Zofia Kamola

ze światłem

© Zofia Kamola, 2021

Tomik „ze światłem” — to zbiór wierszy z liryczną scenerią krajobrazu i optymistycznym nastrojem podmiotu lirycznego „zasłuchanego w szept wędrówki, promiennego z rana — powracającego słońca”. Tęcza, słońce, motyle, błękit nieba i morskie fale...nieustannie podążają za ulotną chwilą poetyckiego pejzażu.

ISBN 978-83-8245-927-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. ze światłem

2. za falą barw

3. okna

4. o świcie

5. magia

6. obiekt

7. szeptem

8. zmierzch

9. tęcza

10. rozwiać chmurę

11. ćma

12. mikropejzaż

13. Mały Książę

14. kreskówka

15. przedwiośnie

16. „z ziaren kłosów…”

17. w korowodzie

18. nostalgia

19. aura

20. bez mirażu

21. zagrać w zielone

22. biedronka lubi słońce

23. dwa motyle

24. z muszelką

25. błądzimy

26. w lustrze lasu

27. z szeptem fal

28. kwiaty

29. symbioza

30. mapa termiczna

31. …tak na chwilę

32. pastelowa

33. w kolekcji barw

34. Dzień Słońca

35. w cieniu

36. pejzaż mentalny

37. czerwone wino

38. sfumato na ulicy

39. od czego zacząć?

40. arabeska

41. dół i góra

42. będzie padać

43. „tyle łez…”

44. w takt Szopena

45. jesienna melancholia

46. liście zdarzeń

47. babie lato

48. chwile jak motyle

49. bez tytułu

50. Erato

51. pod pierzynką

52. czekam na wiosnę

53. piksel za pikselem

54. chcę być drzewem

55. w kadrze

56. przed kamerą

57. teraz

58. ze światłem

59. jeszcze dalej

za falą barw

złudna optyka

rozprasza światło

błękitem utrwalone

w twoim oku

na żółtym dywanie

westchnień

osiadły — dwa

zasuszone motyle

poskromił je klimat

czerwieni gorącej

co z żarem lata

zamienił ich barwę

z odbiciem światła

ujrzałam przejrzystą biel

skrzydeł z tęsknoty

tej — która unosi do nieba

po drabinie tęczy

okna

stań przed szybą jak przed lustrem

zamknij oczy — a zobaczysz

pod rzęsami lazurowe niebo

zadrga światło strun

ze śpiewem obłoków

poczochranych

tiulem firmamentu

tylko odsłoń wreszcie

swoją — skrzętnie utkaną

firankę!

o świcie

za mgiełką poranka

czekają krople rosy

promienny brzask

zamienił je

w płatki róży —

iskrzące

w twoich oczach

magia

słoneczniki lubią słońce

patrzą wtedy dumnie

w swą urodę zapatrzone

ach! pod wieczór

biegną z wiatrem i radością

na zabawę wszystkich kwiatów

— zaproszone

jeszcze tylko otrzepały pył

w poświacie złota —

idąc śpiesznie w sukniach z płatków

— wystrojone

w takiej gali i scenerii

wyczarował bukiet z marzeń

Ktoś zupełnie wyjątkowy —

krętą magią — nie skażony

obiekt

jak utrwalić

w nowym kadrze

pejzaż — chwilą wyznaczony?

by w harmonii

z kompozycją — uwydatnić

kolor twoich oczu

we mnie zapatrzonych

czule chwytam

w światłoczułe dłonie

błękit nieba

które sprzyja — tak ulotnej

sztuce wizualnej

jeszcze chwilę tak pozostać!

…i gotowy

obraz życia —

powielany w formie

śladu z przytulaniem

szeptem

podsłuchują

morskie fale —

o czym mówią usta

pocałunkiem wiatru wysyłane

w takt mruczanda

jak w kołysce śpiewnej toni —

utulone już pogwarki

teraz tylko

schwytać ciszę —

by nie zmącić tej melodii

z wodnej struny

tak misternie — w splotach bryzy

wygrywanej

zmierzch

szepczą fale wyznań kilka

porzuconych na dywanie

z piasku morskiej plaży

tuż nad wodą

z brzegiem lądu

przyczaiły się westchnienia

wypatrując światła

w kształcie blasku

coraz ciszej

coraz ciemniej —

topi się rozgrzana kula

bez ratunku!

jak dobrze —

że jutro znowu

zalśni słońce

tęcza

efemeryda natury

rozciąga swój płaszcz

w pręgach urody

na dachu świata

z nieboskłonem

za pan brat

w pastelowej lekkości

znieczuliła

gorące błyski pioruna

bez walki — zwycięstwo

to cud na podium przestrzeni

schowana za obłokiem

kapłanka żywiołu —

cierpliwie zaczeka

na zmianę pogody

rozwiać chmurę

za duży parasol

wciąż trzymasz nad sobą

zbyt rzadko wychylasz głowę

w kokonie myśli —

ciągle schowany

w kaloszach jest śmiesznie

brodzić — w słoneczną pogodę

bez obaw!

już pora! idź!

nie będzie padać!

ćma

nocą jest ci bezpieczniej

rozłożyć skrzydła

pod wypatrzonym światłem

śpią wtedy wszystkie smutki

i smętnie mruczą

niewygasłe pragnienia

zapraszasz księżyc

na małą kawę

z osłodą chrupiącą

z blaskiem tęsknoty

siada za oknem

czekający świtu — motyl

mikropejzaż

zaplątane w liście — pajęczyny

posmutniały nocą — bez poświaty słońca

już basowo śpiewa pomruk mroku

w sopran przędzy — jak na pięciolinii

wplotła się ponura ćma kosmata

leć do światła! leć — niemądra!

ja poczekam!

zasłuchana w szept wędrówki

promiennego z rana —

powracającego słońca

Mały Książę

już pożółkły kartki księgi

— z dawien dawna

w kąt rzuconej

bo kto słyszał?!

jeszcze czekać

na fabułę z życia wziętą

w myśl bajeczną obleczoną?

on — przemierza z ciekawością

obszar wciąż tajemnych planet

ona — czeka na powroty

w szept księżyca zasłuchana

z jej kaprysem — zachód słońca

już nie cieszy dziś wędrowca

wróci? czy zapomniał —

w uniesieniach rozedrgany?

pachną kolce jak wspomnienia

na wulkanie czczych wyrzutów

w baobabach złość urasta —

po co?!…

kwiaty mają w sobie

tyle sprzeczności

kreskówka

jak dziecko — patrzysz

na obrazki z dzieciństwa

namalował na nich

niestrudzony — dawca akwareli

wszystkie elementy

w kolorach tęczy

wyblakła tylko

pomarańczowa huśtawka

i rozpadły się

żółte babki z piasku

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.