Copyright © by Katarzyna Michalak-Duszyńska, Rogowo 2020

Copyright © by Wydawnictwo Nowoczesne, Poznań 2020

Wydanie I

ISBN: 978-83-67260-77-0

Grafika na okładce

Copyright © by Romina Dughero, 2022

Redakcja

Ewa Kaleta

Korekta

Kinga Szelest

Skład

Agnieszka Korzeniewska

www.WydawnictwoNowoCzesne.pl

Wydajemy Książki

Krystyna Płowiec-Niewolna

ul. Klasztorna 5/6 lok. 2

61-779 Poznań

@WydajemyKsiazki

@WydawnictwoNowoCzesne

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Rozdział pierwszy Nowego Początek

Rozdział drugi Zła wiadomość

Rozdział trzeci Wbrew naszej woli

Rozdział czwarty Porządków czas

Rozdział piąty Układanka uczuć

Rozdział szósty Rodzinne tajemnice

Rozdział siódmy Daleka podróż

Rozdział ósmy Poznanie

Rozdział dziewiąty Zobowiązania

Rozdział dziesiąty Chwilowe rozstanie

Rozdział jedenasty Długo oczekiwana wizyta

Rozdział dwunasty Diagnoza

Rozdział trzynasty Zmiany

Rozdział czternasty W otwarte karty

Rozdział piętnasty Empatia

Rozdział szesnasty Pół na pół

Rozdział siedemnasty Kredens

Rozdział osiemnasty Pewne utrudnienia

Z nieco innego punktu widzenia

Tańczyć można na różne sposoby.

Do tego tańca potrzeba dwojga.

Nie sztuką jest marzyć,

sztuką jest spełniać swe marzenia.

Książka dedykowana przede wszystkim osobom chorym

na pląsawicę Huntingtona oraz ich rodzinom

Rozdział pierwszy
Nowego Początek

„Szaro, ponuro, bez nadziei na lepsze jutro – właśnie tak wyglądam” – pomyślała Alison, patrząc w lustro. Tak naprawdę była piękną, ciemnowłosą kobietą o jasnoniebieskich oczach, policzkach delikatnie podkreślonych małymi piegami. Nie czuła się tego poranka najlepiej. Podobnie zresztą jak przez ostatnie kilka tygodni. Kobieta niemająca pracy ani oszczędności, która przy kasie w sklepie musi liczyć każdy grosz, to zdecydowanie chodzące nieszczęście.

Dla poprawy nastroju włożyła szlafrok i podeszła do okna, mając nadzieję, że nowy dzień da jej nowe możliwości. Odsłaniając jasnobeżowe zasłonki, zrozumiała, że ten będzie gorszy, niż sobie chwilę temu wyobrażała. Pogoda w Warszawie nie zachwycała. Za oknem nie dało się dostrzec niczego oprócz ciemnoszarych chmur, gdzieniegdzie mieszających się z jeszcze ciemniejszymi. Opadające krople deszczu delikatnie odbijały się od kremowego parapetu, który nawet teraz wydawał jej się szary. W oddali widać było słońce, które za wszelką cenę próbowało przedrzeć się przez gęste chmury, niestety, bez skutku.

„Ech, czy może być gorzej?” – pomyślała.

Chyba nie ma nic gorszego niż pierwszy dzień w pracy w okropnym nastroju i przy takiej pogodzie. Tak, właśnie dziś miała zacząć nową pracę. Podekscytowanie z jej znalezienia, a raczej z polecenia przyjaciółki, minęło. Odechciewało jej się nawet tam iść, a co dopiero pracować.

Włożyła granatowy damski garnitur, który idealnie podkreślił jej zgrabne uda i pośladki, a i zamaskował lekko zaokrąglony brzuszek. Wyglądała elegancko, ale bez zbędnego przepychu. Przed wyjściem upięła włosy w lekki kucyk i po raz ostatni spojrzała w lustro.

„Nie jest tak źle” – pomyślała. – „Ten kolor nawet do mnie pasuje. Klara miała rację, namawiając mnie w sklepie na zakup tego garnituru”.

Cholera, Klara! Miała do niej zadzwonić. Nie zdążyła jej nawet podziękować, a to przecież dzięki niej dostała tę posadę.

„Zadzwonię do niej, jak już będzie po wszystkim” – postanowiła.

– Trzymaj fason – rzuciła jeszcze przez ramię do ledwie już widzialnego odbicia w lustrze i wyszła.

***

Klara właśnie opuszczała szpital, w którym odwiedziła schorowaną ciotkę. Szła ulicą przed siebie, wpatrzona daleko w horyzont, jakby czekała na coś lub kogoś. Szukała nadziei. Nadziei na to, że stan jej cioci ulegnie poprawie i będzie ją mogła wreszcie zabrać do domu. I już miała zadzwonić do Alison, aby życzyć jej powodzenia w nowej pracy, ale stwierdziła, że nie będzie jej jeszcze bardziej nakręcać tym, że i ona się denerwuje. Pomyślała, że kupi ulubione półwytrawne wino i przygotuje coś pysznego na wieczór, by wspólnie z przyjaciółką uczcić jej sukces.

Wtedy też chciała wypytać ją o wszystkie szczegóły nowej pracy, a przede wszystkim o Marka, który, jak wiedziała, pełnił w tej firmie funkcję głównego księgowego. I jako księgowy nie miał w sobie nic stereotypowego. Nie był ani nudnym, ani też brzydkim, gburowatym okularnikiem, a przystojnym, wysportowanym brunetem o niebieskich oczach i czarującym uśmiechu.

***

Alison bez problemu złapała taksówkę i już po chwili stała się „pewną siebie kobietą sukcesu”, za jaką zawsze uważała ją babcia. Pewności siebie dodał jej taksówkarz, który nie mógł oderwać od niej wzroku i wcale się z tym nie krył. Przez chwilę pomyślała nawet, czy nie zwrócić mu uwagi na fakt, że bezpieczniej byłoby, gdyby zamiast gapić się na nią, skupił się na drodze. Postanowiła jednak odpuścić sobie głupie uwagi.

Uśmiechnęła się lekko, stwierdzając, że ma facet gust.

– Trudny poranek? – rzucił kierowca, spoglądając w lusterko.

– Hmm, a miał ktoś lekki w taką pogodę? – mruknęła niechętnie.

– Dużo zależy od naszego nastawienia – ciągnął rozmowę.

– Powiedzmy – skrzywiła się.

– Jeśli pomyślimy, że po deszczu zawsze wychodzi słońce i często pojawia się tęcza, od razu będzie nam raźniej.

– Na mnie to nie działa.

Ich spojrzenia się spotkały. Wyraźnie zrobiło jej się głupio.

„Co ten facet jest winny tej pogodzie?” – pomyślała. Spuściła wzrok i zaczęła nerwowo prostować kant na spodniach garnituru. Zupełnie jakby chciała go przeprasować. Tak z nerwów. A nie jest tajemnicą, że spodnie w kant właśnie tak powinny wyglądać...

– Na co dzień nie jestem jednak tak...

– Wredna?

– Tak, wredna. Dziś zaczynam nową pracę. Chcę wypaść jak najlepiej, a taka pogoda zwyczajnie nie sprzyja pozytywnemu nastawieniu. Odechciewa się.

– Trochę w tym racji. Ja tam się pogodą nie przejmuję. Mocniej pada, to i więcej zarobię.

– Szczery pan.

– A co, taka praca. Gdy ładny dzień, ludzie wolą przespacerować się i ja grzeję się przez szybę. Mówię pani, masakra takie czekanie.

– Masakra będzie, jak zaraz pan nie ruszy i się spóźnię!

Po chwili kierowca zamilkł, widząc, że jedynie może ją bardziej zezłościć. Przez resztę drogi nie podjął już rozmowy, ale nie zrezygnował z przyglądania się pięknej kobiecie na tyle jego żółciutkiej taksówki.

Po paru minutach dotarła na miejsce. Ogromny, oszklony z zewnątrz, kilkunastopiętrowy budynek z delikatnie połyskującym napisem „Hotel Dasti” wydawał się mniejszy w broszurach, które widywała.

Przez chwilę zawahała się nawet, czy da sobie radę. W tym samym momencie odjeżdżający taksówkarz pomachał do niej jednoznacznie. Jednoznacznie dla niego, bo jej dodało to tylko odwagi i nie wywołało ani odrobiny uczuć, o jakich z całą pewnością pomyślał kierowca.

Narastający deszcz nie pozwolił na dłuższą chwilę zawahania, dlatego szybkim krokiem weszła do środka.

Tam wszystko idealnie do siebie pasowało. Miała nawet wrażenie, że tylko ona jest jak zbędny element układanki. Widziała jasnokremowe ściany, biały podwieszany sufit, na którym wisiały ogromne kremowe lampy odbijające się w marmurowej, błyszczącej podłodze. Po bokach stały jasne kanapy, które aż prosiły, by choć na moment posadzić na nich swoje cztery litery.

Na końcu holu znajdowała się recepcja. Tuż za ladą uśmiechała się do niej piękna, jasnowłosa kobieta w kremowej koszuli firmowej z logo hotelu i czarnej spódnicy.

– Alicja Cichocka?

– Tak, dzień dobry.

– Spóźniła się pani. To z pewnością nie spodoba się kierownikowi.

– Przepraszam, sądziłam, że mój zegarek chodzi dobrze. – Poczuła przeszywające ciepło na całym ciele.

– Żartuję, głowa do góry. Jest pani przed czasem. – Recepcjonistka się roześmiała.

– Stresuję się – odparła.

– Nie ma się czego obawiać. W gruncie rzeczy nie jest tutaj tak źle. Naprawdę szybko wszystkich polubisz, a my z pewnością ciebie. Przepraszam, mimowolnie zaczęłam mówić do pani na ty.

– Nic nie szkodzi. Mów mi Alison.

– Alison?

– Tak mówiła na mnie moja babcia, nie była Polką. A ja wolę taką wersję niż zwyczajne, pospolite Alicja.

– Miło mi, ja jestem zwyczajna, pospolita Natalia.

Roześmiały się obie.

– Chodź, pokażę ci twoje biuro. Jest na pierwszym piętrze. Początkowo będziesz je dzieliła z Markiem, jest tutaj księgowym. To zapewnieni ci swobodę. Lepiej mieć na początku kogoś, do kogo można zwrócić się o pomoc czy też zwyczajnie się odezwać.

Poszły na piętro. Na schodach minęły kilku pracowników, ale żaden nie zwrócił uwagi na nową osobę w zespole.

„A czego się spodziewałaś” – pomyślała. -„Chleba i soli?”

Spojrzała przez okno na półpiętrze. Chmury wydawały się nieco łagodniejsze. Wzięła głęboki wdech. Poczuła delikatny zapach kwiatów, zapewne wydobywający się z odświeżaczy, których nie sposób było nie zauważyć. Stały wszędzie...

– Biurko po prawej jest twoje – przerwała ciszę Natalia. – Rozgość się, a ja zaparzę ci kawy. Pomieszczenie socjalne, wraz z kuchnią, jest obok toalet na końcu korytarza. Znajdziesz tam wszystkie potrzebne rzeczy, aby utrzymać się na nogach w piątek po dwudziestej. – Uśmiechnęła się i wyszła.

Alison rozejrzała się po biurze. Rzeczywiście widać było, że przystosowane jest tylko dla jednej osoby. Na to przynajmniej wskazywał metraż.

– Na szczęście nie jest w kolorze kremowym – powiedziała do siebie szeptem. – Jasny żółty jest jednak bardziej przyjazny.

Obok siebie znajdowały się dwa biurka w odcieniu sosnowym.

„Zbyt blisko siebie” – stwierdziła. – „Zero prywatności”.

Miała tylko nadzieję, że będzie sobie dobrze radzić i niejaki Marek prędko wróci do siebie. Już w dzieciństwie nienawidziła dzielić z kimś pokoju. Potem musiała przeżyć internat w szkole średniej, akademik, a jedno i drugie oznaczało zero luzu. Dopiero od kilku miesięcy miała własne gniazdko. Przyzwyczaiła się do dobrego bardzo szybko, a tutaj znowu swego rodzaju kontrola. I to w dodatku ze strony płci przeciwnej. Alison należała do feministek!

Usiadła przy biurku. Dopasowała krzesło do swych „idealnych” kształtów i uruchomiła laptop. Zaraz po włączeniu wyskoczyło okienko Outlooka i ujrzała trzy nowe wiadomości.

Pierwsza od kierownika, z eleganckim powitaniem w nowej pracy. Było tak sztuczne, że pasowało jej na szablon wysyłany każdemu nowo zatrudnionemu pracownikowi. Z grzeczności odpisała kilka zdań.

Dziękuję, mam nadzieję, że się sprawdzę, i takie tam.

Druga wiadomość była od Natalii – recepcjonistki.

Witaj,

jak już wypijesz kawę, przygotuj sprawozdanko z rozeznania wśród oczekiwań naszych klientów. Chodzi głównie o klientów z czworonożnymi członkami rodziny. Oczywiście zrób to przed czternastą, bo sprawozdanie musisz przedstawić podczas spotkania w konferencyjnej.

Miłej pracy.

N.K.

Miała nadzieję, że pierwszego dnia otrzyma zasady BHP, przeciwpożarowe i te wszystkie inne nudne papiery, z którymi zapoznać się powinien każdy pracownik przed rozpoczęciem pracy. Dopiero co zagrzała tyłek, a już tyle od niej chcą.

Obleciał ją strach przed kolejną wiadomością. Jedna wiadomość lepsza od drugiej. Wahając się, wcisnęła enter.

Trzecia wiadomość była od jakiegoś Tomka.

Cześć,

nie znamy się, ale poznamy się jeszcze dziś. ;) Jestem odpowiedzialny za spotkania zarządu i właśnie dlatego mile informuję, że pierwsze spotkanie jest dziś o 14 w sali konferencyjnej (parter, duże przeszklone drzwi). Przygotuj sprawozdanie – ale o tym dokładniej poinformuje Cię Natalia.

Witaj na pokładzie!

Tomek

„Parter, duże, przeszklone drzwi – toś mi podpowiedział” – pomyślała. – „Tutaj wszystkie piętra i drzwi wyglądają niemalże identycznie!”

Już jej się odechciało nowej pracy. Że też dała się na nią namówić.

W tej samej chwili do jej biura wszedł jakiś mężczyzna z kubkiem, na którym widniał napis „Marek – lojalny, pracowity, stworzony do wprowadzania zmian”. Już wiedziała, że ten mężczyzna nie przyszedł do niej, lecz jakby do siebie.

– Cześć, jestem Marek Krajewski. Posiedzimy trochę razem, więc lepiej, abyś mnie polubiła. – Uśmiechnął się i dopiero wtedy spojrzał w jej stronę.

Urok Alison najwyraźniej tego dnia nie zadziałał jedynie na taksówkarza. Księgowy także nie mógł oderwać od niej wzroku.

Zapadła niezręczna cisza.

– Zapewne jesteś Alicja – ciągnął. – Miło mi cię poznać.

– Mów mi Alison. A teraz pozwól, że zajmę się obowiązkami. Trochę zadań już zdążono mi powierzyć. Nie chciałabym podpaść pierwszego dnia.

– Myślę, że wpadka drugiego dnia niewiele zmieni, Alison. – Wyraźnie zaakcentował ostatnie słowo, co nieco ją poirytowało.

Tuż przed czternastą Alison poszła do toalety, by poprawić wygląd. Zawsze twierdziła, że pierwsze wrażenie ma duży wpływ na dalszą znajomość.

– Trzymaj fason – szepnęła i poszła do konferencyjnej.

Przez przeszklone drzwi widać było kilku członków zarządu, którzy czekali właśnie na nią. Weszła do środka, witając się ze wszystkimi i zajęła wolne miejsce. Naprzeciw niej siedział jakiś mężczyzna, który szczerzył się do niej, jakby byli znajomymi od dawna. Miał na sobie koszulkę polo z kotwicą nadrukowaną na kieszeni.

„No tak, »witaj na pokładzie« – to musi być Tomek” – pomyślała. Mimowolnie odwzajemniła jego uśmiech.

Spotkanie przebiegło bezkonfliktowo. Sprawozdanie, które miała przygotować, potraktowano ulgowo, z racji tego, że nie było akurat w hotelu zbyt wielu gości. Co prawda miała kilka uwag, ale raczej nie z rozeznania wśród zameldowanych, lecz z własnego doświadczenia. Sama miała psa, z którym chętnie podróżowała.

Następnie grono zebranych przedstawiło się pokrótce. Nie po to, by wiedziała, z kim ma do czynienia, lecz po to, by wiedziała, kto czego może od niej oczekiwać. Nie przywitano jej tak, jak to sobie wyobrażała. Miała nawet wrażenie, że nikt nie cieszy się z jej obecności w hotelu. Nieszczere spojrzenia wbijały się w nią niczym szpada. Porównanie może niezbyt trafne, bo nigdy nie miała okazji spróbować szermierki, ale można sobie wyobrazić ból wywołany ostrzem zatapiającym się w ciało.

Pracę skończyła o szesnastej. Zaraz po wyjściu z hotelu zadzwoniła do Klary, „błogosławiąc” ją za załatwienie posady.

Nawet ta zdziwiła się, jak jej przyjaciółka dobrze zna łacinę. Mimo wielu epitetów, które padły podczas rozmowy telefonicznej, umówiły się na wieczór.

Rozdział drugi
Zła wiadomość

Wieczór wydał się spokojniejszy i wyglądało na to, że zaraz przestanie padać. Klara krzątała się po kuchni, przygotowując spaghetti, które obie z Alison uwielbiały. Krzątaninę przerwał dzwonek do drzwi.

Kobieta odstawiła rondel, wytarła ręce w fartuszek, który miała na sobie, i poszła otworzyć.

– Zabiję cię! – krzyknęła w progu Alison i zanim Klara zorientowała się, że to jej przyjaciółka, ta już była w środku.

– Również miło cię widzieć – odparła, nie mając pewności, czy ją usłyszała, gdyż była już w kuchni.

– Zabiję! – krzyczała Alison, jednocześnie ściągając płaszcz.

Rzuciła torebkę na kanapę i rozpoczęła marsz w tę i we w tę. Tempo miała naprawdę zdumiewające, biorąc pod uwagę to, że w międzyczasie zdążyła jeszcze zdjąć szpilki i zostawić je w korytarzu. Na środku przejścia, co prawda, ale zawsze.

– Dobra, już dobra, jak chcesz, ale daj chociaż zjeść. Szkoda, żeby takie dobre żarcie się zmarnowało. – Klarę bawiła cała sytuacja.

Nigdy niczym zbytnio się nie przejmowała. Zawsze dla niej było jakieś jutro, a jej motto brzmiało „zawsze może być gorzej”.

– Ty sobie nie żartuj, to najgorszy dzień w moim życiu.

– Czyżby Hotel Dasti okazał się domem publicznym? – Roześmiała się.

– Przestań, bo zaraz naprawdę się pokłócimy. – Alison usiadła wreszcie na krześle, ale wciąż panicznie wystukiwała rytm palcami prawej dłoni na blacie kuchennym.

– Alison, nie wiem, dlaczego tak panikujesz. Aż tak źle chyba nie było, co? To jedna z najlepszych firm w mieście. Wiesz, ile osób chciałoby być na twoim miejscu?

– To niech sobie będą! Ja już tam nie wrócę! Jak wyścig szczurów jakiś.

– Można jaśniej?

– Wszyscy niby życzliwi, a tak naprawdę analizowali każde moje słowo w sprawozdaniu. Zapewne znaleźli nawet błędy ortograficzne w mojej wypowiedzi ustnej.

– Sprawozdaniu?

– Tak, jak tylko powiedziano mi „dzień dobry”, kazano mi przygotować listę życzeń gości, którzy chcą przyjeżdżać na wakacje ze swoimi pupilami. Na zasadzie: witaj, robotnico, do roboty!

– To super. Przecież to twój żywioł.

– Niby tak, ale inaczej gadam z tobą, znamy się tak długo, że potrafimy ze sobą rozmawiać. Zupełnie inaczej jest z osobami, które widzi się pierwszy raz. Nie znasz ich oczekiwań, nie wiesz, jak zareagują. Czy przedstawić wszystko oficjalnie, czy też bardziej na luzie. Wszyscy gapią się, bo jest ktoś nowy, i... i szufladkują.

– Widzę, że długo sobie pogadamy. – Klara wyjęła z górnej szafki dwa kieliszki, postawiła na blacie kuchennym tuż przed Alison i otworzyła butelkę z winem. – Posłuchaj, zawsze pierwsze dni są trudne. Nieważne, czy zmiany zachodzą w życiu prywatnym, czy zawodowym. Kwestia przyzwyczajenia.

– Wątpię. Natalia, recepcjonistka, naprawdę wydaje się całkiem sympatyczna. Reszta jest jednak dość oryginalna... – Jakby trochę spuściła z tonu i się uspokoiła. Wzięła duży łyk wina i wyraźnie się rozluźniła.

– Zobaczysz, że za jakiś czas się tam odnajdziesz.

– Szukać to ja nie muszę niczego. Zbyt mało miejsca...

– A coś ty myślała, że apartament dla nowego pracownika przygotują?

– Weź mnie nie dołuj.

– Napij się, dobrze ci zrobi. – Klara odwróciła się i wróciła do przygotowywania makaronu.

Z tego całego zamieszania nie zapytała nawet o księgowego. Po jakimś czasie zeszły z tematu nowej pracy Alison. Postanowiły do niego nie wracać, dopóki dziewczyna do niej nie przywyknie i nie zechce ubóstwiać Klary za pomoc w jej znalezieniu Tak przynajmniej postanowiła ta druga.

***

Następnego dnia Klara wstała z lekkim bólem głowy.

– Chyba zbyt dużo wypiłyśmy – mówiła do siebie pod nosem.

Chwyciła głowę w obie ręce i ścisnęła ją, ile miała sił. Tych tego poranka widocznie brakowało, bo nie przyniosło to oczekiwanej ulgi.

Była już prawie dziesiąta. Wzięła szybki prysznic, zaparzyła sobie kawy i rozsiadła się w fotelu. Kawa również smakowała nieco inaczej. Znacznie gorzej.

Spojrzała na telefon i zobaczyła, że ma kilka nieodebranych wiadomości ze szpitala, w którym leczyła się jej ciotka.

Chciała jak najszybciej oddzwonić.

– Dzień dobry, z tej strony Klara Malinowska. Ktoś z państwa próbował się dziś rano ze mną skontaktować.

– Tak, czy mogłaby pani do nas dziś przyjechać? To nie jest rozmowa na telefon. Chodzi o pani ciotkę. – Ton rozmówcy był bardzo spokojny i ostrożny.

– Oczywiście. Będę za godzinę. – Rozłączyła się.

Łzy napłynęły jej do oczu. Ciotka Agata od kilku miesięcy leżała w szpitalu, ale do tej pory nigdy jeszcze nie wzywano Klary telefonicznie. Wiedziała, że musiało się coś stać.

Śniadania już nie zjadła. Ścisk w żołądku wywołany wczorajszym wieczorem i porannymi wiadomościami nie pozwolił na przełknięcie czegokolwiek. Nie zastanawiała się nawet, w co się ubrać. Włożyła jasnoniebieskie spodnie i koszulkę w grochy, akurat leżące na wierzchu sterty prania, którego nie zdążyła jeszcze uporządkować i schować.

Podjechała swoim samochodem na parking przyszpitalny. Samochodem, który otrzymała w prezencie od ciotki za zdane studia. Sporo lat temu, ale autko nieźle sprawdzało się w mieście. Małe, stare, nie byłoby go nawet szkoda, gdyby się porysowało.

Oczywiście parking był płatny, co strasznie ją zirytowało. Nawet tutaj zdzierali pieniądze z ludzi, którzy całe życie opłacali NFZ.

Nie mogła znaleźć drobnych. Zajęło jej to dłuższą chwilę. W końcu wygrzebała parę groszy ze schowka na desce rozdzielczej.

Gdy uporała się z parkingiem, weszła do środka. Nigdy nie lubiła takich miejsc. Szpitale, ośrodki zdrowia, a nawet niektóre kościoły wywoływały w niej dziwne uczucia. Nie lubiła jasnych, dużych pomieszczeń, wyłożonych płytkami. Nazywała je sztucznie sterylnymi.

Weszła do sali, gdzie znajdowała się jej ciocia. Nic nowego. Leżała podłączona wieloma rurkami do różnych urządzeń. Każde z nich wydobywało inny dźwięk, od pisków po pikanie. Pielęgniarka uśmiechnęła się do niej kącikiem ust. Mimo to Klara wiedziała, że to coś naprawdę poważnego.

Po chwili do sali wszedł lekarz prowadzący i zaprosił ją do swojego gabinetu. Chętnie by do niego weszła nawet bez zaproszenia. Niewiele od niej starszy, wysoki i bardzo przystojny mężczyzna w białym fartuchu wyglądał czarująco. A kozetka w jego gabinecie aż się prosiła o słowa „proszę, niech się pani rozbierze”. Może i niestosowne, że w takim momencie poniosła ją wyobraźnia, ale brak mężczyzny w jej życiu również zaczął jej doskwierać.

– Proszę, niech pani usiądzie. – Wskazał na krzesło po drugiej stronie biurka.

Pełna obaw, przysiadła naprzeciw lekarza i położyła swoją torebkę na kolanach, zupełnie jakby bała się, że ktoś ją zabierze. Ewidentnie był to akt zdenerwowania i niepewności. Miała przynajmniej czym zająć ręce, bo przez całą rozmowę nerwowo uginała ramiączka torebki.

– Niestety, nie mam dobrych wieści. Pani ciocia jest w bardzo ciężkim stanie. Obawiam się, że nie zdołamy nic więcej zrobić – mówił spokojnie.

– Czy chce mi pan przez to powiedzieć... – Rozpłakała się jak małe dziecko.

Ciocia Agata była dla niej jak matka. Nawet była kimś więcej, bo matkę pamiętała jak przez mgłę. Zmarła na ciężką chorobę, gdy Klara miała zaledwie kilka lat.

Wychowała ją ciotka. Była zawsze, a teraz nagle mogło jej zabraknąć.

– Niech mnie pani źle nie zrozumie. To nie jest wyrok. Chcemy tylko, aby wiedziała pani, że naprawdę musimy być przygotowani na wszystko. Oczywiście w dalszym ciągu dołożymy wszelkich starań, aby stan pani Agaty się poprawił.

– Rozumiem. To znaczy staram się zrozumieć – odparła drżącym głosem.

Rozmowa z lekarzem trwała jeszcze dość długo. Klara miała nadzieję, że usłyszy choć odrobinę dobrych wieści. Niestety, doktor nie pozostawiał złudzeń.

***

Alison drugi dzień w pracy rozpoczęła od mocnej kawy. Początkowo chciała skupić się wyłącznie na powierzonych jej zadaniach, ale postanowiła jednak porozmawiać nieco z kolegą, z którym dzieliła biuro. Nie chciała, aby odbierano ją w nowej pracy jako zdesperowaną kobietę, która nie ma życia oprócz pracy.

– Sorry za wczoraj, nie byłam chyba zbyt miła – rozpoczęła niepewnie rozmowę.

– Nie ma sprawy. – Podniósł głowę znad biurka Marek. – Jak ci się u nas podoba?

– Jest w porządku.

Pewnie, że nie jest, ale co miała mu powiedzieć? Czuła się tutaj okropnie. Tylko upór Klary sprawił, że jeszcze z tej posady nie zrezygnowała.

– Wczoraj naprawdę byłaś strasznie zestresowana.

– Wiem, nie mam wrodzonego talentu do nawiązywania znajomości. – Unikała kontaktu wzrokowego, choć kącikiem oka zerkała na mężczyznę.

– A ja wręcz przeciwnie. – Mrugnął do niej. – Może wybierzemy się razem na lunch? Dobrze nam to zrobi.

– Dlaczego nie, nie mam planów.

Jak zwykle najpierw powiedziała, potem pomyślała. Oblała się rumieńcem.

– No to już masz.

– Lubisz rządzić – bardziej stwierdziła, niż zapytała.

Zdziwił się.

– To znaczy, że lubisz wprowadzać zmiany i takie tam. Wiesz, robić tak wszystko po swojemu. – Z każdym zdaniem nabierała większej pewności siebie.

– Nie, dlaczego?

Wskazała na kubek.

– To kubek od brata. – Roześmiał się. – Uwielbia dawać nietuzinkowe prezenty. Nie zgadzam się zbytnio z określeniami na nim. Powinno być raczej „Marek – czarujący, czuły, uwodzicielski, dobry w łóżku”.

Spojrzał jej w oczy, ciekawy, jak zareaguje.

– OK, zrozumiałam. – Rozbawiło ją to. – Podaruję ci taki kubek na jakieś święto, na przykład księgowego.

– Najpierw musiałabyś sprawdzić, czy to wszystko to prawda. Tak mawia nasz kierownik: „Nie podpisuj się pod czymś, czego nie jesteś w dwustu procentach pewny”.

– Dobra, wycofuję się. Dam ci czekoladki.

Atmosfera nieco się rozluźniła.

– Wolę pierwszą wersję i myślę, że z biegiem czasu przyznasz mi rację. A teraz weźmy się do roboty, bo inaczej nie będziemy świętować dnia księgowego, lecz dzień bezrobotnego.

Zgodnie wrócili do swoich obowiązków.

W porze lunchu poszli do restauracji, która znajdowała się naprzeciw Dasti.

– Moglibyśmy coś przekąsić w hotelowej restauracji, ale przekonasz się, że tutaj jedzenie jest znacznie smaczniejsze – zapewniał. – Tańsze zresztą też.

Gdy weszli do środka, Alison zaparło dech w piersiach. To były jej klimaty. Obrazy na ścianach wyglądały tak, jakby każdy z nich opowiadał jakąś historię. Mimo że na każdym znajdowało się coś zupełnie innego, wszystkie idealnie do siebie pasowały. Stoły zdobiły błękitne obrusy, a na nich stały małe, kryształowe wazony wypełnione świeżo zerwanymi kwiatami. W tle brzmiała spokojna, nastrojowa muzyka. Zaskakujące było również to, że całą podłogę pokrywał ogromny dywan.

Alison otworzyła szeroko usta. Jeszcze szerzej otworzyła oczy.

– Widzę, że chyba spodobało ci się to miejsce.

– Marek, tutaj jest tak ślicznie, tak... przytulnie. – Nie przestawała się rozglądać.

– Taaa, jak u babci. – Jego entuzjazm był mniejszy. – Ja wolę bardziej nowoczesne wnętrza.

– A ja nie! – odparła zdecydowanym tonem.

Zajęli miejsce tuż przy oknie i zamówili dla siebie lekkie sałatki.

– Chyba za mną nie przepadasz, co? – bardziej stwierdził niż zapytał Marek.

– Nie oceniam ludzi po tak krótkim czasie znajomości.

– To pozwól sobie poznać mnie lepiej. – Najwyraźniej zaczął ją podrywać.

– Już poznałam wystarczająco.

– Nie rozumiem.

– Jak to było? Czarujący, czuły, uwodzicielski...

– Zapomniałaś o najważniejszym. – Zaśmiał się.

– Wolałam pominąć, by uniknąć niezręcznej sytuacji.

– A co tutaj niezręcznego? Oboje jesteśmy dorośli – kokietował.

Widać było, że robi to często, bo nie miał z tym żadnych problemów. Trzeba też przyznać, że całkiem nieźle mu to wychodziło.

Na jej szczęście rozmowę przerwała kelnerka serwująca lunch. Alison zaraz wzięła się za konsumpcję, mając nadzieję, że Marek nie będzie ciągnął tej bezsensownej rozmowy. Na szczęście on też chyba zgłodniał.

Po lunchu wrócili do biura i przez resztę dnia nie wracali do rozmów z restauracji.

***

Klara nie mogła znaleźć sobie miejsca. Chodziła w tę i we w tę po całym mieszkaniu. Chciała nawet posprzątać, umyć okna, zrobić cokolwiek, byle zająć czymś głowę. Niestety, wszystko na nic. Nie potrafiła przestać myśleć o cioci. Analizowała każde zdanie, każde słowo wypowiedziane przez lekarza.

Co jeszcze mogę zrobić? Jak jej pomóc? Wciąż zadawała sobie te pytania. Wzięła nawet kredyt, aby zapewnić ciotce jak najlepszą opiekę medyczną. Z pensją zwykłej referentki na poczcie nie mogła pozwolić sobie na więcej. Nie miała wątpliwości, że ciotka jest w rękach najlepszych specjalistów. Zdawała sobie też sprawę, że medycyna nie zawsze może przezwyciężyć wolę Boga. Z drugiej strony, miała ochotę pojechać do szpitala i po raz kolejny spotkać ulubionego doktorka i niekoniecznie zapytać tylko o stan zdrowia chorej. Wzięła telefon i zadzwoniła do przyjaciółki.

– Tak?

– Cześć, Ala – powiedziała spokojnie Klara.

– Co jest? – Alison wiedziała, że coś się stało.

Tylko w takich sytuacjach przyjaciółka zwracała się do niej „Ala”.

– Z ciocią jest naprawdę bardzo źle. Byłam w szpitalu. Nie wiem, co robić. – Miała wrażenie, że zaraz znowu się rozklei.

– Będę u ciebie zaraz po pracy – poinformowała stanowczo Alison.

Miała ochotę wypytać o wszystkie szczegóły. Zrobiłaby to nawet przez telefon, gdyby nie krępująca sytuacja i osoba o imieniu Marek. Nie znała jeszcze zwyczajów panujących w hotelu. Nie miała pojęcia, czy rozmowy telefoniczne – nie służbowe – uszłyby jej na sucho. Nie miała więc wyboru i zwyczajnie się rozłączyła.