DIANA PALMER

ZAOPIEKUJ SIĘ MNĄ

Tłumaczenie:

Barbara Ert-Eberdt

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Stał nad brzegiem. Jego wielka, samotna postać na tle porannej mgiełki odbijała się w srebrzystej tafli jeziora. Kathryn widywała go już kilkakrotnie, od kiedy razem z Maud, słynną autorką, przyjechały na lato do domku nad jeziorem. Maud była związana nieprzekraczalnymi terminami z wydawcą, przez co całe dnie wypełniała im praca. Kathryn mogła sobie pozwolić jedynie na krótkie i nieczęste przechadzki.

Przyjemność jednej z nich zrujnował swoją arogancją właśnie ten człowiek.

Kathryn Summers była ciekawa Gareta Cambridge’a, chociaż czuła niechęć do wszystkiego, co sobą reprezentował. Jego firma lotnicza należała do największych w kraju, a on sam cieszył się powszechnym uznaniem w świecie jako genialny konstruktor samolotów. W oczach Kathryn sprowadzało się to do jednego: miał nieograniczoną władzę; mógł kupić każdego.

Tymczasem na własnej skórze doświadczała, co to znaczy nie mieć pieniędzy. Niedawno ukochany rzucił ją, bo jej pozycja społeczna nie spełniała wysokich oczekiwań jego zamożnej, wysoko postawionej rodziny. Córka skromnego hodowcy bydła w Teksasie, której rodzice rozwiedli się, nie została uznana za odpowiednią kandydatkę na żonę dla ich syna, zajmującego eksponowane miejsce w chicagowskiej elicie towarzyskiej. Na domiar złego okazała się biedna. Tylko dzięki zatrudnieniu u znanej pisarki, Maud Niccole, Kathryn zapobiegła wystawieniu rodzinnego rancza na licytację za długi. Problemy zdrowotne nie pozwoliły jej ojcu angażować się w pracę tak jak przed laty i gospodarstwo zaczęło podupadać.

Obserwowała Gareta z pnia drzewa zawieszonego tuż nad wodą jeziora. Wybrały z Maud to miejsce, żeby pracować w spokoju i ciszy i zamierzały tu zostać do końca lata.

Ale co robi tutaj ten bogacz? – zastanowiła się. Mógł kupić lub wynająć dom w dowolnym miejscu na świecie, gdziekolwiek by zechciał. Widocznie uznał, że nad jeziorem Lanier w północnej Georgii nie wytropią go krwiożerczy reporterzy, ciekawi każdego kroku słynnego pilota i przedsiębiorcy.

I chyba dobrze wybrał, bo ciągle był sam. Doszła do wniosku, że wyglądał trochę jak zjawa nie z tego świata, z ciemnymi włosami, które targał wiatr, w brązowych spodniach i sportowej jasnej koszuli rozpiętej pod szyją.

Musiał wyczuć na sobie jej wzrok, bo odwrócił się i spojrzał wprost na nią, siedzącą na pniu drzewa, z jasnymi, niemal srebrnymi, jedwabiście delikatnymi włosami spływającymi na ramiona.

Ruszył w jej stronę, trzymając ręce w kieszeniach spodni. Zatrzymał się tuż przed nią, przytłaczając ją strzelistą sylwetką. W smagłej twarzy, niemal tak ciemnej jak twarze rdzennych Amerykanów, błyszczały intensywnie zielone oczy.

– Weszła pani na teren prywatny – odezwał się opryskliwie, nawet nie siląc się na grzeczny ton.

– Przepraszam. – Uniosła ku niemu głowę. – Nie wiedziałam, że należy do pana cały brzeg, nie tylko woda. – Przypomniała mu wcześniejszy incydent.

– Należy do mnie dwadzieścia hektarów gruntów wzdłuż brzegu – odpowiedział spokojnie, reagując na sarkazm uniesieniem ciemnej brwi. – Włącznie z tym miejscem, na którym pani siedzi. Przyjechałem tu, bo potrzebuję prywatności. Nie życzę sobie niczyjej obecności.

Kathryn chętnie posłałaby go do diabła, ale słuszność leżała po jego stronie. Z łatwością mógł ją zmusić do opuszczenia zajmowanego miejsca.

Wstała bez słowa, otrzepała dżinsy i z westchnieniem rezygnacji ruszyła ku luksusowemu domowi Maud.

– Kim pani jest? – krzyknął jej śladem.

– Amelią Earhart – odpowiedziała prowokacyjnie. – Niech pan wypatruje mojego samolotu, gdzieś go tu posadziłam.

Wydawało się jej, że usłyszała jego głęboki śmiech. Amelia Earhart była zaginioną przed laty pilotką, pierwszą kobietą, która przeleciała na Atlantykiem.

Maud czekała w pokoju dziennym ze spakowanymi walizkami. Wyglądała na zdenerwowaną.

– Dobrze, że wróciłaś, Kate! Nie mogłam się ciebie doczekać. Dostałam wiadomość. Mój ojciec jest w szpitalu i muszę natychmiast lecieć do Paryża.

– Przykro mi – odparła Kate szczerze zasmucona.

– Mnie też – odpowiedziała Maud. – Lubię staruszka, chociaż nieraz krytykował moje życiowe wybory. Dziecko drogie, dasz sobie radę do mojego powrotu? Nie mam pojęcia, jak długo mi to zajmie.

Kate ze współczuciem patrzyła na zasnute smutkiem niebieskie oczy pisarki i jej ściągniętą twarz okoloną kędzierzawymi siwymi włosami.

– Podczas pani nieobecności skończę przepisywanie manuskryptu.

Maud pokiwała głową i rozejrzała się, upewniając, czy czegoś nie zostawiła.

– Nie zapomnij o tej stronie, którą zmieniłam wczorajszego wieczoru. Zostawiłam ją chyba w górnej szufladzie biurka. I, na Boga, na noc zamykaj drzwi na klucz!

– Dobrze. Proszę się o mnie nie martwić.

– Nie potrafię. Jesteś ostatnio taka roztrzepana, Kate. Chodzi o pracę? Nie jesteś zadowolona? Chcesz odejść?

– Nie, nie w tym rzecz – pospiesznie zapewniła Kathryn. – Sama nie wiem, co się ze mną dzieje. Może to z powodu pogody… Jest tak gorąco…

– Z powodu pogody czy złych wspomnień? Jesse Drewe to marny zawodnik drugiej ligi, moja kochana. Zasługujesz na kogoś lepszego.

– Trudno mi się pogodzić z tym, że odrzucił mnie tylko dlatego, że nie pochodzę z bogatej rodziny. Brak pieniędzy i nie dość wysoka pozycja społeczna ojca… Gdyby chociaż powiedział, że nie może znieść mojego trudnego charakteru…

– Uwierz mi… Dobrze cię rozumiem… Serce nie sługa. Ale wyjdziesz z tego. Teraz pewnie trudno ci w to uwierzyć, ale tak będzie.

– Oczywiście – przytaknęła Kathryn, chociaż wcale nie była o tym przekonana. – Życzę bezpiecznej podróży. Proszę dać znać, kiedy pani przyjedzie na miejsce.

– Napiszę, obiecuję. Powiedz tylko jeszcze: gdzie teraz byłaś? – zapytała obojętnie, unosząc jedną walizkę, drugą pozostawiając Kate. Ruszyły razem, by je schować do wynajętego samochodu.

– Na plaży. Dopóki nie przegnał mnie stamtąd pan Cambridge Aircraft Corporation.

– Znów miałaś scysję z Garetem? – westchnęła Maud. – Kate, dlaczego nie możesz być dla niego miła? Niczego się nie nauczyłaś po kłótni o twoje wyczyny na motorówce?

– To nie jego jezioro – zaperzyła się Kate.

Pamiętała, kiedy jej wygrażał. Wykrzyczał, że wezwie policję, i nazwał ją wariatką, którą należy surowo ukarać. Oczywiście, posłała go do diabła, chociaż wiedziała, z kim ma do czynienia, widywała wcześniej jego zdjęcia w gazetach. Od tamtej pory często spotykała go, kiedy spacerował samotnie po plaży. Nigdy jednak nie rozmawiali ani nawet nie zbliżyli się do siebie.

– Jest właścicielem sporej części jeziora – przypomniała Maud. – Nie stawiaj mu się. Może ci zaszkodzić. Nie odgrywaj się na nim za zachowanie Jessego. Jesse to żółtodziób, a Garet… Garet to facet, który dyktuje warunki. On ustala reguły gry i potrafi być bezlitosnym przeciwnikiem. Uważaj na niego.

– Skąd pani wie?

– Zanim zmądrzałam i zaczęłam pisać książki, byłam dziennikarką. Napisałam artykuł o Garecie i przeinaczyłam wypowiedź jednego z jego najważniejszych współpracowników. Postarał się, aby wylali mnie z pracy, i nikt nie chciał mnie zatrudnić. Doprowadził mnie do takiej desperacji, że wysłałam mu obszerne i łzawe przeprosiny. Jak się pewnie domyślasz, nie minął dzień, a naczelni sami zaczęli do mnie wydzwaniać z propozycjami. Dostałam nauczkę, że w tym fachu ważna jest dokładność i rzetelność. Nigdy nie zapomniałam tej lekcji.

Mimo panującego na dworze upału, Kate zrobiło się zimno.

– Jest jak buldożer – zauważyła.

– Właśnie. Tylko ktoś tak bezwzględny mógł zbudować przemysłowe imperium i nad nim zapanować.

– Współczuję jego żonie.

– Nie ma żony.

– Nie dziwię się.

– A powinnaś się dziwić. Kobiety za nim szaleją… Każda z jego „haremiku” opływa w klejnoty i ma szafy wypchane futrami z norek.

– Za pieniądze można mieć wszystko – westchnęła Kate.

– Nie wszystko, moje dziecko. Miłości nie kupisz. – Maud zajęła miejsce za kierownicą samochodu i zatrzasnęła drzwi. – Nie wiem, kiedy wrócę. Jak skończysz przepisywanie manuskryptu, prześlij go do mnie i zacznij pracować nad następnym. Nagrałam go na dyktafon. Okay?

– Okay. – Kate uścisnęła smukłą dłoń pisarki przez opuszczoną szybę. – Dziękuję.

– Za co?

– Za to, że mnie pani zatrudniła… Za okazywaną mi sympatię… I za tolerowanie mnie.

– Kto kogo toleruje? – zaśmiała się Maud. – Moja droga, naprawdę cię lubię. Gdybym w młodości miała tyle rozumu, żeby wyjść za mąż, miałabym córkę w twoim wieku. Samotni ludzie lgną do siebie…

– Ja nie jestem samotna. Już nie.

– Jesteś – powiedziała lekko chlebodawczyni dziewczyny. – Samotna i zraniona. Ale po burzy wychodzi słońce. Nie rozpamiętuj przeszłości, a słońce zaświeci o wiele prędzej.

– Szczęśliwej podróży – odrzekła cicho Kate.

– Jestem niezniszczalna, nie wiedziałaś? – roześmiała się Maud.

– Mam nadzieję, że wszystko ułoży się dobrze.

– On ma siedemdziesiąt osiem lat – przypomniała. – Żył długo i pełnią życia. Nie mówię, że rozstanę się z nim bez łez, ale potrafię przeprawić się przez most, kiedy trzeba. Tymczasem muszę być przy nim. Pamiętaj o tym, co powiedziałam, i nie szalej motorówką.

– Psuje mi pani zabawę – roześmiała się Kate. – Stary niedźwiedź mocno śpi…

Maud wzniosła oczy ku niebu.

– Powiadają, że Bóg ma w opiece głupców i dzieci. Mam nadzieję, że to prawda. Do widzenia, kochanie.

Ruszyła gwałtownie, wzbijając tuman pyłu na drodze. Kate patrzyła dopóty, dopóki samochód nie zniknął z jej pola widzenia.

Po odjeździe Maud wielki dom z drewnianych bali wydał się Kathryn pusty. Snuła się z kąta w kąt z filiżanką kawy, wpatrzona w obrzeżone drzewami jezioro, połyskujące w słońcu jak kawałek srebrzystej, powiewnej tkaniny.

Pomyślała, że Maud miała rację, nie powinna rozpamiętywać przeszłości. Ale jak to zrobić, skoro ile razy zamyka oczy, widzi pociągłą, roześmianą twarz Jessego i jego niebieskie oczy przepełnione zachwytem i miłością.

Poznali się w Austin. Przyjechała tam z ojcem, który przywiózł bydło na sprzedaż. Kathryn od razu poczuła z Jessem więź, a zanim skończył się dzień, zaprzyjaźnili się. Miał polor, z jakim Kathryn nigdy nie zetknęła się w wiejskim towarzystwie, w którym się obracała, i obezwładniający urok osobisty. Kiedy odprowadził ją do hotelu, jej serce już należało do niego. Pożegnalny pocałunek dał jej nadzieję, że może liczyć na wzajemność.

Aukcja trwała trzy dni. Kate, córka ranczera, i Jesse, syn właściciela przetwórni mięsa, byli nierozłączni. Zachowywali się jak turyści, zwiedzali osobliwe miejsca w mieście i poza nim, odkrywali, ile ich łączy, i lgnęli do siebie z desperacją i zapamiętaniem, stanowiącym zapowiedź czekającego ich przyszłego szczęścia. Trzeciego dnia poprosił ją o rękę, a ona zgodziła się bez wahania. Była pewna, że czekała właśnie na niego, chociaż znali się tak krótko.

Nie zdawała sobie jednak sprawy, z jak różnych pochodzą światów i jakie to przyniesie konsekwencje.

Jesse chciał ją zabrać do domu i przedstawić rodzicom. Początkowo Kate była temu niechętna, lecz rozumiała, że to nieuniknione. Ojciec życzył jej szczęścia i bez żadnych obiekcji dał jej zgodę, mimo że na podróż do Chicago musiała wydać wszystkie oszczędności.

Kiedy tylko przyjechali do podmiejskiej rezydencji rodziców Jessego, Kate zaczęły otwierać się oczy na rzeczywistość. Dom był stary, o pięknej architekturze. Z sufitu zwisały kryształowe żyrandole, oryginalne wiktoriańskie meble zdobiły pomieszczenia i dopełniały wrażenia całości. Matka Jessego zeszła na jej powitanie w sukni od Olega Cassiniego. Nosiła staranną fryzurę i wokoło rozsiewała zapach drogich perfum.

Nietrudno było się domyślić, że niczym niewyróżniająca się córka hodowcy bydła nie zaimponowała jej. Podczas powitania ujęła rękę Kate, manifestując niechęć wyrazem twarzy, a potem głosem pełnym oburzenia wezwała męża.

Kathryn była bliska płaczu, mimo że Jesse starał się ratować sytuację, żartując i dodając jej otuchy ciepłymi spojrzeniami. Kiedy jednak przy kolacji jego ojciec spytał wprost o wielkość rancza jej rodziny, a ona przyznała, że liczyło ledwie 80 hektarów, Jesse wyglądał, jak gdyby miał zemdleć. Zrozumiała, że brał ją za jedną „ze swoich”; dziedziczkę rodzinnej fortuny. Tymczasem okazała się prawie bez grosza.

Następnego dnia matka Jessego wezwała Kate do gabinetu i powiadomiła z lodowatym uśmiechem, że Jesse był zmuszony wyjechać w pilnych sprawach. Wyraziła też nadzieję, że nie traktowała tej znajomości zbyt poważnie. Określiła syna mianem młodego i niedoświadczonego chłopca, który łatwo ulega ładnej buzi. Na koniec pocieszyła Kate, że na pewno szybko o nim zapomni, zwłaszcza u boku miłego kowboja, i dodała lekceważąco, że przynajmniej spędziła noc w domu ze służbą.

Zraniona do głębi, zdobyła się na właściwe słowa, spakowała torbę i za resztę oszczędności kupiła bilet na autobus do Teksasu. Wyrzucała sobie naiwność. Pieniądze wydane na podróż mogły pomóc ojcu w spłacie długu obciążającego hipotekę rancza. Od komornika uratowała ich reklama zamieszczona przez Kate w gazecie w Austin.

Od tamtego czasu upłynęło kilka miesięcy, ale rana nie zagoiła się. Na każde wspomnienie o rodzinie Jessego jej serce krwawiło i budził się w niej gniew.

Bogaczom wszystko uchodzi na sucho, pomyślała. Wydaje im się, że świat należy do nich razem ze wszystkimi biedniejszymi ludźmi. Pożałowała, że nigdy nie zazna takiej władzy, aby odpłacić Jessemu za poniżenie, jakiego doznała ze strony jego rodziców.

Gnana niewidzialną siłą złości poszła na pomost, przy którym była zacumowana motorówka. Odpaliła silnik i wyprowadziła łódkę z zatoczki. Kiedy znalazła się na otwartej przestrzeni, dodała gazu.

O tej porze niewiele było łodzi na jeziorze. Kate miała niemal cały błękitny przestwór dla siebie i ruszyła z pełną prędkością. Łódź skakała po falach, zastawiając za sobą fontannę wody.

Pęd powietrza i bryza na twarzy ostudziły emocje Kate i uśmierzyły ból upokorzenia. Zamknęła oczy, upajając się wdychanym głęboko, chłodnym powietrzem, przesyconym zapachem kapryfolium. Podmuchy wiatru i rozpryskana woda odegnały smutne wspomnienia.

Otworzyła oczy i zamarła z przerażenia. Szarpnęła gorączkowo dźwignię przepustnicy. Ciemny punkt na torze, którym mknęła łódka, rósł w oczach w zastraszającym tempie. Rozpoznała go.

– Panie Cambridge, uwaga! – krzyknęła, widząc tuż przed dziobem ciemną głowę i opalone ramię.

Odwrócił się i zauważył ją za kołem sterowym. Zanim wpłynęła na niego, zanurkował.

Kathryn wpadła w panikę. Kilka razy okrążyła miejsce, w którym Garet zniknął pod wodą, ale nie wypływał. Wyłączyła silniki i zaczęła dryfować. Jej serce waliło jak młotem, puls przyspieszył. Przewiesiła się przez burtę i zrozpaczona patrzyła w spienioną wodę.

Boże, błagam, abym go nie zabiła! – modliła się w duchu.

Tytuł oryginału: Bound by a Promise

Pierwsze wydanie: Kim Publishing Corporation, 1979

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 1979 by Diana Palmer

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2015

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Gwiazdy Romansu są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1600-5

Gwiazdy Romansu 119

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna