Wojciech
Kulawski

Nowy polski kryminał

Zamknięci

Rozdział 1

Wiktor otworzył oczy i ujrzał nad sobą kobietę i mężczyznę. Z niemałym wysiłkiem usiadł na podłodze i rozejrzał się. Ze wszystkich stron otaczały go betonowe ściany, przynoszące skojarzenia ze schronem przeciwlotniczym albo bunkrem.

– Kim jesteś? – zapytała dziewczyna. Była drobną blondynką o nienagannej figurze i ładnej buzi. Zadarty ku górze nos, pełne wargi i włosy spływające na ramiona podkreślały dziewczęcą urodę.

– Jestem Andrzej – skłamał Wiktor Nejmar.

– Ilona Dygas, a to Marek Bratny – przedstawiła się dziewczyna. − Jak tu trafiłeś?

Wiktor pogładził się po potylicy, która bolała go tak, jakby ktoś przed chwilą wywiercił mu w niej dziurę.

– Pracuję jako monter telewizji cyfrowej – powiedział Wiktor. – Ogłuszył mnie jakiś facet – tłumaczył.

– Kilka godzin temu ten sam facet otworzył drzwi do bunkra i kazał cię wnieść do środka. Byłeś nieprzytomny – tłumaczyła Dygas.

– Mnie zgarnął prosto z ulicy – włączył się Marek. – Reszty nie pamiętam. − Mimo muskularnej budowy ciała było w ruchach Bratnego coś delikatnego. Wysoki przystojny mężczyzna patrzył na Dygas w taki sposób, jakby znali się od dawna.

Ilona westchnęła, złapała się pod boki i tupnęła nogą, wyrażając bezsilność.

– Ja tego faceta już wcześniej widziałam. Spotkałam go w klubie Spektrum Tower – powiedziała. – Przysiadł się do mnie, rozmawialiśmy. Chyba dosypał mi coś do drinka, bo od pewnego momentu niczego nie pamiętam. Potem obudziłam się w tym lochu.

– Jak wyglądał ten porywacz? – zapytał Wiktor.

– Miał trochę siwych włosów, koło czterdziestki, trochę podobny do George’a Clooneya – tłumaczyła Dygas.

– Po co nas tu zamknął? – zapytał Marek.

– Dobre pytanie – odpowiedział Wiktor, dla którego wszystko nagle stało się jasne. Wiedział doskonale, kto umieścił całą trójkę w bunkrze. Przypomniał sobie dom na odludziu, w pobliżu Parku Krajobrazowego w Białobrzegach. Pamiętał, jak wychodząc z ubikacji, został ogłuszony. Czyżby kolega postanowił pozbyć się niewygodnego świadka?

Nejmar wstał z podłogi i ruszył na rekonesans bunkra. Szukał przede wszystkim otworów, w których ukryte byłyby kamery.

– Nic tu nie ma z wyjątkiem tego sejfu. – Marek Bratny widząc, że Wiktor przeszukuje pomieszczenie, wskazał na jedną ze ścian.

Nejmar zdołał tylko pomyśleć, że Janek Dobrowolski dobrze wszystko przygotował. Nagrywał ich zapewne z ukrytej kamery, realizując kolejne dzieło życia. Znając pomysłowość kolegi, można było spodziewać się wszystkiego. Nie bez przyczyny wśród uwięzionych znalazła się również kobieta z branży porno. Wiktor kojarzył ją z kilku średniej jakości produkcji. Ponieważ nie mieli nigdy przyjemności ze sobą współpracować, Nejmar miał nadzieję, że dziewczyna go nie rozpozna. Obawiał się jednak, że erotyczna branża jest tak mała, że wszyscy się znają, choćby tylko z widzenia. Towarzysz Ilony, musiał pochodzić spoza porno świata, bo jego Wiktor zupełnie nie kojarzył.

– Co zrobimy? – zapytał Nejmar.

– A co możemy zrobić? Zdechniemy tu z głodu i pragnienia – stwierdził zrezygnowany Marek Bratny.

– Sprawdziliście dokładnie wszystkie ściany?

– Tak. Jesteśmy zamknięci − tłumaczyła Dygas. − Jest tylko ten dziwny sejf na ścianie i dwoje drzwi.

– Drzwi? – zapytał Nejmar.

Podszedł do wielkiego betonowego bloku i obmacał go dokładnie. Był bardzo solidny, bez żadnej klamki czy okienka. Przyszło mu do głowy, że muszą się znajdować w czymś w rodzaju schronu przeciwatomowego albo panic roomu zbudowanego na wypadek kradzieży czy włamania. Bogaci ludzie w Stanach Zjednoczonych montowali takie cudeńka, choć w Polsce nadal była to rzadkość.

– Te drzwi – tłumaczył Marek – chyba prowadzą na zewnątrz, choć trudno jednoznacznie powiedzieć. Można je otworzyć, wpisując na panelu szyfr. Drzwi w głębi bunkra, które przeszukałeś, nie mają żadnego zamka. W zasadzie jedyne, co nam pozostało, to spróbować złamać kod do sejfu tkwiącego w ścianie – dodał Bratny. – Mam wrażenie, że tego właśnie oczekuje od nas porywacz.

Ilona siedziała zrezygnowana na podłodze i patrzyła spod oka na Wiktora. Choć wydawał jej się znajomy, za nic nie mogła sobie przypomnieć, gdzie wcześniej spotkała tego mężczyznę.

– Czy ma ktoś jakiś pomysł? – zapytał Wiktor. Widział, że Ilona bacznie go obserwuje, dlatego musiał odwrócić jakoś jej uwagę.

– Próbowaliśmy wprowadzać różne warianty, zarówno na panelu na drzwiach, jak i na sejfie – tłumaczył Marek. – Nie wiemy nawet, ile cyfr ma kombinacja otwierająca.

Wiktor zamyślił się. O ile znał Dobrowolskiego, ten bez wątpienia przygotował dla nich jakiś skomplikowany scenariusz, którym powinni podążać, aby rozwiązać zagadkę i wydostać się na zewnątrz.

– Przeszukajcie dokładnie każdy zakamarek tego bunkra. Gdzieś musi być jakaś wskazówka, jak otworzyć sejf albo drzwi – rzucił Wiktor.

Ilona i Marek nie dyskutowali, tylko zabrali się za mozolne obmacywanie każdego centymetra ściany i podłogi. Ponieważ po godzinie nie znaleźli niczego ciekawego, postanowili trochę odpocząć. Położyli się na betonowej posadzce i patrzyli beznamiętnym wzrokiem w jeden punkt. Wiedzieli, że ich sytuacja jest beznadziejna i są całkowicie zdani na łaskę porywacza. Wiktor usiadł i założył ręce za głowę. Patrzył przez chwilę na bunkier, mrużąc oczy i przekrzywiając szyję niczym ciekawski ptak. W pewnym momencie jego uwagę zwrócił dziwny, ledwie widoczny brud na jednej ze ścian.

Patrząc na betonowy blok pod odpowiednim kątem, dało się dostrzec cyfry wymalowane czymś w rodzaju tłuszczu a może smaru.

– Ilona! - zawołał Wiktor.

Kobieta poderwała się z podłogi.

– Podejdź, proszę, do drzwi bunkra i wpisz cyfry, które ci podyktuję.

Dygas podeszła do panelu i z namaszczeniem wstukała cyfry, które podał jej Nejmar.

– Nic – odpowiedziała.

– Wpisz je w takim razie na panelu przy sejfie – powiedział Nejmar.

Ilona wykonała polecenie i nagle zamek do sejfu zatrzeszczał, a drzwiczki otworzyły się, ukazując zawartość.

Rozdział 2

Kilka miesięcy później

Prokurator Marian Suski spoglądał na techników stojących w dwumetrowym dole wykopanym w ziemi. Przenosili fragmenty brejowatego truchła do plastikowych worków. Komisarz Rafał Trygar rozglądał się po lesie i podziwiał rozkwitającą przyrodę.

– Gdzie Foltyński? − zapytał Marian, kucając nad dołem.

– Został w samochodzie. Kiedy dowiedział się, że to poćwiartowane stare zwłoki, stwierdził, że poczeka i sprawdzi kilka innych tropów w tej sprawie.

– Przecież nie mamy jeszcze żadnych tropów w tej sprawie − zdziwił się Marian.

Trygar wzruszył ramionami i uśmiechnął się głupkowato.

– Opowiadaj, czego się dowiedziałeś – zwrócił się w stronę prokuratora.

– Dostaliśmy zgłoszenie od niejakiego Jana Pakulnisa mieszkającego kilka kilometrów dalej we wsi Ławy. Mężczyzna zeznał, że wczorajszej nocy jego pies przyniósł z lasu rękę − tłumaczył prokurator. − W zasadzie był to już prawie szkielet, bo procesy gnilne były w bardzo zaawansowanym stadium.

Trygar przetarł dłonią po trzydniowym zaroście, próbując odgonić delikatnego kaca panoszącego się po żołądku.

– Mimo że pies tego Pakulnisa był szkolony do tropienia zwierzyny, nie był w stanie wskazać miejsca odnalezienia ręki − tłumaczył Suski.

– Dlaczego? − zapytał komisarz.

– Na głębokości półtora metra ktoś zakopał truchło świni, a dopiero pod nim ukrył poćwiartowane zwłoki.

– Stara sztuczka − podsumował Trygar.

– Dopiero policyjny pies doprowadził nas do tego miejsca − tłumaczył Marian.

– Wiemy, czyje to ciało? − zapytał Rafał.

– Kości miednicy sugerują, że to kobiece zwłoki. Odcięto jej kończyny i głowę, a korpus zmiażdżono − tłumaczył Marian.

– Skoro komuś tak bardzo zależało, aby ukryć zwłoki, to skąd nagle ta ręka? − zapytał Rafał. − Przecież musiała być zakopana stosunkowo płytko, tak aby pies mógł ją znaleźć.

– Dobre pytanie − stwierdził Suski, spoglądając na drzewa.

Prokurator wraz z komisarzem obeszli dół, próbując przyjrzeć się zgniłemu poćwiartowanemu ciału leżącemu na workach. Gdzieniegdzie pomiędzy tkankami prześwitywały szare kości denatki. Breja, która kiedyś była skórą i narządami wewnętrznymi żywego człowieka, śmierdziała niemiłosiernie i wzbudzała obrzydzenie.

– Jak stare są te zwłoki? – zapytał Suski, zwracając się do mężczyzny pracującego w dole.

– Obstawiam coś koło roku, gleba tutaj jest dość specyficzna, rozkład jest powolny – odpowiedział lekarz medycyny sądowej. − Na fragmentach skóry, które się zachowały, są wyraźne ślady cięć – dodał po chwili.

– Nóż? − zapytał Suski.

– Na ten moment trudno cokolwiek powiedzieć.

– A co ze zwierzęcymi zwłokami? − zapytał Rafał.

– Mam wrażenie, że są dużo świeższe od ludzkiego ciała − odpowiedział lekarz.

– Czyli ktoś ewidentnie zacierał ślady – stwierdził Trygar.

– Albo zakopał zwierzęce truchło, nie wiedząc, jaka niespodzianka leży niżej − dodał prokurator.

– Nie wierzę w taki zbieg okoliczności. Miał cały las, aby zakopać świnię, a on umieścił ją właśnie tutaj.

– Prawdziwa zagadka − mruknął Suski, przeczesując siwą czuprynę.

– Przesłuchaliście tego Pakulnisa? – zapytał Rafał.

– Nic nie wie − odpowiedział Suski. − Zidentyfikujcie tę kobietę. Weryfikacja zdjęć stomatologicznych, sprawdźcie też kartoteki osób zaginionych, szczególnie z okolicy − rzucił.

– Jasna sprawa − mruknął Rafał, któremu nie trzeba było tłumaczyć policyjnego fachu.

Zeskoczył do otworu, w którym pracowali medycy i kucnął nad zwłokami. Nawet dla tak wytrawnego i doświadczonego policjanta widok truchła i jego zapach były ciężkie do wytrzymania. Trygar wiedział, że po dwóch miesiącach ciało ludzkie leżące w ziemi przypomina napuchniętą galaretowatą breję pełną larw. Po roku powinno się w zasadzie rozłożyć do kości, choć proces rozkładu może spowolnić pora roku czy zasadowość gleby. Zima proces rozkładu z pewnością spowolniła, choć na głębokości dwóch metrów w temperaturze kilku stopni nadal postępował.

Podwarszawski las budził się do życia, maj zielenił korony drzew, a ptaki rozpoczęły zaloty godowe. Trygar czasem cieszył się, że jest tylko policjantem. Znacznie gorszą robotę miał do wykonania lekarz medycyny sądowej. Kryminalni, w najlepszym wypadku, zażyczą sobie szczegółowych raportów i protokołów. Zatrzymają się na etapie literek i cyferek. Nie będą musieli obcować ze śmierdzącym truchłem i wbijać skalpel w gnijące zwłoki.

Trygar uśmiechnął się. Mimo że w zasadzie nigdy nie unikał sekcyjnego stołu i odwiedzin w zakładzie medycyny sądowej, tym razem postanowił dołączyć do Tymona Foltyńskiego i darować sobie oglądanie obrazów wątpliwej estetyki.

Rozdział 3

Marian Suski wrócił do domu o godzinie dziewiętnastej. Ponieważ spędził na sali sądowej osiem długich godzin, oskarżając recydywistę, czuł się fatalnie. Kryminalista po odsiedzeniu dziesięciu lat więzienia wyszedł na wolność i pobił osiemnastolatka tak dotkliwie, że ten do końca życia będzie nosił ślady feralnego spotkania. Suski wnioskował o dwadzieścia pięć lat pozbawienia wolności. Przez dobre dwie godziny próbował udowodnić sędziemu, że po przesiedzeniu połowy życia w więzieniu, nie ma mowy o żadnej resocjalizacji.

Marian, będąc młodym prawnikiem, bardzo przeżywał pierwsze wyroki skazujące, które zapadały na sali sądowej. Całymi dniami zastanawiał się, czy nie wsadził do więzienia niewinnego człowieka? Czy uwzględnił wszystkie dowody i okoliczności w sprawie? A może jednak coś przeoczył? W ramach zajęć praktycznych na trzecim roku studiów odwiedzili wraz z kolegami kilka zakładów karnych, aby zobaczyć, jak żyją więźniowie. Jak bardzo był wówczas naiwny.

Po dwudziestu latach w zawodzie Marian wiedział o więźniach całkiem sporo. Zdawał sobie sprawę, że demoralizacja i powolna przemiana w przestępcę, może dotyczyć niemal każdego. Istnieje niezwykle cienka granica dzieląca człowieka uczciwego od zdeprawowanego kryminalisty. Czasami wystarczy przypadek albo zła decyzja, aby znaleźć się w sytuacji bez wyjścia. Nikt nie rodzi się przestępcą. Niemal zawsze to okoliczności, otoczenie albo pokusa sprawiają, że człowiek zbacza na kryminalną ścieżkę. A po przekroczeniu niewidzialnej moralnej granicy, nie ma już odwrotu. Do rzadkości należą sytuacje, kiedy recydywista zamienia się we wzorcowego, praworządnego obywatela.

Marian potrzebował dwudziestu lat, aby uświadomić sobie fakt, że nie warto walczyć z systemem. Kiedyś uważał, że przy użyciu kodeksów i paragrafów można oddzielić ziarno od plew, dobro od zła. Dużo później dotarło do niego, że prawo to tylko wydmuszka, niezdarna proteza, dzięki której udajemy, że istnieje jakakolwiek sprawiedliwość. W świecie prawników liczyły się tylko układy i pieniądze. Po przekroczeniu czterdziestego roku życia Suski pogodził się z faktem, że musi płynąć z prądem. Stopniowo zaakceptował zasady funkcjonowania wielkiej machiny wymiaru sprawiedliwości. Jakby nie patrzeć, to my ludzie zostaliśmy stworzeni dla świata, a nie świat dla ludzi.

Żona Mariana, Marta, nie wróciła jeszcze z pracy, co zasadniczo nie było niczym nadzwyczajnym. Dopóki na świecie żyło choćby kilkunastu ludzi, zawsze będą się między nimi pojawiały konflikty, a to znowu sprawi, że praca prokuratora będzie potrzebna. Suski miał z małżonką niepisany układ, że ten, kto pojawi się w domu jako pierwszy, przygotowuje kolację, tak aby druga osoba mogła po powrocie poczuć choćby namiastkę rodzinnego ciepła. O dzieciach nie było mowy i to nawet nie ze względu na fakt, że Marta kilka lat temu przekroczyła czterdziestkę. Po prostu nigdy nie ciągnęło ich do rodzicielstwa. Choć Marian zastanawiał się czasami, jak by to było, gdyby po domu biegała gromadka dzieci. Szybko jednak odganiał te kuriozalne myśli.

Czasami żałował tylko, że niczego po sobie nie zostawi. Bo czy ktokolwiek będzie pamiętał rozprawy sądowe, które Suski doprowadził do szczęśliwego zakończenia? Albo miliony rzęsistych słów, które wypłynęły z jego ust przez te wszystkie lata pracy? Kiedyś pisarze czy muzycy byli na tyle nieliczną grupą, że ich dzieła miały szansę przetrwać wieki. Dziś przy miliardowej populacji, która powiększa się w postępie wykładniczym, istnieje kilkaset milionów pisarzy i pewnie jeszcze więcej muzyków i różnej maści artystów. Ilość opowiedzianych historii i napisanych utworów przytłoczyłaby każdego. Z tego też powodu istniała minimalna szansa, aby gdzieś nieoczekiwanie wyłonił się nowy Mozart, Bach czy Tołstoj. Dziś liczyły się tylko pieniądze, dzięki nim można było wypromować wszystko i nieważne było to, że większość tych dzieł nie miała nic wspólnego ze sztuką.

Suski usiadł na kanapie. Jego myśli zmieniły tory i pomknęły ku zwłokom kobiety odnalezionej nieopodal wsi Ławy. Do czego zdolni są ludzie? Jaki powód przyświecał zabójcy, że skłonny był zabić z zimną krwią, poćwiartować zwłoki i zakopać je w lesie? W zasadzie istniały tylko cztery motywy − miłość, zazdrość, pieniądze i zemsta. Którym z nich kierował się morderca?

W pewnym momencie myśli Suskiego przerwał dzwoniący telefon komórkowy. Marian wyciągnął urządzenie z kieszeni i spojrzał na wyświetlacz. Numer był nieznany.

– Tak? − rzucił do słuchawki.

– Czy z panem Marianem Suskim? − zapytała kobieta o delikatnym tembrze głosu.

– Tak − odpowiedział prokurator.

– Pańska żona miała wypadek, ale proszę się nie martwić. Zatrzymaliśmy ją na oddziale ze względu na uraz głowy. Uderzyła o ziemię i ma podejrzenie wstrząśnienia mózgu.

Suskiego zamurowało, przez chwilę nie wiedział, co odpowiedzieć.

– Jaki to szpital? − rzucił wreszcie po kilku sekundach.

– Szpital Praski pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego na alei Solidarności − powiedziała kobieta.

– Zaraz tam będę – wymamrotał Marian. Schował telefon do kieszeni i wybiegł z domu.

Rozdział 4

We wnętrzu otwartego sejfu trójka uwięzionych zobaczyła butelkę wody, urządzenie przypominające pilota do telewizora i list w białej kopercie.

Ilona niemal natychmiast sięgnęła po wodę, Wiktor jednak ją powstrzymał.

– Poczekaj! Nie wiemy, czy nie jest zatruta – powiedział. Był szczupłym, niskim i wątłym mężczyzną. Szara cera twarzy i nos w kształcie haczyka sprawiały, że nigdy nie był obiektem kobiecych zainteresowań.

Marek wyciągnął kopertę z listem wydrukowanym na komputerze i przeczytał na głos:

Witajcie, kochani.

Zastanawiacie się zapewne, w jakim celu uwięziłem was w tym bunkrze. Dowiecie się tego nieco później. Na razie to nie jest istotne. Ważna jest gra, do której chciałbym was zaprosić. Nagrodą dla zwycięzcy jest wolność, przegrany będzie musiał stracić…

Marek po przeczytaniu pierwszego akapitu przełknął ślinę. Ilona patrzyła na kartkę przerażonymi nieobecnymi oczyma, zastanawiając się jakie niespodzianki przyniesie druga część listu.

– Czytaj dalej – ponaglał Wiktor.

W sejfie znajdziecie pilota, którym otwiera się drzwi do pomieszczenia znajdującego się w głębi bunkra. To wy decydujecie, która z osób jako pierwsza weźmie udział w grze. Kandydat musi wejść tam zupełnie sam, a następnie odczytać wskazówki pojawiające się na ekranie monitora zawieszonego pod sufitem. Będzie tam zamknięty do czasu rozwiązania zadania, które dla niego przygotowałem. Jeśli poradzi sobie z zagadką, będzie mógł wrócić do grupy. Kandydat w żadnym wypadku nie powinien zabierać ze sobą pilota, którego znaleźliście w sejfie. Aby odzyskać wolność, musicie rozwiązać dziewięć zagadek.

Na dobry początek daję wam w prezencie wodę. Nie obawiajcie się, można ją pić.

Mistrz gry

PS. Jakiekolwiek nieposłuszeństwo i próba oszukiwania skończą się natychmiastowym zakończeniem rozgrywki. Do pomieszczenia, przez kratkę wentylacyjną, zostanie wpuszczony trujący gaz.

Marek spojrzał na towarzyszy z niedowierzaniem, jakby próbował się utwierdzić w przekonaniu, że ta cała sytuacja jest tylko halucynacją.

– Co to kurwa ma być? – zapytała Ilona, przerywając kilkunastosekundową ciszę. – Nie zamierzam grać z jakimś psychopatą w quizy.

– Ktoś bawi się naszym kosztem – stwierdził Bratny. – Uważam, że powinniśmy poczekać. Wcześniej czy później ktoś nas przecież odnajdzie.

Wiktor nie chciał wyprowadzać nikogo z błędu, ale zdawał sobie sprawę, że nadzieje Marka są płonne. Szanse na ratunek były znikome. Nejmar przypomniał sobie wynajęty dom, do którego przywiózł go Dobrowolski. Liczenie na to, że ktokolwiek przyjdzie im z pomocą, zanim umrą z głodu i pragnienia, było niczym wiara w Świętego Graala. Janek nie omieszkał zabrać uwięzionym telefonów komórkowych, choć w bunkrze raczej i tak nie złapaliby sygnału. Wiktor zdawał sobie sprawę, że w zasadzie jedyną możliwością, jaka im została, była dalsza gra z Dobrowolskim.

Po godzinie zażartej dyskusji trójka uwięzionych doszła do wniosku, że spróbują nacisnąć przycisk na pilocie, a potem zajrzą przez drzwi do wnętrza drugiego pomieszczenia.

Marek wcisnął przycisk na urządzeniu. Po chwili betonowe drzwi przesunęły się, ukazując widok tak kuriozalny, że Ilona przetarła kilkukrotnie oczy. W pokoju obok stały narzędzia tortur znane powszechnie z chrześcijańskiej historii inkwizycji.

W drugim kącie pomieszczenia dostrzegli dziewięć szafek przypominających niewielkie sejfy. Jedna z nich była otwarta. Tuż nad sufitem zawieszony był ciemny ekran.

– Co to jest? – zapytał Marek.

– Oglądaliście Piłę? – zagadnął Wiktor.

– Zaraz ktoś każe mi odrąbać sobie rękę? – zapytała Dygas z ironią w głosie.

– To jest chore – stwierdził Marek. – Nie zamierzam brać w tym udziału.

Tylko Wiktor zdawał się niewzruszony tym, co zobaczył we wnętrzu drugiego pokoju. To było bardzo typowe dla Janka Dobrowolskiego, który uwielbiał w swych filmach pokazywać narzędzia tortur, stworzone przez pomysłową inkwizycję.

Najwyraźniej miało to być prawdziwe opus magnum kolegi, który do reszty postradał zmysły.

Trójka uwięzionych siedziała w bunkrze, nie wiedząc nawet, czy jest dzień, czy noc. Wiktor cały czas rozglądał się w poszukiwaniu kamer umieszczonych w ścianach. Był przekonany, że są nagrywani. W zasadzie jedynym miejscem, w którym można byłoby coś ukryć, był przewód wentylacyjny. Nejmar zastanawiał się nawet, czy nie spróbować stanąć na ramionach Marka, aby wyrwać betonowe kraty. Szybko jednak zrezygnował z tego pomysłu, widząc, jak bardzo są solidne.

Siedzieli, rozmawiając o swojej beznadziejnej sytuacji. Pili wodę z butelki małymi łyczkami, jakby miał to być ostatni trunek w ich życiu. Tliła się w nich jeszcze nadzieja, że zostaną uwolnieni. Łudzili się, że przecież nie mogą siedzieć w tym lochu wiecznie. Niestety z każdą upływającą minutą ich nastroje robiły się coraz gorsze. Po upływie doby czuli się fatalnie. Przyszło zniechęcenie i apatia, a przede wszystkim zaczął im doskwierać głód i pragnienie.

Wiktor milczał, obawiając się, że zostanie przez Ilonę rozpoznany. Zdawał sobie sprawę, że pośrednio to przez niego cała trójka siedziała w tym bunkrze. Choć tym razem Janek sam wszystko zorganizował. Ostatnimi czasy przyjaciele odsunęli się od siebie, a ich relacje mocno się ochłodziły. Jednak w najśmielszych snach Nejmar nie przypuściłby, że Dobrowolski mógłby zorganizować szatańskie przedstawienie i to z takim rozmachem.

Rozdział 5

Marian Suski, jadąc do szpitala, przynajmniej kilkukrotnie złamał przepisy ruchu drogowego. Dzięki temu jednak udało mu się dotrzeć na miejsce w niecałe pół godziny. Wpadł na recepcję i zapytał o pokój, w którym leży Marta Suska.

– Sala numer trzynaście − odpowiedziała sfrustrowana pielęgniarka.

Marian pognał przed siebie i już po chwili stał w progu pokoju. Ku swemu zdumieniu zobaczył żonę, która jak gdyby nigdy nic, rozmawiała z jakąś kobietą leżącą na łóżku obok. Marta na widok męża uśmiechnęła się szeroko i wskazała ręką, aby usiadł.

– Wszystko w porządku? − zapytał rozemocjonowany Suski.

– W najlepszym. Uderzyłam się tylko o bruk. Lekarze są przewrażliwieni.

– Wstrząśnienie mózgu? − zapytał prokurator.

– Lekkie. Wiesz, jaka jest procedura medyczna. Mogłabym się wypisać na własne żądanie, ale lepiej dmuchać na zimne. Poza tym, pani Jadzia jest dietetykiem, bardzo przyjemnie nam się rozmawia o przepisach na sałatki.

Pięćdziesięcioletnia kobieta leżąca na łóżku obok skinęła głową i uśmiechnęła się delikatnie.

Marian objął żonę rękoma, zadowolony, że nic złego się nie stało.

– Wypuszczą cię do jutra? − zapytał.

– Powinni − odpowiedziała kobieta. − Przyniosłeś mi chociaż piżamę i szczoteczkę do zębów? − zapytała.

– Zapomniałem. − Suski klepnął się w czoło. − Przestraszyłem się i wybiegłem z domu, jakby wilki mnie goniły. Zaraz skoczę do sklepu na dół i kupię ci kilka rzeczy. Powiedz mi najpierw, jak to się stało? − drążył.

– Wychodziłam z prokuratury − zaczęła Marta – i szłam w stronę samochodu. Nagle poczułam, że ktoś łapie mnie z tyłu i przewraca na plecy. Ten człowiek musiał znać jakieś techniki karate czy judo, ponieważ zupełnie straciłam grunt pod nogami. Poleciałam do tyłu i uderzyłam głową o bruk – dodała z przejęciem w głosie.

– Bandyci! – powiedziała z przejęciem pani Jadzia, słuchająca opowieści.

– Czy widziałaś, kto to był? Zauważyłaś coś? − ciągnął Marian.

– Po tym, jak wylądowałam na ziemi, świat rozmył mi się przed oczami. Minęło kilkanaście sekund, zanim doszłam do siebie. Pomógł mi jakiś mężczyzna, który powiedział, że widział łysiejącego faceta w golfie, który skręca za budynek. Była tam też wysoka blondynka w mini, ale ją przechodzień raczej wykluczył.

– I tyle? − zapytał prokurator.

– Chyba tak. Wiesz, jaka jest nasza praca. Mamy wielu wrogów − tłumaczyła Marta.

Suski zamilkł i nie odzywał się przez kilka sekund.

– Próbował ci coś ukraść? − zapytał.

– Nie, chyba nie − kobieta pokręciła głową.

– Wiesz, że to nie był zbieg okoliczności − powiedział Suski. − Ktoś to zrobił celowo.

– Ale po co? – zapytała Marta.

– Nie wiem, ale zastanawiam się poważnie nad policyjną ochroną dla ciebie.

– Nie przesadzaj − urwała − będę po prostu bardziej ostrożna i tyle − uspokajała. − A teraz idź, kup mi czekoladę − uśmiechnęła się. − Mamy z panią Jadzią jeszcze kilka kwestii do omówienia.

Suski ruszył szpitalnym korytarzem w stronę windy. Zjechał na parter i wszedł do sklepiku, w którym było całkiem tłoczno. Stojąc w kolejce, wyciągnął z kieszeni telefon komórkowy.

Wybrał numer i po chwili usłyszał mężczyznę mówiącego po czesku. Lata młodości Suski spędził w Pradze, skąd pochodziła jego rodzina. Tam również mieszkał stary ojciec, do którego prokurator przyjeżdżał dwa razy w roku w odwiedziny.

– Cześć − powiedział Suski. − Dawno cię nie słyszałem.

– Mam się martwić? − powiedział Petr Swoboda.

– Pamiętasz list, który od ciebie dostałem?

– Jasne, czyżby Zdenek się odezwał? − zagadnął zaniepokojony Petr.

– Jeszcze nie wiem. Ktoś popchnął dzisiaj moją żonę przed prokuraturą. Uderzyła głową o ziemię i doznała lekkiego wstrząśnienia mózgu.

– Przykra sprawa. Podejrzewasz Zdenka?

– Ona nie widziała napastnika. Przechodzień, który jej pomógł, zapamiętał tylko tyle, że ten mężczyzna łysiał − tłumaczył Marian.

– Widziałem Zdenka kilka miesięcy temu i faktycznie włosy nieco mu wyszły − mówił Petr.

– Nadal ćwiczy taekwondo?

– Chyba już nie.

Suski był niemal pewny, że Zdenek pojawił się w Polsce. Pytanie tylko, jakie miał plany i zamiary?

– Opowiedz mi, co się z nim stało − poprosił Marian.

– Zdenek popadł w długi. Przyszedł do mnie kilka miesięcy temu. Prosił o pieniądze.

– Dałeś mu? − zapytał Suski.

– Trochę dałem, w imię starej przyjaźni − powiedział Swoboda. − Co zamierzasz zrobić?

– Jeszcze nie wiem, muszę się zastanowić − powiedział Marian, po czym pożegnał się z przyjacielem.

Kupił kilka niezbędnych rzeczy w szpitalnym sklepiku i wrócił do żony. Wchodząc na salę, zastanawiał się, czy powinien się bać. Biedna, zupełnie nieświadoma Marta nie zdawała sobie z niczego sprawy. Suski nigdy nie opowiadał małżonce, czym zajmował się w Pradze. Wiedziała tylko tyle, że pracował jako prawnik wspólnotowy dla czeskiego rządu. Czy wypadek, jaki przytrafił się Marcie, był w jakikolwiek sposób związany z tamtymi wydarzeniami sprzed lat? Jak wiele Suski dałby, aby okazało się, że to tylko czyjś chuligański wybryk. Niestety zbyt dobrze znał życie, aby wierzyć w przypadek.

Rozdział 6

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

O autorze

Pisanie traktuje jak przygodę życia. Inspiracje czerpie z dalekich podróży i nocnych rozmów z ciekawymi ludźmi, którzy mają ambicję robić w życiu coś więcej, niż pić piwo i oglądać telewizor. Uważa, że wiedza zgromadzona w książkach, to najcenniejszy skarb ludzkości.

Nie zamyka się w jednym nurcie literackim, eksperymentując z horrorem, science-fiction, kryminałem a nawet literaturą obyczajową, thrillerem czy sensacją. Mieszka w malowniczym Rzeszowie. Wraz z innymi pasjonatami tańczy Tango Argentyńskie, Bachatę i Kizombę, chłonąc optymizm i energię Latynosów. Jednak największą życiową pasją autora jest realizowanie się w roli ojca, męża i syna. Pracuje w dużej podkarpackiej korporacji działającej w branży IT. Przez kilka lat udzielał się również jako recenzent portalu ArenaHorror.

Chciałby tworzyć coraz lepszą prozę, która dostarczyłaby czytelnikowi nieco wytchnienia i zapomnienia w zabieganym, współczesnym świecie. Nie ukrywa, że ma również aspirację, aby w swoich tekstach stawiać trudne pytania, oraz przemycać uniwersalne zasady, którymi stara się kierować w życiu.

Zadebiutował dwoma opowiadaniami Rąbanko i Pojedynek na szosie w antologii Przedświt wydanej przez Portal Literacki w 2010 roku. Laureat licznych nagród i wyróżnień w konkursach literackich m.in. Poznań Fantastyczny, Literacki Debiut Roku, Międzynarodowy Festiwal Kryminału czy Międzynarodowy Festiwal Opowiadania.

Polecamy również

NOWE POLSKIE KRYMINAŁY

Kryminały Warszawskie

Wojciech Kulawski

- Lista sześciu. Tom 1.

- Między udręką miłości a rozkoszą nienawiści. Tom 2.

- Zamknięci. Tom 3

- Poza granicą szaleństwa. Tom 4

Komisarz Ireneusz Waróg

Stefan Górawski

- Sekret włoskiego orzecha. Tom 1

- W cieniu włoskiego orzecha. Tom 2

Kapitan Jan Jedyna

Igor Frender

- Człowiek Jatka - Mroczna twarz dwulicowa. Tom 1

- Mordercza proteza. Tom 2

Tim Mayer

Wojciech Kulawski

- Syryjska legenda. Tom 1

- Meksykańska hekatomba. Tom 2

KLASYKI POLSKIE KRYMINAŁY

Kryminały przedwojennej Warszawy

- Marek Romański, Mord na Placu Trzech Krzyży. Tom 1

- Stanisław Antoni Wotowski, Demon wyścigów. Powieść sensacyjna zza kulis życia Warszawy. Tom 2

- Stanisław Antoni Wotowski, Tajemniczy wróg przy Alejach Ujazdowskich. Tom 3

- Stanisław Antoni Wotowski, Upiorny dom w Pobereżu. Tom 4

- Marek Romański, W walce z Arsène Lupin. Tom 5

- Marek Romański, Mister X. Tom 6

- Marek Romański, Miss o szkarłatnym spojrzeniu. Tom 7

- Marek Romański, Szpieg z Falklandów. Tom 8

- Marek Romański, Tajemnica kanału La Manche. Tom 9

- Marek Romański, Pająk. Tom 10

- Marek Romański, Znak zapytania. Tom 11

- Marek Romański, Prokurator Garda. Tom 12

- Marek Romański, Złote sidła, pierwsza część. Tom 13

- Marek Romański, Defraudant, druga część. Tom 13

- Marek Romański, Małżeństwo Neili Forster. Tom 14

- Marek Romański, Serca szpiegów, pierwsza część. Tom 15

- Marek Romański, Salwa o świcie, druga część. Tom 15

- Marek Romański, Zycie i śmierć Axela Branda. Tom 16

- Kazimierz Laskowski, Agent policyjny. Papiery po Hektorze Blau. Tom 17

- Walery Przyborowski, Czerwona skrzynia. Tom 18

- Walery Przyborowski, Widmo na kanonii (pierwsza i druga część). Tom 19

- Antoni Hram, Upiór podziemi. Tom 20

Inspektor Bernard Żbik

Adam Nasielski

- Alibi. Tom 1

- Opera śmierci. Tom 2

- Człowiek z Kimberley. Tom 3

- Dom tajemnic w Wilanowie. Tom 4

- Grobowiec Ozyrysa. Tom 5

- Skok w otchłań. Tom 6

- Puama E. Tom 7

- As Pik. Tom 8

- Koralowy sztylet i inne opowiadania. Tom 9

Najciekawsze kryminały PRL

- Tadeusz Starostecki, Plan Wilka. Tom 1

- Zuzanna Śliwa, Bardzo niecierpliwy morderca. Tom 2

- Janusz Faber, Ślady prowadzą w noc. Tom 3

- Kazimierz Kłoś, Listy przyniosły śmierć. Tom 4

- Janusz Roy, Czarny koń zabija nocą. Tom 5

- Zuzanna Śliwa, Teodozja i cień zabójcy. Tom 6

- Jerzy Żukowski, Martwy punkt. Tom 7

- Jerzy Marian Mech, Szyfr zbrodni. Tom 8

- G.R Tarnawa, Zakręt samobójców. Tom 9

- I. Cuculescu (pseud.)/Iwona Szynik, Trucizna działa. Tom 10

Klasyka angielskiego kryminału

Edgar Wallace

- Tajemnica szpilki. Tom 1

- Czerwony Krąg. Tom 2

- Bractwo Wielkiej Żaby. Tom 3

- Szajka Zgrozy. Tom 4

- Kwadratowy szmaragd. Tom 5

- Numer Szósty. Tom 6

- Spłacony dług. Tom 7

- Łowca głów. Tom 8

Detektyw Asbjørn Krag

Sven Elvestad

- Człowiek z niebieskim szalem. Tom 1

- Czarna Gwiazda. Tom 2

- Tajemnica torpedy. Tom 3

- Pokój zmarłego. Tom 4

www.lindco.se

e-mail: info@lindco.se

lindcopl (facebook & instagram)

Tytuł oryginału:

Wojciech Kulawski

Zamknięci
Seria: Kryminały warszawskie, tom 3

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Książka ani jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Lind&Co.

Wydanie I, 2018

Wspołpraca: Wydawnictwo CM, Warszawa

Projekt okładki: Studio Karandasz

Zdjęcia na okładce:  trgowanlock, elenatiniakou/ Adobe Stock, GeorgyGirl, Tamma66 / Pixabay.com

Copyright © dla tej edycji: Wydawnictwo Lind & Co, Stockholm, 2021

ISBN 978-91-8019-002-2

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek