gdzie zabija bydło, żebyśmy mieli co włożyć do garnka.

Moje ręce, niegdyś ziemistobrązowe, jak u większości ludzi z Lagalos, stały się żylaste, wysmażone na ciemno przez słońce i pogryzione do żywego przez insekty, które bytują w rzecznym mule. Lato na Równinach Cymeryjskich jest wilgotne i aż gęste od komarów. Zabijam trzy, które znalazły szczelinę w paście z kwiatów lydera, którą jestem wysmarowana.

Mam teraz osiemnaście lat, ale na moich policzkach wciąż jest widoczny uporczywy dziecinny tłuszczyk. Włosy wyrastają mi z głowy gęstą plątaniną, jakby wściekłe zwierzę próbowało mi wyskoczyć z czaszki. Nie mam do nich pretensji. Nikt nigdy nie zatrzymuje dłużej na mnie wzroku. Chłopcy z ekipy wiertniczej taty zwykli nazywać mnie Błotniaczką, ze względu na kolor moich oczu. Tata zawsze mówił, że w naszej rodzinie to Ava zgarnęła urodę. Mnie się dostał tylko temperament.

Na brzegu rzeki jest tłoczno od mężczyzn i kobiet. Czterdzieści Gamm z mojego klanu śpiewa Balladę o Głupiej Krwawej Mary. Moja matka zwykła była ją nucić podczas pracy. Rdzaworude włosy wystają spod kapeluszy z szerokim rondem i barwnych chustek. Z dala od brzegu rybacy wylegują się w łódkach, paląc tytoń i wlokąc sieci głębiej w rzekę.

Lambdy już nie pozwalają nam korzystać z pralek Republiki Solarnej umieszczonych w centrum obozu. Łajdaki uważają, że mają do tego prawo, bo są z tego samego klanu co Żniwiarz. I nieważne, że są z nim spokrewnieni w równym stopniu co ja z nietoperzami, które nadlatują nocą z dżungli i polują na komary w obozie.

Statki Republiki Solarnej rzadko już przylatują bez pełnej eskorty wojskowej, bo na południu szaleją rabusie z Czerwonej Ręki. Te, które mimo to się zjawiają, zrzucają zapasy w skrzynkach z małymi spadochronami. A żołnierze, którzy lądują w obozie, trzymają teraz w rękach broń zamiast słodyczy.

Codziennie widzimy to w hP. Napady Czerwonej Ręki na bezradne obozy. Porywają synów, zabijają ojców, pozostałych masakrują. Twierdzą, że wymierzają sprawiedliwość mojemu klanowi, Gammom, za to, że byliśmy pieszczoszkami dawnych ciemiężycieli. W każdym obozie, który napadają, wybijają nas jak chore szczury.

Ava wierzy, że Republika powtrzyma Rękę, że zjawi się Żniwiarz ze swoim wyjącym legionem i zniszczy łajdaków raz na zawsze. Czy jakoś tak. Zawsze była ładnym głuptasem. Suwerenka wyciągnęła nas spod ziemi i zostawiła w błocie. Żniwiarz nie pojawił się na Marsie od lat. Ma widocznie większe zmartwienia na głowie niż własny Kolor.

Pogryziona do żywego przez komary stawiam sobie kosz na głowie i wracam do obozu. Powietrze jest naelektryzowane, nadciąga burza. W oddali, ponad poplamioną zielenią sawanną, ogromne chmury burzowe gromadzą się jak czarne i fioletowe siniaki na niebie. Szybko nabierają kształtu.

Zielony krajobraz bliżej obozu jest usiany stertami śmieci. Tu i ówdzie kręcą się szczupli wypalacze wprost czarni od sadzy. Noszą szmaty na twarzach, kiedy oblewają olejem silnikowym stosy ubrań i śmieci zainfekowanych malarią. Płomienie dławią niebo zjadliwymi czarnymi żyłami dymu.

Mój brat, Tiran, jest tam, wśród nich: twarz ma zasłoniętą jak wszyscy inni i gapi się w ogień. Dostaje żeton za godzinę. W kopalni marzył tylko o jednym: żeby zostać piekłonurkiem. Każdy z nas tego chciał. Późną nocą zakradałam się na dół, zakładałam robocze buty ojca i jego hełm i siadałam przy stole; wsunąwszy widelce i łyżki między palce, udawałam, że kieruję świdroSzponem.

Potem jednak tata wpadł do gniazda żmij jaskiniowych i stracił obie nogi. Niewiele później umarła mama i razem z nią odeszła jego pozostałość. Kiedyś myślałam, że mój świat jest trwały – że ludzie z klanu zawsze będą kłaniać się mojemu ojcu, moja matka zawsze będzie mnie budzić i dawać kroplę syropu przed szkołą. Jednak to życie przepadło. Z każdym dniem coraz więcej górników daje się zwieść obietnicom wolności. A po ich odejściu kopalnie zostają wykupione przez wielkie firmy z ogromnych miast i w miejsce ludzi pracują tam roboty ze znakiem srebrnej stopy. To samo stało się z naszą kopalnią. Podobno mamy otrzymać udziały, kiedy tylko zacznie przynosić zyski. Na razie nie widzieliśmy nawet złamanego kredytu.

Gardłowy gwar dobiega z obozu asymilacyjnego nr 121, kiedy wchodzę przez otwartą bramę. To ubłocone miasteczko z plastiku, blachy i psiego gówna. Żyje nas tu teraz pięćdziesiąt tysięcy, choć miejsca jest dość dla zaledwie dwudziestu. Z każdym dniem przybywają kolejni. Ponure eskadry komarów bzyczą nisko nad zupą ulic, szukając mięsa, które da się wyssać. Wszyscy chłopcy dostatecznie dorośli, żeby trafić do Wolnych Legionów, poszli na wojnę. A ci, którzy zostają, wykonują gównianą pracę w zamian za żetony na jedzenie, żeby starzy nie pomarli z głodu. Żadne dziecko nie marzy już o tym, że zostanie piekłonurkiem, bo w tym nowym świecie nie ostali się żadni piekłonurkowie.

5

Lyria

Obóz 121

Docieram do chaty mojej rodziny po arkuszach blachy i deskach, które pełnią funkcję dróg pośród błota. Przemykam pod moskitierą w tej samej chwili, w której grom rozrywa niebo. Zaczyna lać, ulewa wali w cienkie plastikowe dachy wzdłuż wąskiej uliczki. Wewnątrz suchej chaty wita mnie mocny zapach potrawki. Odstawiam kosz zaraz przy drzwiach. Nasz dom ma pięć metrów na siedem i jest zrobiony z neoPlastu oznaczonego gwiazdą Republiki i malutką skrzydlatą stopą w miejscu styku z ziemią. Został podzielony na dwa małe pokoiki matowymi plastikowymi przegrodami, które zwieszają się z sufitu. Kuchnia i pokój dzienny są od frontu, łóżka – na tyłach. Moja siostra Ava garbi się nad małą kuchenką solarną i miesza w garnku. Zerka na mnie, kiedy staję obok niej zadyszana.

– Albo robisz się coraz szybsza, albo chmury wolniej nadciągają.

– Pewnie jedno i drugie. – Pocieram szew w boku i siadam przy małym plastikowym stoliku. – Tiran nadal pali?

– Zgadza się.

– Biedak przemoknie. Psiajucha, ładnie pachnie. – Zaciągam się zapachem potrawki.

Ava promienieje.

– Odrobina czosnku trafiła do garnka.

– Czosnku? Jakim cudem wymknął się Lambdom z rąk? Przestali zagarniać dla siebie cały nowy ładunek?

– Nie. – Znowu miesza w garnku. – Jeden żołnierz mi dał.

– Dał? Z dobroci serca?

– To nie wszystko.

Podciąga spódnicę i chwali się olśniewającymi niebieskimi butami. To nie są rządowe chodaki. To prawdziwe buty ze skóry i porządnej gumy.

– Psiajucha. A co ty dałaś mu w zamian? – pytam zaszokowana.

– Nic! – Ava marszczy nos oburzona oskarżeniem.

– Mężczyźni nie dają podarków za nic.

– Jestem mężatką. – Krzyżuje ręce na piersi.

– Wybacz, zapomniałam – odpowiadam z przekąsem.

Jej mąż, Varon, jest najlepszym człowiekiem, jakiego znam, ale nigdy nie ma go w domu. Razem z dwoma naszymi starszymi braćmi, Aengusem i Daganem, zgłosił się na ochotnika do Wolnych Legionów zaraz po tym, jak znaleźliśmy się w obozie. Ostatni raz mieliśmy od nich wieści z wojskowego ośrodka łączności na Fobosie. Wszyscy trzej stłoczyli się razem, żeby zmieścić się w kadrze. Powiedzieli, że lecą z Białą Flotą w kierunku Merkurego. Mam wrażenie, że ledwie wczoraj wędrowałam za Aengusem przez szyby wentylacyjne w Lagalos w poszukiwaniu grzybów do jego destylarni.

– Gdzie chłopcy? – pytam.

– Liam jest w izbie chorych.

– Znowu? – Robi mi się go autentycznie żal.

– Kolejna infekcja ucha. Mogłabyś odwiedzić go rano? Wiesz, jak bardzo…

– Jasne – nie daję jej skończyć.

Liam, jej drugi syn, ten najmłodszy, ledwie skończył sześć lat i jest niewidomy od urodzenia. Zawsze był moim ulubieńcem. Słodki dzieciak.

– Zaniosę mu trochę słodyczy, które się ostały, o ile pozostałe pędraki jeszcze ich nie pożarły.

– Rozpieszczasz go.

– Niektórych należy rozpieszczać.

Znajduję swoją siostrzenicę Ellę zwiniętą w wózku koło stołu. Bawi się zawieszonym nad głową małym mobilem z popsutych zabawek jednego z braci.

– Jak się ma mój mały hemantusek w ten okropny burzowy wieczór? – pytam, szturchając ją w nosek. Chichocze i łapie mnie za palec, a potem próbuje go zjeść. – Ma dziewczyna apetyt.

– Nakarmię ją po kolacji. Mogłabyś sprawdzić pieluchę ojca?

Ojciec siedzi na swoim wózku i ogląda hP; ukradłam odbiornik Lambdzie, który był zbyt pijany, żeby pilnować swojego namiotu. Oczy ma szkliste, zapatrzone w dal, odbijają się w nich zakłócenia śnieżącego ekranu.

– Pozwól, że ci pomogę, tato – mówię.

Przełączam programy, aż pojawia się obraz grawicykla śmigającego nad merkuriańską pustynią. Złoczyńcy ścigają szelmowskiego Niebieskiego bohatera, który pod wieloma względami przypomina Collowaya xe Char.

– W porządku? – pytam.

Na zewnątrz przewala się grzmot.

Ojciec nie odpowiada. Nawet na mnie nie patrzy, więc przełykam urazę i staram się go pamiętać z czasów, kiedy zabierał nas do kopalni. Zapalał szorstkimi rękami gaz i opowiadał chrapliwym szeptem straszne historie o Golbacku Mrocznym Pełzaczu albo Starym Szuraczu. Płomienie przecinały powietrze, a on nagle wybuchał głośnym śmiechem, widząc nasze przestraszone buzie.

Nie rozpoznaję tego człowieka… tego stworzenia, które nosi skórę mojego ojca. Tylko je, sra, siedzi i ogląda hP. Mimo to dławię gniew, czując wyrzuty sumienia z jego powodu. Całuję go w czoło. Podciągam koc nieco bardziej pod zarośnięty podbródek i dziękuję Dolinie, że nie narobił w pieluchę.

Słychać łomot przy drzwiach i moi mali siostrzeńcy wpadają do domu, przemoczeni i ubłoceni. Po nich wchodzi jedyny brat, jaki z nami został, Tiran. Cuchnie dymem z płonących odpadków. Jest najwyższy w rodzinie, ale przerażająco chudy. Przez większość wieczorów wygląda jak zwinięty chwast, kiedy garbi się nad książeczkami, które pisze dla dzieci. Wypełnia je historiami o zamkach, dolinach i latających rycerzach. Teraz odgarnia mokre włosy i próbuje objąć Avę. Ta z fałszywą skromnością chwali się butami przed zazdrosnymi chłopcami. Debatują, jak powinno się nazwać najżywszy odcień błękitu, jaki mają języki butów, podczas gdy ona nakrywa do stołu.

– Chabrowy! – uznają. – Jak tatuaże Collowaya xe Char.

– Nic tylko Colloway xe Char i Colloway xe Char – przedrzeźnia ich Tiran.

– Magik to najlepszy pilot na wszystkich planetach – odpowiada oburzony Conn.

Tiran prycha.

– W pojedynku Żniwiarza w astroPancerzu z Collowayem w myśliwcu zawsze stawiałbym na Żniwiarza.

Conn łapie się pod boki.

– Jesteś głupi. Magik rozniósłby Żniwiarza na strzępy.

– Są przyjaciółmi, więc nie będą do siebie strzelać – odzywa się moja siostra. – Poza tym są zbyt zajęci chronieniem waszego ojca i wujków, prawda?

– Myślisz, że tata poznał ich osobiście? – pyta Conn. – Collowaya i Żniwiarza?

– I Aresa? – dodaje Barlow. – Albo Wulfgara Białozębego? – Uderza rękami, jakby był groźnym Obsydianowym. – Albo Dancera z Faran! Albo Thraxę au…

– Jasne, na pewno są najlepszymi przyjaciółmi. A teraz jedzcie.

Jemy kolację zgarbieni przy plastikowym stole. Deszcz bębni o dach. Jest ledwie dość miejsca na miski i łokcie, ale siedzimy przy cienkiej potrawce i rozmawiamy o zaletach myśliwców w walce z astroPancerzami w atmosferze. Siostra uśmiecha się, kiedy chłopcy mówią, że zupa smakuje dzisiaj lepiej.

Po kolacji siadamy z tatą, żeby obejrzeć jeden z jego ulubionych programów. Łamię czekoladowy batonik Kosmos na siedem kawałków. Swoją część chowam do kieszeni, żeby oddać Liamowi, i uśmiecham się, widząc, że Tiran oddaje swój Avie. Nic dziwnego, że jest taki chudy.

Oglądamy wiadomości. Prezenterem jest Fioletowy, który przypomina mi trochę heliony, tropikalne ptaki żerujące na naszych śmieciach. Ma niewiarygodną szopę białych włosów i szczękę, którą można by ciąć granit, ale ręce żałośnie delikatne jak na mężczyznę.

Bardzo ważny człowiek donosi o Triumfie Żniwiarza w Hyperionie. Siostrzeńcy poszturchują się nawzajem, kiedy ważniak teoretyzuje, że w następnej kolejności dojdzie do ataku na Wenus, żeby raz na zawsze załatwić Pana Popiołów i jego córkę, ostatnią Furię. Moja siostra patrzy w milczeniu, głaszcząc nowe buty. Na razie nasi bracia i jej mąż nie zostali wymienieni pośród ofiar, których lista przesuwa się u dołu ekranu.

Tiran pochyla się ku odległemu światu na ekranie. Zawsze był najdelikatniejszy w naszej rodzinie i najbardziej ze wszystkich chciał się wykazać. Niedługo przyjdzie jego kolej. Już za kilka miesięcy skończy szesnaście lat, a wtedy porzuci to błoto dla gwiazd. Wbrew sobie już mam mu to za złe. Żaden z nich nie powinien opuszczać rodziny.

Chłopcy nie dostrzegają cichej desperacji mojej siostry. Obrazy z hP tańczą w ich Czerwonych oczach. Widowiskowy Triumf na Lunie. Chwała największego syna Czerwonych, stojącego obok swojej Złotej żony, Suwerenki, która tak wiele nam obiecała. Unosi zaciśniętą pięść. Tłum wyje w odpowiedzi. Myślą, że mogą się wybić tak jak Żniwiarz. Są za młodzi, żeby zobaczyć, że nasze życie to kłamstwo ukryte z dala od świateł.

– Żniwiarz! Żniwiarz! – krzyczą tłumy.

Moi mali siostrzeńcy też skandują. Biorę siostrę ze rękę i piorunuję wzrokiem hP, przypominając sobie niedotrzymane obietnice. Zastanawiam się, czy tylko ja jedna tęsknię za kopalnią.

***

W nocy budzi mnie odległe dudnienie. W pokoju panuje bezruch. Nogi mam lepkie od potu. Siadam na łóżku i nasłuchuję. Z oddali niesie się łoskot. Szum dalekich silników. Komary brzęczą za moskitierą, która otacza nasze łóżka.

– Ciociu Lyrio – szepcze leżący obok mnie Conn. – Co to za hałas?

– Cicho, skarbie.

Nadstawiam uszu. Silniki cichną. Spuszczam nogi. Z dolnego łóżka dobiega spokojny oddech ojca. Nadal śpi. Łóżko mojej siostry jest puste. Podobnie jak siennik sypiającego na podłodze Tirana.

Wychodzę z łóżka przez moskitierę. Moje spodenki i bawełniana koszulka też lepią się od wszechobecnej wilgoci.

– Dokąd idziesz? – pyta Conn. – Ciociu…

Zamykam za sobą moskitierę na taśmę klejącą.

– Pójdę tylko zerknąć, skarbie. Śpij dalej.

Wsuwam sandały i wychodzę z pokoju. Moja siostra już nie śpi, stoi obok drzwi i obserwuje nerwowo, jak Tiran zakłada buty.

– Co jest grane? – pytam cicho. – Słyszałam statek.

– Pewnie jakiś idiota z Republiki przeleciał nad obozem – mówi Tiran.

– Wątpię – warczę. – Od miesięcy nie wylądował tu nikt z dostawą.

– Mów ciszej – syczy. – Maluchy mogą usłyszeć.

– Jakbyś nie był taki tępy, to nie musiałabym krzyczeć.

– Przestańcie. – Ava się denerwuje. – A jeśli to Czerwona Ręka?

Tiran odgarnia włosy z oczu.

– Nie nakręcaj się. Czerwona Ręka jest setki kilometrów stąd na południe. Republika nie wpuściłaby nikogo do naszej przestrzeni powietrznej.

– Jasne, bo to w ogóle coś znaczy – mruczę.

– Republika panuje na niebie – odpowiada, jakby był pretorem.

– Nie panuje nawet nad własnymi miastami – ripostuję, przypominając sobie wybuchy w Agei.

Wzdycha.

– Pójdę sprawdzić. Wy dwie pilnujcie domu.

– Mamy pilnować domu? – śmieję się. – Przestań zachowywać się jak dureń. Idę z tobą.

– Nie, nie idziesz – odpowiada Tiran.

– Jestem równie szybka jak ty.

– Nie w tym rzecz, psiajucha. Ja jestem jedynym mężczyzną w tym domu – mówi, a ja prycham w odpowiedzi. – Pamiętasz, co się stało Vannie, córce Torrona? Dziewczyny nie powinny kręcić się po obozie nocą. Zwłaszcza nasze.

Chodzi mu o Gammy, i ma rację. Znałam Vannę od dziecka. Kiedy ją znaleźli, jej ciało było w strzępach. Odcięto jej ręce. Pochowaliśmy ją na skraju dżungli na południe od obozu.

– Poza tym, jeśli się mylę, musisz tu być, żeby pomóc Avie i maluchom. Pójdę sprawdzić i błyskawicznie wrócę, obiecuję – dodaje Tiran i wychodzi.

Ava zamyka za nim drzwi. Załamuje ręce. Siada przy kuchennym stole. Siadam razem z nią i poirytowana skubię zadrapania w plastikowym blacie. „Jedyny mężczyzna w tym domu”.

– Walić to. – Wstaję. – Pójdę się rozejrzeć.

– Tiran już poszedł!

– Daj spokój, ledwie mu się zarost sypie. Zaraz wrócę.

Idę do drzwi.

– Lyria…

– Co?

Ava bierze z kuchni naszą jedyną patelnię.

– Weź chociaż to.

– Gdybym niespodziewanie znalazła jakieś jajka? Jasne, pewnie. – Biorę podaną „broń”. – Na wszelki wypadek naszykuj wodę i jedzenie.

Kiwa głową. Zostawiam ją i wychodzę.

Noc jest ciemna i wilgotna jak usta palacza. Zanim wyjdę z miasteczka Gamm do głównej części obozu, pot już spływa mi po krzyżu. Jest cicho, tylko owady cykają. Wychudzona jaszczurka obserwuje mnie z dachu baraku dla uchodźców, przeżuwając upolowaną ćmę. Światło jarzy się na drugim końcu obozu, tam gdzie znajduje się lądowisko. Oczy zerkają zza plastikowych framug, błyskają za moskitierami. Ulice są puste. Boję się tak, jak nigdy nie bałam się w kopalni. Czuję się mniejsza, niż kiedy byłam w naszej chacie.

Słyszę przed sobą kłócących się mężczyzn. Ostrożnie się podkradam, kucam za stosem pustych kontenerów. Dwa zardzewiałe pelikany transportowe siedzą na betonowych lądowiskach. Na jednym wymalowano twarz smukłej Różowej modelki pijącej Ambrozję, słodką oranżadę, od której połowa obozu ma próchnicę. Uśmiecha się i mruga do mnie, szczerząc białe lśniące zęby. Światła statku płoną jasno w szarówce, na ich tle malują się sylwetki mężczyzn z naszego obozu, którzy obudzili się i poszli sprawdzić, kto przyleciał. Jest wśród nich mój brat, zakłopotany pęta się z tyłu. Nagle mam wyrzuty sumienia, że parsknęłam, gdy powiedział, że jest jedynym mężczyzną w rodzinie. To raptem chłopiec. Mój młodszy brat, który stara się być starszym. Mężczyźni rozmawiają z grupą przybyszów, którzy schodzą po rampach ze statków. To też są Czerwoni, ale mają broń i noszą długie bandoliery z amunicją przewieszone przez nagie piersi.

Nowoprzybyli pytają, gdzie znajdą Gammy. Mężczyźni z naszego obozu kłócą się, jeden z nich wskazuje nasze miasteczko. Inny go popycha, ale wkrótce pozostali zaczynają wskazywać nie tylko domy, ale także Tirana i kilku innych. Pozostali odsuwają się od mojego brata i trzech pozostałych Gamm. Najmniejszy mężczyzna ze statku coś mówi, ale nie słyszę słów. Jeden Gamma rzuca się na niego, na co ten podnosi czarny przedmiot, który nosi przy boku. Jaskrawozielone światło kotłuje się w magazynku karabinu plazmowego, wystrzeliwuje z lufy i przecina ciemność. Przerzyna się przez sam środek tułowia Gammy, który chwieje się i pada na ziemię jak pijany.

Nieruchomieję jak zamrożona. Mój brat ucieka razem z dwoma innymi Gammami. Jeden z obcych unosi karabin.

Szczęk metalu przywodzi na myśl popsutą przędzarkę do jedwabiu.

Pierś mojego brata wybucha. Kanonada rozdziera nocną ciszę, broń przybyszów rozbłyskuje i pluje ogniem. Tiranem wstrząsają konwulsje. Nie pada od razu. Potyka się raz, drugi, a potem rozlega się kolejny strzał i dopiero wtedy Tiran upada. Stracił połowę głowy.

Skowyt wyrwa mi się z trzewi. Cały świat przemyka obok mnie i milknie, gdy gapię się na ciemne wybrzuszenie w błocie.

Tiran…

Pierwszy mężczyzna, który strzelił, podchodzi do ciała mojego brata i omiata trupa plazmowym płomieniem. A potem patrzy na mnie. W blasku jaskrawozielonego ognia jego twarz wygląda demonicznie. To nie jest mężczyzna. To kobieta, Czerwona, z potwornymi bliznami szpecącymi pół twarzy.

– Sprawiedliwość wymierzona Gammom! – Jej głos wzmacniany przez głośniki na obu statkach huczy pośród nocy. – Śmierć kolaborantom! Sprawiedliwość wymierzona Gammom!

6

Ephraim

Wieczne Miasto

Ziewam w wilgotnej ciemności. Ckni mi się za szlugiem, bo ten inhalator, który ssę, jest równie satysfakcjonujący jak rżnięcie przez brezent. Lewa stopa mi zdrętwiała i przepacam na niej skarpetkę w gumowym bucie. Prawą rękę mam tak niezręcznie wygiętą i przyciśniętą do kamienia, że mój czasomierz, podróbka Valentiego, wbija mi się w nadgarstek przy… Każdym. Pulsie. Krwi. W tętnicy.

Jedyna rzecz, która przez ostatnie dziewięć godzin pozwoliła mi nie stracić zmysłów, to standardowe holoSoczewki, które kupiłem od tego lemuropodobnego łajdaka, Kobachiego, na skrzyżowaniu 198, 56 i 17 ulicy w Starym Mieście. Niestety doszło w nich do zwarcia i teraz mam otarte rogówki – oraz, co gorsza, mnóstwo czasu do zabicia. Cudownie.

Na próżno próbuję się przeciągnąć. Kamienna skrzynia nie zostawia mi wiele miejsca przy moim wzroście – metr siedemdziesiąt pięć. Najbardziej mam za złe starożytnym Egipcjanom nie to, że byli pionierami masowego niewolnictwa wykorzystywanego do robót publicznych, ale to, że byli tacy cholernie drobni. Nadal jedzie tu zasuszonym truchłem, które wywlekliśmy ze środka wczoraj późną nocą, tuż przed dostawą.

Zerkam na zegarek. To prezent od mojego nieżyjącego narzeczonego. Jeden z tych tanich srebrnych drobiazgów poskładanych do kupy przez na wpół ślepych podKolorowych emigrantów w warsztatach wyzyskujących tanią siłę roboczą gdzieś na księżycowym zadupiu. Pewnie w Tycho City. Może w Endymionie lub w Masie. Gdzieś pół świata dalej od tętniącego życiem Hyperiona, gdzie obecnie leżę pogrzebany żywcem. Nie wiedział, że to podróbka, więc zapłacił prawie sześćdziesiąt procent rynkowej ceny, połowę kwartalnych zarobków. Promieniał, kiedy mi go dawał. Nie miałem serca mu powiedzieć, że mógł go kupić za cenę przyzwoitej butelki wódki. Biedny dzieciak.

Znowu patrzę na zegarek. Już prawie czas.

Za dwie minuty północ. Zostało raptem kilka godzin zmierzchu, zanim Hyperion pogrąży się w ostatnim ciemnym miesiącu lata. Czy jest ciemno, czy jasno, dzień w Hyperionie nigdy tak naprawdę się nie kończy. Stróże dnia po prostu zamykają drzwi i oddają ster nocnym stworzeniom. Za rządów Złotych nie był to raj Różowych, ale teraz, kiedy światła gasną, obowiązuje tu prawo dżungli. Poza muzeum gorące miasto będzie przeciągać się i nucić w parnym zmierzchu, szykując się na to, żeby trochę porozrabiać. Przyzwoici obywatele będą zmykać oświetloną lampami Promenadą do prywatnych osiedli przed jazgotliwą muzyką młodzieży i rykiem gangów lotocyklowych niosącym się ze Straconego Miasta.

Hyperion. Perła Luny. Wieczne Miasto. Piękny powojenny chaos. Jest tu tyle do zobaczenia, że możesz obejrzeć tylko to, co naprawdę chcesz obejrzeć. O ile nie chcesz zwariować, rzecz jasna.

Jednak tutaj, w Hyperiońskim Muzeum Starożytności, za grubymi ścianami z marmuru mieści się świat, którym rządzą inne reguły. Za dnia stada śliniących się podKolorowych dzieci ze szkół oraz imigrantów z Marsa i Ziemi przewalają się marmurowymi korytarzami i ocierają zasmarkanymi nosami o szklane gabloty. Nocą zaś muzeum staje się forteczną kryptą. Nie do zdobycia z zewnątrz, zajętą tylko przez kontyngent bladych nocnych strażników i martwych mieszkańców grobów, posągi i obrazy. Jedyny sposób wejścia, to stać się jednym z takich mieszkańców. Dlatego przekupiliśmy dokera i zakradliśmy się na pokład frachtowca z Ziemi, kiedy wylądował w Porcie Międzyplanetarnym Atlas. Tak się składało, że na pokładzie frachtowca znajdowały się liczne zabytki uwolnione z prywatnej kolekcji jakiegoś zesłanego Złotego, który zginął albo uciekł na Wenus. Pewnie starego Scorpio. Całe mnóstwo perełek. Czternaście obrazów z neoklasycystycznej Europy, skrzynia fenickich urn, dwadzieścia pięć skrzyń z rzymskimi zwojami, cztery sarkofagi.

To, co wczoraj było wypełnione zmumifikowanymi Egipcjanami, dziś jest pełne najemników.

O tej porze dozorcy-technicy będą już zbierać swoje roboty i przenosić się do wschodniego skrzydła. Ochrona ma swoją kwaterę główną w piwnicy.

Tik-tak. Tik-tak.

Mam dość czekania. Mam dość karuzeli myśli wirujących w głowie. Gapię się na zegarek, siłą woli przesuwając wskazówki na tanich trybikach, które każdego dnia gubią sekundy. Nie mogę myśleć o niczym innym niż jego duch i o tym, jak każde tik-tak coraz bardziej mnie od niego oddala. Coraz dalej od idiotycznie sczesanych do tyłu włosów, które nosił w ten sposób, bo myślał, że dzięki temu wygląda jak hologwiazda, którą tak lubiłem; od taniej podróbki kurtki Duverchi, którą nosił, myśląc, że ukryje pod nią chłopaka z farmy, jakim tak naprawdę był. Na tym polegał jego problem – zawsze starał się udawać kogoś, kim nie był. Zawsze starał się być kimś więcej. To go ostatecznie zjadło i wypluło.

Wyjmuję z plecaka dozownik zoladonu. Przyciskam srebrny cylinder i wypada z niego czarna pigułka wielkości szczurzej źrenicy. Nowy, wyjątkowo diabelny designerski narkotyk. Absolutnie nielegalny. Podbija poziom dopaminy i tłumi aktywność istoty szarej odpowiedzialnej za empatię. Podczas bitwy o Lunę agenci specjalni zajadali zetki jak cukierki. Jeśli musisz stopić kwartał miasta, to lepiej zastawić sobie łzy na później, kiedy już będziesz we własnym łóżku.

Utrzymuję niską dawkę. Jeden miligram wyłączających uczucia cząsteczek płynie w mojej krwi. Myśli o moim narzeczonym spłaszczają się, stają dwuwymiarowymi monochromatycznymi obrazkami wyblakłej pamięci.

Tik-tak. Tik-tak.

Biiip.

No to jazda. Pstrykam włącznikiem systemu łączności. Jak echo odpowiadają mi trzy inne pstryknięcia.

Potem słychać zgrzyt kamienia, który sam z siebie zaczyna się przesuwać. Niebieskie światło magazynu wpada przez szczeliny, kiedy pokrywa sarkofagu się unosi. Czarna masa stoi nade mną, trzymając kamienną pokrywę, jakby ta była zrobiona z neoPlastu.

– Dobry wieczór, Volgo – poruszam bezgłośnie ustami, dziękując w ten sposób ogromnej kobiecie.

Siadam i czuję serię satysfakcjonujących trzasków w plecach, gdy mój kręgosłup się rozciąga. Dwakroć młodsza ode mnie Obsydianowa wspólniczka uśmiecha się, odsłaniając zęby zniszczone przez podrzędnego dentystę. W przeciwieństwie do Obsydianowych z lodu, na jej twarzy nie widać potężnych zgrubień od wiatru, które ukrywają mocne kości policzkowe. Volga jest drobna (jak na Obsydianową), smukła i ma raptem sześć i pół stopy wzrostu. Wygląda dzięki temu mniej groźnie niż przeciętna wrona. Nie takie były intencje jej stwórców. Urodziła się w laboratorium dzięki programowi hodowlanemu Wspólnoty. Biedaczyna nie dorastała do reszty rodzeństwa, więc została wyrzucona na Ziemię i przeznaczona do niewolniczej pracy.

Poznaliśmy się pięć lat temu na lądowisku towarowym pod Echo City. Dostarczyłem przedmiot kolekcjonerowi i musiałem uczcić to paroma koktajlami. Volga znalazła mnie dziesięć drinków później zanurzonego na dwa centymetry we własnej krwi w zaułku, gdzie dwóch miejscowych ćpunów obrabowało mnie, pocięło i zostawiło na pewną śmierć. Zaniosła mnie do szpitala, a ja odpłaciłem jej się przelotem na Lunę, dokąd zawsze chciała się wybrać. Od tego czasu wszędzie za mną łaziła. Nauczenie jej wykonywanego przeze mnie fachu stało się moim małym przedsięwzięciem hobbistycznym.

Tak jak ja ma na sobie czarny kombinezon z neoPlastu, który ukrywa ciepłotę ciała. Nadal trzyma wieko sarkofagu nad moją głową w półmroku muzealnego magazynu.

– Możesz przestać się popisywać – mruczę.

– Nie bądź zazdrosny, mały człowieczku, że mogę unieść więcej niż ty.

– Ciii. Nie drzyj się tak.

Krzywi się.

– Przepraszam. Myślałam, że Cyra wyłączyła już systemy ochrony.

– Po prostu się zamknij – odpowiadam poirytowany. – Nie skacz po polu minowym.

Stare legionowe przysłowie sprawia, że czuję się starszy niż ból w moim prawym kolanie, który towarzyszy mi od dawien dawna.

– Tak, szefie.

Krzywi się zawstydzona i odkłada delikatnie kamienną pokrywę, zanim poda mi rękę, żeby pomóc w wyjściu. Postękuję. Nawet po zetce wciąż czuję każdy kieliszek, każdą działkę i każdą pigułkę, jakie przyswoiłem przez czterdzieści sześć ostatnich lat. Winię legion za to, że ukradł mi bitą ćwierć tego czasu, Powstanie za utratę kolejnych trzech lat, zanim zmądrzałem i się urwałem, a potem samego siebie za spędzenie reszty czasu w taki sposób, jakby na końcu tęczy czekało mnie go jeszcze więcej.

Nie potrzebuję lustra, które by mi powiedziało, że jestem mocno zużytym modelem samego siebie. Mam charakterystycznie napuchniętą twarz mężczyzny, który zaliczył jedną rundkę za dużo z butelką, i drobne ciało, którego nie zdołało powiększyć nawet dziesięć lat spędzonych w grawitacyjnych siłowniach legionu.

Zbieram zielone opakowania po swojej kolacji w postaci sześcianów z polędwicy i wenusjańskiego imbirowego wodorostu i rozpylam w sarkofagu puszkę czarnorynkowego DNA. Chowam puszkę i śmieci w plecaku. Nasuwam na głowę kaptur z osłoną na twarz. Daję znać Voldze, żeby zrobiła to samo. Znajdujemy dwójkę pozostałych członków mojej ekipy za wysokim na cztery metry stosem skrzyń. Kucają przed zabezpieczonymi drzwiami magazynu.

– Dobry wieczór – mówi Dano, nasz akrobata, młody, pryszczaty Czerwony. Nawet nie ogląda się na mnie. – Słyszałem, jak trzeszczą ci kolana z odległości stu metrów, Blaszaku. Przydałoby ci się trochę smaru. Znam gościa z dziupli, który mógłby ci pomóc.

Ignoruję jego typowe dla Ziemianina spoufalanie się ze mną, podobnie jak całą resztę jego osoby.

Potrzebuję więcej współpracowników z Luny. Do diabła, wziąłbym nawet marudnego Marsjanina. Ziemianie to okropne gaduły.

Moja Zielona cyberwłamywaczka, Cyra, też pochodząca z Ziemi, pracuje na klęczkach przy zamku biometrycznym. Swój sprzęt rozłożyła koło drzwi, skąd będzie nas wspomagać. To trochę nerwowa dziewczyna. Zwykle nie lubi wychodzić na parkiet. Zatrudniałem ją sporadycznie w ostatnich latach, ale nie znamy się za dobrze. Jest jak większość Szczypiorów: drażliwa i egoistyczna, z procesorem zamiast serca. Zwłaszcza wobec Volgi zachowuje się paskudnie. Mnie to nie przeszkadza. W wieku dziewięciu lat doszedłem do wniosku, że większość ludzi to kłamcy, łajdaki albo zwyczajni głupcy. Cyra jest dobrym hakerem i tylko to mnie interesuje. Niewielu takich pracuje teraz na własny rachunek. Korporacje, zarówno przestępcze, jak i te bardziej szacowne, pożerają wszystkie talenty.

Cyra tak samo jak Dano jest niska i da się ich dwoje odróżnić tylko dzięki temu, że czarny kombinezon z kapturem solidnie zaokrągla się u Cyry na brzuchu, a Dano właśnie robi szpagat, żeby rozciągnąć się przed swoim zadaniem, nucąc pod nosem głupią Czerwoną rymowankę.

Dano mniej mi przeszkadza niż Cyra. Znam go, odkąd wylądował na ulicy prosto ze statku przybyłego z Ziemi i pracował jako kieszonkowiec na Promenadzie. Miał wtedy więcej pryszczy na twarzy niż włosów na głowie.

Dłonie Cyry pracują nad wnętrznościami drzwi; w lewej trzyma transmiter bezprzewodowy, który przesyła sygnał z drzwi do hardware’u w jej głowie. Od skroni aż do podstawy czaszki ciągną się dwa metalowe półksiężyce napakowane sprzętem, z dwoma wysokoprzepustowymi łączami. Widzę ich zarysy pod kapturem termalnym.

– Jest alarm? – pytam, kiedy Cyra odchyla się od drzwi.

– Wyłączyłam go, rzecz jasna – warczy; kaptur tłumi jej głos. – Zamek magnetyczny unieszkodliwiony. – Zerka na Volgę, która przyklękła, żeby wypakować składany karabin szturmowy z czarnego etui. – Zamierzasz dziś złamać swoją zasadę, wrono?

– Rety, mamy pozwolenie na zabijanie? – pyta podekscytowany Dano.

– Nie. Nie łamiemy żadnych zasad – odpowiadam. – Jeśli jednak coś się wydarzy, blada dama jest moją chodzącą i gadającą polisą ubezpieczeniową. Wiecie, jak to się mówi: piekło nie zna takiej furii jak kobieta z karabinem EM.

Volga w rękawiczkach składa broń. Wyjmuje trzy zakrzywione magazynki i taśmą mocuje je do kombinezonu. Każdy magazynek ma kolorowy pasek oznaczający typ amunicji: toksyna paraliżująca, wibroelektryk, halucynogen. Żadnych pocisków, które uśmiercają. Cholernie to niewygodne mieć maszynę do zabijania, która go odmawia.

Ja sam nie mam takich oporów. Dotykam pistoletu na biodrze, upewniam się, że kabura na lewym udzie opina się ciasno. Na tym etapie to już odruch. Oglądam się na Cyrę.

– Czekasz, aż zapytam o resztę alarmów?

– Szczypior nie dał rady wszystkich wyłączyć – mówi Dano z podłogi, na której zakłada nogi za głowę w dziwacznym ćwiczeniu rozciągającym ścięgna podkolanowe.

– To prawda?

– Aha – mruczy Cyra.

Dano zerka na mnie. Obcisła czerń termalnego plastiku skrywa mu twarz.

– Mówiłem, że powinniśmy zatrudnić Geratrixa.

– Geratrix pracuje teraz dla Syndykatu – mruczę.

– To nie moja wina – mówi cicho Cyra. – Aktualizowali system. Wprowadzili rządowe protokoły. Potrzebowałabym prawie pół godziny, żeby je pokonać. W mordę, ekipa astrohakerów Republiki potrzebowałaby co najmniej dwunastu…

Podnoszę rękę.

– Słyszycie? – szepczę. Nadstawiają uszu. – To odgłos twojego udziału malejącego o połowę.

– Połowę?

– Pół roboty, pół zapłaty.

Cyra jest wybuchowa jak granat bez zawleczki. Jej ręka opada do multiPistoletu w kaburze na biodrze. Volga robi jednak jeden krok w jej stronę i dziewczyna staje się jak kociak, który usłyszał grzmot. Przyklękam przed nią.

– To nie moja wina… – mówi.

Ujmuję ją za podbródek przez maskę i obracam tak, żeby spojrzała mi w twarz.

– Uspokój się i powiedz, na czym polega problem. – Pstrykam palcami. – Najlepiej dzisiaj, z łaski swojej.

– Nie mogę wejść do systemów wystawy – przyznaje.

– W ogóle?

– Są na osobnym serwerze. Prawdziwe antyki, prawdziwa ochrona.

Lewa powieka drga mi z niezadowolenia. Do diabła. Dano będzie musiał pobawić się w akrobacje.

– Wiesz, jak nie cierpię niespodzianek, Cyro…

– Mówiłem, że powinniśmy zabrać grawiPasy – odzywa się Dano.

– Powtórz raz jeszcze „mówiłem, że powinniśmy”, a zobaczysz, co się stanie. – Napotyka moje spojrzenie i spuszcza wzrok. Tego się spodziewałem. – Pajęcze rękawiczki wystarczą. Zakładajcie przetworniki.

Dano, Volga i ja wyjmujemy z plecaków przetworniki powietrza i zakładamy je na otwory na usta w naszych kombinezonach.

– Mam nadzieję, za rozgryzłaś chociaż drzwi…

Cyra kiwa głową.

– Trzydzieści sekund w każdej sali – przypominam im, kiedy Volga przewiesza broń przez plecy i podchodzi do wejścia.

Dano przestaje się rozciągać i wstaje płynnym ruchem. Volga przysuwa do drzwi wielki, płaski magnes, który przywiera do metalu ze stłumionym łoskotem. Gapimy się na niego, gdy echo niesie dźwięk. Naszych głosów nie słychać po drugiej stronie drzwi, ale ten hałas mógł się ponieść. Patrzę na Cyrę. Kręci głową. Za mało decybeli. Volga oplata klamkę potężnymi dłońmi w rękawicach.

Moje ciało wita adrenalinę, zasysa ją jak spękany asfalt wodę. Zerkam na zegarek i nic nie czuję. Moja uwaga zawęża się do tu i teraz. Uśmiecham się szeroko.

– Oby nikt nie zwichnął sobie kostki – mówię, rozgrzewając nogi. – No to jazda, V. Śmiało.

Volga napiera na drzwi i popycha je, aż wsuną się w ścianę.

– Sieć numer jeden wyłączona – informuje nas cicho Cyra przez system łączności.

Dano wybiega pierwszy do korytarza. Jego buty tłumią kroki. Ja wychodzę za nim i oglądam się na Volgę. Jest tuż za mną, porusza się upiornie cicho jak na kogoś jej rozmiarów. Cyra zostaje; będzie z magazynu monitorować systemy ochronne i poziom zabezpieczeń.

W wąskim korytarzu serwisowym są kolejne solidnie zabezpieczone drzwi.

– Czekajcie… – mówi Cyra. – Sieć numer dwa wyłączona. Dwadzieścia dziewięć, dwadzieścia osiem…

Volga wsuwa pod drzwi lewarek i go włącza. Ciężkie wrota się unoszą. Przeciskamy się pod nimi. Pod sufitem wisi obraz przedstawiający oszalałego rumaka w galopie zaprzężonego do rydwanu. Na rydwanie stoi łucznik strzelający do mężczyzn w zbrojach z brązu i hełmach z końskimi włosiem. Wstaję szybko, żeby rozejrzeć się po rozległym pomieszczeniu. Płaczące kamienne dzieci zerkają z kwietnych kolumn. Na marmurowych ścianach eksplodują barwami ogromne freski. Wkrótce czujniki nacisku, kamery i lasery zostaną ponownie włączone.

– Dwadzieścia – odlicza Cyra.

Biegniemy. Zalewa mnie fala nostalgii. Mam wrażenie, że raptem wczoraj byłem tu jako świeżo zaprzysiężony legionista. Pamiętam, jak wsiadałem do tramwaju, żeby pojechać do centrum miasta, chwaląc się odznaką skrzydlatej piramidy, jaką nam dali. Wypychałem pierś, kiedy nadKolory kiwały do mnie głową albo podKolory schodziły mi z drogi. Głupi dzieciak. Myślał, że ta odznaka czyni go mężczyzną, a zrobiła z niego posłusznego pieska. Zaś w dzisiejszych czasach mogliby go za nią oskalpować.

– Osiem, siedem…

Trzy korytarze dalej i jedną kolkę w boku później, kiedy próbuję nadążyć za moją młodszą ekipą, docieramy do Wystawy Zdobywców, gdzie podważamy lewarem drzwi i znowu czołgamy się pod nimi. Ostrożnie stajemy na wąskim pasku metalu, tuż przy marmurowej posadzce, w którą wbudowano czujniki nacisku.

Pomieszczenie jest równie imponujące jak temat wystawy. Wzniesione przez oczarowanych Złotych na cześć ich psychopatycznych przodków, którzy podbili Ziemię. Jest ogromne, brutalne i niezmienione przez Republikę z wyjątkiem paru drobiazgów. Obok listy zdobywców dołożono listę podbitych. Reprezentanci ludzkości przedKolorowej stoją obok statystyki ofiar śmiertelnych: zginęło sto dziesięć milionów ludzi, żeby Złoci mogli rządzić. A potem ich bombowce zrzuciły solocen w troposferę i wysterylizowały całą rasę. Nie musieli nawet tworzyć w niej hierarchii Kolorów: po prostu poczekali jedno stulecie, aż wymrze. Bezkrwawe ludobójstwo. Jedno trzeba przyznać Zdobywcom. Byli skuteczni.

Kutasy.

Pośrodku wystawy, pod kamiennym łukiem z napisem WYSTAWA ZDOBYWCÓW, dwadzieścia starożytnych jońskich kolumn biegnie wzdłuż schodów na górę. U ich szczytu znajduje się delficka świątynia, a wewnątrz niej, obok bezcennych reliktów zamkniętych w duroSzkle, leży przedmiot, którego pragnie mój kolekcjoner. To broń pierwszego władcy, brzytwa należąca do wielkiego łajdaka, bohatera Zdobywców, Sileniusa au Lune. Światłodawcy.

– Nie wygląda to przerażająco – powiedział Dano, kiedy dostaliśmy kontrakt.

Uśmiechnąłem się wtedy i skinąłem głową na Volgę.

– A gdyby ona trzymała ją w ręce?

– Ona wygląda przerażająco, nawet kiedy wymachuje parszywym pączkiem.

– Gdybym miała pączka, to bym go zjadła – odparła Volga.

Ostrze leży za grubym na dwa palce duroSzkłem, wypożyczone muzeum z prywatnej kolekcji; zostanie tu jeszcze tylko tydzień. Dzień Wyzwolenia to idealna chwila, żeby tajemniczo zniknęło. Razem z Volgą lustrujemy sufit, szukając charakterystycznego śladu zdradzającego, że jest tam zamaskowany schowek na drona. Znajdujemy go w lewym górnym rogu pomieszczenia – mała tytanowa klapka wbudowana w marmur. Kiwam głową do Volgi, a ona zakłada pajęcze rękawiczki i wskakuje na ścianę, do której rękawiczki się przylepiają. Wspina się, aż zawisa tuż pod drzwiczkami. Wyjmuje z plecaka cztery węzły laserowe i mocuje je po obu stronach drzwiczek, a potem je włącza. Dwa zielone lasery krzyżują się przed klapką. Volga z entuzjazmem pokazuje mi wyprostowane kciuki i rozgląda się za następnymi schowkami.

Szturcham Dano. Jego kolej.

Chłopak wykonuje dwa kroki ironicznego tańca na wąskim pasku framugi, wskakuje na ścianę, czepia się jej pajęczymi rękawicami, a potem odpycha się nogami i wykonuje salto prosto na szklaną gablotę z hełmem wojennym Złotego. Łapie równowagę, obraca się i przeskakuje z gabloty na gablotę, aż dociera do jednej z jońskich kolumn. Wpada na nią w połowie wysokości, obejmuje ją i wspina się. W tym samym czasie ja za pomocą terminala przyzywam autolatacz z garażu pięć kilometrów stąd: leci na autopilocie w stronę muzeum. Dano wędruje po kolumnach jak człowiek-pchła, aż znajduje się dokładnie nad interesującą nas gablotą. Spada wtedy, obracając się w powietrzu tak, żeby wylądować na czworakach; aż mnie kolana bolą, kiedy na to patrzę.

Wstaje i kłania się ordynarnie, zanim wyjmie z plecaka laserowy nożyk. Szkło jarzy się, gdy Dano wycina w nim okrągłą dziurkę, a potem z triumfalnym uśmiechem wyjmuje brzytwę i unosi ją wysoko w powietrze.

Alarm odzywa się zgodnie z przewidywaniami.

Głośniki ryczą wysokimi częstotliwościami, które rozerwałyby nam bębenki w uszach, gdybyśmy nie mieli sonicznych zatyczek – a tak brzmią tylko nieco bardziej denerwująco niż skowyt głodnego psa. Drugie wzmacniane drzwi zamykają się za nami, więżąc nas w sali. Dwie kopułki na suficie obniżają się i zaczynają pompować do pomieszczenia gaz obezwładniający. Na nic się nie zda, bo mamy przetworniki powietrza. Wysoko na ścianie otwiera się schowek z dronem, który wylatuje, wpada prosto na lasery Volgi i dymiąc, spada na podłogę w czterech kawałkach. Zaraz po nim wylatuje drugi – i spotyka go ten sam los. Volga strzela do kamer. W oknach spadają pancerne żaluzje, żeby zablokować nam wyjście. Stoję nieruchomo jak dyrygent przed orkiestrą. Wszystkie zmienne trafiają na swoje miejsce, zgodnie z moim planem. Ogarnia mnie głęboka, bezkształtna depresja. Fala adrenaliny opada.

– Cyra, wycofaj się do swojego wyjścia – mruczę przez system łączności.

Volga spada ze ściany i dołącza do mnie. Widać, że jest podekscytowana; nadal jest na tyle młoda, żeby to wszystko jej imponowało. Dano przeskakuje z kolumny na kolumnę aż do łuku, gdzie rysuje coś wulgarnego swoim laserem.

– Brzytwa? – pytam.

Obraca ją w ręku. Jest przeznaczona dla mężczyzny dwa razy od niego wyższego.

– Paskudna drapaczka do fiuta.

– Brzytwa – powtarzam.

– Jasne, szefie.

Rzuca mi ją, jakby nigdy nic. Łapię ją w locie. Rękojeść jest za duża dla mojej dłoni. Prawdziwa kość słoniowa inkrustowana złotym filigranem. Reszta jest brutalnie praktyczna. W postaci bicza zwija się jak śpiący, chudy wąż. Śpieszno mi, żeby jej się pozbyć, więc chowam ją do etui z pianki i wsuwam do plecaka.

– W porządku, dzieciaki. – Otwieram pojemnik z kwasem zrobionym na zamówienie i wylewam zawartość na marmurową posadzkę. – Czas się zbierać.

7

Ephraim

Arbiter

Rankiem po skoku, w moim najbardziej nielubianym dniu w roku, wypijam wódkę z kieliszka i czekam, aż arbiter skończy inspekcję.

– Zatem jak brzmi werdykt? – pytam, nawet nie próbując kryć zniecierpliwienia.

Szczupły mężczyzna milczy demonstracyjnie przy biurku, nad którym garbił się przez prawie godzinę. Afektowany Biały mięczak. Te anemiczne dupki uważają, że to takie głębokie – ta teatralna wyniosłość, chowanie się za kontraktami i przepisami handlu jak pająk, który czai się ukryty w sieci. W Procesach Hyperiońskich za udział w systemie sądowniczym Złotych dwustu Białych skazano na dożywocie w Grobowcu w Otchłani. Powinno ich tam wylądować dziesięć tysięcy, ale resztę uratowała ogłoszona przez Suwerenkę amnestia.

Znudzony przyglądam się reszcie penthouse’u. Jest boleśnie gustowny, urządzony z powściągliwą ostentacją tak popularną wśród wyższych kręgów na Lunie – minimalistyczny wystrój, posadzki z różowego kwarcu, wielkie okna wychodzące na jarzący się nocny krajobraz. Na księżycu, gdzie trzy miliardy dusz depczą po sobie nawzajem, żeby móc zaczerpnąć tchu, tylko obrzydliwie bogaci mogą pozwolić sobie na takie marnowanie przestrzeni.

Penthouse przypomina mi wiele innych dekadenckich mieszkań, które widziałem jako inspektor ubezpieczeniowy zatrudniony w Piraeus Insurance, dawno temu, jeszcze przed Powstaniem. Kiedy pomagałem.

NadKolory patrzyły z góry na Szarych, bo wynosiliśmy śmieci. PodKolory nienawidziły nas, bo same były tymi śmieciami. Poza tym wszyscy się nas bali, bo przez siedemset lat robiliśmy za uniwersalne noże w służbie państwa. Obsydianowi? To cyrkowe dziwadła. Szarzy odwalali całą robotę. Potrafiliśmy się przystosować, byliśmy skuteczni, hodowano nas z myślą o lojalności. Mało się zmieniło dla większości Szarych – nowi panowie, ta sama obroża.

Ziewam. Znowu za dużo myślę, więc łykam zoladon, wstaję i zaczynam się kręcić po pokoju. Narkotyk kieruje moje rozbiegane myśli z powrotem ku mojemu pracodawcy jak zimna, odległa dłoń.

Oslo – o ile naprawdę tak się nazywa – to nieszkodliwe, niemożliwie wręcz pedantyczne stworzenie wypełnione tak porażającym spokojem, że wydaje się niemal robotem. Jest szczupły i prezentuje się nadzwyczaj profesjonalnie w urzędowej białej tunice z wykrochmaloną stójką i rękawami sięgającymi knykci. Jest łysy, skórę ma czarną jak atrament ośmiornicy, a tęczówki oczu niepokojąco białe. Poprawia cyfrowy monokl w prawym oku.

– W rzeczy samej myślę, że to przedmiot, o który prosił mój klient – oznajmia melodyjnym barytonem.

– Tak jak powiedziałem. Możemy to zakończyć?

Pochyla się nad ostrzem po raz ostatni, zanim wyprostuje się i schowa je bardzo ostrożnie w wyściełanej żelem metalowej walizce.

– Obywatelu Horn, jak zawsze dostarczyłeś na czas zamówiony przedmiot. – Odwraca się do mnie, pisząc coś na terminalu. – Zauważysz, że uzgodniona suma została zdeponowana na twoim koncie w Echo City.

Sięgam po swój terminal, żeby to sprawdzić. Oslo unosi prawą brew.

– Mam nadzieję, że jest pan usatysfakcjonowany.

– Yut – mruczę.

– Yut? – powtarza zaciekawiony. – Ach, legionowa mowa. Potwierdzenie, zwykle zabarwione sarkazmem wobec nielubianego oficera.

– To psi żargon – odpowiadam – a nie żadna „legionowa mowa”.

– Oczywiście. – Dotyka piersi. – Studiowałem go dogłębnie. Można chyba powiedzieć, że fascynuje mnie wojskowość. Tradycje. Organizacja. „Merrywater ad portas” – mówi z uśmiechem, posługując się frazą, którą od siedmiuset lat legioniści wykrzykiwali na cześć Johna Merrywatera, Amerykanina, który prawie zmienił losy Podboju, kiedy zaatakował Lunę. To było przypomnienie, że wróg zawsze zjawia się u bram.

Przymykam na to oko, bo przypominam sobie coś, co Pan Popiołów powiedział mojej kohorcie w mowie pożegnalnej: „Ci, których będziecie chronić, nie będą was dostrzegać. Nie będą was rozumieć. Jesteście jednak Szarym murem pomiędzy cywilizacją a chaosem. Oni stoją bezpieczni w cieniu, który wy rzucacie. Nie oczekujcie pochwał ani miłości. Ich niewiedza jest dowodem skuteczności waszej ofiary. Dla nas, którzy służymy Wspólnocie, obowiązek musi być nagrodą samą w sobie”.

Czy coś w tym guście. Chwytliwe słowa. Działają jak magia na szare komórki szesnastolatka.

– No dobrze, co jest następne na liście twojego tajemniczego pracodawcy? – pytam. – Miecz Aleksandra? Magna Carta? Czarne serce Kuthula Amuna? Wiem. Majtki samej Suwerenki. O ile je nosi…

– To byłoby wszystko.

– Tak między nami, wątpię, czy nosi… Co, proszę?

– To wszystko, obywatelu Horn – mówi Oslo, podnosząc walizkę z brzytwą.

– To koniec?

– W rzeczy samej. Mój klient jest nadzwyczaj zadowolony z interesów z panem, ale ten przedmiot to jego ostatni nabytek, dopełniający kolekcji. Wobec tego kończymy naszą współpracę. Nie będziemy potrzebować pańskich dalszych usług w przyszłości.

– Cóż, mojemu kontu bankowemu będzie smutno tak się z wami rozstać. – Czuję potworną pustkę na myśl o tym, że nie czeka na mnie następne zlecenie. Pierwszy raz od trzech lat nie kroi mi się nic do roboty. – Jednak nic, co dobre, nie może trwać wiecznie, prawda?

Wstaję i wyciągam rękę do wyższego ode mnie Białego. Ściska ją delikatnie, a ja przytrzymuję jego dłoń. Platynowe pierścienie na moim palcu wskazującym wgryzają się w jego delikatną skórę.

– Nadal nie zamierzasz w najmniejszym nawet stopniu podpowiedzieć mi, dla kogo kradłem przez cały ten czas?

Wyszarpuje rękę, a ja mrużę oczy.

– Wystarczy aluzja – dodaję.

Oslo przygląda mi się bacznie.

– Pamięta pan, że ciekawy kot do studni wpadł? – pyta.

– Mówienie zagadkami to wymóg w tej robocie?

Uśmiecha się.

– W studni natrafił na anakondę.

***

Zostaję jeszcze dostatecznie długo w apartamencie po wyjściu Oslo, żeby stępić gorycz jego słów paroma kolejnymi kieliszkami wódki. Za oknem moje miasto wież tętni życiem. Nocą wygląda ładniej.

Bezmyślnie przeglądam zawartość swojej książki adresowej, szukając czegoś dla odwrócenia uwagi. To morze szczątków: ciała, które zbadałem, związki, które przeciągałem tak długo, aż całkiem się wystrzępiły. I dryfując pośród tego nieszczęsnego cyfrowego morza, stojąc przed miastem, które nigdy tak naprawdę nie zasypia, otoczony przez miliardy oddychających ust, czuję, jak podkrada się do mnie czarna rozpacz. Nalewam sobie ostatni kieliszek, żeby ogarnęło mnie głębsze odrętwienie.

***

Pół dnia później, po drzemce i trzeźwiącym talerzu ziemskiego makaronu, spotykam się z moją ekipą, żeby podzielić fundusze, chociaż w związku z dzisiejszą datą nie mam ochoty na towarzystwo. Siedzą skuleni przy stoliku w żałosnym barze mieszczącym się przy Południowej Promenadzie, na obrzeżach Starego Miasta. Piją kolorowe koktajle. Volga obraca różową parasoleczkę w masywnych palcach. Sam bar znajduje się w wypatroszonym trupie dawnego sterowca reklamowego, który ktoś odnowił, żeby zarobić na ironii losu – i wygląda na to, że mu się udało, mimo wojennych reglamentacji. Pełno tu żołnierzy, eleganckich Srebrnych w garniturach, Zielonych i Miedzianych nuworyszy: wszystkich tych, którzy znaleźli się blisko odpowiednich wajch do produkcji forsy, kiedy otworzył się wolny runek. Teraz otaczają ich stadka, które przywodzą na myśl barwne sępy. To głównie śródKolory. Wielu klientów popatruje na Volgę nerwowo. Zamówiła coś, co nazywa się Wenusjańską Furią. Napój jest mroczny jak osoba, na cześć której go nazwano, Atalantia au Grimmus, i smakuje lukrecją i solą. Coś w nim sprawia, że czuję buzowanie za oczami i nabrzmiewanie w pachwinie.

– I co o tym sądzisz? – pyta z nadzieją Volga.

– Smakuje jak tyłek Pana Popiołów. – Odsuwam koktajl.

Przybita, wpatruje się w blat. Jestem w stanie, w którym litość budzi się we mnie bardzo powoli, a kiedy już się pojawia, to jest przytępiona. Nienawidzę takich barów.

– A wiesz, jak smakuje tyłek Pana Popiołów? – pyta Cyra.

– Spójrz, jaki on jest stary – odzywa się Dano, który na chwilę przestał się gapić na śliczne Różowe chuchro przy barze, zerkające nerwowo na jego kolczyki w nosie i włosy modnie wygolone w Obsydianowe smoki. – Blaszak żyje wystarczająco długo, żeby wszystkiego popróbować.

Nie odpowiadam, próbując utrzymać dobry nastrój po wódce Oslo. Będę go jeszcze dzisiaj potrzebował.

– Czyj to pomysł, ta gówniana komercyjna nora? – pytam.

– Nie mój – odpowiada Dano, unosząc ręce w obronnym geście. – Tu jest za mało cycków.

– Mój – przyznaje Cyra. – Pisali o nim w „Hyperion Weekly”. Wiesz, Eph, ludzie potrafią się cieszyć z czegoś innego. Czegoś nowego.

– „Nowe” oznacza zwykle tylko tyle, że ktoś próbuje zarobić na czymś starym.

– Jak uważasz. Lepsze to od spelun, do których chodzisz, żeby zamarynować sobie wątrobę. Tutaj przynajmniej nie martwię się o to, że po przekroczeniu progu złapię jakąś infekcję.

– Załatwmy sprawę.

Wyciągam terminal, żeby wszyscy go widzieli, i przesyłam im pieniądze. Pewnie, we własnych mieszkaniach też mogliby zobaczyć, jak zmienia się stan ich konta, gdybym to załatwił przez sieć, ale znajdują coś niesamowicie ludzkiego i satysfakcjonującego w patrzeniu, jak osobiście kciukiem rozdzielam kasę.

– Zrobione. Po sześć stów dla każdego.

– Dla Szczypiora też? – pyta Dano. – Myślałem, że dostanie połowę.

– A co cię to, kurna, obchodzi? – warczy Cyra.

– Bo my odwaliliśmy swoją robotę bezbłędnie. – Dano znowu gapi się na tę Różową, która teraz rozmawia z przyjaciółmi. – Nie ma powodu, dla którego nie moglibyśmy dostać za to premii.

– Nie potrzebuję premii – odzywa się Volga.

Dano wzdycha.

– Nie pomagasz naszej sprawie, skarbie.

– Masz jakiś problem? – Cyra piorunuje wzrokiem Dano, omijając spojrzeniem siedzącą między nimi Volgę. – Zawsze musisz ładować kinol w moje sprawy? Możesz zajmij się własnymi i skup się na podłapaniu francy od Różowych chucher.

Podrywam się.

– No dobra, było miło. Postarajcie się niczego nie złapać.

– I już wylatuje stąd jak Drachenjäger. – Dano zerka na swój nowiutki lśniący zegarek. Z rubinami we wskazówkach. – Równo po dwóch minutach.

– Kiedy następna robota? – pyta Cyra.

– Właśnie, szefie – odzywa się Dano. – Kiedy następna robota? Cyra ma rachunki do opłacenia.

Cyra pokazuje mu krzyżyk i patrzy na mnie wzrokiem zdradzającym więcej desperacji, niżby pewnie chciała. To żałosne.

– No więc? Twój człowiek ma chyba dla nas następną robotę, nie?

– Nie tym razem. Koniec współpracy.

– Co masz na myśli?

– To, co powiedziałem. – Widząc deszcz spływający po oknach, unoszę kołnierz kurtki.

– Ephraim – odzywa się proszącym tonem Volga. – Dopiero co przyszedłeś. Zostań na drinka. Możemy zamówić ci coś innego.

Patrzy na mnie tymi wielkimi, szczenięcymi ślepiami i przez chwilę się waham. Wtedy jednak słyszę charakterystyczny pomruk wśród klientów, odwracam się i widzę dwie wysokie postaci wchodzące przez metalowe drzwi sterowca. Złoci. Mają czarne kurtki z epoletami legionu, ramionami przesłaniają głowy pozostałych klientów. Niefrasobliwie rozglądają się tymi roszczeniowymi ślepiami, zanim jeden z nich dostrzeże Różową, która wpadło w oko Dano. Podchodzi do baru. Pozostali robią mu miejsce, a on się przedstawia, jakby nigdy nic. Ma na piersi odznakę z żelaznym gryfem. Pomiot Arcosa. Dano spuszcza wzrok, kiedy Złoty obejmuje Różową w talii.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki