Kamila Goryńska-Chukwuezi

Zamieć

Takiej zimy nie było od lat

© Kamila Goryńska-Chukwuezi, 2024

ZAMIEĆ to jeden zimowy dzień, w który wplata się poezja.

ZAMIEĆ to zasypane śniegiem chwile warte zapamiętania.

Bo takiej zimy nie było od lat.

ISBN 978-83-8384-883-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Zamieć

2. Jeden zimowy dzień, niby taki zwyczajny, a jednak wyjątkowy.

3. ZAMIEĆ TAKIEJ ZIMY NIE BYŁO OD LAT

4. I

5. II

6. III

7. POGODA MOŻE ZMIENIĆ NASTRÓJ

8. IV

9. V

10. VI

11. POMYSŁ GONI POMYSŁ

12. VII

13. VIII

14. IX

15. ZIMĄ TĘSKNIMY BARDZIEJ

16. X

17. XI

18. XII

19. DRZEMKA PO OBIEDZIE

20. XIII

21. XIV

22. XV

23. GDY LICZY SIĘ TYLKO TU I TERAZ

24. XVI

25. XVII

26. XVIII

27. NIESPODZIEWANE

28. XIX

29. XX

30. XXI

31. JESZCZE MOŻEMY SAMYCH SIEBIE ZASKOCZYĆ

32. XXII

33. XXIII

34. XXIV

35. GDZIE MIŁOŚĆ SIĘ RODZI

Grudzień przytuptał, a zima rozgościła się przynosząc nam w prezencie długie wieczory.

Chłód próbuje przeniknąć do domów, ale nie radzi sobie z wełnianymi skarpetami i puchatymi kocami. W dłoniach gorąca herbata albo aromatyczne kakao z piankami i bitą śmietaną rozbudzają zmysły. To właśnie teraz najchętniej zaglądamy na półki z książkami w poszukiwaniu tej, która wprowadzi w zimowy nastrój.

Co to za książka?

Spieszę z odpowiedzią.

To ta, którą trzymasz w dłoniach.

Jeden zimowy dzień, niby taki zwyczajny, a jednak wyjątkowy.

ZAMIEĆ
TAKIEJ ZIMY NIE BYŁO OD LAT

Wstałam nad ranem. Dom był wychłodzony, oddech przybierał formę dusz rozmywających się w ciemności korytarza. Zarzuciłam ciepły szlafrok i będąc jeszcze w półśnie, powłócząc nogami, zeszłam do salonu, aby jak zawsze wypuścić psy do ogrodu, ale one nie chciały iść. Na zachętę zrobiłam krok do przodu, przekraczając próg domu. Straciłam równowagę i wylądowałam twarzą w śniegu. Z trudem łapiąc oddech, obróciłam się na plecy. Leżałam na białej pierzynie jak gwiazda wpatrzona w ogromne spadające białe płatki. I jedyne co przyszło mi do głowy, to machać kończynami, rzeźbiąc na śniegu anioła.

„A co mi szkodzi, takiej zimy nie było od lat” — pomyślałam, całkowicie zatracając się w zimowym spektaklu.

Z tego letargu wyrwało mnie szczekanie psów, które nadal stały w salonie.

Była trzecia nad ranem, za wcześnie, by budzić sąsiadów.

Gdy otrzepałam szlafrok z białego puchu, powiedzialam do siebie: „To będzie ciekawy dzień. A teraz wracam pod ciepłą kołdrę”.

I

Biało wszędzie!

I cicho jeszcze.

Świat się zatrzymał,

A ja w nim pędzę.

Po ciepły koc

I wełniane skarpety.

Jakie to szczęście,

Że biało jest wszędzie.

II

Sparzyłam język gorącą herbatą.

„Auć!” — przedarł się krzyk przez ciszę.

W głowie przekleństwa syczały.

Zdusiłam je w zalążku.

Nie chciałam psuć tej chwili.

Parująca herbata okryta plastrem cytryny

Aromatami przebiega przez moje myśli.

„Szkoda takiej chwili na złość” — pomyślałam.

„Auć! Auć! Auć!” — krzyknęłam, aż duch uleciał z ciała.

A psy się zbiegły, czekając na to, co dalej.

A ja…

Odstawiłam herbatę na stolik przy kanapie.

Poczekam, aż ostygnie.

Zmrużyłam oczy wpatrzona w nią jak w rywalkę.

A ona tańczyła parą w powietrzu,

Łagodząc moje serce i sparzony język.

III

W taki dzień

A jest ich garść

Wiele odpuszczam

Ale oddech ciągle ten sam

No może trochę głębszy

Oczy widzą biel

Świat czysty

Jak w dniu narodzin

Choć przez chwilę wygląda jak

Początek

W taki dzień

Lubię być ze sobą

Odpuszczam wiele

Zatapiając się w siebie

To nie jest tak że mi się nie chce

Po prostu

Czasami trzeba

Wpuścić

Zimne

Orzeźwiające powietrze

POGODA MOŻE ZMIENIĆ NASTRÓJ

Obudziłam się zmęczona. Chyba nie przespałam nawet dwóch godzin. Cicho i ciemno było wszędzie. Zaparzyłam kawę, odsłoniłam okna a tam…

Widok zaparł mi dech w piersi. Przez tę chwilę, gdy próbowałam dospać nieprzespane godziny, zapomniałam, że przyszła zima.

Żółte światło latarni odbijało się w bieli płatków śniegu powoli okrywających mój świat swoim pięknem. Serce zaczęło bić mocniej, już teraz chciałam wyjść przed dom i wpaść w tę biel jak w morskie fale, ale jeszcze było za wcześnie. Jeszcze było widać szarość domów.

Odsłoniłam okna w salonie, usiadłam na kanapie w jeszcze ciemnym pokoju, delektując się widokiem i parzoną kawą, czekałam na ten moment, kiedy już będę mogła zatopić buty w skrzypiącym śniegu.

Gdy tylko słońce rozjaśniło okryte gęstymi chmurami niebo, byłam przed domem. Pierwszy raz tego roku włożyłam zimowe buty, zimową kurtkę, zimową czapkę i zimowy wełniany szalik.

Zapach był zimowy, wspaniałe mroźne powietrze. Czułam, jak policzki nabierają koloru, a nos miałam malinowy.

— Dzisiaj wszystko jest zimowe! — zawołałam, unosząc ręce, by złapać śnieg w dłonie.

„To ten czas, kiedy wszystko zwolni” — pomyślałam.” Nawet jak świat będzie chciał się spieszyć, w tych zaspach, które pojawią się dziś wieczorem, nie będzie mógł. Będzie czas, by się zatrzymać i rozejrzeć, nacieszyć oczy”. Zawołałam psy i z tą zasypaną śniegiem myślą i uśmiechem na twarzy poszłam na spacer.

IV

Sanki nie są tylko dla dzieci.

Sanki nie są tylko dla dzieci.

A jak ich nie masz, to wystarczy worek,

Pokrywa z dużego plastikowego pudła.

I…

Jedziesz, w dół, w dół,

Łykając zimne powietrze,

Gdy krzyczysz i piszczysz

Z radości.

Jeszcze!

Jeszcze!

V

Te wszystkie zimowe czapki.

Ach!

Pomponów rewia mody.

Wszyscy są tacy kolorowi,

Gdy czapki zakładają na głowy.

A co tam, szalejmy,

Zawrót czapkowy!

Uuu!

Ta jest z Gwiazdorem,

Tamta pani ma jak krasnal, w paski,

A ten przystojniak,

Hmm,

Jego strata.

Woli, żeby uszy mu zmarzły

I fryzura była ładna.

VI

Latem za gorąco

Jesienią za mokro

Wiosną alergia

Zimą za zimno

Chcesz posiedzieć w domu

Pod kocem byłoby cudownie

Ale może później

Teraz chodź

Zobaczymy czy

Jezioro już zamarzło

Może łabędzie trzeba nakarmić

Chodź

Pójdziemy na spacer

Może wpadniemy w zaspy

A potem znajdziemy kawiarnię

I napijemy się gorącej czekolady

POMYSŁ GONI POMYSŁ

Psy już grzeją się przy kominku w domu, a ja nie mogę usiedzieć w miejscu, tyle myśli przebiega przez głowę. Pomysł goni pomysł. Odśnieżać podjazd? Wpaść w śnieg, tym razem świadomie? Ulepić bałwana?

Zrobię małego bałwana i postawię go na oknie. Nie, zrobię dwa. Jeden będzie samotny.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.