Diana Palmer

Zbuntowana

Tłumaczenie:

Monika Krasucka

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Abby zerkała nerwowo przez ramię. Kolejka do kasy teatru była bardzo długa, a ona wymknęła się z domu podstępem, mówiąc Justinowi, że wybiera się do muzeum. Bogu dzięki, Calhoun jest daleko. Jak zwykle pojechał gdzieś w interesach i miał wrócić dopiero późnym wieczorem. Gdyby wiedział, co porabia jego podopieczna, na pewno byłby okropnie zły.

Abby uśmiechnęła się do siebie, zadowolona z własnej przebiegłości.

Prawdę powiedziawszy, każdy, kto chce mieć do czynienia z Calhounem Ballengerem, musi być przebiegły. On i jego starszy brat Justin przyjęli Abby pod swój dach, gdy była piętnastoletnim podlotkiem. Niewiele brakowało, a zostaliby przybranym rodzeństwem. Widać jednak los chciał inaczej, bowiem matka Abby oraz ojciec młodych Ballengerów zginęli w wypadku samochodowym zaledwie dwa dni przed planowanym ślubem. Ponieważ po zrozpaczoną dziewczynę nie zgłosił się nikt z rodziny, Calhoun zaproponował bratu, by wzięli na siebie prawną opiekę nad nieletnią Abigail Clark, co też się stało, oczywiście całkiem legalnie i zgodnie z literą prawa.

Tak więc wedle prawniczej nomenklatury Calhoun był kuratorem Abby. Na jej nieszczęście tak bardzo przejął się tą rolą, że nawet nie zauważył, jak z nastolatki zmieniła się w młodą kobietę.

Abby westchnęła ciężko. Tu jest pies pogrzebany. Calhoun ubzdurał sobie, że trzeba trzymać ją pod kloszem. Przez ostatnie miesiące musiała wykłócać się z nim o każdą randkę. Jak on na nią patrzył, kiedy mówiła, że chce wyjść wieczorem z domu! Istna komedia. Nawet z natury poważny Justin podśmiewał się ze staroświeckich poglądów brata.

Za to Abby w ogóle nie było do śmiechu. Zakochana po same uszy w Calhounie, bardzo przeżywała, że traktuje ją jak małe dziecko. Dwoiła się więc i troiła, by pod jego blond czupryną wreszcie zaświtało, że ona jest już kobietą. Wszystko na nic. Calhoun był niewzruszony w swojej ignorancji.

Abby niecierpliwie przestąpiła z nogi na nogę. Prawdę powiedziawszy, nie miała pojęcia, jak poderwać takiego faceta jak on. Wprawdzie nie był już takim kobieciarzem jak w czasach pierwszej młodości, ale nadal pokazywał się w nocnych klubach San Antonio w towarzystwie szykownych ślicznotek. A Abby usychała z miłości. Na dodatek sama nie była ani szykowna, ani śliczna. Niestety! Ot, przeciętnej urody dziewczyna z prowincji, która mimo nieprzeciętnej figury nie od razu rzuca się w oczy.

Po długich deliberacjach wymyśliła wreszcie, jak przyciągnąć uwagę Calhouna. Sprawa jest prosta: musi stać się taka jak jego dziewczyny, czyli obyta i doświadczona. Możliwe, że realizację planu rozpoczęła nie najlepiej – występ męskiej rewii tanecznej z pewnością nie jest idealnym rozwiązaniem, ale w prowincjonalnym Jacobsville nie ma wielkiego wyboru. Kiedy Calhoun dowie się, że widziano ją na takim przedstawieniu, może nareszcie pojmie, że ona wcale nie jest już niewiniątkiem, za jakie ją uważa.

Starannie wygładziła szarą kraciastą spódnicę i poprawiła schludny kok. Wiedziała, że długie i gęste kasztanowe włosy są jej największą ozdobą, zwłaszcza gdy nosi je rozpuszczone. Właściwie duże szarobłękitne oczy też nie są złe. Podobnie jak przepiękna, brzoskwiniowa cera i ładnie wykrojone usta. Mimo tych niewątpliwych atutów i tak była święcie przekonana, że bez pełnego makijażu wygląda blado i nieciekawie. Na dodatek biust ma ciut większy, niżby sobie życzyła, a nogi trochę za długie. Jej przyjaciółki są raczej niskie i filigranowe, więc czasem czuła się przy nich jak tyczka. Zdegustowana, z niechęcią pomyślała o swojej powierzchowności. Szkoda, że nie jestem niewysoką, zgrabną ślicznotką, westchnęła.

Zresztą, co tam. Ze swoją urodą wygląda na starszą, niż jest, a tego wieczoru będzie to na pewno dużym plusem.

Na samą myśl o tym, co ją czeka, zalśniły jej oczy. Bo wreszcie cóż złego w tym, że dziewczyna chce sobie popatrzeć na występ seksownych tancerzy? Przecież musi jakoś zdobywać doświadczenie. A skoro Calhoun nie pozwala jej spotykać się z chłopakami, którzy wiedzą, w czym rzecz, musi poszukać innych sposobów. Jej troskliwy przybrany brat bardzo pilnował, by umawiała się wyłącznie z rówieśnikami, a kiedy już któryś po nią przyszedł, Calhoun najpierw długo mu się przyglądał, a potem robił niepotrzebne uwagi o tym, jak często czyści broń, lub dosadnie wyłuszczał, co myśli o seksie przed ślubem. Nic więc dziwnego, że rzadko który chłopak miał ochotę umówić się z Abby powtórnie.

W lutym wieczory bywają chłodne nawet w południowym Teksasie. Abby zaczynała marznąć, więc szczelniej otuliła się welwetową kurtką i uśmiechnęła się porozumiewawczo do stojącej obok młodej dziewczyny, która podobnie jak ona dygotała z zimna. Kolejka przed Teatrem Wielkim była tego wieczoru wyjątkowo długa. Na nic zdały się liczne protesty oburzonych mieszkańców Jacobsville, którym nie podobał się pomysł wykorzystywania jedynej sceny w mieście do tak frywolnych rozrywek. Ostatecznie obrońcy moralności przycichli, a młode kobiety stawiły się tłumnie, by na własne oczy przekonać się, czy olbrzymia popularność tancerzy jest w pełni zasłużona.

Abby setny raz pomyślała sobie, że gdyby Calhoun zobaczył ją w tym miejscu, chyba padłby trupem. Blond czupryna stanęłaby mu dęba, a oczy ciskałyby gromy. Za to Justin, jak to Justin, przyjąłby całą sprawę ze stoickim spokojem.

Fizycznie obaj bracia byli do siebie bardzo podobni: ciemnoocy, postawni, dobrze zbudowani. Mimo to Calhoun był znacznie przystojniejszy i weselszy. Małomówny Justin lubił samotność i rzadko szukał towarzystwa. Był wyjątkowo uprzejmy i szarmancki wobec kobiet, ale nigdy z żadną się nie umawiał. Całe miasteczko doskonale wiedziało, dlaczego Justin Ballenger stał się takim odludkiem – wszystko zaczęło się od tego, że kilka lat wcześniej Shelby Jacobs odrzuciła jego oświadczyny, czyli po prostu dała mu kosza.

Działo się to w czasach, gdy Ballengerowie byli biedni jak myszy kościelne. Wprawdzie dzięki smykałce do interesów Justina i marketingowym zdolnościom Calhouna zbili wkrótce olbrzymią fortunę na tuczu bydła, ale kiedy Justin uderzał w konkury, był jeszcze bardzo ubogim chłopakiem. Lokalna plotka głosiła, że pochodząca z zamożnej rodziny panna nie widziała w nim odpowiedniego kandydata na męża. Justin przełknął odmowę, ale od tamtego czasu bardzo się zmienił. Zamknął się w sobie i zgorzkniał. Abby natomiast zupełnie nie potrafiła zrozumieć, dlaczego osoba tak sympatyczna jak Shelby Jacobs obeszła się ze starszym Ballengerem w taki sposób. Mimo to lubiła ją, podobnie jak jej brata Tylera.

Kiedy stojąca przed nią dziewczyna wreszcie kupiła bilet, Abby z ulgą sięgnęła do kieszeni po pieniądze. Już miała je podać kasjerce, gdy jakaś nieznana siła odciągnęła ją brutalnie na bok.

– Nic dziwnego, że ta kurtka wydała mi się znajoma! – Calhoun cedził słowa przez zęby, mierząc ją groźnym wzrokiem. – Jak to dobrze, że zdecydowałem się wracać przez miasto. Gdzie Justin? – warknął. – Wie, że tu jesteś?

– Powiedziałam mu, że idę na wystawę do muzeum – przyznała z rozbrajającą szczerością, patrząc Calhounowi odważnie w oczy. Czuła, że płoną jej policzki, ale tak było zawsze, gdy młodszy z braci był blisko.

Mimo wszystko lubiła to uczucie rozkosznego zamętu i cieszyła się, że jest tak blisko niego. Jej radości nie mącił nawet fakt, że jak zwykle jest na nią strasznie zły.

– No co? Przecież to jest pewien rodzaj wystawy, prawda? – broniła się, widząc jego minę. – Tyle że zamiast posągów ogląda się żywych facetów…

– Boże… – Calhoun zerknął na tłumek podekscytowanych kobiet, po czym energicznie ruszył do swojego białego jaguara, ciągnąc Abby za sobą.

– Nie wrócę z tobą do domu – zaprotestowała, wiedząc, że opór jeszcze bardziej go rozjuszy. – Chcę zobaczyć to przedstawienie. Calhoun! – wrzasnęła, kiedy bez słowa podniósł ją do góry i wziął na ręce.

– Człowiek nie może ruszyć się z domu na krok, bo zaraz przychodzą ci do głowy szczeniackie pomysły – zrzędził. – Poprzednim razem pod moją nieobecność szykowałaś się na wycieczkę nad jezioro Tahoe z tą całą Misty Davies.

– Gratuluję! Udało ci się powstrzymać mnie od jeżdżenia na nartach – rzuciła drwiąco.

Za skarby świata nie przyznałaby się, jak jej dobrze w jego ramionach. Ciepło mocnego ciała rozgrzewało ją, a zapach i oddech na policzku wprawiały ją w wewnętrzne drżenie i budziły nieznane dotąd emocje.

– O ile sobie dobrze przypominam, miałyście jechać z jakimiś chłopakami – wypomniał jej.

– Co będzie z moim samochodem? Mam go tu zostawić? – zapytała, ignorując jego uwagę.

– Dlaczego nie? Tylko głupiec połaszczyłby się na coś takiego – burknął.

Instynktownie wydłużył krok, gdyż czując ją tak blisko, z każdą chwilą robił się coraz bardziej niespokojny.

– No wiesz! – obruszyła się. – Przecież to śliczne małe autko!

– Którego nigdy w życiu byś nie kupiła, gdybym to ja zamiast Justina pojechał z tobą do salonu – odparł zirytowany. – Ja nie wiem, dlaczego on cię tak rozpieszcza. Naprawdę byłoby lepiej, gdyby ożenił się z tą swoją Shelby i spłodził z nią gromadkę dzieci. Tyle razy mu mówiłem, że sportowe samochody są diabelnie niebezpieczne.

– I co z tego, skoro mnie się podobają tylko takie! Sama płacę raty, więc samochód jest mój – ucięła dyskusję.

Z bliska zajrzał jej w oczy.

– Ale jestem dzielna! – zadrwił, ale jego głos zabrzmiał miękko, a wzrok na dłużej zatrzymał się na jej ustach.

Z tego wszystkiego aż zabrakło jej tchu, ale postanowiła trzymać fason. Nie chciała, by wiedział, co się z nią dzieje.

– Niedługo skończę dwadzieścia jeden lat – przypomniała mu z wyrzutem.

Znowu zajrzał jej głęboko w oczy, a ona poczuła się tak, jakby dostała czymś w głowę. Ogarnął ją dziwny bezwład, ręce i nogi zrobiły się ciężkie jak ołów. W dodatku mogłaby przysiąc, że Calhoun też jest nienaturalnie spięty. Przez nieskończenie długie sekundy patrzył jej w oczy, a potem jakby się otrząsnął i poszedł dalej, przyspieszając kroku.

– Wiem, ile masz lat, bo ciągle mi o tym przypominasz – zauważył. – Co z tego, że jesteś prawie dorosła, skoro zachowujesz się jak smarkula i robisz takie głupstwa, jak ta dzisiejsza eskapada.

– Co w tym złego, że chcę zdobyć trochę doświadczenia? – mruknęła nadąsana. – Skąd mam je mieć, skoro na nic mi nie pozwalasz? Chcesz, żebym umarła jako dziewica, czy co?

– Włócz się po takich miejscach, a nie nacieszysz się długo swoją cnotą – odpalił.

Nie lubił, kiedy zaczynała opowiadać takie rzeczy, tymczasem ona uparcie wałkowała ten temat od miesięcy. On zaś nie był ani o krok bliżej od rozwiązania swojego największego dylematu. Rozdrażniony, parł do przodu, wybijając butami nerwowy rytm.

Abby przyglądała mu się ukradkiem. Miał na sobie ciemny wizytowy garnitur i kowbojski kapelusz, tak zwany stetson, w kolorze kremowym. Kiedy przysuwała twarz do gładko wygolonych policzków, czuła ulotny zapach wody kolońskiej, w której dominowała zmysłowa orientalna nuta. Uwielbiała ten zapach. I ten wizerunek przystojnego twardziela. Seksowny i bardzo męski. Zresztą, co tu kryć – Calhoun był dla niej skończonym ideałem. Kochała każdy skrawek jego ciała, każdą naburmuszoną minę, każdy twardy muskuł. Wolała jednak nie myśleć teraz o tym, bo przecież może się łatwo zapomnieć i zdradzić ze swoimi uczuciami. W takich niebezpiecznych chwilach najskuteczniejszą bronią jest ironia.

– Kiepski mamy dzisiaj humor, nieprawdaż? – zapytała drwiąco.

Lubiła grać mu na nerwach i przez ostatnie tygodnie robiła to bezustannie. Ciągle szukała okazji, by go prowokować, a potem patrzeć, jak się na nią złości. Ta zabawa powoli stawała się jej obsesją.

– Jestem już dorosła. W zeszłym roku skończyłam szkołę. Mam dyplom, mam pracę. Jestem asystentką w administracji tuczarni…

– Nie musisz mi o tym przypominać. W końcu z własnej kieszeni zapłaciłem za szkołę i sam ci dałem tę cholerną pracę – rzucił lakonicznie.

– Ależ oczywiście! – zgodziła się, posyłając mu figlarne spojrzenie, które i tak zignorował. Bez słowa otworzył drzwi samochodu i posadził ją na skórzanym siedzeniu. Sam zajął miejsce za kierownicą i z tłumioną furią włączył silnik, by po chwili ruszyć z piskiem opon i pomknąć główną ulicą miasteczka.

– Wiesz, Abby, to naprawdę nie mieści mi się w głowie! Że też nie żal ci pieniędzy na oglądanie paru beznadziejnych facetów zdejmujących z siebie ubrania – westchnął.

– Zawsze to lepiej, niż żeby mieli zdejmować je ze mnie – odparła z humorem. – Chyba się ze mną zgodzisz, prawda? Gdybyś był innego zdania, nie wpadałbyś w furię za każdym razem, gdy idę na randkę z chłopakiem, który choć trochę zna się na rzeczy.

Zniecierpliwiony wzruszył ramionami. Abby ma rację. Denerwował się, że jakiś mężczyzna mógłby ją wykorzystać. Nie chciał, by ktokolwiek tknął ją bodaj palcem.

– Fakt, że gdybym zobaczył, jak jakiś facet zaczyna się do ciebie dobierać, obiłbym mu pysk – przyznał.

– Współczuję mojemu przyszłemu mężowi – roześmiała się. – Już widzę, jak w naszą noc poślubną przerażony dzwoni na policję.

– Jesteś jeszcze za młoda, żeby myśleć o małżeństwie. Masz na to czas.

– Moja matka miała tyle lat co ja teraz, kiedy mnie urodziła – przypomniała mu.

– I co z tego. Ja mam trzydzieści dwa lata i nie jestem żonaty – odparł. – Naprawdę nie ma się do czego spieszyć. Najpierw trzeba trochę pożyć, poznać świat i ludzi.

– Niby jak mam to zrobić, skoro na nic mi nie pozwalasz? – zapytała rzeczowo.

Rzucił jej krótkie spojrzenie.

– Martwi mnie, że chcesz poznawać akurat najmniej odpowiednie rzeczy. Na przykład występy striptizerów. Boże drogi!

– Oni wcale by się nie rozebrali do naga. Mieli tylko zdjąć parę rzeczy. To znaczy prawie wszystko, ale nie do końca.

– Co cię podkusiło, żeby tam pójść?

– Nudziłam się. – Wzruszyła ramionami. – Poza tym Misty oglądała ten występ i mówiła, że jest fajny.

– No tak. Misty Davies – mruknął z dezaprobatą. – Ile razy ci mówiłem, że nie podoba mi się twoja znajomość z tą lekkomyślną bogaczką. Po pierwsze, jest od ciebie starsza, a po drugie, jak na mój gust, trochę za bardzo doświadczona.

– Pewnie, że jest doświadczona. Ona nie ma opiekuna, który zachowuje się jak pies ogrodnika. Nikt się za nią nie włóczy i nie pilnuje jej cnoty – odparła zgryźliwie.

– A szkoda. Ktoś taki bardzo by jej się przydał. Kobiety, które się nie szanują, rzadko stają przed ołtarzem.

– Powtarzasz się, mój drogi. Misty na pewno nie zemdleje z wrażenia, gdy w noc poślubną jej mąż zdejmie spodnie. A ja co? Nigdy w życiu nie widziałam nagiego mężczyzny. Oczywiście nie licząc zdjęć w kolorowych pismach, które Misty… – mówiła z rosnącym ożywieniem.

– Boże drogi! – Gwałtownie wszedł jej w słowo. – Dziewczyno, ty nie masz co czytać, tylko takie pisma?! Nie wolno ci tego robić!

Zdumiona, uniosła brwi i spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.

– Ale dlaczego?

Przez chwilę gorączkowo szukał w myślach sensownej odpowiedzi.

– Dlatego że… – zaczął niepewnie, ale szybko dał za wygraną. – Po prostu nie, bo nie!

– A faceci mogą gapić się na zdjęcia gołych panienek, tak? I nie ma w tym nic zdrożnego. I gdzie tu sprawiedliwość?

Tego było już za wiele.

– Abby, zamknij się wreszcie, dobrze? – zawołał ze złością.

– Dobrze, jak sobie życzysz – odparła łagodnie.

Przez chwilę rzeczywiście siedziała cicho, wpatrując się ukradkiem w ostry profil jego twarzy. Zadowolona z siebie, uśmiechała się kącikiem ust. Calhoun pewnie nigdy się w niej nie zakocha, ale dzięki takim rozmowom przynajmniej nie będzie wobec niej całkiem obojętny.

– Nie rozumiem, skąd ta nagła fascynacja męskim ciałem – odezwał się po chwili, odwracając się w jej stronę. – Wytłumacz mi, skąd to się wzięło.

– Z frustracji. I samotnych wieczorów.

– Nie przesadzaj. Nigdy nie zabraniałem ci wychodzenia z domu – obruszył się.

– Pewnie, że nie. Nie musiałeś. Wystarczyło, że w obecności mojego chłopaka wyciągałeś kolekcję broni palnej i czyszcząc ją, wygłaszałeś staroświeckie poglądy na temat seksu przed ślubem!

– Te poglądy wcale nie są staroświeckie – odparł szorstko. – Wielu mężczyzn ma podobne zdanie na ten temat.

– Co ty powiesz? – zapytała, unosząc w górę brwi. – Czy mam wobec tego rozumieć, że jesteś prawiczkiem?

Przyjrzał jej się z ukosa.

– A myślisz, że jestem? – zapytał tonem, jakiego nigdy dotąd u niego nie słyszała.

Lekko ochrypła barwa jego głosu i aroganckie spojrzenie wprawiły ją w zakłopotanie. Pojęła, że tym pytaniem tylko się wygłupiła. Lepiej było w porę ugryźć się w język. To oczywiste, że Calhoun nie jest cnotliwy.

– To było głupie pytanie – szepnęła, odwracając wzrok.

– Jeszcze jak! – skwitował, dodając mocno gazu.

Z niezrozumiałego powodu obchodziło go, co Abby wie o jego prywatnym życiu. Mógł się tylko domyślać, że wie sporo. Może nawet więcej, niżby sobie życzył. W końcu przyjaźni się z Misty Davies, która obraca się w tym samym towarzystwie co on i bywa w tych samych miejscach. Nie miał złudzeń, że Misty chętnie opowiada Abby o tym, gdzie i z kim go widziała.

Abby poczuła się zbita z tropu. Nie podobała jej się niezręczna cisza, która między nimi zapadła. Wolała też nie myśleć o jego kobietach, więc zmieniła temat.

– Skąd wiedziałeś, gdzie jestem?

– Nie wiedziałem, skarbie – przyznał. Pieszczotliwe słowo brzmiało w jego ustach bardzo naturalnie, nie protestowała więc, gdy tak ją nazywał. – To był czysty przypadek, że zdecydowałem się wracać przez Jacobsville. No więc jadę ja sobie główną ulicą i kogo widzę w kolejce przed teatrem? Ciebie!

– A to pech. Los się chyba na mnie uwziął!

– I nie tylko on – mruknął tak cicho, że nawet nie usłyszała tych słów.

Tymczasem skręcili w drogę prowadzącą do dużego domu w stylu hiszpańskim, w którym mieszkali Ballengerowie. Jadąc wzdłuż rozległych pastwisk, minęli kolonialną posiadłość Jacobsów. Obszerny dom stał dość daleko od drogi, pośrodku łąk, na których pasły się wspaniałe araby czystej krwi.

– Podobno Jacobsowie mają poważne problemy finansowe – zauważyła Abby, spoglądając przez szybę na wielkie bele siana ustawione pod konarami starych dębów.

– Pewnie tak. – Skinął głową. – Po śmierci starego Jacobsa stanęli na krawędzi bankructwa. Tyler tak się zapożyczył, że nie jest już w stanie spłacić długów. Mówią, że stary bez jego wiedzy robił jakieś kiepskie interesy. Jeśli Tyler będzie musiał sprzedać ziemię, poczuje się upokorzony.

– Shelby pewnie też nie będzie lekko – westchnęła Abby ze współczuciem.

– Tylko pamiętaj, żeby nie wspominać o niej przy Justinie – napomniał.

– Gdzieżbym śmiała! On tak zabawnie na to reaguje, prawda?

– Nie wiem, czy rozdawanie kuksańców można nazwać zabawnym.

– Tobie też się to kilka razy zdarzyło – przypomniała mu, robiąc aluzję do niedawnego zdarzenia, którego była świadkiem.

Jeden z nowych pracowników rancza uderzył konia. Calhoun, który widział całe zajście, dopadł go i jednym silnym ciosem powalił na ziemię. Głosem zimnym i ostrym jak stal oznajmił chłopakowi, że musi szukać sobie innej pracy. Nawet nie musiał podnosić głosu. Wystarczyło na niego spojrzeć i już było wiadomo, że to nie przelewki.

Dziwny z niego typ, pomyślała, przyglądając mu się uważnie. Z jednej strony tak wrażliwy, że gdy musi zastrzelić chorego cielaka, ucieka od ludzi, by w samotności odreagować stres. Z drugiej zaś tak porywczy, że kiedy wpada w gniew, ludzie czym prędzej schodzą mu z drogi. Z charakteru trochę przypominał Justina. Obaj bracia byli twardzi i zapalczywi, lecz pod skorupą szorstkości skrywali czułą i wrażliwą naturę. Prawdę mówiąc, niewielu ludzi zdawało sobie sprawę z istnienia jasnej strony ich charakteru. Abby, która przeżyła z nimi pięć długich lat, znała ich chyba najlepiej.

– Dlaczego wróciłeś tak wcześnie? – zapytała, by przerwać krępującą ciszę.

– Dlatego że mam wewnętrzny radar – uśmiechnął się pod nosem – który ostrzega mnie, że planujesz jakiś wyskok. Czułem, że nie usiedzisz w domu i nie będziesz chciała oglądać z Justinem starych filmów wojennych na wideo.

– Myślałam, że wracasz dopiero jutro rano.

– Więc postanowiłaś skorzystać z okazji i popatrzeć, jak paru mięśniaków zrzuca na scenie majtki.

– Bóg mi świadkiem, że się starałam – powiedziała z dramatyczną powagą. – Niestety, nie udało się, więc przyjdzie mi dalej żyć w błogiej nieświadomości.

– A niech to wszyscy diabli! – Roześmiał się na całe gardło. Dawno już zauważył, że żadna kobieta nie potrafi rozbawić go tak jak Abby.

Ostatnio łapał się na tym, że myśli o niej częściej, niż powinien. Może zresztą to kwestia wieku. W końcu od lat żył samotnie, a przelotne związki z kobietami nie dawały mu żadnej satysfakcji. Tylko że z nią nie może być mowy o żadnych erotycznych ekscesach. Ta dziewczyna ma wyjść kiedyś za mąż i lepiej, by o tym pamiętał. Nie ma prawa zabawić się z nią dla własnej przyjemności, musi więc przytłumić rozbudzone żądze. O ile da radę…

Po powrocie do domu zastali Justina w gabinecie, zajętego przeglądaniem ksiąg rachunkowych. W pierwszej chwili obrzucił ich nieobecnym wzrokiem, widząc jednak zirytowaną minę Calhouna i wściekłe spojrzenia Abby, zrozumiał, że coś się święci.

– Jak wystawa obrazów? – zapytał.

– To nie była wystawa obrazów, tylko gołych męskich tyłków – oznajmił Calhoun twardym tonem, rzucając kapelusz na stół.

Dłoń z ołówkiem zastygła w powietrzu. Justin spojrzał na Abby z takim zgorszeniem, że aż się speszyła. Jeśli chodzi o uciechy cielesne, Justin był jeszcze bardziej staroświecki niż Calhoun. Abby nigdy nie słyszała, by kiedykolwiek mówił przy ludziach o intymnych sprawach.

– Co chciałaś obejrzeć? – spytał z niedowierzaniem.

– Występ tancerzy rewiowych – wyjaśniła spokojnie. – No wiesz, taki rodzaj… rewii.

– Ładna mi rewia! – huknął Calhoun. – Zwykły, ordynarny męski striptiz.

– Abby! – Justin skrzywił się z niesmakiem.

– Co? Za parę miesięcy skończę dwadzieścia jeden lat. Mam pracę, prawo jazdy, w każdej chwili mogę wyjść za mąż i urodzić dzieci. Jeśli więc chcę obejrzeć męską rewię – mówiła zapalczywie, ignorując Calhouna, który natychmiast dorzucił słowo „striptiz’’ – mam prawo to zrobić!

Justin spokojnie odłożył ołówek i sięgnął po papierosa. Nic sobie nie robił z pełnych wyrzutu spojrzeń Abby i Calhouna. Jedynym ukłonem w ich stronę było to, że wziął którąś z ośmiu pochłaniających dym popielniczek, podarowanych mu przez nich na święta.

– To, co powiedziałaś, zabrzmiało tak, jakbyś wypowiadała nam wojnę – zauważył.

Abby dumnie uniosła podbródek.

– I tak miało zabrzmieć – przyznała, a zwracając się do Calhouna, dodała ze śmiertelną powagą: – Obiecuję, że jeśli nie przestaniesz mnie kompromitować przy ludziach, wyprowadzę się stąd i zamieszkam z Misty Davies.

– Akurat! – Calhoun natychmiast zapomniał, że ma być opanowany. – Prędzej mi kaktus na dłoni wyrośnie, niż zgodzę się, żebyś mieszkała z tą kobietą – oznajmił kategorycznym tonem.

– A właśnie że z nią zamieszkam!

– Czy moglibyście… – zaczął Justin pojednawczo, ale Calhoun nie dopuścił go do głosu.

– Po moim trupie! – wrzasnął, przyskakując do Abby. – Ta twoja Misty urządza dzikie imprezy, które trwają po kilka dni!

– …przestać krzyczeć i zacząć rozmawiać jak ludzie? – ciągnął Justin.

– I co w tym złego? Misty lubi ludzi. Jest bardzo towarzyska! – zawołała. Mierzyła Calhouna gniewnym spojrzeniem, zaciskając dłonie w pięść.

– Mimo wszystko spróbujcie… – nie dawał za wygraną Justin.

– To lekkomyślna, zepsuta ekscentryczka! – nacierał Calhoun.

– …jakoś się porozumieć! – zagrzmiał Justin, wstając z miejsca.

Nie słysząc wcześniej jego podniesionego głosu, zszokowani potulnie zamilkli. Justin prawie nigdy nie krzyczał. Nie unosił się nawet wtedy, gdy ktoś całkiem wyprowadził go z równowagi.

– Do jasnej cholery, uszy bolą od waszych awantur – zbeształ ich jak dzieci. – A teraz posłuchajcie: rozmawiając w taki sposób, niczego nie załatwicie. Na dodatek zaraz tu wpadną Maria i Lopez, przerażeni, że kogoś mordują. – Ledwie zdążył to powiedzieć, w progu zjawiła się para zaspanych starszych ludzi w szlafrokach. – Widzicie, coście narobili? – zapytał takim tonem, jakby chciał powiedzieć: „a nie mówiłem?’’.

– Co to za hałasy? – zainteresowała się Maria, wtykając do pokoju siwowłosą głowę. – Przestraszyliśmy się, że coś się stało.

– Znowu awantura. Co tym razem zbroiłaś, niñita? – Lopez pokręcił głową.

– Nic – odparła Abby, wzruszając ramionami. – Absolutnie nic.

– Chciała obejrzeć męski striptiz – usłużnie wyjaśnił Calhoun.

– Nieprawda! – zawołała, czerwona jak burak.

– Koniec świata! – jęknęła Maria, łapiąc się za głowę.

Obróciła się na pięcie i poszła do sypialni, mamrocząc coś po hiszpańsku do męża, który podążał za nią, trzęsąc się ze śmiechu.

Małżonkowie pracowali dla Ballengerów od ponad trzydziestu lat, byli więc traktowani jak członkowie rodziny.

– Nie wierzcie mu! – zawołała za nimi Abby. – Wcale tak nie było! – dodała z rezygnacją, przeszywając Calhouna morderczym spojrzeniem.

Ten zaś stał niewzruszony obok biurka brata i wyglądał jak uosobienie elegancji i spokoju.

– Widzisz, co narobiłeś? – zapytała z wyrzutem.

– Ja? Zdaje się, że to ty szukałaś mocnych wrażeń.

– Mocnych wrażeń? – powtórzyła, trzęsąc się ze złości. – No dalej, bądź konsekwentny i powiedz, że nigdy w życiu nie oglądałeś występu striptizerek.

Calhoun niespokojnie przestąpił z nogi na nogę.

– Ja to co innego.

– Pewnie! – zadrwiła. – Kobieta może być seksualnym obiektem, a mężczyzna nie, tak?

– Trafiła cię, stary – skomentował Justin.

Calhoun rzucił im złe spojrzenie i bez słowa wyszedł z pokoju. Abby odprowadzała go triumfującym wzrokiem, zadowolona ze swego małego zwycięstwa. Z drugiej strony jedna wygrana potyczka nie jest wielkim pocieszeniem. Coraz trudniej było jej dogadać się z Calhounem, który z byle powodu kąsał jak jadowity wąż. Sytuacja stawała się patowa, więc musi w miarę szybko wymyślić jakieś rozwiązanie.

Tytuł oryginału:

Calhoun

Pierwsze wydanie:

Silhouette Romance 1988

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Korekta:

Joanna Habiera

© 1988 by Diana Palmer

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o. Warszawa 2004, 2011, 2015

Poprzednio powieść ukazała się pod tytułem Lekcja dojrzałej miłości

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1360-8

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna