Tytuł: Zdradliwa przyszłość

Copyright © Róża Lewanowicz, 2022

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2022

Projekt graficzny okładki: Marcin Słociński

Korekta: Witold Kowalczyk

ISBN 978-91-8054-009-4

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S | Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Siedem lat wcześniej

Atmosfera w samochodzie stawała się coraz bardziej napięta. Justyna jeszcze nigdy nie widziała, by Tomek Kotowicz tak się zachowywał, i to z powodu migającej kontrolki na desce rozdzielczej. Na pewno nie w obecności Ewy, swojej żony, która zajmowała z nią tylne siedzenie. Ale najwyraźniej stare dobre volvo Kota znaczyło dla niego naprawdę wiele.

– Stary, zdążymy na ten mecz – uspokajał go Łukasz z miejsca pasażera. – Wystarczy znaleźć ten warsztat.

– W dupie mam mecz! – wrzasnął Tomek. – Nie wiem, co się dzieje z moim akumulatorem. Dotąd nie robił problemów, ale musiał się spieprzyć, kiedy jestem z dala od Warszawy.

– Tomasz, nie jesteśmy na końcu świata. – Ewa walczyła z chęcią publicznego spoliczkowania męża. – To Katowice, samo centrum…

– Ale ja nie wiem, gdzie jestem.

– Na ulicy Warszawskiej – powiedziała Justyna.

– Nie wymądrzaj się!

– Kocie, uspokój się i spójrz na tabliczkę. – Łukasz wskazał budynek obok. – Warszawska. Tu ma być warsztat.

Jechali powoli, rozglądając się za numerem kamienicy, jaki podano im w centrum serwisowym.

– To tutaj! – Justyna klepnęła Tomka w ramię. – Tak jak mówili: jest wjazd na podwórko.

Kotowicz westchnął ciężko, jakby ktoś bliski mu umierał, i włączył kierunkowskaz. Wjechał do bramy, za którą było nieduże podwórko i kolejny budynek.

– Co to, kurwa, jest?! – Tomek znów eksplodował.

– O matko! – Ewa zaczęła się śmiać. – Justynka, widziałaś?

Justyna spojrzała na tablicę przy wejściu do budynku i zamarła.

– Ja pierdolę! – rechotał Łukasz. – Centrum Kultury Islamu. Tu ci chyba nie zrobią tego akumulatora. Co najwyżej wysadzą go w powietrze.

Tomek miotał się w swoim fotelu, ale Justyna położyła mu dłoń na plecach i nachyliła się do niego.

– Kocie, za tym budynkiem coś musi być, bo jest przejazd. Zobacz.

Tomek uspokoił się nieco i zwolnił hamulec.

– To sprawdźmy – mruknął i ruszył przed siebie.

– Ile oni mają tu tych podwórek? – Łukasz był zdumiony, widząc niewielki placyk z warsztatem w starej szopie. Duży szyld wyraźnie informował, że naprawiają w nim akumulatory samochodowe.

Wysiedli z auta i właściciel volvo poszedł szukać mechanika. Po chwili wrócił z niskim, bardzo chudym staruszkiem, ubranym w granatowy fartuch do kostek. Mężczyzna uśmiechał się spod swojego kaszkietu nasuniętego na oczy, jakby był całkowicie wyluzowany. Trzymał dłonie w kieszeniach i kiwał się lekko w przód i w tył.

– Adaś! – zawołał skrzekliwym głosem. – Daj miernik uniwersalny.

Młody pomocnik, także w fartuchu, wypadł z szopy obok z miernikiem pod pachą. Klapa nad silnikiem była już otwarta.

– Czternaście i cztery volta – dziadek odczytał wynik, nie wyjmując rąk z kieszeni. – Działa.

– No to co, kurwa, się dzieje, że miga? – Tomek był zdesperowany. – Ta kontrolka nie może migać!

Łukasz zaczął rzucać kolejne możliwe przyczyny awarii, a Ewa proponowała szukanie innego warsztatu. W tym czasie Justyna była już przy wjeździe na podwórko numer jeden.

Nie wiedziała, dlaczego tam poszła, dopóki nie wyjrzała dyskretnie zza węgła. Pojęła, że gdy spoglądała na tablicę przy drzwiach, mignęła jej jedna znajoma twarz, której widok obudził pewne wspomnienie.

Przed drzwiami stało dwóch mężczyzn – stary i młody. Twarz starszego widziała, ale ten drugi odwrócony był do niej plecami, a to właśnie jemu chciała się przyjrzeć. Rozmawiali o czymś szeptem, nachylając się do siebie. Po chwili zdecydowali się odejść od wejścia, być może po to, by nikt ich nie słyszał. Nagle młodszy obrócił głowę tak, że ujrzała jego rysy. Justyna poczuła, że nie może oddychać.

– Kurwa, kurwa, kurwa… – wyrzucała z siebie przyklejona plecami do ściany. – To, kurwa, niemożliwe!

W tej samej chwili Kotowicz mówił niemal te same słowa, ale gdy się uspokoił, doszedł do wniosku, że chyba wie, w czym jest problem.

– Ostatnio śmierdziało mi z lewego reflektora – usłyszała Justyna. – Nie śmiejcie się. Mówię wam! Muszę go wykręcić.

– Adaś, daj narzędzia – zarządził dziadek.

„Ja też muszę się uspokoić – pomyślała Justyna. – I zrobić, co trzeba”.

Wsunęła dłoń do kieszeni kurtki i z ulgą stwierdziła, że ma w niej portfel i telefon. Z jednej z przegródek portfela wysunęła kartę SIM i drżącymi dłońmi umieściła ją w telefonie.

„Pośpiesz się! Oni zaraz mogą sobie pójść” – poganiała siebie, zamykając pokrywę swojego supernowoczesnego aparatu, który mąż sprawił jej na urodziny. Przysunęła się do rogu budynku, uniosła telefon i zrobiła zdjęcie. Potem następne i następne. Uścisk dłoni. Klepanie po ramieniu. Przekazywanie sobie świstków papieru. Uśmiechy. Wymiany spojrzeń.

– Gdybym cię nie znała, Malik, pomyślałabym, że jesteś gejem – mruknęła, szukając numeru. – Jak ty masz na nazwisko? Malik al-Hassan… Hussein… Hassen… Pieprzyć to! Może się domyślą.

„Malik al-Hassan, terrorysta. Centrum Kultury Islamu, Katowice. Rozmówca nieznany”.

Wyślij.

Najpierw wieki czekała na komunikat „wiadomość wysłana”, a potem na informację o otrzymaniu wiadomości. Zerknęła w stronę warsztatu i po minie Kotowicza zorientowała się, że kryzys zażegnany, a jej mąż ma ubaw z dymiącego reflektora. Mniej zadowolona Ewa zaczęła naciskać, by jechać już w stronę Spodka, bo nie mogła się doczekać ujrzenia doskonale zbudowanych siatkarzy.

– Cholera! Odbierzcie tę wiadomość.

Nie zdążyła wymienić kart SIM, bo Łukasz znów zaczął się interesować jej losem.

– Co ty tam robisz? – zapytał, widząc, jak kuca przy ścianie. – Jedziemy.

Kiedy przejeżdżali przez pierwsze podwórko, mężczyzn już nie było. Łukasz wciąż żartował, a Kot właśnie sobie uświadamiał, że za swoje ekscesy czekają go ostre cięgi po powrocie do domu. Justyna, której zazwyczaj było go żal, nie miała głowy, by się nim przejmować.

Obiecywała sobie w duchu, że zniszczy tę kartę. Przecież nie jest już z nimi…

„Po co w ogóle brałam ją od Krokodyla?” – wyrzucała sobie.

Nieznany numer alarmowy, gdyby się coś działo – tak jej powiedział, jakby miał ją za idiotkę.

Bo miał. Nie zorientował się, że ona wie, dla kogo pracują i kto odbierze wiadomość. A „gdyby się coś działo” oznacza tak naprawdę „gdybyś chciała wrócić”…

Kiedy dojeżdżali do ulicy Chorzowskiej, zrobiło się bardzo głośno. Łukasz z Kotowiczem nagle stracili zainteresowanie samochodem oraz meczem i wpatrywali się w mijające ich na sygnale wozy policji i antyterrorystów.

– Ja pierdolę! – Kotowicz z szeroko otwartymi oczami oglądał spektakl niebieskich świateł. – Widziałeś to? Jakby na wojnę jechali.

– Chłopaki, helikopter! – Nawet Ewa była podekscytowana. – Coś musiało się stać nie na żarty.

Na komórkę Justyny w końcu przyszła wiadomość zwrotna, a zaraz po niej kolejna:

„RGR. Zapłata wpłynęła na wskazane konto”.

– Nic się nie stało – powiedziała spokojnie. – To tylko ćwiczenia. Jedźmy na mecz.

Rozdział 1

Dla Elżbiety Kowalskiej brak męża w nocy w ich małżeńskim łóżku mógł oznaczać tylko dwie rzeczy: jej ślubny albo był w pracy, albo leżał w kostnicy. A że Mariusz nie zapowiadał poprzedniego wieczoru, by miał się wybierać na jakąś akcję, puste miejsce obok po prostu wybudziło ją z głębokiego snu. Nasłuchiwała przez chwilę, czy z mieszkania nie dochodzą jakieś odgłosy, ale poza tykaniem zegara ściennego w kuchni nie dotarł do jej uszu żaden dźwięk.

– Mariusz?! – zawołała niepewnie, nie chcąc wszczynać niepotrzebnego alarmu i budzić dzieci śpiących za ścianą. Wstała, owinęła się szlafrokiem i poszła do salonu, gdzie znalazła męża stojącego przy oknie. Nie zareagował ani na jej głos, ani nawet wówczas, gdy znalazła się za jego plecami. – Co ty robisz?

– Co? – drgnął, kiedy poczuł jej dłoń na ramieniu. – Co jest, Ela? Idź spać.

– Mogłabym to samo powiedzieć tobie. Dlaczego tu stoisz? Jest trzecia w nocy.

– Nie mogłem spać.

Elżbieta parsknęła śmiechem.

– Ty? Nie mogłeś spać? Kotek, chory jesteś?

– Nie… – Pokręcił głową. Wyglądał na bardzo roztargnionego. – Nie, ja po prostu… coś nie daje mi spokoju.

– Coś z pracą? – Stanęła bliżej, żeby wyraźniej widzieć jego twarz.

– Tak. Muszę pogadać z Brennerem… to znaczy z Kotem.

– Ale kiedy chcesz to robić? Chyba nie teraz?

– W zasadzie… miałem zamiar wyjść. Powinienem jechać do pracy. To ważne…

Ela próbowała złapać go za rękaw koszulki, ale nie zdążyła. Odwrócił się na pięcie i poszedł do sypialni, gdzie otworzył szafę na ubrania. Chcąc nie chcąc, poszła za nim.

– Wyjaśnisz mi to? – szepnęła, stając naprzeciwko fotela, na którym Mariusz wkładał spodnie i skarpetki.

– Nie mogę… Eluś, nie teraz. Muszę jechać na Mokotów do Kotowicza i powiedzieć mu coś ważnego.

– Do niego czy do Eweliny?

Kowalski przestał się ubierać i spojrzał w ciemnościach na żonę.

– Przestań! – powiedział cicho, ale bardzo stanowczo. – To nie jest dobry moment.

– A kiedy będzie? – Pierś Elżbiety uniosła się w nagłym przypływie emocji.

– Na pewno nie teraz… jeśli w ogóle. Możemy omówić tę sprawę po moim powrocie, ale zastanów się, czy na pewno tego chcesz.

Ela przygryzła wargę, powstrzymując napływające do oczu łzy. Mariusz wstał z fotela, zerwał z wieszaka marynarkę i nachylił się nad żoną, żeby pocałować ją w policzek. Uchyliła się lekko, odwracając wzrok.

– Zostaw to, dobrze? – Pogładził ją po ramieniu. – Daj sobie spokój, chyba że chcesz mnie zostawić… Idę. Wracaj do łóżka.

Wyszedł szybko z mieszkania, ale na schodach zatrzymał się na parę sekund, oddychając ciężko. Kiedy pomyślał o tym, żeby jechać do Kota, nawet nie pomyślał o Ewelinie. W zasadzie prawie zapomniał o tym, że się z nią przespał, nic dla niego nie znaczyła… Ale do Elżbiety to upokorzenie wracało każdego dnia i czasami przypominała mu o tym podczas różnych zdarzeń. Gdyby mógł cofnąć czas, nawet by tej smarkuli nie dotknął, byleby nie widzieć jej wzroku, nie słyszeć żalu w głosie i nie bać się, że naprawdę odejdzie.

Zbiegł po schodach, nawet nie zapalając światła. Sąsiedzki „monitoring” skrupulatnie notował wszelką aktywność przez wizjery i okna na podwórko. Kiedy szedł do auta, dobrze wiedział, że jest obserwowany, i to nie tylko przez przejętą żonę, która pewnie już tej nocy nie zaśnie.

Na osiedle, na którym mieszkał Łukasz Meyer z żoną Justyną, wszedł tylko dlatego, że pokazał legitymację. Od dnia porwania Justyny wszyscy ochroniarze spełniali swoje obowiązki bardziej niż skrupulatnie. Dodatkowo wprowadzono kilka nowych zasad, jeszcze bardziej utrudniających intruzom wejście na teren blokowiska. Zerknął odruchowo w okna Meyerów i ze zdziwieniem zauważył, że w kuchni pali się światło. Rzeczywiście, kiedy nacisnął domofon, Kot odebrał po kilkunastu sekundach.

– Kogo niesie? – zapytał spokojnym tonem Tomek.

– Kowalski.

– Pierdolisz?! – Spokój zamienił się w rechot. – Włazić!

Tomek stał w drzwiach i śmiał się całą gębą do Mariusza, który był największym śpiochem, jakiego widziały całe CBŚ i policja.

– Co z tobą, hm? – śmiał się, wpuszczając Kowalskiego do środka. – Masz guza mózgu, który nie pozwala ci spać?

– Nie, muszę pogadać. – Mariusz od razu pomaszerował do kuchni. – To ważne.

– Zapraszam więc. Zrobię ci kawy. Sobie też.

Kowalski zajął miejsce za stołem i rozejrzał się po pomieszczeniu. Meyerów od kilku miesięcy nie było w Polsce i teraz w tej kuchni niepodzielnie rządziła jego kuzynka Ewelina, która, nie wiedzieć czemu, związała się ze starszym o prawie dwadzieścia lat Tomkiem Kotowiczem i mieszkała z nim, jak gdyby nigdy nic, prowadząc mu dom i umilając smutne jak do tej pory życie.

– A ty czemu nie śpisz? – zapytał Mariusz, ściągając kurtkę. – To nie tylko dla mnie chora pora dnia.

– A, szkoda gadać. – Kot machnął ręką. – Zeszło nam wczoraj, bo najpierw była u nas moja teściowa…

– Matka Ewki? – zdziwił się Mariusz.

– Tia… przyjechała się pożalić na życie. Potem zjawił się ojciec Meyera, żeby zapytać, czy wszystko w porządku, i opowiedzieć o różnych pierdołach. Później siedziałem z Eweliną nad jakimś materiałem do kolokwium, bo od kiedy dostała stypendium, to się uczy bardziej niż trzeba.

– Sam sobie wyhodowałeś tę żmiję, Koteczku. Na własnej piersi w dodatku. –Kowalski się roześmiał.

– Właśnie – mruknął Tomek, stawiając przed Mariuszem kubek z kawą. – No a potem się okazało, że jest strasznie późno, a ja ciągle mam robotę z Biura, więc do niej zasiadłem, a kiedy kończyłem, to zadzwoniłeś ty. I noc poszła się… Ale, ale! My nie o tym, zdaje się, prawda? Dawaj, co masz, bo mnie zaintrygowałeś swoją wizytą.

– Chodzi o Kowaliowa – wypalił Mariusz, zanim Kot skończył mówić.

– Nie! – Dłoń Tomka, którą miał zamiar sięgnąć po łyżeczkę cukru, opadła ciężko na stół. – Co znowu? Sprawa zamknięta.

– A mnie się wydaje, że nie.

– Bo?

– Bo nie daje mi spokoju to, co powiedział nam Jakubowski na Mazurach. Pamiętasz?

– No, jak przez mgłę. – Kot się skrzywił. – Szczegóły poproszę.

– Uważam, że po pierwsze, nie powiedział wszystkiego, a po drugie, oni ciągle wodzą nas za nos.

– Kto?

– Kowaliow.

– On siedzi. Tak jak prezes ze Słotwińskim, tyle że oni w swoim wieżowcu, cicho jak myszy pod miotłą i wiesz, że nie wyściubią nosów ze strachu… więc nie wiem, czemu mieliby wodzić nas za nos.

– Bo okłamali nas w kwestii tego porwania, przynajmniej Kowaliow.

– No… – Kot uniósł brwi i upił łyk kawy. – Słucham uważnie.

– Kocie, jak dla mnie te tłumaczenia, że porwali Justynę, żeby się dowiedzieć, czemu jest cenna dla Słotwińskiego i prezesa, są co najmniej naciągane.

– Rusek powiedział, że porwał, żeby nie odwodziła prezesa od układu z nimi.

– I my jesteśmy debilami, że w to uwierzyliśmy! To bez sensu.

– No to co ma sens?

– Porwanie Justyny dla Justyny.

Tomek chciał zripostować, ale zabrakło mu inwencji.

– Yy… – Słowa ugrzęzły mu w gardle. – Musisz mi to wyjaśnić jak krowie na rowie, bo chyba nie nadążam.

– Widzisz, Jakubowski nie kłamał, mówiąc, że chcą przez Justynę dotrzeć do najemników, żeby sprzedawać im broń, ale myślę, że Kowaliow chciał tego samego.

Kotowicz zamarł. Słyszał, jak serce bije mu klatce piersiowej, a po chwili usłyszał świst.

– Szefie? – Mariusz potrząsnął go za ramię. – Jesteś tu?

– Kurwa – szepnął Kot. – Ona… oni ciągle są w niebezpieczeństwie… jeśli masz rację.

– No. – Kowalski potrząsnął energicznie głową. – Ktoś nie przestał się nimi interesować, zwłaszcza że są w Afganie.

Kot westchnął i schował twarz w dłoniach.

– Czekaj. – Po chwili znowu spojrzał na Mariusza. – To trzeba dobrze przemyśleć.

– I pogadać z premierem.

– Jeszcze to! – cmoknął zirytowany na dobre Tomek. – Będę się musiał zgłosić do Rasiaka… Ale najpierw chcę być pewien, że to, z czym do niego pójdę, będzie miało sens. Która godzina?

– Wpół do szóstej.

– Za wcześnie, żeby jechać do roboty i naradzać się z ludźmi…

– Lepiej nie – przerwał mu Kowalski. – Myślę, że nie powinien o tym wiedzieć nikt niepowołany.

– To jaki masz pomysł?

– Nie wiem… – Mariusz podrapał się po uchu. – Myślałem… myślałem, że może trzeba by się starego zapytać.

– Kogo?

– No, Brennera.

– Ciągle mówicie na niego „stary”? – Kot się uśmiechnął. – Wydawało mi się, że teraz tak mówicie na mnie.

– Jakoś do ciebie nie pasuje. – Kowalski wydął usta, przyglądając się uważnie Tomkowi.

– No, dobra. Powiedzmy, że pojedziemy do inspektora…

– Jedźmy teraz! – przerwał mu ponownie Mariusz.

Tomek westchnął ciężko, ale, nie wiedząc czemu, nie oponował. Skinął głową i wstał od stołu.

– Dobrze, tylko się przebiorę.

Zanim dotarli przed dom, w którym mieszkali Brennerowie, chciał kilka razy wycofać się z tego pomysłu i zawrócić, uważając, że były szef uzna ich za wariatów, ale że nie jechał jednym autem z Mariuszem, to nie miał jak mu tego powiedzieć; po telefon też nie chciało mu się sięgać.

Domofon był zepsuty, a drzwi do klatki pozostawały otwarte, więc weszli od razu na górę. Nie musieli bardzo długo czekać, aż ktoś im otworzy, ale inspektor wyglądał na kogoś, kto został obudzony. Próbował udawać, że się złości z powodu ich najścia, nie potrafił jednak ukryć zaniepokojenia widokiem byłych podwładnych.

– Co się stało? – wyszeptał, a jego twarz wyraźnie pobladła.

– Możemy? – Kot uśmiechnął się Kot. – Potrzebujemy rady. Dyskretnie.

Brenner odsunął się, robiąc im przejście, i zamknął drzwi. Najciszej, jak się dało, przeszli do kuchni i usiedli za stołem, nie zdejmując nawet kurtek.

– No i? – Brenner stanął przed nimi i rozłożył ręce. – Wyglądacie, jakby ktoś umarł.

Wtedy do Kota dotarło, że Brenner pewnie pomyślał o Łukaszu i Justynie, bo rzeczywiście wyglądali na posłańców ze złymi wieściami.

– Niech pan usiądzie. Kowalski, może się chociaż rozbierzmy.

– Chcecie coś pić? – zapytał Brenner, choć chciał już wreszcie usłyszeć, co mają do powiedzenia.

– Nie, dzięki.

– Zrobię wam. – Pokręcił głową inspektor i zamknął drzwi do kuchni. – Moja władza najwyższa zaraz wstanie i mnie opieprzy, że was nie ugościłem. Ale wy w tym czasie mówcie.

Kot szturchnął Mariusza, żeby ten powiedział o swoich przemyśleniach. Brenner przygotowywał im herbatę, nie patrząc w ich stronę ani razu, ale gdy Kowalski skończył, spojrzał na niego w bardzo znaczący sposób.

– Miałeś słuszność, żeby nie mówić o tym nikomu więcej. – Kiwnął łysą głową, po czym postawił przed ich nosami dymiącą herbatę. Sam też sobie usiadł i popatrzył nad ich ramionami za okno. – Jest możliwe, że twoje przypuszczenia nie są słuszne… ale moja łysina swędzi mnie za bardzo, żeby tego nie sprawdzić. W zasadzie… – Roześmiał się nerwowo. – W sumie to nie wiem, czemu nie wpadliśmy na to wcześniej.

– Bo my ciągle myślimy o Justynie jak o kimś, kogo znamy sprzed porwania – stwierdził Kot. – Zapominamy, że inni tak o niej nie myślą. Mało tego: oni mają rację.

– Co masz na myśli? – zmarszczył czoło Brenner.

– A czy my tak naprawdę wiemy, czym ona się tam zajmuje? Nawet Meyer do końca tego nie wie, chociaż jest na miejscu. Ostatnio, jak pojechała na akcję, to nie był w stanie powiedzieć, czy w ogóle jest w Afganistanie, czy może nie wyjechali do jakiegoś Pakistanu czy Iranu… Dla kogo oni pracują? Z kim? Za czyje pieniądze? – Tomek poczuł, że nagle i jemu to wszystko zaczyna układać się w nieco inną całość, niż to się do tej pory wydawało. – Przyjeżdża do Polski jakiś Rusek… okazuje się, że ściga go cały Interpol i pewnie parę innych służb, ale on wcale nie robi wielkiego skoku na kasę, tylko porywa biedną dziewczynę z korporacji, której szef też zaczyna dziwnie się zachowywać.

Inspektor pokiwał głową i wpadł w zadumę.

– Tak… – powiedział cicho. – A Justyna skądś wie, że porwanie zlecał kto inny.

– Właśnie – przytaknął Mariusz. – Kowaliowowi jest na rękę, że łyknęliśmy jego wersję.

– Ale syf. – Brenner potarł palcami oczy. – Najgorsze jest to, że dopóki czegoś konkretnego się nie dowiemy, Meyerowie nie mają w Warszawie czego szukać.

– Tyle że tam też chyba nie są bezpieczni – zauważył Tomek. – Przyszło mi do głowy… choć sam nie wierzę, że to mówię… żeby pogadać z Mrozowskim.

Kowalski uśmiechnął się pod nosem.

– Gadaj waść. – Inspektor zerknął na Mariusza, pogładził glacę i chrząknął znacząco. – Jeśli uważasz, że się dogadasz.

– Oj, nie róbcie min – zirytował się Kot. – A z kim mam rozmawiać? Przecież nie z Justyną. I tak nie uwierzę w żadne jej słowo. Poza tym szczerze wątpię, żeby była w stanie nam pomóc.

– A Mrozowski pomoże? – Brenner oparł brodę na dłoni, a drugą mieszał kawę.

– Myślę, że tak – odpowiedział ponuro Kot. – Jeśli domysły Mariusza są słuszne, problem ma nie tylko Justyna, ale cała ich grupa. Może go w niej już nie ma, ale z tego, co wiem, zależy mu na reszcie ludzi… zwłaszcza na Justynie.

Inspektor poruszył się niespokojnie na krześle i odwrócił głowę w stronę drzwi, nasłuchując, czy od strony sypialni nie dochodzą jakieś dźwięki. Jego reakcja nie uszła uwadze Tomasza.

– Hm… dobrze. – Brenner mimo wszystko starał się zachować spokój. – To umów się z nim na spotkanie, a ja pogadam z Rasiakiem. I tak miałem być dziś u niego.

– Uff… –Kotowicz westchnął. – Chociaż tyle mam z głowy. Kiedy pan wraca do służby?

– Najprędzej w czerwcu, ale i tak szarpiemy się z Łysiakiem i w prokuraturze jestem częściej niż kiedykolwiek. Menda ma dobrych adwokatów i czasami żałuję, że mnie nie wykończył na tym parkingu… Gdyby jeszcze na jaw wyszły te sprawy, o których rozmawiamy… – Pokręcił głową.

– A co z akcją na Pradze? – zapytał niemal szeptem Kot. – Wyrywał się z tym tematem?

– Cały czas się wyrywa. Próbował nas tym szantażować, ale Rasiak mu obiecał, że jak będzie dalej obstawał przy swoim, to nie ma co liczyć na jakąkolwiek ugodę. Jest szansa, że mu zmniejszą wyrok za chwilową niepoczytalność, ale musi być grzeczny.

– Rozumiem. – Tomasz kiwnął głową i zerknął na komórkę. – Będziemy się zbierać. Pojadę do domu na śniadanie i trzeba wracać do pracy. Dzięki, że nas pan przyjął o tej porze.

– To ja dziękuję, że mi powiedzieliście. Jeśli coś jest na rzeczy, premier musi o tym wiedzieć.

– Spotka się pan z nim?

– Nie wiem… Brzeziński robi, co chce. Jak będzie chciał się ze mną widzieć, to się z nim zobaczę.

Kot z Mariuszem zaczęli się podnosić z miejsc i ubierać, kiedy do kuchni weszła Grażyna Brennerowa. Stanęła w progu oniemiała na ich widok.

– Co… co się stało?

– Nic. – Brenner się uśmiechnął. – Moje dzieci się za mną stęskniły.

– O tej porze? Zrobiłeś im coś do picia?

– A nie mówiłem? – Brenner przewrócił oczami. – Zrobiłem. A teraz idę odprowadzić ich do drzwi.

– Do widzenia, pani Grażyno. – Ukłonił się uprzejmie Mariusz, wychodząc z kuchni.

– Do widzenia. – Tomasz uścisnął jej dłoń.

– Do widzenia… – mruknęła. – Jak zwykle nie wiem, co się dzieje… i jeszcze muszę po wszystkich pozmywać.

Przy drzwiach coś się Brennerowi przypomniało.

– Kocie, nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli do was wpadnę? Do Biura, znaczy się.

Kotowicz spojrzał na Kowalskiego i obydwaj wybuchli śmiechem.

– Co to za pytanie? – rechotał. – Panie inspektorze, myślałem, że Łysiak postrzelił pana w klatę, a nie w mózg.

– Oj, nie bądź taki przemądrzały. Przyjdę. Jak tylko będę po rozmowie z generałem, wpadnę i pogadamy.

– Czekamy. – Kot wyciągnął dłoń na pożegnanie, uścisnął prawicę inspektora i razem z Kowalskim zniknęli w ciemnym korytarzu.

Rozdział 2

Widok zamieszania na parkingu przed budynkiem Biura wywołał szczery uśmiech na twarzy Kotowicza. Jego ludzie szykowali się do wielkiej akcji, robiąc przy tym więcej hałasu, niż to było konieczne, ale nie miał im tego za złe. Sam dobrze wiedział, jakie to uczucie, kiedy wkłada się mundur, kamizelkę z napisem CBŚ, kominiarkę, a przy biodrze wisi broń. Nikt ani nic nie było w stanie odebrać tego dreszczu emocji i głębokiego przekonania o tym, że robi się coś naprawdę ważnego. Wówczas wszystkie marudzące żony, którym wiecznie było czegoś mało, czy dawni koledzy prześladowcy ze szkoły mogli co najwyżej im skoczyć, i to też nie za wysoko… Zdawał sobie sprawę z tego, że największy niedorajda był w stanie w takiej chwili wyleczyć się ze wszystkich swoich kompleksów i przynajmniej w czasie brania udziału w akcji być twardzielem.

Wysiadł z samochodu i rozejrzał się po twarzach. Nikt tu nie był niedorajdą – przynajmniej nigdy by tego nie okazał. Znał ich dobrze, niektórych za dobrze, i miał świadomość, że pod względem zawodowym to doskonale dobrany zespół, nawet jeśli nie zawsze dogadujący się ze sobą w kwestiach osobistych…

– Co jest ze Słomkowskim? – zapytał, podając dłoń Piotrkowi Mżygłodowi, który stał przy wejściu i palił papierosa.

– A co ma być? – Pytany wzruszył ramionami.

– Widzę, że się dąsa. Jego foch jest większy niż ten budynek.

– A… – Machnął ręką Mżygłód i wyrzucił peta do popielniczki. – Jak zawsze to samo: Malicki.

– O Boże! – Kot przewrócił oczami. – Dalej?

– No. Chodzi podkurwiony, bo musi jechać jednym wozem z Michałem, a przecież ze sobą nie gadają. Tak to jest, jak chłopaki myślą swoimi dwoma mózgami… tymi w gaciach.

Tomek parsknął śmiechem i wszedł szybko do środka. Wolał nie wchodzić kolejny raz pomiędzy dwóch facetów bijących się o kobietę – ostatnio nie skończyło się to dobrze… dla nikogo. Uznał, że panowie muszą sami się dogadać, a jeśliby im się to nie udało i ucierpiałaby na tym ich praca, był gotów załatwić któremuś przeniesienie. Tymczasem przyczyna sporu siedziała nadąsana przy swoim biurku, obserwując przez okno kolegów pakujących się do wozów.

– Nie smuć się, Iwonka. I na ciebie przyjdzie czas. – Tomek stanął przed dziewczyną i wpatrywał się w nią wzrokiem pełnym zrozumienia.

– Kiedy? – mruknęła pod nosem. – Jak Rasiak kopnie w kalendarz?

– Nie, jak Brenner zajmie jego miejsce. – Kot śmiał się głośno. – On nie ma nic przeciwko dziewczynom na akcjach.

– Jasne…

– Hej, nie można się tak załamywać. Głowa do góry.

– To nie tylko o to chodzi. – Iwona sięgnęła po jakąś kartkę i podała ją szefowi. – Kronika policyjna z Węgorzewa. Kolejne morderstwo.

– No i? Ktoś znajomy został zabity?

– Nie. Problem w tym, że od kiedy tu jestem, tam zaczęło się coś dziać.

– Chcesz wrócić? – Tomek uniósł brwi.

– Po co? Jak wrócę, to pewnie przestanie się dziać. Taki mój fart.

– To możliwe. – Uśmiechnął się Kot i oddał jej papier. – No… a jak sprawy tutaj? Wszystko dobrze?

– Nie mówmy o tym, OK? – Spojrzała na niego błagalnym wzrokiem i znowu wyjrzała przez okno. – To mi wystarczy.

– Co to znaczy? – Kot się zaniepokoił. – Ktoś ci sprawia przykrość, ktoś z chłopaków?

Pokręciła smętnie głową i ciężko westchnęła.

– Nie… mój ślubny daje mi do pieca. Nie chce się przenieść do Warszawy. Ciągle mnie szantażuje… Dzwoni w środku nocy, gada coś godzinami, potem w ogóle nie dzwoni albo nie odbiera moich telefonów.

Tomek przysunął sobie fotel z sąsiedniego biurka i klapnął na nim, nie zdejmując nawet płaszcza.

– To dla niego trudna sytuacja – powiedział cicho.

– Co jest trudne? – uniosła się Iwona. – Co? Że chcę iść dalej? Robić coś więcej niż być tylko…

– Kim?

– A… nieważne. Po prostu chcę tu być, chcę to robić, zawsze chciałam… A on… on jest…

– Zazdrosny.

– Właśnie – kiwnęła głową, powstrzymując łzy. – Gdyby to o niego chodziło, gdyby to on miał szansę wyjechać z tej zapyziałej dziury i robić coś nowego, to ja nie miałabym nic do gadania, musiałabym się spakować i lecieć za nim, choćby to miało kosztować mnie karierę. Tacy jesteście wy, faceci.

– Ej… – obruszył się Tomek niby poważnie. – Nie generalizuj. Nie wszyscy są tacy…

– Yhy, oczywiście. A ten pański kumpel? Ten od żony najemnika? Jak zareagował, kiedy się dowiedział…

– Wystarczy! – Kot uniósł dłoń. – Jesteś rozżalona, ale to nie powód, żeby jeździć po moim kumplu. On już dość przeszedł i za swoje odpokutował. Bierz się do pracy albo jedź do domu, jeśli masz zamiar dalej się mi tu mazać. Zrozumiano?

Pokiwała głową, przygryzając wargę.

Tomek wszedł do swojego gabinetu oddzielonego szklaną ścianą od open space’u, ściągnął płaszcz i usiadł za biurkiem. Chwilę się nad czymś zastanawiał, pstrykając długopisem, po czym złapał za telefon i wybrał numer.

– Witam szefa – usłyszał po drugiej stronie niski głos z wyraźną chrypą, należący do komisarza Wiśniewskiego. – Czyżbym miał zrywać się z mojego łoża boleści i biec na akcję stulecia?

– Cześć, Wiśnia. Nie, kuruj się dalej. Chodzi mi o coś innego. Czy znasz kogoś ze Stołecznej… kogoś bardzo zaufanego, kogo mógłbym poprosić o bardzo delikatną przysługę?

– Hm… znam – powiedział powoli Robert, jakby mocno się zastanawiał nad każdym słowem. – Ale wolałbym nie zdradzać…

– OK, nie musisz podawać nazwiska. Ale czy mógłbyś go… albo ją poprosić o sprawdzenie mi czegoś… kogoś na prowincji?

– No… mów. Zobaczę, co da się zrobić.

– Nasza Iwonka zostawiła męża w Węgorzewie, wiesz o tym, prawda?

– Wiem. – Wiśniewski roześmiał się zachrypniętym głosem. – Malicki i Słomkowski wiedzą to nawet lepiej. Co z nim?

– Chciałbym się o nim dowiedzieć czegoś więcej. Czy jest znany policji, czy ma z kimś na pieńku…

– Chcesz mieć na niego jakiegoś haka?

– Nie. Chcę wiedzieć, czy ma związek z dwoma morderstwami, do których ostatnio tam doszło.

– O… o kurwa! Bezpośredni jesteś. Ale rozumiem, że to naprawdę delikatna sprawa… Dobra, Tomasz, postaram się to załatwić.

– Dzięki.

– Słuchaj, szefie… czy ty…

– Wiesz co, wiele razy położyłem sprawę, także porwania Justyny, bo zignorowałem jakąś bzdurę, która potem okazała się kluczowa. Wolę teraz wyjść na durnia, byleby nie przyłożyć ręki do… innego syfu.

– Jasne. Zrobię, co będę mógł. Będziemy w kontakcie.

– No, na razie, Wiśnia.

– Na razie.

Tomek rzucił komórkę na blat i spojrzał na Iwonę, która wciąż gapiła się przez okno.

„Jak się dowie, co zrobiłem, powiesi mnie na suchej gałęzi” – pomyślał zrezygnowany. Wiedział jednak dobrze, że gdyby tego nie zrobił, nie mógłby później spać spokojnie. Ciągle miał w pamięci swoją wpadkę z Kowaliowem podszywającym się pod kolegę żony Meyera…

Podniósł się z miejsca, złapał za kubek i znowu stanął przed biurkiem Iwony.

– Kawy? – zapytał z uśmiechem.

– W sumie chętnie. – Dziewczyna też próbowała się uśmiechnąć, ale nie bardzo jej to wyszło. Podreptała za nim do kuchni, gdzie zastali nieopisany bajzel. – Oczywiście zaraz pan powie, że generalizuję… ale czy wy musicie tak syfić?

– A ty pewnie uznasz, że ich bronię, ale powiem to: jechali na ważną akcję. – Tomek zaczął napełniać zbiornik na wodę od ekspresu. – Nic innego się nie liczyło. Na pewno nie porządek w kuchni.

Iwona uśmiechnęła się, tym razem szczerze, i usiadła na krześle. Tomek bez pytania wziął jej kubek i postawił na ekspresie.

– Nie musi pan… to znaczy sama sobie zrobię.

– To powiedz mi, Iwonko – zignorował jej cichy protest Kot – coś więcej o tym twoim mężu.

– Co tu mówić? – Wzruszyła ramionami.

– No, na przykład w jaki sposób „daje ci do pieca”?

– Ech… wie pan, jak to jest. Zawsze mu się wydawało, że będzie tak, jak jest. Kiedy się pobieraliśmy, liczył na to, że będę taką żoną, jak jego matka: posłuszną, potulną, siedzącą przy garach, no i… co najważniejsze, że urodzę mu dziecko.

Tomek spojrzał na nią przenikliwie.

– Długo jesteście razem? – zapytał, stawiając przed nią kubek z kawą i karton mleka.

– Od matury… to znaczy mojej matury, bo Marek nie ma średniego wykształcenia. Wiedziałam, że może być ciężko, znałam go… Ale kochałam, to byłam ślepa.

– Kochałam? – Tomek usiadł ze swoją kawą naprzeciwko dziewczyny.

– Kocham. Kocham dalej i nie wyobrażam sobie mieć innego męża. Tylko że… jestem między młotem a kowadłem. Chcę tu być i strasznie chcę to robić, ale też chcę jego.

– Rozumiem. – Kot skinął głową. Z trudem powstrzymał się od opowiedzenia Iwonie swojej historii długiego i bolesnego małżeństwa z kobietą, którą też kochał i która też była tą jedyną. Podejrzewał, że jego podwładni już to zrobili, nie był jednak przekonany, czy dziewczyna przyjmie do wiadomości, że te dwie sprawy mogą być do siebie podobne. – No a jak zareagował na to, że poszłaś do policji?

– A jak pan myśli? – Wymownie spojrzała na niego znad kubka. – To była katastrofa. Dopiero teściowa, jego matka, przekonała go, że to będzie dobre, bo pójdę szybko na emeryturę, że stała pensja, ubezpieczenie, a u nas to bezrobocie wysokie. Wie pan, jak ktoś do wojska się nie dostanie, to za wiele atrakcyjnych ofert nie ma do wyboru.

– Nie myślałaś o wojsku?

– Nie. – Energicznie pokręciła głową. – Zawsze chciałam być policjantką. Mój brat i kuzyni są w Brygadzie w Węgorzewie kapralami, więc trochę opowiadali… Jakoś mnie to nie zachęciło.

– A ten twój Marek… nigdy nie był agresywny?

Iwona wyprostowała się gwałtownie.

– Nie! Dlaczego miałby być?

– Tak pytam. Przepraszam, jeśli cię uraziłem, ale mówiłaś, że teraz jest uciążliwy, więc…

– Nie! Absolutnie nie! Jest narwany, ale nigdy by… nic nie zrobił. – Zwiesiła wzrok i zaczęła mieszać łyżeczką w kubku. – Taki charakter.

Tomek już tego nie skomentował. Jako że był regularnie lany przez swoją ślubną w ciągu dwunastu lat pożycia, uważał się za eksperta w tym zagadnieniu i doskonale zdawał sobie sprawę, że na pewnym etapie do bitych małżonków niektóre fakty w ogóle nie docierają. Dzięki tej rozmowie jednak czuł się nieco mniej nieswojo na myśl o tym, że zadzwonił do Wiśniewskiego.

– No… a jak tutaj z kolegami ci się układa?

– Dobrze. – Uśmiechnęła się, a na jej policzkach pojawiły się dwa rumieńce. – Jakoś tak… jest miło.

– Hm… – Kot wydął usta. – To dobrze…

Nie dane mu było dokończyć, bo w drzwiach kuchni pojawiła się postać Brennera.

– No proszę… – Inspektor cmoknął znacząco. – Ludzie na akcję jadą, dupy narażają, ojczyznę ratują, a pan szef sobie kawkę z piękną kobietą pije.

– Zrobić panu? – Tomek się roześmiał i zerknął na Iwonę, która tym razem zbladła. – Niech pan siada.

– Nie, Kocie. – Brenner spoważniał. – Musimy jechać.

– Dokąd?

Inspektor wbił w niego zimne spojrzenie bandyty.

– Na spotkanie – wycedził.

Tomek pokiwał głową i z ciężkim westchnieniem świadczącym o tym, że rozumie powagę sytuacji, zaczął się podnosić z miejsca.

– Iwonka, zostaniesz tu sama przez jakiś czas. Pilnuj gospodarstwa i nikogo nie wpuszczaj.

– Ale… coś się stało? – wyszeptała Iwona, spoglądając to na szefa, to na Brennera.

– Nie, pani funkcjonariusz. – Inspektor się do niej uśmiechnął. Kot w tym czasie wyszedł do swojego gabinetu. – Wszystko w porządku. A pani? Dlaczego nie na akcji?

– Generał Rasiak nie pozwala mi jeździć… nawet na obserwacje. – Znowu się naburmuszyła.

– Cóż… widocznie ma swoje powody. Każdy tylko na akcje by jeździł, a tego, co nie widać, to robić nikt nie chce. Proszę się nie martwić, na wszystko przyjdzie pora.

– To jedźmy. – Kotowicz zjawił się ubrany w płaszcz.

– Jedźmy – westchnął Brenner. – Do widzenia, pani Iwono.

– Do widzenia, inspektorze.

Na parkingu nie było już nikogo, kiedy Kotowicz z Brennerem zajmowali miejsca z tyłu rządowego auta. Żegnało ich jedynie smutne spojrzenie Iwony, która z kubkiem kawy stała w oknie.

– Jak się sprawuje wasz rodzynek? – zapytał inspektor cicho.

– Rodzynek dobrze. Gorzej z resztą tego ciasta.

– To znaczy?

– Malicki ze Słomkowskim… Iwonka bardzo im się podoba i każdy próbuje swoich sił, a przy okazji drą koty na każdym kroku.

– A ona?

– Ona? – Kot spojrzał na Brennera wymownie. – Ona ma męża, który prawdopodobnie się nad nią znęca, ale ona świata poza nim nie widzi.

– Brzmi znajomo. – Brenner uniósł brwi.

– Właśnie. – Kot potarł dłonią zmęczone oczy. – Nie wiem, czy mam z nią o tym gadać… Chyba nie będę się wtrącał, nic to nie da. Gorzej z tymi dwoma kogutami. Jak się dalej będą dziobać, trzeba ich będzie rozdzielić.

– Co masz na myśli?

– Załatwię któremuś przeniesienie. Raczej będzie to Słomkowski, bo z Malickiego mam więcej pożytku.

– Nie możesz go wyrzucić. – Brenner nachylił się nad uchem Kota. – Wszystkich, byle nie jego.

– A to czemu?

– Kocie, po co Słomkowski do nas przyszedł?

Kotowicz przez chwilę nic nie odpowiedział, jakby szukał czegoś w pamięci.

– O kurwa! – Przymknął oczy, gdy dotarło do niego, w czym rzecz. – Zupełnie zapomniałem. No to mam problem. Będę musiał wymyślić coś innego.

Brenner pokiwał łysiną i odwrócił wzrok w stronę okna.

– Meyerowie się odzywali? – zapytał po chwili, jakby od niechcenia.

– Tak. Rozmawiam z nimi raz w tygodniu. To znaczy z Meyerem, bo Justyny często nie ma… na miejscu.

– Rozumiem. A jak im się wiedzie?

– Chyba dobrze. Łukasz jakoś się odnajduje na tej budowie. Aha! Powiedział, że nie wróci do służby.

– Jak to?! – Brenner odwrócił się gwałtownie w stronę Kota.

– Nie wiem. – Tomek wzruszył ramionami. – Mówił, że ma w planach coś innego, a poza tym nie wyobraża sobie, że ja będę jego szefem.

Brennera to nie rozbawiło. Zmarszczył brwi i ściągnął usta.

– Nie musi wracać do was. Mogę mu znaleźć coś innego.

– Wie pan co? Jak tu zjadą z Justyną, to sam mu pan to powie.

– Tak zrobię – powiedział stanowczo inspektor, po czym westchnął i pogładził się po glacy, jakby zbierał się do powiedzenia czegoś jeszcze. – A Justyna? Wszystko dobrze?

– Tak. – Tomek skinął głową, udając, że to pytanie nie zrobiło na nim wrażenia. – Ciągle mi dokucza i pyta, kiedy ogolę się na łyso.

– Dlaczego? – Zamrugał powiekami Brenner.

Tomek zerknął wymownie na głowę inspektora, który dopiero po chwili pojął, o co chodzi.

– Ach! – Roześmiał się cicho i znowu przejechał dłonią po łysinie. – I co jej powiedziałeś?

– Że legendzie i tak nigdy nie dorównam. Dojeżdżamy. Mam się bać, panie inspektorze?

Brenner spojrzał na budynek Kancelarię Prezesa Rady Ministrów i uniósł ramiona.

– Cholera wie. Reakcja na to, co mu przekazałem przez Rasiaka, jest, jak widać, błyskawiczna. Możemy się spodziewać zarówno zwolnienia, jak i awansu. Z nim nigdy nie wiadomo.

W milczeniu poszli za jednym z funkcjonariuszy BOR, który czekał na nich przed wejściem. Tomek czuł się bardziej niż nieswojo, zwłaszcza po ostatnich słowach byłego szefa. Nie chciał być wywalony na pysk, nie teraz, kiedy był tam, gdzie był, i gdy nawet jego osobiste sprawy zaczęły wyglądać całkiem nieźle. Zerkał co chwilę na Brennera, który wydawał się zupełnie nieobecny. Szedł lekko pochylony przez długi korytarz; jego krok był pewny, dopóki ze zdziwieniem nie skonstatował, że BOR-owiec prowadzi ich w innym kierunku, niż zazwyczaj chadzał na spotkania z Brzezińskim.

Pokój, w którym się znaleźli, nie wyglądał na gabinet. Na jednym z kilku krzeseł siedział już generał Rasiak ubrany w mundur, co nie wróżyło dobrze, tak przynajmniej uważał Brenner. Premier stał przy oknie, odwrócony plecami, z rękami założonymi za siebie. Kiedy weszli do środka i zamknęły się za nimi drzwi, odwrócił się gwałtownie i zmierzył gości zimnym spojrzeniem. Doświadczony inspektor słowem się nie odezwał – czekał, aż Brzeziński coś powie.

– A ten, który to wymyślił? – padło pytanie spod okna.

– Y… – Kot poczuł się zbity z tropu, ale Brenner ubiegł go z wyjaśnieniami:

– Komisarz wysłał go na akcję ze wszystkimi, żeby nie wzbudzać podejrzeń jego nagłym zniknięciem – odpowiedział spokojnym tonem.

Brzeziński skinął głową i wskazał dłonią na krzesła obok niewysokiego stolika.

– Panowie, to, co dziś usłyszałem… te przypuszczenia, gdyby okazały się prawdą… – Zamilkł, odwracając się znowu do okna, czym wywołał niepokój na twarzy generała, który przyglądał mu się w napięciu. – Czy możecie mi wytłumaczyć, jak to się stało, że nikt do tej pory o tym nie pomyślał?

Brenner wymienił porozumiewawcze spojrzenie z Rasiakiem i nabrał powietrza w płuca, tym razem jednak to Kot był pierwszy:

– Panie premierze, jeśli można…

– Trzeba! – Brzeziński odwrócił się i spojrzał na niego z gniewem, budząc tym większy przestrach u dwóch pozostałych.

– Chodzi o to, że my… wszyscy bardzo pomyliliśmy się co do Justyny, to znaczy pani Meyer.

– Co to ma znaczyć?

– To znaczy, że strasznie skupiliśmy się na porywaczach, Kowaliowie, wojsku, a… a najmniej na niej. My po prostu nic o niej nie wiemy. – Ostatnie słowa Kot wypowiedział bardzo cicho.

Brzeziński zacisnął pięści i wbił wzrok w podłogę, jakby się nad czymś zastanawiał.

– Ustalmy fakty – wycedził po chwili. – Wciąż nie wiemy, czy porwanie Justyny Dąbek miało coś wspólnego z jej przeszłością w Afganistanie, poza tym, że ktoś nam wcisnął kit o porwaniu powiązanym z handlem bronią. Ja muszę wiedzieć dokładnie, dlaczego i przez kogo została porwana. Muszę! Rozmawiałem z nią wielokrotnie, niestety nie na ten temat, ale jakoś nie mieści mi się w głowie, żeby miała coś takiego przed nami zataić… to znaczy coś, co naprawdę miało związek z jej uprowadzeniem. I chcę wiedzieć, co wy o tym myślicie. Mało tego, chcę, żebyście coś z tym zrobili.

Tomek zagotował się w środku. Do szału doprowadzała go myśl, że znowu mieliby zajmować się robotą dla Brzezińskiego zamiast normalnymi zadaniami. Nie okazał jednak swojego gniewu.

– Justyna prawdopodobnie tego nie zataiła – powiedział, odwracając wzrok. – Kilka razy mogliśmy się przekonać o tym, że powiedziała o pewnych faktach dopiero wówczas, gdy ją o nie zapytaliśmy, jakby… jakby po prostu o nich wcześniej nie myślała.

– Czy pan wie, czym ona się tam zajmuje? – W głosie premiera słychać było lekką drwinę.

– Mniej więcej.

– Mniej więcej? To chyba pan nie jest do końca świadom tego, co mówi. Ona zawsze myśli o wszystkim naprzód, widzi sprawy z wyprzedzeniem… I pan uważa, że o takim wydarzeniu jak własne porwanie nie pomyślała tak samo, że nie zaczęła kojarzyć faktów, mieć własnych przypuszczeń co do motywów i osób?

– Właśnie tak uważam. – Kot patrzył premierowi prosto w oczy.

– Teraz ja coś powiem – odezwał się Brenner. – Jestem zdania, że komisarz ma rację.

Brzeziński odchylił nieco głowę i przeniósł wzrok na Rasiaka, który lekko wzruszył ramionami. Premier pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Więc co? W innych sprawach jest Bondem, a w tej jednej idiotką?

Kot podrapał się po głowie.

– No… tak to wygląda z naszej perspektywy.

– Więc co mamy wobec takich faktów uczynić, panowie? – Premier spojrzał po wszystkich trzech po kolei jak srogi nauczyciel, który zadaje trudne pytanie całej klasie.

– Skoro Justyna okazała się idiotką w tej kwestii, to my powinniśmy pomyśleć za nią – powiedział Brenner.

Brzeziński odetchnął i pokiwał głową.

– Dobrze więc. Jakieś propozycje?

– Myślałem, żeby porozmawiać z Mrozowskim – wypalił Kot szybciej, niż miał zamiar.

– Nie porozmawia pan. – Brzeziński usiadł w końcu na krześle i założył dłonie na brzuchu.

– A to czemu? – Tomasza już nawet nie dziwił fakt, że premier wie, kim jest Mrozowski.

– Bo on nie chce z nikim o tej sprawie rozmawiać. Myśli pan, że już nie wpadłem na ten pomysł? Z tego, co mi wiadomo, z panią Dąbek też nie chce rozmawiać od… od czasu, gdy… coś się stało.

– Od czasu, gdy nie żyje jego przyjaciel – dopowiedział Kot.

Premier zrobił minę, w której można było znaleźć ślad uznania.

– Właśnie – mruknął, wykrzywiając usta. – Dzwoniłem dziś do niego, proponując, żeby pojechał do Kabulu i z nią porozmawiał… Zmieszał mnie z błotem, zmieszał z błotem panią Dąbek, jakiś „system” i całą „pieprzoną policję”, i… „cały ten pojebany CBŚ”… – Spojrzał znacząco na Rasiaka. – Po czym zapowiedział mi, jakby tego było mało, że jeśli jeszcze raz usłyszy o tej sprawie, to opowie o wszystkim, co robili w Afganistanie.

Tomek zwiesił głowę, opierając łokcie na kolanach.

– To co? Teraz będzie go pan musiał zabić? – zapytał, wywołując lekkie spazmy u generała i inspektora.

Brzeziński się roześmiał.

– Chyba tak. – Chichotał, wyraźnie tym pomysłem ubawiony. – Nie pozostawił mi wyboru. Może nawet zatrudnię tego… jak mu było? Kumpla pani Dąbek ze słynnej akcji na Pradze.

Rasiak zmarszczył czoło, zerkając groźnie na czerwonego w tym momencie jak cegła Brennera.

– Na zimne zwłoki towarzysza Gierka. – Premier kręcił głową. – Do czego to doszło? Generale nic się pan nie odzywa. Może z pana ust padnie dziś jakaś mądrość, która pomoże nam wyjść z tego gówna?

Rasiak chrząknął cicho, jakby poczuł się nieco zażenowany.

– Tak… hm… – Potarł dłonie i wyprostował się na krześle. – Nigdy nie byłem superśledczym… pan inspektor może potwierdzić, że nie mam na tym polu zbyt wielu osiągnięć, ale… uważam, że ktoś powinien tam jechać i z panią Meyer… y… Dąbek porozmawiać. Koniecznie!

Premier uśmiechnął się z wyraźną satysfakcją i spojrzał na Brennera.

– I co pan na to?

– Nie mogę się nie zgodzić z szefem. – Brenner też się uśmiechnął. – Trzeba jedynie kogoś dobrze przygotować, bo z Justyną… może być ciężko. Ze mną, na przykład, nie chce się kontaktować.

– A to czemu? – zdziwił się Brzeziński. Kota też ten fakt bardzo zaintrygował.

– Nie mam pojęcia. Po prostu przestała i już.

– Kobiety. – Premier się skrzywił.

– Ale… – Brenner najwyraźniej nie skończył – mogę spróbować porozmawiać z Mrozowskim.

– Dobrze – zgodził się premier po chwili namysłu. – Może ja mu to przedstawiłem z niewłaściwej perspektywy i coś go za bardzo uraziło. Z tego, co wiem, ci ludzie bywają drażliwi.

– Jacy ludzie? – zapytał cicho Rasiak, pochylając się w stronę Brzezińskiego.

– Najemnicy, panie generale.

– Aha… – wyszeptał, ale po jego minie widać było, że jest w szoku.

– Kończmy na dziś. – Brzeziński spojrzał na zegarek. – Generał musi zaraz być na jakichś uroczystościach, ja też mam swoje obowiązki… Nie powiem, żebym był spokojniejszy niż przed tym spotkaniem, miałem nadzieję, że dowiem się od was czegoś więcej, ale… trudno. Nikt nie mówił, że życie jest proste. Będziemy w kontakcie.

Na te słowa Brenner z Kotowiczem podnieśli się na równe nogi, podali dłonie premierowi i Rasiakowi, i czym prędzej opuścili pokój. Brzeziński spojrzał na generała, który wcale nie wyglądał na kogoś, komu się śpieszy.

– Jak tam, panie prawie emerycie? – zapytał, poprawiając mankiety. – Mam wrażenie, że coś pana gryzie.

– Czuję się jak debil – prychnął Rasiak, kręcąc głową, na której pojawiły się drobne kropelki potu. – O co chodzi z tą akcją na Pradze?

– A musi pan to wiedzieć? – Brzeziński wyglądał na całkowicie wyluzowanego.

– Pan wie, a mnie nic łysy nie powiedział… Jaki kolega pani Dąbek? Jacy najemnicy?

– Dobra, dobra. – Premier uniósł dłonie. – Wszystko mamy pod kontrolą.

– Jakie mamy… Panie premierze, ja mam na głowie pojebanego Łysiaka, który od miesięcy pitoli o jakiejś akcji na Pradze. Staram się, jak mogę, go uciszyć, bo wydaje mi się, że mu się pomieszało. – Zrobił gest wokół czoła. – A dziś się dowiaduję, że…

– Panie generale. – Premier nachylił się nad twarzą Rasiaka, patrząc mu prosto w oczy. – Niech pan ucisza. A jak się panu nie uda, to ja mu pomogę być cicho. Rozumie mnie pan?

Rasiak westchnął ciężko i pokiwał głową.

– I niech się pan tak nie denerwuje, żeby nam pan się przed emeryturą nie wykończył. – Brzeziński wyprostował się z uśmiechem. – Chyba czas na pana.

– Tak. – Generał machnął ręką i wstał z krzesła. – Chociaż wolałbym, żeby mi pan się podpisał pod usprawiedliwieniem tej nieobecności. Nie lubię brać udziału w żadnych szopkach.

– Nie podpiszę. – Brzeziński podszedł do drzwi, które otworzył na oścież przed gościem. – Ktoś musi błaznować przed kamerami, żeby inni mogli w spokoju pracować.

Rozdział 3

– Czy może nas pan tu wysadzić? – zapytał Brenner kierowcę rządowej limuzyny, kiedy znaleźli się na wysokości ronda De Gaulle’a.

– W sumie nie powinienem – mruknął funkcjonariusz, zerkając w lusterko na inspektora. – Ale proszę bardzo.

– Dziękujemy. Kocie, wysiadaj.

– A to czemu niby? – Kotowicz był najwyraźniej nabzdyczony.

– Bo zapraszam cię na wódkę.

– Jestem w pracy…

– Tak, tak, wiem. Rusz dupę i wyskakuj! Jeszcze raz panu dziękuję.

Wysiedli przy przejściu dla pieszych i, chcąc nie chcąc, przeszli na drugą stronę ulicy, gdzie w odległości kilkunastu metrów była przytulna mordownia z wódeczką za cztery złote i chlebem smarowanym smalcem. Po minie Tomasza łatwo można się było zorientować, że wcale nie podoba mu się ten kierunek i rozmawianie z Brennerem.

– Czego pan chce, co? – burknął, kiedy przeciskali się przez tłum na przystanku autobusowym.

– Poprawić ci nastrój. Wchodź do środka i nie marudź.

Mimo pory przedpołudniowej i środka tygodnia, lokal był pełen ludzi. Zajęte były nawet stoliki na zewnątrz, choć wiosna była raczej chłodna. Udało im się jednak znaleźć mały stoliczek, a Brenner od razu zamówił po cztery kolejki.

– Chyba pan zwariował. – Kot się skrzywił. – Mam wrócić do Biura pijany?

– Najwyżej nie wrócisz… albo coś wymyślisz. Musisz czasem wyluzować.

Kotowicz obdarzył Brennera pełnym wyrzutu spojrzeniem.

– Jakoś nie widziałem pana wyluzowanego, kiedy nam pan szefował.

– Zdziwiłbyś się. – Inspektor uśmiechnął się szelmowsko. – Poza tym chcę się napić, bo mam dość twojego mówienia mi per pan.

Chociaż tego nie chciał, Tomasz uśmiechnął się i pokręcił głową.

– To może być najtrudniejsze, wbrew pozorom.

– No, dawaj kielonka i nie marudź. – Brenner uniósł swój kieliszek w górę. – Rafał.

Po drugiej kolejce i niezobowiązującym gadaniu o bzdetach nastała chwila ciszy.

– Wybacz, że wyskoczyłem z tym Mrozowskim – zaczął w końcu Brenner. – Wiem, że chciałeś się z nim rozmówić…

– Nie… spoko. W sumie to i lepiej, że nie muszę znowu oglądać jego gęby. Ciągle mam mu za złe tych kilka słów za dużo, które do mnie powiedział. Mógłby mnie wyczuć.

– Też mi to przeszło przez myśl. Tyle że teraz obawiam się jeszcze jednego: że po telefonie Brzezińskiego będzie się spodziewał kogoś w tej sprawie i że generalnie jest w bardzo bojowym nastroju. Myślę, że lepiej go zostawić przez kilka dni bez odzewu.

Tomek pokiwał głową, ale wydawał się nieobecny duchem.

– Hej – szturchnął go Brenner. – Co jest? Myślałem, żeś się obraził o Mrozowskiego, a widzę, że nęka cię coś innego.

– A… Chodzi o to, że znowu jestem w tym temacie, przez który zmarnowaliśmy dobry miesiąc, zamiast pracować jak normalni ludzie.

– Nie zmarnowaliście. Wykonaliście kawał dobrej roboty. Jak przyjdzie czas, dowody, które macie na niektórych… pozwolą ich wsadzić do więzienia.

– Tak, żeby jakiś polityk mógł zostać premierem.

– Kocie… – Brenner nabrał powietrza w płuca. – Słuchaj, możesz mi wierzyć albo nie, ale mogło się wam trafić coś o wiele gorszego.

– To znaczy? Mogliśmy pracować dla obcego rządu? Wie pan, jak się czułem, kiedy robiliśmy to dla Brzezińskiego? Jak płatny najmita. To już Justyna jest w lepszej sytuacji, bo przynajmniej gra uczciwie, a poza tym… ma wybór.

– Hm… Nie wiem, co ci powiedzieć. Zgadzam się z twoim podejściem, ale z perspektywy czasu… także z perspektywy szpitalnego łóżka widzę życie jako splot nieoczekiwanych zdarzeń, których bieg prowadzi nas w dziwne miejsca. Może nie ma się co złościć o to, co dziś wydaje się niewłaściwe, nie z naszego wyboru oczywiście, ale należy to przyjąć, zacisnąć zęby i… dać się awansować na inspektora.

Tomek się uśmiechnął.

– No co? – Brenner poklepał go po plecach. – Podoba ci się ta myśl, prawda?

– Nie narzekam.

– W ogóle chyba nie masz ostatnio powodów do narzekań, czyż nie? Jak tam proces z panią „eks”?

– Zakończony. Wygrany. Walczę jeszcze o mieszkanie, które mi zabrała.

– Niesamowite! – Brenner pokręcił głową. – Powiem ci, że w życiu nie zdobyłbym się na coś takiego, wiesz? Żaden facet nie ma chyba takich jaj. Aż takich… Ale co? Skazali ją na odsiadkę?

– Zawiasy.

– Fiu. – Rafał zagwizdał cicho. – Długo?

– Dwa lata zawieszone na pięć. Plus odszkodowanie dla mnie i dla matki.

– Pięknie. Moja Grażyna, jak jej o tym opowiadałem, śmiała się, że teraz musi uważać na to, co mówi i robi.

– Ewelina powiedziała to samo. – Kot uśmiechnął się pod nosem.

– Cóż… miałem nie poruszać tego tematu, ale skoro sam to zrobiłeś…

– Jakiego? O mnie i Ewelinie? – Tomasz wzruszył ramionami. – Nie ma o czym rozmawiać. Na razie jest, jak jest. Mieszka ze mną, a w zasadzie mieszkamy u Meyerów, o dziwo się nam układa…

– Ale jako parze?

– No i to jest właśnie w tym wszystkim najdziwniejsze. – Kot wykrzywił usta.

– Kocie. – Brenner nachylił się nad uchem Tomka. – Mam nadzieję, że nie spieprzysz tego, co dobre. Jeśli się układa, to nie szukaj dziury w całym, tylko łap byka za rogi i żyj w końcu normalnie.

Tomek pokiwał głową, ale nie wyglądał na przekonanego.

– Dawaj. – Brenner wskazał na kolejny kieliszek. – Bo atmosfera robi się smutna.

Kiedy mieli zamiar wypić ostatnią kolejkę, zadzwonił telefon Kota.

– O Boże! – jęknął, sięgając do kieszeni. – Mam złe przeczucia. – Spojrzał na wyświetlacz. – Lenart dzwoni. To nie wróży nic dobrego.

Tomek przeprosił Brennera i wyszedł przed lokal, gdzie przez dobre pięć minut w skupieniu wysłuchiwał relacji Zbyszka, spacerując przed oknem tam i z powrotem. Nie patrzył nawet w stronę Rafała, ale za to często przewracał oczami, które w końcu zasłonił wolną dłonią.

– No i? – zapytał spokojnie Brenner, kiedy Kotowicz wrócił do środka. – Coś nie poszło?

– Nawet nie wiem, od czego zacząć. – Tomek rzucił komórkę na stolik i potarł twarz dłońmi. – Zanim dojechali na miejsce, Malicki ze Słomkowskim pokłócili się w wozie… podobno ostro. Nie dało się ich uspokoić, więc Lenart, który prowadził, zatrzymał się na moment, żeby coś z tym zrobić. Wtedy doszło do szarpaniny i Zbych dostał w pysk…

Brenner zaczął się śmiać, chociaż wcale nie miał takiego zamiaru.

– Mów dalej. – Ze wszystkich sił próbował być poważny.

– Więc za kółkiem usiadł mistrz kierownicy…

– Mżygłód?

– Tak jest. Po drodze oczywiście „coś” wyskoczyło mu na jezdnię i tym razem był to kiosk z gazetami. Po chwili dojechał drugi wóz, który zabrał wszystkich, mimo że byli poobijani, oprócz Słomkowskiego, któremu kazali pilnować rozbitego auta. Na miejscu zaś okazało się, że AT nie czekali na naszych, tylko weszli do mieszkania, ale… to, kurwa, nie było to mieszkanie! W efekcie jakaś babcia i jej syn mają powybijane zęby i, co gorsza, pobite wszystkie – Lenart podkreślił to dwa razy – wszystkie butelki z browarem, więc nie ma chuja we wsi, żeby pokrzywdzeni nie zaczęli teraz AT ciągać po sądach i skarżyć się „Faktowi” albo i innemu pismackiemu ścierwu.

Brenner śmiał się już całkiem głośno, ściągając na siebie uwagę osób z sąsiedniego stolika.

– Naszych to jednak nie zniechęciło – kontynuował Tomek, który również zaczął się śmiać. – Zostawili awanturę i pobiegli szybko pod wskazany adres, ale zastali puste mieszkanie, ponieważ, jak można było przypuszczać, towarzystwo ulotniło się przez okno, kiedy tylko zorientowali się, że „miszcze” z AT wpadli nie do tej dziupli co trzeba. Na szczęście Lenart, który sikał już wówczas posoką z nozdrzy na prawo i lewo, nie poszedł do mieszkania, tylko udał się za winkiel, żeby nieco się ogarnąć, bo wyglądał podobno nieciekawie. No i co się wówczas stało?

– Spotkał wasze ptaszki?

– Dokładnie! On za róg, a tam trzech bandziorów. Wyciągnął broń… – Kotowiczowi łzy ze śmiechu popłynęły w tym momencie wartkim strumieniem. – Wyciągnął broń… a oni, jak go… jak go zobaczyli z tą zakrwawioną gębą… to swoje gnaty rzucili na ziemię i… i od razu się poddali. O matko! – jęknął, wycierając policzki. – Teraz ja się muszę doprowadzić do porządku.

– No i co dalej? – Brenner też starał się trzymać pion.

– Dalej? Wszyscy moi ludzie ruszyli za budynek, żeby gonić przestępców, a tam Lenart stoi sobie przy jakimś trzepaku i ma ich skutych i na muszce.

– Z tą krwią na gębie?

– Tak. Powiedział, że z wrażenia zapomniał się powycierać. Na to wszystko w końcu dotarło AT, które jest oczywiście najbardziej niezadowolone, bo nie partycypowali w zatrzymaniu.

– Kocie… – Brenner znowu poklepał Tomka po plecach, ale tym razem mocniej. – To oznacza, że jest pełen sukces i pójdziecie do wyróżnienia…

– Jakie „do wyróżnienia”?! Żadne wyróżnienie! – Kot się obruszył, choć widać było, że żartuje. – Jak tylko wrócę, opierdolę ich i zabiorę premie.

– Za co? – Brenner zamrugał powiekami.

– Jak to za co? Spartolili całą akcję. I nie mówię tu o Słomkowskim czy Malickim, ale o tym, że nikt tego budynku nie poszedł obstawić od tyłu. Fuszerka i tyle. Gdyby nie przypadek, Lenarta by tam nie było i uciekliby bez problemu.

Brenner znowu się roześmiał.

– To musisz wyróżnić Słomkowskiego.

– Za co? Że został pod kioskiem? Chociaż w sumie racja… za nieobecność też niektórych należy nagradzać.

– Nie! Za to, że rozwalił nos Lenartowi.

– A, nie. – Kot pokiwał palcem. – Najpierw muszę ustalić, czy nie zrobił tego Malicki.

– Teraz każdy będzie tym, co walił Zbycha po mordzie – zauważył Brenner.

– Boże Miłosierny! – Kot schował twarz w dłoniach. – Co za katastrofa!

– Daj spokój. Grunt, że udało się załatwić najważniejsze.

– Ciekawe. – Kotowicz spojrzał na Rafała, mrużąc oczy. – Za twoich czasów nigdy nie słyszałem takich uwag.

– Teraz mogę być sobą – westchnął Brenner, wyciągając się na krześle i uśmiechając z satysfakcją. – Nareszcie.

– Pogadamy, jak zasiądziesz w gabinecie Rasiaka.

– Ja nie mogę, Kotowicz! Ty to wiesz, jak zepsuć dobry humor. Pij tę wódkę i wracaj opierdalać ludzi. Należy im się. Całkowicie podzielam twoje zdanie, ale uważam, że trzeba się cieszyć ze zwycięstw, choćby… trochę przypadkowych.

Wrócili do Biura taksówką. Brenner nie mógł odmówić sobie przyjemności wejścia do środka i zobaczenia na własne oczy ekipy przypadkowych bohaterów. Przywitały go niewesołe miny, poobijane twarze, zakrwawiony nos Lenarta i walczący przy swoim biurku ze snem Kowalski. Kotowicz energicznym krokiem wparował do open space’u, stanął na środku i oparł dłonie na biodrach, wodząc po wszystkich wściekłym wzrokiem.

– Czy wam wszystkim na raz mózgi wycięło? – zaczął bez żadnych wstępów. – Co to, kurwa, za akcja była, co? I gdzie jest Mżygłód?

– Pojechał ze Słomkowskim do aresztu odstawić zatrzymanych – wyjaśnił Lenart, trzymając przy nosie chusteczkę. – Zaraz powinni być.

– A ty czemu nie pojechałeś na pogotowie? Mówiłem przez telefon, że macie się ogarnąć.

– Nie ma potrzeby…

– Nawet nie chcę tego słuchać. – Tomek zacisnął szczęki. – Wynocha mi z tym nosem. A reszta, jak nie ma poważniejszych obrażeń, ma się zabrać do papierów. Dziś mają być wypełnione. Wszystkie!

W pomieszczeniu rozległ się szmer niezadowolenia, nikt jednak nie śmiał zaprotestować. Stojący za plecami Kota Brenner z trudem powstrzymywał się od śmiechu.

– Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego ten budynek nie był obstawiony od podwórka? – kontynuował Tomek. – Kto miał się tym zająć?

– Słomkowski z Kowalskim – powiedział cicho Mateusz Lewandowski, najnowszy i najmłodszy nabytek w grupie, który czasami wyglądał tak, jakby bał się własnego cienia. – Z kimś z AT mieli pójść na tył.

– Kowalski! – Tomasz spojrzał groźnie na Mariusza.

– No co? – Mariusz wzruszył ramionami. – Przez pomyłkę „ateków” cały plan poszedł się jebać…

– Wystarczy! Jutro i pojutrze spędzacie cały dzień na strzelnicy, a od przyszłego tygodnia strzelanie w ruchu. Aha! O premiach możecie zapomnieć. – Po tych słowach Kotowicz ruszył do swojego gabinetu, zostawiając całe towarzystwo w beznadziejnych nastrojach. Brenner poszedł za nim, zamknął drzwi i usiadł na wolnym krześle.

– Jestem z ciebie dumny. – Rafał kiwał łysiną z uznaniem.

– Chcesz kawy? – zapytał Tomek, zdejmując płaszcz.

– Nie, dzięki… Wiesz, tylko zastanawiałem się, czy nie należałoby pogadać z Kowalskim.

– A, racja. – Tomek pacnął się dłonią w czoło, nie zdążył jednak powiedzieć nic więcej, bo do gabinetu nieśmiało zajrzał Malicki.

– Mogę, szefie?

– Włazić! Czego dusza pragnie?

– Chodzi o tego… no… Słomkowskiego…

– Że co? Że zachowaliście się jak dwa debile? Powiedz mi może coś, czego nie wiem.

– No właśnie… wyszło… nie bardzo. – Michał drapał się po brodzie. – Ale ja…

– Malicki, nie będę cię okłamywał. Jeśli jeszcze raz dojdzie do takiej sytuacji, wylecisz z tej komórki.

– Ale dlaczego?! – Twarz Michała zrobiła się purpurowa. – Dlaczego ja? To on…

– Bo tak! Obydwaj macie się ogarnąć ze sobą, i to jak najszybciej.

Malicki oddychał ciężko, walcząc ze sobą. Spojrzał na Brennera, który zrobił głupią minę.

– Musisz się ogarnąć ze sobą, Malicki – powiedział inspektor, a w jego głosie słychać było lekką drwinę.

– Jest pan pijany? – wypalił komisarz, zanim zdążył pomyśleć.

– A nie wolno mi? – Wzruszył ramionami Brenner. – Ale powiem ci, że nie spodziewałem się po tobie takiej postawy. Żeby przez babę rozum tracić? Ja to co innego, na przykład.

– To nie przez żadną… my po prostu…

– Przestań. – Kotowicz był wyraźnie zirytowany. Zajął miejsce za biurkiem i spojrzał z powagą na Malickiego. – Michał, tak nie może być. Nie wiem, jak to zrobicie, ale musicie się uspokoić. Poza tym… ta wasza bieganina za Iwoną jest daremna. Rozmawiałem z nią o jej mężu… w ogóle ją trochę podpytałem o różne sprawy. I muszę powiedzieć, że dziewczyna nawet nie wie o waszym istnieniu, a wy rozpętujecie mi tu trzecią wojnę światową. I nawet nie próbuj mi wyjeżdżać ze mną i Eweliną, bo wiem, że to chcesz teraz zrobić. – Zawiesił na chwilę głos, obserwując, jak Malicki zaciska usta i odwraca wzrok. – Zaprosiłeś ją gdzieś na dziś?

– Na jutro… na pizzę – wycedził Michał przez zęby, nadal nie patrząc na szefa.

– To odwołaj to. Natychmiast.

– Ale…

– Natychmiast, powiedziałem. Ona przyjmuje te wasze oznaki dobroci, bo jest tu sama i trochę zagubiona, a nie dlatego, że na was leci. Myśli o was jak o świetnych kumplach z pracy, którzy pomagają jej się zaaklimatyzować… Ale jeśli tylko się zorientuje, w czym rzecz, albo wy… w końcu przyczaicie, jak się sprawy mają, ktoś będzie bardzo cierpiał… za bardzo. I co wtedy?

Michał pokiwał lekko głową na znak, że zrozumiał.

– Idź już – powiedział spokojnie Tomasz. – A jak zjawi się Marcin, powiedz, żeby do mnie przyszedł.

Po wyjściu Malickiego przez kilka chwil nic do siebie nie mówili. Brenner uśmiechał się pod nosem, a Kot mocno się nad czymś zamyślił. Kusiło go, żeby pociągnąć Rafała za język o tę wypowiedź na temat tracenia rozumu z powodu kobiet, skoro wciąż był pod wpływem i najwyraźniej nie krępował się, by o tym mówić. Czuł przez skórę, że chodzi o Justynę, ale ostatecznie pomyślał, że nawet jeśli tak jest, to chyba niekoniecznie chce znać szczegóły.

– Więc nie skusisz się na kawę? – zapytał, włączając laptopa.

– Nie. Będę się zbierał. To znaczy zadzwonię do Grażyny, żeby po mnie przyjechała. O cholera!

– Co się stało?

– Kompletnie zapomniałem, że jej nie ma. Pojechała rano do Radomia.

Tomek zmrużył oczy, szukając czegoś w pamięci.

– Do żony tego kolegi Justyny?

– Tak, do Kasi i jej dzieci. Chciała, żebym z nią jechał, ale, jak widzisz, tu ciągle coś się dzieje.

– Hm… – mruknął Kot.

– No co? Coś się stało?

– A nie… Przez moment pomyślałem, żeby może ruszyć sprawę Justyny z tego kierunku.

– Ale że jak? – Brenner zmarszczył czoło. Najwyraźniej jasne myślenie nie przychodziło mu zbyt łatwo.

– No, wiesz… za pośrednictwem jej męża, tej całej Kasi.

– W sumie… – Rafał postukał palcem o blat biurka. – Zastanowię się nad tym. Może to jest myśl. Tak czy inaczej nie zaszkodzi, jak pojadę pod ten Radom i zorientuję się w sytuacji. W tym czasie może głowa Mrozowskiego nieco ostygnie i sam do nas przyjdzie. Lecę, Kocie. Powodzenia, trzymaj towarzystwo dalej za mordy, niech wiedzą, kto tu rządzi. – Podniósł się i podał dłoń Kotowiczowi. – Powodzenia.

– Nie dziękuję. – Tomek się uśmiechnął.

Rozdział 4

Przez dobrą minutę Łukasz nic nie powiedział, tylko rozglądał się wokoło, jakby ostatnie słowa Gogola w ogóle do niego nie dotarły.

– Ale jak to… zwymiotowała? – zapytał w końcu, krzywiąc się lekko.

– No, mówię ci. – Kostek chichotał. – Haftnęła, aż miło, prosto na tego martwego szuszaka.

Łukasz spojrzał na niego z niesmakiem.

– Ona go zabiła?

– Nie! Już tam był, to znaczy martwy i… i trochę pokancerowany, chyba przez jakieś odłamki.

– O ludzie! I to zrobiło na niej takie wrażenie? Trudno mi w to uwierzyć.

– No, nam właśnie też. – Gogol pokiwał głową. – To się nigdy wcześniej nie zdarzyło. Coś przed wyjściem na czyszczenie tych budynków mówiła, że dziwnie się czuje, ale nikt nie zwrócił na to uwagi. Wczoraj była z tobą, więc podejrzewamy, że szamaliście jakieś paskudztwo.

– Ale mnie nic nie jest. Jadłem to samo.

– To nie wiem. – Kostek wzruszył ramionami. – W każdym razie było to dość zabawne.

– Rzeczywiście – mruknął Łukasz i wrócił do rozglądania się po okolicy. – Żona rzygająca na martwego taliba jest bardzo zabawna.

– Oj, tam, wyluzuj. Wiesz, jak jest z Malinką: zawsze jakieś niespodzianki.

Łukasz obdarzył Gogola morderczym spojrzeniem.

– No co? – Uśmiechnął się Kostek przymilnie. – Mówię, jak jest. Nie ściemniam.

Meyer pokręcił głową z niedowierzaniem, nie przestając obserwować wejścia do budynku będącego w centrum zainteresowania jego i Kostka.

– Kto to jest? To on? – Wskazał na młodego chłopaka o skośnych oczach, który pojawił się w drzwiach.

– Nie. – Kostek spojrzał przez małą lornetkę i wydął usta. – To jeden z ich grupy, ale nie o niego nam chodzi.

– Ale gdy się ten „właściwy” pojawi, to co chcesz z nim zrobić?

– Najpierw, żebyś potwierdził, że to ten, który był u was na budowie, czego ty właśnie nie zrobiłeś, a potem trzeba go będzie ściągnąć… to znaczy powie się naszym, żeby go śledzili i zajęli się nim… odpowiednio.

– Aha… – Łukasz zerknął na wyświetlacz komórki. – Siedzimy w tym dżipie od pół godziny. Nikt się nami nie „zainteresuje”?

– To możliwe. Ale w sumie o to też nam chodzi, robaczku. Jeśli się zainteresuje, będziemy na stówę pewni, że jesteśmy we właściwym miejscu.

– To ktoś nas obstawia w ogóle? – Meyer rozejrzał się wokoło z wyraźną irytacją.

Gogol spojrzał na niego z politowaniem.

– Nie, żabciu, normalnie siedzimy tu sobie samiutcy i nikt o nas nie wie. Oczywiście, że jesteśmy obstawieni.

– Chwilami żałuję, że się w ogóle odzywałem w tej sprawie – westchnął Łukasz.

– Ale jakiej niby?

– No, jak zobaczyłem te zdjęcia u Justyny i tego człowieka na nich.

– Dobrze się czujesz? – Kostek popukał palcem w czoło. – Twoja żona jest w grupie najemników, która śledzi typów spod ciemnej gwiazdy, a na twojej budowie zjawia się jeden z nich… Rzeczywiście, trzeba było nic nie mówić, bo to na pewno przypadek.

Łukasz się uśmiechnął.

– Wiem, wiem. Tak tylko mówię. Staram się nie myśleć, że jedno z drugim ma coś wspólnego, ale to naprawdę mało prawdopodobne, znając życie… Co to w ogóle za ludzie, hm?

– Ot, takie tam łobuzy, które robią różne niemiłe rzeczy innym ludziom.

– Co na przykład?

– Malinka nie opowiadała?

Łukasz pokręcił głową.

– Hm… to dziwne, bo oni jej najbardziej chyba zapadli w pamięć… z tego, co zrozumiałem.

– Dlaczego?

– Bo mówiła, że tylko z nimi miała koszmary po wyjeździe stąd. Konkretnie z takim jednym przyjemniaczkiem, którego kiedyś ganiała po targu, po tym samym, na który szedłeś ze świętej pamięci swoim kolegą.

Meyer wyprostował się i spojrzał na Kostka przenikliwie.

– On był w tej samej grupie?

– A więc coś mówiła. – Gogol się uśmiechnął. – Tak, to ta sama grupa, która szkoli samobójców wysadzających się tu i ówdzie. Są dobrzy, wierz mi.

– Zamachowiec samobójca może nie być dobry?

– Może. Może odstawić taką lipę, że nic tylko na zmianę śmiać się i płakać, i przyznawać nagrodę Darwina. Jak ci w Ghazni, o których opowiadał kiedyś Żółw. Jeden jechał samochodem, takim półciężarowym, po dach wypełnionym saletrą i TNT. Miał plan, że wjedzie w bramę i się wysadzi, wtedy na dźwięk wybuchu czterech jego kolegów miało wyjść z kryjówek, wewnątrz bazy oczywiście, wpaść do czterech schronów i też się w nich nieco rozerwać.

– Ale po co do schronów?

– Bo po takiej eksplozji, kto tylko może, biegnie do schronu, głównie cywile i ci, co akurat nie są pod bronią. Rozumiesz? Chcieli zrobić sieczkę, mielonkę…

– No i co się stało?

– Ten od ciężarówki nie przewidział, że wóz nie udźwignie ładunku, no i mu się dwieście metrów od bramy rozkraczył na amen. Coś tam próbował jeszcze z nim walczyć i był tym tak zajęty, że w tym czasie zdążył podjechać do niego rosiek i przyłożyć mu serią z trzydziechy bez ostrzeżenia.

– A pozostali?

– Cóż, jak pech, to na całego. Pamiętasz tę akcję, z której wróciliśmy, a ty u nas czekałeś na Malinkę?

– Pamiętam.

– No, to wtedy Malinka domyśliła się, że tych miejsc, z których będą walić, jest pewnie więcej. Skontaktowała się z tymi specjalsami, co nam samolot pożyczyli, i oni naprawdę wyniuchali jeszcze ze trzy bazy w górach. No i jak ten szuszak z saletrą na bazę jechał, to nasze GWO akurat dostało gridy na jedną z nich i wypalili z dany, więc ci czterej pomyśleli, że to ich kolega się wysadził. Wpadli do schronów i… bach.

– A w środku nikogo nie było? – Łukasz się roześmiał.

– Nie. I tylko szkoda tych, co musieli ich potem skrobać. Najlepsze było to, że jak się wysadzili, to ludzie nie wiedzieli, o co chodzi, i niektórzy pobiegli do tych schronów. Wtedy niejeden podobno haftował, jak nasza Malinka dziś rano albo i lepiej. Więc, odpowiadając na pytanie: tak, samobójcy mogą spartolić robotę.

– No a ta grupa? Ta, za którą biegacie?

– Nie, oni nie odstawiają fuszerki. Najgorsze jest to, że są nie do wytrzebienia. Zlikwiduje się jeden obóz, to powstają trzy następne. A ten koleś, którego rozpoznałeś na miejscu, zajmuje się werbowaniem narybku.

– I co niby miałby robić na naszej budowie? – Meyer ściągnął brwi. – Może naprawdę nie był tam z mojego powodu, tylko szukał młodych adeptów?

– Może…

– Oni znają Justynę? Wiedzą, kim jest?

– Podejrzewam. Nie pierwszy raz uganiamy się za ich ludźmi, żeby zapobiec ich wysadzeniu się. I my też jesteśmy skuteczni. Akcja z tym, jak Malinka zastrzeliła zamachowca na targu, była głośna na pół Kabulu, a wiesz… dla tych ludzi zginąć z rąk kobiety to gorzej niż wszystko inne.

– Ona go zastrzeliła?

– No, a co niby miała z nim robić? – Kostek chichotał. – Uciąć sobie pogawędkę przy herbatce? Gdyby go nie zabiła, nie miałbyś żony, nawet byś jej nigdy nie poznał.

– Boże – szepnął Łukasz, opierając głowę na dłoni. – To jakiś obłęd. To znaczy, że oni po prostu ścigają Justynę!

– E, bez przesady. – Gogol się skrzywił. – Po pierwsze, trochę jej tu nie było, a po drugie, Malina to nie jedyna kobieta, która lata po Kabulu za złymi ludźmi. Moim zdaniem tu i tak jest bezpieczniejsza niż w tej całej Warszawie.

– Niestety, muszę się zgodzić z tobą – westchnął Meyer.

– A, właśnie… – Gogol chrząknął cicho, jakby zbierał się do powiedzenia czegoś trudnego. – Ptaszki ćwierkają, że nie ma już wśród nas dobrej przyjaciółki twojej ślubnej.

– Kogo znowu?!

– Angie?

– A gdzie niby miałaby być? Jak dla mnie jest jej o wiele za dużo w moim… naszym życiu. Mogłaby trochę zniknąć… na jakiś czas przynajmniej.

– Tyle że my słyszeliśmy… jakoby zniknęła bardziej bezpowrotnie.

– Nie rozumiem.

– No… że ktoś ją… – Gogol zrobił gest na krtani niewidzialnym nożem.

– Kiedy niby?

– Jakiś tydzień temu. W południowej części miasta znaleziono zwłoki kobiety… białej, skróconej o głowę. Od tego czasu nasza słodka Angelina nigdzie się nie pojawiła.

– Daj spokój – prychnął Łukasz. – Narobiłeś mi nadziei.

– A co? Żyje?

– Żyje! Jeszcze dziś w nocy Justyna paplała z nią przez telefon z dobrą godzinę.

– Może to nie ona?

Meyer spojrzał na Gogola jak na idiotę.

– No co? – obruszył się Kostek.

– Ta kobieta na południu, ta z uciętą głową, to jakaś znajoma Angie. Sama nam mówiła o tym chyba ze trzy dni temu.

– Koleżanka z CIA?

– Nie mam pojęcia. Nie interesuje mnie to. Wiem jedynie, że wmieszała się w coś bardzo ryzykownego i nie zabezpieczyła się odpowiednio… No, zaufała nie temu, co potrzeba.

– Jasne.

– A tak poza tym to kobiety powinny zarabiać więcej od mężczyzn, skoro pracują w takim kraju.

– Przecież zarabiają… przynajmniej Malina.

– Jak to? – Łukasz wyprostował się gwałtownie.

– No tak. Malinka zawsze kosiła najwięcej kapusty, z racji narażania się, oczywiście.

– Naprawdę?

– Aha. – Kostek pokiwał energicznie głową. – I nikt się u nas z tym nie kłócił, dopóki nie zjawiło się takich dwóch debili, z którymi chodziła do szkoły w Poznaniu, ale im to nic nie pasuje.

– Boże, ja tej swojej żony nie rozgryzę nigdy.

– Nie martw się, nie jesteś jedyny, mężu Maliny. Wiesz, jak się czuliśmy, kiedy okazało się, że Malina i Angie to przyjaciółki? Przecież ostatnimi czasy De Soto była naszym największym wrogiem. Ile my żeśmy przed jej ludźmi uciekali! A potem ile oni uciekali przed nami! – Kostek roześmiał się i pokręcił głową na to wspomnienie. – Jak banda debili wodzona za nosy przez dwie niepozorne baby. Musiały mieć z nas niezły ubaw.

– Justyna tłumaczyła mi to inaczej…

– Proszę cię, Łukasz. – Kostek spojrzał na Meyera błagalnym wzrokiem. – Ja oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że poniekąd chroniły w ten sposób obie grupy, bo gdyby doszło do konfrontacji, to nie wiem, kto by z tego wyszedł żywy, ale poza tym miały zabawę na całego, wierz mi.

– Ale na czym ten konflikt polegał?

– Konflikt interesów. Oni ścigali samobójców, my też. Dla nas likwidacja jednego przystojnego modela w pasie z kolekcji haute couture TNT przed wysadzeniem się, na przykład w porze lunchu jakiegoś ambasadora, to kupa szmalu. Dla nich… prestiż i dowód na to, że są potrzebni. Potem okazało się, że podzieliły „rynek” zamachowców między siebie, po równo.

– A mówią, że kobiety nie potrafią się dogadać.

– Nie znasz mojej żony i jej przyjaciółek.

– Poznałem twoją żonę, jestem w stanie to sobie wyobrazić.

– No właśnie. Wracając do głównego wątku… Grupa Angie odkryła dwa obozy szkolące przyszłych rozrywkowych chłopaków… i dziewczyn też, niestety. My jeden. Więc, jak się zapewne domyślasz, nie mogło być po równo. No to zorganizowały to tak, że jednak było. Tak się składa, że ten, którego zlikwidowała Malina, był z grupy Angie, więc…

– Zaczęli was nienawidzić.

– Nienawidzić bardziej niż dotychczas. – Kostek uniósł palec wskazujący, zaznaczając wagę swoich słów. – Nawymyślali na nas niestworzone historie… normalnie byliśmy chodzącymi potworami. Szło o to, żeby zaczęły nas ścigać inne grupy łapiące złych najemników…

– Zaczynam się gubić.

– Robaczku, ja nawet jeszcze nie zacząłem. Samo CIA też nas ścigało i parę innych agencji różnej maści. A tymczasem Malinka i Angie wymieniały się informacjami i ani my ich, ani oni nas nie złapali. Mało tego, nigdy się nawet do siebie nie zbliżyliśmy. Kłopoty zaczęły się wówczas, gdy ktoś się zorientował, że De Soto prawdopodobnie pomaga nam w jakiś sposób, i doniósł do Agencji. To było już po wyjeździe Maliny.

– Kto to był? Ktoś od was?

– Hm… my wtedy nie wiedzieliśmy, że dziewczyny tak sobie kolaborowały, więc trudno było podejrzewać kogokolwiek, ale dziś wydaje nam się, że był to ktoś z grupy innych najemników albo nawet od tych samobójców… to znaczy ich szefostwa. Chcieli się pozbyć De Soto i to im się udało. I to tak skutecznie, że według CIA Angie pracuje dla grupy werbującej samobójców. Wyobrażasz to sobie?

– To oni w tej Agencji jacyś idioci są? Chyba da się coś takiego sprawdzić.

– Właśnie… – Gogol zamyślił się na chwilę. – To jest bardzo dziwne. Malina z Jamalem uważają, że chodzi o coś więcej, ktoś załatwił w ten sposób jakieś wewnętrzne porachunki. Byli do tego stopnia zdesperowani, że w końcu przestali się czepiać nas, wmawiając nam, że De Soto działała na naszą szkodę. Maliny już nie było, nie miał kto tego prostować…

– No a teraz? Agencja dalej jej szuka?

– I to jak! Kiedy powiedziałeś, że ta skrócona o głowę pani to jej przyjaciółka i że Angie o jej śmierci wiedziała, od razu przyszło mi do głowy, że wykorzystała ją po to, żeby udawać martwą. Taka okazja może się nie powtórzyć, bo myślę, że zyskała dobry miesiąc, zanim się połapią, że nic jej nie jest.

Łukasz już się nie odezwał. Wpatrywał się w obserwowany budynek, a że zaczynało się ściemniać, co chwilę zerkał przez lornetkę z noktowizją. Po mniej więcej dziesięciu minutach przed wejściem pojawiło się dwóch młodych chłopców, którzy postali chwilę i naradzali się ze sobą – tak to przynajmniej wyglądało z perspektywy dżipa – po czym weszli do środka.

– No i mamy kolejnych zombie – westchnął Gogol, sięgając pod kurtkę po broń.

– Kogo?

– Tak na nich mówimy: zombie. Idzie taki na ciebie tylko po to, żeby cię zabić, ale sam nie boi się śmierci, bo już czuje się martwy i tylko strzał prosto w głowę może go zatrzymać.

Łukasz zacisnął usta, czując, że robi mu się naprawdę nieprzyjemnie. Do tej pory, gdy spotykał przestępców, zawsze istniała ta cienka granica, której żaden, nawet największy bandzior, nie chciał przekraczać. Widział wiele razy, jak wielki, zły i zdesperowany facet łamie się w obliczu przystawionej mu do czoła broni. Jednak kogoś, kto zamierza zabić siebie, żeby zginęli inni, nie widział nigdy.

– Co się dzieje? – zapytał po chwili, wyczuwając, że Kostek jest gotowy, by gdzieś ruszać z pistoletem.

– Coś. Nie ma tego z budowy, ale jest jakiś ruch, sądząc po tym, że zmieniło się ustawienie naszych na budynku.

Łukasz rozejrzał się, ale nie widział, by na okolicznych dachach ktoś się poruszał.

– Mam coś robić? Iść za tobą?

– Jesteś policjantem. – Kostek się wyszczerzył. – Działaj, jak umiesz najlepiej.

W tym momencie z budynku wyszedł jeden z widzianych przed chwilą chłopców. Odwrócił się w ich stronę i wymierzył, jak się zdawało, z jakiejś broni. Łukasz z Kostkiem nie widzieli, co to było, ale, nie czekając na nic, wyskoczyli z auta, by się schronić na jego tyłach i ustawić do strzału. Nie było to jednak konieczne, bo zanim przyjęli postawę, usłyszeli huk i gdy spojrzeli w stronę wejścia, chłopak leżał na ziemi, prawdopodobnie martwy.

– Bullet – wyjaśnił cicho Gogol. – Nasz snajper go zdjął. Zaraz pewnie się zacznie.

Rzeczywiście, z budynku wypadło kilku uzbrojonych w AK mężczyzn, którzy zaczęli walić na oślep i we wszystkich kierunkach. Meyer ze zdumieniem odkrył, że bardzo łatwo było w nich trafić, i zanim się zorientował, położył przynajmniej dwóch ze swojej broni, którą dostał od Andrzeja w dniu przyjazdu.

– Pamiętaj – krzyknął Gogol. – Wal powyżej szyi. Jeśli mają na sobie pasy, to mogą je w każdej chwili zdetonować.

Łukasz skinął głową. Uważał jednak, że równie dobrze mogły być zdetonowane drogą radiową przez kogoś z budynku, dlatego był przekonany, że należy dostać się do środka i zlikwidować tych, którzy tam byli. Dał Gogolowi znak głową i zrobił pytającą miną. Kostek potwierdził, że rozumie, i przebiegł za jego plecami na drugą stronę ulicy pod ścianę jakiegoś domu, przykląkł i skinął ręką na Meyera.

– Możemy podejść bliżej – powiedział, gdy Łukasz był przy nim. – Z okien nas nie trafią, a poza tym nasi chronią nas ogniem.

Ruszyli więc, przyklejeni do muru, w stronę wejścia. Wtedy Łukasz kątem oka zauważył dwie sylwetki biegnące nisko na ugiętych nogach, zmierzające najwyraźniej w tym samym kierunku co oni, ale Gogol musiał ich znać, bo nie zatrzymał się ani na sekundę. Mężczyźni uzbrojeni byli w karabinki. Dopiero po kilkudziesięciu metrach Meyer rozpoznał w nich kolegów Justyny z grupy, choć nie mógł sobie przypomnieć ich imion.

We czterech zajęli pozycje przy drzwiach wejściowych. Do środka wchodzili, komunikując się tylko na migi i Meyer czuł się zupełnie tak samo, jak podczas którejś z akcji w CBŚ. Później też było podobnie: szybkie przemieszczanie się na piętro, wchodzenie do kolejnych pomieszczeń, robienie zamieszania, obezwładnianie zatrzymanych… Tylko twarze ludzi, których tam znaleźli, były zupełnie inne. Praktycznie nikt nie stawiał oporu. Młodzi mężczyźni, prawie dzieci, siedzieli wystraszeni na podłodze, nie wiedząc, co mają ze sobą zrobić w takiej sytuacji. Nikt nawet nie próbował chować rzeczy, które leżały wokoło nich – pasów, skrzyń z metalowymi kulkami, kabli, środków wybuchowych, zapalników. Dla Łukasza taka sceneria była zupełnie nowa i przez ułamek sekundy miał nawet poczucie, że to nie jest rzeczywistość, tylko jakiś film. Trzech najemników zajęło się krępowaniem i rozbrajaniem ludzi, ale Meyerowi coś w tym wszystkim nie pasowało. Złapał Kostka za rękaw.

– Gogol, coś jest nie tak.

– To znaczy?

– Tu są same dzieci. A gdzie się podziali ci, co nimi dowodzą?

Oczy Gogola zrobiły się duże jak spodki. Rozejrzał się uważnie wokoło, po czym spojrzał w sufit.

– Dach – szepnął. – Idziemy!

Łukasz przeskakiwał po trzy stopnie naraz. Gogol na swoich krótkich nogach i przy krępej budowie ciała nie miał takiej możliwości, ale wcale nie był wolniejszy od Meyera. Dopadli do otwartego włazu na płaski dach i ostrożnie wyjrzeli na zewnątrz.

– Jest ich dwóch – szepnął Kostek. – Stoją przy krawędzi. Wchodzimy.

Łukasz chciał go zatrzymać, żeby powiedzieć, by ich nie zabijał, ale nie zdążył tego zrobić. Gogol wyskoczył z włazu i oddał strzał. Uciekający mężczyzna dostał w ramię, nie zdołał utrzymać równowagi i spadł z dachu, znikając im z pola widzenia.

– Gdzie drugi? – Kostek był wyraźnie pobudzony i gotowy do walki.

Meyer obejrzał się i zobaczył, że człowiek ów zmierza w przeciwną stronę, chcąc najwyraźniej przeskoczyć na dach kolejnego domu. Gogol też go dostrzegł, wymierzył, ale nie zdołał trafić, bo Łukasz w ostatniej chwili trącił jego ramię.

– Co robisz? – syknął wściekły Kostek.

– Zostaw – powiedział spokojnie, ale stanowczo Łukasz i podbiegł do ściganego, który upadł na kolana, gdy usłyszał huk strzału. Przygniótł szyję mężczyzny do ziemi stopą i zaczął go przeszukiwać.

– Zwariowałeś?! – Gogol dopadł do nich z przerażeniem w oczach. – Mógł być cały w ładunkach wybuchowych…

– Nie mógł być. – Łukasz po kolei opróżniał kieszenie człowieka, który coś próbował do niego mówić. – Skoro to ich dowódca, to sam w życiu się nie wysadzi. Poza tym to ten, co był na budowie. Nie możecie go zabić, podobno jest wam potrzebny.

– Serio? – Kostek nachylił się nad mężczyzną, złapał go za gęste czarne włosy i przekręcił i tak wykręconą głowę. Człowiek jęknął z bólu. – Rzeczywiście, wygląda jak ten ze zdjęcia. Podam chłopakom po radiu.

Po dziesięciu minutach zeszli na dół z zatrzymanym mężczyzną, nie tylko skrępowanym, ale też z zasłoniętymi oczami. Łukasz nie wiedział, po co to zrobili, ale nie dociekał. Zresztą, kiedy zajrzał do jednego z wozów, który nagle pojawił się na miejscu zdarzeń, zauważył, że zrobiono tak ze wszystkimi dzieciakami wyprowadzonymi z budynku.

– A co z ciałami? – zapytał Kostka.

– Też zabiorą.

– Naprawdę?

– Tak. Trzeba im porobić zdjęcia do identyfikacji. Musimy wiedzieć, kogo powykreślać z naszych katalogów. – Uśmiechnął się, choć wcale nie wyglądał na wesołego. – Jedźmy stąd. My się tu już do niczego nikomu nie przydamy.

– Mogłeś mnie uprzedzić, że będę częścią jakiejś większej akcji – powiedział Łukasz, kiedy zajęli miejsca w dżipie.

– Nikt nie wiedział, że będzie większa.

– No ale przygotowaliście się jak na wojnę.

– Zawsze tak robimy – westchnął Kostek. – Nawet jeśli to tylko dmuchanie na zimne. Malina mówiła ci o tym, jak siedziała w sklepie?

– Mówiła.

– No, to jak ona tam siedzi z Alim, to jest obserwowana przez co najmniej kilka osób. Zawsze jesteśmy gotowi na najgorsze… przynajmniej staramy się być.

– Rozumiem… Zawieziesz mnie?

– Oczywiście. – Gogol skinął głową. – Ale tylko pod warunkiem, że poczęstujesz mnie wódeczką.

Łukasz uśmiechnął się pod nosem i pokręcił głową. Justyna patrzyła niezbyt przychylnym wzrokiem na codzienne picie alkoholu, nawet jeśli wszyscy wokoło tłumaczyli to ochroną przed skutkami obcego klimatu. Ale dziś wieczorem Justyny miało nie być, a Łukasz bardzo chciał się rozluźnić po dość zaskakującym dniu.

Jechali długo. Kostek kluczył po wąskich uliczkach, rozglądając się uważnie, czy nie są śledzeni. Miasto wyglądało gdzieniegdzie na opustoszałe, ale mieszkańcy po prostu siedzieli w swoich domach. Dopiero centrum, które musieli przejechać, przypominało w miarę normalną stolicę, z otwartymi do późna sklepami, restauracjami i kolorowymi reklamami. Meyer za każdym razem, gdy przejeżdżał przez skrzyżowanie, gdzie zginął Irek, odczuwał przygnębienie. Patrzył przez okno na grupę roześmianych młodych ludzi i myślał o tym, jak niewiele trzeba, żeby zamienić to miejsce w pole śmierci.

– No, to jesteśmy – wesoły głos Gogola rozproszył pochmurne wspomnienia. – Ale… albo zapomniałeś zgasić światło przed wyjściem, albo masz niespodziewanych gości.

– Co? – Łukasz zerknął w górę. Rzeczywiście, w oknach wynajmowanego przez niego mieszkania świeciło się światło. – Ale… może to Justyna?

– Chodźmy sprawdzić – stwierdził Kostek, wyłączając silnik.

W mieszkaniu zastali Jamala, który robił sobie herbatę, dzwoniąc metalową ręką o naczynia.

– A co ty tu robisz? – wypalił bez wstępów Kostek.

– Pst. – Jamal przyłożył palec do ust. – DeeDee śpi.

– Jak to?

– Źle się czuła. Przywiozłem ją, bo nie chciała zostać u nas.

– Gogol? – Łukasz patrzył pytająco na kolegę.

– Mówi, że twoja ślubna źle się czuła. Śpi, więc możesz do niej zajrzeć.

Zaniepokojony nie na żarty Meyer poszedł do sypialni, tymczasem Gogol zaczął przeszukiwać półki kuchenne.

– Co ty robisz? – zmarszczył czarne czoło Jamal.

– Szukam czegoś do picia.

– Weź herbatę.

Kostek spojrzał na Jamala z niesmakiem.

– Sam ją sobie pij. Chcę wódki. O, jest! – Ucieszył się na widok opróżnionej do połowy butelki absolutu, po czym otworzył lodówkę. – Jeszcze tylko lód by się przydał. To o co chodzi z naszą królewną? Chora jest?

– Nie wydaje mi się. – Jamal się skrzywił. – Jest… jak by to powiedzieć… w depresji.

– W czym?

– No… jest mocno przybita. Coś ją trapi… chyba. A jak wasza obserwacja?

– Człowieku! – Kostek machnął ręką. – Normalnie, ja z Łukaszem mogę chodzić na akcje i żaden terrorysta się nam nie oprze. Złapaliśmy tego z budowy.

– O! – Jamal z wrażenia rozlał nieco herbaty. – Czyli że nasz informator miał rację co do miejsca, tak?

– Miał rację – skinął głową Kostek. – Tam była mała wytwórnia pasów, kamizelek i może nawet innych ładunków. Wszystko było: zapalniki, TNT, kulki, nadajniki… No i kupa dzieciaków.

Jamal chciał coś powiedzieć, ale w kuchni zjawiła się bardzo blada Justyna.

– Co to znaczy, że byłeś na akcji z Łukaszem? – Spojrzała na Kostka, jakby chciała go zabić wzrokiem.

– O, masz! – Gogol przewrócił oczami.

– Co „o, masz”? On z nami nie pracuje, nie wolno ci go narażać. To są niebezpieczni ludzie.

– Malina, litości! Twój stary to maszyna, a ty go niańczysz jak dzidziusia.

– A gdyby mu się coś stało?

– To ja pójdę do pokoju – mruknął Jamal, przechodząc obok nich. Rozmowa była prowadzona po polsku, a poza tym wolał nie znajdować się w polu rażenia, gdy Justyna była w takim stanie ducha.

– Co by mu się stało? To stary glina, był na takich akcjach pewnie setki razy…

– Ale nie tutaj!

– Justynka. – Za jej plecami pojawił się Łukasz. – Może powinnaś się znowu położyć? Martwi mnie twoja bladość…

– Odczep się! – Odskoczyła gwałtownie i, omijając Łukasza łukiem, poszła do pokoju, gdzie na kanapie siedział już Jamal.

– Masz babo placek. – Gogol spojrzał na Łukasza z bardzo wymowną miną. – Wszystko źle. Pij tę wódkę tutaj, żeby znowu nie było awantury.

Panowie wychylili po setce i również udali się do pokoju. Justyna nawet na nich nie spojrzała, tylko siedziała obok Jamala zawinięta w pled. Wyglądała, jakby miała zaraz umrzeć. Łukasz z Kostkiem usiedli naprzeciwko przy niskim stoliku. Jednoręki przyglądał im się z lekkim rozbawieniem, ale też nic się nie odzywał.

– Malinka – zaczął w końcu Kostek. – Czy wszystko w porządku? Z tobą, znaczy się.

– Nie – burknęła, krzywiąc się. – Nie jest w porządku.

Spojrzała żałośnie na męża wielkimi, pełnymi łez oczami. Taki widok zazwyczaj wywoływał w Łukaszu wielkie emocje, aż ściskało mu się serce. Miał wrażenie, że w takiej chwili niczego by jej nie odmówił. Podniósł się i podszedł do kanapy, a Jamal dyskretnie zajął jego miejsce obok Gogola. Meyer usiadł, obejmując Justynę, która położyła mu głowę na kolanach i rozpłakała się głośno.

– Myślisz, że powinniśmy wyjść? – zapytał Jamal Kostka, ledwo ruszając ustami.

– Siedź! Bo nie wiadomo, jak zareaguje.

Łukasz głaskał Justynę po głowie i plecach, czekając, aż się nieco uspokoi.

– Justyś, co się dzieje?

– Nie chcę już tu być.

– Gdzie?

– W Afganistanie. Chcę do domu.

– Już nam dużo nie zostało. Przecież niedługo wracamy.

– Ale ja już nie chcę tego robić – chlipała, pociągając nosem.

– Czego? Pracować z nimi?

– No, tego… Nie chcę zabijać. W ogóle nie chcę na to patrzeć. To okropne. Ten martwy chłopak rano… mam już dość.

Kostek dyskretnie tłumaczył Jamalowi przebieg rozmowy. B.B. zmarszczył czoło, gdy usłyszał ostatnią jej część. Łukasz spojrzał na niego z miną świadczącą o tym, że sam nic z tego nie rozumie.

– Justynko. – Nachylił się znowu nad żoną. – Nie chcesz wracać do pracy?

– Nie. Nie chcę. To bez sensu. Nie nadaję się do tego. Powinnam być w ciepłym domu i gotować obiady…

Gogol popatrzył na Meyera z wyrzutem.

– Ej! Dajesz jej jakieś prochy? Gada jak potłuczona. To nie nasza Malina.

Jamal złapał go za rękaw.

– Daj spokój – szepnął. – Trzeba ją zostawić. Niech dojdzie do siebie przez kilka dni i zobaczymy.

– No dobra – mruknął Gogol. – Jak chcesz. Nie ma co tu siedzieć. Jedźmy.

Wyszli po cichu z mieszkania. Justyna, jak się zdawało, w ogóle tego nie zauważyła.

– Idź do łóżka. – Łukasz wytarł jej policzek. – Ja się wykąpię i też odpocznę, OK?

Pokiwała głową, wstała i poszła do sypialni. Nie spała, kiedy kładł się obok niej.

– Powiesz mi, co się tak naprawdę stało? – zapytał w ciemnościach.

– Nic. – Wzruszyła ramionami. – Po prostu już dłużej nie mogę. Coś… pękło we mnie i nie chcę nawet patrzeć na broń, na tych ludzi…

– W porządku. – Odgarnął jej z czoła grzywkę i pogładził po policzku.

– Naprawdę złapałeś tego z budowy?

– Naprawdę. Wiesz, co teraz z nim zrobią?

– Będą przesłuchiwać, dopóki im nie powie, po co tam był… i ogólnie wszystkiego.

– Zabiją go?

– Po wszystkim wydadzą policji. Afgańczycy go rozstrzelają albo powieszą. Pewnie zrobią z tego jakąś pokazówkę.

– Rozumiem. A ty… co ty myślisz o tej sprawie?

– Co mam myśleć?

– No… co on naprawdę u nas robił?

Justyna uniosła się na łokciu i spojrzała na Łukasza przenikliwie. W jej oczach odbijały się światła z ulicy.

– Myślę, że był przez Jasminę.

– Jak to?! – Tego Łukasz się nie spodziewał. – Ale jej od dawna nie ma.

– Ale wciąż jest ta szemrana grupa, z którą ona utrzymywała kontakty. Nikt tak naprawdę nie wie, po co się u Andrzeja zatrudniła, jak do niego trafiła, dlaczego w Kabulu… no i dlaczego zniknęła.

Łukasz pokiwał głową i wyciągnął ramię do Justyny, która położyła się na jego piersi i niemal od razu zasnęła.

Rozdział 5

Jeszcze zanim dojechał w okolice Radomia, wiedział, że próba podejścia Justyny od strony rodziny Bąków nie ma większego sensu. Postanowił więc w ogóle nie zaczynać tego tematu. Wjechał na podjazd, ale nie zdążył nawet wysiąść, bo drzwi jego auta otworzyły się gwałtownie i długie chude ramionka oplotły jego łysą głowę.

– Rafał! – cieszył się Kuba. – Przyjechałeś do mnie! Grażyna mówiła, że nie przyjedziesz.

Brenner złapał chłopaka i wysiadł z auta, trzymając go na rękach.

– Namyśliłem się – powiedział ze śmiechem. – Nie mogłem sobie odmówić takiej przyjemności.

Grażyna siedziała z Kasią w kuchni przy stole. Pochylały się nad jakąś wielką książką kucharską.

– Oho! Chyba coś dobrego będzie do jedzenia. – Rafał postawił Kubę na podłodze i wyciągnął dłoń do jego mamy.

– To się jeszcze okaże. – Puściła do niego oko. – Zależy, czy będziesz grzeczny.

Brenner zdjął płaszcz, który powiesił przy drzwiach, i poszedł do łazienki. Grażyna przyglądała mu się uważnie kątem oka.

– Coś się stało – szepnęła do Kasi.

– Co niby?

– Nie wiem jeszcze, ale widzę po jego zachowaniu, że coś zaszło.

– Moim zdaniem wyglądał normalnie.

– Nie. – Skrzywiła się Grażyna. – I ta nagła zmiana decyzji co do przyjazdu świadczy o tym najlepiej.

– Naprawdę?

– Tak. Pewnie nie będzie chciał mówić, ale gdyby ci się udało, podpytaj go dyskretnie, co u Justyny i Łukasza.

– Chyba wszystko w porządku. – Kasia przyglądała się Grażynie ze zdziwieniem. – Kostek nic ostatnio nie mówił.

– Nieważne. Zapytaj…

Rafał wyszedł z łazienki i dopiero wtedy zauważył stojący pod ścianą kojec, w którym siedziały bliźniaki, to znaczy jeden maluch leżał na pleckach i gaworzył do jakiejś zabawki, a drugi stał oparty na wyprostowanych nóżkach, usiłując wyjrzeć na zewnątrz. Brenner podszedł do niego, na co bobas zareagował drżeniem całego ciała, dając do zrozumienia, że natychmiast chce znaleźć się na rękach.

– Popatrz, Graża, jaki fajny. – Rafał nachylił się i wyciągnął dziecko z kojca. – W ogóle się mnie nie boi.

– On by się nawet czarownicy nie wystraszył – mruknęła Kasia znad książki. – Niczego się te dzieci nie boją.

– Jakie ma ładne oczka – zachwycał się Brenner, który jak się zdawało, nie słyszał uwagi Kasi. – Jakie małe łapki. Grażynka, pamiętasz, jaka była nasza Martynka? Też taka malutka i śliczna. Ależ szkoda, że tak szybko wyrosła.

– Brenner, a ty to dobrze się czujesz? – Grażyna spojrzała na męża z politowaniem. – Pamięć to ty masz dobrą, ale krótką. Ile razy się użalałeś, że mogłaby wreszcie urosnąć i iść do szkoły, bo tylko te pieluchy, kupy, nocne wstawanie i na rękach trzeba nosić.

– Bez przesady. – Rafał wzruszył ramionami i uśmiechnął się do dziecka. – Co ta ciocia opowiada za głupoty? To wszystko nieprawda. O, patrzcie, jak nóżki prostuje. Jak małe szpileczki.

Do kuchni wpadł z powrotem zdyszany Kuba, który stanął przed Rafałem.

– Pójdziesz do mnie? – Szarpnął go za rękaw. – Muszę ci coś pokazać.

– No to pójdę, skoro musisz.

– Ale odłóż bliźniaka – zażądał chłopiec.

– Nie rozkazuj mi. – Rafał udawał groźnego. – Z bliźniakiem albo wcale.

– No dobra – westchnął Kuba. – Niech będzie. Zawsze tylko te bliźniaki.

Do momentu, kiedy dzieci nie zasnęły w swoich łóżkach, wszystko w domu kręciło się wokół nich. Kąpanie, karmienie, przebieranie, a w wypadku Kuby i małej Kasi, która wcale nie była taka mała – odrabianie lekcji i wykłócanie się o wybór stroju na następny dzień.

– Zawsze, gdy robi się w końcu cicho, odczuwam przez dobre pół godziny jakiś niepokój. – Kasia się uśmiechnęła, siadając za stołem w kuchni. Była wyraźnie bardzo zmęczona. – Ale panie inspektorze… pan tak z pustymi rękami do nas zawitał?

– Ależ pani Bąk, oczywiście, że nie z pustymi. – Rafał sięgnął do małej torby, z którą przyjechał. – Wino z najwyższej półki.

– Co to znaczy? – Roześmiała się Grażyna. – Że stało na najwyższej półce w sklepie, czy że kosztowało dziewięć dziewięćdziesiąt zamiast piątki?

– Nie. Dziewiętnaście dziewięćdziesiąt, moja droga.

– No, to rzeczywiście, masz gest. Polej, skoro już taki uprzejmy jesteś.

Przez kolejną godzinę Brenner opowiadał o swoich wrażeniach z pobytu w Biurze. O wizycie u Brzezińskiego nie wspomniał ani słowem.

– A wiecie, po czym poznałem, że Kot jest dobrym szefem? Bo kiedy tam byłem, to nawet mnie nie zauważyli, wszyscy wpatrywali się w niego jak w święty obraz i słuchali go z największą czcią. Chłopak naprawdę daje radę. Oczywiście, wciąż ma skłonności do mazgajenia się i szukania dziury w całym, ale przynajmniej nie rozkleja się przy nich.

– A przy tobie się rozkleił? – Grażyna uśmiechnęła się pod nosem.

– Bo to raz!

– Ale czy dziś się rozkleił?

– Też. Gadałem z nim dość długo o… różnych rzeczach, między innymi o tej całej Ewelinie…

– Czekaj! – przerwała mu Kasia. – Tej, co z mężem Justyny…

– Tak, tej samej. No więc są razem i nieźle im się układa, ale dla Kotowicza to oczywiście powód do zmartwienia, bo czuje się nieswojo, kiedy kobieta go nie bije i nie wyzywa.

– Boże – westchnęła Grażyna. – Koszmar. Ale ja mu się nie dziwię, tyle lat czekania, aż się wiedźma zamieni w księżniczkę… Więc jak dostał tę księżniczkę, to tylko czeka, aż zamieni się w wiedźmę.

– Żona, ty to jak poetka jakaś. – Roześmiał się cicho Rafał, uchylając od razu przed pacnięciem w potylicę. – Ale to i tak nie jest najlepsze. Słuchajcie, chłopaki byli dziś na akcji, którą szykowali od dawna…

Brenner ze szczegółami opowiedział historię z porannych manewrów swojej dawnej komórki, doprowadzając obie panie do łez.

– To który w końcu dał z liścia Lenartowi? – Grażynie trudno było złapać oddech ze śmiechu.

– Nie ustalono, ale sprawa w toku. Poza tym to nie był liść, ale poważny cios, bo twarz Zbycha wyglądała naprawdę kiepsko. Podejrzewam Malickiego, ale Słomkowski już nie raz nas zaskoczył.

– Ale chwilę. – Kasi coś nie dawało spokoju. – O co im poszło tak naprawdę? Mówiłeś, że o kobietę.

– Szkoda gadać. – Brenner machnął ręką. – Kot ściągnął z Węgorzewa taką młodą policjantkę, Iwonę. Dziewczyna dopiero co wyszła z posterunkowej, którą była nieco za długo, ale okazało się, że jest zdolna i chętna do nauki, no i bardzo chciała być w tej grupie… A Malicki to stary kawaler, który wziął ślub ze służbą. Jako funkcjonariusz jest specjalistą i nikt mu nie podskoczy, ale jeśli chodzi o kobiety, to już nie za bardzo. Słomkowski… w zasadzie podobnie. Teraz, jak o tym pomyślę, to widzę, że obydwaj są do siebie podobni pod wieloma względami, tyle że Marcin dodatkowo jest mały i niepozorny, i czasem wygląda tak, jakby się bał własnego cienia.

– I co? I od razu się w niej zakochali? – zapytała Grażyna.

– Tak to wyglądało. – Brenner potarł twarz. – Hm… wiecie, trochę z tymi facetami popracowałem, to nieco się orientuję, co im pod kopułami może siedzieć.

Grażyna o mało nie zachłysnęła się winem i wiele wysiłku kosztowało ją to, by nie zacząć histerycznie się śmiać.

– Tacy dwaj ciągle tylko w robocie przebywają – kontynuował Rafał. – A jak nie w robocie, to w domu, bo muszą po tej robocie odpocząć, skoro siedzieli w niej dwadzieścia godzin. Kobiet się boją, więc nigdzie się nie ruszają, nikogo nie zapraszają, kompleksy leczą sukcesami w pracy… I zjawia się młoda dziewczyna, nieco zagubiona… Jeszcze zagubiona, bo jak się rozkręci, to będzie co innego…

– A oni wietrzą łatwy łup – dopowiedziała Kasia z figlarnym uśmiechem.

– Tak. Początkowo wydaje im się, że może wreszcie się uda, bo dziewczyna jest miła, chętnie wychodzi, spotyka się… A potem i tak nic z tego, bo ona przestanie być obcą z prowincji, odnajdzie się i ułoży życie. I dlatego uważam, że Kot rozegrał to dobrze.

– Brenner, a może wy to źle rozumiecie? – Grażyna zmrużyła oczy, patrząc przenikliwie na męża. – Może któryś jej się naprawdę podoba?

– Iwona jest zamężna.

– O… to… to zmienia postać rzeczy. – Grażyna pokiwała głową. – I co ten mąż robi?

– Został w domu i nie chce się przenosić, szantażując żonę na różne sposoby.

– Ale czemu?

– Bo chce, żeby wróciła i żeby koniecznie było jak wcześniej.

– No ale taka praca to duża szansa – zauważyła Kasia. – Także finansowa. To chyba ważne.

– Nie wszyscy mężczyźni tak uważają, kochana – powiedziała z przekąsem Grażyna. – Gdybym ja dostała superofertę gdzieś daleko, Brenner na stówę nie ruszyłby dupy z Warszawy.

– Ej. – Rafał spojrzał na nią z lekkim wyrzutem.

– No co? Wiem, jak jest. Mogłabym miliony zarabiać, a nie zrobiłbyś tego dla mnie.

– Patrzcie, jaka pewna się znalazła – mruknął Rafał, sięgając po butelkę z winem.

– No, historia zna przypadki, że mąż za żoną pojechał… daleko. – Kasia spojrzała wymownie na Brennera. – I został.

Rafał uśmiechnął się krzywo, udając, że jej uwaga nie zrobiła na nim większego wrażenia.

– A, właśnie! – Grażyna postanowiła wykorzystać okazję. – Skoro o tym mowa. Zdaje się, że niedługo wracają, prawda?

– Kto wraca? – Brenner zmarszczył brwi.

– No, Justyna z Łukaszem. Kasiu, kiedy mają zjechać?

– Za trzy tygodnie… – Kasia zaczęła szukać w pamięci. – Chyba coś koło tego.

– Cholera! – syknął Brenner, odwracając wzrok.

– Co się stało? – Grażyna zamrugała, patrząc wymownie na Kasię. – Coś nie tak?

– Nie… – Rafał potarł dłonią łysinę. – To znaczy… oni nie powinni teraz wracać.

– Ale czy coś się stało? – Grażyna poważnie się zaniepokoiła.

– Ech… miałem nic nie mówić… Są pewne komplikacje i musimy wyjaśnić niektóre sprawy.

– „Musimy”?! Rafał, o czym ty w ogóle mówisz? Śledztwo podobno zamknięte, a ty nawet tam nie pracujesz.

Brenner nie odpowiedział. Nachylił się nad kieliszkiem z winem i zaczął się nad czymś zastanawiać.

– Widziałem się dziś z Brzezińskim – powiedział w końcu cicho, jakby mówił do trunku na dnie kieliszka.

– O nie! – Grażyna oparła się bezradnie na krześle. – Znowu to samo.

– Z premierem? – Oczy Kasi zrobiły się duże jak spodki. – W sprawie Justynki i jej męża?

Rafał pokiwał głową.

– Tak. I z Rasiakiem. Słuchajcie, oni naprawdę nie powinni teraz pojawiać się w Warszawie. Z tego całego Kabulu też mogliby gdzieś wyjechać. Kaśka, nie orientujesz się, czy można by ich jakoś zatrzymać tam albo przenieść?

– Nie mam pojęcia. – Kasia rozłożyła szeroko ręce.

– Niech Brzeziński to załatwia. – Grażyna była oburzona. – To są jego polityczne rozgrywki.

– Ale dotyczą życia Meyerów – powiedział cicho. – Chodzi o to, że ktoś musi z nimi porozmawiać… Z Justyną, bo tu chodzi o jej przeszłość.

– To z nią porozmawiaj. – Dla Grażyny sprawa była oczywista. – Zadzwoń do niej.

Rafał spojrzał na nią tak, jakby z powodu jej słów zrobiło mu się bardzo przykro.

– No co? Co się tak… A, racja! Zapomniałam. – Machnęła rękami.

– Co się stało? – Kasia była wyraźnie zdezorientowana. – O czym zapomniałaś?

– Justyna nie rozmawia z moim mężem – szepnęła Grażyna. – Odrzuciła go.

– Grażyna! – Rafał zrobił się purpurowy.

– Nic nie mówię. – Przewróciła oczami, po czym znowu pochyliła się w stronę Kasi. – Rafał się zakochał, a Justynka go nie chciała.

Z początku Kasia jakby nie rozumiała, ale po chwili zaczęła się śmiać.

– O matko! Ależ wy jesteście zabawni. – Chichotała, trzymając się za brzuch.

Brenner odwrócił wzrok i pokręcił głową.

– Czemu robisz ze mnie idiotę? – wyrzucił żonie.

– Oj, przepraszam. – Pogładziła go po ramieniu. – Miałeś taką żałosną minę, że nie mogłam się powstrzymać.

– Daj spokój, Rafał. – Kasia wycierała łzy z policzków. – Po prostu przypomniał mi się Kostek, który kiedyś zadurzył się w jednej sąsiadce. Normalnie myślałam, że umrę ze śmiechu. Jak się tylko zjawiała na horyzoncie, wciągał brzuch i próbował być wyższy. O, tak. – Wciągnęła swój brzuch i uniosła głowę.

Brenner nie wytrzymał i też się roześmiał.

– Jesteście wiedźmy. – Pokiwał groźnie palcem. – Kobiety….

– Wiem, wiem. – Grażyna głaskała go po głowie. – No, to powiedz, co z tą Justyną i co jej grozi.

– Sam nie wiem… My po prostu w ogóle tego śledztwa nie rozwiązaliśmy, a wszystko przez nią.

– Przez Justynę? Czemu niby?

– Bo nic nie wiemy o jej przeszłości. Ona… o matko, jak wam to powiedzieć? Ona w pewnej kwestii zachowuje się irracjonalnie, bez sensu… Uważamy, że tak naprawdę porwano ją przez Afganistan, ten poprzedni pobyt, ale dopóki ona nie będzie łaskawa sobie przypomnieć, co się tam wtedy stało, to ten, kto zlecał, ciągle będzie chciał ją zabić.

– Boże! – Kasia zasłoniła dłonią usta. – Aż tak?

– No ale podobno macie i porywaczy, i zleceniodawcę… – argumentowała Grażyna. – Wszystko się poskładało do kupy. Sam mówiłeś. A teraz nagle twierdzisz, że to przez Afganistan?

– Problemem okazało się wojsko. Porwanie wyciągnęło na światło dzienne niezły syf, zasłaniając nam widok na to, co najważniejsze. Byliśmy ciągle czymś rozproszeni: a to jej dowódcami, a to pamiętnikami, tą głupią firmą… bo każdy nagle zaczął się podejrzanie zachowywać, odgrażać się jej, chcieli stawiać ją przed sądem, znowu powołać do wojska… Cyrk, w którym umknęło sedno sprawy. I dlatego ktoś z głową na karku musi do niej pojechać i wyciągnąć to, co ona na pewno wie, tylko zapomniała nam powiedzieć.

– Mam! – wyrwała się Kasia. – Niech Bambi jedzie.

– Kto? – Grażyna potrząsnęła głową.

– Nie pojedzie – westchnął Brenner. – Brzeziński już z nim rozmawiał.

– Oj, to szkoda. – Z Kasi jakby uszło powietrze. – Ale zaraz! Dlaczego miałby nie jechać? To też jego sprawa, on też tam wtedy był.

– Poczekaj, nie denerwuj się – uspokoił ją Rafał. – Dajmy mu kilka dni. Jak zobaczy, że nikt się nie odzywa, to przyjdzie sam. Ja z nim wtedy porozmawiam.

– Nie wiem, kto to jest Bambi, ale dlaczego twój Kostek nie mógłby tego zrobić? – odezwała się Grażyna. – Jest na miejscu.

– Kostek? – Kasia popukała palcem w czoło. – Sama słyszałaś: potrzebny jest ktoś z głową na karku, a nie mały pajac. Mrozowski załatwi to lepiej, będzie wiedział, o co pytać.

– Dobrze wiedzieć, że nie tylko moja żona ma mnie za bęcwała. – Brenner wydął usta i postukał palcem o brzeg kieliszka.

– Widziałaś? – Grażyna spojrzała wymownie na Kasię. – Nie odpuści żadnej okazji.

– Widziałam. – Kasia się uśmiechnęła. – Rafał, porozmawiaj z tym Bambim. Niech się nie wygłupia, a oni niech wreszcie bezpiecznie wracają.