EWA GUDRYMOWICZ - SCHILLER

ZATOKA CZARNEJ PERŁY

Copyright by Ewa Gudrymowicz Schiller

Projekt okładki – Sam Aalam

Redakcja i korekta - Katarzyna Szewioła Nagel

ISBN 978-0-9808925-1-2

Wszelkie zdarzenia, sytuacje oraz postacie występujące w tej książce są fikcją i jakikolwiek związek ze zdarzeniami, sytuacjami czy osobami rzeczywistymi, jest przypadkowy i niezamierzony.

Ewa Gudrymowicz Schiller

„Bądź taką kobietą, która poprawi koronę innej kobiecie,

nie mówiąc światu, że się osunęła.”

Autor nieznany

Moim Dzieciom Maćkowi, Marze, Ani i Józkowi, za wszelką pomoc oraz nieustające wsparcie przy pisaniu tej książki jak i poprzednich. I moim wnukom z moją gorącą niezmierzoną miłością. Izabela. Hadi, Noah i Vivienne. Wszyscy jesteście moim całym światem

Ocean rozkładał się jak bezkresny płat szmaragdowej, mieniącej się tkaniny. Miejscami z lekka pofałdowany, a miejscami gładki jak tafla lustra. Tuż przy brzegu jaśniał seledynem i bielą spienionych fal. Dalej rozlewał się całym wachlarzem zieleni i niebieskości, aż po fiolet i granat. Połyskliwa toń mamiła kolorem, a odbijające się w wodzie słońce skrzyło milionami srebrzystych promyków.

Widok był urzekający i tak nierealnie piękny, że przywodził na myśl kiczowatą pocztówkę, albo ilustracje z baśni czytanych w dzieciństwie.

– Nie wyobrażałam sobie, że taki bajeczny zakątek może istnieć na ziemi. Przecież to wygląda jak przedsionek raju, a może nawet sam raj – powiedziała Nina w przestrzeń, stając obok stolika zajętego przez trzy kobiety. Chyba oczekiwała, że zagajenie spowoduje zaproszenie do kompanii, ale siedzące obrzuciły ją tylko nieobowiązującym spojrzeniem. W ich oczach jednak kryły się uśmiechy, więc Nina nie zamierzała dłużej czekać. Zaprosiła się sama.

– Mogę usiąść? Mam na imię Nina. Przyleciałam dzisiaj!

– Oczywiście, że możesz. Ja też przyleciałam dzisiaj, jestem Alex. – Podała jej rękę kobieta o rdzawych krótkich włosach, zwijających się na głowie w zabawne pierścionki. Patrząc na nie miało się wrażenie, że żyją własnym życiem, nie zawsze w zgodzie z właścicielką.

– A ja jestem Oliwia, a to Victoria.

– Ale mów do mnie Vicki – odezwała się wskazana młoda kobieta.

Nina usiadła i dopiero teraz przyjrzała się towarzyszkom. Dwie mogły mieć około trzydziestki, a Alex chyba dobiegała czterdziestu, czyli ona – Nina, znajdowała dokładnie po środku.

– Cieszę się, że mnie przygarnęłyście, nie jestem nieśmiała, ale nie lubię pierwszych chwil w nowej sytuacji.

– Nikt chyba za nimi nie przepada, ale tu przyjechałyśmy na relaks i nie mamy zamiaru się stresować żadnymi konwenansami – powiedziała Oliwia.

– Zwłaszcza że oprócz relaksu dadzą nam trochę w kość– dodała Vicki.

– W kość? – zdziwiła się Alex.

– W pozytywnym sensie, oczywiście, ale przecież wiesz, że w programie jest oczyszczanie ciała i duszy. Więc oprócz jogi wyobrażam sobie jakieś głodówki oczyszczające, biegi i sama nie mam pojęcia co jeszcze.

– Ciekawa jestem, jak oni chcą tę duszę oczyścić, bo z ciałem to wiadomo – wtrąciła z przekąsem Nina.

– Ja myślę, że jogą, jakąś medytacją, afirmacją i temu podobnymi – dodała niepewnie Oliwia

– Zobaczymy! W każdym razie nie mam zamiaru robić nic, na co nie będę miała ochoty. Ale przyznać trzeba, że miejsce jest przecudowne – podsumowała Alex.

– No! Już patrząc na to, człowiek się czuje oczyszczony z brzydkich myśli czy intencji. Lepszy w środku. Taki Eden mogła stworzyć tylko ręka Stwórcy – weszła jej w słowo Vicki.

– Nie widziałaś jeszcze zachodu słońca. Przyznam wam, że sporo zachodów słońca oglądałam w różnych częściach świata, ale takiego jak wczorajszy, jeszcze nie.

– Mówisz jak osiemdziesięcioletnia staruszka, Oliwio. Jeszcze niejeden przed tobą i może nawet piękniejszy.

– Mam nadzieję, ale chyba takiego jak tu, to nigdzie na świecie nie zobaczę. Sama się przekonasz, Alex, już za parę godzin.

– Oliwia ma rację – wykrzyknęła wstając Vicki. – To coś niesamowitego! Zanim słońce się schowało za te dwa szczyty, czekaj, jak one się nazywają? Otemanu i ten drugi, prześwitywały poprzez chmury nieopisanymi wprost kolorami. Całe niebo nagle zapłonęło purpurą. Wyglądało, jakby wszechświat stanął w ogniu.

To mówiąc dziewczyna rozłożyła ręce jakby chciała otoczyć niebo i stykający się z nim ocean. Wyglądała jak czarodziejka. Ciemne, nieco potargane włosy, spadały na ramiona, oczy błyszczały uniesieniem. Luźna, czerwona, upstrzona czarnymi dużymi kwiatami suknia lekko powiewała na wietrze i zaróżowione podnieceniem policzki sprawiały, że Vicki jakby sama rozgorzała płomieniem.

– Hm, czy przypadkiem nie jesteś poetką, Vicki? Opisałaś to tak, że oczami duszy zobaczyłam płonące niebo – ze zdumieniem zapytała Alex.

– Nie, na szczęście i nie wiem skąd się to u mnie wzięło. Zwykle jestem bardziej rzeczowa. Jestem prawnikiem.

– Jak na prawnika, jesteś niezwykle liryczna! – z przekąsem stwierdziła Nina.

– Czemu na szczęście? Zdolność oddawania na papierze uczuć w formie rymów jest darem, którego nie można zmarnować. Każdy kiedyś przechodził przez fazę pisania wierszy, jak przez odrę czy świnkę.

– No tak i niektórym to nawet zostało – zażartowała Alex.

– Oliwio, a ty czym się zajmujesz, że tak się poderwałaś do obrony poezji? Może to ty piszesz?

– Owszem piszę, ale nie wiersze. Jestem dziennikarką.

– Czyli teraz mamy uważać na każde swoje słowo?

– No oczywiście, że nie. Jestem na wakacjach. Do pracy wracam dopiero za dwa miesiące... po czterech latach przerwy.

– Może będzie ci potrzebny dobry materiał do triumfalnego powrotu?

– Alex, czemu jesteś taka podejrzliwa? Gdybym miała tak niecne zamiary wobec was, nie przyznałabym się, że jestem dziennikarką. Zresztą, prawdę powiedziawszy, nikt mi jakiegoś wielkiego działu nie powierzył, ani żadnych poważniejszych tematów, bo mimo że od studiów minęło już kilka lat, mam bardzo niewielkie doświadczenie w pracy dziennikarskiej. Można powiedzieć, że zaczynam od zera.

– A czemu? – bezpardonowo spytała Nina

– Czy możemy już nie mówić o mnie? Czym wy się zajmujecie?

– To żadna tajemnica. Ja jestem architektem – powiedziała Nina.

– A ja dekoratorem wnętrz – odezwała się Alex.

– Jakim cudem od zachwytów nad zachodem słońca w jednym z najpiękniejszych zakątków na ziemi, przeszłyśmy do gadania o pracy? Tego chyba nikt nie zrozumie. – Uniosła ramiona Alex

– Wszystko to twoja wina Vicki, mówiłaś tak nastrojowo, że zaczęłyśmy się zastanawiać, czy nie jesteś poetką i od tego zaczęło.

– Chyba naprawdę wszystkie potrzebujemy wypoczynku i odcięcia się od wszystkiego, co tam zostawiłyśmy, skoro przy pierwszej luźnej rozmowie zahaczyłyśmy o temat pracy.

*

Zatoka Czarnej Perły – ekskluzywny, choć niezbyt wielki resort na bajecznej Bora-Bora, jednej z wysp Polinezji Francuskiej na Oceanie Spokojnym. Usytuowany częściowo wśród ogrodu, a częściowo na plaży, ośrodek składał się z kilkudziesięciu bungalowów, wyposażonych w niezbędne udogodnienia do spędzenia miesiąca w luksusowych warunkach. Recepcja, restauracja, jak również centrum odnowy biologicznej mieściło się w głównym budynku, do którego wiodły ścieżki poprowadzone poprzez bujną roślinność, o fantastycznych kształtach i kolorach, oraz niespotykanych, urzekających aromatach. Magia tego miejsca przywodziła na myśl dawno czytane baśnie o ogrodach pełnych elfów i dobrych duszków spełniających życzenia, chroniących przed złem oraz skłonnych do wszelkiej, daleko idącej pomocy.

*

Alex weszła do przestronnego, jasnego pomieszczenia, które służyło za pokój jadalny. Z dużych okien, a raczej oszklonych ścian, rozpościerał się widok na przepiękną turkusową lagunę. Nawet z tej odległości widać było, że woda jest krystalicznie czysta.

Po dobrze przespanej nocy czuła się rześko, a świadomość miesiąca odpoczynku, bez telefonów i marudzących, bogatych klientek napawała ją optymizmem. Dzień zapowiadał się przepiękny. Mimo wczesnej pory słońce przygrzewało mocno, a niebo prezentowało bezchmurny błękit. W myślach pogratulowała sobie stroju, który wybrała. Zielone, lniane szorty i biała bluzeczka zapewniały wygodę. Miała czterdzieści jeden lat i mimo gotowania codziennych obiadów dla rodziny zachowała całkiem niezłą sylwetkę. Jej nogi wciąż czuły się dobrze w szortach, a bluzka kształtnie opinała piersi.

Podniosła rękę i palcami przeczesała krótkie, wilgotne jeszcze kędziory. Był to gest, który wykonywała bezwiednie w chwilach niepewności. Nie bardzo wiedziała, gdzie usiąść do pierwszego śniadania na wyspie. Jadalnia wydawała się pełna ludzi.

W tej samej chwili zauważyła Oliwię, która machała do niej, więc Alex już bez cienia wahania, podążyła do stolika, gdzie siedziały pozostałe kobiety.

– Tak sobie pomyślałyśmy, że skoro już poznałyśmy się wczoraj i przed nami te same udręki, to może trzymajmy się razem. Łatwiej będzie to przeżyć. – powitała ją Vicki, a Oliwia i Nina skinęły głowami.

– Mówisz tak, jakbyśmy przyjechały tu na katorgi. Zawsze możemy zrezygnować. Jesteśmy tu przede wszystkim by się zrelaksować – odpowiedziała Oliwia, której taka sama myśl przyszła już wczoraj do głowy.

– Nie, nie, żadnych rezygnacji. Po tym miesiącu mamy się czuć jak nowo narodzone i to nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie. Jedna z moich klientek tu przyjechała i bardzo sobie ten pobyt chwaliła. Właściwie to ona mi podsunęła ten pomysł – stanowczo zaprotestowała Alex.

– A ja życzę sobie również schudnąć, nie tylko się odnowić – dodała Nina, jednocześnie kreśląc dłońmi sylwetkę kobiecą.

– Czy to, co ja widzę przed sobą, to jest całe nasze śniadanie? – Alex pokazała dłonią na talerze które przed chwilą ustawił na stoliku kelner.

– Na to wygląda! – opowiedziała Vicki.

– Nic dziwnego, że nie pozwolili nam iść do restauracji, bo pewnie bez wahania zamówiłabym jajka na bekonie. – Nina aż się oblizała z lubością.

– Wiecie co, ta woda ma jakiś dziwny smak. – Wyraz twarzy Oliwii mógł sugerować wszystko.

– Jak to dziwny? Niedobry, kwaśny? Jaki? – zareagowały natychmiast pozostałe trzy kobiety.

– Nie! To nie to! – Oliwia nadal poszukiwała odpowiedniego określenia.

– Czekaj, ja spróbuję! – odważyła się Vicki.

– No i co? – Patrzyły na nią wyczekująco.

– Dobry. Doskonały! Wyśmienity!

– No właśnie mówię, że dziwny! Zupełnie inny niż woda w Kalifornii! – podsumowała Oliwia.

– Widzicie, jesteśmy zatrute do tego stopnia, że źródlana, krystaliczna woda dziwnie nam smakuje. Spróbujcie same, ona jest jak nektar. – Vicki sięgnęła po szklany dzban.

– Kawa też dobra! Nawet się zdziwiłam, że dostałyśmy. Przecież mamy się oczyszczać, a kawa jakby nie było, to używka! – ucieszyła się Alex.

– Nie ciesz się, to bezkofeinowa! – sprowadziła ją na ziemię Oliwia.

– Wiedziałam, że to byłoby za dużo szczęścia na raz, ale chyba dzięki tej wodzie ma taki dobry smak.

Alex nieznacznie przyglądała się dziewczynom. Ciemnowłosa i długowłosa Vicki, najwyraźniej lubiła zdecydowane kolory, bo dziś ubrała się w żółtą sukienkę bez rękawów. Widocznie musi odreagować codzienne noszenie adwokackiej togi – pomyślała żartobliwie kobieta.

Tymczasem prawniczka pochylała się z uśmiechem do Niny pokazując jej coś w folderze ośrodka.

Nina rzuciła na to okiem i wzruszyła ramionami. Wydawała się szorstka i bardzo pewna siebie Alex nie przepadała za takimi ludźmi. Zachowywali się jakby wszystko wiedzieli najlepiej i świat kręcił się wokół nich. Wygląd Niny też nie wzbudzał aprobaty. Bez wątpienia atrakcyjna, o krągłościach w odpowiednich miejscach i krótkich kasztanowych włosach, że świetlistymi refleksami modnie postrzępionych i świetnie ściętych, sprawiała wrażenie nieco drapieżnej. Zsuwająca się z ramion obcisła bluzka nadawała jej prowokacyjny rys.

Oliwia natomiast wglądała jak dziecko, które zapędziło się w to miejsce przez przypadek i nie bardzo wiedziało jak z tego wybrnąć. Przypomniała Alex jej córkę, Claudie chociaż z pewnością była od niej dużo starsza.

Ładne i wypielęgnowane są wszystkie trzy, ale Oliwia to prawdziwa piękność – skonstatowała w duchu. Twarz o owalnym leciutko wydłużonym kształcie, podkreślały przepięknie wykrojone kości policzkowe. Usta, choć nieczęsto się uśmiechające, zachwycały swoją świeżością i kolorytem. Chwycone w luźny węzeł włosy koloru miodu, opadały na plecy aż za łopatki. Ale najbardziej przyciągały oczy. Dwa jeziora o połyskliwej zielonej toni, otoczonej ciemną rzęsą.

Dziewczyna rzeczywiście wyróżniała się urodą, ale też jakąś nieuchwytną aurą zagadkowości. Alex, która uważała, że zna się na ludziach, nie bardzo mogła wyczuć co było w niej takiego, że rozczulała i sprawiała, że chciało się ją przytulić i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. Z jednej strony zagubione dziecko, a z drugiej dorosła kobieta skrywająca w sercu cierpienie.

– Czy któraś z was wie, co my jemy? – zainteresowała się Nina.

– Suszone owoce bardzo drobno posiekane, wymieszane z czymś. Nawet nie najgorsze. Co tu jeszcze jest? Migdały! A to chyba normalne płatki. Może nie owsiane, ale jakieś tutejsze. – zgadywała Oliwia.

– Czyli jakie? Mango, ananas? – Nina spojrzała na mówiącą z powątpiewaniem.

– No nie, ale jakieś takie, które oni tu uprawiają, a czego my nie mamy.

– Chyba większość sprowadzają jednak ze Stanów. A te płatki to żytnie, o ile się nie mylę. – Vicki przyjrzała się zawartości na talerzu.

– Nie wiem, jak wy, ale ja tak, jak Nina chciałabym trochę zrzucić z bioder, tylko wątpię, czy na suszonych owocach i migdałach nam się to uda.

– Wiesz co Oliwio, ta odnowa duszy i ciała ma na względzie, co innego, niż schudnięcie – odezwała się Alex.

– Myślę, że nie powinnaś nastawiać się na głodówki, czy drastyczne diety, bo chyba nie o to tu chodzi. Czytałaś ten prospekt i to, co w nim obiecują? – dorzuciła Vicki.

– Prawdę powiedziawszy tylko pobieżnie. To wszystko to pomysł mojego męża – Patryka i prawie do ostatniej chwili nie wiedziałam o niczym. Dwa dni przed wyjazdem powiedział mi, że jadę na koniec świata. Zdążyłam się spakować i pozałatwiać to, co niezbędne. Dostałam folder i miałam zamiar zapoznać się z nim w samolocie, ale zapomniałam wziąć ze sobą. Tak, że jestem w pełnej nieświadomości.

– Fajny ten twój mąż! – pochwaliła Nina.

– Oczywiście! I zapewniam cię, że wiem o tym!

– Kilogramy też pewnie zgubimy, ale tu chodzi o co innego. Głównym zadaniem tutejszych specjalistów jest przywrócenie równowagi między ciałem a duszą Dlatego to, co będziemy dostawały do jedzenia, nie zostanie ukierunkowane na zgubienie kalorii, ale na dostarczenie organizmowi niezbędnych składników, których nam chyba gdzieś po drodze zabrakło. Wyrównanie poziomu minerałów, oczyszczenie z toksyn i detoksykacja podświadomości z myśli, które zatruwają, choć same nie zdajemy sobie z tego sprawy. Ja nie jestem taka mądra, tylko powtarzam to, co wyczytałam w folderze – przyznała się Alex.

– Alex ma rację! Też to czytałam. Zresztą klientka, o której wam wspominałam, o tym też mówiła – przytaknęła Vicki i zwróciła się do siedzącej obok niej kobiety:

– Nino, a ty?

– Co ja? Czy wiedziałam, na co mam tu liczyć? Tak, oczywiście! Gdyby chodziło o same wakacje, mogłabym wybrać ten sam ośrodek, ale bez tych wszystkich szykan. Przecież widziałaś, że po drugiej stronie budynku jest restauracja i bar, a do Centrum Odnowy jest wejście z innej strony. Pewnie dlatego, żeby nie kusiło. Chyba drinka też nie będziemy mogły się napić, a szkoda.

– Ale to znaczy, że wszystkie mamy jakiś problem? – odezwała się cicho Oliwia.

– Nie my jedne! Centrum Odnowy wcale nie jest puste, mimo że kosztuje tak słono. Ale jeśli mogą nam pomóc… – dopowiedziała Nina.

– Niekoniecznie od razu problem. – fuknęła Vicki.

Wszystkie trzy spojrzały na nią zdziwione. Nie oczekiwały takiej reakcji.

– Każdej kobiecie taka kuracja się przyda, relaks, masaż, joga; cóż jest lepszego dla zdrowia, urody i ducha, niż się dopieścić. Ja osobiście mam zamiar spróbować wszystkiego, co nam tu oferują – dodała po chwili już łagodniejszym tonem.

Oliwia umilkła. Myślą pobiegła do męża. Patryk wiedział więc, że nie doszła jeszcze do siebie po tamtych przeżyciach. Chociaż go zapewniała, że jest inaczej! – pomyślała.

– Dziewczyny! Wypijcie ten eliksir, który przyniósł kelner i idziemy popatrzeć na wodę. Jest tak nieprawdopodobnie niebieska, że wygląda jak sztuczna. Jakby ktoś dolał lazurowej farbki. Pierwsze spotkanie przygotowano dopiero za godzinę. A potem się trochę poopalamy i popływamy. – zarządziła Alex.

– Brr, co to jest! Brr… wstrętne! – Otrząsnęła się Nina, po przechyleniu naczyńka z brunatnym płynem.

Kiwnęła na przechodzącego obok Polinezyjczyka w białym uniformie.

– Przepraszam czy mogę się dowiedzieć, co to było w tych czarkach – zapytała po angielsku. Trwała cały czas w przekonaniu, że będzie miała problemy z porozumieniem się, bo urzędowym językiem jest tu francuski. Od biedy porozumiałaby się i po francusku, ale okazało się, że nie ma takiej potrzeby. Zarówno w recepcji jak i w całym ośrodku Polinezyjczycy znali język angielski. Bywały czasami problemy z akcentem, ale bez przeszkód dało się ich zrozumieć.

– To był sok z owoców Noni – odrzekł poważnie.

– Wyjątkowo paskudny! Czy musimy to pić? – kontynuowała Nina

– Nie, nie musisz nic, ale on jest dobry! Leczy!

– Co leczy?

Pozostałe kandydatki do odnowy duszy nie odzywały się, pozwalając Ninie uzyskać informacje.

– Wszystko. Dodaje energii, usuwa toksyny, spowalnia starzenie, uodparnia organizm na choroby, przedłuża życie.

– No proszę, jaki cudowny środek!

– Nie śmiej się, sok Noni jest naprawdę cudowny – powiedział Polinezyjczyk lekko urażonym tonem. – Zobaczysz, jak się będziesz czuła po trzech dniach!

– Ale czy on musi być tak strasznie niesmaczny? – skrzywiła się zabawnie Vicki.

– Wydaje ci się niesmaczny, bo się do niego nie przyzwyczaiłaś. Ale zobaczysz po miesiącu!

– Po miesiącu? Musimy to pić przez cały czas pobytu tutaj? – Nie wytrzymała Nina. – Wolę normalnego drinka.

– Jestem pewien, że również po powrocie do domu będziecie dalej pić sok Noni!

– No, może! – powiedziała Alex raczej nieprzekonana. – W każdym razie ci dziękujemy. Jak masz na imię? – spytała znowu Nina.

– Horan.

– Nie, ja nie pytam o imię dla turystów, ja pytam o te, które dostałeś od rodziców.

– Ihorangi!

– Co one oznacza?

– Deszcz!

– Pięknie. Rodzice byli bardzo szczęśliwi, kiedy się urodziłeś. Cóż może być bardziej potrzebnego, wprost niezbędnego do życia niż deszcz w skwarny dzień, kiedy przyroda, cały świat, oczekuje ukojenia. Musiałeś się urodzić w porze suchej, kiedy ziemia tęskni za wodą – zakończyła z półuśmiechem Nina, dotykając dłoni chłopca.

Młody Polinezyjczyk opuścił oczy i uśmiechnął się niezdecydowanie. Wyglądał na zażenowanego. Wykonał głową, coś pośredniego pomiędzy skinieniem, a ukłonem i odszedł.

– Speszyłaś chłopaka, chyba się zaczerwienił! – żartobliwie ofuknęła Ninę, Alex.

– Tak myślisz?

– No pewnie, przecież to jeszcze dziecko! Ma najwyżej dziewiętnaście lat!

– Nie sądzę, żeby jest taki nieświadomy. Już go tu turystki z pewnością nieźle wyszkoliły!

Rozmowa toczyła się między Niną a Alex, młodsze kobiety – Oliwia i Vicki, nie zabierały głosu.

– A ja mam zamiar dodać coś do tej nauki – zakończyła z cynicznym uśmieszkiem Nina.

– Nina, co ty wygadujesz?! – zareagowały wszystkie trzy.

– Czemu jesteście takie zaszokowane? Czy może trafiłyśmy do schroniska dla dobrze prowadzących się kobiet? Jestem wściekła na mojego męża i mam zamiar się na nim zemścić. A taki sposób jest nie tylko bolesny, ale szalenie przyjemny dla mnie. Czyż nie mówią, że zemsta jest słodka?

– Nie mówisz poważnie? – spytała Oliwia.

Nina zerknęła na mówiącą spod zmrużonych powiek. Przez chwilę trwała w ciszy.

– Życie jest za krótkie, żeby się mścić na sobie, żeby robić sobie na złość, Nino. Potem żałujemy każdej, gniewnej myśli, każdej chwili zmarnowanej na planowaniu odwetu. – kontynuowała spokojnie Oliwia.

– Skąd ty o tym możesz wiedzieć? Twój mąż zrobił ci niespodziankę, sam wybrał miejsce, do którego przyjechałaś. Z pewnością chucha na ciebie i dmucha, strzepuje pyłek sprzed nóg, żebyś się przypadkiem nie pobrudziła. Jestem pewna, że w życiu nie mieliście jednej porządnej kłótni, bo on ci natychmiast ustępuje, kiedy zmarszczysz ten swój śliczny nosek. A mój nawet nie wie, gdzie wyjechałam! Zostawiłam tylko kartkę, że wyjeżdżam na miesiąc, żeby się nie denerwował i mnie nie szukał po znajomych czy szpitalach. – Usta Niny wykrzywiły się w złości, a głos nabrał kłującego zabarwienia.

– Tak myślisz? – sarknęła Oliwa. – A jakież to powody pozwalają ci tak przypuszczać?

– Wystarczy na ciebie spojrzeć i posłuchać. Zresztą ja mam oko do ludzi, od razu wiedziałam, że jesteś oczkiem w głowie męża, rodziców i Bóg wie kogo jeszcze. Taka laleczka Barbie. A ja niestety takiego szczęścia nie miałam, dlatego kiedy poznałam Adama i zaczęło między nami iskrzyć, miałam pewność, że w końcu znalazłam kogoś, kto mnie naprawdę pokochał, z kim spędzę całe życie. Kto zainteresował się mną nie dlatego, że mój ojciec jest bogaty, ale dla mnie samej.

– Czy on daje ci jakieś powody, żebyś myślała inaczej? Jest zainteresowany majątkiem twojego ojca? – wtrąciła się Alex.

– Ach, nie! Adam nie jest materialistą. I to mnie na początku ujęło. Do tej pory wszyscy, których spotykałam, mieli na myśli przede wszystkim forsę papcia, a potem moje wdzięki. Prawdopodobnie wątpliwe.

– No, więc czego się go czepiasz? – zapytała bezpośrednio Vicki, szczęśliwa młoda mężatka, dla której ten miesiąc bez ślubnego wydawał się wiecznością.

– Jesteśmy dopiero trzy lata po ślubie, ale ja już tak dłużej nie mogę. Musiałam stamtąd uciec, bo myślałam, że oszaleję. – prychnęła Nina z furią.

– Ale dlaczego chcesz się na nim mścić? – zapytała Oliwia.

– Żeby zobaczył, jak ja cierpię!! Żeby zrozumiał, jak mnie rani!

– Czym? – sondowała Vicki.

– I tak nie zrozumiecie, tak jak i on nie rozumie, mimo że niejednokrotnie mu mówiłam. Powiedział, że mam urojenia!

– Nino – odezwała się Alex. – Zapędzasz się w swojej zapalczywości. Nie wierzę, że tak naprawdę chciałabyś zrobić to, o czym mówisz.

– Ech, dajcie mi spokój, w końcu co wy o mnie wiecie. – Zerwała się z krzesła i pobiegła przed siebie.

– No to sobie pospacerowałyśmy po wodzie – podsumowała Alex.

– Może pójdę za nią. – Oliwia wstała również.

– Lepiej nie! Niech sama dojdzie do siebie! – Powstrzymała ją Vicki.

*