Tytuł oryginału: Den maskerede gentleman

Przekład z języka duńskiego: Małgorzata Tlałka

Copyright © L. Sherman, 2023

This edition: © Risky Romance/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Simon Skovgaard

Redakcja: Ewa Penksyk-Kluczkowska

Korekta: Joanna Kłos

ISBN 978-87-0236-948-9

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

By nauczyć się latać, trzeba mieć odwagę wyfrunąć z gniazda.
Victorii i Clarze

Drodzy Czytelnicy!

Zawsze uwielbiałam tajemniczych bohaterów, takich jak Sherlock Holmes czy stworzeni przez Agathę Christie Hercules Poirot i panna Marple. Często wszystko zaczyna się od nieszczęśliwej miłości. Uczuciami rządzi zazdrość i zemsta, a ja to uwielbiam. Ubóstwiam romanse, im silniejsze uczucia, tym lepiej, a jeżeli główne postacie mają coś do stracenia, to jest już w ogóle idealnie. Po tym jak napisałam Bogens Bekendelser (Wyznania księgi) i Bogens Triumf (Triumf księgi), uświadomiłam sobie, że po prostu muszę pójść w kierunku romansu historycznego. Zrodził się pomysł. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że zapoczątkuje on nową serię: Skandaliczny romans. Przedstawiam Wam historię Poppy i Ruperta. Trzymajcie kapelusze i okulary, rozpoczynamy podróż w czasie i cofamy się do roku 1811.

Przyjemnej lektury!

Ulrika Louisa

Rozdział 1

Londyn 1811

Rupert

– Puść go albo strzelę. – Celowałem w dwóch pomagierów lorda Sullivana. Jeden z nich trzymał chłopca za kołnierz, tak że jego stopy wisiały pół metra nad ziemią. Dzieciak miał najwyżej dziesięć wiosen, chociaż pewnie powinienem powiedzieć zim, zważywszy na przenikliwy grudniowy chłód, jakim w tym roku raczył nas Londyn. Czułem swój gorący i wilgotny oddech pod czerwoną jedwabną chustą, którą zakryłem nos i usta. Kiedy mężczyzna puścił chłopca, ten upadł, uderzając mocno o ziemię, ale nawet nie jęknął. Leżał skulony, w całkowitej ciszy, oczekując na rozwój sytuacji. Nietrudno było się zorientować, że jest jednym z setek londyńskich dzieci, które chowa ulica. Jego widok rozdzierał mi serce.

Tych dwóch łachudrów łatwiej było przeskoczyć, niż obejść. Górowałem nad nimi swoimi prawie dwoma metrami wzrostu. Wzrostu, który był na tyle niespotykany, że zawsze przyciągałem uwagę, do czego co prawda zdążyłem się przyzwyczaić. Podczas misji stanowił on jednak nie lada problem, nie mogłem więc ryzykować, że ktoś mnie rozpozna.

– Łap to i leć! Lamb’s Conduit Field, Foulding Hospital – krzyknąłem. W pośpiechu podałem mu pakuneczek i odwróciłem się za biedakiem, który zdążył już rzucić się do ucieczki. Bezlitosny wiatr huczał za rogiem wąskiej uliczki między budynkami. W pakuneczku, który dałem dzieciakowi, były pieniądze na dorożkę, jedzenie i nazwa sierocińca – lub szpitala, bo tak właściwie brzmiała nazwa placówki, a także nazwisko przełożonej, siostry Agnes. Z otwartymi ramionami przyjmowała dzieci, które do niej wysyłałem. Chłopak znikł w śnieżycy szalejącej na ulicach Londynu, ja zaś na chwilę straciłem czujność. Ból przeszył mi pierś, a zaraz po tym poczułem silne uderzenie w głowę. Upadłem. Jeżeli miałbym umrzeć, pewnie tak właśnie by to wyglądało. Już dawno pogodziłem się z tym, że ryzykuję życiem, ratując te dzieciaki. Moje rodzeństwo było dostatecznie duże, by o siebie zadbać, a ja nie miałem zobowiązań wobec żony czy własnych dzieci.

Pytanie tylko: jak długo mogę ukrywać swoją tożsamość? To była ostatnia myśl, jaka przyszła mi do głowy, zanim zrobiło mi się czarno przed oczyma. Moje ciemne ubranie przysypał biały puch, a sącząca się z piersi krew pozostawiła na śniegu czerwoną plamę.

Rozdział 2

Londyn 1811

Poppy

Lady Dahlia przebudziła się gwałtownie i usiadła na łóżku. Poruszający zasłonami chłodny wiatr sprawił, że zadrżała z zimna. Otwarte okno stanowiło jedyny dowód na to, że był tutaj w nocy. Zamaskowany dżentelmen lub – jak uwielbiała go nazywać – zamaskowany kochanek. Od czasu, kiedy kolejny raz zapukał do jej okna i poprosił, by go wpuściła, pożądała go całą sobą. Przyszedł do niej w nocy, kochał się z nią, po czym wyczerpani leżeli obok siebie w ciszy. Następnie pocałował ją w czoło i zniknął. Lady Dahlia dotknęła ręką miejsca, w którym nadal czuła jego usta…

– Nie mogę spać. – Sam stał, ściskając w ręce swojego wysłużonego żółtego misia. – Boję się.

Mój sześcioletni syn, mały człowiek, któremu oddałam całe serce, i jedyna miłość mojego życia, podszedł do biurka, przy którym ślęczałam nad kolejnym odcinkiem o Zamaskowanym Kochanku. Tekst musiałam oddać już w piątek, zatem zostały mi dwa dni. Mogłam pisać tylko wieczorami. W ciągu dnia w kuchni swojego mieszkania przyjmowałam pacjentów. To tutaj pochylałam się nad mieszkańcami dzielnicy i ich problemami. Często nie byli w stanie zapłacić gotówką. Obsługiwałam ich na krechę lub płacili w rozmaitych towarach, zazwyczaj żywnością. Moja spiżarnia pękała w szwach od zbóż, ziemniaków, szynki i bekonu. Nie głodowaliśmy, ale wiedziałam, że w życiu niczego nie można być pewnym. Doskonale pamiętałam, jak to jest kłaść się spać z pustym żołądkiem, i poprzysięgłam sobie nigdy nie dopuścić, by Sam tego doświadczył.

– Wrócę za chwilkę, kochanie. Zrobię ci herbatę rumiankową z miodem.

Kiedy wstałam, usłyszałam ciche pukanie do drzwi.

– Ktoś przyszedł, mamo. – Sam mocno się do mnie przytulił, a ja pogłaskałam go po głowie.

– Biegnij do łóżka. Sprawdzę, kto to. Może komuś coś się stało albo jakaś kobieta będzie rodzić. – Sam wiedział, że czasem musiałam zostawić go w środku nocy, by pomóc przy porodzie. Kategorycznie zabraniałam mu wtedy wpuszczać kogokolwiek do domu.

– Przykryj nogi kocykiem, zaraz przyniosę ci herbatę.

Przez sześć lat było tak: nas dwoje przeciwko światu. Udało mi się stworzyć niewielki, skromny interes w postaci kliniki, a od czasu do czasu, jeśli szczęście się do mnie uśmiechnęło, publikowano moje teksty. Przyjaciel mojej matki znał Henry’ego z wydawnictwa. Frywolne historyjki szły jak ciepłe bułeczki, ja zaś z przyjemnością je wymyślałam. Początkowo nie były aż tak pikantne, ale jako że ich popularność rosła, podkręcałam atmosferę. Krążyły plotki o zamaskowanym mężczyźnie, który w Londynie ratował niewinne dzieci od przymusowej pracy i prostytucji, zapewniał im dach nad głową i pomagał im się wykształcić. Jeżeli człowiek ukrywający się za czerwoną chustą faktycznie istniał, musiał być jakimś świętym. Pozwoliłam sobie puścić wodze fantazji na temat tego, jakim byłby kochankiem.

Z początku ciche, pukanie do drzwi stawało się coraz głośniejsze i coraz bardziej natarczywe.

– Wpuść mnie, jeżeli tam jesteś. Miej litość. – Zza drzwi dobiegł męski głos. Był to głęboki baryton, choć stłumiony i pełen skargi.

Natychmiast uwolniłam się od idiotycznego snu na jawie o mojej opowieści. Musi poczekać, do jutra wieczora albo i do nocy, jeżeli mam zdążyć z kolejnym odcinkiem. Odcinki powieści wydawano co piątek, a w ten najbliższy miałam oddać tekst, który ukaże się w przyszłym tygodniu.

Znowu ktoś potrzebuje mojej pomocy.

„Masz do tego dar, córeczko, odziedziczyłaś to po mnie”. W głowie rozbrzmiał mi głos matki, pamiętałam go dokładnie, mimo że zmarła stosunkowo młodo. Niezależnie od tego, gdzie się znajdowałam i jakiej niesprawiedliwości życie kazało mi doświadczać, zawsze była przy mnie.

Odblokowałam zamek i ostrożnie otworzyłam drzwi. Mężczyzna, skądinąd bardzo wysoki – musiałam mocno zadrzeć głowę, by spojrzeć mu w oczy – stał na najniższym stopniu, opierając się o ścianę. W słabym świetle lampki, którą trzymałam w dłoni, widziałam, że jego twarz wykrzywia ból.

– Umieram… – Zrobił krok, jęknął i upadł, a przez to, że był tak wysoki, jego ciało sięgnęło aż do mojej kuchni. Udało mi się odsunąć i tylko cudem nie przewrócił się na mnie.

– Nie żyje? – Sam przylgnął do mnie, chowając się za moją spódnicą.

Klęknęłam nad olbrzymem, który leżał nieprzytomny na podłodze w naszej kuchni.

– Pomóż mi wciągnąć go do środka, żebyśmy mogli zamknąć drzwi. Śnieg wpada do środka, a całe ciepło ucieka. – Próbowałam sama pociągnąć nieznajomego za ramiona, musiałam jednak uważać, bo nie wiedziałam przecież dokładnie, gdzie został raniony. Sam, który obserwował moje bezskuteczne usiłowania, przyszedł mi na ratunek, dzięki czemu w końcu, z jego pomocą, udało mi się wtaszczyć tego człowieka do środka i zamknąć drzwi. Obydwoje opadliśmy na podłogę.

– Skarbie, przyniesiesz, proszę, poduszkę i kilka koców? Muszę pomóc mu tutaj, na podłodze. Sami nie damy rady go podnieść. – Mój mały pomocnik pośpiesznie zabrał się za powierzone mu zadanie, a ja nie bez trudu zdjęłam naszemu niespodziewanemu gościowi czarny płaszcz.

Biała koszula całkowicie przesiąknęła krwią, bałam się, że może być za późno. Przyłożyłam dwa palce do jego nadgarstka, żeby zbadać mu tętno. Było wyczuwalne, ale słabe. Zdecydowanym ruchem rozerwałam koszulę i odsłoniłam klatkę piersiową. Krew płynęła wartkim strumieniem. Nie widziałam rany, miałam jednak świadomość, że w ciągu kilku minut mój nieznajomy gość może się wykrwawić. Wytarłam większość krwi kawałkami rozerwanej koszuli i z ulgą stwierdziłam, że rana postrzałowa – właśnie taką podejrzewałam – znajduje się powyżej płuc, bezpośrednio pod barkiem. Człowiek, z którym mój nieznajomy wielkolud wdał się w konflikt, na jego szczęście był fatalnym strzelcem. Na chwilę odetchnęłam z ulgą, wiedziałam jednak, że muszę się spieszyć, nie mogłam pozwolić sobie na to, by obcy mężczyzna zmarł na moich oczach. Jak miałabym pozbyć się tak ogromnego ciała? Przyciągnęłoby to zbyt dużo uwagi, a ja wolałam spokojne życie.

– Sam! – zdesperowanym głosem zawołałam syna.

– Tak, mamo? – Uklęknął przy mnie i podał mi poduszkę i koc, które przytaszczył w małych rączkach. Ostrożnie wsunęłam poduszkę pod głowę mężczyzny, a nogi przykryłam mu pledem.

– Możesz mocno przycisnąć materiał do miejsca, w którym widzisz otwór, tam skąd sączy się krew?

– Tak. – Zrobił dokładnie to, o co go poprosiłam, a ja pospieszyłam wstawić wodę do przemycia rany. Analizowałam w myślach, jakie zioła mam w domu, i uśmiechnęłam się, kiedy przypomniałam sobie, że niedawno otrzymałam nową porcję ginu od dostawcy. Alkohol doskonale nadawał się do oczyszczenia miejsca po postrzale i złagodzenia bólu, jeżeli tylko udałoby mi się nakłonić mężczyznę do tego, by wypił odrobinę. Postawiłam garnek z wodą nad ogniem i sięgnęłam na półkę ze słoiczkami. Szałwia i krwawnik na gorączkę, która zapewne wkrótce wystąpi, oraz imbir, cenny składnik, który chowałam na wypadek, gdyby coś się przydarzyło mnie lub Samowi. Dziś jednak nadeszła czarna godzina, poza tym był to jedyny środek przeciwbólowy, jaki miałam.

Kiedy woda się zagotowała, wyparzyłam w niej ściereczki, którymi zamierzałam go obmyć, wymieszałam medykamenty i pospiesznie wróciłam do syna, który nadal uciskał ranę.

– Znowu potrzebuję twojej pomocy, skarbie. Kiedy już przemyję ranę, muszę usunąć kulę, która utkwiła w barku. – Nie przeszła na wylot, więc musiałam pozbyć się ciała obcego. – Ty przytrzymasz lampę, żeby mama wszystko widziała.

Podałam Samowi palnik Arganda, lampkę olejową, która świeciła znaczniej jaśniej aniżeli zwykłe świece. Nie po raz pierwszy mi pomagał, nigdy wcześniej jednak sytuacja nie była na tyle poważna.

Pracowaliśmy w pełnym skupieniu i całkowitej ciszy. Nieznajomy cichutko pojękiwał, kiedy manewrowałam długą pęsetą w głębokiej ranie. Był to dobry znak, więc na chwilę przerwałam, by zwilżyć mu usta ginem. Wzięłam głęboki oddech, ponieważ nie widziałam dokładnie wnętrza rany i musiałam polegać na doświadczeniu i wprawnych palcach. Jest! Poczułam opór, zdecydowanie nie było to nic miękkiego. Kula kilka razy mi się wyślizgnęła. Jasna cholera! Poczułam, że czoło mam mokre od potu, i głęboko wciągnęłam powietrze, próbując się skupić. Chwyciłam kulę, a następnie zdecydowanym, szybkim ruchem wyciągnęłam ją i odłożyłam do porcelanowej miseczki. Delikatnie przemyłam ranę alkoholem, łyk wlałam również w usta poszkodowanemu, który powoli odzyskiwał świadomość. Założyłam opatrunek, co nie było łatwym zadaniem, jako że musiał on obejmować bark i klatkę piersiową. Dopiero po wszystkim pozwoliłam sobie przestudiować wzrokiem tors mojego podopiecznego – był wyjątkowo umięśniony. Pokrywało go nieznaczne owłosienie, a ja gapiłam się jak zahipnotyzowana na piękne sutki. Nigdy wcześniej nie podziwiałam tej części ciała żadnego mężczyzny. Nie zdarzyło się to, ale w tym jegomościu, najwyraźniej również w jego sutkach, było coś oszałamiającego.

Zważywszy na okoliczności, tego rodzaju myśli były dość niestosowne. Zapewne to moje opowieści o lady Dahlii sprawiły, że zaczęłam śnić na jawie.

– Sam, bardzo ci dziękuję za pomoc, kochanie. Biegnij do łóżka. Przygotuję ci dodatkowy termofor. – Reszta wody, którą gotowałam, nadal była w garnku nad ogniem. Zostawiłam mężczyznę na podłodze i zaprowadziłam synka do jego pokoju, gdzie ułożyłam go do snu z ciepłym naczyniem. Na zewnątrz wciąż szalała śnieżyca, a jedyne okno w mieszkaniu było całkowicie przykryte śniegiem. Nie mogłam przez nie wyjrzeć, ale przynajmniej w pomieszczeniu było ciepło i bezpiecznie. Kiedy wróciłam, zamierzałam sprawdzić, czy uda mi się przenieść rannego do łóżka.

Sam zasnął, zanim wyszłam z jego sypialni. Mieliśmy więcej szczęścia niż większość społeczeństwa – dysponowaliśmy trzema izbami. Wielu ludzi musiało zadowolić się życiem na mniejszej powierzchni, ale ja poszłam na kompromis w postaci mieszkania w suterenie, gdzie czasem czuć było wilgoć. Starałam się jednak ogrzewać wszystkie pomieszczenia, co pomagało nam chronić się przed chłodem i chorobami.

Uklęknęłam przed mężczyzną i pogłaskałam go czule po policzku. Delikatnie poruszył powiekami, jednak nie na tyle mocno, by otworzyć oczy.

– Czy jeżeli panu pomogę, da pan radę wstać? Od mojego łóżka dzieli nas tylko kilka metrów.

– Łóżka? – wymamrotał. – Umarłem i trafiłem do nieba? – W niskim, jęczącym głosie pobrzmiewała nutka humoru.

– Był pan bliski śmierci, ale myślę, że będzie pan żył. Poczekajmy i zobaczmy, co przyniesie jutro. – Z trudem udało mi się podnieść go i pomóc mu usiąść.

Powoli otworzył oczy i sięgnął ręką do moich włosów.

– Piękne. – Jego głos był szorstki, a on sam najwyraźniej znajdował się pod wpływem znacznej ilości ginu, którą w niego wlałam.

– W porządku, wielki jegomościu, do łóżka. – Podałam mu rękę i pomogłam wstać. By nie upaść pod jego ciężarem, oparłam się o stół. Kiedy stanął na nogach, złapałam go pod ramię. – Jeszcze trzy kroki i jesteśmy na miejscu.

Padł na łóżko jak długi, w dosłownym słowa znaczeniu, a ja osunęłam się na fotel przy biurku. Nie mogłam położyć się spać, musiałam czuwać przy nim w nocy, sprawdzać opatrunek i kontrolować temperaturę. Czekając na wystąpienie wysokiej gorączki, mogłam kontynuować pisanie o lady Dahlii i jej Zamaskowanym Kochanku. Z zimnymi okładami i ziołowym naparem na ból i gorączkę pod ręką znowu mogłam zanurzyć się w historii zakazanej miłości.

Lady Dahlia owinęła się japońskim, jedwabnym kimonem, ale nadal drżała z zimna w chłodnym pokoju. Ogień nie zdążył jeszcze porządnie się rozpalić, a zimno przenikało przez ceglane ściany. Czy przyjdzie tej nocy? Od jego ostatniej wizyty minął ponad tydzień, zaczynała się niecierpliwić… na tyle, że nie mogła jeść ani pić. Całym ciałem łaknęła tylko jego…

Pisałam jak opętana o lady Dahlii, o jej pełnym pożądania kochanku, wyobrażałam sobie, jak to jest między dwojgiem zakochanych ludzi, którzy pragną siebie nawzajem równie mocno, i zapisywałam te obrazy. Między rozdziałami doglądałam pacjenta. Gorączka się nasiliła, więc pomogłam mu wypić letni już napar z krwawnika i szałwii. Nie krzywił się z powodu gorzkiego smaku, po prostu robił to, co mu przykazałam. W moim łóżku nigdy nie gościł żaden mężczyzna. Zerknęłam na niego, zastanawiając się, kim jest. Dlaczego został postrzelony? Znalazłam przy nim zegarek kieszonkowy. Był bardzo ekskluzywny i – jak się domyślałam – również bardzo kosztowny. Mimo że mój gość ubrany był dość zwyczajnie: czarne spodnie, wełniany płaszcz w tym samym kolorze i biała bawełniana koszula, jego rzeczy nie były sprane ani dziurawe, jak w przypadku innych mieszkańców wschodniego krańca Londynu. Jakby tego było mało, pięknie pachniał – czystą, upraną w mydle odzieżą, ale miał też własny, wyjątkowy zapach, przywodzący na myśl las świerkowy świeżo po deszczu, przyprawiony nutą słonej morskiej bryzy.

– Biegnij, biegnij – wyjęczał w gorączkowym omamie. – Foulding Hospital…

Wycisnęłam świeżą szmatkę i otarłam mu pot z czoła. Ciemnobrązowe włosy kleiły się do wilgotnej skóry, więc odsunęłam je delikatnie na bok. Mokry kawałek materiału wykorzystałam jako zimny okład. Widziałam, że przynosi mu to ulgę. Bez skrępowania podziwiałam jego rysy twarzy, w końcu i tak spał. Nos nie był całkowicie prosty. Miał na grzbiecie niewielką nierówność, jak gdyby złamano go w bójce. Bynajmniej jednak nie ujmowało mu to urody. Przeciwnie, drobna niedoskonałość dodawała mu charakteru. Nie widziałam koloru oczu, ale rzęsy były ciemne i wyjątkowo gęste. Bez zastanowienia pogłaskałam go po policzku, po szorstkim zaroście, który z godziny na godzinę stawał się coraz bardziej widoczny. Nieznajomy miał krótkie baczki, a jego fryzura stanowiła całkowite przeciwieństwo panującej aktualnie męskiej mody: był obcięty na krótko, na czubku głowy jednak włosy miał dłuższe. Mój wielkolud był przystojnym mężczyzną, ale mógł być kimkolwiek, nawet największym zbrodniarzem w Londynie. Nic o nim nie wiedziałam.

– Zimno mi, tu jest tak… tak potwornie zimno. – Szczękał zębami. Marzł, a jednocześnie rozpalała go wysoka gorączka.

Nie miałam wyjścia. Odwiesiłam ciepły wełniany szalik na oparcie fotela i położyłam się obok pacjenta w łóżku. Przywarłam do niego ciałem, by go ogrzać i sprawić, by poczuł się bezpiecznie. Oczywiście mógł być żonaty, ale gdyby nie przeżył, nie miałoby to większego znaczenia.

Zrobiłam dokładnie to, co zawsze, gdy Sam był chory lub smutny: głaskałam go po głowie i nuciłam mu melodię, którą śpiewała mi mama, kiedy byłam dzieckiem.

Rozdział 3

Londyn 1811

Rupert

Ciążyły mi powieki, podobnie jak całe ciało. Wielokrotnie, bezskutecznie próbowałem wstać, za każdym razem jednak znów morzył mnie sen. W królestwie niebieskim było cudownie, ciepło i bezpiecznie. Czy trzymałem w objęciach kobietę? Westchnąłem z zadowoleniem i poruszyłem się. Ciało mówiło mi, że obok faktycznie śpi wtulona we mnie niewiasta. Czułem jej miękkie piersi, co spowodowało natychmiastową reakcję w moich spodniach. Dzięki Bogu nadal miałem je na sobie. Jak, do cholery, wylądowałem w łóżku nieznanej mi damy? Tym razem zmusiłem się do otwarcia oczu i przestudiowałem wzrokiem pomieszczenie. Skromny pokój w suterenie. Na wyposażeniu było tylko łóżko, biurko i kominek.

Czy była prostytutką? Odwróciłem głowę w jej stronę. Złote, falowane włosy okalały jej twarz i opadały na barki i plecy. Leżąc z lekko otwartymi, jasnoróżowymi ustami i zamkniętymi oczyma otoczonymi niewiarygodnie długimi rzęsami, wyglądała jak bogini. Cerę miała jasną, a policzki nieco zarumienione od snu. Miała na sobie ubranie, a zatem prawdopodobnie nie była panią do towarzystwa, nie przypominałem sobie zresztą, bym ostatnio odwiedzał przybytek rozpusty. Minęły wieki od czasu, kiedy to robiłem. Teraz już nie bywałem w miejscowych zamtuzach. Książęta nie narzekają na brak zainteresowania ze strony płci przeciwnej.

– Calista! – krzyknąłem i usiadłem na łóżku. Przeraźliwy ból przeszył mi lewy bark, więc chwyciłem się za niego z jękiem.

– Poppy, nazywam się Poppy Parker. Widzę, że lepiej się pan czuje. – Szeroko otworzyła oczy i ziewnęła.

– Gdzie jestem?

– Wschód Londynu, w pobliżu doku nad Tamizą. – Przeczołgała się nade mną i usiadła na krawędzi łóżka. – Pamięta pan cokolwiek z tego, co wydarzyło się wczorajszego wieczoru?

– Uratowała mi pani życie – wyjąkałem i posłałem wybawczyni pełne wdzięczności spojrzenie. Przypomniało mi się starcie z dwoma zbirami, powoli odtworzyłem je w głowie. Chłopakowi udało się uciec, ale postrzelili mnie i zostawili na pastwę losu w zaułku pośród szalejącej śnieżycy. Kiedy się ocknąłem, ucisnąłem ranę dłonią i doczołgałem się do domu tej kobiety.

– Nie ma za co. – Owinęła ramiona szalikiem i poruszyła drewnem w kominku, które szybko zapłonęło silniejszym płomieniem.

Znała się na rzeczy, podała mi herbatę ziołową na złagodzenie bólu i gin. Czy to przez alkohol odnosiłem wrażenie, że dostałem czymś ciężkim w głowę? Dotknąłem bolącego miejsca i wyczułem guza wielkości kurzego jaja.

– Został pan postrzelony i uderzony w głowę, być może rękojeścią pistoletu, albo uderzył się pan, upadając.

Piękna młoda kobieta, która mnie uratowała, miała w sobie coś bezpośredniego i szczerego. Nazywała rzeczy po imieniu i najwyraźniej była nauczona radzić sobie sama.

– Jestem pani bardzo, bardzo wdzięczny, ale muszę wracać do domu. Na pewno mnie szukają. Pozwoli pani, że zapłacę za jej uzdrawiające umiejętności? Gdyby nie to, że wiedziała pani, co robić, już bym nie żył.

Urocza młoda dama o imieniu Poppy, jak się dowiedziałem, wzruszyła ramionami i dołożyła drewna do kominka.

– To moje powołanie.

– W takim razie cholernie dobrze radzi sobie pani z jego wypełnianiem. – W końcu i mnie udało się usiąść na krawędzi łóżka.

– Pański płaszcz jest cały, ale musiałam rozerwać koszulę, by dostać się do rany. – Dopóki o tym nie wspomniała, nieokryty tors absolutnie mi nie przeszkadzał. Nagle jednak zdałem sobie sprawę, że jestem na wpół nagi w towarzystwie atrakcyjnej kobiety.

– Bardzo chętnie zapłacę za pani pomoc. Chociaż tak mogę pani podziękować. – Sięgnąłem do kieszeni w spodniach, ale nic w niej nie znalazłem. – Wygląda na to, że zostałem również okradziony. Bardzo mi przykro, ale nie mam przy sobie ani pensa. Jak dostanę się do domu? – Przyłożywszy dłoń do czoła, opadłem na wygodne łóżko kobiety i poczułem, że znów ogarnia mnie sen.

– Nadal odczuwa pan skutki uderzenia w głowę, ma pan gorączkę i jest pan ranny. Zawołam powóz, ale proszę nie martwić się pieniędzmi. Kto nie pomógłby człowiekowi w potrzebie? – Poppy zniknęła za drzwiami; słyszałem, jak krząta się w pomieszczeniu za ścianą. Otóż to, kto by tego nie zrobił. Czułem się zamroczony, ale nie zapomniałem, kim jestem i jaka jest moja życiowa misja. Wstałem i oparłem się o biurko, ponieważ zakręciło mi się w głowie. Naprawdę była aniołem-wybawicielką. Na meblu przede mną leżał stos gęsto zapisanego papieru. Zaciekawiony kształtnym pismem podniosłem pierwszą kartkę i zacząłem czytać.

Zamaskowany Kochanek sięgnął dłonią do mojego łona, które pod wpływem jego dotyku zaczęło pulsować z pożądania. Nie wystarczyły mi palce. Pragnęłam jego ust i męskości tam, gdzie dawały mi one absolutną rozkosz…

Co to było? Doprawdy, nie pisała nudnych historii, ale pełne życia, barwne teksty o pragnieniu i pożądaniu. Pobieżnie omiotłem wzrokiem dalszą część i zauważyłem podpis.

Milady.

– W tym diabelskim mieście bynajmniej nie brakuje ludzi, którzy myślą tylko o sobie i o tym, jak wykorzystać niewinne dzieci – odpowiedziałem Poppy, kiedy chwilę później dołączyłem do niej w kuchni, gdzie krzątała się, przygotowując śniadanie.

Podała mi płaszcz i zegarek, który najwyraźniej uszedł uwadze złodziei.

– Proszę go zachować. – Położyłem należący niegdyś do mojego dziadka od strony matki przedmiot w zagłębieniu jej dłoni i przykryłem go jej palcami. – To najcenniejsze, co mam przy sobie. – Mimo że nasze dłonie zetknęły się tylko na chwilę, uczucie gorąca rozprzestrzeniło się po całej mojej ręce.

– Nie mogę tego przyjąć. – Podniosła wzrok, a przez moje ciało przetoczyła się fala żaru nieporównywalnego z niczym, czego dotychczas doświadczyłem. Patrzyła na mnie fioletowoniebieskimi, pełnymi wyrazu oczyma. Miałem wrażenie, że ją znam, mimo że nigdy wcześniej nie było nam dane się spotkać.

– Nalegam. – Próbowałem włożyć płaszcz, ale z uwagi na ranny bark moje próby spełzały na niczym.

– Proszę pozwolić, że ja to zrobię. – Podniosła okrycie, a ja musiałem się schylić. Wspólnymi siłami w końcu się udało.

– Śnieżyca trochę się uspokoiła, zapewne uda mi się sprowadzić powóz. Może skusi się pan na kawałek chleba lub odrobinę zupy ziemniaczanej, zanim pan odjedzie?

– Niestety muszę odmówić. Moja rodzina na pewno odchodzi od zmysłów, zamartwiając się o mnie. – Ani Teresa, ani Finlay nie wiedzieli nic o akcjach ratunkowych, które organizowałem jako Zamaskowany Dżentelmen, a ja nie zamierzałem wyjawiać swojej tajemnicy, ani im, ani nikomu innemu.

– Mamo! – Z progu trzeciego pomieszczenia dobiegł dziecięcy głos.

– Tak, skarbie? Dobrze spałeś? – Poppy uśmiechnęła się ciepło, a jej fioletowoniebieskie oczy błyszczały przepełnione miłością. Sześcio-, może siedmioletni chłopczyk podbiegł do matki, która uściskała go na powitanie.

– Przeżył. – Jego maleńka twarz rozpromieniała z radości.

– Istotnie, przeżyłem dzięki twojej mamie. – Uśmiechnąłem się i pomyślałem, że moja wizyta naprawdę powinna dobiec końca. Brakowało tylko, by z ukrycia wyskoczył mąż i mnie pogonił.

– I dzięki temu młodzieńcowi, bardzo pomógł. – Poppy pogłaskała syna po głowie, a ja przypomniałem sobie moment, kiedy taką samą pieszczotą obdarzyła mnie.

– Zatem serdecznie dziękuję zarówno pani, jak i panu. Zegarek ma swoją wartość, możecie za niego dostać majątek. – Jak na cenę za uratowanie mi życia, było to i tak niewiele. Uniosłem wyimaginowany kapelusz, swój musiałem zgubić w zaułku. Moja chusta! Może ktoś ją znalazł? Może ona? Fatalna sytuacja. Kiedy otworzyłem drzwi, na twarzy poczułem uderzenie zimna. Wiatr nawiewał śnieg do środka.

– Dziękuję za wszystko.

– Swoją drogą, mogę wiedzieć, jak się pan nazywa? Nie poznałam pańskiego nazwiska?

– Rupert Lancaster, Milady.

Podniosła wzrok, odnajdując mój. Ból w jej spojrzeniu mówił sam za siebie. Była kimś więcej niż tylko miejscową uzdrowicielką, ale nie ulegało wątpliwości, że ukrywa Milady przed światem. Teraz jednak znałem jej tajemnicę. Czy i ona odkryła moją?

Rozdział 4

Londyn 1811

Poppy

Zegarek leżał na krawędzi kuchennego stołu i połyskiwał swym złotym pięknem. Jak mogłabym sprzedać przedmiot, który bez wątpienia tak wiele znaczył dla nieznajomego mężczyzny?

Rupert Lancaster. Powtarzałam sobie te dwa słowa, kończąc szykowanie śniadania: gotowane jajko, pszenny chleb, konfitura i filiżanka mocnej herbaty. Sam stał nachylony nad miednicą i dokładnie mył się mydłem, tak jak go nauczyłam. Pachnące pomarańczą, cynamonem, jaśminem, tymiankiem i lawendą kulki mydlane dostaliśmy od jednego z moich stałych pacjentów, cierpiącego na ciężkie zapalenie oskrzeli.

Uporczywy kaszel, świszczący oddech i trudności z oddychaniem szczególnie nasilały się w półroczu zimowym. Nie mogliśmy sobie pozwolić na długie kąpiele, ale obowiązywała zasada: myjemy się codziennie. Wiedziałam, że pomaga to chronić się przed chorobami. Ponadto czyste ciało i świeżo uprane ubrania dawały odświeżające i ożywiające uczucie.

Nieznajomy, który teraz miał już imię i nazwisko, wydawał się uprzejmy, zainteresowany i otwarty, przeraziło mnie jednak nasze pożegnanie. Przeczytał moje zapiski i poznał mój pseudonim. Jak mogłam być na tyle lekkomyślna, by zostawić je na wierzchu? Było to do mnie niepodobne. Chroniłam swoją prywatność, a rękopis zawsze dostarczałam do wydawnictwa dopiero po zamknięciu, by nikt mnie nie widział ani nie rozpoznał.

W miarę narastania namiętności romansu między lady Dahlią a jej kochankiem i coraz to bardziej odważnych kroków rzeczywistego Zamaskowanego Dżentelmena, publikowana w odcinkach powieść zyskiwała coraz większą popularność. Czekając na pacjentów, którzy mogli do mnie dziś zawitać, wymyślałam dalszą część historii.

Była zima, więc ludzie najczęściej przychodzili z przeziębieniem, gorączką, kaszlem i reumatyzmem. Musiałam przygotować rumianek, jeżówkę i oczywiście złocień. Rumianek miał właściwości odprężające, pięknie pachniał, a jego delikatny smak przywoływał na myśl letnie dni. Jeżówka wzmacniała organizm i wspomagała odporność na przeziębienie.

Smakowała gorzko i okropnie, dlatego też zawsze robiłam koncentrat i pamiętałam o tym, by zaparzyć kubek herbaty rumiankowej z miodem do popicia. Napar ze złocienia pomagał na reumatyzm i ciężką migrenę. Mój ukochany kamienny moździerz zawsze był w użyciu, dziś, w ten zimowy poranek również. Należał do mojej matki i był jedynym przedmiotem, który zawsze mi towarzyszył. Miał równie wysoką wartość sentymentalną, jak i użytkową, a dzięki niemu i czystej wodzie mogłam zdziałać cuda. Przez wiele lat odsuwałam od siebie myśli o tym, że mogłabym żyć inaczej. Umiejętności odziedziczyłam po matce. Obchodziłam się z ziołami i maściami z wrodzoną naturalnością, a z wczesnego dzieciństwa pamiętałam, jak matka, dokładnie tak samo jak ja, ucierała zioła w moździerzu i pomagała kobietom. Przyuczała mnie od najmłodszych lat i mawiała, że mam szczególny dar, który powinnam cenić, a jednocześnie nieustannie doskonalić.

– Podano do stołu. – Pożywne jajko ze sporą skibką chleba i sycącą konfiturą. Do tego kubek herbaty.

Jak na swój wiek Sam był niski. Miał sześć lat, ale nikt by się nie zorientował, gdybym skłamała i powiedziała, że ma dopiero pięć. Przeczesałam dłonią jego złotobrązową czuprynę. Podobnie jak ja miał fioletowoniebieskie oczy, ale kolor włosów odziedziczył po ojcu. Mężczyźnie, po którym wspomnienia zostały schowane głęboko i przykryte i nigdy nie miały prawa powrócić.

– Skarbie, możesz dziś pomóc pani Baker z zakupami? – Kobiecina mieszkała na drugim piętrze naszej kamienicy i miała problem z wchodzeniem po schodach. Była sześćdziesięcioletnią bezdzietną wdową. Rzadko miewała gości. Leczyłam ją na reumatyzm, a ona uwielbiała towarzystwo Sama, mimo że na mnie, młodą, samotną matkę z dzieckiem z nieprawego łoża, patrzyła krzywo. Wielokrotnie sugerowała, że powinnam oddać Sama do sióstr zakonnych prowadzących Foulding Hospital, najlepszy sierociniec w mieście. Mógłby tam zdobyć wykształcenie i – jeśli szczęście by się do niego uśmiechnęło – zostać zaadoptowany przez prawdziwą rodzinę. Ignorowałam jej uszczypliwe komentarze i pomagałam jej tak czy siak, wszak była samotną, opuszczoną duszą potrzebującą miłości. A mojemu Samowi nikt nie byłby w stanie dać tyle serca co ja.

– Pewnie, bardzo chętnie. – Oczy mu się zaświeciły, ponieważ uwielbiał pomagać.

– Jak zjesz, biegnij do niej po listę zakupów i pieniążki. Nie zapomnij o lekach i ciasteczkach imbirowych dla starszej pani.

Ciastka imbirowe piekłam regularnie. Miały podwójne działanie. Dzięki przeciwzapalnym właściwościom imbiru pomagały zwalczać infekcje, doskonale sprawdzały się też w przypadku problemów z sercem. Kłopot polegał jednak na tym, że mój zapas tego cennego składnika się kurczył. Z drugiej strony brakowało mi pieniędzy, nie żywności, ubrań czy mydła – potrzebowałam gotówki, a pacjenci nie byli w stanie płacić w ten sposób.

Tęsknym wzrokiem zerknęłam w kierunku zegarka kieszonkowego. Ile mogłabym za niego dostać i gdzie go sprzedać? Jutro wieczorem, przy okazji oddawania kolejnej części tekstu do wydawnictwa, planowałam porozmawiać o tym z Henrym, musiałam jednak wymyślić coś na przykrywkę, szósty zmysł podpowiadał mi, że Rupert Lancaster jest kimś szczególnym, może nawet znaną postacią w Londynie. Jutro dostanę również gażę za tygodniową sprzedaż powieści w odcinkach, miałam już jednak długą listę rzeczy do kupienia, poza tym musiałam odłożyć na czynsz. Desperacko potrzebowałam nowej sukienki. Dwie, które nosiłam na zmianę, były na tyle znoszone, że strzępiły się już na brzegach i rozchodziły w szwach. W przeciwieństwie do tego, jak wyobrażałam sobie skrojone z jedwabiu, brokatu i muślinu szaty lady Dahlii, moja garderoba nie miała w sobie nic nadzwyczajnego.

Zdecydowanymi ruchami rozdrobniłam goździki w moździerzu. Ból zęba był jedną z najpowszechniejszych wśród londyńczyków bolączek, niezależnie od pory roku. Zmieszałam je z olejkiem ze skórki pomarańczy, uzyskując koncentrat, którym mogłam smarować obolałe dziąsła i zęby. Pomarańcze. W sobotę rano musiałam udać się do portu, by sprawdzić, czy uda mi się dostać trochę tych egzotycznych owoców z przybijającego z krajów śródziemnomorskich statku. Jeden zwyczajny produkt, a tak wiele zastosowań. Z wyciskanego soku robiłam napój dla Sama, skórkę mieszałam z olejkiem z goździków, a z pozostałego miąższu przygotowywałam konfiturę. Aromatyczne cytrusy zawsze były pełne aromatu i cennych wartości.

Zadrżałam z zimna pod czarną wełnianą peleryną i mocniej się nią owinęłam. Wiatr sprawiał, że śnieg wirował i unosił się wokół mnie. Był piątek wieczór, dochodziła siódma. Surowo przykazałam Samowi, by nikomu nie otwierał drzwi, nawet gdyby zapukał do nich kolejny ranny. Nie mogłam ryzykować, że mój syn będzie musiał się zmierzyć z taką sytuacją w pojedynkę. Co do licha? W oddalonej o kilka metrów od mojego mieszkania alejce spod śniegu wystawało coś czerwonego. Kucnęłam, wyciągnęłam zamarznięty przedmiot i otrzepałam go z białego puchu. Purpurowa, jedwabna, wytworna chusta. Ogrzałam ją w dłoniach, otrzepałam ponownie, złożyłam i schowałam do kieszeni. Moje zmysły były wyostrzone, a w myślach próbowałam poskładać w całość wszystkie szczegóły spotkania z Rupertem Lancasterem. Czy to on jest Zamaskowanym Dżentelmenem? Gdyby okazało się, że to prawda, byłby to nieprawdopodobny zbieg okoliczności. Przeszedł mnie dreszcz i po raz pierwszy od lat poczułam, że naprawdę żyję. Podekscytowanie, którego odmawiałam sobie, żyjąc w ukryciu i godząc się na to, by spragniona przygody część mojej osobowości ujawniała się tylko w opowieściach, które snułam. Obejrzałam się za siebie, wbiłam wzrok w ziemię i pośpiesznie ruszyłam w dalszą drogę. W głowie krążyły mi pomysły na fabułę i kolejne historie.

Henry nalał mi herbaty do mojej filiżanki, a ja włożyłam do parującego napoju doskonale uformowaną kostkę cukru. Zamieszałam kilka razy, aż wszystko się rozpuściło.

– Znowu się to pani udało, pani Parker. Sprzedaż poszybowała. Tym razem wydrukowaliśmy dwa razy więcej egzemplarzy niż w zeszłym tygodniu i sprzedaliśmy je wszystkie… ponownie. – Nigdy wcześniej nie widziałam Henry’ego tak zadowolonego i aż się zarumieniłam, słuchając jego pochlebnych słów. Kto wie, może któregoś dnia będę mogła utrzymywać się z pisania. – Proszę powiedzieć, czy odcinek, który wydamy w tym tygodniu, będzie tak samo pikantny jak ostatni? – Pochylił się do przodu i uniósł brwi.

– Proszę mi wierzyć, użyłam wszystkich możliwych przypraw i zmieszałam je z czułością i pełnymi wzruszenia momentami, dokładnie tak, jak sobie życzą czytelnicy. Plan na kolejny tydzień jest następujący: Zamaskowany Kochanek zjawia się u lady Dahlii, ale jest ranny i potrzebuje jej opieki. Po piętach depcze mu największy wróg. – Uniosłam filiżankę i wzięłam łyk aromatycznej, jaśminowej herbaty. – Proszę pozwolić, że resztę zachowam dla siebie. – Był to tylko ogólny koncept, chciałam zostawić sobie możliwość pójścia za głosem wyobraźni, gdzie tylko będzie chciała.

– A gdy już skończy pani tę serię, ma pani pomysł na nową fabułę i kolejnych bohaterów?

– Być może. Nie wiem jeszcze, ale zastanawiam się nad czymś bardziej odważnym. – Szczerze mówiąc, nie miałam pojęcia, o czym pisać.

Dahlia i jej kochanek zawładnęli wszystkimi moimi myślami i uczuciami, więc nie było w nich miejsca na nic innego. Musiałam jednak podtrzymać uwagę Henry’ego i chęć wydawania moich historii. Zawsze udawało mi się wymyślić nową akcję, w tym momencie jednak w głowie miałam kompletną pustkę.

– Fiu, fiu, brzmi interesująco. Nie mogę się doczekać. – Zatarł ręce, a na jego twarzy pojawił się chytry uśmiech. Henry był moim jedynym kontaktem z wydawnictwem. Nikt inny mnie nie znał. Sama chciałam, żeby tak było, ale oznaczało to również, że byłam od niego zależna. Miał pełną kontrolę nade mną i moimi historiami, nic jednak nie mogłam z tym zrobić.

– W tej serii mam jeszcze co najmniej pięć odcinków. – Skłamałam, ponieważ nie planowałam, ile ma ich być. Pięć wydawało się realną liczbą, a jednocześnie zyskiwałam czas na wymyślenie tematyki kolejnej powieści. Odchrząknęłam. – Może mógłby pan mi pomóc. Zna pan jakiś dobry lombard lub jubilera? Mam trochę biżuterii…

– Problemy finansowe? – Spojrzał na mnie zmartwiony i przysunął się w moją stronę na krześle. – Mogę pani pożyczyć pieniądze.

– Nie, zupełnie nie w tym rzecz. Mam trochę kosztowności, które odziedziczyłam, a których nie noszę, chciałabym wymienić je na bardziej chodliwą walutę. Jeszcze tylko kilka rzeczy i uda mi się całkowicie odnowić garderobę. – Zabrzmiało to tak, jakbym potrzebowała znacznie więcej aniżeli jednej sukienki. Nie powiedziałam mu też o zegarku pana Lancastera.

– Niech pani zapyta o Alistaira pod tym adresem. Może pani pomóc, a skoro mowa o sukienkach, przypomniało mi się coś… – Podrapał się po brodzie, a ja wyczekiwałam dalszego ciągu. – Wydawnictwo organizuje świąteczną galę. To bal przebierańców, nie zapraszałem pani, bo wiem, jak bardzo zależy pani na zachowaniu anonimowości, ale z maską na twarzy, skryta za kapeluszem z szerokim rondem mogłaby pani ukryć swoją tożsamość. Wszyscy chcieliby dowiedzieć się więcej o tajemniczej autorce Milady, a sprzedaż mogłaby wzrosnąć jeszcze bardziej.

– Kiedy się odbędzie?

– Na tydzień przed Bożym Narodzeniem.

– Hmm, musiałabym pomyśleć, ale z sukienką będzie problem. Nie stać mnie na nią. – Wstałam i włożyłam rękawiczki. Moje codzienne życie w mieszkaniu w suterenie na East Endzie i tego rodzaju życie towarzyskie dzieliła przepaść, ale być może nadszedł czas, by wyjść nieco poza strefę komfortu, pod warunkiem że będę mogła wziąć udział incognito.

– Wydawnictwo zapewni sukienkę, maskę, kapelusz i rękawiczki. – Henry zapisał mi jeszcze jeden adres. – U krawca Yves’a znajdzie pani dokładnie taki strój, jakiego sobie pani życzy. Proszę powiedzieć, że to ja panią przysłałem, i nie krępować się.

Kiedy krótko przed ósmą pospiesznie wyszłam na ulicę, zupełnie nie wiedziałam, co powinnam zrobić. Śnieg prószył, a wiatr się uspokoił. Londyn nie był miastem, po którym powinno się wałęsać samemu po zmroku, szczególnie jeżeli jest się kobietą.

Starałam się jednak być na tyle anonimowa, na ile się dało: skryłam się pod kapturem, a wzrok wbijałam w ziemię, za żadne skarby nie mogłam sobie pozwolić na kontakt wzrokowy. Musiałam przemierzyć most Londyński od strony północnej, by dotrzeć na południe miasta, gdzie mieszkaliśmy. Z torbą pełną pieniędzy równie dobrze mogłam zamówić dorożkę, jednak wolałam jutro w porcie kupić pomarańcze oraz cynamon i wanilię po atrakcyjnej cenie. Podciągnęłam spódnicę i zamarzyłam o pachnących przyprawach i eksplozjach smaku. W magazynach wzdłuż nabrzeża nadal paliły się światła, widać było, że sporo się tam dzieje. Z kominów wydostawały się kłęby czarnego dymu, a ja doskonale wiedziałam, że często to dzieci wnoszą towary, układają je na półkach, liczą i szykują wino, żywność i inne różnego rodzaju delikatesy do wysyłki w głąb kraju, do posiadłości majętnych ludzi. Nie mogłam dopuścić do tego, by taki los spotkał Sama. Nie podobało mi się, że zostawiam go samego w domu, ale nie miałam innego wyjścia. Gdybym zabierała go ze sobą, byłoby to tym bardziej niebezpieczne dla nas obojga. Kobieta z dzieckiem po zmroku przyciągnęłaby jeszcze większą uwagę miejskich szumowin. Skręciłam w lewo, pozostawiając most za sobą. Szłam energicznym krokiem, prawie biegłam. Wkrótce dotarłabym do domu, gdyby nie to, że zetknęłam się ze ścianą.

Podniosłam wzrok.

Nie była to ściana, ale bardzo wysoki mężczyzna. Zadarłam głowę i przypomniałam sobie wieczór sprzed dwóch dni. Nieznajomy podtrzymał mnie swoimi ogromnymi dłońmi, dzięki czemu nie straciłam równowagi po zderzeniu. Jego twarz schowana była za czarną jedwabną chustą. Nasze spojrzenia się spotkały i oczywiste było, że rozpoznaliśmy się nawzajem. Instynktownie sięgnęłam do kieszeni, wyciągnęłam czerwoną, jedwabną apaszkę i podałam ją mężczyźnie.

– To chyba należy do pana, panie Lancaster – szepnęłam, ponieważ domyślałam się, że nie chce ujawniać swojego nazwiska.

– Zachowaj ją, Milady. – Mrugnął szelmowsko i w okamgnieniu zniknął za rogiem.

Znał moją prawdziwą tożsamość i vice versa. Pozostawało pytanie, czy możemy sobie ufać.

– Przerwijcie pracę. Wszystkie dzieci zapraszam do mnie. Jeżeli chcecie lepszego życia, bez udręki, chodźcie za mną. – Niski męski głos zarządził koniec harówki. Słychać było nawoływania, krzyki i wrzawę, a jeżeli mnie słuch nie mylił, również odgłosy przepychanek. Za mną pojawił się szereg powozów, które podjeżdżały, zabierały pasażerów i znikały. Tym razem postanowiłam naprawdę biec do domu, do Sama, do miejsca, w którym będziemy bezpieczni. W oddali wyły syreny, co oznaczało, że policja jest już w drodze. Miałam głęboką nadzieję, że Zamaskowanemu Dżentelmenowi udało się w porę uciec. Przeżegnałam się i w myślach zmówiłam modlitwę.

Rozdział 5

Londyn 1811, dzień przed Rupertem

– Rupercie Williamie Hubercie Lancasterze, gdzie się podziewałeś? – Teresa Sophia Helena Lancaster zbiegła po schodach do holu, witając mnie ze swoim szorstkowłosym foksterierem Rufusem.

Wielu myliło moje imię z imieniem psa, co ogromnie wszystkich bawiło. Rupert i Rufus brzmią co prawda podobnie, ale żeby nie odróżniać mężczyzny od psa! Podniosłem ją odruchowo. Gdyby nie ten przeklęty ból barku, powywijałbym nią w powietrzu, jak wtedy, kiedy była dzieckiem. Teresa była filigranowa i o pół metra niższa ode mnie.

– Co się stało z twoją koszulą?

Cofnęła się o krok i słodko zmarszczyła nos, w charakterystyczny dla siebie sposób.

– Nie twoja sprawa – odburknąłem, mając pełną świadomość, że zabrzmiało to szorstko. Uwolniłem się z objęć siostry i postawiłem ją na podłodze. Rufus podskakiwał i kręcił się wokół moich nóg, domagając się drapania za uszami.

– Odchodziliśmy od zmysłów, martwiąc się o ciebie. Nie wróciłeś wczoraj na kolację. – Pogroziła mi palcem. – Wstydź się! Musiałam przez cały wieczór wysłuchiwać westchnień lady Kenworthy… CAŁY, DŁUGI WIECZÓR.

Calista.

Zupełnie zapomniałem, że byłem umówiony na kolację z Calistą Kenworthy, urodziwą mężatką, z którą się spotykałem.

– Jest taka krzykliwa i wszędzie jej pełno. Zupełnie nie rozumiem, co w niej widzisz. – Teresa zrobiła kilka kroków po schodach. – Jest dobra w łóżku?

– Wystarczy. Nie będę zniżał się do udzielania ci odpowiedzi na tego rodzaju pytania i już przekroczyłaś wszelkie granice, młoda damo. – Uśmiechnąłem się do jej pleców, wyczekując ciętej riposty.

– Młoda damo? Tak dla przypomnienia, Rupee, mam dwadzieścia pięć lat i jestem dorosła. – Teresa była moją siostrą, średnią z nas. Najmłodszy z rodzeństwa był dwudziestojednoletni Finlay, a ja od dziesięciu lat byłem za nich odpowiedzialny. Sztorm u Przylądka Dobrej Nadziei porwał naszych rodziców w morską otchłań, rozrywając na strzępy statek, którym płynęli, przez co w jednej chwili zostaliśmy sierotami. Wiadomość o katastrofie dotarła do Londynu dopiero pół roku później, a ja w wieku dwudziestu jeden lat zostałem księciem i opiekunem prawnym młodszego rodzeństwa. To był mój obowiązek. Coś, do czego przygotowywano mnie od najmłodszych lat. Ojciec nie faworyzował żadnego z nas, nigdy jednak nie miałem wątpliwości, że przyszłość rodziny leży w moich rękach.

– Mam nadzieję, że to dobra partia. Czas pomyśleć o zapewnieniu ciągłości rodu.

Teresa doskonale wiedziała, że Calista i ja nigdy nie będziemy mogli się pobrać, jako że ona już była mężatką.

Przewróciłem oczami, czego jednak nie zauważyła. Niestety miała rację, ale żadna kobieta nie przyciągnęła mojej uwagi, a szczerze mówiąc, nawet nie próbowałem nikogo znaleźć. Wystarczyła mi kochanka, której – jak to ujęła Teresa – wszędzie pełno. Już dawno bym to skończył, gdyby nie fakt, że byłem tchórzem i miałem swoje potrzeby. Z Calistą było mi po prostu wygodnie. Wmawiałem sobie ponadto, że mam za dużo pracy z prowadzeniem interesów, Izbą Lordów i działalnością Zamaskowanego Dżentelmena. Na wspomnienie swojego alter ego aż się uśmiechnąłem. Sięgnąłem do kieszeni płaszcza, ale jedwabnej chusty w niej nie było. Czy zabrały ją łotry, które usiłowały mnie zabić? Czy wiedzą, że przeżyłem? Albo, co istotniejsze, czy lord Sullivan ma świadomość, że nie udało mu się mnie dopaść? On był hrabią, ja księciem, i byliśmy największymi rywalami w Londynie, zarówno w biznesie, jak i w polityce.

– W salonie czeka śniadanie. Kiedy będziesz zmywał z siebie smród burdelu, obudzę naszego brata, chociaż dziś i z niego nie będzie większego pożytku, podobnie jak z ciebie.

– Nie byłem w burdelu – odburknąłem urażony.

– Prawie ci uwierzyłam. – Odwróciła się na górnym stopniu i wychyliła w moją stronę, by mnie powąchać. – Jaśmin i pomarańcze, ale dyskretne. Byłeś u kobiety, co nie znaczy, że wierzę, że mówisz prawdę. Zapach nie jest nachalny, ale za to cuchniesz alkoholem. – Znów się skrzywiła.

– Mogłabyś czasem być nieco mniej niedyskretna i bezpośrednia – odparłem.

– Wtedy cały twój trud wychowawczy poszedłby na marne – skwitowała i skręciła w prawo tam, gdzie ja skręcałem w lewo.

– Jemy za kwadrans, najdroższy starszy bracie.

– Kobiety! – westchnąłem na tyle głośno, by mnie usłyszała. Byłem z niej dumny, ale musiałem również przyznać, że trochę przesadziła z całą tą swoją niezależnością, inteligencją i naukowymi doświadczeniami w domowym laboratorium. Mądrością odstraszała większość absztyfikantów, czego jednak nie bardzo mogłem się czepiać, jako że sam zrażałem kobiety niechęcią do poważnych związków. W pokoju pospiesznie się rozebrałem, a ból przeszył mi bark. Niespecjalnie przyjemne przypomnienie, że ktoś na mnie poluje i że Zamaskowany Dżentelmen musi zachować jeszcze większą czujność. Odkryłem się przed Poppy, pokazałem jej prawdziwą twarz, ale w tych okolicznościach nie mogłem postąpić inaczej. Nie była to optymalna sytuacja, wszak nie mogłem sobie pozwolić na to, by się narażać. I ja jednak miałem coś na nią: Milady.

Kim była?

Zdążyłem przeczytać tylko część jej zapisków, postanowiłem więc zapytać Teresę, czy zna jakąś Milady, która pisze o pożądaniu i pragnieniu w taki sposób, że czytelnik odnosi wrażenie, jakby był naocznym świadkiem tego, co dzieje się między kochankami. Cholernie bolało mnie całe ciało, ale nie miałem czasu na rekonwalescencję. Kolejną akcję na manufakturę lorda Sullivana w pobliżu mostu Londyńskiego zaplanowałem już na jutrzejszy wieczór. Dorożki zostały zamówione, siostra Agnes i inne zakonnice poinformowane o tym, że przyślemy do nich większą liczbę dzieci w różnym wieku. Nie mogłem już odwołać akcji, musiałem ją dokończyć niezależnie od samopoczucia. Myjąc się dokładnie w misce – długa kąpiel musiała poczekać – myślałem o złotowłosej Poppy i małym Samie w zimnym mieszkaniu w suterenie, tak diametralnie różniącym się od mojego ciepłego wygodnego życia w pałacu Mayfair, naszym domu w Londynie. Rodzeństwo uwielbiło spędzać Boże Narodzenie w stolicy, a mnie odpowiadało, że nie muszę siedzieć w odludnej rezydencji, nie mogąc zrobić nic pożytecznego.

Zimą wiele dzieci cierpiało. Pogoda nie rozpieszczała, a życie na ulicy było jak bilet w jedną stronę do królestwa niebieskiego. Przeszyło mnie głębokie uczucie pustki i nędzy. Dopóki chodzę po świecie, zawsze będzie ono mnie prześladować. Pozostawienie na pastwę losu, zimno, głód i bezdomność odcisnęło na mnie niezatarte piętno.

Lord Sullivan uniósł kapelusz po przeciwnej stronie ogromnej sali, w której zajęli miejsca ludzie z tej samej klasy społecznej. Był piątek, nieco po dwunastej, jeden z najważniejszych dni w moim życiu. Pocące się dłonie wycierałem o spodnie, czułem jednak również pulsowanie rany. Czoło rozpalała mi gorączka. Nie wróżyło to dobrze, ale nie mogłem udać się do naszego osobistego lekarza. Zadawałby za dużo pytań. Teresa i Finlay martwiliby się, a na to nie mogłem sobie pozwolić, podobnie jak nie mogłem ryzykować, że się dowiedzą, czym zajmuję się wieczorami, ani że zostaną w to wciągnięci. Jedyną osobą, do której mogłem się zwrócić, była Poppy. Nie wiedziała, że to ja jestem tajemniczym mężczyzną, który pomaga dzieciom, i mogła zająć się raną. Musiało to jednak poczekać do jutra. „Jeżeli dożyjesz jutra, Lancaster”, skomentowałem w duchu. Za kilka minut miałem wejść na mównicę i przedstawić rewolucyjny projekt wprowadzenia zakazu pracy dzieci w wieku poniżej dziewięciu lat. Było to zdecydowanie zbyt powszechne zjawisko, a maluchy, które pracowały, nie mogły się uczyć, co odbierało im szanse na lepszą przyszłość. Dzieciaki pracowały za psie pieniądze, w okropnych warunkach. Nie uważano ich za pełnoprawną siłę roboczą i traktowano jak podludzi. Nie godziło się, by dorośli, dobrze sytuowani ludzie tak wykorzystywali swoją władzę. Denerwowałem się jednak, ponieważ znów przyciągałem uwagę. Zamaskowany Dżentelmen był znany z tego, że jest wybawicielem dzieci i że mierzy niemal dwa metry wzrostu. W niektórych gazetach określano mnie mianem „bestii”, w innych „dobrodusznego giganta”. Coraz trudniej było mi zachować anonimowość. Mój wzrost był przekleństwem, ponieważ nikt nie przechodził obok niego obojętnie. Jednego razu, gdy narzekałem, Teresa skwitowała, że lepiej byłoby, gdybym był brzydki, a nie przystojny i wzbudzający grozę.

– Jeżeli chcemy wyprowadzić cały naród z biedy, musimy zakazać pracy dzieci i umożliwić im naukę w szkołach – zagrzmiał mój głos na całą salę. – To skandal, że my, tak dobrze sytuowani obywatele, musimy wykorzystywać najmłodszych. Zaharują się na śmierć, zanim osiągną pełnoletność. – Rozejrzałem się po pomieszczeniu. Miejscami słychać było wyrazy poparcia, część obecnych głośno wyrażała sprzeciw wobec mojej propozycji. – Te dzieci to nasza przyszłość, tylko my możemy poprawić warunki, w jakich żyją… uzdrowić naszą ojczyznę. Sprawić, by było lepiej. Dlatego proponuję, abyśmy przyjęli ustawę zakazującą pracy dzieci w wieku poniżej dziewięciu lat, z jednoczesnym zmniejszeniem dopuszczalnej liczby godzin pracy młodocianych w wieku od dziewięciu do trzynastu lat. Nauka w szkole powinna być obowiązkowa do ukończenia trzynastego roku życia. – Głosy krytyki mieszały się z wyrazami poparcia. Miałem świadomość, że nie będzie łatwo przekonać pozostałych członków Izby Lordów, ale wiedziałem też, że będę toczył tę walkę do końca swoich dni.

„Milady, Milady, kim jesteś?” Otworzyłem pierwszą stronę czasopisma. Zdobiła ją ilustracja wysokiego zamaskowanego mężczyzny trzymającego w ramionach kobietę. Okładka była zdecydowanie skromniejsza i widniała na niej tylko nazwa naszego wydawnictwa, tytuł oraz imię i nazwisko autora. Nie wiedziałem o wszystkich działaniach redakcji, wychodziłem z założenia, że powinienem dawać ludziom, których zatrudniałem, swobodę i możliwość wykonywania powierzonej im pracy, a nie kontrolować każdy ich ruch. Teresa poczerwieniała jak burak, kiedy spytałem ją, czy zna autorkę o pseudonimie Milady. Nie miała pojęcia, że znam barwną treść utworów, a mnie udało się zachować kamienną twarz, kiedy podawała mi pierwszą część.

– Są… są… nieco skandaliczne – wydukała. Bawiły mnie tortury, jakie przeżywała. Nie skomentowałem, ale zerknąłem na odważną, niedwuznaczną wręcz grafikę. Nie mogłem się doczekać, aż w samotności, w swoim gabinecie, ze szklaneczką whisky w dłoni poznam przelane na papier fantazje Poppy. Uświadomiłem sobie również, że mam pracownika, który zasługuje na podwyżkę. Po prostu cudownie.

Lady Dahlia poluzowała wstążkę jedwabnej koszuli, a ta zsunęła się jej z ramion. Tkanina otoczyła jej stopy niczym ocean. Zamaskowany Kochanek przełknął ślinę i przyglądał się przepięknej kobiecie. Skórę miała białą jak alabaster, a sutki czerwone niczym dojrzałe wiśnie. Kuszące, błagające o jego usta. Zrobił krok w jej kierunku, po chwili kolejny i wyczekiwał jej reakcji. Płonął pożądaniem, zakazaną żądzą. Lady Dahlia była żoną innego mężczyzny. Powinien trzymać się od niej z daleka, ale nie potrafił. Szczególnie kiedy stała przed nim, promieniując pięknem. Wyciągnął dłoń w jej kierunku, a ona bez wahania ją przyjęła i podeszła bliżej.

– Pani mąż? – szepnął.

– Wyjechał, pewnie jest u kochanki – odpowiedziała, spoglądając mu głęboko w oczy. Poderwał ją z ziemi i zaniósł do oddalonego o kilka metrów łóżka. Położył ją na nim ostrożnie i błyskawicznie zdjął spodnie i koszulę. Ciepły, letni wiatr owiał ich nagie ciała, a oni powoli oddali się…

– Lady Calista Kenworthy chce się z panem widzieć, proszę pana. – Pokojówka pukała, ale umknęło to mojej uwadze. Zostawiłem drzwi uchylone, co znaczyło, że mogą wchodzić. Pochłonięty odcinkiem powieści Poppy, zupełnie zbity z tropu podniosłem wzrok. Usiłowałem dyskretnie stłumić budzącą się erekcję. Na moje szczęście nie było jej widać, ponieważ siedziałem za masywnym biurkiem z drzewa wiśniowego. Dzięki Bogu…. Pod wpływem lektury płonąłem, jakby w moich żyłach płynęła lawa. Moje ciało rozpalała nie tylko gorączka.

– Niech wejdzie. Czy będzie pani tak miła, by przynieść nam herbatę i kanapki? – Zamknąłem niewielką, tak pełną pożądania książeczkę, napisaną przez wyjątkową kobietę o leczących dłoniach i odłożyłem ją do szuflady.

Było dla mnie jasne, że muszę zerwać z Calistą. Nie istniało inne rozsądne rozwiązanie. Zauroczyłem się w innej kobiecie, niewieście o złotych lokach i delikatnych, ale doświadczonych dłoniach, chciałem poznać ją lepiej. Nie mogłem już dłużej zwodzić Calisty. Tak się nie robi.

Rozdział 6

Londyn 1811

Poppy

– To bardzo kosztowny przedmiot, młoda damo. – Alistair skrupulatnie studiował zegarek lorda Lancastera, obracając go w dłoniach, a ja próbowałam zachować spokój, by nie sprawiać wrażenia spiętej czy nerwowej. Samowi kazałam czekać na zewnątrz i wejść do środka, tylko gdyby ktoś go zaczepił. Miałam wyrzuty sumienia, że sprzedaję zegarek pana Lancastera, ale zima była długa, a w tym okresie ludziom brakowało pieniędzy, by płacić, częściej natomiast chorowali. Sam potrzebował ciepłej odzieży, butów i prezentu na Boże Narodzenie. Chciałam dać mu to, czego sama nie miałam. Moja mama robiła wszystko, co było w jej mocy, ale nie mogła mnie utrzymać. Już jako mała dziewczynka musiałam zarabiać na jedzenie, pracując w porcie, przebrana za chłopca. Obcięła mi włosy na krótko, złote loki natarła czarną pastą i ubierała mnie w spodnie i koszule. Zostałam wysłana do pracy w porcie, by nie trafić do domu publicznego. Mimo wspomnień, które tak wyraźnie do mnie wracały, wyprostowałam plecy.

– Otrzymałam zegarek w spadku, ale nie używam go. Złoto jest wysokiej próby.

– Może pani za niego dostać dwadzieścia funtów. – Spora kwota, byłam jednak przekonana, że jest wart znacznie więcej.

– Trzydzieści pięć – odparłam i spojrzałam panu Alistairowi prosto w oczy. – Wiem, że może pan zarobić na nim dużo więcej. – Blefowałam.

– Dwadzieścia pięć – odburknął, ale nie była to dla mnie zadowalająca propozycja.

– Trzydzieści albo pójdę z nim do konkurencji. – Nie miałam pojęcia, gdzie mogłabym się udać, ale myślałam o pomarańczach, cynamonie, wanilii, imbirze i nowej odzieży. Mężczyzna nadal trzymał zegarek w dłoni, podziwiając go. „No już, zgódź się i załatwmy resztę formalności”. Miałam pieniądze z wydawnictwa, ale musiałam zachować je na czynsz i codzienne potrzeby.

– Niech będzie, trzydzieści funtów.

– Zgoda. – Kiwnęłam głową, próbując zachować spokój, kiedy liczył banknoty.

– To bardzo dużo pieniędzy. Na pewno chce pani wracać sama do domu z taką sumą? Może wypłacę pani teraz połowę, a resztę w późniejszym terminie?

– Dziękuję za troskę, ale wezmę całą kwotę. – Nie darzyłam go krztyną zaufania. Ponadto miałam w spódnicy ukrytą kieszonkę, wszytą pod podszewkę. Mówił wolno jak leniwiec, którego zdjęcie i opis widziałam kiedyś w pewnej książce. Śledziłam każdy jego ruch. Na szczęście w lombardzie nie było innych klientów. Przedmiot, który sprzedawałam, przyciągnąłby zbyt dużo uwagi, a ja wolałam spokojne życie lub przynajmniej na tyle spokojne, na ile było to możliwe. Szczególnie w świetle mojego powołania. Przeliczyłam pieniądze nieco szybciej niż on. Mojej mamie wprawdzie nie udało się uniknąć wysłania mnie do pracy, ale poza tym wszystkim, co wiedziała i co przekazała mi o ziołach i uzdrawianiu, nauczyła mnie również czytać, pisać i liczyć. Jej życie w Londynie diametralnie różniło się od tego, które prowadziła jako młoda dziewczyna w Ashford, zanim zaszła w ciążę i wyrzucono ją z domu.

– Chodź, skarbie. – Chwyciłam Sama za drobną rączkę i pospiesznie ruszyliśmy w drogę. Szłam tak szybko, że Sam musiał niemalże biec, by dotrzymać mi kroku. Skrzętnie ukryłam pieniądze, ale i tak zależało mi na tym, by jak najszybciej oddalić się z tego miejsca.

– Jesteś głodny?

– Tak, trochę. – Był przekochanym, ufnym dzieckiem, które niczym cień towarzyszyło mi we wszystkim, co robiłam. Praktycznie nigdy o nic nie prosił, a ja uwielbiałam go rozpieszczać.

– Przed Tower Bridge na rogu jest piekarnia. – Rzadko trwoniłam pieniądze, gotowałam w domu i piekłam własny chleb, ale postanowiłam, że dziś uczcimy szczęście, które się do nas uśmiechnęło. W niewielkiej piekarence sprzedawano również wyroby cukiernicze. Zamówiłam cały stos bułeczek, małą kanapkę, ciasteczka z orzechami i suszonymi owocami oraz dwa kubki gorącej czekolady. Jak na dobrze wychowanego chłopca przystało, Sam zdjął czapkę i zawiesił ją na krześle razem z płaszczem.

– Mamo, to najlepszy dzień w moim życiu – powiedział, przegryzając ciasteczka i popijając je gorącą czekoladą. Mocno dotknęły mnie te słowa, pragnęłam, by wszystkie jego dni były właśnie takie.

– Dla mnie to również najpiękniejszy dzień, zaraz po tym gdy pojawiłeś się na świecie.

– Kupimy dziś pomarańcze? – Przełknął ostatni kawałek. Spałaszował co do okruszka wszystko, co dostał.

Uwielbiał chodzić na zakupy, szczególnie jeśli zamierzaliśmy kupować pomarańcze.

– Zobaczymy, co uda nam się dostać, ale tak, mam nadzieję, że będą pomarańcze, przyprawy i prawdziwy barwnik roślinny w kolorze indygo. – Mieliśmy trochę pożółkłych ze starości rzeczy, pomyślałam więc, że mogłabym je przefarbować i dać im nowe życie.

Kiedy wyszliśmy na ulicę, zadrżeliśmy lekko z zimna, owiani chłodnym grudniowym wiatrem.

– W przyszłym tygodniu wybierzemy się do krawca i zamówimy ci nowe ubrania. Rośniesz jak na drożdżach.

– Niedługo skończę siedem lat. – Wyprostował się, a ja uniosłam jego czapkę i zmierzwiłam mu czuprynę. Moje dwudzieste pierwsze urodziny zbliżały się wielkimi krokami, rzadko jednak je świętowałam. Dwudziestego piątego grudnia najważniejsze będzie Boże Narodzenie i Sam.

Zanim po długim, spędzonym na mieście dniu dotarliśmy do domu, całkowicie się ściemniło. Kupiłam dodatkowy koszyk na zakupy; stary, który miałam ze sobą, okazał się za mały. Obydwa po brzegi wypełnione były śródziemnomorskimi owocami, ziołami, przyprawami i herbatą. Z daleka dostrzegłam wysoką, barczystą, ubraną na czarno postać w cylindrze, czekającą na zewnątrz przed schodami do sutereny. Opierała się o nasze drzwi, trzęsąc się nieco z zimna.

– Ma pan gorączkę. Wejdźmy do środka. – Nie siląc się na uprzejmości, przeszłam do konkretów.

– Nie mam nikogo innego, do kogo mógłbym się zwrócić, nie ujawniając się ani nie wywołując niepokoju i zmartwień. Gdyby moje rodzeństwo wiedziało, czym się zajmuję, nie spuszczaliby mnie z oczu. – Głos mu drżał, a ciało przeszywały dreszcze.

– Proponuję, by położył się pan do mojego łóżka i odpoczął. Rozpalę w kominku i nastawię wodę na herbatę. – Jedna rzecz nie dawała mi spokoju, więc postanowiłam to wyjaśnić.

– Co z pańską żoną, panie Lancaster, zna prawdę? – Czułam, że ciągnę go za język. – Potrzebuje pan bliskiego współpracownika, sojusznika.

– Jest tylko siostra Agnes z sierocińca.

– Ma pan romans z zakonnicą?

– Nie, źle mnie pani zrozumiała. Mogę mówić pani na ty, Poppy Parker, czy może powinienem nazywać panią Milady?

– Porozmawiamy o tym, kiedy już sprawdzę, co z pańską raną, i zbiję gorączkę. – Trudno było mi zacząć zwracać się do niego w sposób mniej oficjalny.

– Nie mam żony, jest tylko dwoje zdecydowanie zbyt ciekawskiego rodzeństwa i była kochanka. – Zmęczonym krokiem udał się do łóżka w sąsiednim pomieszczeniu.

– Aż tyle nie musiałam wiedzieć – rzuciłam, chociaż byłam stosunkowo zadowolona, dowiedziawszy się, że jest kawalerem bez zobowiązań. Nastawiłam wodę na herbatę i poirytowana pokiwałam głową. Na nic zdadzą mi się fantazje na temat pana Lancastera, Zamaskowanego Dżentelmena. Spotkaliśmy się przypadkowo, a potrzebuje mnie tylko dlatego, że nie może wezwać prawdziwego lekarza.

– Mogę prosić o pomarańczę? – Przez całe to zamieszanie wokół Lancastera prawie zapomniałam o Samie.

– Oczywiście! Nie wyrzucaj skórek, przydadzą mi się. Obetrę je, a z pozostałości wycisnę olejek.

Przygotowałam alkohol i zimne okłady oraz zaparzyłam herbatę z jeżówki, do której dodałam miód. W naczyniu obok wycisnęłam całą pomarańczę, odkładając skórkę na później. Specyfik doda mu energii i pomoże się wzmocnić.

– Pomóc panu z koszulą? – Kiwnął głową. Usiadłam na krawędzi łóżka i schłodzoną ściereczką otarłam pot z jego czoła. – Swoją drogą, ma pan wysoką gorączkę, dlaczego nie został pan w domu wczoraj wieczorem? – Odsunęłam koszulę i ponownie podziwiałam to piękne, umięśnione ciało.

– Nie mogłem odłożyć akcji – szepnął, po czym wziął głęboki oddech i jęknął gardłowo, kiedy zdejmowałam opatrunek. Rana nie krwawiła, sączyła się z niej jednak żółtawa ciecz, a okolica była opuchnięta i zaczerwieniona.

– Będzie bolało, ale muszę to oczyścić. – Mama nauczyła mnie, że alkohol pomaga w leczeniu trudno gojących się ran.

Bez ostrzeżenia polałam chore miejsce ginem. Był tani i łatwo dostępny. Mój pacjent skrzywił się z bólu i niemalże uderzył mnie opadającą głową – uchyliłam się w ostatniej chwili.

– Przepraszam – jęknął i padł łóżko. Przetarłam okolicę urazu czystą ściereczką, wtarłam w nią więcej alkoholu i polałam jeszcze odrobiną, a następnie założyłam nowy opatrunek.

– Musisz spać dzisiaj tutaj.

– O niczym innym nie marzę – odpowiedział ospałym głosem.

– Jeszcze nie teraz. Najpierw musisz wypić herbatę i sok z owoców. Nie zasypiaj, proszę. – Pomogłam mu usiąść i podałam kubek z gorącym naparem. Po raz pierwszy zwróciłam się do niego na ty. Bliskość sprawiła, że łatwiej było mi się przestawić. – Jeżeli dasz radę nie zasnąć jeszcze przez chwilę, wkrótce będę miała gotową pyszną zupę z ziemniakami, marchewką i wieprzowiną.

– Postaram się – odparł, sądząc jednak po głosie, był już daleko stąd. Gorączka pozbawiła go sił, a powieki ciążyły.

– Odpoczywaj. Obudzę cię, kiedy przyjdzie czas.

– Dziękuję, Milady. – Na jego ustach zagościł dyskretny uśmiech. Dobrze by było, gdyby nie przyzwyczaił się do nazywania mnie w ten sposób, ale w moim własnym domu, gdy byłam z nim sam na sam, sprawiało mi przyjemność, że kojarzył mnie z Milady, autorką, a nie tylko kobietą, matką i przydatną Poppy. Mogłam marzyć o tym, że to ja jestem lady Dahlią, a on Zamaskowanym Kochankiem.

Zastałam synka siedzącego przy dużym stole w kuchni, schylonego z piórem w dłoni nad kawałkiem papieru. Mebel służył nam jako miejsce do spożywania posiłków, do ich przygotowywania oraz jako biurko. Sam ćwiczył pisanie pierwszych liter alfabetu, których go nauczyłam. Ubolewałam nad tym, że nie stać mnie na zatrudnienie nauczyciela. Moje zdolności były dość ograniczone, a zależało mi na tym, by zdobył wiedzę o świecie i nauce, a nie tylko przyswoił podstawowe umiejętności.

– Czy ten pan jest bardzo chory? – zapytał ostrożnie.

– Rana się nie zagoiła i ma gorączkę. Musimy zaopiekować się nim do momentu, kiedy poczuje się lepiej.

– Lubię go, mamo. – Sam często wyglądał poważnie, ale w tej chwili w jego oczach widać było radość.

– Ja też, skarbie. Sądzę, że jest porządnym człowiekiem, znacznie wyższego stanu niż my. – Pogłaskałam Sama po włosach, mierzwiąc je nieco. Nie wiedziałam, dlaczego mu to powiedziałam. Najpewniej chciałam przypomnieć sobie samej, że lepiej zbytnio nie fascynować się panem Lancasterem. Kiedy zostałam sama z małym dzieckiem, przyrzekłam sobie, że nigdy nie będę miała nic wspólnego z mężczyznami. Czy nie było już jednak za późno? Czy aby już nie zadurzyłam się w miłym nieznajomym, zmieniającym tożsamość się pod osłoną nocy? Kiedy mnie odwiedzał, czułam się wyjątkowo. Miałam pełną świadomość, że jest w potrzebie, że przychodzi tutaj, zamiast przywołać prawdziwego lekarza, i że powinnam przestać idealizować jego wizyty. Z nożem w dłoni przystąpiłam do krojenia i siekania warzyw na wzmacniającą zupę dla nas wszystkich. Zapewne był przyzwyczajony do tego, że wszystkie posiłki serwuje służba, do steku na obiad i deserów w postaci puddingu czekoladowego lub karmelowego. Na samą myśl o takich wspaniałościach pociekła mi ślinka i pospiesznie przeanalizowałam, czy mam w domu składniki, z których udałoby mi się przyrządzić coś słodkiego. Z mleka, śmietany i wanilii mogłabym wyczarować kremowy pudding waniliowy, który w towarzystwie wiśni ze zrobionej przeze mnie latem konfitury mógłby przywołać smak gorącego letniego dnia w środku zimy.

Obydwaj mężczyźni pod moim dachem spali, a ja krzątałam się po kuchni. W końcu wypakowałam liczne skarby, które zdobyliśmy w porcie. Zioła, herbaty i przyprawy przesypałam do szklanych pojemników. Jutro muszę wycisnąć pozostałe pomarańcze. Nie wytrzymają zbyt długo, a by w pełni wykorzystać ich właściwości, od tego powinnam zacząć. Zamierzałam zająć się tym dziś wieczorem, nie przewidziałam jednak, że będę opiekować się chorym mężczyzną. Zaglądałam do niego wielokrotnie, zmieniałam mu okład i budziłam go, by podać mu napar przeciwgorączkowy.

Byłam zmęczona, więc zdjęłam i odwiesiłam sukienkę, nie ściągając halki i wełnianych rajstop – na co dzień coś niewyobrażalnego, ale odpowiadałam wyłącznie przed samą sobą. W normalnej sytuacji na noc przebrałabym się w lżejszą piżamę, nie chciałam jednak ryzykować, że Rupert nagle otworzy oczy i ujrzy mnie nagą.

Kładzenie się do łóżka z mężczyzną, którego nie znam, było oczywiście niestosowne, ale nikt nie miał prawa mnie oceniać. Już nie. Jak najostrożniej uniosłam kołdrę i położyłam się obok śpiącego pacjenta.

Po tym jak zmieniłam opatrunek, nie zakładałam mu już koszuli. Zasnął, a dzięki temu łatwiej było mi kontrolować, czy ropa nie przecieka. Powiodłam wzrokiem po jego nagim torsie. Nigdy wcześniej nie podziwiałam męskiego ciała. Kojarzyło mi się ono z przymusem i poświęciłam lata na przepracowanie odrazy, jaką czułam na myśl o tym, że każdego wieczoru przypominano mi, jak to kobiety powinny oddawać się mężczyznom. Jeżeli chcą mieć dach nad głową i nie głodować, muszą się podporządkować. Po tym jak straciłam matkę, nie miałam nikogo, kto mógłby mnie chronić. Musiałam uciekać i zacząć nowe życie.

Mogłam tylko dziękować Bogu za to, że czuwała nade mną do momentu, gdy skończyłam piętnaście lat. Miewała przyjemnych klientów, ale nie brakowało też brutalnych, odrażających kreatur i właśnie one sprawiły, że zaczęłam nienawidzić mężczyzn. Mroczne myśli prześladowały mnie w nocy. By się od nich uwolnić, zaczęłam pisać historie o romantycznej miłości. Wszechogarniającym, odwzajemnionym uczuciu łączącym mężczyznę i kobietę, którzy pragną siebie nawzajem i wciąż są siebie głodni. Z moich ust wydobyło się delikatne westchnienie. Po raz pierwszy w życiu pragnęłam mężczyzny, mężczyzny, który nigdy nie będzie mój.

Bez zastanowienia wyciągnęłam rękę, pogłaskałam go po policzku i pozwoliłam palcom kontynuować czułą podróż w stronę jego ust. Wstrzymałam oddech, ponieważ nie chciałam go obudzić. Nie mogłam jednak się powstrzymać i delikatnie musnęłam palcem jego wargi. Pod wpływem dotyku delikatnie je rozchylił, a ja przerwałam, by sprawdzić, czy śpi. Oddychał ciężko, oczy miał zamknięte. Nabrałam odwagi, uklęknęłam przy nim, a moje włosy opadły, dotykając jego klatki piersiowej. Nadal nie reagował, schyliłam się więc do jego szyi, na której złożyłam delikatny pocałunek. Mimo że nigdy wcześniej go nie całowałam, znałam jego zapach i smak. Musnęłam go wargami po raz kolejny, tym razem w podbródek. Po raz pierwszy miałam ochotę pocałować go w usta. Serce biło mi jak szalone. Czy powinnam? Mój wzrok spoczął na jego lekko otwartej buzi.

– Poppy… – Jego drżący głos sprawił, że serce podeszło mi do gardła. Pospiesznie odsunęłam się na drugą stronę łóżka.

– Przepraszam, nie chciałam. – Nakryłam się kołdrą, ściągając ją tym samym z niego. Mimowolnie spojrzałam w kierunku jego krocza, gdzie pod spodniami dostrzegłam wyraźne wybrzuszenie. Przez moje ciało przetoczyła się fala pożądania, jakiej nigdy wcześniej nie doświadczyłam. – Nie wiem, co we mnie wstąpiło.

– Nic się nie stało – odparł niskim i szorstkim głosem. – Masz coś do picia? Strasznie zaschło mi w ustach.

– Jasne, chwileczkę. – Wyskoczyłam z łóżka. Jestem skończoną idiotką. Oczywiście, że nie pożądał prostej kobiety z dzieckiem, która wychowywała się w burdelu. Moje fantazje i wypociny były dalekie od rzeczywistości.

Głupia jak but. Nieskończenie durna. Nalałam mu kubek piwa i szybko udałam się z powrotem do pokoju. Dobrze mu zrobi.

– Słuchaj. Niech pan posłucha… proszę wybaczyć. Nigdy wcześniej nie zachowałam się w ten sposób w stosunku do mężczyzny.

Usiadł i przyjął ode mnie naczynie. Uniósł brwi w zabawnym grymasie i skinął w kierunku sąsiedniego pomieszczenia, w którym spał mój syn.

– Tak, mam Sama, ale to długa historia. – Z radością oszczędziłam mu faktów, nikt nie mógł poznać prawdziwej historii mojej młodości i Sama. – Obiecuję, że to się nigdy więcej nie powtórzy.

– Gdyby nie gorączka, leżałabyś już pode mną lub siedziała na mnie, jednak ledwo co jestem w stanie unieść rękę, by utrzymać kubek. I… – Zamyślił się.

– I co? – Przysunęłam się do niego bliżej i przykryłam nas obydwoje. Zadbałam jednak o to, by dzieliło nas kilka centymetrów.

– Nie możemy być razem.

Jego słowa zabolały, w gardle czułam rosnącą gulę. Oczy mi zwilgotniały. Zamknęłam je, zamiast odpowiedzieć. Dzięki Bogu sen zmorzył mnie, zanim Rupert dostrzegł moje łzy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki