Krystyna Wanda Serdeczna

Zakochany Anioł

Ilustrator Mirosław Wardak

Projektant okładki Robert Gawryjołek

© Krystyna Wanda Serdeczna, 2019

© Mirosław Wardak, ilustracje, 2019

© Robert Gawryjołek, projekt okładki, 2019

Zakochany Anioł to opowieść o miłości, która przezwyciężyła wszystkie bariery i historii młodzieńczej przyjaźni, która była wystawiona na wiele prób oraz ludzkiej zawiści, która doprowadza niektórych bohaterów do dramatycznych okoliczności. W życie Julii i Daniela wkracza Anioł Opatrzności, przybiera postać kobiety i wskazuje im drogę, którą powinni obrać w poszukiwaniach Mirona, jego syna.

ISBN 978-83-8155-687-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Zakochany Anioł

2. 1

3. 2

4. 3

5. 4

6. 5

7. 6

8. 7

9. 8

10. 9

11. 10

12. 11

13. 12

14. 13

15. 14

16. 15

17. 16

18. 17

19. 18

20. 19

21. 20

22. 21

23. 22

24. 23

25. 24

26. 25

27. 26

28. 27

29. 28

30. 29

31. 30

1

Wejściowe drzwi głośno trzasnęły, a po chwili z wielkim impetem do kuchni wpadł Michał, bliźniaczy brat Julii, wysoki dryblas z burzą niesfornych, ciemnych włosów i zielono piwnymi oczami, które gorączkowo buszowały po rondelkach. Korzystając z nieobecności siostry, zdjął pokrywkę z największego emaliowanego garnka i z lubością wciągnął w nozdrza zapach, który unosił się znad świeżo ugotowanej zupy. Na widok wchodzącej do kuchni Julii szybko odskoczył, by nie oberwać ścierką po głowie. Miał na sobie przepoconą koszulkę i brudne spodenki. Był pierwszy tydzień wakacji, więc z samego rana, kiedy nie doskwierał jeszcze upał, grał w piłkę nożną na szkolnym boisku z chłopakami z osiedla.

— Cześć, Jula! — przywitał ją głośnym cmoknięciem w zarumieniony policzek, bo kiedy wychodził z domu, ona jeszcze spała.

— Zmykaj mi stąd, urwipołciu! Cuchniesz jak cap! Dopóki się nie umyjesz, nie masz wstępu do kuchni. Kto tym razem przegrał? — zapytała ze śmiechem i zanim się odwróciła, już go nie było.

— Jestem głodny jak wilk! — zawołał z łazienki, biorąc letni prysznic. — Co masz dobrego do jedzenia? Niech zgadnę: zalewajka! Już na pierwszym piętrze zastanawiałem się, od kogo przeszły te smakowite i kuszące zapachy?

Julia nie zamierzała mu odpowiadać przez drzwi. Cierpliwie czekała, aż wyjdzie z łazienki. Mieli po dwadzieścia pięć lat i byli studentami na przedostatnim roku UTH w Radomiu, w ich rodzinnym mieście, on na Wydziale Transportu, ona na Wydziale Ekonomicznym. Był pierwszy weekend lipca i postanowili wybrać się do kina, a potem na obiad do renomowanej restauracji w mieście, czyli do Teatralnej, choć ostatnio powstało ich więcej, to Teatralna była ich ulubioną, gdzie serwowali smaczne obiady i pyszne desery. Mieli wybrać się tylko we dwoje, bo ani on nie miał do tej pory dziewczyny, a ona chłopaka.

Byli prawie identyczni, tyle że Michał miał włosy o trzy tony ciemniejsze, a ona, by ujarzmić swe nieco jaśniejsze loczki, związywała w tyle głowy w jednego grubego kuca albo zaplatała w jeden warkocz. Oczy mieli prawie identyczne, zielono-brązowe w ciemnej oprawie. Oboje byli wysocy, smukłej budowy ciała. Ona w przeciwieństwie do niego począwszy od gładko zaczesanych włosów po niezłomny charakter była tak różna od niego jak dzień i noc, jak ogień i woda. On miał żywiołowy charakter, ona przypominała cichą przystań, do której chętnie wracał każdego dnia. Ją cechowała powaga, jego pogoda ducha i prawie dziecięcy entuzjazm. Ich rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Zamierzali uświetnić swoją dwudziestą piątą rocznicę ślubu i z tej okazji chcieli wydać skromne przyjęcie dla najbliższych przyjaciół. Gdy wracali z marketu M-1, zapadł już zmierzch, gdy skręcali w główną ulicę osiedla Ustronie, kierowca ciężarowego samochodu nie zauważył ich ciemnoszarego Opla i wjechał na nich z impetem, przygniatając ich samochód do słupa elektrycznego, a potem odbił się i wjechał w przystanek autobusowy, na którym na szczęście nikogo nie było. Zmiażdżył ich samochód jak puszkę konserwy. Nie mieli najmniejszej szansy na przeżycie, zginęli na miejscu. Aby wyjąć ich ciała, ratownicy musieli wezwać strażaków, którzy pocięli samochód na części. Minęło dwa lata, a oni wciąż nie pozbierali się po ich śmierci i często wracali pamięcią do tamtego życia przed wypadkiem. Michał porównywał siostrę do rodzinnego ciepła, o które rodzice bardzo dbali nie tylko dla nich, jako dzieci lecz dla każdego, kto zapukał do ich drzwi. Najczęściej byli to bezdomni albo bezrobotni mężczyźni. Dawniej było ich więcej, obecnie coraz mniej, bo wyjechali za chlebem za granicę kraju. Potrzebujący był nakarmiony i wyposażony od stóp po głowę w odzież, buty i otrzymał pokaźny datek. Pewnego razu zdarzyło się, że ich matka oddała jednemu z nich ostatnie pieniądze, przeznaczone na życie na najbliższy tydzień.

— Kochanie, co ty najlepszego zrobiłaś? — naskoczył na nią zatroskany ojciec.

— Nie umrzemy z głodu. Mamy zapasy w lodówce i zamrażarce. Dla nas wystarczy na tydzień albo i dłużej. Dałam mu zaledwie cząstkę tego, co mamy — odparła z uśmiechem i dodatkowo dorzuciła kurtkę dla jego żony, którą kupiła zaledwie rok temu i była w idealnym stanie.

— Skąd wiesz, kim jest ten człowiek? Może tylko nas nabiera, że nie ma stałej pracy i głodne dzieciaki? — stanął po stronie ojca.

— Tylko spójrzcie na niego. Na dworze jest zimno, a on ma na sobie kurtkę podszytą wiatrem, a na nogach liche półbuty — odparła na osobności, by nie urazić gościa swą szczerością.

Spojrzał na mężczyznę i musiał przyznać jej rację. Zjawił się u nich po raz pierwszy. Za jakiś czas przyszedł im podziękować, wyznał im, że znajomy znalazł mu stałą pracę na kolei, a żona zaczęła sprzątać u samotnej, starszej kobiety. Cudem wyszli z kryzysu, mieli pieniądze na zapłacenie rachunków i na skromne życie.

Rodzeństwo zapamiętało tego mężczyznę, który nie był pierwszym i ostatnim w potrzebie. Matka nigdy nie odsyłała żadnego z nich z gołymi rękoma i pustym żołądkiem. Kryzys gospodarczy i duże bezrobocie w ich rodzinnym mieście ciążyło nie na jednej rodzinie. Czasem zdarzało się, że dzieci pukały do ich drzwi o zapomogę. Te także nie odeszły z kwitkiem. Zawsze coś dostały i zostały nakarmione. Ojciec nazywał ich matkę: Matką Tereską, bo Matka Teresa była siostrą miłosierdzia tyle że w Kalkucie.

Rodzice pracowali w oświacie, ojciec jako nauczyciel matematyki w liceum ogólnokształcącym, matka, jako psycholog w przychodni psychologiczno-pedagogicznej, nie zarabiali zbyt wiele, ale na skromne życie wystarczało. Każdą „trzynastkę” i wszystkie nagrody odkładali na konto oszczędnościowe, jak mówiła matka, na czarną godzinę. Wymyślała dania z mięsem i warzywami, placki ziemniaczane na różne sposoby, naleśniki z dżemami własnej roboty, a tę samą zupę jedli często przez dwa lub trzy dni. Nigdy jednak nie dokuczał im głód. Zawsze byli syci i zadowoleni z życia, które wiedli jako przeciętni Polacy.

Od śmierci rodziców rodzeństwo trzymało się razem, choć nie obywało się bez głośnej i ostrej wymiany zdań. Oczywiście rację miała zawsze Julia, bo z natury była praktyczną i wszystkowiedzącą osóbką. Michał miał wrażenie, jakby do każdej rozmowy przygotowywała się, czytając przedtem poradnik dla młodych ludzi, rozpoczynających życie na własną rękę. Po dłuższym namyśle dochodził do tego samego wniosku co ona. Potrafiła być przekonywająca, bo miała solidne argumenty, więcej za, niż przeciw.

— Czy musisz być taki głośny? — zapytała, kiedy wreszcie usiadł przy stole, ubrany w świeżą, białą koszulkę z kolorowym nadrukiem na piersi i szare, płócienne spodnie. Przydługie włosy zaczesał do tyłu i związał frotką, choć były jeszcze mokre. Kręcone włosy mieli po matce, kolor po ojcu. Michał śmiał się często z siebie, że w krótkich przypomina pudla, dlatego je zapuścił. Jednak obiecał jej, że za kilka dni zetnie je zupełnie na krótko, aby dodały mu powagi i były bardziej praktyczne w myciu, i rozczesywaniu.

Julia nalała mu pełny talerz zalewajki z wkładką kiełbasy śląskiej i postawiła przed nim koszyczek wyścielany białą, mocno nakrochmaloną serwetą z kilkoma pajdami chleba. Stół również był nakryty kolorowym obrusem jak za czasów mamy. Matka zawsze im powtarzała, że każdy jeden posiłek jedzony przy wspólnym stole jest ważny, bo to rodzinny obyczaj. Wyniosła to ze swojego domu i kultywowała tę tradycję w ich domu. Dlatego przykładała wielką wagę, aby stół nakryty był zawsze świeżym obrusem, w powszedni dzień kolorowym, a w większe święta białym. Musiał być płócienny, mocno nakrochmalony i porządnie uprasowany, podobnie jak i serwety zwinięte w rulon przepasane metalową obrączką. W zależności od świąt z inną dekoracją: w święta Bożego Narodzenia wstążeczką czerwono-zieloną, a w święta Wielkanocne żółto-zieloną. Julia starała się zachować tę tradycję, nie tylko ze względu na pamięć o matce lecz dlatego, że obiady w tej prostej, ale eleganckiej formie wydawały się jej o wiele smaczniejsze.

— Zapomniałaś, że jestem dzisiaj umówiony z Mironem? Mamy przecież czwartek, jego rodzice w ramach podziękowania za korepetycje z fizyki i chemii, oprócz pieniędzy, chcą nam zafundować obóz językowy — powiedział ze znaczącym uśmiechem, który miał wyrazić jego zadowolenie. — Wiesz, że on ma pieniądze i nieźle płaci za korepetycje. Tylko w ten sposób mogę dorobić do naszych rent. Dlatego chętnie z nim pojadę jako osoba towarzysząca, ta bardziej zrównoważona i odpowiedzialna, tak przynajmniej sądzi o mnie jego mama. A ona zna się na ludzkich charakterach. Jest w końcu psychologiem.

— Raczej jego rodzice je mają, nie on. A ściślej mówiąc, jego ojciec, bo pani Maria w przychodni psychologiczno-pedagogicznej kokosów nie zarabia. A przy jego skłonnościach do wybryków przydałaby się straż przyboczna, a nie ty, gołowąsie. Dziwię się tylko, dlaczego pani Sartowiczowa, toleruje jego ekstrawagancje i chce wysłać go na obóz. Przecież on sprawia im wiecznie kłopoty. Powinien pójść do pracy i sam zarobić na lekcje, które mu udzielasz.

— Wiesz, że go ubóstwiają i zrobią dla niego wszystko. Jest w końcu jedynakiem i dobrze im się powodzi. Mogą pozwolić sobie na wszelkiego rodzaju ekstrawagancje, choćby na zafundowanie obozu przyjacielowi jego syna. A ja chętnie z niego skorzystam z pożytkiem dla znajomości języka niemieckiego. Miron woli łacinę, czasem mnie karmi tymi prawniczymi cytatami, których i tak nie mogę spamiętać. Jemu ta terminologia prawnicza z pewnością będzie potrzebna w przyszłości, ale mnie, po co ona? A niemiecki przyda mi się wszędzie, podobnie, jak i angielski.

Julia głośno westchnęła, siadając naprzeciw brata i przypatrywała się mu, jak łapczywie jadł zupę, zagryzając kawałkami chleba. Na koniec zostawił sobie kawałek kiełbasy, który wziął w rękę i zjadł z kromką chleba. Na deser podała mu szarlotkę, którą upiekła wieczorem.

— Nie zapomniałam, że byłeś z nim umówiony. Mimo to, nie jedz tak szybko, bo nabawisz się wrzodów żołądka — zauważyła.

Chłopak spojrzał czule na siostrę. Tego dnia włosy miała zaplecione w jeden warkocz, który zwisał jej z prawego ramienia, niczym ciemne powrósło, za które kiedyś dostał ścierką po głowie. Z fryzury nie wystawał jej ani jeden włosek, ukazując niezbyt wysokie, gładkie czoło i ładną, wyrazistą twarz. Bezwiednie poprawił grzywkę, która i tak mu po chwili opadła, i zakryła pół twarzy.

— Możesz mi jeszcze dolać? — zapytał i dopiero teraz zauważył, że siostra była blada i ma podkrążone oczy. Przestał jeść i zaczął uważnie jej się przyglądać. Twarz miała smutną bez uśmiechu, który zawsze towarzyszył jej podczas posiłków. Dzisiaj była małomówna i zmęczona. Często jej powtarzał, że za wiele brała na siebie, ale do niej nie docierały jego słowa i tak zrobiła to, co wcześniej zaplanowała. Zasady organizacji miała w jednym palcu.

Julia dolała mu dwie chochelki i ponownie usiadła na przeciwko brata.

— Nie wyglądasz najlepiej. Co ci jest? — zapytał, nie spuszczając z niej uważnego spojrzenia.

— Tej nocy prawie nie spałam, próbowałam czytać, ale nie mogłam się skupić, więc dałam sobie spokój. I tak przewracałam się z boku na bok aż do rana.

— Co cię tak niepokoiło, że nie mogłaś spać?

— Zastanawiałam się, czy to jest dobry pomysł z tym wyjazdem na obóz?

— Mogę wiedzieć, co konkretnie cię niepokoi? — Michał spojrzał ostro na siostrę.

— Wiem, że Miron jest twoim najlepszym przyjacielem, choć przyznaję, że nie wiem, co ty w nim widzisz. Jesteście tacy różni. Nie chodzi mi o różnicę wieku. W końcu dwa lata to nie wiele, ale on jest kompletnie nieodpowiedzialny i niepraktyczny, a do tego jeszcze nieprzewidywalny w tych swoich pomysłach! Aż boję się myśleć, co wy tam możecie nawyczyniać. Zrozum, że od kiedy zabrakło rodziców, czuję się za ciebie odpowiedzialna, braciszku. Nie chcę, aby ten chłopak sprowadził cię na manowce. On jest rozpuszczony jak dziadowski bicz! Pani Maria jest w niego zapatrzona jak w obraz, a pana Daniela najczęściej nie ma w domu. Dlatego Miron robi, co chce — dodała poirytowana, energicznie wycierając talerze po obiedzie.

— Chcesz mną dyrygować, tylko dlatego że jesteś ode mnie o kilka minut starsza? — zapytał z rozbawieniem, nie zauważając, że ilekroć mówili o rodzinie jego przyjaciela, była zła jak osa.

— Jesteście niby dorośli, a wciąż zachowujecie się jak nastolatki, jak wtedy, gdy podkradaliście cukierki ze sklepu pana Nowaka — wybuchnęła.

— Będziesz nam to wypominała do końca życia? — zapytał z pretensją.

— Obaj jesteście mało samodzielni, ciągle trzeba was w czymś wyręczać, przypominać o prostych, codziennych sprawach. Jak sobie dacie radę sami i to w obcym kraju?

— Pewnie chciałaś dodać, bez ciebie. Przestań, Julka! Robisz ze mnie rozpuszczonego bachora, podobnie, jak i z Mirona. Raz zachował się nieodpowiednio, a wypominasz mu to przy każdej okazji. Nie jesteś czasem o niego zazdrosna?

— Ja? O Mirona? Chyba zwariowałeś! Niby dlaczego miałabym być o niego zazdrosna? Przecież nie jestem jedną z jego laleczek. Owszem lubię go, ale nic ponadto do niego nie czuję.

— Przecież nie jestem ślepy i widzę, jak wodzisz za nim wzrokiem.

— Nie przeczę, że podoba mi się ten typ mężczyzny, ale jako chłopak nie miałby u mnie żadnych szans. Dobrze wiesz, że nie zadaję się z takimi osobnikami. Umawiają się z dziewczynami tylko z jednego powodu, a potem zostawiają je jak znoszone rękawiczki. Ja bynajmniej gustuję w nieco starszych mężczyznach, a nie w chłoptasiach, co mają kiełbie we łbie.

— Czy nie traktujesz go zbyt ostro? Miron jest rzeczywiście przystojnym facetem i dziewczyny same włażą mu do łóżka. Co ma zrobić? Korzysta chłopak z okazji! Ja na jego miejscu, robiłbym to samo, ale na mnie laski nie lecą. Widocznie ich nie pociągam, bo nie mam tego czegoś, co ma on! — roześmiał się wesoło.

Julia zgromiła go spojrzeniem.

— Nawet się nie waż tak mówić! Może nie jesteś takim przystojniakiem jak on, ale masz za to więcej oleju w głowie! Rodzice zawsze nam wpajali, że wiedza i obycie są więcej warte niż pieniądze, sława i uroda. Zapomniałeś już?

Na wspomnienie rodziców Michał zwiesił głowę i tylko przytaknął. Jakoś nie mógł pogodzić się z myślą, że już ich nie ma i nic ich nie przywróci. Siostra nie miała z tym problemu. Szybko wzięła się w garść i ogarniała od tej pory wszystko, jakby robiła to przez lata. Studiując, jednocześnie zajmowała się domem, gotowała, prała, a czasem zapraszała go do kina lub teatru. Rozważnie prowadziła dom z niewielkiego kapitału, który zostawili im rodzice i rent, które już wkrótce się skończą. Pieniądze miały być na „czarną godzinę”, która nadeszła wcześniej, niż myśleli. Czasem w nocy słyszał, jak Julia cichutko płakała przez sen, ale rano była znowu pogodna i umiejąca wszystkiemu zaradzić. Taka Zosia-Samosia z niej była. Podziwiał jej hart ducha i skromność, choć czasem uważał, że na swój wiek jest zbyt poważna i ma naturę samotniczki. A przecież była śliczną dziewczyną. Często zauważał, że jego koledzy gapili się na jego siostrę, ale ona ich nie zauważała albo udawała, że nie widzi ich powłóczystych spojrzeń.

— Masz rację, siostrzyczko, jak zwykle zresztą. — Podszedł do niej i przytulił się do jej pleców. — Powtarzaj mi czasem, jakim jestem mądrym człowiekiem i jak daleko zajdę — roześmiał się cicho, prawie pieszczotliwie.

Julia odwróciła się do niego twarzą i długo patrzyła w jego oczy, które tak bardzo przypominały oczy ich matki. W takich momentach wiedziona kobiecym instynktem czuła, że jest z nimi. Przycisnęła brata mocno do piersi, aż stęknął rozbawiony.

— Tylko mnie nie uduś, siostrzyczko — powiedział, głośno się śmiejąc i oddał jej uścisk.

— Kocham cię, braciszku — cmoknęła go w policzek. — No, a teraz leć, bo jesteś już spóźniony! — Wypchnęła go z kuchni. — W domu masz być przed dwudziestą drugą i żadnego picia! — krzyknęła za nim, grożąc ostrzegawczo palcem.

— Jesteś gorsza od cerbera! — roześmiał się w odpowiedzi.

— Już ja wiem, co mówię — odparła poważnie.

Kiedy została sama, pozmywała naczynia po obiedzie, zakrzątnęła się chwilę po kuchni, a potem poszła do swojego pokoju. Długo rozmyślała, aż w końcu doszła do wniosku, że nie ustrzeże brata przed złem i co ma być, to będzie.

x

Michał, ile razy odwiedzał Mirona Sartowicza, swego serdecznego przyjaciela, zawsze miał wrażenie, jakby wchodził do jakiegoś wielmoży, bo mieszkał w pięknej willi, która stała na obrzeżach ich osiedla, na Prędocinku. Otoczona była parkanem z czerwonej cegły i miała solidną bramę na pilota. Na terenie rozległej posesji rosło wiele drzew i krzewów. Kwiaty można było tylko zobaczyć, gdy weszło się na teren posiadłości. Pani Maria, matka Mirona, miała zamiłowanie do prac ogrodowych. Ich ogród wyglądał bajkowo. Na kilkupiętrowych tarasach rosły kwiaty i krzewy tak pięknie wkomponowane w przestrzeń, że każdy, kto tu wchodził, musiał na chwilę przystanąć i je podziwiać. Jej matka zawsze powtarzała, że pani Sartowiczowa zamiast psychologiem, powinna zostać projektantką ogrodów. Rzeczywiście znała się na nim jak mało kto. Oczywiście korzystała z lektury dla ogrodników. I w swej bibliotece oprócz książek z psychologii, miała moc lektur dotyczących uprawy i pielęgnacji ogrodu. Wiedziała o kwiatach i krzewach bardzo dużo. A przede wszystkim, zbadała swoją ziemię, a potem dostosowywała do nich odpowiednie rośliny i nawozy. Dzisiaj także nie mógł się powstrzymać i przeskakując po kamiennych płytach, zatrzymywał się tu i ówdzie i podziwiał z zapartym tchem piękne kwiaty, które same w sobie były cudem natury. W słońcu ich zapachy jeszcze bardziej intensywniej roznosiły swą woń, więc wdychał, jakby nie miał tego dosyć. Wieczorem również pachniały, ale zdawało mu się, że za każdym razem inaczej.

— Cześć, Michał! — zawołał Miron ze swojego balkonu i kiwnął mu na powitanie ręką.

Był wysokim szatynem, o ciemnoszarych oczach w ciemnej oprawie i pięknej budowie ciała. Miał dwadzieścia trzy lata, ale wyglądał na więcej. Wszyscy ich znajomi brali ich za rówieśników. Na dworze był upał, więc miał na sobie tylko bokserki. Nic dziwnego, że dziewczyny się za nim uganiały. Był smacznym ciachem, jak mówiły o nim niektóre siksy z osiedla. Michał ciągle się dziwił, dlaczego Miron nie ma jeszcze na stałe swojej dziewczyny. A gdy go o to pytał, odpowiadał, że ta, która mu się podoba, nie chce go, ale nigdy nie wymienił jej imienia.

— Hej! — odparł z entuzjazmem Michał na widok przyjaciela, odmachując mu ręką. Gdy tylko przekroczył solidne, dębowe drzwi częściowo przeszklone, wbiegł po schodach na piętro do pokoju przyjaciela.

— Obawiałem się, że już nie przyjdziesz. Za długo byłem na słońcu i trochę przeholowałem, bo rozbolała mnie głowa. Chciałem się położyć, ale skoro już przyszedłeś, porozmawiajmy.

— Wybacz za spóźnienie, ale wiesz, jaka jest Julka. Musiałem jej obiecać, że wrócę przed dwudziestą drugą. Jest taka zasadnicza.

— A wrócisz? — zapytał ze śmiechem Miron, wskazując przyjacielowi najbliższy fotel.

Jego pokój przypominał wnętrze samolotu odrzutowego. Nawet biurko przypominało konsolę pilota. W dzieciństwie marzył zostać astronautą. Jednak po latach zmienił swoje zainteresowanie, chciał zostać sędzią. Był na czwartym roku prawa na UJ w Krakowie. Czego się tylko podjął, musiał zakończyć. Wszystko było przemyślane i wyważone, i czy będzie się mu to opłacało. Nic nie robił bezinteresownie. I ta cecha zdecydowanie różniła go od przyjaciela. Czas dla niego był także cenny. On przeliczał go nieco inaczej. Matka wpoiła im, że czas spędzony z przyjaciółmi, nie jest stracony.

— Mam nadzieję, że nie zajmie nam to dużo czasu — odparł wymijająco. — Mieliśmy pogadać wyłącznie o obozie. Zdecydowałeś się już na język angielski czy niemiecki?

— Siadaj. Wpadłeś jak oparzony i gadasz jak najęty. Chcę właśnie ci coś oznajmić. — Założył na siebie bawełnianą, kraciastą koszulkę lecz jej nie zapinał ze względu na panujący upał, wciągnął białe szorty i dopiero potem usiadł na kanapie, zapraszającym gestem ręki wskazał mu miejsce obok siebie.

Michał spojrzał na przyjaciela podejrzliwie. Widać było, że Miron nie był zbyt zainteresowany tematem, z którym przyszedł. Założył nogę na nodze, ręce na piersiach i jakby chciał odwlec konfrontację, spojrzał w stronę okna. Michał przyglądał mu się w milczeniu. Musiał przyznać Julce rację. Jego przyjaciel był przystojny, ale w jego oczach i całej postawie była arogancja. Jego poczucie wyższości aż kuło w oczy. Dlaczego dopiero teraz to zauważył? Pewnym ruchem podniósł się z kanapy i stanął nad siedzącym przyjacielem, który wciąż milczał. Nad czymś intensywnie się zastanawiał. Przez chwilę poczuł się jak intruz, jak nieproszony gość.

— Wiesz, ten pomysł z obozem to był niewypał — zaczął Miron niepewnie.

— Co ty mówisz? Spotkania z rodowitymi Niemcami albo Anglikami i uczestniczenie w ich codziennym życiu, to najlepszy pomysł do nauki języka. Przy okazji poznalibyśmy ich zwyczaje i kulturę — stwierdził rzeczowo Michał, szukając jego wzroku, ale na darmo, bo przyjaciel uciekał wzrokiem w stronę okna, za którym rozpościerał się piękny ogród.

— To matka wpadła na pomysł, abyśmy wspólnie spędzili te wakacje, ale zmieniły się okoliczności — wyznał w końcu, ciężko wzdychając.

Michał starał się nie pokazać po sobie, jak bardzo czuł się rozczarowany.

— Szkoda. Obóz w Berlinie poprawiłby nasz niemiecki — powiedział tylko.

— Tam, gdzie rodzice zaplanowali jechać, będą mówić w wielu językach, w niemieckim także — odparł Miron z hardością w głosie.

Kiedy Michał spojrzał mu w oczy, zobaczył w nich niezadowolenie, że na niego naciskał.

— Rozumiem, że już się zgodziłeś i jedziesz z nimi?

— Przepraszam cię, stary. Matka niepotrzebnie podjęła temat obozu bez konfrontacji z ojcem. Znając ją, nie powinienem robić ci nadziei, tylko odczekać parę dni. Dopiero po rozmowie z nim wyszedł pomysł, że wyjedziemy jednak wszyscy razem. Ojciec ma tam spotkanie w interesach, a my przy okazji z matką potraktujemy ten wyjazd jako wypoczynek. Od dawna rodzice nie spędzali razem urlopu. Nadarzyła się świetna ku temu okazja. Już dawno nie nurkowałem. A tam są cudowne zatoki, więc nawet nie protestowałem.

— Rozumiem. A już się zastanawiałem, jakich mam użyć argumentów, aby przekonać Julkę do naszego pomysłu, bo nie bardzo podobał się jej projekt z obozem językowym. Widzę, że już nie będę musiał główkować, jak to zrobić. Problem rozwiązał się sam. — Michał starał się, aby jego głos brzmiał w miarę normalnie. Chciał, aby przyjaciel nie pomyślał, że aż tak bardzo mu zależało na tym wyjeździe. On też miał swoją dumę.

— Nie zmęczyło cię jeszcze jej niańczenie? Twoja siostra zachowuje się jak kwoka. — Miron chcąc zmienić temat, zaczął od napaści na Julkę.

— Odczep się od niej. Ona bynajmniej zawsze dotrzymuje umowy i danego słowa — powiedział z wyrzutem, nie wytrzymując napięcia.

— Nie chciałbym, aby moja siostra manipulowała mną jak dzieckiem.

— Zapewniam cię, że z jej strony to nie manipulacja lecz troska o mnie.

Miron nie zamierzał dłużej kontynuować tej dyskusji, która doprowadziłaby do kłótni. Znał zbyt dobrze przyjaciela, że za swoją siostrę poszedłby w ogień. Nic dziwnego byli bliźniakami i byli ze sobą zżyci. I tego im zazdrościł.

— Napijesz się czegoś? — zaproponował Miron z nonszalancją, podchodząc do szafki, w której była zamontowana niewielka lodówka a w niej barek. Starał się poprawić nastrój, widząc, że przyjaciel poczuł się dotknięty zmianą planu na ich wspólne wakacje.

— Dziękuję. Wystarczy niegazowana woda.

— A może gin z tonikiem albo czysta wódka? — Miron spojrzał na przyjaciela z pewnym siebie uśmiechem.

— Wiesz, że nie przepadam za alkoholem, bo źle po nim się czuję. Znamy się od podstawówki, powinieneś już to wiedzieć — zauważył z ironią, nie starając się nawet ukryć swojej słabości. — Nie obawiasz się rodziców, że któreś może wejść i zobaczyć, że pijesz o tej porze dnia? — zapytał, wskazując na drzwi, zza których słychać było telewizor z salonu, w którym siedzieli jego rodzice.

— Przecież jestem już pełnoletni. Nie martw się, nic nie powiedzą. Zadowalają się tym, że siedzę w domu, a nie włóczę się po knajpach w podejrzanym towarzystwie. Uważają, że jesteś dla mnie dobrym przykładem, stary — powiedział to takim tonem, że Michała mile połechtała ta uwaga, ale tylko przez chwilę.

— Skoro czujesz się taki dorosły, mogłeś im odmówić — powiedział Michał, obrzucając przyjaciela oskarżycielskim spojrzeniem.

Miron zrobił sobie drinka, usiadł ponownie na kanapie, wsparł plecami o ścianę, założył nogę na nogę i zaczął się bawić szklanką z whisky i kostkami lodu. Za każdym ruchem jego ręki dźwięczały, obijając się o grube szkło szklanki.

— Jeszcze nie jeden raz będzie ku temu okazja, aby wyjechać gdzieś razem. — Miron ponownie podniósł się i stanął na przeciwko Michała. — Napijmy się. Dobrze nam obu to zrobi.

Młody mężczyzna, którego uważał do tej pory za przyjaciela, patrzył na niego z ironią.

— Co, boisz się swojej siostrzyczki? — zapytał zaczepnie.

— Nigdy nie musiałem się jej bać, wprost przeciwnie, zawsze liczę się z jej opinią, bo jest mądra i praktyczna. I bynajmniej jej na mnie zależy. Ty jesteś posłuszny swoim rodzicom, bo łożą na twoje utrzymanie, ja liczę się z jej zdaniem, bo jest nie tylko moją jedyną siostrą, ale doskonale wiesz, że nie jest głupia. Ma dobrze poukładane w głowie, w przeciwieństwie do tych twoich wymalowanych laleczek!

— Nie rób z niej takiej świętej Julii! — Miron spojrzał na niego wściekły.

— Może nie jest święta, ale kocham ją taką, jaką jest — odparł, kierując się w stronę drzwi. — Nie musisz mnie odprowadzać, sam trafię do wyjścia — dodał poważnym tonem. — Pójdę pożegnać się z twoimi rodzicami. W zaistniałej sytuacji pewnie długo się nie zobaczymy.

— Jak chcesz — odburknął Miron i stanął przy oknie odwrócony do niego plecami.

Michał zapukał w drzwi salonu, które stały otwarte na oścież. Państwo Sartowiczowie siedzieli na kanapie przed telewizorem, pijąc kawę z maleńkich, porcelanowych filiżanek.

— Przepraszam. — Michał stanął w progu olbrzymiego salonu i chrząknął znacząco. — Chciałbym się z państwem pożegnać. Wpadłem do Mirona pogadać o obozie, ale właśnie się dowiedziałem, że nasz plan nie wypalił. W tej sytuacji pewnie długo się nie zobaczymy — powiedział uprzejmym tonem, wchodząc do środka.

Na jego widok Daniel Sartowicz podniósł się z kanapy i podszedł do niego blisko. Był wysokim, przystojnym mężczyzną. Miał czterdzieści kilka lat i sylwetkę czynnego sportowca. Miron był młodszą kopią ojca. Maria, jego żona, siedziała wsparta o poduszkę z podwiniętymi nogami i na jego widok uśmiechnęła się ciepło. Była ładną brunetką o jasnej cerze i dużych, szarych oczach. Tego dnia nie wyglądała najlepiej. Znacznie zeszczuplała, pod oczami zauważył błękitne cienie i zmarszczki wokół ust. Gołym okiem było widać, że była chora. Sartowicz z troską patrzył na siedzącą żonę. Michał nigdy nie słyszał, aby się kłócili, co najwyżej przekomarzali. Byli przykładną parą małżeńską.

— Pewnie tak. Za tydzień wyjeżdżamy do Hiszpanii, na Majorkę. Pewnie przedłużymy nasz pobyt. Żona ostatnio niedomaga, w cieplejszym klimacie powinna poczuć się lepiej — wyjaśnił, patrząc czule w jej stronę.

— Życzę pani szybkiego powrotu do zdrowia — powiedział, zmierzając do odejścia.

— Mamy coś dla ciebie, Michale. — Pani Sartowicz podniosła się ociężale z kanapy i wzięła kopertę ze stolika i podała mężowi, a ten wręczył mu ją z uśmiechem.

— Wiele razy pomogłeś naszemu synowi. Dziękujemy ci, Michale. — Sartowicz uścisnął mu dłoń. — Niech ci się dobrze wiedzie — dodał z ciepłym uśmiechem. Miał mocny uścisk, dlatego szybko wyjął swoją dłoń z jego masywnej ręki.

— Dziękuję, państwu. Jeszcze raz życzę udanego wypoczynku, a pani szybkiego powrotu do zdrowia. — Michał ponownie omiótł wzrokiem ich oboje i zamierzał wyjść, ale Sartowicz powstrzymał go gestem prawej ręki.

— To my ci dziękujemy za wszystko, synu — powiedziała pani domu, nadal siedząc na kanapie.

Michała zaskoczyło jej zachowanie, bo zawsze, kiedy ich odwiedzał, wchodziła do pokoju syna i długo z nimi rozmawiała, często z nimi żartując. Nie mogła długo usiedzieć w jednym miejscu, wszędzie było jej pełno. Michał polubił ją już od pierwszego spotkania. Oprócz wesołego usposobienia, była miłą i uprzejmą panią domu. Był częstym gościem na ich obiadach i piknikach w ogrodzie, który był jej konikiem. Z tego powodu przyprowadził kiedyś do ich domu swoją siostrę. Była oczarowana ich ogrodem. Wtedy pani Sartowiczowa zaproponowała Julce, że jeśli tylko chce, może jej pomagać przy przesadzaniu nowych sadzonek krzewów i kwiatów. Julka chętnie się zgodziła. Pokazała jej także, jak przycina się młode drzewka, jak je należy pielęgnować i nawozić. Odtąd jego siostra była ich częstym gościem. Kiedy tylko miała wolną sobotę, wyręczała ją w cięższych pracach i pilnie słuchała, na czym polega praca ogrodnika.

Michał wyszedł z okazałej willi bardzo zawiedziony. Kiedy szedł ścieżką między kwitnącymi drzewkami oleandrów, czuł na sobie spojrzenie przyjaciela, który stał na piętrze swego pokoju i nadal sączył drinka. Tylko nie wiadomo, dlaczego, Michał był prawie pewien, że była to tylko poza, udawana pewność siebie. Zdążył dobrze poznać przyjaciela, podobnie, jak jego wady. Do tej pory mu nie przeszkadzały. Choć jego przyjaciel pochodził z bogatego domu i miał wszystko, czego zapragnął, mimo to, nie był do końca szczęśliwy. Ale on nie chciał wnikać w szczegóły, skoro przyjaciel nie chciał mówić, on także postanowił nie naciskać.

2

— Byłam pewna, że wrócisz później. Co się stało? — zapytała Julia unosząc głowę z nad książki, gdy tylko Michał przekroczył próg domu.

— Pewnie usatysfakcjonuje cię wiadomość, że obóz nie wypalił! — odparł wściekły, zatrzymując się w progu jej pokoju tylko przez chwilę, bo potem wparował do kuchni i zamaszystymi ruchami zaczął stukać naczyniami. Aby rozładować emocje, wstawił czajnik na kuchence, wyjął z szafki dwa kubki i pojemnik z herbatą. Dopiero usiadł za stołem.

— Powiesz mi wreszcie, o co wam tym razem poszło? — zapytała, kiedy weszła do kuchni.

Rozległ się gwizdek czajnika, widząc osowiałą minę brata, wyręczyła go i wsypała herbatę do kubków, i zalała wrzątkiem. Usiadła naprzeciw niego, cierpliwie czekając, aż brat zacznie mówić, ale on wciąż milczał, jakby rozkładał myśli na czynniki proste. Herbata dawno ostygła, gdy zebrał się w sobie i zaczął mówić:

— Szedłem na to spotkanie z nadzieją na udane wakacje, ale nic z tego nie wyszło. Wszystko było nie tak od początku, Miron jakiś dziwny, choć pozował na chojraka — zaczął, wpatrując się w przestrzeń. Widać, że spotkanie z przyjacielem nie było takie, jak tego oczekiwał.

— Co było w nim dziwnego? — zapytała na pozór opanowanym głosem, choć wychodziła ze skóry, aby wreszcie się dowiedzieć, co tym razem wymyślił jego przyjaciel.

— Wszystko. Przede wszystkim, Miron był jakiś nieswój, choć zgrywał jak zawsze chojraka, pił drinka, jakby chciał pokazać, jaki jest dorosły. Stanowczo za dużo pije, szczególnie ostatnio. Ale najbardziej zdziwiła mnie jego matka. Pani Maria, zazwyczaj rozmowna i uśmiechnięta, była jakaś przygaszona, smutna, jakby była ciężko chora. Dzisiaj pan Daniel był bardziej rozmowny niż zwykle. Dali mi pieniądze, są w tej kopercie. Nawet nie wiem, ile tego jest. Sama zobacz. — Podał jej zgiętą na pół kopertę, którą wyjął z kieszeni koszuli.

— 500 zł? To o wiele więcej, niż się spodziewałeś — zdziwiła się Julia, wyjmując z koperty pieniądze, które były nowiutkie, jakby dopiero podjęte z banku.

— Rzeczywiście. Umawialiśmy się na 300 zł.

— Co zrobisz z tymi pieniędzmi?

— Może przeznaczymy na wypoczynek i wyjedziemy sobie gdzieś razem, skoro obóz wypadł z naszego planu?

— Tylko, dokąd? Pięćset złotych jest za mało, aby gdziekolwiek się ruszać. Odłóż je na swoje potrzeby, odnośnie wypoczynku coś wymyślę. Nie psujmy sobie dnia z tego powodu. Jeszcze nie jeden raz cię Miron wkurzy, a ty i tak mu wybaczysz. Już ja cię znam. Pamiętasz, co mama nam mówiła o przyjaciołach? Przyjaciół bierzemy takimi, jakimi są, a nie takich, jakich chciałoby się mieć z samymi ich zaletami. Zrobiłam sałatkę owocową z bananów, truskawek i kiwi. Zjesz?

— Bardzo chętnie. Może ona poprawi moje samopoczucie — mruknął pod nosem.

— No cóż, skoro zmienili plany, widocznie mieli ważny ku temu powód — próbowała usprawiedliwić Sartowiczów.

Julia wyjęła z lodówki szklaną salaterkę, a Michał wyjął z kredensu małe pucharki i widelczyki. Delektowali się w milczeniu, każde pogrążone w swoich myślach.

— Wiesz… — pierwszy przerwał milczenie Michał.

— Chyba powinnam zadzwonić… — wpadła mu w słowo Julia.

— Mów pierwsza.

— Wiesz, że w soboty często odwiedzałam panią Sartowiczową i pomagałam jej w ogrodzie. Robiłam to z czystej przyjemności, bo lubię grzebać się w ziemi. Odkąd pokazała mi swój ogród, zaszczepiła we mnie zamiłowanie do ziemi i kwiatów. Po prostu zakochałam się w jej ogrodzie.

— Byłem pewny, że dałaś sobie spokój, po tym incydencie z Mironem, który cię tak poruszył, że nie chcesz nawet o nim mówić.

— To nie ma nic wspólnego z Mironem. Nadal pomagam pani Marii, choć ostatnio coraz rzadziej. Podejrzewam, jaki był powód, że zrezygnowali z waszego obozu.

— Niby jaki?

— Myślę, że to coś poważniejszego, Michale. Ostatnio pani Maria narzekała na ból brzucha.

Michał uniósł głowę zdziwiony.

— Może ten wyjazd, nie jest zwyczajnym wyjazdem? Może jadą do jakiegoś kurortu, gdzie jest także zakład leczniczy dla jego matki? — zapytał z błyskiem w oku.

— Być może. Nie jestem pewna, czy wypada w tej sytuacji zadzwonić do pani Marii?

— Jesteś z nią bardziej zżyta niżeli ja, porozmawiaj z nią na temat ogrodu, a potem zagadaj o jej zdrowie. Może należy jej pomóc. Bo od Mirona niczego się nie dowiemy. Ostatnio zachowuje się jak nadęty bufon. Idiota! Czasem się zastanawiam, dlaczego jest taki uparty. Przecież od tego są przyjaciele, by człowieka pocieszyć, coś mu doradzić, pomóc, a nawet cierpliwie go wysłuchać.

— A ja myślałam, że przyjaciele są wyłącznie do szklaneczki? — zaśmiała się Julia.

— Och, jak coś powiesz…

— A co, minęłam się z prawdą? Zapomniałeś już, ile razy leczyłam waszego kaca? Zaczekaj. Wezmę tylko telefon ze swojego pokoju i przedzwonię do niej.

Wróciła po kwadransie. Była przebrana i gotowa do wyjścia.

— Pani Maria poprosiła mnie, abym do niej przyszła. Chce koniecznie ze mną o czymś ważnym porozmawiać.

Willa Sartowiczów stała u wylotu głównej ulicy ich osiedla, więc dojście do niej trwało zaledwie kilka minut. Furtka była otwarta, więc na posesję weszła bez problemu. Na jej powitanie z głębi ogrodu wybiegł wielki owczarek niemiecki, wabił się Mars. Zatrzymała się, by się z nim przywitać i połaskotać za uszami, co bardzo lubił. Dzisiaj był bardziej natarczywy. Biegał wokół niej, jakby chciał coś ważnego jej oznajmić, aż w końcu chwycił zębami brzeg jej sukienki i pociągnął w stronę domu, ignorując jej protesty.

— Przyszłam do twojej pani, a nie bawić się z tobą — upomniała go łagodnie.

Pies pomimo jej protestów, zachowywał się bardzo natarczywie, co nie wyglądało na zwykłą zabawę, najwidoczniej czegoś od niej żądał. Szczeknął ostrzegawczo kilka razy, a po chwili usłyszała niepokojące mruknięcie. Gdyby go nie znała, poczułaby lęk.

— Tylko mi jej nie porwij, wariacie! — zaśmiała się serdecznie, posłusznie biegnąc za niemym lokajem po schodach na piętro. Wielkie i ostre pazury plaskały głośno o kamienną posadzkę.

— Nie warcz i tak ci nie daruję, jeśli niepotrzebnie mnie tu przyciągnąłeś. Moja sukienka jest do wyrzucenia!

Mars w odpowiedzi zawarczał po swojemu i kiedy znaleźli się już na piętrze, łbem popchnął ją do pokoju Mirona. Chciała się wycofać, ale pies był zdeterminowany, użył swojej siły i wepchnął ją z impetem do środka. Niewiele brakowało, aby upadła na posadzkę.

— Mars… — jęknęła poirytowana, ale posłusznie krok po kroku zmierzała do posłania, na którym leżał Miron. Był tylko w spodenkach. Choć był opalony, twarz miał bladą. Widok leżącego bezwładnie przyjaciela jej brata kompletnie ją zaskoczył, prawie zmroził. Na chwilę przestała oddychać. Jego piękna twarz sprawiała wrażenie jakby była wykuta w kamieniu. Przez chwilę nie mogła oderwać od niego oczu, dopiero po chwili zwróciła uwagę na stolik i co na nim leżało. Obok nocnej lampy stała pusta butelka po koniaku i buteleczka z rozsypanymi pigułkami. W powietrzu unosił się zapach alkoholu. Julia wpadła w panikę. Spojrzała na Marsa, ale ten tylko cicho zaskomlał. Podszedł do posłania i polizał ręką swego pana. Jego przywiązanie było rozczulające.

— A więc ci o niego chodziło. Mądry piesek. — Dotknęła pulsu lewej ręki, był słabo wyczuwalny, a ręka w dotyku zupełnie chłodna. Nie przypominał teraz tego przystojniaka, za którym uganiały się wszystkie dziewczyny z osiedla. Co robić? — Wyciągnęła z torebki komórkę i zadzwoniła do brata.

— Nie zdążyłam wejść do pokoju pani Marii, bo Mars prawie siłą zaciągnął mnie do pokoju Mirona. On jest kompletnie pijany i na domiar złego połknął jakieś tabletki. Co robić, braciszku?

Michał długo się nie zastanawiał.

— Trzeba wezwać natychmiast pogotowie! Zaraz tam będę albo nie, daj mi znać, do którego szpitala go zawiozą, bo chyba bez tego się nie obędzie. W międzyczasie zejdź na dół do gabinetu Sartowicza i poinformuj go o jego stanie.

— Butelka jest prawie pusta, musiał sporo wypić — szepnęła.

— Pospiesz się! — krzyknął w panice.

Julia wpadła do gabinetu Sartowicza. Miała szczęście. Siedział za potężnym biurkiem i rozmawiał z kimś przez telefon po hiszpańsku, mocno przy tym gestykulując.

— Panie Danielu, musi pan… Miron, źle z nim! — wykrzyczała jednym tchem, nie zważając na jego marsową minę, kiedy wtargnęła nieproszona do jego gabinetu.

— Zadzwonię za chwilę. — Sartowicz odłożył słuchawkę telefonu i spojrzał na jej wystraszoną twarz. Wybiegł zza biurka i podszedł, odruchowo chwytając ją za ramiona.

— Co się stało? — zapytał zdziwiony jej nagłym wtargnięciem.

— Miron! Źle z nim! Trzeba natychmiast wezwać pogotowie! — krzyknęła, najwyraźniej mocno przejęta. — Niech pan sam zobaczy. — Minął ją na schodach w kilku susach. Mimo wysokiego wzrostu, był szybki i zwinny. Wpadł do pokoju pierwszy.

Julia wskazała na butelkę po koniaku i pustą buteleczkę po lekach.

— Boże święty, jeszcze tego nam brakowało. Synu, co ty zrobiłeś? — jęknął ze zbolałą miną, wyprowadzony z równowagi. Usiadł na krawędzi posłania i wpatrywał się w bladą twarz syna, która z każdą chwilą przypominała pośmiertną maskę.

— Dzwonię po karetkę. Nie ma się nad czym zastanawiać, panie Danielu. Oby nie było za późno — oznajmiła i szybko wybrała numer pogotowia ratunkowego 999.

— Chyba sama opatrzność boska cię tu przywiodła, Julio — powiedział cicho. — Tylko, co ja powiem Marii? Ona kompletnie się załamie. Jest bardzo chora…

— Zaopiekuję się pańską żoną. Proszę się nie martwić — zapewniła go.

W niecały kwadrans przyjechał ambulans. Lekarz w asyście sanitariusza zrobili Mironowi płukanie żołądka, wpierw go intubowali, ale w momencie, gdy wywozili go z domu, nie był w pełni świadomy.

— Ma chłopak szczęście, że pan wcześnie zareagował, kilka godzin późnij byłoby po nim — powiedział lekarz z pogotowia Sartowiczowi, gdy na chwilę zostali sami. Julia w tym czasie porządkowała pokój po zabiegu.

— Syn zostanie w domu? — zapytał Sartowicz.

— Niestety, musimy go zabrać do szpitala. Należy sprawdzić, czy nie zostały uszkodzone organy wewnętrzne. To są rutynowe badania, ale w tej sytuacji konieczne — poinstruował go lekarz.

— Mogę się z wami zabrać? W domu została chora żona, ona nie wie, że syn zażył tabletki. Nie chcę dodawać jej dodatkowego bólu.

— Dobrze się pan czuje? — zapytał z niepokojem lekarz, widząc jego bladą twarz.

— Jak mam się czuć, moja żona jest umierająca, a syn o mało, co z własnej głupoty przeniósłby się na tamten świat.

— Do którego szpitala go zawieziecie? — zapytała Julia, zatrzymując się przy karetce.

— Na Józefów — odparł sanitariusz i usiadł obok kierowcy. Na prośbę Sartowicza sygnał włączyli, kiedy wyjechali z osiedla.

Leniwą ciszę letniego poranka przecięło wycie syreny ambulansu. Aby nie słyszeć przeciągłego, jazgotliwego sygnału, Julia w pośpiechu zamknęła drzwi tarasu i pospieszyła na górę do pokoju Mirona. Mars położył się na podłodze blisko otwartego okna, łeb położył między łapy i zamknął oczy. Zamierzał chyba poczekać do powrotu swego pana.

— Chodź ze mną, Mars. Musimy zamknąć okno. Wieczorem może padać — zagadała do niego i wzięła go za obrożę, ale pies ani drgnął. Więc usiadła i przytuliła się do niego, głaszcząc go po grzbiecie. Miał jedwabistą sierść, która była miła w dotyku. — Mars, wiesz, że cię bardzo lubię, okazałeś się najlepszym przyjacielem Mirona. Michał go zawiódł, bo nie patrzył na swego przyjaciela sercem tylko oczami. Ty go nie zawiodłeś. Jesteś dobrym psem. Kiedyś mu powiem, że uratowałeś mu życie. Bo gdyby nie ty, już by go między nami nie było — szeptała, wciąż do niego przytulona. Jej głos był cichy i kojący. Widać, że podziałał na jego psią wrażliwość, bo podniósł się nieco ociężale i ruszył pierwszy do wyjścia. Zatrzymał się dopiero pod zamkniętymi drzwiami, więc mu je otworzyła. Kiedy przekroczyła próg sypialni sympatycznej gospodyni, była pewna, że kobieta śpi i chciała się z niego szybko wycofać, bo w pokoju panowała absolutna cisza.

— To ty, Julio? — zapytała kobieta, unosząc lekko głowę.

Leżała na łóżku. Miała na sobie białą tunikę z podwiniętymi rękawami do łokcia i jasne, płócienne spodnie, a na stopach białe, bawełniane skarpetki. Rolety były zsunięte we wszystkich oknach, w pokoju panował miły chłód.

— Tak, to ja. Nie przeszkadzam? — zapytała na wszelki wypadek.

— Ależ skądże — zaprotestowała. — Proszę, usiądź blisko mnie. Zdrzemnęłam się, ale chyba nie przespałam umówionej godziny?

— Nie, proszę pani. Proszę powiedzieć tylko szczerze, co pani dolega? — zapytała Julia wprost, nie spuszczając z kobiety zatroskanego wzroku.

Maria Sartowiczowa miała zawsze ładnie ułożone włosy i delikatny makijaż. Dzisiaj była blada jak płótno, a ubranie, które miała na sobie, wisiało na niej jak na wieszaku.

— Umieram, Juleczko. Niewiele mi zostało już życia — wyznała kobieta, chcąc się unieść nieco wyżej i podeprzeć na łokciu.

— Proszę nie wstawać. — Julia podeszła do łóżka i poprawiła jej poduszkę, aby mogła ją widzieć.

— Dziękuję. Jesteś taka miła, dziecko — powiedziała z uśmiechem, kładąc głowę ponownie na poduszce.

— Na pewno nie wtedy, kiedy daję reprymendę swojemu bratu. Wtedy lepiej schodzić mi z oczu — odparła z rozbawieniem.

— Michał jest w porządku. Nie wymagaj od niego za wiele. Tak wcześnie straciliście rodziców. Muszę przyznać, że świetnie dajecie sobie radę.

— Czasem sytuacja nas przerasta i nie pozostaje nam nic innego, jak dostosować do zaistniałych warunków i wziąć się w garść.

Na chwilę kobiety umilkły.

— Tak bardzo mi przykro, pani Mario.

— Rak trzustki. Nic mnie już nie uratuje. Za późno na jakikolwiek przeszczep. — Po tym wyznaniu ponownie zapanowało milczenie.

— Naprawdę, już nic nie da się zrobić? Są przecież różne metody. Na przykład metoda Gersona? Słyszałam, że wielu ludziom pomogła. Nikt nie dawał chorym szansy na przeżycie, a oni cało wychodzili z raka — odezwała się Julia, chcąc przerwać milczenie, które krępowało je obie.

— Musiałby się stać cud — szepnęła kobieta i po kilku minutach zasnęła.

Julia poszła na górę do pokoju Mirona. Przesłała bratu sms. Mars musiał być przywiązany do swego pana, bo przyczłapał się za nią na górę i ułożył blisko posłania Mirona. Spojrzenie miał smętne i stracił swój psi wigor. Dała mu więc spokój. W pokoju Mirona była zaledwie parę razy. Dopiero teraz mogła swobodnie go sobie obejrzeć. Był typowy dla fantasty kosmosu, brakowało tylko fluorescencyjnych gwiazdek na suficie, które błyszczałyby mu w nocy i układu planetarnego. Uśmiechnęła się z pobłażaniem, na pozór przyjaciel jej brata był dorosłym, młodym mężczyzną, a w środku wciąż tkwił w nim mały chłopiec. Michał miał na ścianie znanych piłkarzy z ich autografami. Byli tak od siebie różni, że zawsze się dziwiła, co ich do siebie przyciągało. Może różnica charakterów jak dwa bieguny, ujemny z dodatnim? Podeszła do biurka, na którym leżały różnego rodzaju gadżety, nie miała pojęcia, do czego służyły, ale nie zamierzała ich dotykać, bo złamałaby zakaz, który obowiązywał również w ich domu, a polegał na poszanowaniu prywatności i nie szperaniu w cudzych rzeczach.

Ciszę przerwał dzwonek jej komórki. Dzwonił Michał.

— Gdzie jesteś? — zapytała, podchodząc do okna.

— Miron leży na oddziale wewnętrznym, czekamy z panem Danielem, aż odzyska przytomność. Lekarze robią, co mogą, ale najważniejsze, że kryzys minął.

— To dobrze. Bo już się zastanawiałam, co mam powiedzieć jego chorej matce?

— Co jej jest?

— Możesz swobodnie rozmawiać?

— Wyszedłem na hol. Możesz mówić.

— Ma raka. Ona umiera, Michale.

— To dlatego była taka milcząca i przez cały czas prawie leżała. Miron pewnie z jej powodu się rozkleił. Co z niego za przyjaciel, że mi nie zaufał? — zapytał z wyrzutem.

— Rozczarowanie przysłoniło ci oczy i pozbawiło wrażliwości. Nawet nie zauważyłeś, że twój przyjaciel z jakiegoś powodu cierpi.

— Masz rację, nawaliłem. Złość mnie zaślepiła, że nie spostrzegłem tak oczywistej prawdy — odezwał się po długiej chwili. — Myślałem tylko o tym, że z obozu nici i byłem z tego powodu wściekły na Mirona. A on dorzucał jeszcze do ognia, sącząc drinka. Cholera, gdybym tylko wiedział…

— Nie musisz się oskarżać, bo nie znałeś prawdy. Najlepiej schować głowę w piasek i czekać nie wiadomo, na co. Ale wiesz, jaki on jest, nie chce wypaść w twoich oczach na mięczaka.

— Muszę kończyć. Z OIOM wyszedł lekarz. Gdy będę wiedział coś konkretnego, zadzwonię.

— Okay. Do usłyszenia. — Julia zeszła na dół i zajrzała do pani Marii. Okazało się, że już nie spała. Na jej widok, jej twarz się rozpromieniła. Duże, szare oczy w ciemnej oprawie, zapadły się i już nie błyszczały jak dawniej.

— Nie wiesz, gdzie jest mój mąż? Miron także gdzieś przepadł.

— Nie ma ich pani Mario. Pojechali i nieprędko wrócą. Jeśli czegoś pani potrzebuje, proszę mi tylko powiedzieć. — Julia nie zamierzała wyznać jej całej prawdy.

— Nie mówili, gdzie wychodzą?

— Sami to pani powiedzą, kiedy wrócą. — Julia starała się zachować normalny wyraz twarzy, by zanadto jej nie przestraszyć.

Pani Sartowiczowa leżała z przymkniętymi oczami. Była osłabiona. Widać to było po zwolnionych ruchach jej obolałego ciała.

— Przygotuję pani coś do jedzenia. Co pani proponuje? Coś lekko strawnego. Tylko, co?

— Kleik ryżowy?

— To za mało kaloryczny pokarm i prawie bez wartości odżywczych. Powinna pani teraz jeść dużo owoców i warzyw, i całkowicie wykluczymy z menu mięso i wędliny. Coś mi się wydaje, pani Mario, że od dzisiaj ja zajmę się gotowaniem. Oczywiście, jeśli pani wyrazi na to zgodę. Moja mama nauczyła mnie, jak gotować dla chorych. Opiekowałyśmy się jej mamą, a moją babcią. Kiedy zachorowała miała 75 lat. Miała raka jelita grubego. Umarła, mając 90.

— Juleczko nawet nie śmiałabym cię absorbować i zajmować twojego czasu. Są wakacje, czas odpoczynku — próbowała protestować.

— Pani Mario, znamy się dość długo, żeby mieć skrupuły w tak ważnej sprawie. Jest pani mamą Mirona, a to serdeczny przyjaciel mojego brata. Wszyscy za jednego, jeden za wszystkich. To nasza dewiza. Dzisiaj Michał nawalił, ale… — ugryzła się w język. Spojrzała na kobietę, ale ta udała, że nie słyszała jej ostatniej uwagi albo nie zrozumiała, o co jej chodziło. Odetchnęła z ulgą.

— Pójdę do kuchni i sprawdzę zawartość lodówki. Jest pani bardzo osłabiona, więc zastrzyk z soku marchwi i jabłek powinien postawić panią na nogi.

Kobieta uśmiechnęła się ciepło.

— Chyba sam Pan Bóg cię zesłał nam, dziecko. Jesteś taka dobra… — szepnęła i zasnęła.

Julia zajrzała do spiżarni, która sąsiadowała z kuchnią. Za spiżarnią, nieco w głębi na niższym poziomie była chłodnia, gdzie Sartowiczowie przechowywali alkohol, owoce i warzywa. Było wszystko, czego potrzebowała do kuracji. Po dokładnej introspekcji w kuchni poszła na górę do pokoju Mirona. Wyrzuciła butelkę po alkoholu do kosza na śmieci, a rozsypane proszki włożyła do pustej buteleczki, którą odłożyła do apteczki w łazience, gdzie było ich miejsce. Chciała zatrzeć ślady nieodpowiedzialnego zachowania Mirona. Dopiero potem wróciła do kuchni. Obrała dwa jabłka i dwie marchewki, starła je na plastykowej tarce. Przez najdrobniejsze sito, jakie znalazła w kuchennej szufladzie przecedziła miąższ, aby uzyskać klarowny sok marchwiowo-jabłkowy. Postanowiła obudzić panią Marię. Nie miała z tym kłopotu, bo chora zmieniała, co rusz pozycję ciała, które najwidoczniej sprawiało jej ból. Zapewne lek przeciwbólowy przestał działać.

— Przygotowałam pani sok. Proszę go wypić. Nabierze pani sił. Na jakiś czas zapomnijmy o kleikach, bo zaczniemy kurację bardziej pożywną w witaminki.

— Dziękuję, Julio — westchnęła pani Maria, małymi łykami popijając sok przez długą słomkę.

— Proszę się nie spieszyć. Za kilka dni poczuje się pani o wiele lepiej. Ale jest coś, o czym chciałabym z panią porozmawiać. To krępujący temat. Ale chcąc podjąć ten rodzaj terapii, musimy zastosować lewatywę, która oczyści pani jelita.

— Wiem coś na ten temat, Juleczko. Nie chce mi się jednak w głowie zmieścić, że podjęłabyś się tak krępującego zabiegu.

— Pani Mario, powiedziałam już, że chętnie się panią zaopiekuję. Mam w tym wprawę. Potraktujmy to jako rewanż za pomoc finansową. Przecież wiem, ile wam zawdzięczamy. Nie udawajmy, zapłaty za korepetycje Mirona były zawsze zawyżone. Przyznaję, że niejeden raz podreperowały nasz domowy budżet. Nadszedł czas, aby się zrewanżować za waszą lojalność i pomoc.

— Nie mam siły się z tobą przekomarzać. Skoro tak stawiasz sprawę, niech tak będzie.

— To, co zaczynamy od razu? Zorganizuję tylko potrzebny sprzęt i do dzieła!

— Podziwiam twój entuzjazm, Juleczko — powiedziała pani Maria z uśmiechem.

— Za miesiąc może dwa, odzyska pani błysk w oczach i będzie się uśmiechała jak przedtem — odparła dziewczyna z pogodą w roześmianych oczach.

— Dziękuję. Czy przedtem mogłabyś zadzwonić do mojego męża, bo niepokoję się o niego.

Julia sięgnęła po komórkę pani Marii, która leżała na stole. Nie mogła przedłużać jej męczarni i podała ją z obawą.

— Możesz?

Julia pod pretekstem lepszego światła, odsłoniła lekko jedną zasłonę i wybrała w kontaktach numer telefonu Sartowicza. Odebrał natychmiast.

— Mówi, Julia. Żona chciała z panem rozmawiać. Nie powiedziałam jej nic o Mironie.

— Proszę, pani Mario — wręczyła jej komórkę z uśmiechem.

Usiadła obok na krześle i mimo woli przysłuchiwała się rozmowie.

— Wypadek? Gdzie? — zapytała po chwili wystraszona pani Maria.

— Jesteś pewien, że to nic groźnego? — zapytała.

Po chwili nieco już spokojniejsza, zaczęła przysłuchiwać się monologowi męża. Trochę to trwało. Julia nie miała pojęcia, co jej mąż powiedział, ale widać było, że uzyskał zamierzony cel.

— Miałam rację, że się o nich niepokoiłam. Miron jest czasem taki nieodpowiedzialny, że przeraża mnie swoją lekkomyślnością i arogancją. Spowodował wypadek. Mojemu mężowi nic się nie stało, ale Miron ma wstrząśnienie mózgu. Musi zostać w szpitalu na obserwacji — oznajmiła, po skończonej rozmowie z mężem.

— Miał wiele szczęścia — odparła Julia i nie zamierzała przedłużać  rozmowy, bo była zbyt niewygodna dla niej, bo brzydziła się kłamstwem.

3

Miron odzyskał przytomność późnym wieczorem. Zdziwił się na widok ojca i Michała, siedzących naprzeciw łóżka, na którym leżał. Obaj sprawiali wrażenie, jakby spali oparci o ścianę. W głowie miał kompletną pustkę. Poruszył nią, a więc była na swoim miejscu. Nie pamiętał, jakim sposobem i dlaczego znalazł się w szpitalnej sali. Obejrzał się wokoło. Oprócz niego, stały dwa łóżka, tyle że puste.

— Wreszcie się obudziłeś, synu — odezwał się ojciec na widok jego szeroko otwartych i nieco zdziwionych oczu.

— Jak się tu znalazłem? — zapytał zdziwiony.

— Nie pamiętasz? — Michał spojrzał znacząco na Sartowicza, ale ten tylko przytaknął głową ze zrozumieniem.

— Miałem wypadek samochodowy? — zapytał bezwiednie Miron, rzucając głową na poduszce. — Nic nie pamiętam.

— Trochę przeholowałeś z lekami przeciwbólowymi, musisz trochę poleżeć, synu, aż dojdziesz do siebie — powiedział ojciec wymijająco, nie chcąc wprowadzać go w szczegóły.

— Nic nie pamiętam — stęknął żałośnie, co u niego było rzadkością. Był zawsze taki pewny siebie. Nigdy nie okazywał swoich słabości, nawet wobec niego. Michał spoglądał na przyjaciela z dozą zrozumienia. Może on też nie pokazałby po sobie cierpienia, bo u mężczyzny było to oznaką słabości.

— Kiedy całkowicie dojdziesz do siebie, przypomnisz sobie wszystko. A teraz odpoczywaj — dodał ojciec uspokajająco.

— Pamiętam tylko, że bardzo bolała mnie głowa, myślałem, że rozsadzi mi czaszkę. Tylko ten ból pamiętam. Nic więcej.

— Nadal cię boli? — zapytał z niepokojem ojciec, siadając na krawędzi jego łóżka.

Miron popatrzył na nich i westchnął cicho.

— Teraz nic nie czuję, ani przejmującego bólu głowy, ani strachu, który mnie wtedy obezwładniał, choć nie wiem, dlaczego.

— To dobrze, synu. Zadzwonię do matki i powiem, że jesteś w jednym kawałku — zaśmiał się ojciec, choć ten śmiech był wymuszony, a on spięty.

— Niech pan idzie do domu. Pańska żona pewnie już o was się niepokoi — zaproponował Michał, kiedy na chwilę wyszli, bo w tym czasie do sali weszła pielęgniarka, aby zbadać choremu ciśnienie i zmienić kroplówkę.

— Muszę mu tylko coś powiedzieć. Zaczekaj na korytarzu.

— Oczywiście.

— Proszę powiedzieć, co mi jest? — zdążył usłyszeć Daniel, kiedy uchylił drzwi.

Pielęgniarka szykowała się do wyjścia. Uśmiechnęła się do Mirona pobłażliwie i potrząsnęła przecząco głową.

— Proszę zapytać o to lekarza prowadzącego. Nie znam dokładnej diagnozy. A poza tym nie jestem upoważniona, do omawiania pańskiego stanu zdrowia — odparła służbowym tonem i wyszła.

— Tato, musimy porozmawiać — zwrócił się Miron do ojca, który ponownie usiadł na brzegu jego łóżka. Już wcześniej zauważył w jego oczach niepokój i dziwną powściągliwość w zachowaniu. — Powiedz mi prawdę — poprosił.

Daniel Sartowicz popatrzył na syna z czułością. Był ich jedynym dzieckiem i oboje z żoną patrzyli na niego jak w przysłowiowy obraz. Znał jego niedoskonałości, ale widać nie na tyle dobrze, aby móc przewidzieć, na co stać było jego syna. Wszystkiego by się spodziewał, ale z pewnością nie tego, czego był świadkiem. Na widok bezwładnego ciała syna o mało nie dostał apopleksji. Do tej pory czuł bezsilny i przytłaczający strach. Najpierw Maria, jego żona, zachorowała. Diagnoza była jednoznaczna. Rak. Nikła w oczach. A teraz niewiele brakowało, aby jego syn odszedł przez swoje nieroztropne zachowanie.

— Porządnie nas wystraszyłeś, Mironie. Nie wyobrażam sobie, gdyby coś ci się stało. Matka nie przeżyłaby twojej straty. — Głos ojca lekko zadrżał. Miron pierwszy raz ujrzał na jego twarzy strach i miłość. Zawsze był twardy. Prawie nigdy nie okazywał żadnych uczuć. Teraz była w nim miękkość i ciepło. Chciał, aby ojciec przytulił go jak dawniej, gdy był jeszcze dzieckiem, ale krępował się o to go poprosić.

— Boli mnie gardło i mam trudności z przełykaniem śliny. Dlaczego? Co mi zrobili? — zapytał z udręką w głosie.

Daniel spojrzał w oczy syna i wiedział już, że dłużej nie może ukrywać przed nim prawdy.

— Połknąłeś przeciwbólowe tabletki i popiłeś je alkoholem. Zachowałeś się bardzo nierozważnie, synu. Płukali ci żołądek, stąd to podrażnienie gardła. Ciesz się, że skończyło się to tylko na tym. Miałeś wiele szczęścia. Lekarz powiedział, że gdybyśmy w porę nie wezwali pogotowia, byłoby już po tobie. Zachowałeś się bardzo nieodpowiedzialnie. Mam nadzieję, że nie popełnisz tego błędu po raz drugi.

— Kto mnie znalazł? — zapytał, patrząc ojcu prosto w oczy.

— Miałeś szczęście, że Julia była umówiona z Marią. Michał opowiedział mi, jak Mars zaatakował ją już przy furtce, a potem zaciągnął siłą do twojego pokoju.

— Ach, więc to była Julia — powiedział jakby do siebie i umilkł.

— Synu, dobrze się czujesz? — zapytał ojciec, kiedy syn zamknął oczy i długo milczał.

— Tak, tak… Przepraszam, że tak wyszło, przecież nie chciałem odebrać sobie życia, to z powodu bólu głowy, no i ten nieszczęsny alkohol, który wlałem w siebie. Przyznaję, zachowałem się bardzo nieodpowiedzialnie. Wybacz mi tato — odparł sennym głosem i po chwili już spał.

Daniel długo patrzył na syna. Najgorsze mieli za sobą. Sytuacja była opanowana. Wyszedł z sali i skierował się do dyżurki lekarzy.

— Proszę mi powiedzieć, czy z moim synem jest już wszystko w porządku? Czy mogę spokojnie wrócić do domu? — zapytał Daniel lekarza dyżurnego, który siedział przy biurku w pokoju lekarskim nad dokumentacją medyczną pacjentów.

— W tej fazie badań, mogę potwierdzić, że nerki funkcjonują prawidłowo. W ciągu najbliższych dni otrzymamy pozostałe wyniki badań, wtedy okaże się, czy wszystko działa jak należy. Proszę się nie martwić na zapas. Będzie dobrze… — pocieszył go lekarz, patrząc na jego zmęczoną twarz.

— Chciałbym wrócić do chorej żony i zapewnić ją, że z synem jest już wszystko w porządku. Powiedziałem jej, że miał wypadek samochodowy i ma wstrząśnienie mózgu, i z tego powodu zostanie w szpitalu kilka dni. Mówię to na wszelki wypadek, gdyby żona zadzwoniła i zapytała o jego stan. Nie chcę zbytnio jej denerwować. Gdyby dowiedziała się, że syn nadużył alkoholu, kompletnie by się załamała. Jest bardzo wrażliwa na tym punkcie.

— Rozumiem. Mam jednak nadzieję, że nie dojdzie do tego, abym musiał ją okłamywać — odparł lekarz, bacznie przyglądając się mężczyźnie. — Proszę pójść do domu i odpocząć. Syn pojutrze wyjdzie ze szpitala. Nie ma już zagrożenia życia.

Daniel Sartowicz kiwnął tylko głową ze zrozumieniem. Wyszedł z gabinetu w nieco lepszym nastroju. Postanowił wejść do syna, by ostatni raz rzucić na niego okiem. Pod drzwiami sali siedział Michał, jego przyjaciel, który także przejął się jego stanem.

— Co z nim?

— Przed chwilą zaglądałem, w tej chwili śpi. Proszę pójść do domu i odpocząć, posiedzę jeszcze trochę na korytarzu. Nigdzie mi się nie śpieszy, potem wrócę do niego.

Daniel Sartowicz, wysoki drab i były komandos, dzisiaj miał niepewną minę i spanikowane oczy. Widać było po nim, że bardzo przejął się stanem zdrowia syna. Miron był dla niego wszystkim.

— Dziękuję, że jesteś z moim synem w tak trudnej dla niego chwili. Gdyby nie Julia, kto wie, co by się stało. Dobrze mieć przyjaciół, na których można liczyć.

— Dziękuję. Ale prawdę mówiąc, to Maks uratował Mironowi życie, bo gdyby nie jego upór i miłość do swego pana, Julia nie miała powodu zaglądać do jego pokoju. A teraz proszę się nie martwić o niego, najgorsze ma już za sobą.

Był już wieczór. Pielęgniarka zajrzała do chorego, uzupełniła kartę i wyszła. Michał uchylił drzwi i kiedy zobaczył, że Miron już się wybudził na dobre ze snu, postanowił wejść.

— Mam nadzieję, że nie przeszkadzam ci w rozmyślaniu?

— Dostatecznie długo spałem. Wejdź.

— Godzinę temu twój ojciec wrócił do domu. Chciał uspokoić matkę, że z tobą wszystko w porządku i nic ci już nie zagraża.

— Nic mi nie jest.

— Mogło być gorzej. Nie uważasz, że zachowałeś się jak palant?

Miron cicho westchnął. Wiedział, że Michał mu nie odpuści i wygarnie mu, co o nim myśli.

— No, wylej z siebie żółć, bo jeszcze się nią udławisz — parsknął mu w twarz.

— Cokolwiek bym powiedział, wątpię, czy do ciebie to dotrze i poskutkuje. Sam wiesz, że jesteś osłem. Ciągle popełniasz te same błędy. Chłopie, dorośnij wreszcie! — wypalił Michał.

— Po to przyszedłeś, żeby mi wygarnąć, że źle postąpiłem? Tak przyznaję, zachowałem się głupio i nieodpowiedzialnie. Okay?

— Nie. Nic nie jest okay! Twój ojciec o mało nie wyzionął ducha, gdy zobaczył cię nieprzytomnego. Na szczęście twoja matka cię nie widziała!

— Wiem, do jasnej cholery, że źle zrobiłem! Ale możesz już przestać!

— Musisz popracować nad swoim ego, bo rozdmuchałeś go do entej potęgi. Nie tędy droga. Zwolnij nieco, chłopie! A poza tym, to zgrywanie się na takiego dorosłego, jak widzisz, nie wyszło ci na dobre. — Michał nie zamierzał mu pobłażać jak jego ojciec, który cackał się z nim jak z małym dzieckiem. — Czas dorosnąć, chłopie — dodał poważnym tonem.

— Nie chcę tego słuchać…

— Od tego są przyjaciele, żeby mówić prawdę. Julka…

Miron spojrzał na niego ze wściekłym wyrazem twarzy.

— Tylko nie próbuj mi wciskać psychologicznych farmazonów. I nie wspominaj mi o niej! — wybuchnął wściekły.

— Nie zamierzam przestawać. Na szczęście nie jestem twoim terapeutą lecz przyjacielem. Już zapomniałeś? Przyjaciele są wobec siebie szczerzy. Dlaczego nie powiedziałeś mi, że boli cię głowa? Byłem pewny, że powiedziałeś ot tak sobie, żeby mnie zbyć. Zamiast alkoholu, który sobie zaserwowałeś, przyniósłbym ci proszek przeciwbólowy. Ta twoja maniera wywyższania się, jest po prostu śmieszna. Zauważasz wady u innych, tylko nie u siebie. Jesteś żałosny, Mironie. Często się zastanawiam, po kim masz takie wysokie mniemanie o sobie, bo po ojcu i matce na pewno nie.

Miron nawet na niego nie patrzył. Zacisnął usta, aż szczęka chodziła mu w zawiasach i widać było, że z trudnością powstrzymywał się od wybuchu.

— Skończyłeś? — zapytał przez zaciśnięte zęby.

— Nie. Dlaczego mi nie powiedziałeś, że twoja matka jest chora? Myślisz, że nie wiem, co to jest współczucie? Nie zapomniałem, że po śmierci rodziców, kiedy było nam ciężko, przyszliście nam z pomocą. Korepetycje były tylko pretekstem. Myślisz, że o tym nie wiedziałem? Podobnie było z zaproszeniami do kina lub na mecze, choć nie zwalały mnie z nóg, bo zazwyczaj kończyły się kacem — wyrzucił z siebie.

— Skończyłeś?

— Wychodzę. Zanim uśniesz, przemyśl sobie to i owo. — Michał podniósł się z krzesła i skierował ku wyjściu. Zanim zamknął za sobą drzwi, spojrzał jeszcze raz na przyjaciela. — Nie odpuścisz, co? Zawsze będziesz zgrywał twardziela? — zapytał ostrym tonem. Nie widział jego twarzy, ale był pewny, że jego słowa zrobiły na przyjacielu wrażenie. Postanowił dać mu spokój i wyszedł.

Gdy zamknęły się za nim drzwi, Miron otworzył oczy. Chciał zostać sam i przemyśleć, czy oskarżenia przyjaciela były słuszne. Odkąd zachorowała matka, jego życie wywróciło się do góry nogami. Już nic nie miało być takie samo, jak było. Jego równowaga psychiczna była zachwiana. Już nie czuł w sobie tej mocy, którą się obnosił. Z ojcem jego relacje nie były najlepsze, bo więcej był poza domem niż w domu. Taką miał pracę. Matka była dla niego wszystkim. Najlepiej go rozumiała i znała wszystkie sekrety, oprócz jednego. Nigdy się na niej nie zawiódł. Więc dlaczego, jeszcze pogarszał sytuację z Michałem? Był przecież jego najlepszym przyjacielem. Tego nie był w stanie zrozumieć. A może tych wszystkich niedomówień była właśnie Julka? Rozumieli się do pewnego czasu. A potem stało się coś, czego do siebie nie dopuszczał, bo nie wierzył w miłość i podobne fanaberie. Julię znał odkąd pamiętał jeszcze z podstawówki. Była siostrą jego przyjaciela. Nigdy nie traktował jej poważnie. Ale dorośli, Miron i Michał byli nierozłączni, a Julka była na doczepkę. Mieli po siedemnaście lat, on piętnaście, choć wyglądał na więcej i kiełbie we łbie, jak mówiła jego matka. Julka nie miała żadnej koleżanki w swoim wieku, zdecydowanie wolała ich towarzystwo, tylko że oni uciekali przed nią jak natrętną muchą. Ale, gdzie diabeł nie może, tam babę pośle. Odnajdywała ich w każdym miejscu. Pewnego dnia wziął na siebie jej spławienie. Zastrzegł, aby brat nie wtrącał się do jego metod. Były wakacje, ciepły poranek, więc poszli z Michałem nad zalew. Z premedytacją rozebrali się do naga, ubrania zostawili na brzegu i wskoczyli do wody. Wiedzieli, że Julka została nieco w tyle i widziała ich z daleka, jak wskoczyli nadzy do wody. Zaskoczyła ich totalnie. Nie wiadomo, kiedy rozebrała się do majtek i podpłynęła do nich blisko. Widząc ich zdziwienie, zaśmiała się głośno, spontanicznie i zaczęła pryskać ich wodą, że zdecydowali się wykonać szybki odwrót. Bezwstydnie obnażyła się, jakby chciała pokazać, że wcale ją nie krępuje ich nagość. Odpłynęli, jak mogli najszybciej. Nie czekali, aż Julka wyjdzie z wody. Wróciła do domu przed nimi, czym znowu ich zaskoczyła. Więcej nie próbował. Zawsze ich zaskakiwała swoimi pomysłami. I zawsze była górą. W końcu to ona znalazła sposób, aby chodził za nią jak piesek, tylko ona o tym nie wiedziała, bo robił to z ukrycia. Zniżył się do poziomu podglądacza. W tym czasie jego hormony buzowały niczym trawiący w środku ogień, którego nie mógł ugasić żadnym sposobem.

W okresie wakacji Julia pomagała jego matce w ich ogrodzie. Podlewała grządki kwiatów, okopywała krzewy i młode drzewka, pracowała w pocie czoła nawet w największe upały. Po wykonanej pracy korzystała z łazienki przy garażu, z której rzadko korzystali z ojcem. Zanim ubrała się po prysznicu, zdążył zobaczyć ją nagą. Wyszła z kabiny z zamkniętymi oczami i stanęła na macie przy ścianie, na której wisiał ręcznik. Jej długie włosy po umyciu skręcały się w drobne loczki, ciężkie, sprężyste piersi, przypominały dojrzałe jabłka, a jej szczupłe, długie nogi i umięśnione pośladki podnosiły mu adrenalinę. Zobaczył ją przypadkowo. Wszedł do garażu, który był obok składziku z narzędziami, chciał odłożyć taczkę i szpadel na swoje miejsce, i wtedy ją zobaczył po raz pierwszy. Widok ten utkwił w jego głowie jak cierń, którego nie mógł się pozbyć. Fascynowało go w niej wszystko. Piękne włosy, które miała zawsze w nieładzie, gdy pracowała w ogródku, rozpuszczała je, nazywała to słoneczną kąpielą włosów. Wtedy ich kasztanowy odcień miejscami był miedziany albo zupełnie złocisty. Wyglądały wtedy, jakby rozjaśniała je celowo. Wiele razy miał ochotę ich dotknąć, ale jakoś nie miał odwagi na to się zdobyć. Często widział ją, gdy w dwuczęściowym kostiumie kąpielowym kładła się na skrawku zielonej trawy między drzewami młodych, niskopiennych jabłonek i opalała się, będąc pewna, że nikt jej nie widzi. On jednak ją zobaczył z dachu swojego domu, gdzie opalał się na golasa. Miała dziewczęcą figurą, ale zaokrągloną tam, gdzie trzeba. Nie zdawała sobie sprawy ze swojej atrakcyjności. A on nie zamierzał jej schlebiać, by nie poczuła się zbyt pewna siebie. Kiedy dowiedziała się, jakim sposobem opalił się na ciemny brąz, przez co wyglądał jak młody bóg, poprosiła go, aby pozwolił jej wejść na dach na kilka dni. Gdy Michał się o tym dowiedział, szybko ją stamtąd przegonił już pierwszego dnia. Wróciła do poprzedniej metody, utrwalając opaleniznę podczas pracy w ogrodzie, najczęściej przy pieleniu róż.

Gdy przyjeżdżał z Krakowa do domu, widywał ją przelotnie, gdy przemykała między alejkami w swych kraciastych, krótkich ogrodniczkach i w bluzeczce zawiązanej pod piersiami w mały supełek. Niekiedy włosy miała związane, by jej nie przeszkadzały podczas pracy. Nie szukała pretekstu, by się z nim spotkać i porozmawiać. A on celowo ją ignorował, jakby udawał, że jej tu nie ma.

x

Miron wrócił ze szpitala po trzech dniach. Najpierw zajrzał do pokoju matki. Nie spodziewał się zastać w nim Julii. Matka leżała na kanapie wsparta o poduszki, a Julia zbierała na tacę puste talerze i szklanki.

— Co tu robisz? — zapytał Miron na jej widok.

— To, co widzisz. Pomagam twojej mamie — odparła spokojnie, zostawiając ich samych.

— Witaj, synku. Jak dobrze znowu cię widzieć — wtuliła się w jego szerokie ramiona.

— Cześć, mamo. Jak się czujesz? — Miron spostrzegł, że matka wyglądała znacznie lepiej niż ostatnio. Miała umyte i ładnie wymodelowane włosy, co było zapewne dziełem Julii. A jej twarz już nie była taka matowa i bezbarwna. Gdyby nie za szczupła sylwetka i zapadnięte policzki, wyglądałaby całkiem atrakcyjnie.

— Jak widzisz, nadal żyję. Gdyby nie Julia, chyba bym się kompletnie załamała. Jest taka pomocna. Mało, że mi pomaga, to nam gotuje i robi zakupy.

— Julia już nie musi się tobą zajmować. Teraz ja się tobą zaopiekuję, mamo — zaofiarował się z pewnym siebie uśmiechem.

— Och, synku, bardzo ci dziękuję, ale niestety, chyba nie miałabym odwagi cię prosić, abyś zrobił mi lewatywę albo umył. To byłoby dla mnie zbyt krepujące.

Miron musiał mieć zszokowaną minę, bo matka skwitowała to cichym śmiechem.

— Rozumiem — zdołał tylko wyszeptać. — Ale mogę wyręczać ją w robieniu zakupów.

— Owszem, przy zakupach jak najbardziej albo w ogrodzie. Julia ma złote serce, ale nie chcę zbytnio ją wykorzystywać. I ma dobry dotyk.

— Co to znaczy?

— To znaczy, że ma uzdrawiające ręce. Jest bardzo delikatna. Wyznała mi, że kiedyś opiekowały się z mamą jej babcią. I muszę przyznać, że zna się na rzeczy. Jako pielęgniarka byłaby świetna, bo jest bardzo wrażliwa i cierpliwa. A poza tym lubię, gdy mi czyta. Jest urodzoną lektorką.

Miron miał dosyć pochwalnych hymnów na temat Julii. Postanowił szybko zmienić temat.

— A tata? On chyba nie zamierza teraz wyjechać do Barcelony?

— Kochanie, zapomniałeś, że to jego zawód? Musimy z czegoś żyć. Ja obecnie jestem na zasiłku chorobowym, a ojciec ma pracę w koncernie kosmetycznym, która ma siedzibę właśnie w Katalonii. W Polsce jest tu ich tylko niewielka filia. Stąd te częste wyjazdy zagranicę. Ich ostatnie wyroby kosmetyczne, szczególnie kremy i olejki cieszą się wielkim powodzeniem. Jest menadżerem w firmie. I to bardzo dobrym, dlatego nieźle zarabia. Nie może pozostawić swojej pracy i mną się opiekować. Byłby to koniec jego kariery zawodowej. Nie mogę na to pozwolić. Ojciec chciał wynająć wykwalifikowaną pielęgniarkę, ale się nie zgodziłam. Nie rozmawiajmy więcej na ten temat.

— Wiem, wiem, tylko, jakim kosztem? Prawie nie ma go w domu. Najwygodniej wynająć osobę do pomocy i jej zapłacić.

— Zaproponowałam Julii pieniądze, ale ona się nie zgodziła na żadną zapłatę. Powiedziała, że dość już im pomogliśmy.

— Tak? Niby, w jaki sposób? — zapytał zdziwiony.

— Miała na myśli korepetycje dla ciebie. Zresztą nie mówmy o niej. Jest w kuchni i mogłaby usłyszeć, że o niej rozmawiamy.

— Widzę, że zaskarbiła sobie twoją dozgonną sympatię.

— Dziwisz się? Chciałabym mieć taką synową. Jest niesamowita.

— Mam nadzieję, że jej tego nie powiedziałaś, mogłaby jeszcze uwierzyć.

— Nie sądzę. A poza tym, nie jestem pewna, czy chciałaby takiego męża jak ty.

— Czyżbym nie był dobrym materiałem?

Maria zaśmiała się rozbrajająco, patrząc na syna z powątpiewaniem.

— Musiałbyś się zmienić i to bardzo, synu. Ona ceni w mężczyznach te wartości, które wypracuje sobie on sam. Dlatego szanuję jej poglądy i całkowitą bezinteresowność. Ale jeszcze nie powiedziałeś, jak się czujesz, synku?

— Dobrze, mamo. Nic mi nie jest. Jestem tylko głodny. Nie pociągnąłbym długo na wikcie szpitalnym. To jest wprost nie do uwierzenia, że nadal podają na śniadanie ryżankę na mleku — poskarżył się, jak to czynił, będąc pięciolatkiem, gdy mu coś szczególnie nie smakowało.

— Co chcesz? Jest bardzo smaczna i pożywna — matka udała oburzenie.

Miron parsknął z niezadowoleniem. Maria zbyt dobrze znała swego syna i gdyby nie kierowała nią macierzyńska miłość, już dawno wygarnęłaby mu prawdę. Ale wciąż miała nadzieję, że doświadczenia życiowe zrobią to za nią i nieco poskromią jego żywiołową naturę.

— Widać, że nigdy tak naprawdę nie byłeś głodny, synu. Pamiętaj, że dla innych ta miska ryżanki na mleku lub płatków owsianych na wodzie są jedynym posiłkiem w ciągu dnia. Nie chciałabym, abyś posmakował biedy, bo jest okropna, ale zawsze szanuj to, co ci dają, choćby ci nie smakowało. Tak nakazuje dobry obyczaj.

Miron spojrzał na matkę z niemym zapytaniem w oczach, pokręcił głową, nie rozumiejąc jej intencji, pocałował w policzek i opuścił pokój, życząc jej dobrego dnia. Zostawił podręczną torbę u podnóża schodów i skierował kroki do kuchni, mając cichą nadzieję, że zastanie w niej Julię.

— Mogłabyś mi przygotować coś na ząb, strasznie zgłodniałem. — To nie była prośba, ale polecenie, które Julia przyjęła z krzywym uśmiechem.

— Obiad jest w piekarniku jeszcze ciepły — odwróciła się na pięcie i już jej nie było.

Włożył ochronne rękawice i niezdarnie wyjął z piekarnika gęsiarkę, w której była zapiekanka z mięsem i warzywami.

— Wystarczy wyjąć tylko talerze i sztućce — usłyszał jej głos z korytarza.

Nie skomentował jej uwagi. Apetyczny zapach podrażnił jego wrażliwe nozdrza. Gdy zdjął szklaną pokrywę, po kuchni rozszedł się smakowity zapach. Przez chwilę był zły na dziewczynę, że potraktowała go obcesowo, ale, gdy zobaczył te smakowitości, zły humor opuścił go prawie natychmiast. Z kredensu wyjął zastawę, a potem nałożył sobie na talerz solidną porcję zapiekanych ziemniaków, marchewki, brokułów, cukinii i pieczarek, dopiero potem odkroił kawał indyczej piersi. Najadł się do syta. Popił wodą z cytryną i miętą, która stała w szklanym dzbanku, i dopiero potem odszedł od stołu. Gdy wchodził po schodach, wierny Mars szedł za nim. Gdy leżał już w łóżku, pies położył się w nogach pana i tak zasnęli.

4

Julia zjawiła się w domu Sartowiczów wczesnym rankiem. Rosa jeszcze srebrzyła się na listkach drzew i kwiatów, a dom był pogrążony w głębokiej ciszy. Na jej widok z gałęzi wysokiej sosny zerwał się jakiś ptak, a ten obudził wróble, które zagnieździły się wśród pędów dzikiego wina i bluszczu, które pokrywały boczną ścianę domu. Najpierw słychać było pojedyncze trele, a potem rozświergotały się na dobre, zapewne budząc wszystkich domowników ze snu. Julia roześmiała się radośnie. Stan zdrowia pani Marii poprawiał się z dnia na dzień, co prawda znacznie wolniej, niż się spodziewała, ale nie pogarszał i nie obniżał jej wyników. I to było dla niej najważniejsze. Była ogromnie podekscytowana, że nawet wczorajsza rozmowa z jej osobistym lekarzem, który nie rokował poprawy jej zdrowia, nie zepsuł jej dobrego samopoczucia. Ona wiedziała swoje i nie poddawała się. Nadzieja była jej sojuszniczką, a wiara upewniała, że dobrze postępuje. Bo szczerze polubiła panią Marię, która okazała się szlachetną i miłą kobietą.

Kiedy przekroczyła tylko furtkę, na jej drodze stanął Mars. Połaskotała go za uszami, a on odwzajemnił się jej liźnięciem po rękach.

— Nie musisz się do mnie tak przymilać, dobrze wiem, kto jest twoim panem. Co tym razem wymyśliłeś? — zapytała zaczepnie.

Pies biegł przed nią truchtem w kierunku domu. Zaniepokoiło ją to. Puściła się biegiem i dopiero na widok Mirona, który stał przy drzwiach wejściowych z papierosem w ręku, zatrzymała się mocno zdyszana z przestrachem w oczach.

— Co się stało? — zapytała zaniepokojona. — I od kiedy ty palisz?

— Matka zasłabła w nocy. Musiałem wezwać karetkę — odparł flegmatycznie, zaciągając się głęboko, wypuszczając dym nosem, jakby robił to od wielu lat.

— To, co jeszcze tu robisz? — zapytała ostrym tonem.

— Uspokój się. Czekałem specjalnie na ciebie, aby ci o tym powiedzieć, zanim…

— Koniecznie muszę ją zobaczyć! Podwieziesz mnie do szpitala? — zapytała gorączkowo.

Julia była tak roztrzęsiona, że nie zauważyła nawet, kiedy Miron rzucił niedopalonego papierosa na ziemię, podbiegł do niej i wziął za ramiona, i mocno nią potrząsnął.

— Przestań panikować! I wysłuchaj mnie do cholery! — wykrzyknął mocno rozzłoszczony. Wziął ją za rękę i zaprowadził na tył domu, gdzie nie było okien i nikt nie mógł ich usłyszeć. Dopiero po chwili, kiedy oboje odetchnęli swobodniej, puścił jej dłoń i spojrzał w oczy.

— Uspokój się. Matka jest w domu. Dali jej zastrzyk i w tej chwili śpi — powiedział uspakajającym tonem.

Julia odetchnęła głęboko, wypuszczając z ust powietrze, które jakby utknęło gdzieś między jej płucami a ściśniętą krtanią.

— Co było powodem jej zasłabnięcia? — zapytała cicho.

— Ogólne osłabienie organizmu. Z pewnością nie z braku żywienia. Słyszałem od ojca, jakie aplikujesz jej obiady. Pomimo diety i brania leków, jej organizm wciąż walczy o przetrwanie. Regeneracja chorych tkanek może trwać bardzo długo.

Julia dopiero teraz spostrzegła, że kurczowo trzyma go za ramię. Puszczając je, zachwiała się i ponownie oparła o jego klatkę piersiową. Przez sekundę poczuła mocne kołatanie jego serca.

— Przepraszam — szepnęła i oderwała się od niego spłoszona.

— Chodź, usiądziemy i spokojnie porozmawiamy — zaproponował, prowadząc ją za rękę w stronę starego budynku.

Był z czerwonej cegły, porośnięty starym winem i sprawiał wrażenie bardzo starego. Kiedyś pewnie służył dawnym właścicielom jako pomieszczenia mieszkalne, dzisiaj był zwykłym lamusem, który był mocno zagracony. Julia nigdy tu nie była. Promienie słońca rozjaśniło jasną smugą wnętrze, które było przepełnione różnymi narzędziami gospodarczymi i antycznymi meblami, które przez długie użytkowanie straciły na wyglądzie. Usiedli na starej, zakurzonej kanapie. Miron odruchowo strzepnął ręką, ale tuman kurzu wzbił się w powietrze jeszcze bardziej, aż obydwoje się zakrztusili.

— Przepraszam. Niezbyt tu komfortowo — zauważył i otworzył na oścież drzwi, by wpuścić do wnętrza więcej światła i świeżego powietrza.

— Coś mi się wydaję, że nie porozmawiamy tutaj — odezwała się cicho, wychodząc na zewnątrz, odetchnęła pełną piersią.

— Czyżbyś się mnie obawiała? — zapytał z uśmiechem.

— Jestem uczulona na kurz — odparła z rozbawieniem, gasząc jego pewny siebie uśmieszek.

— Ach, tak? Więc zapraszam do mojego pokoju, jeśli masz odwagę wejść do jaskini lwa?

— Nie pochlebiaj sobie zanadto. Kto jest teraz z twoją mamą?

— Jest sama. Mówiłem ci, że teraz śpi. Lekarz powiedział, że pod wpływem tego leku, może spać do wieczora.

— Chodźmy, więc do kuchni, przygotuję obiad. Możesz mi w tym pomóc.

— Skoro nalegasz…

— Nie nalegam, ale proszę. A to zasadnicza różnica.

Miron potulnie poszedł za nią w stronę kuchni. Wyjęła z lodówki warzywa, umyła je pod bieżącą wodą i dała mu je do obierania, podstawiając miskę.

— Jak mam je obrać? Może być kostkę?

— Pokażę ci.

Miron z zaciekawieniem patrzył, jak dziewczyna równiutko kroiła marchewkę, a potem starannie wypłukała ją pod wodą i wrzuciła do garnka, przypominającego durszlak.

— Będę gotowała wszystkie warzywa na parze — objaśniła. — Patrz i ucz się, kiedyś być może nie będę mogła przyjść. Wtedy mnie zastąpisz.

— Dlaczego?

— Co dlaczego?

— Dlaczego może cię nie być?

— Jestem tylko człowiekiem. Mówię to w kategorii przypuszczenia.

— Aha, rozumiem — przytaknął.

Pracowali w milczeniu. Julia już nie pamiętała, o czym Miron chciał z nią porozmawiać.

— Gdzie jest twój ojciec?

— Wyjechał służbowo do Hiszpanii. Pewnie matka ci wspomniała?

— Mhm. Długo go nie będzie?

— Kilka tygodni.

— No cóż, czasem trudno pogodzić się z realną rzeczywistością, która niekiedy jest brutalna i nas przerasta, ale musimy się z nią pogodzić. Nie ma innej rady.

— Na wszystko masz jakąś radę.

— Patrząc przez pryzmat własnych doświadczeń, mam jakieś o nich wyobrażenie. Nic nie bierze się z głowy. Trzeba je najpierw przeżyć.

— A co mnie radzisz? — zapytał, unosząc głowę.

Przez chwilę mierzyli się spojrzeniami, jego szare z jej ciemnozielonymi z domieszką laskowego orzecha. W tej samej chwili poczuli silną więź, która przyciągała ich niczym magnes. Połączyła ich przez cierpienie bliskiej im osoby. Byli bezradni, bo nie mogli ulżyć w jej bólu.

— Wiesz. Znamy się już jakiś czas, właściwie szmat czasu można tak powiedzieć, ale ciągle mnie zaskakujesz swoimi pomysłami. Wiesz, że nie zawsze wychodziły wam na dobre. Mam na myśli Michała. Prawdę mówiąc, nie mam dla ciebie żadnej rady. Może oprócz jednej. Bądź cierpliwy. I uwierz, że cuda się zdarzają.

Miron zmierzył ją karcącym wzrokiem.

— A ja byłem pewny, że już dawno temu obaj wyrośliśmy z szalonych ekstrawagancji. Nie zamierzam zachowywać się jak napalony nastolatek. Te czasy już minęły, Julio.

— Doprawdy?

— Tak mi się wydaje. Choć nie wiem, dlaczego, mam szaloną ochotę cię pocałować.

— Przestań, a mówiłeś przed chwilą…

Miron przerwał jej w pół zdania. Opasał swoimi ramionami, nie pozwalając jej na najmniejszy ruch protestu. Poczuła się jak mysz w potrzasku.

— Wiesz, że marzyłem od wielu lat o tym, jak biorę cię w ramiona i… — szeptał w jej włosy, a potem, jakby z ociąganiem, trochę niepewny, zbliżył jej twarz do swojej. — Ładnie pachniesz — szepnął cicho, a potem złożył delikatny pocałunek na jej ustach.

Julii odebrało zupełnie mowę, szybko zaprotestowała:

— Co ty robisz?

— Chciałem ci podziękować za opiekę nad mamą.

— Nie musiałeś tego robić w ten sposób.

— Ale chciałem. Wystarczy?

— Nawet nie zapytałeś, czy ja tego chcę.

— A nie chcesz?

Julia musiała unieść wysoko głowę, żeby spojrzeć mu w oczy. I zobaczyła to. Było w nich pożądanie, nic więcej. Oczy lśniły mu jak u wilka, a na ustach igrał ten szelmowski uśmieszek, którego nie znosiła. Traktował ją jak łatwą zdobycz, bo była pod ręką. Z trudnością się od niego oderwała, pomagając sobie drugą ręką.

— Nie chcę, bo kierują tobą niskie pobudki, a ja chcę czegoś więcej.

— Niepoprawna marzycielka jak zawsze — parsknął jak znarowiony źrebak.

— Pewnego dnia spotkasz dziewczynę, na widok, której drgnie to twoje twarde serce. A wtedy zobaczysz, jaki jest smak prawdziwej miłości, Mironie.

— Wątpię, bo wcale tego nie chcę. Miłość boli. Spójrz na moich rodziców. Kochają się, a co ich spotkało? Matka wkrótce umrze, ojca w domu prawie nie ma. Zostanę sam jak palec.

— Zawsze widzisz wszystko czarno, tak nie można. A poza tym to użalanie się nad sobą, wcale do ciebie nie pasuje. Grasz takiego twardziela, więc odgrywaj go do końca. A poza tym ten argument do mnie nie przemawia. Na wszystko jest lekarstwo. Tobie potrzebny jest dobry przyjaciel albo… — celowo zawiesiła głos.

— Albo?

— Myślałam, że dla chłopaka, takiego jak ty…

— Co to znaczy, takiego jak ja? — przerwał jej wpół zdania.

— Lubisz dziewczyny, więc niech one ci pomogą rozładować niezdrowe emocje.

— Nie bądź zgryźliwa. To nie fair. Od dawna z nimi skończyłem.

— Wystraszyłeś się HIV-a?

Miron popatrzył na nią i teraz zrozumiał, dlaczego jego przyjaciel był taki przykładny. Przy niej nie można było inaczej. Była chodzącą idealistką. Wszystkich chciała dostosować do swoich wartości.

— Julio nie zbawisz świata, podobnie jak nie zmienisz mnie.

— Nie zamierzam cię zmieniać. Chciałam ci jedynie uświadomić, co możesz stracić przez nieodpowiednie wybory.

— Niby, co?

Julia włączyła gaz i postawiła na palniku dwuczęściowy garnek z rybą i warzywami. Ustawiła czas, temperaturę i dopiero potem usiadła na taborecie przy stole. Długo myślała, jak mu w najprostszy sposób wytłumaczyć swoją życiową maksymę.

— Moja mama zawsze nam powtarzała: przeżyjcie życie tak, aby nigdy niczego potem nie żałować. Idźcie prostymi ścieżkami, a szybciej dojdziecie do celu.

— A jeszcze prościej…

— Mironie, powiem prosto z mostu: nie schrzań sobie życia, idąc na skróty. Wszystko, co zdobędziesz sam, bardziej docenisz. A, zapomniałam o najważniejszym, zachowasz szacunek dla samego siebie.

— Gdyby wszystko było takie proste, jak mówisz, nie byłoby tylu szaleńców wokoło nas.

— Głupcy zawsze byli i będą, zresztą na własne życzenie. Lepiej skończmy z tą filozofią życia i zajrzyjmy do twojej mamy. Może się już obudziła i potrzebuje pomocy — zaproponowała.

W pokoju pani Marii panował półmrok. Julia kilka dni temu odsłoniła częściowo rolety, przez które wąskimi szparami wpadały promienie słońca, częściowo oświetlając pomieszczenie. Teraz na dworze zapadał powoli zmierzch. Matka Mirona leżała w łóżku. Nadal spała.

— Jest taka blada — szepnął, stojąc tuż za nią.

— Zmierzę jej tętno. — Podeszła do łóżka i ujęła dłoń kobiety. Tętno biło normalnie.

— Ale żyje, prawda?

— Nic jej nie jest. Wracajmy do kuchni. Zostawmy tylko otwarte drzwi.

Usiedli ponownie za stołem. Oboje milczeli, jakby słowa były teraz zbyteczne.

— To czekanie jest gorsze niż… — Miron szukał odpowiedniego słowa, ale go nie znalazł.

— Nic nie jest gorsze od śmierci. Czekając, wciąż mamy nadzieję — odparła cicho.

Miron podniósł głowę i popatrzył na nią niedowierzająco.

— Gdybym nie wierzyła, nie byłoby mnie tutaj — dodała, próbując zatrzymać go wzrokiem.

— Nie wytrzymam tego napięcia. Wyjdę przed dom i zapalę.

— Od kiedy palisz?

— Od niedawna.

— Wyjdę z tobą. Zaraz zapadnie wieczór. Jest tak ciepło i przyjemnie. Ogród różany twojej mamy pachnie niesamowicie. Tego roku jak nigdy zakwitły wszystkie róże. Twoja mama byłaby przeszczęśliwa, gdyby je zobaczyła. — Julia usiadła na ławce, która stała pod oknami sypialni jego matki. Okno jej pokoju było zawsze lekko uchylone, w którym była założona moskitiera. Zapach ogrodu czuć było w całym domu. Miron stał nieopodal i palił papierosa. Zapach róż i dymu papierosowego był obelgą dla tego pięknego ogrodu. Jego matce pewnie by się to nie spodobało, ale nie skomentowała jego zachowania. W końcu był dorosły i u siebie. Kiedy skończył palić, rozdeptał klapkiem niedopałek i rzucił między róże.

— Usiądź, porozmawiamy — poprosiła Julia, poklepując miejsce obok siebie.

Miron usiadł, a kiedy się przesunęła, położył się na boku i ułożył głowę na jej kolanach. Przyjęła to, jako odruch przyjacielskiej zażyłości.

— Często w ten sposób zasypiałem na kolanach mamy, kiedy siedzieliśmy do późnego wieczoru, dopóki nie zaatakowały nas komary — odezwał się po chwili, cicho wzdychając.

— My o tej porze, siedzieliśmy z Michałem pod namiotem na łące naszej przyszywanej babci, dopóki nie dorośliśmy, i póki mój brat nie poznał strasznie przemądrzałego kolegi, z którym się prawie nie rozstawał. Mnie ledwie tolerował.

Miron cicho się zaśmiał.

— Oj, dawałaś się nam we znaki, dziewczyno, dawałaś i to jak!

— Gdybyście przyjęli mnie do swojej paczki, szybko bym się od was odseparowała, bo nie znosiłam wędkowania, a szczególnie tych robaczków, które braliście ze sobą, jako przynętę. Brrr… do tej pory, nie mogę patrzeć na żadne z nich, nawet na te najmniejsze — cicho się zaśmiała.

— Julio, jak myślisz, dlaczego nasze relacje z Michałem nie są takie jak dawniej?

— Bo jesteś ze mną szczery, a przed nim strugasz twardziela, którym w gruncie rzeczy nie jesteś. Nie ładnie postąpiłeś, że nie powiedziałeś mu o matce. Ja się domyśliłam. Gdy byłyśmy same, najczęściej zdarzało się to podczas prac w ogrodzie, twoja matka często narzekała na bóle brzucha. Tyle razy jej powtarzałam, aby poszła do lekarza, ale jest taka uparta. Chyba wiem, po kim masz tę cechę osła — mówiąc to, złapała go lekko za ucho, a potem palcami przejechała mu po ciemnych, jedwabistych włosach.

— Nie pogniewasz się, gdy na chwilę się zdrzemnę? Czuwałem przy matce przez całą noc, a poza tym to rześkie, wieczorne powietrze i błoga cisza sprawiają, że… — mówił coraz ciszej, aż w końcu zasnął.

Julia nie mogła uwierzyć, ale Miron naprawdę usnął. Podkurczył nogi, opierając stopy na ławce, jedną rękę położył na brzuchu, drugą ułożył wzdłuż swojego ciała. Zsunęła się na koniec ławki, by zrobić mu więcej miejsca. Po chwili przekręcił się na bok. Sięgnęła po kraciasty koc, który leżał przewieszony na oparciu ławki, najczęściej używany przez jego matkę. Okryła mu nogi i plecy. A sama oparła się o ławkę i zapatrzyła w ogród, który usypiał. Płatki niektórych gatunków róż powoli zwijały się w pąki i układały do snu jak ludzie, aby wczesnym rankiem jeszcze z kropelkami rosy, otworzyć się na nowo. Nie mogła się nadziwić, że pani Maria przez lata uzbierała tyle odmian, które były jej chlubą, a które były rzadkością nawet w kraju. Nie tylko były w różnych kolorach, ale miały różne kształty płatków i inne wymagania pielęgnacyjne. Niektórym wystarczyła dobra gleba i woda, inne były bardziej kapryśne i wymagające częstszego nawożenia. Pani Maria oddawała im całe swoje serce. Nazywała je imionami i każda z nich miała swoją historię. Lubiła jej słuchać. Miała szczególnie wielki sentyment do jednej z nich. Nazywała ją: Czarodziejską Różą. Kiedy zapytała, którą ma na myśli, ona tylko się uśmiechnęła, tym swoim powściągliwym i tajemniczym uśmiechem, ukazując piękne, białe zęby. Powiedziała, że kiedyś sama się domyśli, którą miała na myśli. Zapach róż i cisza ogrodu spowodowały, że i ona poczuła się senna. Po kilku minutach daremnego wysiłku i ona zasnęła.

x

Gong zegara w salonie wybił właśnie północ. Tylko nie on go zbudził lecz delikatne szarpania i wilgotne liźnięcia najpierw po ręce, a potem po twarzy. Miron otworzył oczy. Przy nim stał Mars i próbował go obudzić, co mu się wreszcie udało. Powolnymi ruchami, ściągnął z siebie koc, złożył go w kostkę i zostawił na ławce. Nie zastanawiając się długo, pochylił się nad śpiącą dziewczyną, wziął ją na ręce i zaniósł na górę do swojego pokoju. Była szczupła i mimo stu siedemdziesięciu centymetrów wzrostu, nie była ciężka. Ułożył ją delikatnie na swoim łóżku. Zdjął jej z nóg sandały i przykrył kołdrą. Zanim wyszedł, przymknął okno i na chwilę zatrzymał się przy leżącej.

— Gdybyś tylko wiedziała… — nie dokończył swych myśli i szybko wybiegł z pokoju. Obmył twarz zimną wodą, aby szybciej dojść do siebie, a potem zajrzał do kuchni. Wyłączył gaz pod kuchnią, choć do końca gotowania pozostały dwie minuty. I dopiero potem skierował się do sypialni matki. Nadal leżała pogrążona w głębokim śnie. Cienie pod oczami, zapadnięte policzki oraz cierpki uśmiech, wskazywały, jak bardzo musiała cierpieć. Usiadł w fotelu i cierpliwie czekał, aż się wybudzi ze snu, narzucając na siebie pled matki, który leżał na jej łóżku.

x

Maria na dobre przebudziła się przed szóstą. W domu panowała cisza. Tylko za oknem rozświergotane wróble wojowały zaparcie o latające muszki, które łapały w locie. W jej różanym ogrodzie na dobre zadomowiły się pszczoły, które brzęcząc, krążyły nad krzewami rozkwitłych róż. Oczami wyobraźni widziała swój ogród i nagle zapragnęła się w nim znaleźć. Przespała całą noc bez bólu. To był nie lada wyczyn. Czuła się tak lekko, jakby ból na zawsze minął. Podtrzymując się łokciami, próbowała się podnieść. Złapała głębszy oddech i podniosła się, wytężając wszystkie swoje siły. Usiadła na brzegu łóżka. W głowie lekko jej się zakręciło. Ponownie zaczęła głęboko oddychać, jak ją uczyła Julia. Dawniej nie zdawała sobie sprawy, jak ważny jest oddech, by nasze płuca normalnie funkcjonowały. Dopiero teraz spostrzegła syna, siedzącego w fotelu. Był pogrążony w głębokim śnie. Nie zamierzała go budzić. Poprawiła mu koc, spod którego wystawała mu tylko ciemna głowa. Powolnymi ruchami nałożyła na siebie frotowy szlafrok, na nogi kapcie i noga za nogą, skierowała się do łazienki. Spojrzała w lustro. Pomimo potarganych włosów i braku makijażu, jej twarz promieniała. Znała przyczynę swego dobrego samopoczucia. Najpierw umyła zęby. A potem tęsknie zerknęła na kabinę prysznicową. Zaryzykowała i weszła. Strumień chłodnej wody łagodnie schłodził jej twarz i całe ciało, które dawno nie czuło takiej orzeźwiającej przyjemności. Z rozkoszą oddawało się coraz cieplejszemu strumieniowi wody. Umyła włosy i mocno namydliła ciało, jakby chciała zmyć z siebie nie tylko pot, ale i frustrację, którą czuła przez cały czas choroby. Wiedziała intuicyjnie, że zostało jej niewiele czasu. Wyszła spod prysznica, paroma ruchami rąk otarła się do sucha i ponownie nałożyła na siebie szlafrok. Miała szczęście, jej syn nadal był pogrążony w głębokim śnie. Wyjęła z garderoby swoją najszykowniejszą, letnią garsonkę w kolorze beżowym, dopasowała do niej czółenka w kolorze ecru i włożyła na ręce cienkie mitenki. Najtrudniej było z rajstopami, ale i z nimi sobie poradziła. Przed lustrem rozczesała jeszcze wilgotne włosy i związała w tyle głowy w zgrabny kok. Blade usta pokryła ulubioną, beżową pomadką. Z szuflady komody wyjęła kasetkę z biżuterią i wyjęła z niej najpiękniejszy pierścionek, który położyła obok swoich perfum. Był przeznaczony dla jej syna, dla jego dziewczyny. Z pewnością nie była to Julia. Ale może w niedalekiej przyszłości i on spotka kobietę swojego życia. Wyszła przed dom prawie na jednym wydechu. Dopiero, kiedy doszła do ogrodu, zerknęła wokoło i zachwyciła się widokiem, który miała przed sobą. Słońce wzeszło nieco wyżej, ogrzewając ziemię swoimi promieniami, rozjaśniając widok kwitnących na różowo, biało i czerwono begonii, kocimiętki, nachyłka, wiciokrzewów, rudbekii i wrzosów w kolorach: w białym, szarym, różowym i fioletowym. Z parkanu, który okalał posiadłość, zwisał krwawnik w całej okazałości, porażając swoją krwistą czerwienią. Lato tego roku zapowiadało się upalne. Natura na dobre rozbudziła się do życia, oddając człowiekowi to, co sobie wypracował. Ogród kwitł różnobarwnymi kolorami, a z nad róż roznosił się w powietrzu ich cudownie upajający zapach. Usiadła na ławce i patrzyła na swój ogród, który w tej chwili wydał się jej najpiękniejszym miejscem na świecie. Dopiero teraz poczuła się zmęczona, zaczerpnęła powietrza, ale nie poczuła już tej lekkości, którą jeszcze przed chwilą w sobie miała. Zamknęła oczy. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przed jej oczami jak na taśmie filmowej, przewinęło jej się całe życie. Było dobre. Życie nie szczędziło jej trosk, ale przeżyła je z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku, jako żony i matki. Gdy wydała ostatnie tchnienie, z jej ust nie schodził pogodny uśmiech. Umarła szczęśliwa.

W tym samym momencie zawył Mars. Ogród przed chwilą pogodny i rozćwierkany przez wróble nagle umilkł zawstydzony, bo wycie Marsa było tak przejmujące i żałosne. Miron i Julia przebudzili się w tym samym czasie. Julia zdziwiona wyskoczyła z łóżka Mirona, choć nie miała zielonego pojęcia, skąd się w nim wzięła i zbiegła na dół do sypialni pani Marii. Łóżko było puste. Biegła za żałosnym wyciem Marsa. Był przed domem. Siedział przy ławce, przy klęczącym swym panie, który po raz ostatni ułożył swoją głowę na kolanach swojej matki i żałośnie płakał. Zdziwiona spostrzegła, że matka Mirona była kompletnie ubrana, jakby wybierała się na jakąś wystrzałową imprezę. Była elegancka, nawet usta podkreśliła pomadką. W powietrzu unosił się zapach jej ulubionych perfum, który mieszał się z aromatyczną wonią jej ukochanych róż.

— Jak to się stało, Mironie? — zapytała Julia, dziwiąc się, że jeszcze mogła mówić, bo w gardle utknęła jej olbrzymia gula i miała kłopoty z oddychaniem.

Miron dopiero teraz zauważył jej obecność, kiedy dotknęła lekko jego ramienia.

— Nie wiem. Obudził mnie przed chwilą Mars. Zawodził tak głośno i przejmująco, że obudził pewnie całe osiedle — mówił przez łzy, których nie zamierzał ukrywać.

— Nie rozumiem, jak mogłam zaspać. Zawsze wstaję tak wcześnie. Wprost nie mogę uwierzyć, że sama się przyszykowała na to ostatnie odejście. Skąd miała siłę, aby wziąć prysznic i się ubrać? — zdziwiła się Julia, patrząc na zmarłą kobietę, która wraz z odejściem zabrała cząstkę ich serca.

— Nic nie słyszałem. Zauważyłem tylko mokry ręcznik na krześle i wilgotny szlafrok, stąd wiem, że była w łazience.

— Mironie, tak bardzo mi przykro. Lubiłam twoją matkę. Miałam nadzieję, że wyjdzie z tego. Była moją najlepszą przyjaciółką.

— Wiem. Zawsze miała o tobie dobre zdanie.

— Chyba powinniśmy zawiadomić doktora Sobieraja, aby stwierdził zgon. A potem księdza, by zamówić mszę żałobną i zakupić… — nie mogło przejść jej przez gardło słowo: trumna.

Miron spojrzał na nią zaskoczony, że o wszystkim pomyślała.

— Wystarczy zadzwonić do domu pogrzebowego, oni wszystko załatwią — powiedział głuchym głosem, od którego krajało się jej serce. — Mam ich wizytówkę. Mama była bardziej przewidująca od nas i to dużo wcześniej. Leży w notesie przy telefonie.

— Zanim to zrobisz, zadzwoń do ojca, ja zawiadomię doktora Sobieraja, a potem Michała.

— Dziękuję, Julio.

— Nie ma za co. Jesteśmy przecież przyjaciółmi. Prawda?

Miron skinął głową z nikłym uśmiechem, puścił rękę swojej matki, którą przez cały czas rozmowy kurczowo trzymał w swojej dłoni, wyjął z kieszeni spodni komórkę, i zadzwonił do ojca. Odebrał dopiero po kilkunastu dzwonkach.

— Tato, mama nie żyje — powiedział bezbarwnym głosem.

Miron usłyszał głośne chrząknięcie, a potem stłumiony jęk ojca.

— Przyjadę najbliższym samolotem, synu.

5

Ceremonia pogrzebowa Marii Sartowiczowej odbyła się trzy dni później na cmentarzu prawosławnym w Radomiu przy ulicy Warszawskiej, gdzie grzebani byli także katolicy. W maleńkim, ale pięknie odrestaurowanym kościele pod wezwaniem świętego Mikołaja, odprawiane były msze dla wyznawców kościoła prawosławnego, przez tutejszego popa. Za murami tegoż kościoła i cmentarza stał większy, murowany, kościół rzymsko-katolicki, ale był jeszcze w budowie. Dlatego msze odbywały się w drewnianej kaplicy pod wezwaniem Matki Boskiej Bolesnej. Tego dnia kościół wypełniony był po brzegi. Maria Sartowiczowa miała czterdzieści pięć lat. Na jej pogrzebie byli prawie wszyscy pracownicy szkoły, w której pracowała na etacie psychologa, pracownicy poradni psychologiczno-pedagogicznej, gdzie była doradcą i mieszkańcy osiedla. Julia z Michałem szli w kondukcie tuż za Mironem i jego ojcem. Obaj byli w nie najlepszej formie. Ona z bratem mieli podobne doświadczenie już za sobą, tylko że wtedy szli za dwiema trumnami, w których byli ich rodzice. Niechętnie wracali pamięcią do tamtych dni. Po skończonej ceremonii pogrzebowej, obydwoje zostali zaproszeni przez Mirona na stypę, która miała odbyć się w ich posiadłości.

— Zapraszam was. Ojciec zamówił catering, włącznie z obsługą. Będzie kilku znajomych rodziców i paru kolegów z zakładu ojca i mamy — powiedział Miron nieswoim głosem. Widać było po nim, że był przybity śmiercią matki.

— Naprawdę tego chcesz? — zapytał Michał.

— Jesteście moimi, jedynymi przyjaciółmi. Byłoby nam z ojcem bardzo miło, gdybyście przyszli.

— W takim razie, chętnie przyjdziemy — zgodził się Michał.

— Nigdzie nie pójdziecie, pojedziemy razem. Zapraszam do naszego samochodu. — Miron wskazał na parking przy kościele. Po chwili otworzył drzwi najpierw przed Julią, a potem Michałowi, który usiadł obok jego milczącego ojca.

Julia przesunęła się w stronę okna. Miron usiadł obok niej. Bezceremonialnie ujął jej dłoń i trzymał dotąd, dopóki nie podjechali pod ich dom. Wszyscy milczeli, jakby słowa były teraz najmniej ważne. Na każdym z nich piętno cierpienia było tak widoczne, że nikt nie śmiał nawiązywać z nimi rozmowy, oprócz składanych na cmentarzu kondolencji. Kwadrans potem znaleźli się pod domem.

Wszystkie samochody gości zostały przed bramą posesji Sartowiczów. Jeden z pracowników cateringu stał przy wejściu do ogrodu i wskazywał, dokąd żałobnicy mają się kierować. Ponieważ była piękna, słoneczna pogoda, stoły nakryte białymi obrusami ustawiono u podnóża tarasu. Kilku kelnerów ubranych na czarno-biało, uwijało się przy pierwszych gościach. Miron podstawił krzesło Julii, a potem sam przysiadł się do stolika.

— Miało być tylko kilka osób, a tu jest chyba z dwadzieścia parę — zauważyła Julia, dyskretnie zerkając, na siedzących przy stołach czarnowłosych mężczyzn o smagłej cerze i ciemnych oczach.

— Ojciec w ten sposób chciał uczcić pamięć mamy. Choć najchętniej zamknąłby się zaraz po pogrzebie w swoim gabinecie i nikogo do siebie nie dopuszczał, nawet mnie — odparł Miron, rozglądając się po twarzach gości.

— Nie interesuje go, jak się czujesz? Zostawi cię tak samemu sobie? — zdziwiła się Julia.

— Musi zakończyć transakcję handlową, która dla ich koncernu jest na wagę złota. Ma przynieść im w przyszłym roku krocie — wyjaśnił.

— Nikt nie może go zastąpić? — zapytał Michał.

— Na zachodnią Europę jest tylko ich dwóch. Ojciec włada dobrze hiszpańskim, więc wysłali jego, bo drugi zachorował. A poza tym, o czym ja bym z nim rozmawiał? Będąc w szpitalu, miałem cichą nadzieję, że nieco przyhamował, zwolnił tempo, chociażby ze względu na chorą matkę. Ale gdzie tam, sami widzicie. Praca, praca i jeszcze raz praca. Słyszę, że nawet teraz rozmawiają na temat kontraktu hiszpańskiego. Mogliby sobie dzisiaj darować… — parsknął Miron, patrząc na rozmawiających mężczyzn.

— Sam powiedziałeś, że to ważna transakcja. — Michał próbował stanąć w obronie Sartowicza.

— Dzisiejszy dzień jest ważniejszy od jakiegoś tam kontraktu.

— Nasza mama zawsze nam powtarzała, że na każdy kłopot najlepsza jest praca. Pewnie twój ojciec wychodzi z tego samego założenia — dodała od siebie Julia.

Miron zrozumiał aluzję Julii. Uśmiechnął się i spojrzał na suto zastawiony stół.

— Może masz rację. Zjedźmy coś. Dopiero teraz poczułem, jaki jestem głodny. Przez dwa dni, nic nie mogło przejść mi przez gardło — wyznał.

— Wcale ci się nie dziwię. My z Julką też chodziliśmy jak struci — przytaknął Michał.

— Nawet nie wiesz, jak bardzo zabolało mnie odejście twojej matki. Była osobą, z którą mogłam szczerze porozmawiać, tak od serca — głos Julii lekko zadrżał.

— Znam to. Każde spotkanie z mamą było mi bardzo drogie. Tak łatwo było z nią rozmawiać, praktycznie o wszystkim. No, może poza jedną sprawą — uśmiechnął się do swoich wspomnień.

— Była psychologiem, dlatego miała łatwość nawiązywania z ludźmi kontaktu — przyznał Michał z uśmiechem.

— Była zabawna. Nie była wyśmienitą kucharką, w szczególności w pieczeniu ciast, ale, gdy coś jej wyszło, cieszyła się jak dziecko. Z początku z ojcem nas to bawiło, ale z biegiem lat i nam udzielała się ta spontaniczna, prawie dzika radość. Potrafiła się śmiać z samej siebie.

Umilkli, każde z nich roztrząsało w pamięci jakiejś wspomnienie o pani Marii. Podjechał do nich kelner z wózkiem, na którym stały talerze i wazy z zupą.

Zjedli zupę kremową z młodej botwiny z jajkiem i grzankami. Na drugie danie podano sznycel z młodymi ziemniaczkami i mizerią, do którego zaserwowano czerwone, lekko schłodzone wino. W menu deseru był sernik, szarlotka, sałatka owocowa i lody. Z mnóstwa przystawek Julia wybrała kilka maleńkich tartinek z łososiem i kilka przystawek podanych na liściach cykorii. Wędlinę konspiracyjnie zawinęła w serwetkę dla Marsa. Pierwszy podniósł się Miron.

— Przepraszam was. Nie odchodźcie, powiem tylko ojcu, aby się z nimi rozliczył, wtedy sobie szybciej pójdą, a my spokojnie posiedzimy przy winku i porozmawiamy — zwrócił się do Michała i Julii ściszonym głosem.

Miron na chwilę znikł im z oczu. Dopiero po jakimś czasie zobaczyli go w towarzystwie ojca i szefa obsługi. Widać, że kończyli już swoją pracę, bo niektórzy goście, dziękowali gospodarzowi, po raz ostatni złożyli mu kondolencje, i porozchodzili się do swoich samochodów, by dłużej nie blokować osiedlowej drogi. Na końcu odjechali do hotelu zagraniczni goście. Następnego dnia mieli wracać do kraju wraz z Sartowiczem. Z obsługi zostali tylko dwaj mężczyźni, którzy wynosili już wypożyczone stoły do podstawionego samochodu. Plac przed domem opustoszał. Na tarasie został tylko jeden drewniany stół, który stał przez całe lato wraz z kompletem masywnych krzeseł i niewielką kanapą obitą podobnie jak i krzesła rudą skórą. Miron z pomocą Julii i Michała nietknięte półmiski z zakąskami schowali do lodówki, a nieotwarte wina zanieśli do piwniczki. Stypa się skończyła. Z gości zostali tylko oni dwoje.

— Panie Danielu, może usiądzie pan z nami i wreszcie odpocznie? — zaproponował Michał, wstając od stołu na widok Sartowicza, który odwiózł gości do hotelu i szedł w stronę domu.

Mężczyzna spojrzał na nich z uśmiechem i przysiadł się do nich z widoczną ulgą. Widać, że ostatnie dni były dla niego ciężkie. Mimo że był wysoki i postawny jak dąb, energia, którą emanował, dzisiaj z niego jakby wyparowała. Miron podał mu kieliszek wina.

— Zauważyłem, że nie wiele zjadłeś. Napij się, poprawi ci się humor — zaproponował, podsuwając ojcu półmisek z przystawkami.

— Dziękuję, bardzo chętnie. Dobrze, że tu jesteś Julio. Maria zostawiła dla ciebie drobny upominek. Zaczekajcie, zaraz wrócę. — Sartowicz po krótkiej chwili wrócił i wręczył Julii podłużne puzderko.

— Co to jest? — zapytała zdziwiona.

— Maria chciała sprezentować ci go na urodziny, ale biedna nie doczekała. To niewielki gest, w porównaniu z tym, co dla niej robiłaś. Wiecie, że ogród był jej konikiem, była z niego bardzo dumna. Niestety siły ją opuściły i nie mogła poświęcić mu tyle czasu, ile chciałaby. Dzięki tobie Julio, ogród nie ucierpiał, wciąż pięknie wygląda. Nawet nasi goście byli pod wielkim wrażeniem. Dobrze Mironie, że wpadłeś na pomysł, by stypę urządzić w naszym ogrodzie, zamiast w lokalu jak sugerowałem.

— Mama pewnie chciałaby, aby przyjęcie odbyło się w ogrodzie.

— Zapewne masz rację. Proszę, otwórz go, Julio. — Sartowicz spojrzał na nią przeciągle, ciekawy reakcji dziewczyny.

— Pomagałam pani Marii z wielką przyjemnością i bezinteresownie. Dlatego nie jest mi pan, nic winien — odezwała się Julia, mierząc go chmurnym spojrzeniem.

— Jednak nalegam, abyś je otworzyła, bo tak życzyła sobie moja żona — nie ustępował.

Gdy otworzyła etui, zachwyciła się jego zawartością. Na czarnym aksamicie leżał długi wisior na złotym łańcuszku, misternie wykonany z akwamaryną w kształcie podłużnego rombu, oprawiony w białe i żółte złoto. Zapewne kosztował majątek.

— Dziękuję. Jest przepiękny, ale nie mogę go przyjąć. Jest zapewne bardzo drogi. Ja pomagałam pani Marii z czystej życzliwości i naprawdę polubiłam pracę w ogrodzie — szepnęła zmieszana, odsuwając od siebie etui.

— Maria kupiła go specjalnie dla ciebie i gdybyś go nie przyjęła, byłaby rozczarowana — powiedział Sartowicz stanowczym głosem, przysuwając aksamitne pudełeczko w jej stronę.

— Ojciec ma rację. Musisz go przyjąć. To prezent od mojej matki. Daj, zawieszę ci go. Do tej małej czarnej, którą masz na sobie, będzie pasował w sam raz — zaofiarował się Miron z uśmiechem, stając tuż za nią.

Z niewielką jej pomocą zawiesił go na jej szczupłej szyi i sam musiał przyznać, że rzeczywiście ładnie w nim wyglądała. Dotknęła go koniuszkami palców. Był chłodny w dotyku. Błękit kamienia, rozjaśnił jej twarz i ładnie się komponował z kolorem jej oczu.

— Do twarzy ci w nim, Julio — pochwalił Sartowicz.

— Rzeczywiście wygląda na tobie pięknie — przyznał brat, z dumą spoglądając na siostrę, która w tym momencie spiekła raka.

— Dziękuję. Sądzę, że nie tylko na mnie wygląda tak pięknie, on sam w sobie jest cudowny — odparła skromnie.

— Michał i tata mają rację, mówiąc, że wyglądasz w nim uroczo — powiedział Miron, patrząc na nią z podziwem, nie dla samego medalionu, który zwisał jej z pełnych piersi, tylko ze względu na jej onieśmielenie. Nie znał jej z tej strony. Zawsze uważał ją za przebojową dziewczynę, która nie pozwoliła sobie w kaszę dmuchać, ale nigdy nie widział jej aż tak zażenowanej, gdy zaczęli prawić jej komplementy. Zamiast być zadowoloną, była speszona. Takiej jej jeszcze nie znał.

Julia nie znosiła, kiedy ktoś na nią zwracał szczególną uwagę, bo ją to krępowało. Odwróciła twarz od Mirona, który zbyt natarczywie jej się przyglądał.

— Dziękuję, choć powtarzam, że nie było to konieczne. Przy okazji pana zapytam, czy mam zwrócić klucze od waszego domu? — zapytała, chcąc zmienić temat. — Przyniosłam je ze sobą, oto one — wyjęła z torebki pęk kluczy i położyła na stole.

— Ależ skądże. Nie musisz ich nam oddawać. Każdy z nas ma swój komplet. Możesz wchodzić do naszego ogrodu i domu, kiedy ci się tylko podoba. Ja częściej przebywam poza domem, Miron od października wróci do Krakowa. Byłoby nawet bezpieczniej, gdybyś czasem nocowała w naszym domu, aby ludzie nie myśleli, że nikt w nim nie mieszka. Co ty na to, Julio?

— Nie mam nic przeciwko temu. Dzięki pani Marii polubiłam pracę w ogrodzie i zrobię wszystko, aby zawsze wyglądał tak pięknie jak dzisiaj — powiedziała z błyskiem w oczach.

Sartowicz patrzył na nią z uznaniem.

— Wiem, ale nie możemy cię wykorzystywać. Przy najbliższej okazji porozmawiamy o twoim wynagrodzeniu. — Ton jego głosu był stanowczy.

— Przecież pan wie, że robię to z czystej przyjemności i nie chcę za to żadnej zapłaty. Już otrzymałam od pana ten piękny suwenir.

— Niestety nie zgadzam się z tobą, Julio, ale tak jak obiecałem wcześniej, porozmawiamy o tym innym razem, a teraz chciałbym z wami panowie porozmawiać. Wasz obóz nie wypalił wiadomo z jakiego powodu, ale obecnie sytuacja radykalnie się zmieniła. Dlatego proponuję wam go teraz.

— Prawdę powiedziawszy, wcale nie miałem ochoty jechać na Majorkę. Przepraszam cię Michale. Tego dnia źle się czułem i nie byłem sobą, plotłem wtedy trzy po trzy. Choroba mamy źle wpłynęła na nas wszystkich. Przerosła mnie ta sytuacja. Nie potrafiłem zapanować nad emocjami. Wtedy niepotrzebnie sięgnąłem po alkohol. Zresztą sami wiecie, jak się to dla mnie skończyło. Jeśli poczułeś się dotknięty, przepraszam cię — wyznał szczerze, wyciągając na zgodę rękę.

Michał uścisnął jego dłoń. Uśmiechnęli się do siebie i poklepali w przyjacielskim geście po ramieniu. Sartowicz patrzył na nich z szerokim uśmiechem, pełnym zadowolenia. Jego syn nabierał ogłady. Przyjaźń z Michałem i Julią, powoli dawała efekty. Był wdzięczny dziewczynie, również za to, że pomagała jego żonie. Bo jego, można było tylko spotkać w gabinecie, nawet ostatnio w nim spał. Praca pochłaniała go całego. Nie miał czasu dla rodziny. Teraz tego żałował. Pocieszała go myśl, że jego syn, kiedy wróci między zajęciami do domu, nie zastanie go pustego. Maria miała rację, że dziewczyna była wyjątkowa. Była nie tylko ładna, ale i pracowita. Dobre wychowanie wyzierało nie tylko z jej ładnych oczu, ale ze sposobu, w jaki się nosiła, po wysławianiu się i stosunku do swego brata, jego syna czy do niego samego. Była młodą i wartościową kobietą. Maria zawsze wypowiadała się o niej ciepło. Na dowód tego ofiarowała jej piękny wisior, który do niej pasował. Sam miał ochotę jej coś kupić, za pomoc przy Marii, ale czuł się niezręcznie z powodu jej samej. Była osobą wrażliwą i nawet nie wiedział, jak sprawić jej przyjemność, jednocześnie jej nie urażając.

— Jeśli wasze plany się nie zmieniły, możecie jechać na obóz choćby jutro — zaproponował, odrywając od dziewczyny wzrok.

— Co ty na to? — zwrócił się Miron do przyjaciela.

— Wiesz, że było to moim marzeniem. Bardzo chętnie skorzystam z waszego zaproszenia. Po to między innymi wyrobiłem sobie paszport.

— A ty, Julio, gdzie zamierzasz spędzić te wakacje? — zapytał Sartowicz, zwracając się do zamyślonej dziewczyny.

Julia uniosła głowę ze zdziwieniem.

— Ja? W domu, oczywiście. W przeciwieństwie do mojego brata jestem domatorką. W domu jest tyle prac do zrobienia. Właśnie zamierzałam odnowić swój pokój, choć nie mam o tym najmniejszego pojęcia, ale farbę i szpachlę gipsową już kupiłam. A wypoczywać będę w waszym ogrodzie, zawsze daje mi on mnóstwo satysfakcji. Przy okazji się opalę. Mars będzie mi towarzyszył. Z nim będą u was bezpieczna.

— Tylko uważaj z tym słońcem. Mama o tej porze roku nie zdejmowała z głowy słomianego kapelusza. Mówię tak na wszelki wypadek — przestrzegł ją Miron.

— Będę uważała. Nie obawiaj się. Nie dostanę udaru — odparła ze śmiechem na widok psa, który usłyszał swoje imię i przybiegł do nich, merdając ogonem.

— Sami zobaczcie, jak się do mnie łasi. Pewnie podsłuchał naszą rozmowę i zrozumiał, że podczas nieobecności jego pana, ja będę się nim zajmowała. Byłeś grzeczny? Chyba nie goniłeś znowu za wiewiórkami? — zagadnęła psa, tarmosząc go za ucho.

Mars cicho zaskomlał i podał jej usłużnie łapę.

— Przemyciłam coś dla ciebie. Zobacz. — Wyjęła z torby serwetkę, na której leżało kilka korzennych ciasteczek. Proszę. — Nie musiała mu powtarzać tego dwa razy. Delikatnie wziął do pyska jedno ciastko, a potem następne, aż w końcu zjadł je wszystkie.

— Widzę, że nie tylko jego ujęłaś za serce — spostrzegł z uśmiechem Daniel.

— Łasi się do mnie, bo wie, że nie potrafię mu odmówić — odparła z roześmianymi oczami.

— Mars, jak mogłeś mnie zdradzić za ciasteczka. Trzeba było mnie poprosić, ja też bym ci dał. Chodź, musimy się nieco rozruszać! — zawołał psa i ruszył w stronę alejki, gdzie rosły wysokie sosny i dęby. — Julio, masz ochotę na spacer? — zapytał Miron, odwracając się w jej stronę.

— Chętnie. Nie mogłam się oprzeć tym pysznym kanapeczkom z łososiem i teraz czuję się, jakbym ważyła tonę. Zazwyczaj nie jem tyle — usprawiedliwiła się, wstając od stołu. — Przepraszam, zaraz wrócimy. Michale, tylko nie pij. Nie zapominaj, że alkohol ci nie służy — ostrzegła, grożąc mu palcem.

— Masz dobrego anioła stróża, Michale. Niestety ja także muszę cię opuścić, bo jutro z samego rana mam odebrać moich gości z hotelu. Potem Warszawa i lot do Barcelony. Muszę wcześnie się położyć i zregenerować siły. Ostatnie dni były dla nas wszystkich wyczerpujące. — Sartowicz sięgnął po szklankę wody mineralnej. Wypił całą jej zawartość, dopiero potem podniósł się ociężale z krzesła i ruszył w stronę otwartych drzwi tarasu, które prowadziły do salonu. Na chwilę się zatrzymał przed Michałem.

— Panie Danielu, warto tak oddawać się całkowicie pracy? — zapytał go po chwili, kiedy spostrzegł znużenie na twarzy gospodarza. — Może już nadszedł czas, by nieco zwolnić tempo? Zdrowie i życie mamy jedno — odezwał się Michał, patrząc na Sartowicza, który tego dnia był wyjątkowo przygnębiony śmiercią żony, dzisiejszym pogrzebem, i że znowu musiał opuścić syna, z którym tak naprawdę nie miał czasu porozmawiać o zaistniałej sytuacji.

— Wejdźmy do środka. Za chwilę komary zjedzą nas żywcem — odparł Sartowicz i wszedł do domu. — Dziękuję ci za wszystko, Michale. Ten obóz, na który się wybieracie, dobrze wam obu zrobi — powiedział, zamykając za nim oszklone drzwi. — Ja niestety muszę wyjechać na kilka dni, by skończyć negocjacje. Jak tylko podpiszę z kontrahentami umowę, wrócę. Też chciałbym odpocząć od tego kosmicznego pędu.

Michał wszedł do salonu i od razu poszukał wzrokiem kanapy. Nie pytając nawet gospodarza o zgodę, zdjął marynarkę, buty i ułożył się na niej wygodnie.

— Właśnie zamierzałem ci to zaproponować — uśmiechnął się gospodarz na widok Michała, który podwinął ręce pod głowę i zamierzał złapać drzemkę.

— Oni zapewne nie wrócą tak szybko — odparł cicho Michał. — Proszę się nie martwić. Miron jest w dobrych rękach. Rozmowa z Julką poprawi mu nastrój.

— Jak ty dobrze go znasz, chłopcze — westchnął Sartowicz. — Nie martwię się o Mirona, bo ma wspaniałego przyjaciela.

Nie usłyszał już odpowiedzi, bo Michał zasnął. Daniel sięgnął do pawlacza po koc, wyjął go z pokrowca i przykrył nim chłopaka. Zamknął drzwi tarasu i uchylił okno z moskitierą.

— Śpij dobrze, mały — powiedział i w tej chwili sobie uświadomił, że tak ich nazywał, zanim stali się mężczyznami.

x

Wieczór był piękny i ciepły. Na niebie migotały gwiazdy, księżyc oświetlał wąskie alejki ich ogrodu, który spowijała teraz błoga cisza. Mars biegł przed nimi truchtem i nasłuchiwał. Uszy mu sterczały, ogon wyprężał, jakby gotował się do skoku na niespodziewanego intruza.

— Gdyby nie przykre doświadczenia, których los nam nie szczędzi, świat byłby cudowny. Prawda? — zapytała Julia, spoglądając na Mirona ze zrozumieniem.

— Mama ostatnio wiele mówiła o śmierci. Chwilami z tego powodu byłem na nią bardzo zły. Wtedy nie rozumiałem, że powoli przygotowywała mnie na tę okoliczność.

— Twoja mama była cudowną osobą. Będzie mi jej brakowało. Miała niesamowite poczucie humoru, a przy tym piękną duszę. Nigdy nie mówiła źle o innych. Kochała ludzi, nawet tych, którzy nie zasługiwali na jej sympatię. Zawsze stawała w ich obronie, usprawiedliwiając ich. Mówiła, że każdy zasługuje na jeszcze jedną szansę.

Miron spojrzał na nią pytająco, nie rozumiejąc, kogo miała na myśli.

— Pamiętasz psa waszych sąsiadów? Tego, co nieustannie nocami wył, aż słychać było go na całym osiedlu?

— Rzeczywiście jego wycie było tak przejmujące, że matka nie wytrzymała i któregoś dnia poszła do nich na skargę.

— To nie była skarga na niego. Okazało się, że pies był bardzo chory. Cierpiał na raka żołądka. Sąsiadów nie stać było na weterynarza, więc twoja matka z własnej inicjatywy wezwała go. Lekarz zabrał go do kliniki i zoperował. Ale było już za późno, aby nie przedłużać jego bólu, weterynarz uśpił psa.

— Miała dobre, wrażliwe serce. Ojciec czasem nie rozumiał jej. Dopiero niedawno pojął, że zachowywał się wobec nas egoistycznie, myśląc wyłącznie o zarabianiu pieniędzy. Wiesz, że zazdrościłem wam… — Miron zawahał się przez chwilę.

— Czego?

— Tej relacji między wami. Tworzyliście wspaniałą rodzinę, wasi rodzice zawsze mieli dla was czas, czego nie mogłem, powiedzieć o własnym ojcu. I tej atmosfery między wami.

— Często brakuje mi mamy. Może, dlatego tak lgnęłam do twojej, bo przypominała mi moją?

— Będzie mi jej brakowało — powiedział cicho i bezwiednie chwycił ją za rękę.

Julia oddała mu uścisk.

— Mironie, zrobisz coś dla mnie? — zapytała nieoczekiwanie.

— Co tylko zechcesz… — urwał stremowany, bo powiedział to ze zbytnim entuzjazmem.

— Pójdziesz ze mną do mojego domu? Chciałabym się przebrać w coś mniej krępującego, a poza tym, nie chciałabym poplamić mojej, nowej sukienki.

— W spodnie i bluzeczkę? Zgadłem?

— Mhm.

— Spacer po osiedlu dla Marsa będzie nowym doświadczeniem. Załóż mu tylko smycz.

— Tak zamierzałem zrobić.

Do bloku, w którym mieszkała Julia doszli w parę minut. Kiedy wchodzili do klatki, minął ich sąsiad z psem z parteru, takiej samej rasy co Mars. Musieli się zatrzymać wszyscy, bo psy zaczęły się obwąchiwać, przymilać do siebie, wydawać z siebie dźwięki, które przypominały najzwyczajniej psie zaloty.

— No nie. Najwidoczniej spodobali się sobie. Julio, musisz wejść na górę sama. My zostaniemy pod klatką. Zbytnio ich do siebie ciągnie i niepotrzebnie narobią hałasu.

— Miłość od pierwszego spojrzenia? — zaśmiał się sąsiad. — Jak się wabi pana pies?

— Mars.

— A to jest, Luna.

Julia wbiegła na schody pierwszego piętra, cicho się śmiejąc pod nosem. Otworzyła mieszkanie i weszła od razu do swojego pokoju. Zdjęła z szyi medalion, schowała etui do kasetki, a sukienkę zawiesiła na wieszaku w szafie. Odświeżyła się, a potem szybko przebrała w swoje ulubione, bawełniane, szare spodnie do kostek i bluzeczkę jedwabną w zielonym kolorze, z kołnierzykiem i krótkim rękawkiem. Na nogi włożyła białe sandały. Spojrzała w lustro. Nie zastanawiając się długo, rozwiązała spięte włosy klamrą i długo je szczotkowała, aż stały się puszyste i mniej skręcone. Sięgały jej za ramiona. W ostatniej chwili zdjęła z wieszaka blezer i nałożyła go na siebie. Pociągnęła usta jasną pomadką i dopiero potem wyszła, wyłączając w korytarzu światło. Zamknęła za sobą drzwi na klucz i zbiegła po schodach, uprzytomniając sobie po drodze, że wystroiła się niepotrzebnie, i Miron pomyśli, że to specjalnie dla niego. A nie chciałaby robić mu nadziei. Przed klatką ich nie było, ale intuicyjnie szła chodnikiem wzdłuż ulicy, gdzie na końcu drogi był niewielki, brzozowy zagajnik.

— Miałem już po ciebie dzwonić. Musimy wracać, bo za chwilę Mars rzuci się na Lunę, która wcale nie ma na to ochoty. Tylko spójrz na niego — zaśmiał się Miron, kurczowo trzymając w obu dłoniach smycz.

Luna w przeciwieństwie do Marsa, jak przykładna dama stała w miejscu i patrzyła na jego umizgi z pobłażaniem, nic sobie z nich nie robiąc.

— Mars zachowuj się ładnie. Spójrz tylko na Lunę i bierz z niej przykład — powiedziała łagodnie do psa.

Mars chyba zrozumiał, bo raptownie się uciszył, podkulił ogon, spojrzał na nią ze zrozumieniem i szarpnął smyczą.

— Masz rację. Wracajmy do domu. Pewnie jutro znowu się spotkacie — pocieszyła go.

Mężczyźni spojrzeli najpierw na nią, a potem na psy i cicho śmiejąc się pod nosem, odeszli każdy w swoją stronę.

— Nie ma to jak kobiecy rozsądek. Nawet pies zrozumiał twoją intencję, Julio — powiedział po chwili Miron, kiedy wyszli na drogę, która wiodła do jego domu.

— Jutro mu wytłumaczę, jak zdobywa się oporne serce kobiety — odparła ze śmiechem.

Miron głośno jej zawtórował.

— Mówisz, jakbyś miała w tym niemałe doświadczenie.

— Wcale nie trzeba mieć doświadczenia, żeby wiedzieć, że ktoś ciebie nie chce.

— Masz rację. Nie trzeba — skwitował krótko.

Doszli do domu w milczeniu. Zauważyli, że drzwi tarasu były już zamknięte, wiec weszli głównym wejściem.

— Tego się właśnie spodziewałam — powiedziała na widok śpiącego Michała.

— Niech śpi. Masz na coś ochotę? — zapytał, prowadząc ją w stronę schodów.

— Napiłabym się tylko zimnej wody — odparła, podążając za nim.

— Nie jesteś senna?

— Nie. Nie jestem — odparła już w jego pokoju, podchodząc do okna, z którego rozpościerał się widok na ogród, który nawet w tej chwili był widoczny w całej swej okazałości. Oświetlała go dodatkowo miejska latarnia. Przez otwarte okno dochodził upajający, słodki zapach kwitnących kwiatów, w którym niepodzielnie królowały róże pani Marii.

— Zrobię wszystko, aby wasz ogród nie zmienił swojej szaty i wyglądał nadal tak pięknie jak dzisiaj — obiecała po raz drugi. — Twoja mama oddawała mu każdego dnia cząstkę swojego serca.

Miron stanął tuż za nią i objął ją wpół. Julia zamarła, ale nie próbowała się wyrwać z jego ramion. Czuła się w nich bezpiecznie, przynajmniej na razie.

— Wiem. Słyszałem, jak jej to obiecałaś. Wiem także, że z reguły dotrzymujesz słowa. Ale teraz myślę, zupełnie o czymś innym. A właściwie nie o czym, tylko o kim.

— A więc, o kim teraz myślisz?

— O tobie. Jak ty to robisz, że przy tobie czuję się jak nieopierzony i nieokrzesany młodzik? Sprawiasz wrażenie, że chciałbym przebywać w twoim towarzystwie jak najdłużej. Nawet zwykły spacer z tobą sprawia mi przyjemność. Jest mi z tobą dobrze, jak z nikim innym. Czy to nie dziwne, mówić to w dniu pogrzebu swojej matki? A przecież kochałem ją ponad życie — wyznał z drżeniem w głosie, uciekając przed nią wzrokiem.

— Nie, Mironie to nie jest dziwne, ale normalny odruch samoobrony, kiedy najbliższa osoba od nas odchodzi, szukamy wtedy wsparcia u przyjaciół.

Miron cicho westchnął i objął ją mocno ramionami, jakby chciał zatrzymać ją w nich na zawsze. Nie odsunęła go. Pozwoliła, żeby się do niej przytulił.

— Nie wstydź się i płacz. Łzy ukoją twój ból — poradziła po przyjacielsku, gładząc go po plecach. I zapłakał jak małe dziecko w ramionach matki.

x

Daniel obudził się późnym rankiem, niewyspany i sfrustrowany. Zazwyczaj wstawał o piątej rano. Miał wtedy czas na prysznic, śniadanie i przemyślenia. Po pogrzebie żony nadal czuł złość na nią, na siebie, na cały świat, że spotkało to właśnie jego. Mieli z Marią przed sobą wiele wspólnych planów. I żaden teraz się nie ziści. Wszystko co robił, robił z myślą o swojej rodzinie. Teraz nic nie miało sensu. Stracił ochotę do wszystkiego. Wziął letni prysznic, ubrał się, zaparzył kawę w ekspresie i wyszedł przed dom. Usiadł na ławce przed domem i spojrzał przed siebie. Przed nim rozciągał się ogrodowy pejzaż kolorowych kwiatów i wymyślnych krzewów. Upajały nie tylko swoim cudownym, kojącym widokiem, ale niepowtarzalnymi zapachami. Oczami wyobraźni zobaczył Marię, pochyloną nad jednym z krzewów, który wymagał szczególnej pielęgnacji. Często odpoczywała, a kiedy prosił ją, aby wzięła przeciwbólowy lek, który był z dodatkiem morfiny, wzbraniała się przed nim i mówiła, że jej róże leczą ją skuteczniej, bo odchodziła z tego świata w pełni świadoma. Nie chciała odejść we śnie. I tak się stało. Umarła, patrząc na swój piękny ogród, na dzieło swoich rąk. Była bardzo pracowita. Kochał ją ponad wszystko, podobnie, jak swego syna. Zastanawiał się teraz nad życiem, które prowadził przez ostatnie lata, pełne stresów i poświęcenia. Czy było tego warte? Czy w pełni je przeżył? Umiał zadbać o swoją rodzinę, ale, czy dostatecznie dużo poświęcił jej czasu i miłości? Z pewnością nie. Jednocześnie uświadomił sobie, że nie potrafił robić nic innego. Było mu źle z tą świadomością, ale nie potrafił nic na to poradzić. Wspiął się na wyżyny kariery i traktował ją jak życiowe wyzwanie. Teraz był na samym jej szczycie, ale, czy do końca spełniony? Miał piękny dom, syna i karierę, która była niczym zazdrosna kochanka, dla której stracił już serce, bo odebrała mu kochaną kobietę. Bez tej adrenaliny, którą zawsze czuł już od rana, patrzył na dzieło Marii. Widok kolorowych kwiatów działał na niego pobudzająco, ale nie dzisiaj. Popijając kawę, patrzył na uśpiony ogród. Pomarańczowe słońce jeszcze wisiało między wierzchołkami drzew, za kilka godzin miało ukazać się w pełni na tle błękitnego nieba. Poranek był rześki, dzień zapowiadał się słoneczny i pogodny. Tylko w jego sercu, niczym zadra, był smutek i żal, którego nie umiał się pozbyć. Wypił ostatni łyk czarnej kawy, ale nie chciał wracać do gabinetu, w którym czekała na niego praca. Najpierw zamierzał zrealizować kilka połączeń telefonicznych, potem miał odebrać gości z hotelu, razem mieli pojechać do Warszawy, a potem do Barcelony. Stracił już do tego serce. Nie miał ochoty na ten wyjazd. Najchętniej wróciłby do sypialni, która dawno temu przestała być ich wspólną i odespałby zaległe noce. Po raz ostatni chciał przytulić się do poduszki, by poczuć zapach Marii. Jego zamyślenie przerwał gwizdek gotującej się wody. Zdawało mu się, że wyłączył gaz, miał się już podnieść, kiedy w drzwiach stanęła Julia z filiżanką kawy, dobry duszek ich domu.

— Dzień dobry, panie Danielu — przywitała go, siadając obok niego. Na stole przed nim pojawił się talerz ze smacznymi zakąskami, które zostały ze stypy.

— Dzień dobry, Julio — chciał dostosować się do pogodnego głosu dziewczyny, ale nie był pewien, czy mu się to udało. — Widzę, że byłaś już w domu? — zauważył, że zamiast sukienki miała na sobie spodnie i bluzeczkę z krótkim rękawkiem.

— Wczoraj wieczorem, kiedy byliśmy z Mironem na spacerze, wstąpiłam do domu i się przebrałam. Przegadaliśmy prawie całą noc, a potem usnęliśmy w fotelach. Muszę panu coś w zaufaniu powiedzieć — powiedziała konspiracyjnym głosem.

— Co takiego? — Daniel spojrzał na dziewczynę z widocznym zainteresowaniem.

— Mars zapałał gwałtownym uczuciem do pewnej panienki z mojej klatki. Wabi się, Luna. Kiedy ja byłam na górze w swoim mieszkaniu i się przebierałam, psy zdążyły się ze sobą zaznajomić. Gdyby ich pan zobaczył, Mars nie tracił czasu na podchody, od razu ruszył w konkury z wdziękiem niekrzesanego byka. Dlatego Luna była nieprzejednana w swoim uporze, jak dobrze ułożona panienka. Obiecałam Marsowi, że dzisiaj pójdziemy znowu na spacer po osiedlu. Podpowiem mu, że jednak tak otwarte zaloty, nie są w dobrym tonie. Musi o nią trochę zabiegać jak mężczyzna o kobietę. Mam rację? — zapytała z czarującym uśmiechem.

Daniel nie mógł się powstrzymać i wybuchnął gromkim śmiechem, aż łzy radości popłynęły mu po policzkach.

— Masz, moja droga, masz… — odparł, ocierając łzy.

— Cieszę się, że poprawił się panu nastrój. Pańska żona z pewnością by sobie tego nie życzyła. Proszę nie zapominać, że melancholia doprowadza człowieka do depresji, a przecież nie jest pan mięczakiem. Jest pan tego typu mężczyzną, który nigdy nie płacze i dzisiaj ma pan przed sobą ważną misję do spełnienia. A potem, kto wie, może bardziej spodoba się panu uczenie młodszej kadry, niż jeżdżenie po Europie i zdobywanie potencjalnych kontrahentów? W dobie internetu wiele można zdziałać, siedząc za biurkiem. — Julia mówiąc to, patrzyła Sartowiczowi w twarz, po której przechodziły wszystkie emocje, które nietrudno było odgadnąć.

W tej samej chwili poczuł żal, smutek i wielkie rozczarowanie, że na swój sposób przegrał życie, choć były w nim wielkie sukcesy, ale i sromotne porażki.

Po jego twarzy przemknął cień uśmiechu, nikły, ale był to pierwszy symptom radości, która poruszyła go, ożywiając odległe wspomnienie.

6

Miron siedział na parapecie okna i przysłuchiwał się rozmowie ojca z Julią. Mało brakowało, aby zdradził swoją obecność, wtórując ojcu śmiechem. To była cała Julia. Umiała pocieszyć człowieka w najmniej oczekiwanym dla niego momencie. Postanowił wziąć prysznic i dołączyć do nich. Chciał spotkać się z ojcem przed jego wyjazdem i pożegnać, Bóg wie na ile tygodni czy miesięcy. Miał szczęście, gdy nalewał z dzbanka kawę do kubka, ojciec właśnie wchodził do salonu w towarzystwie uśmiechniętej Julii.

— Witaj synu! Jak się czujesz? — przywitał go zadowolony.

— Przegadaliśmy z Julią prawie całą noc. Zasnęliśmy w fotelach. Teraz odczuwam wszystkie kości. Cześć Jula! — zwrócił się do dziewczyny, która bawiła się z psem.

— Cześć!

— Czuję się tak, jakby przejechał po mnie walec, ale zmęczenie odeśpię później.

Miron już dawno nie widział ojca w tak dobrym nastroju. Ojciec był ubrany w czarne dżinsy i czarną, slimowaną koszulę z podwiniętymi rękawami do łokcia, która ciasno przylegała do jego muskularnego ciała, i podkreślała jego szczupłą talię. Miał ciemną opaleniznę, czarna koszula jeszcze bardziej ją podkreślała. Obcisłe rękawy koszuli uwydatniały umięśnione ramiona. Zawsze się zastanawiał, gdzie ojciec wyrobił sobie takie muskuły. Przydługie, zaczesane do tyłu włosy jeszcze nie zdążyły mu wyschnąć po prysznicu. Przyjrzał się ojcu dokładniej. Choroba i śmierć matki, i na nim zostawiła swoje piętno, miał podkrążone oczy, a prosty nos, jakby się wydłużył, policzki lekko zapadły, uwidaczniając jeszcze bardziej wysokie kości policzkowe, które zdradzały jego władczy charakter. Ciemne łuki brwi częściej marszczyły się w jedną linię. Dzisiaj się zdecydowanie podniosły, ukazując ich prawdziwy kształt. Dawno się nie śmiał tak radośnie jak tego poranka. Dobre samopoczucie zawdzięczał Julii, która działała na nich wszystkich kojąco, jak balsam na świeżą ranę.

— A ty, jak się czujesz, tato?

— Julia poprawiła mi samopoczucie. I wiesz co? Zasugerowała mi coś bardzo mądrego, co może wywrócić moje życie do góry nogami, ale podczas lotu będę miał czas, aby to przeanalizować.

— Moja siostra jest specem od dobrych pomysłów — odparł ze śmiechem Michał, którego obudziła głośna rozmowa i zapach świeżo parzonej kawy. — Dam ci siostro jeden uśmiech za jeden łyk kawy — zwrócił się do Julii zaspanym głosem. — Dzień dobry, wszystkim. Przepraszam, ale przysnąłem, czekając na wasze przyjście. Czy coś ważnego mnie ominęło?

— Przegapiłeś bardzo istotne wydarzenie, mój drogi. W życiu Marsa zaszły poważne zmiany. Biedak zadurzył się w naszej Lunie z parteru.

— O! W końcu trafiła kosa na kamień — powiedział ze śmiechem Michał.

— Dlaczego tak sądzisz? — zdziwił się Daniel.

— Bo do tej pory Marsa nie interesowała żadna panienka, choć wszystkie były dobrej rasy i z długim rodowodem. Już myśleliśmy z Mironem, że wasz pies jest gejem! — Michała nie opuszczał dobry humor. Wszyscy zawtórowali mu gromkim śmiechem.

— Tak, zdecydowanie musimy stanąć na wysokości zadania i poprawić jego nastrój — orzekł jego właściciel, gładząc go po grzbiecie.

Mars w podzięce za jego słowa liznął go po twarzy.

— No dosyć już tych czułości, mój panie — wzdrygnął się Miron, odchylając do tyłu głowę. — Jak się dobrze postarasz, będziesz miał Lunę. Ja zdecydowanie wolę, gdy całują mnie dziewczyny!

— O, zgadzam się z tobą w zupełności! — zauważyła Julia ze śmiechem.

Daniel usłyszał w głosie dziewczyny nutkę rozbawienia. Była śliczna, kiedy się uśmiechała. Żałował, że musiał wyjeżdżać właśnie teraz, kiedy lato było w pełnej krasie, a jego syn przygnębiony śmiercią matki. Ogród jego żony przyciągał go jak magnes. Wzbudzał w nim niepohamowane żądze i przywoływał niechciane obrazy. Przez chwilę poczuł w sobie ten znany entuzjazm i werwę, ale opanowała go także niezmierna ciekawość, czy w niej została choć cząstka wspomnień z tamtego pamiętnego lata. Bo on to zdarzenie zepchnął do najgłębszej podświadomości, nie chcąc o niej myśleć, bo była dla niego zakazanym owocem. Tym bardziej że do końca nie był pewny, czy zauważyła go wtedy, czy tylko słyszała, jak beształ swojego syna za podglądanie, gdy brała prysznic. Nigdy z synem nie wracali do tego tematu. Obaj udali, że nie było powodu do roztrząsania tego epizodu, że to była zwykła ciekawość ze strony jego syna, którego zaczęła interesować płeć odmienna. Dla niego tamto zdarzenie sprzed lat było tematem tabu, zamkniętym na cztery spusty.

— Musicie mnie koniecznie powiadomić o efekcie zalotów Marsa z Luną, bo czuję, że te randki skończą się miłymi wydarzeniami. Szkoda, że muszę dzisiaj wyjechać, aż żal mi was opuszczać. Tak miło się z wami rozmawia — powiedział Daniel z prawdziwym żalem w głosie. — Muszę się jednak pośpieszyć, bo moi goście pomyślą, że o nich zapomniałem. Dziękuję Julio za śniadanie. A teraz mi wybaczcie, na mnie już czas. — Podniósł się z kanapy i sprężystym krokiem ruszył w głąb domu.

Po jego odejściu, młodzi ludzie w trójkę wyszli na taras i usiedli za stołem.

— Zróbmy sobie wspólne śniadanko na tarasie. Co ty na to, Mironie? — zapytała Julia, chcąc poprawić im wszystkim nastrój.

— Dobry pomysł. Pomogę ci — zaofiarował się Miron. — Co miała znaczyć ta uszczypliwa uwaga? — zapytał ją w drodze do kuchni.

— Chyba nie zaprzeczysz, że lubisz całować się z dziewczynami? — zapytała, wyjmując z lodówki talerz z kanapkami i ciasto, z którego zdjęła folię.

— Nie zamierzam, nie jest to żadną tajemnicą nawet dla mojego ojca i twojego brata. Dlaczego nie miałbym tego robić, skoro one także lubią robić to właśnie ze mną.

— Złości mnie tylko, że ciebie to bawi. Żadnej dziewczynie nie przepuścisz, nie traktujesz żadnej serio, kierujesz się tylko niskimi pobudkami.

— Co konkretnie masz na myśli?

— Pożądanie, oczywiście. Gdy tylko je zaspokoisz, porzucasz jak znoszone rękawiczki. Ładnie traktować w ten sposób te naiwne dziewczyny?

— Bo żadna nie była tobą — wyznał z pretensją w głosie.

Julia była zaskoczona jego wyznaniem.

— Czy kiedykolwiek dałam ci nadzieję, na coś więcej? Mironie lubię cię i to bardzo, dlatego chciałabym, abyś mnie traktował jak przyjaciółkę.

— Wiem, że z nikim się nie spotykasz.

— Nigdy nie ukrywałam, że nie mam chłopaka na stałe. Chciałabym, abyś wiedział, że jesteśmy na stopie przyjacielskiej, ale to nie znaczy, że muszę się przed tobą tłumaczyć, z kim się spotykam albo z kim wychodzę do kina. Nawet brat ode mnie tego nie wymaga.

— Gdybyś dała nam szansę…

— Przestań! Nigdy nie dałam ci powodu, abyś myślał o mnie inaczej jak tylko o przyjaciółce. Uszanuj moje uczucia — powiedziała zdecydowanym tonem.

— Co jest z tym śniadaniem? — Michał wparował do kuchni i zatrzymał się zaskoczony. — Wy sobie gruchacie jak dwa gołąbki, a ja jestem głodny jak wilk — powiedział z udawanym oburzeniem.

— Właśnie przekonywałem Julię, aby została moją dziewczyną — powiedział Miron, próbując ją objąć.

— I co? Zgodziła się? — zapytał, zabierając od niej tacę z przekąskami.

— Nie zdążyła, bo nam przeszkodziłeś. I co ty na to, Julio? Zostaniesz moją dziewczyną? — zapytał Miron z pewną siebie miną.

— Już otrzymałeś ode mnie odpowiedź. Nie mogę zostać twoją dziewczyną, bo oprócz sympatii, nic do ciebie nie czuję — odparła nieprzejednanym tonem.

— Poczekam. Jestem cierpliwy — wyznał Miron, siadając za stołem.

— Nie ma sensu, byś robił sobie nadzieję. A teraz przestań się ze mną przekomarzać, bo herbata nam stygnie — ucięła rozmowę Julia, po czym wzięła imbryk z herbatą i wyszła na taras.

Po chwili siedzieli we troje w milczeniu i zjadali smakowite resztki z wczorajszej stypy.

— Wiesz, że z Julią nie przejdzie ci ten numer? — Michał spojrzał na przyjaciela łaskawszym wzrokiem, kiedy zostali sami na tarasie. — Serce nie sługa. Nic na to nie poradzisz — dodał wyrozumiałym tonem.

— Musiałem spróbować. To nic przecież nie kosztuje.

— Nie próbuj tego więcej. Julia na pozór jest miękka, ale tu w środku — wskazał na serce. — Jest bardzo twarda. Gdy wbije sobie coś do głowy, nie zmienisz jej decyzji.

— Zauważyłem — odparł Miron mocno zawiedziony.

x

Choć była połowa lata, upały sięgały do 30 C. Michał z Mironem przebywali na obozie językowym pod Berlinem, a Julia siedziała w domu i próbowała wziąć się za malowanie, ale każdego dnia odsuwała je na dalszy plan. Nawet zsunęła na środek pokoju wszystkie meble i zabezpieczyła je folią. Kupiła farbę. Straciła tylko do tego ochotę. Pewnego dnia, gdy siedziała przy stole w kuchni nad filiżanką kawy i bezmyślnie patrzyła przez kuchenne okno, gdy ktoś zadzwonił do drzwi. Zareagowała dopiero po którymś z kolei dzwonku. Zanim otworzyła, spojrzała na swoje gołe stopy i krótkie spodenki. Miała na sobie tylko krótki na ramiączkach błękitny topik. Ujdzie. Pomyślała odruchowo i otworzyła drzwi z zasuwy. Za drzwiami stał Daniel Sartowicz. Ubrany był w dżinsowe spodnie do kolan i białą koszulkę z krótkimi rękawkami, a na nogach miał tenisówki. W jednej ręce trzymał wiadro z malarskimi przyborami, w drugiej trzymał jakieś urządzenie, które nie miała pojęcia, do czego miało służyć. Na głowie miał białą dżokejkę.

— Dzień dobry, Julio — przywitał ją szerokim uśmiechem.

— Dzień dobry, panie Danielu — odpowiedziała speszona, otwierając na oścież drzwi.

— Ponoć szukasz malarza pokojowego? — zapytał już w przedpokoju, stawiając wiadro na podłodze. Niezrażony brakiem entuzjazmu z jej strony, wszedł do jej pokoju zdecydowanym krokiem. Zauważył, że dziewczyna przygotowała pokój do malowania, bo wszystkie meble stały zsunięte na środku i były przykryte folią. Oparł ręce na biodrach i zaczął się rozglądać fachowym okiem, jakby przez całe życie nic innego nie robił, tylko malował ściany.

— Zakładałam, że zrobię to sama. Jak pan widzi, zabezpieczyłam już meble, rozłożyłam na podłodze folię, tylko zabrakło mi twórczej inicjatywy — wyjaśniła z uśmiechem.

— Już nie musisz się o to martwić. Byłem pewny, że będzie to większa powierzchnia do malowania. Ale widzę, że dwa, góra trzy dni w zupełności mi wystarczą.

Julia zaniemówiła z wrażenia. Oprzytomniała dopiero na jego ciche chrząknięcie.

— Wystarczy? — Wskazała na dwa hoboki z farbą emulsyjną i papierowe worki ze szpachlą gipsową do wygładzenia tynku oraz drabinę.

— Widzę, że o wszystko zadbałaś. No to bierzmy się do roboty! — powiedział z werwą, zdejmując dekiel z wysokiej puszki. — Jaki chcesz mieć odcień żółci? — zapytał, wchodząc do łazienki, po czym pomagając sobie szlauchem, nalał do wiadra wody, które przyniósł ze sobą.

— Bananowy, taki sam kolor, jaki jest na rysunku. Może nie będziesz musiał malować ścian dwukrotnie?

— W porządku. — Kilkoma zręcznymi ruchami przelał do wiadra część farby i wymieszał z wodą.

— Jeśli chcesz mi pomóc, możesz mieszać farbę, ja tymczasem wezmę się za zmywanie ścian, gdy wyschną, zacznę je szpachlować — objaśnił rzeczowym tonem.

— Oczywiście. Ty jesteś tu specem, wiesz najlepiej, co trzeba robić — przytaknęła skwapliwie.

— Nie spiesz się. Trochę zejdzie mi ze zmywaniem. Ściany muszą wyschnąć, ale z tym nie będzie kłopotu, bo jest ciepło.

Minęło południe. Ściany zdążyły wyschnąć, więc Daniel wziął się za szpachlowanie. Nie było tego wiele, bo farba odchodziła tylko na suficie nad oknem, od nieodpowiedniego wietrzenia, jak ją poinformował.

— Niech tynk dobrze wyschnie, wtedy wyrównamy go papierem ściernym, a malowaniem zajmę się jutro rano — zadecydował, rozglądając się, czy czegoś nie przeoczył. Stojąc na najniższym szczeblu drabiny, głową sięgał prawie do samego sufitu.

— Gdy ty to robisz, malowanie wydaje się takie proste — powiedziała, zadzierając wysoko głowę, nie zdając sobie sprawy, że po raz drugi zwróciła się do Sartowicza po imieniu.

— Wszystko wydaje się łatwe, gdy się na tym cokolwiek znamy. Mój pierwszy raz nie był łatwy, ale z biegiem lat nabrałem wprawy. Wiesz, ile kosztowałoby nas malowanie pokoi i klatki schodowej? Nie wspomnę już o elewacji domu.

— Nie mam zielonego pojęcia, ale zapewne dużo.

— Kilkadziesiąt tysięcy złotych. Z Mironem i Marią wspólnymi siłami poradziliśmy sobie. Choć muszę przyznać, że malowanie nie należy do moich ulubionych zajęć — wyznał szczerze, patrząc na nią z rozbawieniem.

— Co cię skłoniło, że przyszedłeś pomalować mój pokój? — zapytała zdziwiona jego szczerością.

— Ty dla nas zrobiłaś o wiele więcej. Uznaj to za mały rewanż — odparł otwarcie.

— Dziękuję. Gdy skończysz, zapraszam na obiad. Przynajmniej tym mogę się zrewanżować. Tylko nie spodziewaj się żadnych rarytasów. Żyjemy skromnie — zastrzegła się.

W godzinę potem siedzieli za stołem i posilali się młodymi ziemniaczkami z kapuśniakiem na kiełbasce, z mnóstwem posiekanego koperku. Kompot ze świeżego rabarbaru mile chłodził ich podniebienia.

— Dobrze gotujesz. Kapuśniak jest bardzo smaczny — zauważył z prawdziwym uznaniem.

— Dziękuję. W nagrodę za pochlebstwa dostaniesz go jutro ze sznycelkiem schabowym.

— O! Nie mogę się już doczekać — skwitował uśmiechem.

Siedzieli na wprost siebie i mierzyli się długo spojrzeniami. Jedno z zaciekawieniem, drugie z dozą wyrozumiałej pobłażliwości dla jej młodego wieku.

— Znamy się tyle lat, a w gruncie rzeczy, prawie się nie znamy — zauważył.

— Przeważnie cię, przepraszam, pana nie było. Pańska żona i syn, stali się dla nas całkiem przypadkowo bardzo bliscy. Szczególnie po śmierci rodziców poczułam potrzebę bycia z panią Marią możliwie jak najczęściej. Michał lgnął do Mirona. Zostali dobrymi przyjaciółmi. Często im zazdrościłam tej zażyłości, niemal że braterskiej. Z panią Marią mogłam rozmawiać o wszystkim jak z dobrą przyjaciółką. W pewnym sensie zastępowała mi matkę. Była do niej podobna, bo dbała o innych. Przejrzała mnie na wylot. Poznała moje najskrytsze tajemnice, no może większość. Sama nie opowiadała o sobie zbyt wiele. Czasem była dla mnie prawdziwą zagadką. Szanowałam jej prywatność, podobnie jak i twoją, znaczy pańską. Nie zamierzałam was podpatrywać, ale całkiem przypadkowo zostałam waszą obserwatorką. Jakbym stała na moście nad płynącą rzeką, z którego widziałam wasze życie jak na dłoni.

— Bystra jesteś, ale zostawmy to, jak jest. Czasem wiedza przerasta nasze rozumowanie i jesteśmy wobec niej bezsilni. Tym bardziej że nie zmienimy przeszłości, która jest daleko za nami.

— Ale przyszłość jest wciąż przed nami. I możemy ją kształtować według własnej woli. — Ich spojrzenia zmierzyły się, jedno z dozą zrozumienia dla naiwnej młodości, drugie zadziorne, trochę zaczepne, prawie wyzywające i prowokujące.

— Młodość rządzi się własnymi prawami i brnie wciąż za marzeniami, które nie zawsze idą w parze z rozsądkiem.

— Myślę, że każdy z nas ma jakieś marzenia, nie ważne w jakim jest wieku — powiedziała, patrząc mu w oczy, niezrażona jego przenikliwym wzrokiem.

Mężczyzna długo siedział w milczeniu i popijał ze szklanki słodko kwaśny kompot. Delektował się nim. Widać było, że mu smakował. W pewnym momencie uniósł szklankę wysoko i spojrzał przez nią, ale załamujące się światło, które było słabo widoczne przez gęsty miąższ rabarbaru, nie pozwalało mu cokolwiek zobaczyć, więc postawił ją ponownie na stole.

— Dziękuję za pyszny obiad i miłą rozmowę. — Daniel wstał od stołu, skinął jej głową i wyszedł do przedpokoju.

— Nie ma za co. To ja dziękuję. Mam nadzieję, że moje gadulstwo i zbytnia bezpośredniość, nie uraziły pana.

— Przestań z tym panem. Mam na imię, Daniel. Sprawiłaś mi dzisiaj wielką przyjemność, dobrym wspomnieniem o mojej żonie. Dziękuję. Ciągle mi jej brakuje. I każda o niej rozmowa sprawia mi radość. Były chwile, kiedy myślałem, że wszystko straciłem. Przypomniałaś mi, że wszystko jeszcze przede mną. Został mi syn, którym powinienem się zająć.

— Miron potrzebuje wiele ciepła i miłości, choć jemu się wydaje, że jest bardzo dorosły. Przed wyjazdem na obóz, dał mi do zrozumienia, że mnie kocha, ale starałam się mu to wyperswadować, bo oprócz przyjaźni, którą żywię do niego, nic więcej nie mogę mu ofiarować. Zresztą nigdy nie dałam mu powodu, aby myślał inaczej. Staram się być jego przyjaciółką na dobre i na złe. Pozwoliłam mu nawet wypłakać się na ramieniu, nic ponadto. Chciałam, abyś to wiedział.

— Dla niego to sromotna porażka. Chyba jesteś pierwszą dziewczyną, która powiedziała: nie.

— Bardzo mi przykro, ale serce nie sługa. Nic na to nie poradzę.

— Wyleczy się z tego, kiedy przyjdzie na to pora.

— To samo mu powiedziałam, że kiedy naprawdę się zakocha, będzie wiedział, że to uczucie, z którym się nie igra. Ja byłam w pobliżu i chciał to wykorzystać. Nie wierzy w miłość. A mnie na seksie nie zależy. Ja pragnę czegoś więcej.

— Wiem i Maria zapewne także o tym wiedziała i za to cię ceniła. Pójdę już. Dziękuję jeszcze raz za pyszny obiad.

— To ja ci dziękuję, Danielu. — Kiedy zamknęła za nim drzwi, odetchnęła z widoczną ulgą. Pobiegła do kuchni i wyjęła z lodówki porcję zamrożonego schabu na jutrzejszy obiad. A potem zadzwoniła do Michała, bo chciała koniecznie się dowiedzieć, skąd Sartowicz wiedział, że oczekuje pomocy przy malowaniu.

— Cześć! Coś się stało? — zapytał szeptem.

— Który z was podsunął Danielowi pomysł, aby mi pomógł przy malowaniu? — zapytała, przybierając taki sam tonu głosu jak brat. Domyśliła się, że był na wykładach.

— Z pewnością żaden z nas. Ale przypominam sobie, że sama o tym wspomniałaś.

— Kiedy niby miałam to zrobić?

— Kiedy Sartowicz zapytał się, jak zamierzasz spędzić te wakacje. Nie wypieraj się, słyszałem to na własne uszy. — Brat przybrał pouczający ton, który najczęściej używała wobec niego.

Julia przypomniała sobie tę rozmowę, ale nie zamierzała nikogo prosić o pomoc, snuła tylko głośno plany. Nie jeden raz zostawała w domu, podczas, gdy jej brat używał wiejskiej sielanki na łonie natury pod namiotem u ich przyszywanej babci. Panią Stasię znali z lat dziecięcych, przywoziła im ze wsi mleko, jaja i ser. Chętnie gościła u siebie Michała, bo był pomocny w gospodarstwie. Nauczył się nawet powozić furmanką, podczas zwożenia siana z łąki do stodoły.

— Zamierzałam to zrobić bez niczyjej pomocy.

— Przecież nic takiego się nie stało. Nie wiem, po co tyle szumu. Muszę kończyć. Cześć!

— Cześć! — Julia chciała coś jeszcze dodać, ale Michał szybko się rozłączył. Nie zamierzała siedzieć bezczynnie. Nalała do małej miedniczki ciepłej wody, płynu i zajęła się zmywaniem podłogi po szpachli gipsowej. A potem wzięła chłodną kąpiel i gdy sen nie nadchodził, sięgnęła po książkę, którą ostatnio kupiła w empiku. Usnęła dopiero nad ranem.

x

Daniel po raz kolejny nacisnął przycisk dzwonka przy drzwiach Pogonowskich, ale znowu odpowiedziała mu cisza. Wybrał numer Julii, który kiedyś wklepała mu Maria w jego komórce, kiedy dziewczyna się nią opiekowała. Nigdy z niego nie korzystał aż do dzisiaj. Zza drzwi usłyszał przeciągłą melodyjkę, a po chwili zgrzyt otwieranego zamka. W drzwiach stała zaspana Julia ze zmierzwionymi włosami, w białej, jedwabnej koszulce na ramiączkach i w kapciach.

— Wybacz, ale nie mogłam zasnąć, dopiero nad ranem złapałam drzemkę — zaczęła się usprawiedliwiać, wycofując do łazienki.

— Wcale się nie gniewam, zajmij się sobą, a ja wezmę się za malowanie — zaproponował rzeczowym tonem, nie patrząc w jej stronę.

— Daj mi pół godziny — odezwała się już z łazienki.

Zgodnie z umową zjawiła się na progu pokoju kompletnie ubrana w nierozłącznych, krótkich spodenkach dżinsowych i nieco dłuższej koszuli z obciętymi rękawami. Włosy związała w supeł na czubku głowy, którą nakryła niewielką chusteczką. Stojąc w drzwiach pokoju, przypatrywała mu się, jak sprawnie radził sobie pędzlem, siedząc okrakiem na drabinie. Kończył malować sufit.

— Kiedy patrzę na ciebie, malowanie wydaje się takie łatwe — zauważyła, śledząc rytmiczne ruchy pędzla.

— Gdy ma się jako takie doświadczenie, rzeczywiście nie jest to trudne.

— Szczególnie, gdy ma się takie bicepsy na pewno. Danielu, napijesz się czegoś? — zapytała na pozór opanowanym głosem, chcąc zmienić temat i oderwać wzrok od muskularnych ud mężczyzny.

— Poproszę o wodę mineralną — odparł, nie patrząc nawet w jej stronę. Co jakiś czas schodził z drabiny, przesuwał ją, a potem znowu siadał na niej okrakiem i malował. Wykonywał te czynności po kilka razy. Nic dziwnego, że się zmęczył, a koszulka na plecach była mokra od potu.

— Proszę. — Podała mu butelkę wody mineralnej, którą zaczął łapczywie pić.

— Może odpocznij sobie — zasugerowała delikatnie.

— Nie ma takiej opcji. Zaraz skończę. Dziękuję za wodę. — Podał jej pustą butelkę i ponownie usiadł na drabinie. Wyjął z kieszeni szortów bawełnianą chusteczkę i otarł nią twarz, dopiero potem zaczął wymachiwać energicznie pędzlem.

Julia podziwiała jego samozaparcie.

— Przynajmniej zdejmij koszulkę. Widok półnagiego mężczyzny mnie nie zgorszy.

Daniel spojrzał na nią z rozbawieniem.

— Nie rozpraszaj mnie, Julio. Chciałbym skończyć za dwie godziny. Obiecałaś mi za to smaczny obiad.

— Nie ma sprawy. Już mnie nie ma. Jakby co, jestem w kuchni. — Julia zajęła się przygotowaniem obiadu. Rozbiła sznycle, lekko posoliła i ociupinę popieprzyła, najpierw opanierowała je w mące, potem w roztrzepanym jajku, a potem w tartej bułce i odłożyła na bok. W międzyczasie wstawiła wodę na kompot tym razem z truskawek. Zajęła się skrobaniem młodych ziemniaków, kiedy rozdzwoniła się jej komórka. W pośpiechu wytarła ręce ściereczką.

— Słucham… — Przytknęła komórkę do ucha. W telefonie była głucha cisza. — Słucham…

— Julia? — usłyszała donośny głos, który wibrował w jej uchu, jak złapany w rękę chrząszcz, którym Michał ją często straszył.

— Kto mówi? — zapytała zdziwiona, choć głos wydał się jej znajomy.

— Maciek Szczepkowski. Nie poznajesz? Przyjechałem do Radomia w odwiedziny do brata ciotecznego. Pomyślałem, że przy okazji możemy się spotkać.

Przed oczami Julii stanął wysoki dryblas o blond włosach, zalotnym uśmiechu, którym próbował ją wtedy oczarować. Był to dawny znajomy jej brata. Na odczepnego dała mu swój numer telefonu, bo był zbyt natarczywy, ale nie myślała, że kiedykolwiek z niego skorzysta.

— No to, jak będzie?

— Bardzo mi przykro, ale mam remont w domu.

— Jestem pod twoim blokiem. Nie spławisz mnie tak łatwo — powiedział tonem, nieznoszącym sprzeciwu.

Julia szybko się rozłączyła i pobiegła do swojego pokoju.

— Danielu, musisz mi pomóc! Proszę. On tu jest! — krzyknęła z histerią w głosie.

— Kto taki? — zapytał, schodząc z drabinki.

— Pewien chłopak, znajomy Michała z wakacji, który koniecznie chce się ze mną spotkać. Widziałam go zaledwie raz w życiu, kiedy przyszedł do niego w odwiedziny. Dałam mu wtedy swój numer telefonu, tak na odczepnego, ale nie myślałam, że kiedykolwiek do mnie zadzwoni. Pomóż mi go spławić.

Krążyła po kuchni ze ścierką w dłoni zła jak osa.

— To pewnie sprawka Michała. Już ja mu pokażę, gdzie raki zimują — mówiła poirytowana.

— Może ma jakąś sprawę do ciebie?

— Już ja wiem, co to za sprawa. Będzie dla niego lepiej, jak wybije ją sobie z głowy.

— Wyjrzyj przez okno i zobacz, czy on tam jest jeszcze — zaproponował.

Julia otworzyła okno i wyjrzała przez nie, mężczyzna stał na chodniku i palił papierosa. Kiedy chrząknęła, zadarł wysoko głowę i kiedy ją zobaczył, roześmiał się z zadowoleniem.

— Wpuścisz mnie? — zapytał, podchodząc do domofonu.

— Przecież ci mówiłam, że mam remont w domu i nie przyjmuję żadnych gości. Dobry obyczaj nakazuje przedtem zadzwonić. Zaczekaj chwilę — powiedziała z sarkazmem przez domofon.

— Wpuść go. Niech się przekona, że mówisz prawdę — poradził Daniel.

— A jeśli w przyszłości będzie mi się narzucał, co wtedy zrobię, gdy ciebie w pobliżu nie będzie?

— Zaufaj mi. Postaram się go spławić. Mam nadzieję, że raz na zawsze.

Wychyliła się ponownie przez okno i kiwnęła głową zapraszająco. Chłopak w kilkanaście sekund był już na piętrze. Julia na przywitanie uśmiechnęła się do niego, choć wcale nie miała na to ochoty.

— Dzień dobry — powiedział na przywitanie.

— Dzień dobry — odparła ze zniecierpliwieniem.

Chłopak, mimo że go nie zapraszała, wtargnął do połowy korytarza, rozglądając się na wszystkie strony. W końcu zajrzał do remontowanego pokoju i mógł się przekonać, że dziewczyna mówiła prawdę.

— Myślałeś, że cię nabieram? — zapytała Julia z niedowierzaniem.

— Kochanie, kto przyszedł? — zawołał z łazienki Daniel.

Chłopak zareagował błyskawicznie. Szybko wycofał się zaskoczony do drzwi.

— To tylko znajomy z wakacji, o którym ci przed chwilą wspomniałam. Chodź, poznasz go przy okazji.

Daniel wyszedł z łazienki odświeżony. Zaczesał włosy na tył głowy i zapiął koszulkę. Na widok nieznajomego mężczyzny przybrał pogodny wyraz twarzy, szczerząc w uśmiechu białe, równe zęby.

— To Maciek, a to mój narzeczony, Daniel — przedstawiła ich sobie.

— Witam. — Daniel uścisnął mu mocno rękę, aż chłopak stęknął w lekkim ukłonie.

— To dziwne, bo niedawno rozmawiałem z Michałem i powiedział, że nie masz chłopaka, więc ośmieliłem się do ciebie przyjechać bez uprzedzenia — mówił i patrzył na nich podejrzliwie.

— Nie przepraszaj, przecież nie wiedziałeś. Ja już od dawna się nie opowiadam bratu ze swoich randek. Prawda, kochanie?

— Najszczersza pod słońcem — mruknął Daniel, po czym objął ją wpół, a potem nie bacząc na obecność młodego mężczyzny, zawładnął jej ustami. Oddała mu pocałunek i dopiero na ciche chrząknięcie nieproszonego gościa, obydwoje oprzytomnieli i oderwali się od siebie.

— Przepraszam cię, ale czasem nie potrafimy się opanować… — szepnęła zarumieniona.

— To ja przepraszam, za to wtargnięcie. Zachowałem się głupio, że przedtem nie zadzwoniłem. Do widzenia. — Na pożegnanie podał jej rękę, a potem wyciągnął do Daniela.

Tym razem Daniel potraktował go nieco łagodniej. Chłopak nie musiał rozcierać sobie palców prawej ręki. Gdy zamknęły się za nim drzwi, Julia przylgnęła całym ciałem do Daniela. Stali tak przez chwilę, uspakajając rozkołatane serca.

— Chyba dostatecznie byliśmy przekonywujący? — zapytała, podnosząc wysoko głowę.

— Nie widziałaś jego speszonej miny?

— Owszem, zauważyłam, jaki był wystraszony. Uciekał w popłochu, jakby ktoś go gonił.

— Musiałem dać mu do zrozumienia, że nie żartowałem, stojąc w obronie mojej kobiety — roześmiał się w odpowiedzi.

— Czy moglibyśmy powtórzyć to jeszcze raz? Chciałabym się przekonać, czy tak samo byłoby jak przed chwilą… — zaproponowała nieśmiało.

— Skoro chcesz się upewnić… — Tym razem Daniel objął ją ramionami, przyciskając do siebie mocno, aż poczuła na sobie jego mocne uderzenia serca. Teraz biły w dwóch rytmach. Słyszeli je oboje. Nie spodziewali się aż tak wielkiego entuzjazmu, niemal dzikiej radości. Coś w nich drgnęło, zaskoczyły tryby. Daniel ku swemu zaskoczeniu, poczuł w sobie tę moc, której dawno nie czuł. Teraz przepełniała go całego, od stóp po czubek głowy jak gorąca lawa. Nie mógł się powstrzymać i gdy poczuł jej rozchylone wargi, wtargnął w nie z siłą gwałtownej burzy. Przez chwilę straciła oddech, ale po chwili odetchnęła i przyjęła go do siebie z błogim westchnieniem. Długo trwało, zanim oderwali się od siebie mocno zdyszani i kompletnie zaskoczeni.

— Nie mam w tym doświadczenia, ale wiem, że ten pocałunek był niesamowity — wyznała szczerze, bezwiednie oblizując usta.

— Przyznaję, tak było… — odparł z łobuzerskim wyrazem twarzy. — Ale o czymś zapomniałaś, kochanie.

— Och, zupełnie wypadło mi z głowy! Obiad! — krzyknęła i pobiegła do kuchni, z której dochodziły smakowite zapachy.

7

Julia siedziała naprzeciw Daniela i patrzyła z rozbawieniem, jak jadł z apetytem obiad, jakby przed chwilą nic szczególnego między nimi się nie wydarzyło. Była mu wdzięczna, że pierwszy zareagował i przywołał ją do porządku. Ogień, który ją trawił w środku, powoli wygasał, tylko na policzkach czuła jeszcze palące rumieńce.

— Dziękuję. Jesteś niesamowity i taktowny w przeciwieństwie do mnie. — Julia spojrzała na Daniela znaczącym spojrzeniem. — Wiesz, co mam na myśli?

— Wiem. Nie wyrzucaj sobie. Oboje widocznie tego potrzebowaliśmy. — Objął ją ciepłym spojrzeniem i uśmiechnął się zachęcająco. — Chcesz o tym porozmawiać?

Julia nie była przygotowana do tak otwartego dialogu. Ale skoro powiedziała A, musi powiedzieć i B.

— Będę ci wdzięczna, jeśli ty zaczniesz pierwszy. Ja jakoś nie śmiem po tym, co się stało. Nie spodziewałam się takiej gwałtownej eksplozji uczuć.

— Mam rozumieć, że to, co nam się przytrafiło, zrobiło na tobie ogromne wrażenie?

Julia zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Nie potrafiła ukryć targających ją emocji: radosnego podniecenia i zawstydzenia.

— Przecież wiesz, że tak — odparła szczerze, patrząc mu w oczy.

— Rozumiem więcej, niż ci się wydaje. Ale na razie zostańmy przy przyjaźni.

— Dziękuję, twoja przyjaźń ma dla mnie szczególne znaczenie. A poza tym, dałam Marii słowo, że zaopiekuję się jej różami. Głupio byłoby omijać się za każdym razem, kiedy wpadlibyśmy na siebie.

— Masz rację, głupio byłoby — przyznał jej z uśmiechem.

Nazajutrz Daniel skończył malowanie jej pokoju. Pomógł ustawić meble i układać książki w regałach. Julia w podzięce zrobiła dobry obiad, do którego podała schłodzone, półwytrawne, czerwone wino i deser, który zrobiła specjalnie z tej okazji: truskawki w bitej śmietanie, oprószone tartą czekoladą.

— Dobrze gotujesz, choć twoje potrawy są niewyszukane, ale smakują jak potrawy mojej świętej pamięci, babci Rozalii — zauważył podczas posiłku.

— Dziękuję. Mama nauczyła mnie gotować — odparła z czarującym uśmiechem. — Nauczyła mnie również, jak dbać o dobry nastrój domu.

— Tak? Ciekawy jestem, w jaki sposób to robisz? — zapytał z ciekawością.

— Staramy się z bratem jeść obiad o określonej porze dnia, zawsze przy ładnie nakrytym stole. Na co dzień jest to obrus kolorowy, białym nakrywam stół w większe święta. Przykładamy wagę do kulturalnego jedzenia, używając do tego sztućców. Nie śmiej się, to bardzo istotne. Nie mlaskamy, nie wybrzydzamy. Mama mówiła, że jedzenie przy jednym stole zjednuje rodzinę. Rozmawiamy wtedy na różne tematy, jak spędziliśmy dzień, o planach na przyszły tydzień, co wydarzyło się na uczelni, jakie otrzymaliśmy oceny, kogo spotkaliśmy albo poznaliśmy. Nie mamy zwyczaju obmawiać swoich bliźnich. Tego także nauczyła nas mama. Zbyt kochała i szanowała ludzi, nawet tych, których nie bardzo rozumiała.

— Twoja mama była mądrą kobietą.

— Nie tylko mama, mój ojciec była także dobrym i mądrym człowiekiem. Zmarli tragicznie, jak wiesz. Ich pogrzeb był najczarniejszym koszmarem, jaki nam się wydarzył, mnie i bratu. Dlatego tak lgnęłam do twojej żony, która była ciepłą i mądrą osobą.

— Maria mówiła, że studiujesz i dorabiasz sobie. W jaki sposób to robisz?

— Studiuję na UTH, na Wydziale Ekonomicznym. Moja specjalność, to prawo w działalności gospodarczej. Biznesplany obecnie są na czasie, bo każdy producent chciałby otrzymać dotację finansową z Unii Europejskiej. Kilku przedsiębiorców hodowlanych zwróciło się do mnie o pomoc i w krótkim czasie wzięli niemałą sumkę pieniędzy za nie, bo otrzymali dofinansowanie na rozwój hodowli bydła i trzody chlewnej więcej, niż oczekiwali.

— To dobry sposób na zarabianie pieniędzy.

— Przede wszystkim, uczciwy. Szkoda tylko, że mamy tak mało operatywnych rolników. Renta rodziców nie wystarczyłaby nam na zapłacenie wszystkich rachunków. Pieniądze, które otrzymywał Michał od was za korepetycje, niejeden raz podreperowały nasz budżet. Rodzice zostawili nam niewielki kapitał. Gdy zachodzi ku temu pilna potrzeba, wypłacamy pieniądze z konta, ale kiedyś i one się skończą, stąd te ograniczenia. Choćby to malowanie we własnym zakresie — rozłożyła bezradnie ręce.

Daniel przez chwilę rozważał jej słowa.

— Twoja mama wiele cię nauczyła. Mimo to, nie chciałbym, abyś pracowała u nas za darmo, dlatego będę ci płacił za prace w ogrodzie.

— Nie musisz — słabo zaprotestowała.

— Dobrze, że mi powiedziałaś o swojej sytuacji finansowej. Dlatego proszę, abyś nie protestowała, tylko wzięła pod uwagę moją propozycję. Zastanów się tylko nad stawką.

— Jaką stawką?

— Zrób mi kosztorys swoich prac.

— Okay. Zrobię, skoro o to prosisz.

— W takim razie do zobaczenia u nas. Porozmawiamy i sformalizujemy umowę.

— Widzę, że podszedłeś do sprawy całkiem serio.

— Do widzenia, Julio.

— Do widzenia, Danielu.

Julia zorientowała się, że powinna zwrócić się wcześniej do Daniela o pieniądze na zakup nawozów pod drzewka owocowe i wiele innych, potrzebnych rzeczy do zabezpieczenia niektórych krzewów i bylin, przed zbliżającą się zimą. Do tej pory skupiła się wyłącznie na pielęgnacji róż, które kwitły do późnej jesieni, czasem do pierwszych przymrozków.

x

Zbliżały się święta Bożego Narodzenia. Przy pomocy Michała, Daniel ściął dwumetrowy świerk, który rósł na terenie jego posiadłości i razem we trójkę udekorowali. Świerk przestał być już zwykłym drzewkiem, przemienił się w piękną choinkę, która stała w rogu salonu strojna niczym księżniczka i błyszczała od różnokolorowych światełek i ręcznie malowanych bombek. Dwa dni wcześniej z pomocą Daniela i niewielką pomocą Michała, Julia upiekła schab i karkówkę, ugotowali bigos i usmażyli rybę, ugotowali czerwony barszcz i zrobili dwieście pierogów na bazie kiszonej kapusty, grzybów i mięsa. Pracowali prawie do północy, bo chcieli zdążyć przed przybyciem Mirona. Dom wypełniony był smakowitymi zapachami, aż ślinka leciała i pięknie udekorowany. Julia nigdy nie podejrzewała Daniela o sentymentalizm, dzisiaj mogła się przekonać, jak bardzo się myliła. Kiedyś wspomniała, że ulubiony obraz jego żony powinien wisieć w salonie, aby wszyscy mogli go podziwiać, a nie w zaciszu ich sypialni. Zauważyła go w momencie, kiedy chciała zerknąć w lustro, wiszące nad komodą. Zamiast niego, wisiał obraz Madonny z Dzieciątkiem, który kupił dla Marii w Wenecji. Pod obrazem na komodzie w pięknym dużym flakonie stał bukiet pięknych, różnokolorowych, świeżych róż, który zapewne o tej porze roku kosztował majątek. Wcześniej stała tu ikebana, którą sama zrobiła z suszonych róż z ogrodu pani Marii. Odwróciła się i spojrzała na Daniela, który był zaabsorbowany układaniem sztućców na stole. Nie chciała odrywać go od tej czynności, uśmiechnęła się tylko i zamierzała wrócić do kuchni. Nagle obejrzała się za siebie i natrafiła na jego rozbawiony wzrok. Pokręciła tylko głową. Daniel Sartowicz, wciąż był dla niej zagadką. Lustro w pozłacanej oprawie, wisiało teraz w holu tyle że w pionie, i każdy, kto koło niego przechodził, mógł się w nim przejrzeć od stóp po czubek głowy.

— I co o tym sądzisz? — zapytał jakby od niechcenia, patrząc na obraz Madonny.

— Jest piękny i pasuje tu. Ma dobre oświetlenie z okna. Marii pewnie też spodobałoby się to miejsce. — Julia omiotła spojrzeniem cały pokój.

Na środku salonu stał rozłożony stół nakryty białym obrusem i srebrne świeczki, przy każdym nakryciu przy serwetce leżała jakaś świąteczna kolorowa ozdoba w postaci mikołajka, aniołka, które Julia znalazła w starych pudłach między bombkami. Nad kominkiem wisiała zielona girlanda, przystrojona złotymi bombkami z czerwonymi kokardkami, pod choinką leżały pięknie zapakowane prezenty, na talerzyku, na białej serwecie leżało sianko, a na sianku biały opłatek, a z telewizora leciała kolęda „Cicha Noc”. Wszystko było jak należy. Czekali tylko na Mirona.

— Myślę, że Maria byłaby z nas wszystkich zadowolona — powiedziała z uśmiechem.

— Jestem pewny, że zadanie wykonaliśmy znakomicie — dodał od siebie.

Kolędę przerwało głośne ujadanie Marsa, zupełnie jakby oszalał.

— Pewnie przyjechał Miron i Mars go tak entuzjastycznie wita! — wykrzyknęła Julia i pobiegła do wyjściowych drzwi. Za nią szedł Daniel, a po chwili dołączył do nich Michał.

— O, jakie miłe powitanie! — Miron na ich widok głośno się roześmiał. Obok niego skakał Mars, łasząc się i tuląc, rozbrykany jak mały szczeniak, którym był kilka lat temu.

— Tęsknił za tobą jak my — przywitał go ojciec, biorąc w ramiona. — Czekaliśmy tylko na ciebie, synu. — Daniel wziął od niego plecak i położył u podnóża schodów. — Rozbierz się, zaraz siadamy do stołu.

— Dobry wieczór. Miło was wszystkich widzieć — powiedział Miron na widok uśmiechniętych przyjaciół i ojca.

— Ciebie również — Julia nadstawiła mu do pocałowania policzek i sama mocno pocałowała go w drugi. — Ależ jesteś zimny! — Julia popchnęła go w stronę kuchni. — Chodź, dam ci coś na rozgrzanie, zanim siądziemy do kolacji.

— Wiesz, co teraz by mnie naprawdę rozgrzało? — zapytał i spojrzał na nią z rozbawieniem.

— Wiem, piołunówka! — odparła z takim samym błyskiem w oku. — Żartuję. Dam ci łyk gorącego barszczu. Proszę. — Nalała mu barszczu do maleńkiej filiżanki.

— Jak ładnie pachnie… — westchnął.

— No, dobrze, a teraz leć na górę i się przebierz. Uprasowałam ci białą koszulę do czarnych dżinsów.

— Dbasz o nas jak prawdziwa niania — zaśmiał się z przekorą.

— Wiedziałam, że zjawisz się w domu dopiero przed kolacją. Przepraszam, jeśli naruszyłam twoją prywatność. Byłam pewna, że docenisz mój wysiłek. — Wyszła z kuchni i zmierzała do salonu.

— Julio, zaczekaj! Nie zamierzałem cię obrazić — krzyknął za nią.

— W porządku. I dla twojej informacji nie jestem niczyją nianią, Mironie.

— Przepraszam. Starałem się zaliczyć jak najwięcej przedmiotów, stąd to podenerwowanie. Nie gniewaj się — próbował się usprawiedliwić.

— Już dobrze, tylko się pośpiesz. Wszyscy są głodni, ty zapewne też.

— Daj mi pięć minut.

— No! To mi się podoba. No, leć! Na co się gapisz?

— Na ciebie. Lubisz rządzić, co?

— No nie…, za chwilę poszczuję cię Marsem — zaśmiała się i znikła w głębi domu.

— Co tak długo? — zapytał Daniel, patrząc na nią z zaciekawieniem.

— Nie znasz Mirona? Lubi się ze mną przekomarzać. Za chwilę do nas dołączy.

— W takim razie możemy wnieść już potrawy na stół — zaproponował Daniel i ruszył dziarskim krokiem do kuchni, a oni za nim.

W kwadrans potem wszystko było na swoim miejscu, a oni w komplecie, w odświętnych strojach i w znakomitych nastrojach, stali zebrani wokół pięknie nakrytego stołu. Miron wcale nie ukrywał zaskoczenia. Patrzył zdziwiony na suto zastawiony stół i pięknie udekorowane potrawy, na widok których, jego wrażliwy nos i uczucie głodu mile go łechtały.

— Danielu, jako gospodarz tego domu, czyń swoją powinność — zaproponowała Julia śmiało, wręczając mu Biblię.

Michał z Mironem spojrzeli na nich zaskoczeni, ale sytuacja była zbyt podniosła, aby teraz roztrząsali sprawę stopnia ich zażyłości.

— Kochani, pozwólcie, że będę kontynuować tradycję mojej kochanej żony, Marii. Przeczytam teraz fragment Ewangelii św. Mateusza o narodzeniu Chrystusa. A dopiero potem podzielimy się opłatkiem. Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak… — czytał pewnym, dostojnym głosem, powoli, wzmagając wzniosłą atmosferę, podczas której wszyscy odczuwali miły dreszczyk świątecznego nastroju.

Miron nie ukrywał zdziwienia, widząc ojca w nowej roli. Michał także był pod wrażeniem sytuacji, jaka panowała przy wigilijnym stole tego roku, choć nigdy u nich na wigilii nie był, domyślił się, że tym razem było nieco inaczej. Wznioślej? Bardziej nastrojowo i świątecznie? Spojrzał na siostrę. Julia uśmiechała się tym swoim wszystko wiedzącym uśmiechem, który mówił tak wiele, choć ona milczała, ale jakby czytała w ich myślach. Jej oczy się śmiały, a jej serce pewnie trzepotało, jak jemu w tej chwili. Wszyscy słuchali ewangelii z wielką uwagą.

Kiedy Daniel skończył czytanie, zamknął opasłą Biblię i wziął do ręki opłatek.

— Wszystkiego najlepszego, moi kochani. Dużo zdrowia, wszelkiej pomyślności we wszystkich waszych przedsięwzięciach i odnalezienie się w naszej nowej rzeczywistości, która nie zawsze sprzyja naszym dążeniom. Niech się spełnią wszystkie wasze marzenia. Synu… — zwrócił się najpierw do Mirona.

Julia wzięła drugi opłatek i podzieliła się nim z bratem.

— Dodam tylko od siebie. Bądź szczęśliwa, siostrzyczko — powiedział cicho Michał.

— Tobie także braciszku, życzę wiele szczęścia, miłości i zdrowia.

Przełamali się opłatkiem a potem Michał ogarnął ją ramionami i mocno uściskał.

— Tylko mnie nie uduś — zaśmiała się Julia i kiedy się z nich wywinęła, znalazła się nagle w objęciach Daniela.

— Wszystkiego najlepszego, Julio, bądź zawsze taka radosna i piękna jak dzisiaj. Żeby spełniły się wszystkie twoje marzenia — powiedział poważnym tonem, a potem pocałował ją w jeden a potem drugi policzek, a w końcu musnął jej usta.

Julia zadrżała, miała nadzieję, że jej głos zabrzmi normalnie, że nie załamie się, gdy będzie składała mu życzenia pod badawczym spojrzeniem jej brata i jego syna.

— Danielu, tobie życzę spokoju ducha i radości, dobrych wyborów i aby spełniły się wszystkie twoje marzenia. — Przełamali się opłatkiem.

— Mironie… — zaczęła i spojrzała mu w oczy i wyczytała w nich prawdę. Udała, że tego nie zauważyła, choć duszę miała na ramieniu. — Życzę ci, abyś spotkał dziewczynę, którą szczerze pokochasz i aby ziściły się wszystkie twoje plany i marzenia — głos utknął jej w gardle. Zabrakło jej tchu. Spazmatycznie zaczerpnęła powietrza i wyszeptała z trudnością — Nie zostawiaj go teraz samego, ojciec bardzo cię kocha.

— Dziękuję. Tobie również życzę, aby spełniły się wszystkie twoje zamierzenia. Kimkolwiek będzie ten szczęściarz, bądź z nim szczęśliwa — powiedział, przełamując się z nią opłatkiem.

— Dziękuję ci. — Wspięła się na palce i pocałowała go w oba policzki.

— Pozwolisz, że cię uścisnę, tak naprawdę od serca? — I za nim wyraziła zgodę już była w jego objęciach.

— Koniecznie chcecie mnie dzisiaj uszkodzić — jęknęła, usiłując się wyrwać z jego objęć.

— Ależ skądże, my tylko tak z sympatii, siostrzyczko — przyszedł jej z odsieczą Michał.

Usiedli za stołem w dobrych nastrojach. Pod wpływem wina i wyśmienitych potraw, wszystkim dopisywały humory i apetyty.

— Tato, muszę przyznać, że zaskoczyłeś mnie totalnie — odezwał się po jakimś czasie Miron.

Daniel spojrzał na syna zdziwiony.

— Czym cię zaskoczyłem, synu?

— Tym wszystkim… — Miron powiódł wzrokiem w stronę choinki, potem przeniósł wzrok na dekorację nad kominkiem, na suto zastawiony stół, a na końcu, na każdego z nich. — Wiesz, jaki byłem przybity, jadąc do domu? Byłem pewny, że dom stoi pusty, że wyjechałeś do Barcelony. Nie przypuszczałem, że jest w tobie tyle ciepła i jak wielką wagę przywiązujesz do tradycji świąt Bożego Narodzenia. To była domena mamy. Nigdy wcześniej nie byłeś taki miękki tu… — wskazał na serce.

— To ciepło, o którym mówisz synu, to miłość. — Daniel podszedł do syna i mocno go uściskał. — Kocham cię, Mironie — powiedział z wielkim uczuciem. — Niedawno ktoś bliski mojemu sercu uświadomił mi, że mam dla kogo żyć. Przyznaję, że dawniej traktowałem wszystko jak coś oczywistego, bo miałem przy boku kochaną osobę, która we wszystkim mnie wyręczała. Ja potrafiłem tylko zarabiać pieniądze. Tak bardzo byłem pochłonięty robieniem kariery, że nie spostrzegłem, jak życie wymyka mi się z rąk. Dopiero śmierć Marii uświadomiła mi, jak ulotne i krótkie jest życie. Postanowiłem nie zmarnować reszty mojego życia i spożytkować go na coś bardziej ważnego. Jeszcze nie jeden raz cię zaskoczę, synu.

— To zabrzmiało jak deklaracja. Trzymam cię za słowo, tato. — Miron, poklepał ojca po plecach, na co Daniel głośno się roześmiał.

— Czy wy panowie nie rozgadaliście się zanadto? — zapytała Julia podchodząc do choinki. — Prezenty od świętego Mikołaja na was czekają.

— Julia ma rację. Musimy zobaczyć, co nam święty Mikołaj w tym roku sprezentował. — Daniel schylił się po pierwszy pakunek z brzegu. — To dla ciebie, Michale.

— Dla mnie? — zapytał zaskoczony i z niecierpliwością nastolatka, otworzył zawartość, rozwijając kolorowy papier z czerwoną wstążeczką. — Sweter z reniferem? Skąd wiedziałaś, że chciałbym taki mieć?

— Ja? — zdziwiła się Julia. — Byłam pewna, że to prezent od świętego Mikołaja — odparła, śmiejąc się głośno.

Tym razem Miron zanurkował pod choinkę.

— Julio, dla ciebie. — Wręczył jej maleńkie zawiniątko. — A ten dla ciebie, tato. O, jest i dla mnie! — zawołał z entuzjazmem dziecka.

— Nie otworzysz? — zapytał Miron.

— Otworzę go później w domu — odparła z przekorą.

— Nie jesteś ciekawa?

— Jestem, ale powstrzymam się od ciekawości

— To nie koniec podarunków. Spójrzcie… — Daniel wskazał na najniższe gałęzie, na których leżały kolorowe torby z uśmiechniętym Mikołajem.

Tym razem Michał sięgnął po prezenty.

Daniel odebrał swój i natychmiast go rozpakował. — Szalik z kaszmiru. Piękny! Wyjściowy! Dziękuję, święty Mikołaju! — powiedział z rozbawieniem.

— Moja czapka z kominem wreszcie mi się na coś przyda. Idzie sroga zima — zawtórował mu syn, wkładając czapkę na głowę. — Jak się wam podobam?

— Wyglądasz całkiem pociągająco. — Julia naciągnęła mu bardziej na czoło. — Teraz jest zdecydowanie lepiej. A teraz komin. Widzisz, nawet święty Mikołaj pomyślał, aby ci uszy nie marzły.

— A ty nie otworzysz swoich upominków? — zapytał ją Daniel.

— Ja? Muszę najpierw pomyśleć, czy byłam grzeczna. Ale chyba, tak. Gdyby święty Mikołaj dał mi rózgę, ten prezent byłby nieco mniejszy od tego. Jak myślicie? — zapytała wesołym tonem.

— Jeśli nie otworzysz, nie zaspokoisz swojej ciekawości — odparł Daniel.

Julia nie namyślając się dłużej, zdarła z niewielkiego pudełka papier w mikołajkowy wzorek. Mężczyźni patrzyli na nią z zaciekawieniem. Odkryła wieczko i sięgnęła ręką. Wyczuła jedwabistą miękkość.

— No, nie! Czyżby święty Mikołaj odgadywał też nasze myśli? — zaśmiała się i wyjęła zwiewną, krótką koszulkę w kolorze szarej perły na cieniutkich ramiączkach, którą zobaczyła na świątecznej wystawie. Nie kupiła jej ze względu na wysokość ceny.

— Co chcesz, przecież on także jest mężczyzną i wie, co się podoba współczesnym kobietom — zawtórował jej braciszek, który zerknął na nią porozumiewawczo.

— Dziękuję, święty Mikołaju! Muszę przyznać, że masz dobry gust — odparła ze śmiechem. — Teraz wy się pochwalcie, co dostaliście! — zwróciła się najpierw do najstarszego z nich.

Daniel z trudnością rozsupłał złotą wstążeczkę, a gdy już się z nią uporał, zerwał papier w podobny w mikołajkowy wzór, jaki miała jej paczuszka. Kiedy otworzył wieczko niewielkiego kartonika z wierzchu oklejonego celofanem, zobaczył najpierw tkaninę czarnego koloru, a gdy rozwinął zawiniątko, zobaczył, że to jedwabne bokserki. Nie mógł powstrzymać się od wesołości i wybuchnął gromkim śmiechem, przykładając je do bioder.

— Pasują, jak ulał! — wykrzyknął wesołym tonem.

— No, a ty, Mironie? — zachęciła go uśmiechem.

Miron z Michałem zerwali papier zamaszystym gestem. Na widok takich samych spodenek, wybuchnęli śmiechem.

— Nasz święty Mikołaj ma poczucie humoru — odparł Michał, na widok jej chytrej miny.

Julia zbyła uwagę lekkim uśmiechem. Usiedli ponownie za stołem. Julia zaparzyła kawę i pokroiła ciasto.

— Ze świąt Bożego Narodzenia, oprócz tej świątecznej oprawy z kolędami, strojeniem choinki, uwielbiam świąteczne zapachy. A wy, panowie? — zapytała, kiedy usiadła za stołem.

— Zapach gotowanych potraw, zawsze przyciąga mężczyznę do domu. Zgodnie z powiedzeniem, że do serca mężczyzny trafia się przez żołądek — odparł Michał.

— Przede wszystkim, kochająca żona, krzątająca się po kuchni, sprawia, że chętnie powraca się do domu. — Daniel z nostalgią w głosie, spojrzał na syna, który uśmiechał się pod nosem.

— To prawda. Mama przygotowywała się do świąt tydzień naprzód, prezenty kupowała dwa miesiące wcześniej albo jeszcze wcześniej. Robiła wszystko, abyśmy nic nie uszczknęli z jej zapasów. Pamiętam jej radosny śmiech, kiedy stała przy kuchni, wyjmowała ciasto, które jej urosło, jej radość była porażająca. Jak się potem okazało wsypała za dużo proszku do pieczenia i ciasto nie było takie smaczne, na jakie wyglądało. Ale ona była z siebie bardzo zadowolona. — Udało mi się! Mironie, chodź, zobacz! — krzyczała wtedy jak szalona, tańcząc wokoło stołu jakiś dziki taniec, który był na jego cześć. — Była taka zabawna…

— Pamiętam, synu, a jakże… Moja żona nie była dobrą kucharką, ale za to kochającą matką.

Julia widząc, że poruszyła czuły temat, podeszła do choinki, włączyła lampki i pokój rozjaśnił się różnokolorowym blaskiem. Odetchnęła pełną piersią i zanuciła „Cichą noc”. Do niej dołączyli Michał z Mironem, a na końcu Daniel. A potem Miron sam zaśpiewał „Oj, maluśki, maluśki…”

— Nigdy nie słyszałam cię śpiewającego. Masz ładny głos. Spróbujmy wszyscy zaśpiewać „Lulajże Jezuniu” — zaproponowała z entuzjazmem.

Długo siedzieli jeszcze przy stole i śpiewali, prześcigając się, kto zna więcej pastorałek. Okazało się, że najlepszy z nich wszystkich był Michał.

8

Daniel Sartowicz stał przed domkiem i patrzył na niego z dumą, a przede wszystkim, z poczuciem dobrze wykonanej pracy. Do niedawna budynek sprawiał wrażenie opuszczonej rudery. Dzisiaj z komina wąską smużką leciał dym. Można było do niego wejść i ogrzać się przy kuchni węglowej. Nazajutrz miał wyjechać do Katalonii. W Barcelonie czekał na niego specjalny agent z ważną przesyłką. Nigdy przepuszczałby, że nawet w przemyśle perfumeryjnym zdarzały się przecieki. Szpiegostwo szerzyło się na wysoką skalę w każdej dziedzinie gospodarki, w każdym kraju. Martin Kortez, kolega z zakładu pracy, który poślubił Polkę i na stałe mieszkał w Polsce, przebywał nadal w szpitalu, musiał jechać w jego zastępstwie. Po kilku dniach znowu wrócił do pustego domu. Miron wyjechał do Krakowa. Najczęściej był sam, bo Julia z Michałem byli zajęci pisaniem prac magisterskich. Pewnego dnia wpadła, aby zobaczyć, co porabia. Widząc jego znudzoną minę, namówiła go do uprzątnięcia lamusa, w którym był magazyn starych mebli. Miała rację. Mury z czerwonej cegły choć stare były w dobrym stanie. Nawet okna w dwóch pomieszczeniach były solidne i szczelnie się zamykały na klamki w stylu retro. Wezwał tylko kominiarza, który przetkał komin i oczyścił z sadzy przewód wentylacyjny. Przy okazji wyczyścił kuchnię węglową, w której mógł teraz napalić, by ogrzać dwa pomieszczenia przez wężownicę i niewielką sień, w której wisiał na ścianie niewielki, żeliwny grzejnik. Spalił wszystko, co nie nadawało się do dalszego użytkowania, stare krzesła, zbutwiałe skrzynki, a starą wersalkę oddał tapicerowi, który wyjął z niej dobre sprężyny, resztę wyrzucił do blokowego kontenera na śmieci. Podczas robienia porządków, odkrył prawdziwą perełkę, stary kredens na dwa metry wysokości z płaskorzeźbami na drzwiczkach i na górnym zwieńczeniu oszklonej nadstawki. Papierem ściernym zrzucił z drewna starą farbę i pokrył go nową bejcą i lakierem. Kredens wyglądał teraz jak nowo zakupiony w desie. Podobnie zrobił ze starym stołem i czterema krzesłami. Do odnowienia dał tylko siedliska. Materiał z beżowego rypsu w bordowe różyczki wybrała Julia. Chciał zerwać drewnianą podłogę i położyć na niej płytki, ale uparła się, że posadzką w dwóch pomieszczeniach, zajmie się osobiście. Szorowała je przez dwa dni, dopóki nie ukazały się czyste deski w kolorze jasnego dębu. Tapicer odnowił siedliska w kilka dni, za co solidnie zapłacił i gdy mu je przywiózł, jeszcze tego samego dnia ruszył do domku, aby je włożyć w krzesła. Był ciekawy efektu. Nie spodziewał się, że podłogi będą już wyszorowane i wypastowane. W oknie kuchni wisiały jasne, gładkie zasłonki, które rozjaśniały jej wnętrze. Na szerokim parapecie okiennym stała ikebana z suszonych róż, które kiedyś stały na komodzie w salonie. Była śliczna i Julia nie miała serca jej wyrzucić ani spalić, więc postanowiła postawić ją w domku, aby poprawiła nastrój domowej atmosfery.

— Daniel?! — usłyszał za sobą znajomy głos.

Mężczyzna raptownie się odwrócił i na widok Julii, taszczącej zrolowany dywanik, uśmiechnął się z rozbawieniem.

— Byłam pewna, że już wyjechałeś? — zapytała, odkładając swój bagaż na ławkę.

— Zamierzam wyjechać dopiero jutro rano. Dlaczego nie przedzwoniłaś? Pomógłbym ci.

— Nie jest zbyt ciężki — odparła lekko zasapana.

— Niepotrzebnie go kupiłaś. Na strychu leżą jakieś, można byłoby z nich coś wybrać.

— To dywanik z mojego pokoju, pozbyłam się go, bo ciągle zwijał mi się pod krzesłem obrotowym. Jest jeszcze w dobrym stanie, pomyślałam, że tu jest odpowiedniejsze dla niego miejsce. Koło swojego biurka położyłam nieco mniejszy za całe czterdzieści pięć złotych — roześmiała się wesoło, zamierzając wziąć go na ręce.

— Otwórz mi tylko drzwi, ja go wniosę. — Bez wysiłku wziął dywanik pod pachę i ruszył za nią w stronę domku.

Julia na widok nowych siedlisk rozpromieniła się, podeszła do jednego i przesunęła ręką po miękkiej tkaninie.

— Jak tu teraz ładnie! — zawołała z entuzjazmem.

— Dzięki tobie, dziewczyno! Nigdy wcześniej nie wpadłbym na pomysł, aby tu cokolwiek robić. Miałaś rację z podłogami. Wystarczyło je tylko porządnie wyszorować.

— Pomożesz mi przesunąć stół? Chciałabym go teraz rozłożyć.

Kiedy dywan leżał już na podłodze, postawili stół i krzesła. Gdyby nie kuchnia węglowa stojąca w rogu blisko okna, pomieszczenie przypominałoby salonik a nie pomieszczenie kuchenne.

— Właśnie o to mi chodziło — powiedziała z dumą, siadając za stołem.

— Co sprawiło, że nakłoniłaś mnie do remontu domku? Powiesz mi wreszcie? — zapytał, siadając naprzeciw niej.

Julia spuściła głowę, czerwieniąc się po same uszy, ale po chwili odrzuciła spleciony warkocz na plecy i spojrzała mu prosto w oczy.

— Miałeś ręce pełne roboty. Prawda? — zapytała zawadiackim tonem.

— Niewątpliwie, tak. Zostały mi jeszcze odciski, mimo że pracowałem w rękawiczkach.

— Mogłeś kupić sobie piłę elektryczną, wtedy nie miałbyś pęcherzy.

— Nie masz litości, dziewczyno…

Julia już go nie słuchała, rozglądała się po pomieszczeniu z ciekawością. Widać, że nad czymś intensywnie myślała. Daniel był pewien, że za chwilę dziewczyna wyskoczy z nowym pomysłem.

— Wiesz, gdyby jeszcze wstawić tu komodę, uzupełnić kredens szkłem, wstawić jakąś kanapkę do spania, a niewielki kącik w kuchni wygospodarować na prysznic, byłoby tu całkiem miło, jak w prawdziwym domu.

— Masz rację, ale ja już mam dom i to całkiem duży, jak wiesz — odparł, wciąż nie nadążając za tokiem jej rozumowania.

— Wiem. Ale nie znoszę, kiedy coś się marnuje. Domek mógłby służyć jako letnia kuchnia, tu robiłoby się różne przetwory na zimę. Drugie pomieszczenie można byłoby zagospodarować choćby na siłownię. Co o tym sądzisz?

— Całkiem niezły pomysł.

— Zamiast biegać po wertepach, mógłbyś poprawić kondycję na miejscu.

— Doskonała myśl. Dlaczego wcześniej o tym nie pomyśleliśmy?

— Nie czuliście takiej potrzeby albo nie mieliście czasu. Ostatnio widziałam na twist & shape platformę wibracyjną, takie urządzenie do ćwiczeń fitness. Uniwersalne urządzenie zarówno dla mężczyzn i dla kobiet, i to w przyzwoitej cenie, około 400 złotych. Nie zajęłoby dużo miejsca.

— Z tego, co wiem, jesteś bardzo zajętą osóbką. Miałabyś jeszcze ochotę po zajęciach na uniwersytecie na jazdę rowerkiem albo inne ćwiczenia?

— Muszę się ruszać, bo inaczej przytyję i przestanę być atrakcyjną kobietą — powiedziała z żartobliwą nutką.

— Nie zagraża ci to. Zapewniam cię — roześmiał się i objął ją ramieniem. — A teraz zapraszam cię na kawę, pracusiu.

— Bardzo chętnie. Relaks między pisaniem, będzie dla mnie małym wytchnieniem.

— A właśnie, jak ci idzie pisanie pracy?

— W tym tygodniu powinnam skończyć ostatnie dwa rozdziały. Michał już oddał swoją.

— Masz cykora?

— Ależ skądże. Jeśli się ją pisze osobiście, zostaje coś w pamięci, a poza tym systematycznie uczęszczałam na wykłady.

— Zawsze jesteś taka przykładna?

— To zależy, co masz na myśli.

— Systematyczne uczęszczanie na zajęcia, branie pod opiekę półsieroty, bezinteresowna pomoc w ogrodzie i dokarmianie nas… Dużo można byłoby jeszcze wymieniać…

— Jeśli podchodzi się do tego z sercem, nie odczuwa się ciężaru lecz satysfakcję, że jest się komuś potrzebnym.

Weszli do salonu. Za nimi poczłapał Mars. Najwyraźniej się nudził.

— Zimno na dworku się zrobiło, co? Lubisz ciepełko jak ja? — zapytała Julia, gładząc psa po jedwabistej sierści.

— Zimno ci? — zapytał Daniel, podrzucając drew do kominka.

Julia podsunęła suwak kurtki i włożyła zziębnięte ręce do kieszeni.

— W domku nie było zbyt ciepło.

— Nie ma sensu palić w nim codziennie. Szkoda opału. Chciałem sprawdzić tylko skuteczność ogrzewnicy. Jest sprawna. Zaparzę ci herbatę z cytryną. Rozgrzeje cię. A może wolisz koniak do herbaty?

— Poproszę, ale tylko odrobinę.

Daniel nalał jej pół lampki koniaku, sobie tyle samo.

— Jutro wyjeżdżam do Barcelony. Muszę rano wstać. — Wskazał palcem na małą zawartość bursztynowego płynu w kieliszku.

— Oczywiście. Rozumiem. Nie chciałabym ci przeszkadzać.

— Nie przeszkadzasz. Miałem na myśli alkohol. Muszę być dyspozycyjny.

— Ach, tak… — Julia prawie duszkiem dopiła mocny trunek, aż zrobiło się jej gorąco.

— Już cieplej? — Daniel rozparł się wygodnie w fotelu.

— Znacznie cieplej.

— Mówiłem ci, że jutro mają przyjść hydraulicy?

— Chyba nie…

— Miałaś rację z tą łazienką i prysznicem. Umówiłem już ekipę. Skoro w drugiem pomieszczeniu ma być siłownia, niech będzie i łazienka.

— To cudownie.

— Najpierw podłączą instalację wodno-kanalizacyjną, a potem postawią ściankę działową i ułożą płytki. Zajmie im to kilka dni. Gdybyś mogła zajrzeć koło dziewiątej rano, byłbym ci wdzięczny.

— Oczywiście, że mogę. Przyniosę laptopa i będę mogła zająć się jednym i drugim.

— Jeśli chcesz, możesz nawet spać u nas. Chyba Michał nie będzie miał ci tego za złe?

— Uprzedzę go, żeby się nie martwił.

— To zrozumiałe. Dolać ci jeszcze?

— Nie, dziękuję. Nie jestem przyzwyczajona do mocnych trunków. Pójdę już, ty też się połóż. Jutro przecież musisz rano wstać. — Julia się podniosła z kanapy i zaczęła wciągać na głowę czapeczkę, którą wyjęła z kieszeni kurtki.

— Zaczekaj. Odprowadzę cię.

— Nie musisz. Przecież to niedaleko.

— Zobacz, za oknem zapadł już zmierzch. Nie możesz iść sama. Przy okazji zrobimy sobie z Marsem mały spacer. Może spotkamy Lunę? — zaśmiał się Daniel.

— Skoro nalegasz…

— Chcesz mi coś powiedzieć, Julio?

— Nie. Dlaczego pytasz?

— Odkąd wyszliśmy z domku, zmarkotniałaś. Co ci jest? — Daniel wciągnął na siebie kurtkę i uwiązał smycz Marsowi, który był gotowy do wyjścia.

— Nie… nic… tylko nadal jest mi zimno — szepnęła rozdygotana.

— Może ty jesteś chora?

— Dziwnie się czuję, ale z pewnością to żadne przeziębienie. Prawie nigdy z Michałem nie chorujemy. Chodź, w domu zaparzę sobie gorącej herbaty z cytryną i miodem, dobrze mi zrobi — mówiąc to, ruszyła do drzwi wyjściowych.

— Julio, zaczekaj!

Dziewczyna odwróciła się do niego twarzą.

— Nie wyjdziemy stąd, dopóki mi nie powiesz, o co chodzi… — Daniel podszedł do niej blisko i objął ramionami. — Czy powiedziałem coś, co cię uraziło? — zapytał, kiedy nie odpowiadała.

— Nie, nic z tych rzeczy, tylko… ja…

— No wyduś to wreszcie z siebie — ponaglał.

Julia uniosła głowę i spojrzała Danielowi w oczy, które przypominały jej zachmurzone niebo przed burzą.

— Przepraszam, to chyba z przemęczenia, kwestia nadużycia szarych komórek — odparła cicho.

— Julio, wiesz jak bardzo sobie cenię twoją przyjaźń.

— Domyślam się.

— Gdyby coś ci się stało, powiedziałabyś mi, prawda?

Julia znowu spojrzała mu w oczy, ale nic nie zdołała w nich wyczytać.

— Chodźmy, Mars zaczyna się niecierpliwić.

Odprowadził ją pod klatkę jej bloku. Rozstali się w milczeniu.

x

— Co się dzieje, siostrzyczko? — Michał na widok siostry, zatrzymał się w progu jej pokoju.

Julia rozebrała się i usiadła w fotelu. Nawet nie miała ochoty się podnieść i odwiesić kurtkę.

— Powiedz mi Michale, dlaczego życie musi być takie skomplikowane? — zapytała, patrząc na niego bezradnie, co było u niej rzadkością. Zazwyczaj to on zwracał się do niej o pomoc.

— To ludzie niepotrzebnie sobie je komplikują. Każdy chce być na swój sposób szczęśliwy, ale kosztem innych. Wszyscy jesteśmy samolubni. Chcemy wszystko albo nic, żadnych kompromisów bez ponoszenia konsekwencji. Mam rację? — zapytał filozoficznym tonem, który od jakiegoś czasu domyślił się, że siostra cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości.

— Dlaczego musiałam oddać facetowi swoje serce, który nigdy tak naprawdę nie będzie należał do mnie? Musiałabym się nim dzielić z jego synem, z duchem jego żony i ich rodzinnymi wspomnieniami. Jesteśmy jak dzień i noc. Po co mi to było?

— Serce nie pyta o zgodę. — Michał obrzucił siostrę uważnym, przeciągłym spojrzeniem.

— A mogłoby, choćby z grzeczności.

— Chcesz o tym pogadać?

— Czy to coś zmieni? Nadal będę czuła do sobie niesmak.

— Kiedyś podejrzewałem cię, że kochasz się po cichu w Mironie…

— Jest akurat odwrotnie. To on kocha się we mnie, tak mu się bynajmniej wydaje.

— A więc przedmiotem twoich westchnień jest pan Daniel?

— Jakoś tak wyszło.

— Macie romans?

— Ależ skądże!

— Dlaczego właśnie on? Znasz tylu chłopaków z roku, wykładowców z naszej uczelni. Szczególnie jeden z nich jest tobą zainteresowany. Wiedziałaś o tym? Skąd ci przyszedł do głowy pomysł z Sartowiczem?

— Znasz to powiedzenie: serce nie sługa?

Michał nie spuszczał z siostry świdrującego spojrzenia, która nagle jakby straciła mowę. Widząc, że Michał zamierzał wyjść z pokoju, podniosła głowę i spojrzała mu w oczy.

— Nie łatwo jest o tym mówić. Nikt o tym nie wie. Nawet mama nie wiedziała.

— O czym?

— Że od lat kocham Daniela.

Michał z wrażenia przeciągle gwizdnął.

— Wysoko mierzysz, siostrzyczko — powiedział tylko i pokiwał głową.

— Nie zamierzałam. Po prostu się stało. Zakochałam się jak ostatnia idiotka, jakby na świecie zabrakło facetów godnych mojego uczucia i w moim wieku.

— Co z tym fantem zrobisz?

— A cóż mogę?

— Czy on się domyśla, co do niego czujesz?

— Chyba nie. Nie zapominaj, że jest świeżo upieczonym wdowcem. I nie wypada mu się narzucać ze swoimi uczuciami. Za wcześnie, aby o tym mówić.

— Nie wiem, czy pod twoim wpływem, ale Sartowicz zmienił się totalnie. Tak przynajmniej stwierdził Miron. Powinnaś być z tego dumna. Wyszedł ze swojego kokonu, w którym siedział od lat. Śmierć żony pogłębiła jego apatię. Dzięki tobie odzyskał humor i stał się prawie normalnym człowiekiem. Częściej przebywa w domu i prawie codziennie dzwoni do syna. To już jest coś!

— Rozmawialiście z Mironem o mnie i o jego ojcu?

— Tak jakoś się złożyło. Kiedy usłyszeliśmy jak zwracasz się do niego po imieniu, zaczęliśmy patrzeć na was jak przez lupę. Nie gniewaj się, ale sam byłem ciekawy, w co ty grasz. Zawsze byłaś idealistką, a raptem masz romans z facetem po czterdziestce, który dopiero, co stracił żonę. Już zacząłem go podejrzewać, że koleś potrzebuje najzwyczajniej seksu. A ty byłaś akurat pod ręką…

— Przestań! Zaczęliśmy mówić sobie po imieniu od czasu tego nieszczęsnego spotkania z Maćkiem. Nigdy nie przypuszczałam, że twój kolega z dzieciństwa zechce mnie odwiedzić. Niepotrzebnie dałam mu swój numer telefonu, a ty nasz adres. Co ci strzeliło do głowy?

— Przepraszam, ale strasznie nalegał. Wtedy wydawało mi się, że to był niezły pomysł. Byłaś taka samotna. Wybacz mi.

— Okay. Nie będzie już takiej okazji. Daniel zrobił na nim niesamowite wrażenie, a gdy ścisnął mu rękę przy powitaniu, myślałam, że przed nim uklęknie. Na pewno nie odważy się ponownie nas nachodzić. Ewidentnie dałam mu kosza, dając jasno do zrozumienia, że coś nas łączy z Danielem.

— Co wtedy wydarzyło się między wami? To znaczy między tobą a Sartowiczem?

— Tylko się pocałowaliśmy, to był taki mały pokaz dla Maćka. No i wpadliśmy jak śliwka w kompot. Nie spodziewaliśmy się, że podziała to na nas jak grom z jasnego nieba. Nagle zdaliśmy sobie sprawę, że to co zaszło, jest dla nas ważne, że odtąd już nic nie będzie takie samo. Przynajmniej dla mnie.

— Kto by pomyślał? Sartowicz i ty? — zdziwił się Michał.

— Jak Miron zareagował na naszą zażyłość?

— Nie był zbytnio zdziwiony.

— Naprawdę? Wierzyć mi się nie chce. Zawsze robił mi aluzje, że się we mnie podkochuje. Czyżby wreszcie wydoroślał?

— Najwyższy czas. Myślę, że ostatnia wigilia dała mu wiele do myślenia.

— Co konkretnie masz na myśli?

— Był pewny, że kiedy matka odeszła, dom, ojciec, już nic nie będzie takiej jak dawniej. A tu nic takiego się nie wydarzyło. Była choinka, było pyszne jedzonko, prezenty, kolędy i cudowny, świąteczny nastrój. Jednym słowem były to święta, o jakich nawet nie marzył. I wiesz, co ci powiem, Miron cieszył się jak małe dziecko. Ja sam w pewnym momencie miałem łzy w oczach ze wzruszenia, gdy patrzyłem na nich, gdy stali tak objęci i poklepywali się po plecach jak dobrzy przyjaciele. Pierwszy raz widziałem ich tak blisko siebie. Myślę, że to wszystko stało się za twoją przyczyną, dziewczyno.

— Nieprawda, wszyscy włożyliśmy w te święta olbrzymi wkład, nawet ty pomagałeś Danielowi ściąć drzewko i obsadzić je w salonie. A potem je wspólnie dekorowaliśmy. Nie pamiętasz już? Robiliśmy to przy wtórze kolęd z płyty CD, które sam wybrałeś.

— Julio nie targuj się ze mną. Stawałaś na głowie, aby wyrobić się ze wszystkim przed przyjazdem Mirona. Widocznie zależało ci również na nim, a może na waszej wspólnej relacji.

— Może masz rację. Ale muszę przyznać, że wszystko, co robiłam, sprawiało mi ogromną przyjemność. Przecież nikt do niczego mnie nie zmuszał. Po prostu nie chciałam, aby w te święta byli sami, bo zabrakło pani Marii. Zrobiłam to również dla niej.

— Dałaś z siebie wszystko. To ładnie z twojej strony. Ale nie oczekuj od Daniela tego samego. Jest na to za wcześnie. To odpowiedzialny facet. Inny na jego miejscu nie miałby takich skrupułów i zaciągnąłby cię do łóżka przy pierwszej, lepszej okazji.

Julia spojrzała na brata łzawym okiem.

— Miron miał rację, mówiąc, że nie warto kochać, bo miłość boli — powiedziała cicho.

— Nie opowiadaj głupstw. A tak swoją drogą, jak to się stało, właściwie powinienem zapytać, kiedy zdążyłaś się w nim zabujać?

— W dniu naszych osiemnastych urodzin — wyznała ze łzami w oczach.

— Co takiego? — Michał zaskoczony patrzył na siostrę jak na niespełna rozumu osobę. — Chcesz powiedzieć, że od lat kochałaś się w tym samym facecie, który był od ciebie znacznie starszy i w dodatku był żonaty? — zapytał, kiedy uparcie milczała.

— Co w tym dziwnego? — obruszyła się zdziwiona.

— Jestem zaskoczony, to mało powiedziane, bardziej by mi pasowało słowo: zszokowany! Wprost wierzyć mi się nie chce, co powiedziałaś. Julka, całkiem ci odbiło. Ty, taka zrównoważona i praktyczna, stąpająca twardo po ziemi, zadurzona w ojcu kolegi swojego brata. W głowie nie chce mi się to zmieścić.

— A jednak, musisz mi uwierzyć.

— To dlatego z nikim się nie umawiałaś.

— Teraz kiedy już wszystko wiesz, daj mi spokój. Dobrze? Chce mi się spać.

— W porządku. Już mnie nie ma. Ty też się połóż. Późno już. Dobranoc. — Zabrał od niej kurtkę i powiesił na wieszaku w przedpokoju.

— Dobranoc — odparła i poszła do łazienki. Wzięła ciepłą kąpiel i kiedy poczuła, że wróciło jej normalne krążenie, wyszła z wanny. Szybko wytarła się, obwiązała głowę ręcznikiem, włożyła na gołe ciało gruby polar i zamknęła się w swoim pokoju. Nie zamierzała kłaść się do łóżka. Rozmowa z Michałem jeszcze bardziej ją rozdrażniła. Była zbyt niecierpliwa, dlatego przebywając w towarzystwie Daniela, musiała uważać na słowa, gesty, spojrzenia, aby nie odkrył jej tajemnicy. Nagle jej myśli przerwał wibrujący sygnał komórki. Odebrała ją w pośpiechu, aby nie zbudziła Michała, który spał już w najlepsze przy dźwięku włączonego telewizora.

— Julio, możesz zejść na dół? — zapytał Daniel.

— Kilka minut temu wyszłam z wanny. Na dworze jest minusowa temperatura. Nie chcę ryzykować przeziębieniem. — Starała się mówić zdecydowanym głosem, bez drżenia, bo serce biło jej jak zwariowane.

— W takim razie otwórz mi drzwi. Jestem przed twoją klatką z Marsem.

Julia nacisnęła domofon i otworzyła z zasuwy drzwi wejściowe. Daniel zjawił się prawie natychmiast w ciepłej kurtce, wełnianej czapce i szaliku, w towarzystwie Marsa, który wyjątkowo zachowywał się przykładnie.

— Mars zostań tutaj! — powiedział stanowczym głosem. Pies posłusznie położył się pod drzwiami jej pokoju. Łeb włożył między łapy i zamknął oczy.

— Rozbierzesz się? — zapytała niepewnym głosem, okrywając się szczelnie szlafrokiem.

— Przez roztargnienie włożyłem do kieszeni kurtki klucz od domku. Zapomniałem ci go oddać. Proszę. — Położył go na komodzie.

— Dziękuję. Napijesz się czegoś?

— Nie. Dziękuję. Nurtuję mnie tylko jedna sprawa, wyszłaś ode mnie w kiepskim nastroju. Nie powiedziałaś mi prawdy, co tak bardzo cię zaniepokoiło. A może uraziło?

— Nie uraziłeś mnie. Po prostu jestem przemęczona, stąd te moje zawirowania emocjonalne. — Nie potrafiła ukryć drżenia w głosie ani gęsiej skórki, którą dostała na jego widok. Swoją wysoką, muskularną sylwetką wypełniał jej niewielki pokój. W tej chwili beształa się w myśli, jak mogła ośmielić się marzyć o tym wspaniałym mężczyźnie, który zawsze będzie poza jej zasięgiem. Nie śmiała spojrzeć mu w oczy, by nie wyczytał w nich oczywistej prawdy.

— Julio, powiedz mi szczerze. O co chodzi?

— Nie mogę.

— Czy to coś, co dotyczy mnie?

Miała ochotę wykrzyczeć mu w twarz:

— Ośle dardanelski, jeszcze się nie domyśliłeś? Jesteś naprawdę taki tępy, że nie spostrzegasz oczywistych objawów zakochanej kobiety. Co mam jeszcze zrobić, byś to pojął?! — Ale tego nie zrobiła.

— Widzę, że to głębszy dylemat.

— To żaden problem, chociaż patrząc z pewnej perspektywy, można tak go nazwać.

— Tracę powoli cierpliwość, Julio. Nie mogę wyjechać w przeświadczeniu, że masz do mnie o coś pretensję, o czym nie mam zielonego pojęcia.

Julia usiadła na rozesłanej kanapie. Milczała jak zaklęta. Raz po raz zerkała tylko w jego stronę, chcąc się przekonać, że nadal siedzi w fotelu i nie spuszcza z niej zaciekawionego wzroku.

— Powiesz mi wreszcie o co chodzi?

— Nie jestem pewna, czy powinnam…

— Chyba nie zamierzasz mnie trzymać w niepewności przez całą noc? — W jego głosie usłyszała irytację. Postanowiła wziąć się w garść.

— Prawdę mówiąc, jestem tylko na pozór taka odważna, za którą niektórzy mnie biorą. Gdzieś w środku mnie siedzi mały tchórz, który lęka się swoich uczuć — wyznała.

— Jeśli o nich nie będziemy mówić, nie dowiemy się, co nas boli.

— Ale to takie trudne…

— Nic w życiu nie jest łatwe.

— Jeśli ci to wyznam, nasze relacje mogą się radykalnie zmienić, a nie przeżyłabym twego odrzucenia — wyszeptała z lękiem w oczach.

Daniel podszedł do niej i ująwszy za obydwie ręce, pomógł jej się podnieść.

— Jeśli nie chcesz o tym mówić, to znaczy, że to jest mało ważne, nieistotne… — powiedział.

— To jest ważne, nawet bardzo… — odparła zmieszana.

Ich oczy mierzyły się, jakby oceniały swoje możliwości, kto dłużej kogo przetrzyma. Aż w końcu Julia nie wytrzymała tego napięcia i patrząc mu prosto w oczy, wyznała:

— Nie wiem, co sobie o mnie teraz pomyślisz, ale skoro tak stawiasz sprawę, to ci powiem. Chciałabym, aby nasze relacje się zmieniły i nabrały osobistego charakteru. Co ty na to?

Spodziewała się wyrzutów, szyderczego uśmiechu, ale nic takiego nie usłyszała oprócz przedłużającej ciszy, która zmroziła ją niczym zimny prysznic. Dość długo wpatrywał się w nią, aż poczuła, że jej policzki czerwienieją ze wstydu, że się przed nim odkryła. Otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale zamknął jej usta długim pocałunkiem.

— Tak bardzo się bałam, że mnie wyśmiejesz — zdążyła tylko powiedzieć.

— Nic nie mów, przynajmniej w tym mamy więcej wprawy — odparł cicho.

9

Daniel zamknął za sobą cicho drzwi. Dopiero, kiedy wyszedł przed blok, wciągnął pełną piersią rześkie, mroźne powietrze. Wokoło panowała cisza. Od dłuższego czasu padał śnieg. Teraz mile chrzęścił pod butami. Postawił kołnierz ciepłej, futrzanej kurtki, wciągnął na ręce skórzane rękawiczki i ruszył w stronę swojego domu z Marsem przy nodze. Rozpierała go radość. Choć nie dopuszczał do siebie myśli, że jego serce zwariowało, czuł, że oszukuje samego siebie. Ale w tej sytuacji nic nie mógł na to poradzić. Julia zapadła mu głęboko w serce, ale nie chciał, aby ich romans nabierał zbytniego tempa. Postanowił dać jej trochę czasu na ochłonięcie, bo on od dawna cierpiał nieziemskie katusze z jej powodu, choć minęło od tego czasu wiele lat. Nawet nie spostrzegł się, kiedy znalazł się przed swoją posesją. Tego wieczoru chciał się wcześniej położyć. Musiał być wyspany. Wypił przed snem szklankę wody i położył się do łóżka, nastawiając budzik na piątą rano. Ze względu na minusową temperaturę Mars tej nocy spał w kojcu, w pokoju Mirona. Przez oszklone drzwi balkonu miał dobry widok na ogród i alejkę prowadzącą do domu.

— Waruj i miej baczenie na wszystko, co się rusza, oprócz wiewiórek. Zresztą one o tej porze roku siedzą w dziupli i pewnie przesypiają większość dnia i nocy, a może nawet całą zimę — mówiąc to, przesunął ręką po jego grzbiecie, potarmosił lekko za uszy, aż w końcu zszedł na dół do swojej sypialni.

Gdy zadzwonił w komórce budzik, miał wrażenie, że tej nocy w ogóle nie spał. Wziął szybki prysznic, a na śniadanie zjadł kilka kanapek z indyczą pieczenią, która została jeszcze ze świąt. Smakowała mu, bo upiekła ją Julia. Zresztą wszystko, co przygotowała było smaczne i wykwintnie podane. Mironowi także przypadła do gustu jej kuchnia. Kiedy wyjeżdżał do Krakowa, zawekowała mu kilka słoików bigosu oraz kilka pieczeni z różnego gatunku mięsa. Na dźwięk wyjeżdżającego z garażu samochodu, Mars podszedł do samochodu, aby go pożegnać. Położył obydwie łapy na masce i głośno zaszczekał. Daniel odsunął szybę samochodu i zwrócił się do psa:

— Pilnuj domu. Dzisiaj przyjedzie do nas ekipa budowlana, ci sami fachowcy, którzy układali nam płytki w łazience przy garażu. Bądź dla nich miły. Przyjdzie także Julia, nie będziesz sam. Jak ją ładnie poprosisz, może zostanie z tobą na noc. Na dworze jest jeszcze zimno. Dopiero w południe ma się ocieplić. No, biegnij! W budzie ci będzie znacznie cieplej.

Kiedy pies zniknął z pola widzenia, ruszył w stronę bramy, którą otworzył pilotem. Z samego rana pługi śnieżne udrożniły osiedlowe i miejskie drogi. Szosa E-7 była nie tylko przejezdna, ale i niezatłoczona. Do Warszawy jechał dwie godziny. Przewidziany lot ze stolicy do Barcelony miał trwać dwie i pół godziny, niewiele więcej. Kiedy samolot usiadł na płycie lotniska Barcelona International, natychmiast przedzwonił pod podany numer kontaktowy, który otrzymał od swojego szefa, zawiadamiając, że jest już w Hiszpanii. Podano mu miejsce spotkania i godzinę. Na miejscu wynajął samochód — seata cordobę. Do przejechania miał dziesięć kilometrów. W pół godziny był już na starym mieście w Ciutat Vella. Był umówiony na Plaza Red w jednej z kawiarenek pod arkadami. Z przyulicznych barów dochodziły smakowite zapachy przekąsek tapas i paelli, którymi można było porządnie się najeść. Do baru poszedł wcześniej przed umówioną godziną. Wypił dwie małe kawy, zjadł kilka tapas i czekał. Na szyi miał obwiązany biały szalik, znak rozpoznawczy, który najchętniej by zdjął, bo było mu gorąco. W porównaniu z zimnem w Polsce, gdzie tego dnia synoptycy przewidywali minus piętnaście stopni, w Hiszpanii było na plusie dziesięć.

— Pan Sartowicz? — zapytał cicho mężczyzna, przysiadając się do jego stolika.

— To z panem byłem umówiony? — zapytał go Daniel, wskazując krzesło naprzeciw niego.

— Tak. Przepraszam za spóźnienie, ale siła wyższa. Koperta jest w tej gazecie.

— Zostawię teraz pana samego. W toalecie sprawdzę jej zawartość.– Daniel podniósł się, pozostawiając na stoliku dziesięć euro. Skręcił w prawo, gdzie były toalety. Wszedł do kabiny i otworzył kopertę, w której była nieco mniejsza zalakowana, ale za to grubsza. Ponownie włożył ją do większej koperty, zgiął na pół i wetknął do kieszeni marynarki, i zasunął suwak.

Gdy wychodził z baru, minął się z mężczyzną, który wręczył mu przesyłkę. Skinął mu tylko głową, że wszystko w porządku.

— Szef prosił, aby wyjechał pan najpóźniej jutro. Bilet czeka na pana w recepcji, na lotnisku.

— Dziękuję za gazetę. Dziewczyna niestety nie przyszła na spotkanie — odparł Daniel z lekkim uśmiechem.

— Cóż zrobić, takie są kobiety — odparł mężczyzna i wrzucił gazetę do kosza.

Zagadywali do siebie o byle czym, rozmawiali w języku hiszpańskim, swobodnie jak starzy znajomi, nie wzbudzając żadnych podejrzeń gości w lokalu, ani mijających ich przechodniów. Daniel wsiadł do zaparkowanego w pobliżu samochodu i odjechał. Zawsze chętnie wracał do Hiszpanii. Najczęściej bywał w Katalonii, w Barcelonie. Ale jeszcze nigdy nie był tak krótko, jak tego dnia. Na szczęście poznał to piękne miasto kilkanaście lat temu, gdy był tu służbowo po raz pierwszy. Spędził dwa tygodnie w kurorcie Costa Brava. Zwiedził nie tylko Barcelonę, ale i Madryt i pobliskie plaże. W tym czasie poznał Monikę, która zostawiła w jego życiu żywo piętno. Odtąd chętnie tu powracał, ale zawsze sam. Dopiero wtedy zrozumiał, ile tracił, podziwiając piękno katalońskiej ziemi tylko w pojedynkę. Odebrał bilet z recepcji i wszedł na pokład samolotu w ostatniej chwili. Zanim zdjął z siebie kurtkę, wyjął kopertę z nieco większej i przełożył tę zalakowaną do kieszeni marynarki, a tę ponownie włożył do drugiej tyle że pustą. Stosowali tego rodzaju triki, zabezpieczając się przed ewentualną kradzieżą czy jawnym sabotażem. Choć jemu nic takiego się nie wydarzyło, wolał dmuchać na zimne, zachowując ostrożność. Nigdy nie szukał znajomości, ani nie wchodził z nikim w żadne konszachty. Kiedy tylko wylądowali na Okęciu w Warszawie, wsiadł do swojego samochodu zaparkowanego w pobliżu lotniska i ruszył prosto przed siebie trasą E-7, prosto do Radomia. Teraz się nie spieszył. Przesyłkę miał zostawić w domu szefa, który miał piękną posiadłość pod Radomiem. Kiedy zatrzymał się przed masywną bramą jego posesji, skorzystał z telefonu komórkowego, zawiadamiając o swoim przyjeździe. Otworzono mu bramę prawie natychmiast, gdy ją mijał, zauważył czujne oko kamery, a potem drugą na dachu budynku. Dom był solidnie zabezpieczony. Firma również. Ze względu na jej bezpieczeństwo była duża rotacja pracowników administracji i ochrony. Byli rozsyłani po całej Europie. Stałymi pracownikami byli jedynie laboranci, wyłuskani z najlepszych firm kosmetycznych Europy. Władali kilkoma językami, ale najczęstszym w użyciu był język hiszpański albo kataloński, regionalny.

— Spodziewałem się pana dopiero jutro wieczorem — powiedział na jego widok szef, odbierając opasłą kopertę.

Horacio Hernandez był wysokim, postawnym mężczyzną z sumiastym, czarnym wąsem. Był brunetem, typem rasowego Hiszpana. Mimo przekroczonej pięćdziesiątki, trzymał formę i rządził firmą żelazną ręką. Założył w Polsce firmę kosmetyczną z pomocą swojego brata Agustina, który prowadził filię w Barcelonie. Zdarzało się, że otrzymywali przesyłki pocztą lotniczą, ale od pewnego czasu, jeździli po nie osobiście. Nikt nie wiedział, dlaczego zmienili formę przekazu.

— Napije się pan czegoś? — Horacio Hernandez wskazał krzesło. Sam siedział za solidnym biurkiem z ciemnego orzecha, które przypominało mebel z okresu największego rozkwitu epoki renesansu. Było arcydziełem stolarskiego rzemiosła, podobnie jak i jego fotel, obity brązową skórą.

— Dziękuję. Zapewne pan wie, że wziąłem kilka dni wolnego na remont domu. Chciałbym dopilnować prac osobiście. Zna pan to powiedzenie: pańskie oko konia tuczy?

Mężczyzna kiwnął potakująco głową z lekkim uśmiechem.

— W takim razie nie zatrzymuję pana. — Mężczyźni podali sobie ręce i Daniel opuścił posesję z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku.

Kiedy podjeżdżał pod swój dom, zadzwonił z komórki do Julii.

— Gdzie jesteś? — zapytał na pozór spokojnym głosem, choć serce o mało nie wyskoczyło mu z piersi. Biło jak dzwon na alarm. Dawno nie czuł tej adrenaliny, która kiedyś była codziennym motorem jego działania szczególnie podczas skomplikowanego zlecenia.

— W domu.

— W którym? Moim czy w swoim?

— Do późna sprzątałam w domku i nie chciało mi się już wracać do swojego mieszkania. Jestem w pokoju Mirona. Z jego okna widać całą posesję.

— To zejdź na dół. Jestem już prawie przed domem. — Zanim się wyłączył, usłyszał głośny okrzyk dzikiej radości.

Kiedy tylko wjechał na teren posesji, samochód już okupował Mars. Przywitał go radosnym ujadaniem, kładąc mu przednie łapy na klatce piersiowej. Ledwie uszedł cało, nie wpadając w zaspę. Do tego spontanicznego przywitania dołączyła Julia. Bezceremonialnie rzuciła mu się na szyję i zaczęła całować po twarzy.

— Tylko mnie nie uduście! — zaśmiał się, wzbraniając przed czułościami, idąc w stronę domu, jakby dostał skrzydeł. Nigdy nie był tak radośnie przez nikogo witany.

— Przykro mi piesku, ty tu zostajesz — zwrócił się do Marsa, któremu nie było to w smak, odwrócił się, podwinął ogon i ruszył przed siebie, do swojej budy pod sosnami.

— Nawet nie wiesz, jaka jestem szczęśliwa — powiedziała Julia już nieco później, kiedy usadowili się wygodnie na jego kanapie, on we frotowym szlafroku po ciepłej kąpieli, ona w piżamie i w jego szlafroku z polaru. Pili gorące kakao.

— Nawet przez myśl mi nie przyszło, że spędzę dzisiejszą noc we własnym łóżku. — Daniel ujął jej dłoń i przez chwilę trzymał ją w swojej i gładził po zewnętrznej stronie kciukiem.

— Jesteś zapewne zmęczony. Możemy porozmawiać jutro.

— Wziąłem trzy dni wolnego, zdążę wypocząć. Powiedz mi, co dzisiaj zrobili robotnicy?

— Zamontowali wannę i miskę sedesową. Jutro mają postawić ściankę działową. Aha i zasugerowałam im, aby zajrzeli do piwniczki pod podłogą w kuchni. Zostało im trochę cementu, więc położą świeży tynk na ścianach z cegieł, które w niektórych miejscach wyszczerbił czas albo wilgoć, bo domek przez wiele lat nie był ogrzewany. Nie masz nic przeciwko temu?

Daniel przysłuchiwał się z uwagą młodej dziewczynie, która miała nie tylko wyobraźnię, ale i pragmatyzm, którego brakowało niektórym mężczyznom.

— Oczywiście, że nie mam nic przeciwko temu, że kazałaś im otynkować ściany piwniczki. I dobrze zrobiłaś, że zdecydowałaś się na wannę.

— Wanna jest dobra na relaks po ciężkiej pracy. Nie gniewasz się, że zmieniłam twoją decyzję?

— Ależ skąd. Miałaś rację, że wanna jest wygodniejsza, zważywszy na moje rozmiary czy chłopaków.

— Dziękuję. — Julia zsunęła się z posłania i zamierzała odejść. — Musisz odpocząć, Danielu.

— Naprawdę chcesz odejść?

— Przecież wiesz, że nie chcę.

— Więc zostań ze mną. — Wyciągnął rękę i przyciągnął ją do siebie. W łeb wzięły wszystkie jego postanowienia. Julia działała na niego jak narkotyk, od którego się uzależnił, wbrew swojemu rozsądkowi.

— Wiem, czego ode mnie oczekujesz. I tego obawiam się najbardziej — powiedział wprost, trzymając ją w objęciach.

— Obawiasz? Niby czego?

— Że nie sprostam twoim oczekiwaniom, że cię rozczaruję.

Julię zamurowało.

— Ja myślałam podobnie, ale teraz mam cichą nadzieję, że mamy przed sobą szansę.

— Nie mogę uwierzyć, że darzysz mnie jakimkolwiek uczuciem. Nie zasługuję na nie.

— Dlaczego tak sądzisz?

— Bo jesteś młoda, piękna i mądra. Masz całe życie przed sobą. Ja mam zbyt duży bagaż doświadczeń za sobą. Nie chcę cię nimi obarczać. Zasługujesz na kogoś lepszego ode mnie.

— Skąd wiesz, co dla mnie jest najlepsze?

— Skąd mogę wiedzieć, czy w przyszłości nie zmienisz o mnie zdania albo nie poznasz kogoś o wiele młodszego ode mnie?

— Byłam pewna, że przez wszystkie te lata naszej znajomości, dobrze mnie poznałeś. Gdyby tak było, wiedziałbyś, że nie zmieniam tak szybko zdania. Zastanawiam się tylko, czy ty jesteś gotowy na nowy związek? Bo potem nie będzie odwrotu, Danielu. — Jej cichy głos był jak szum strumyka, który nęcił go swym brzmieniem i im dłużej go słuchał, tym bardziej go przyciągał wbrew jego woli.

— Nie zostawiaj mnie samego. Mimo że długie lata samotności zrobiły ze mnie samotnika, nie rzucę się na ciebie jak nieopierzony małolat. Nie musimy się kochać, wystarczy, że będziesz przy mnie. — Daniel zrobił smętną minę.

— To nie o mnie chodzi, ale o ciebie. A ściślej mówiąc o sytuacji, w której się znalazłeś. Dla mnie ona również jest niezręczna. Co pomyśli o tobie i o mnie, twój syn? — zapytała z obawą.

Daniel spojrzał na nią długim, powłóczystym spojrzeniem, pod wpływem którego zmiękły jej nogi, a przez ciało przeszły dreszcze.

— Rozumiem twoje rozterki. Proszę, usiądź wygodnie. Opowiem ci pewną historię.

Julia posłusznie usiadła naprzeciw niego w nogach posłania i zaczęła przyglądać się Danielowi. Twarz mu stężała, oczy nabrały surowego wyglądu. W okamgnieniu stał się innym człowiekiem, surowym i poważnym, którym był do niedawna.

— Wszystko, co teraz ode mnie usłyszysz, zatrzymasz wyłącznie dla siebie. Nie wolno ci o tym powiedzieć nawet bratu, nikomu. Rozumiesz?

— Czuję przez skórę, że nie będzie to miłe wyznanie. Ale masz moje słowo — odparła poważnym głosem.

— Po ukończeniu Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu, zacząłem oglądać się za pracą. Ktoś z uczelni zaproponował mnie hiszpańskiemu właścicielowi firmy kosmetycznej, działającej na terenie Polski, która miała siedzibę najpierw tylko w Warszawie, a obecnie w kilku miastach w Polsce, między innymi i w naszym mieście. Horacio Hernandez zatrudnił mnie w swojej firmie ze względu na dobrą znajomość języka hiszpańskiego. Tylko nie myl ją ze szpiegostwem gospodarczym lub z tajnymi działaniami służb państwowych. Wszystko odbywa się legalnie. Przyznaję, swego czasu rząd zaproponował mi pracę w wywiadzie, do werbowania tajnych agentów, ale się nie zgodziłem. Wybrałem mniejsze ryzyko. Firma Hernandeza była już dobrze znana na rynku europejskim w świecie biznesu i nasze działania dotyczyły tylko tej jednej korporacji, tyle że druga była w Hiszpanii, w Barcelonie, prowadzona przez jego brata, Agustina Hernandeza. Zostałem ich kurierem i menadżerem. Monikę poznałem na wyjeździe służbowym, w Barcelonie. Była ładną, miłą dziewczyną i samotną jak ja. Zawsze zatrzymywałem się w hotelu „Pod Złotą Rybką”, którym zarządzali jej rodzice. Byli jego właścicielami. Oboje potrzebowaliśmy relaksu. Spotykaliśmy się sporadycznie, ale za każdym razem lądowaliśmy w łóżku. Pewnego razu, zadzwonił do mnie dyrektor miejscowego szpitala z pilnym wezwaniem do Barcelony. Przyleciałem tego samego dnia. Dowiedziałem się, że dyrektor szpitala wezwał mnie na prośbę Moniki. Została ranna podczas potyczki gangów w dzielnicy, gdzie mieszkali obcokrajowcy. Otrzymała kilka przypadkowych kul. Znalazła się w nieodpowiednim miejscu i czasie. Nie wiedziałem, że urodziła mojego syna. Wyznała mi to dopiero na łożu śmierci. Monika nie przeżyła operacji ze względu na duże obrażenia wewnętrzne. Dostała krwotoku, którego lekarze nie mogli zatrzymać. Przed śmiercią zdążyła mi wyznać nazwisko i adres ciotki, która mieszkała pod Barceloną i opiekowała się naszym synkiem. Nawet jej rodzice nie wiedzieli o jego istnieniu. Odebrałem go wraz z jego aktem urodzenia i zatrzymałem się z nim w swoim hotelu. Kilka dni trwało, zanim znajomy z polskiej ambasady pomógł mi w wyrobieniu paszportu dla syna, bez którego nie miałbym prawa przekroczyć granicy hiszpańskiej. Wróciłem z nim do kraju. Zmieniłem adres zamieszkania, ożeniłem się z dobrą znajomą z sąsiedztwa, która straciła właśnie męża. Oboje potrzebowaliśmy wzajemnej pomocy. Był to raczej rodzaj umowy niż prawdziwe małżeństwo. Maria zajmując się moim synem, wyszła cało z depresji, z której trudno było się jej wyleczyć. Opieka nad małym dzieckiem była dla niej terapią, a potem jej ogród, którym zajmowała się do końca swoich dni. Przywiązała się do Mirona i pokochała jak własnego syna. Żyliśmy obok siebie jak dwoje dobrych przyjaciół. Czasem szliśmy do łóżka, by zaspokoić głód naszych ciał. Było to dla nas wygodne. Maria rozpoczęła pracę na etacie psychologa w szkole i przychodni dla dzieci z trudnościami. Ja zostałem menadżerem w przemyśle kosmetycznym, w wielkiej korporacji hiszpańskiej, gdzie pracuję do dzisiaj. Stąd te moje częste wyjazdy. Masz jeszcze jakieś pytania?

— Byłam pewna, że kochałeś Marię?

— Na swój sposób kochałem ją. Była zastępczą matką mojego syna. Ale w naszym związku brakowało spontaniczności, czułości, tej więzi, którą poczułem na twój widok, kiedy po raz pierwszy cię zobaczyłem już nie jako śliczną nastolatkę, ale młodą kobietę, którą nie wiadomo, kiedy się stałaś.

— Kiedy to było? — zapytała zdziwiona.

— Tego dnia miałaś na sobie białą sukienkę z cienkiej bawełny i włosy rozpuszczone do ramion. Tego roku lato było bardzo upalne. Biegłaś ścieżką przez różany ogród skąpana w słońcu. Przez materiał twojej sukienki prześwitywał zarys twojego smukłego ciała z widocznymi, krągłymi piersiami i długimi nogami. Nawet twoje włosy wydały się w słońcu, jaśniejsze niż były w rzeczywistości. Powiew wiatru poruszał twoją suknią, miałem wrażenie, że nie biegniesz, ale płyniesz ponad ogrodem. Sprawiałaś wrażenie, jakbyś była aniołem. Julio nawet nie wiesz, ile wtedy wzbudziłaś we mnie emocji.

— Co wtedy poczułeś?

— Stałem przed domem. Przed sobą miałem widok na ogród, w którym się nagle pojawiłaś. Najpierw ogarnęło mnie zdumienie. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że nie jesteś zjawą, ale piękną, młodą dziewczyną, która wyglądała jak anioł w ogrodzie. Byłaś zjawiskowo piękna. Poczułem radość! A potem ogarnęła mnie dziwna tęsknota, choć nie wiedziałem do końca, za czym. Stałem jak zamurowany i oczarowany tobą, dopóki Maria nie sprowadziła mnie na ziemię.

— To jest Julia, siostra Michała. Jeszcze tak niedawno była podlotkiem. Prawda, że wyrosła na piękną dziewczynę? Przyszli zaprosić naszego syna na swoje osiemnaste urodziny — powiedziała, podkreślając, że Miron jest naszym synem i że obowiązuje nas nie tylko umowa, ale zawarty związek małżeński w urzędzie stanu cywilnego. Była moją żoną, musiałem to uszanować. Maria miała rację. Odtąd unikałem ciebie jak ognia.

— Danielu, to znaczy, że tak naprawdę, nie obowiązuje cię żałoba wdowca po zmarłej żonie?

— Wobec prawa i ludzi tak. Jedyny Bóg wiedział, że byliśmy małżeństwem tylko na papierze. Wspólnie zajmowaliśmy się wychowaniem mojego syna i prowadziliśmy wspólne gospodarstwo. Wiązał nas korzystny układ.

— Tego dnia i mnie się przytrafiło coś nieoczekiwanego. Zakochałam się w żonatym mężczyźnie, który był ode mnie znacznie starszy i był ojcem przyjaciela mojego brata. Czy nie było to zrządzenie losu, że spotkało nas w tym samym dniu, coś tak niesamowitego? Miałam wrażenie, że otrzymałam od życia najpiękniejszy prezent, jakikolwiek mogłam otrzymać. Miłość. Strzegłam swojego sekretu jak źrenicy oka. Nikt o nim nie wiedział. To była moja wielka, słodka tajemnica, aż do dzisiaj.

Daniel i Julia patrzyli na siebie i uśmiechali się, jeszcze nie dowierzając, że właśnie odkryli przed sobą swój najgłębszy sekret. Z jego twarzy zniknęła sroga powaga, a z jej oczu paniczny strach. Ich twarze promieniały radością i nadzieją.

— Czy nadal chcesz mnie zostawić? — zapytał z przekornym uśmiechem, Daniel. Po czym podniósł się z posłania i przyciągnął ją do siebie. Nie protestowała. Przylgnęła do niego całym ciałem, radosna z promiennym uśmiechem na ustach, gotowa na wszystko.

— Nigdy w życiu — odparła, podnosząc wysoko głowę.

— Czekanie się opłaciło. Zyskałem nie tylko piękną, młodą kobietę, ale i miłość. Czyż życie nie jest piękne? — Roześmiał się głośno i okręcił wokoło siebie, trzymając ją mocno w objęciach.

— Puść mnie, bo w końcu wylądujemy oboje na dywanie — roześmiała się, mocniej obejmując go za szyję.

— Masz rację. Łóżko będzie wygodniejsze, kochanie. — Wziął ją na ręce i delikatnie położył na wzorzystej kapie z żakardu, na której niedawno oboje siedzieli.

— Zdecydowanie byłoby mi wygodniej na prześcieradle. — Zdjęła ciężką narzutę i podała mu ją, a on złożył ją w kostkę i położył na fotelu, a potem sięgnął do lampy, chcąc ją wyłączyć.

— Nie wyłączaj, proszę. Jeśli chcesz ukryć przede mną swoje blizny, to nie musisz tego robić. Już je widziałam. — Zdecydowanym ruchem chwyciła go za rękę.

— Znowu mnie zaskoczyłaś. Naprawdę nie zrobiły na tobie wrażenia? — Położył się na boku blisko niej, podparł głowę na zgiętej dłoni i przypatrywał jej twarzy, z której mógł wyczytać wszystkie emocje. Radość. Ciekawość. Oddanie. Miłość. Była taka piękna, że zapierało mu dech w piersiach i wzmagało w nim uczucie pragnienia.

— Tego dnia grałeś z Mironem w kosza za domem, choć na dworze był straszny upał. Obaj byliście tylko w krótkich szortach. Twoja żona była w ogrodzie i pieliła, walcząc dzielnie z chwastami. Wasze okrzyki słychać było już od bramy. Nie musieliśmy z Michałem długo was szukać. Na nasz widok przestaliście grać. Miron wraz z Michałem poszli na górę do jego pokoju i zostawili nas samych. Kiedy odwróciłeś się po koszulkę, którą położyłeś na ławce, wtedy zobaczyłam szramy na twoich plecach, nieregularne, szarpane, w tych miejscach twoja skóra była jaśniejsza, bo reszta twojego ciała była mocno opalona. Miałeś jeszcze jedną na prawym udzie. Wtedy domyśliłam się, że twoje bicepsy i muskularne uda, nie są efektem przebywania w siłowni, podobnie jak i twoje blizny. Przypominałeś wojownika. Brakowało ci tylko odpowiedniego ubrania i miecza w dłoni. Byłam speszona twoim widokiem, a jednocześnie pożerałam cię wzrokiem. Musiałam uciec, bo niewiele brakowało, abym rzuciła się na ciebie jak głodna lwica. Czym prędzej wróciłam do domu rozpalona, jakbym miała temperaturę. Potem musiałam się tłumaczyć przed Michałem, dlaczego w takim pośpiechu opuściłam wasz dom. Okłamałam go, twierdząc, że rozbolała mnie głowa i musiałam wcześniej wrócić do domu po tabletki przeciwbólowe.

— Kiedyś przyłapałem syna na podglądaniu, gdy brałaś prysznic w łazience przy garażu. Przepędziłem go, a po chwili sam wszedłem i patrzyłem na ciebie jak ostatni potępieniec. Zanim się wycofałem, zobaczyłem cię nagą. Dziękowałem Bogu, że nie zauważyła mnie Maria. Było mi wstyd za siebie i Mirona. A jednocześnie spalałem się w ogniu pożądania.

— Myślałam, że już nigdy nie zaznam z nikim miłości. Każdego chłopaka porównywałam z tobą i żaden nie miał najmniejszych szans, chodź byli młodzi i przystojni. Ale niestety żaden nie zaimponował mi na tyle, aby umówić się z nim na kawę czy pójść do kina. Dlatego nie mam żadnego doświadczenia w sprawach damsko-męskich — wyznała cicho.

Daniel rozebrał się do naga, a potem zajął się rozbieraniem Julii. Robił to powoli, jakby się im nie spieszyło. Na widok jej pełnych, krągłych piersi żachnął się podniecony.

— Jesteś taka piękna… — szepnął oczarowany.

— To ty jesteś wspaniały. Masz tyle pozytywnych cech, że żaden młodzik nie śmiałby z tobą konkurować. Pomijam muskulaturę twojego pięknego ciała. Ale tu… — Wskazała na miejsce na klatce piersiowej, gdzie pulsowało jego serce. — Masz serce wielkie jak dzwon. Dlatego zakochałam się w tobie bez pamięci.

— Dziękuję. Tym komplementem dodałaś mi śmiałości.

— Wcale nie musiałam. Dobrze wiesz, ile jesteś wart.

— Jak ty dobrze mnie znasz.

— Kiedy Miron przychodził do Michała, chłonęłam każde jego słowo o tobie, bo tematy zaliczonych dziewczyn mnie nie interesowały, którymi chlubił się, jakby zdobywał szczyty Himalajów. Dyskrecji to on po tobie nie ma. Wdał się pewnie w matkę.

— Jest jeszcze młody i niedoświadczony. Ale dzięki wam obojgu, zyskał na przyjaźni. Zawsze o was wypowiadał się w superlatywach. Michał to, Michał tamto… Byliście dla niego autorytetem.

— O mnie także miał dobre zdanie? Byłabym mocno zaskoczona.

— O, tak! Mówił do matki, że jesteś bardzo zasadnicza. Nie uznajesz kompromisów. Według ciebie wszystko jest białe albo czarne.

— O, tak, zawsze mi to wytykał przy każdej okazji. Tylko nie wiedział, co było tego powodem, że trzymałam swoje uczucia na uwięzi. Byłam beznadziejnie zakochana. Musiałam być ostrożna. Może śmierć matki nieco go poskromiła, bo był zawsze taki pewny siebie, niemal że arogancki. Obecnie jesteśmy na stopie przyjacielskiej. Dużo rozmawialiśmy, nawet Michał nie uczestniczył w tych rozmowach. Czasem mężczyzna w rozmowie z kobietą, potrafi się odkryć z najbardziej nurtujących go problemów. Jest samotny, bo jak dotąd nie spotkał swojej dziewczyny. Powiedziałam mu, że gdy ją spotka, jego serce zmięknie jak wosk. I będzie wiedział, że to właśnie ona jest sensem jego życia, a nie ja, jak wcześniej myślał.

— Jesteś mądrą kobietą. I cieszę się, że żyjesz z Mironem w zgodzie. Muszę przyznać, że nie ma łatwego charakteru, ale przyjaźń z wami daje mu poczucie bezpieczeństwa. Kiedy mnie nie było, była z nim Maria, ale gdy jej zabrakło, miał oparcie w was. Teraz będzie inaczej.

— A jak będzie? Powiedz.

— Postaram się jak najrzadziej wyjeżdżać. Będę pracował na miejscu. A może w ogóle zmienię pracę? Dobrze znam hiszpański, mógłbym podjąć pracę w jakiejś szkole albo zostać tłumaczem przysięgłym, bo mam do tego uprawnienia. Mogę zatrudnić się jako ochroniarz. Do wojska nie chciałbym wracać, ale mogę szkolić młodszą kadrę w samoobronie, do której byłem przysposabiany. Jak widzisz jest wiele przede mną możliwości, ale nadal będę pracował Hernandeza. Jest dobrym szefem. Wymaga, ale przynajmniej dobrze płaci.

— Więc z pracą nie masz problemu. To dobrze. Myślę, że po ukończeniu studiów, nie będę miała problemu ze znalezieniem pracy.

— Na pewno nie. Jesteś bystra, inteligentna i konsekwentna w działaniu. Ale zamiast planować naszą przyszłość, zadbajmy o nasze życie intymne już teraz. Co ty na to? — Spojrzał na nią przeciągle i przyciągnął do siebie zaborczym gestem.

— Myślałam, że już nigdy mi tego nie zaproponujesz — odparła i poddała się jego czułym pieszczotom.

10

— Dzień dobry. Panie Sartowicz, to ja Nowakowski. Przywieźliśmy materiały do łazienki, zgodnie z pańskim zamówieniem.

— Dzień dobry. Proszę wjechać.

Wcisnął kod na tablicy elektronicznej. Brama otworzyła się bezgłośnie. Wyszedł przed dom, w jego stronę jechał robur.

— Byłem pewien, że wróci pan dopiero za kilka dni — zagadał do niego Nowakowski, wyskakując z szoferki. Za nim wysiadło dwóch mężczyzn w roboczych ubraniach. Mężczyźni przywitali się grzecznie, starszy podał mu rękę, którą Daniel mocno uścisnął.

— Tak się złożyło, że przyjechałem wcześniej. Gdyby panowie mieli jakieś pytania, jestem w domu. Ale najpierw chciałbym odespać wczorajszy lot.

— Proszę sobie nie przeszkadzać. Nie powinniśmy mieć żadnych wątpliwości. Ta młoda osóbka, która była tu wczoraj, wytłumaczyła nam szczegółowo, co i jak — odparł kierownik trzyosobowej ekipy.

— To dobrze. W takim razie, nie będę dłużej panom przeszkadzał.

— Proszę zająć się sobą, a my zaczniemy znosić płytki. — Najstarszy z mężczyzn włożył rękawiczki robocze i wszedł na platformę samochodu. Drugi stanął przed samochodem, a trzeci otworzył drzwi domku na oścież i wnosił ciężkie paczki do środka.

— Proszę uważać tylko na podłogę i meble — krzyknął za nimi Daniel, kiedy zniknęli mu z pola widzenia.

— Proszę się o to nie martwić. Panienka Julia, to osoba bardzo praktyczna i już o to zadbała. Wczoraj rozłożyła tekturę na podłogach, a na meblach malarską folię. Nic się nie zniszczy — wyjaśnił kierownik, zjawiając się przed nim nagle.

— Ach tak? To dobrze — przytaknął i zanim przekroczył próg domu, spojrzał przed siebie.

Mróz nadal trzymał, dlatego świeżo spadły śnieg leżał na gałęziach drzew i dachach. Wokoło było biało i majestatycznie. Zima była cała w swojej krasie. Wszedł do domu. Szybko się rozebrał i wrócił do sypialni. Julia leżała na brzuchu i nadal spała. Przysiadł na krawędzi łóżka i spoglądał na śpiącą dziewczynę. Była piękna. Dopiero wczorajsza noc przekonała go, jak ogromnym uczuciem darzyła go Julia. Wycofał się i zamknął cicho drzwi. Postanowił przygotować im wspólne śniadanie. Był głodny jak wilk. Nie spodziewał się, że wczorajszy dzień przysporzy mu tyle wrażeń. Ogarnęło go błogie uczucie, jakby po raz pierwszy doświadczał przyjemności patrzenia na śpiącą kobietę. Z Marią mieli oddzielne sypialnie i najczęściej to on przychodził do niej a nie odwrotnie, jakby seks nie był jej potrzebny. Dopiero wczoraj mógł się przekonać, jak to jest zasypiać z kochaną osobą, dbać o jej wygodę i komfort snu, leżeć przy jej boku, i patrzeć jak śpi, dotykać, kiedy miał na to ochotę. Julia była czułą i wrażliwą kobietą. Choć nie miała żadnego doświadczenia, szybko się od niego uczyła. Starała się nie tylko brać, ale i dawać. On był obolały, a ona pewnie jeszcze bardziej. Sen był najlepszym lekarstwem na wypoczynek.

x

Julia przebudziła się rześka i radosna. Leżąc w wannie przy sypialni Daniela, rozmyślała o wczorajszym dniu. Dużo rozmawiali, właściwie to on mówił, a ona tylko słuchała. Potem, gdy nadszedł wieczór, a potem noc, niewiele spali. Wystarczyło kilka ciepłych słów, dotknięć, a ona była w siódmym niebie. Na samą myśl o Danielu miły dreszczyk przeszedł jej ciało i wzmógł tylko jej pragnienie. Zastała go w kuchni, siedzącego przy stole. Przed nim na olbrzymim talerzu leżał stos kanapek i zaparzona biała kawa w porcelanowym dzbanku.

— Dzień dobry, kochanie — przywitała go od drzwi z uśmiechem po świeżej kąpieli w jego piżamie i szlafroku. Na mokrych włosach miała zawiązany turban z ręcznika, a na nogach ciepłe bambosze i bawełniane skarpetki. Wyglądała zabawnie, ale i uroczo. Jej oczy promieniały szczęściem, którego nie starała się nawet ukryć.

— Dzień dobry, najdroższa — odparł tym samym tonem, podchodząc do niej.

— Czy tak będzie zawsze, czy tylko dzisiaj, kiedy jesteśmy tylko we dwoje? Czy będziemy umieli zachować pozory i umiar w zachowaniu w towarzystwie innych osób? Tak bardzo się obawiam reakcji Mirona. — Julia zadarła głowę i patrzyła w jego roześmiane oczy.

Stali naprzeciw siebie i patrzyli, jakby nie mieli dosyć burzliwej nocy, którą mieli za sobą. Jak obejdą się bez siebie w pozostałe dni? Było tyle pytań bez odpowiedzi.

— Nie martw się na zapas. Lepiej daj buziaka na dzień dobry. — I nie czekając na reakcję Julii, pocałował, aż zakręciło się jej w głowie.

— Kocham cię, wiesz…

— Wiem. A teraz zapraszam do stołu.

— Bardzo chętnie, bo jestem głodna jak wilk.

— Ja także, z tego wszystkiego zapomnieliśmy wczoraj o kolacji.

— Widzę, że ciężko się napracowałeś, aby wyrównać naszą równowagę ciała i ducha — zaśmiała się wesoło, patrząc na stos maleńkich kanapek, które wyglądały nie tylko ładnie, ale i pożywnie.

— Masz rację. Musimy to czym prędzej naprawić — odparł ze śmiejącymi się oczami. — Ale przedtem powiedz mi, jak się czujesz?

— Po prostu wspaniale. Nigdy nie myślałam, że seks może być taki piękny i odprężający.

— Jest taki, gdy ludzie się kochają.

— Czy przedtem nie czułeś tego? Tego pożerającego pragnienia, aby zaspokoić kochaną osobę? Ten narastający niedosyt i głód ciała?

— Między Marią a mną, to był zwykły seks. Sama chemia, a właściwie biologia. Wykorzystywaliśmy się w celu zaspokojenia swoich pragnień. Teraz jest inaczej. Patrzę na ciebie i tracę resztki zdrowego rozsądku. Stałaś się moją obsesją. To chyba niezdrowe?

Julia spojrzała na niego z udawaną naganą.

— Nie zapominaj, że w domku pracują robotnicy i w każdej chwili mogą zadzwonić i prosić o konfrontację — przywołała go do porządku, choć w oczach tańczyły jej chochliki.

— No tak, oczywiście. Zupełnie wyleciało mi to z głowy.

— Jest sobota, nie idę na zajęcia. Mamy dla siebie prawie cały dzień. Zajrzę tylko do domu. Michał pewnie się niecierpliwi. Muszę zrobić mu obiad. I chyba wyznam mu prawdę o nas, choć co nieco już wie. Ale obiad możemy zjeść wspólnie.

— Dobrze, skoro musisz. I oczywiście zgadzam się na wspólny obiad. Będzie mi miło.

— Nie muszę, ale chcę. Michał ma dobrą intuicję i gdy tylko spojrzy mi w oczy, domyśli się, że zaszło coś między nami. Moje oczy są dzisiaj jak latarki i błyszczą jak u kota. Nie zauważyłeś?

— Zauważyłem. Prawdę mówiąc, cała promieniejesz.

— To ze szczęścia, najdroższy.

— Mam chyba coś z kanibala, bo mam szaloną ochotę cię zjeść, kawałek po kawałeczku, degustując się twoim smakiem i zapachem.

— Tak? A jaki mam smak?

— Używasz chyba żelu kwiatowego?

— Aloesu. Dobrze robi na skórę.

— To coś delikatniejszego, chyba z nutką pomarańczy.

— To chyba krem nawilżający. Podoba ci się?

— Bardzo. Pasuje do ciebie.

— Zapamiętam. Choć z nutką cytryny też ładnie pachnie. Mnie podoba się twój zapach. Jakiej wody używasz?

— Garniera. Woda pod goleniu jak woda, całkiem zwyczajna.

Julia zaczęła krążyć wokoło niego i obwąchiwać jak typowa samica, która upatrzyła sobie samca, który wpadł jej w oko i nie zamierzała go odstępować.

— Pachniesz cudownie, podniecająco… — mruczała z zadowoleniem.

— Jeśli nie przestaniesz, za chwilę rzucę się na ciebie — odparł z przyśpieszonym oddechem. — Nie prowokuj mnie. Nie będziesz miała szansy, aby przede mną uciec. Już ja się o to postaram.

— To spróbuj mnie złapać! — zawołała wesołym tonem, wybiegając z kuchni.

— Poczekaj, kiedy cię złapię, policzę się z tobą!

Julia nie miała najmniejszych szans, kilkoma susami Daniel dogonił ją na schodach, przerzucił przez ramię i jak brankę zaniósł do jednego pomieszczenia, które przyszło mu na myśl. Do swojej sypialni. Gdy odbierał swoją zapłatę, nawet nie protestowała.

x

Michał siedział w swoim pokoju nad projektem, który powinien skończyć jeszcze dzisiaj, ale nie mógł się skupić i w końcu odszedł od laptopa i sięgnął po butelkę wody mineralnej. Wypił duszkiem do dna. Kiedy usłyszał w korytarzu przekręcany zamek, wpadł do przedpokoju i na widok siostry, wściekł się jeszcze bardziej.

— Odchodzę od zmysłów. Nie dzwonisz, nie odbierasz telefonów. Gdzie się podziewałaś przez całą noc?

— No, a gdzie ja mogłabym być, jeśli nie u Sartowiczów? Przecież ci mówiłam, że przyjdą murarze, których musiałam osobiście dopilnować. Potem posprzątałam po nich i tak mi zeszło do wieczora. A potem wzięłam prysznic i zostałam na noc. Daniel przyjechał, mieliśmy kilka spraw do omówienia.

Julia zdjęła z siebie kożuszek i powiesiła go na wieszaku.

— Dobrze usłyszałem? — zapytał Michał, idąc za nią do kuchni. — Przecież miało go nie być przez kilka dni.

— Dobrze usłyszałeś. Nie musiałeś się o mnie martwić, bo byłam z Danielem.

— Wcale mnie to nie uspokoiło. — Michał patrzył na nią z pretensją w oczach. — Julio, usiądź, proszę cię, bo za chwilę zakręci mi się w głowie. Nie spałem prawie całą noc, przez co nie mogę się skupić na projekcie. A wszystko przez ciebie.

— Przepraszam. Wszystko ci opowiem, gdy się uspokoisz. Wstawię tylko skrzydełka na zupę. Może być krupnik? Czy wolisz pomidorową z ryżem?

— Dzisiaj jest sobota. Według tygodniowego menu powinien być rosół, byłby już na jutro.

— Dobrze. W takim razie wyjmę z zamrażarki kurczaka i wołowinę. Ale nie zamierzam robić makaronu. Będzie z torebki „Babuni” z Biedronki.

— Jesteś dzisiaj jakaś rozkojarzona. Co jest tego powodem? — Michał wlepił w nią zaciekawione oczy.

— Powiem ci, ale musisz mi przyrzec, że zachowasz to dla siebie. Szczególnie Miron nie może się o tym dowiedzieć.

— Daję ci moje słowo. No, wyrzuć to wreszcie z siebie.

— Mówiąc ci, że byłam wczoraj z Danielem, powiedziałam prawdę i to w dosłownym znaczeniu.

Michał z powątpiewaniem potrząsnął rozczochraną głową.

— No powiedziałaś, ale to akurat zrozumiałem.

— Chyba mnie nie zrozumiałeś, braciszku. Właśnie wczoraj straciłam dziewictwo — wyznała z rozbawieniem.

— O, cholera! — Michał na długi czas umilkł speszony.

— To nie jest jakaś choroba, którą możesz się zarazić — odezwała się Julia zachęcająco. — Nic nie powiesz? Naprawdę jesteś zaskoczony? Przecież niedawno wypłakiwałam się przed tobą, narzekając, że ulokowałam niewłaściwie swoje uczucie.

Michał spojrzał na nią z jeszcze większą ciekawością.

— Rzeczywiście tak było. A jak jest teraz? Inaczej?

— Bracie, chciałabym, abyś spotkał dziewczynę i poczuł to, co ja czuję do Daniela.

— A co konkretnie czujesz?

Julia usiadła w swoim fotelu, Michał usiadł na wersalce obok niej. Na wszelki wypadek zamknęła drzwi od swojego pokoju.

— Przecież nikogo oprócz nas nie ma w domu.

— Nie zapominaj, że ściany mają uszy. To, co usłyszysz jest przeznaczone tylko dla twoich. Zakochałam się w Danielu, kiedy skończyłam osiemnaście lat, ale to już wiesz. Nie mogłam ci powiedzieć, jak ma na imię mój chłopak, bo wszystkiego byś się domyślił. Zresztą nie tylko ty, ale pani Maria, Miron. Mama i tata. Wszyscy. Dlatego wolałam mówić, że go nie mam. Bo tak naprawdę, wtedy Daniel nie był mój. Był przecież żonaty. I był Miron, który sugerował mi nie jeden raz, że się we mnie kocha. Była to niezręczna dla mnie sytuacja. Teraz jest inaczej. Cudownym trafem, Daniel odwzajemnia moje uczucie. I jest tak jak w bajce. Jest cudownym, ciepłym mężczyzną. Na jego widok moje serce wariuje, mało nie wyskoczy mi z piersi. Oszalałam na jego punkcie. Nie wyobrażam sobie bez niego życia. Chcę urodzić mu dzieci i przy nim się zestarzeć.

— Nie wiem, czy ci gratulować, czy współczuć siostro?

— Jestem zakochana, ale nie beznadziejnie. Daniel, to moja przyszłość. I nie wyobrażam sobie bez niego życia. Tak trudno to pojąć?

— Jak zamierzacie powiedzieć o swoich planach, Mironowi?

— Nie mam zielonego pojęcia. Masz jakiś genialny pomysł?

— Prawdę mówiąc, powinien zrobić to Sartowicz, to znaczy Daniel. Właściwie, to jak powinienem teraz go nazywać?

— Jak do tej pory. Zapomniałeś o dobrym wychowaniu? Chyba, że sam ci zaproponuje, abyś mówił mu po imieniu.

— Tak, to chyba właściwe, co mówisz, ale takie niecodzienne. Trudno mówić starszemu facetowi po imieniu albo per szwagrze. Rodzice nie byliby z tego zadowoleni.

— Skąd wiesz? Zapomniałeś, jak mama często nam powtarzała, że miłość rządzi się swoimi prawami. Nie wybiera pory dnia, ani nie określa wieku. Nie jest uporządkowanym schematem, ani ograniczona żadnymi paragrafami. Po prostu przychodzi, spada na nas jak grom z jasnego nieba. Słowa mamy. I musimy ją zaakceptować. Nikt nie ucieknie przed swoim przeznaczeniem.

— Trudno to pojąć, ale chyba masz rację. — Michał objął ją ramieniem. — Powiedz mi, siostrzyczko. Jak to jest być z mężczyzną?

— To nie tylko seks. To czułość, dobroć, zrozumienie dla swoich słabości, duma, że można przynależeć do kogoś, nie będąc jego własnością. To wspaniałe uczucie. Kocham go całym sercem. To takie ekscytujące. Tego uczucia nie da się opisać słowami. To trzeba przeżyć.

— Chyba wystarczająco zrozumiałem.

Julia przypatrywała się bratu z rozbawieniem. Nie miał zielonego pojęcia, o czym mówiła, ale nie zamierzała dłużej robić mu wykładu na temat uczuć, które były dla niego tematem tabu. Przyjdzie czas i na niego. Wtedy zrozumie, co miała na myśli.

Doprawiła rosół i ugotowała do niego makaron. Położyła na stole tylko jedno nakrycie.

— Nie zjesz ze mną obiadu? — zdziwił się Michał.

Julia udała, że nie zauważyła jego karcącego spojrzenia.

— Przepraszam, ale obiecałam Danielowi, że zjemy razem. A poza tym, jestem naprawdę ciekawa, jak wyszła łazienka w domku? W końcu, to ja będę z niej najczęściej korzystała.

— Trudno, zjem sam. Muszę się powoli przyzwyczajać do nowej sytuacji.

Julia pocałowała go w policzek i chcąc dodać mu otuchy, zaproponowała, że w najbliższą sobotę pójdą do teatru.

— Ale chyba nie w trójkę?

— Nie, tylko my dwoje. Ty i ja.

— Dawno nie wychodziliśmy razem. Wybrałaś już sztukę?

— „Szalone nożyczki”. Pośmiejemy się, a potem pójdziemy na kolację.

— Widzę, że próbujesz mnie udobruchać.

— Nie zamierzam. Chcę tylko urozmaicić twoje życie towarzyskie, którego nie masz.

— Nie mam czasu na randki. A poza tym, żadna dziewczyna nie wpadła mi w oko. Wszystkie są takie same, jakby wziąć je pod kreskę do wspólnego mianownika.

— Nie gadaj głupstw. Lepiej zajmij się swoim projektem.

— Nie znoszę zmian. Wszystko wtedy się komplikuje.

— Nie panikuj. Kiedyś musiało to nastąpić.

Michał zamknął za nią drzwi na zasuwę i wrócił do laptopa, aby popracować nad projektem. Podejrzewał, że wcześniej czy później Julia się zakocha i odejdzie. Nie spodziewał się tylko, że nastąpi to tak szybko.

11

Julia poszła prosto do domku. Była ciekawa efektu pracy robotników. Wyjęła klucz spod wycieraczki i otworzyła drzwi. Włączyła światło w kuchni i w pokoju, a na końcu w najmniejszym pomieszczeniu, które było niegdyś niewielkim przedsionkiem, które zostało powiększone kosztem kuchni. Spostrzegła, że wszystko było posprzątane i uporządkowane. Meble stały na swoim miejscu bez folii, a podłogi ponownie błyszczały czystością i specyficznym zapachem emulsji do drewnianych podłóg. Zajrzała do łazienki, przy której zamontowano futrynę i założono na niej drzwi, które stały otworem, podstawione niewielkim klockiem, aby nie opadły. Wszystko było jeszcze świeże, w powietrzu unosił się zapach kleju do płytek. Cała łazienka była w tonacji beżowo-brązowej. Wyglądała pięknie. Przekroczyła jej wszelkie oczekiwania. Płytki były z pewnością drogie. Wanna była również obudowana. Swobodnie zmieściłyby się tu pralka automatyczna i szafka. Na środku kuchni stał piec oliwny, aby wszystko mogło wyschnąć. Wyłączyła wszystkie światła, zamknęła domek na klucz i postanowiła pójść do Daniela. Mars odprowadził ją do drzwi wejściowych. Zanim weszła do środka, spojrzała w okno sypialni Daniela. Nikłe światło nocnej lampy prześwitywało przez muślinowe firany. Daniel leżał na boku i spał. Prześlizgnęła się cicho przez otwarte drzwi i poszła prosto do kuchni, po której roznosił się smakowity zapach pieczeni. Odchyliła piecyk. W żaroodpornej gęsiarce było już upieczone mięso. Na kuchni stał garnek z ciemnym ryżem, jeszcze ciepły, a w szklanej salaterce, surówka z lodowej sałaty, pomidorów i serem feta. Zauważyła też w niej drobno posiekaną, czerwoną paprykę. Sałata była skropiona oliwą z oliwek. A więc Daniel preferował zdrowe odżywianie. Była z niego dumna. Weszła do sypialni. Położyła się na boku i zaczęła przyglądać się śpiącemu mężczyźnie. Miał pociągłą twarz o smagłej cerze, ciemne włosy, zawsze krótko przycięte, podobnie jak jego syn, prosty nos i wyraziste, ładnie wykrojone usta. Kwadratowa broda znamionowała upór i zdecydowanie. Ciemne brwi z podniesionym łukiem i rzęsy osłaniały ciemnoszare, lekko skośne oczy. Klatkę piersiową miał pięknie sklepioną z ciemnymi, skręconymi włoskami. Miał kształtne dłonie i długie palce. Muskularne ramiona i uda. Był przystojnym, pociągającym mężczyzną, młodszą wersją Mirona.

— Kto przyczynił się do tego pięknego uśmiechu? — zapytał, patrząc jej prosto w oczy.

— Ty, jesteś pięknym mężczyzną — odparła z podziwem, wygładzając mu zmarszczki wokół oczu i bruzdy wokół nosa.

— Kocham cię za te miłe słowa.

— Tylko za nie?

— Wiesz, że nie. Przygotowałem dla nas obiad.

— Zauważyłam. Wygląda apetycznie.

— Sprzątnąłem też w domku po robotnikach.

— To także zauważyłam. Zrobiłeś to perfekcyjnie. Nie zrobiłabym tego lepiej.

— Dostanę za to całusa?

— Przed czy po obiedzie? — zapytała z figlarnym uśmiechem.

— Po jedzeniu utniemy sobie drzemkę. Co ty na to?

— Masz rację. Po takich smakowitościach stracimy werwę.

Daniel roześmiał się głośno z błyskiem w oczach.

— Lubię twój specyficzny humor, dziewczyno moich marzeń.

— To ty byłeś i jesteś moim marzeniem. Nie wiedziałeś?

— Nie. Udowodnij mi to.

Julia zasunęła zasłony i wróciła do łóżka. W kilka minut leżała przy nim naga. Nie potrzebowali żadnych gier wstępnych. Byli jak dwie płonące żagwie, które spalały się jednym, wielkim płomieniem.

— Chciałabym mieć z tobą dziecko, nawet kilkoro. Co ty na to? — zapytała cicho.

— Naprawdę chciałabyś? — zapytał po długiej chwili, kiedy leżeli odprężeni i bezsilni.

— Mam wiele pragnień, ale to chyba jest największe.

— A nie chciałabyś przedtem zostać moją żoną?

Julia przewróciła się z pleców na brzuch i spoglądała na Daniela roziskrzonymi oczami.

— Tak, tak, po tysiąckroć tak.

— Ślubować mi miłość, wierność i uczciwość małżeńską? — zapytał poważnym głosem, ujmując jej dłoń.

— Tak, chcę, kochany.

— Odtąd jesteś moją oficjalną narzeczoną. — Podniósł jej dłoń do ust i ucałował ją.

— Danielu… — W jej spojrzeniu pojawił się nieoczekiwany smutek.

— Tak, kochana…

— Kiedy zamierzasz powiedzieć o nas Mironowi?

— Zadzwoniłem do niego z samego rana, po twoim wyjściu. Miron ma przyjechać do domu jeszcze dzisiaj.

— Naprawdę?

— Najwyższy czas, aby się o nas dowiedział.

— To cudownie. Czy nie byłoby lepiej, aby twój syn poznał prawdę o swojej matce?

Daniel spojrzał na nią z przestrachem w pociemniałych oczach, które wyglądały jak niebo w czasie burzy. Chciała przemówić mu do rozsądku, nie poganiając go, bez nacisku z jej strony. W końcu to była ich rodzinna tajemnica, która miała głębokie korzenie. I od niego powinna wypłynąć ta propozycja. Ona tylko ją zasugerowała.

— Twój syn powinien poznać prawdę. Ma w Barcelonie swoją babkę, dziadka, resztę rodziny. Zawsze czuł się samotny. Gdyby nie przyjaźń z nami, byłby zupełnym samotnikiem. Nie odbieraj mu szansy poznania rodziny jego matki.

— Rodzina Moniki, nawet nie wiedziała o jego istnieniu. Dlatego zajęła się nim jej ciotka. Jak sobie to wyobrażasz, że pojedziemy do Barcelony, odszukamy jej rodzinę i tak po prostu powiem, że mają wnuka?

— Skąd wiesz, że była wobec ciebie uczciwa. Może w tym wszystkim nie o to chodziło. Ja na twoim miejscu sprawdziłabym, czy mówiła do końca prawdę. To życie twojego syna i nie powinno być w nim żadnych niewiadomych.

— Wiesz, że ten sekret wytrąciłby Mirona z równowagi. Nie wiadomo, jakby go przyjął.

— Podejrzewam, że jego świat zachwiałby się w posadach. A może nie zechce ich poznać? Ale do niego należałaby decyzja, to jego byłby wybór.

— Masz rację, lepiej niech dowie się tego ode mnie. Może wtedy nasze plany małżeńskie nie będą dla niego takim szokiem w porównaniu z jego rodowodem?

— Nie ujmowałabym tej sprawy w ten sposób. Jest dorosły, powinien umieć poradzić sobie ze swoimi uczuciami. W końcu jesteś jeszcze młodym człowiekiem i masz prawo założyć sobie nowe życie. Przedzwoń do niego i zapytaj go, za ile będzie w domu. Może uda nam się zjeść obiad wspólnie. Byłoby miło.

Daniel włożył na siebie szlafrok i wziął z nocnego stolika telefon i ruszył w głąb domu. Julia nie czekała, aż wróci. Wzięła szybki prysznic w łazience przy sypialni. Potem ubrała się, a widząc, że Daniela wciąż nie ma, ruszyła na jego poszukiwanie. Nie było go w domu. Przedzwoniła do niego ze swojej komórki. Daniel nie odbierał. Usłyszała tylko, że jest poza zasięgiem albo ma wyłączony telefon.

— Mars! — zawołała, wychodząc przed dom. — Gdzie jesteś piesku?

Po psie i Danielu nie było śladu.

— Gdzie wyście się obaj podziali? — Przyszło jej do głowy, że może poszedł do domku i ruszyła dziarsko w jego stronę.

Zanim otworzyła drzwi, usłyszała podniesione głosy. Miron? Zdziwiła się jego obecnością. A więc już przyjechał. Zerknęła odruchowo na zegarek. Minęło wiele godzin, odkąd weszli do sypialni. Nawet go nie usłyszeli, kiedy przyjechał. Ile usłyszał z ich rozmowy? Julia wpadła w panikę. Musiała coś zrobić, aby załagodzić spór między ojcem a synem.

— Nie możesz mi niczego zabraniać i nakazywać! — mówił ostrym tonem Daniel. — Nie bądź dzieckiem! Musisz się pogodzić z myślą, że mam swoje życie i mogę robić z nim, co zechcę.

— Matka umarła zaledwie pół roku temu. Mógłbyś się, powstrzymać na czas żałoby.

— Widocznie nie mogłem. Po śmierci Marii byłem przybity. Ale z jej odejściem pogodziłem się już wiele miesięcy temu. Wiedziałem, że nie wyjdzie z choroby. A nie zamierzałem żyć w marazmie złych wspomnień. Ciebie przy mnie nie było, kiedy dochodziłem do siebie.

— A ona była na skinienie palcem? — warknął Miron, nie przebierając w słowach.

— Uważaj na słowa! Ona jest moją, przyszłą żoną. Dzisiaj poprosiłem ją o rękę.

— Oczywiście wyraziła zgodę bez mrugnięcia okiem?

— Niby dlaczego miałaby mieć opory? Ze względu na ciebie, synu?

Miron spojrzał na ojca zjadliwym wzrokiem. Przemilczał tę uwagę.

— Przecież wiem, że podkochiwałeś się w niej od dawna, ale wiem też, że Julia nie dała ci najmniejszego powodu, byś liczył na coś więcej niż sympatię. Jest na to zbyt uczciwa.

Miron milczał jak zaklęty. Miał zaciśnięte usta i wściekły wyraz oczu.

— Przepraszam. Nie powinienem tego mówić. Wybacz mi. — Daniel podszedł do syna i zamierzał wziąć go w ramiona.

— Dawno pojąłem, że nie mam u niej żadnych szans. I masz rację. Nie jestem już dzieciakiem, który łaknie przytulenia się do dawno niewidzianego tatusia. Nie zależy mi już na twoich uczuciach. Często radziłem sobie bez nich i teraz też poradzę — wyrzucił z siebie, zamierzając wyjść.

— Zaczekaj. Muszę ci coś powiedzieć, synu. Wybacz mi, że tego wcześniej nie zrobiłem, ale wtedy żyła Maria i nie odczuwałem takiej potrzeby, aby ci to wyznać. Straciłem dwie bliskie mi osoby. Najpierw twoją matkę biologiczną, a potem Marię, która starała się ją zastąpić. — Daniel usiadł ponownie na krześle przy stole i bezradnie spojrzał przed siebie.

— O kim mówisz? — zapytał zaskoczony Miron, przysiadając się do stołu.

Teraz siedzieli naprzeciw siebie i mierzyli się spojrzeniami. Jedno było zdeterminowane, a drugie prawie bezradne i mocno zdziwione.

— Twoja prawdziwa matka miała na imię, Monika. Poznałem ją na służbowym wyjeździe w Barcelonie. Zatrzymywałem się zawsze w hotelu, którego właścicielami byli jej rodzice. Ona im pomagała, najczęściej siedziała w recepcji. Była ładną i miłą dziewczyną. Spotykaliśmy się sporadycznie, kiedy przyjeżdżałem w sprawach służbowych. Nawiązała się między nami przyjaźń. Po trzech latach znajomości, zadzwonili do mnie ze szpitala. Monika została postrzelona na ulicy przez jakiegoś chuligana. Przyleciałem tego samego dnia. Na łożu śmierci wyznała mi, że urodziła naszego syna, którego oddała na wychowanie swojej ciotce. Tego samego dnia odebrałem cię wraz z twoją metryką urodzenia. W pospiechu musiałem załatwić ci paszport i wywiozłem z Barcelony, aby jej rodzina nie dowiedziała się o tobie. Poprosiłem sąsiadkę, której umarł mąż, aby się tobą zaopiekowała. To była Maria. Była starsza ode mnie o pięć lat. Zaproponowałem jej małżeństwo. Zgodziła się. I tak nawiązał się między nami związek oparty na przyjaźni. Potem przyszła miłość, choć nie przypominała tej z romansów, spontanicznej i wzniosłej. Wziąłem kredyt, zakupiłem okazyjnie tę ziemię i postawiłem na niej ten dom. Zdążyłem już go spłacić. Prawdziwą miłość poznałem dopiero kilka lat temu, kiedy natknąłem się po raz pierwszy na Julię. Była młoda i piękna, a do tego niewinna. Maria nazwała ją, Czarodziejską Różą. Julia nie zdawała sobie sprawy z mojego uczucia. Ty byłeś bardziej wylewny ode mnie. Ja byłem przecież żonaty, nie wypadało mi uganiać się za młodą dziewczyną, która do tego była przyjaciółką mojej żony. Nie mówiłem Marii o swoich uczuciach, w ogóle nie byłem wylewny wobec nikogo, ale musiała się domyślić, co poczułem na widok Julii, w jej osiemnaste urodziny, kiedy biegła przez nasz różany ogród. Wyglądała w swojej białej, zwiewnej sukience, jak unoszący się nad ogrodem anioł.

— Bo tak wyglądała. Była taka niewinna, że nie zdawała sobie sprawy, jakie robi wrażenie szczególnie na mężczyznach. Porażała swoją urodą. Nawet mama była pod jej wrażeniem. Kiedyś wspomniałem o Julii i wtedy powiedziała mi, co dało mi wiele do myślenia. I już nie próbowałem jej się narzucać.

— Julia wyznała mi, że zostaliście przyjaciółmi.

— Jest mądrą i ciepłą dziewczyną. W naszym domu brakowało tej rodzinnej atmosfery, jaką oni mieli w swoim skromnym domu. Ich rodzice bardzo się kochali. Choć muszę przyznać, byłem wobec niej często niemiły. Robiłem Michałowi na jej temat głupie uwagi. A tak naprawdę zazdrościłem mu jej. Im lepiej ją poznawałem, tym bardziej ją ceniłem.

— Wiesz, że to był jej pomysł, aby wyznać ci prawdę?

— Więc najpierw jej powiedziałeś?

— Wiązało się to z naszym charakterem znajomości. Musiałem jej wyznać całą prawdę o sobie, tobie i Marii. Ona także miała obiekcje co do naszego charakteru naszej zażyłości. Tak naprawdę jest pierwszą kobietą, którą szczerze pokochałem. Byłem jej to winny. A poza tym nie miałem aż tak dużych wyrzutów sumienia, zacieśniając naszą znajomość.

— Wyobrażam sobie. Po tylu latach samotności, pewnie się poczułeś, jakbyś się na nowo narodził.

— Chyba zauważyłeś, że nie wszystko było tak, jak być powinno?

— Przede wszystkim, dały mi do myślenia osobne wasze sypialnie. Kiedyś zacząłem cię nawet podejrzewać, że zdradzasz matkę, stąd ta izolacja. Kiedy zapytałem matkę, czy ma takie same podejrzenia, odparła, że wiele można ci zarzucić, ale z pewnością nie zdradę.

— To prawda. Ufałem jej a ona mnie. Potrzebowaliśmy się nawzajem.

Ciszę przerwało nawoływanie Julii.

— Mars, gdzie jesteś, piesku? Daniel!

— Wyszedłem z domu, nic jej nie mówiąc, pewnie się teraz niecierpliwi. To jak, zgoda? — zapytał Daniel, wstając od stołu.

— Gdybyśmy tego nie zrobili, Julia zrobiłaby wszystko, aby nas pogodzić. Lepiej zróbmy to bez jej pomocy.

Daniel serdecznie się zaśmiał, podszedł do syna i objął go za ramiona.

— Widzę, że dobrze ją poznałeś — powiedział z uśmiechem.

— Pewnie nie tak dobrze jak ty, ale znam jej niektóre zapatrywania na pewne sprawy. Nie ma, przeproś. Jest bardzo zasadnicza. Chodźmy, Mars, wychodzimy! — rzucił komendę.

Daniel spojrzał na syna z uczuciem ulgi.

— Pamiętaj, że bardzo cię kocham. Dziękuję, ci, synu.

— Za co?

— Za zrozumienie.

— Wracajmy do domu, tato. Mars, ty także.

Pies, jakby tylko czekał na jego wezwanie, wyskoczył z domku jak z procy i o mało nie przewrócił Julii, która wpadła prosto w objęcia Mirona, który zablokował jej upadek.

— Cześć! Słyszałam od ojca, że miałeś przyjechać. Chodź, niech cię uściskam. Dobrze trafiłeś, podgrzewam właśnie obiad, który przygotował twój ojciec.

— Tato, to prawda? — zapytał Miron, wyswabadzając się z uścisku dziewczyny.

— Najszczersza pod słońcem. Sam zrobiłem bez niczyjej pomocy, nawet nie zaglądałem do książki kucharskiej.

— Dzisiaj spotykają mnie same miłe niespodzianki.

— Niespodzianki? — Julia spojrzała mu oczy.

— Ojciec wszystko mi wyznał.

— Naprawdę nie masz nic naprzeciw, że jesteśmy razem?

— Spodziewałem się tego.

— Naprawdę?

— Zaskakujesz mnie. Po raz pierwszy ja mam przewagę słowną nad tobą. Zawsze do ciebie należało ostatnie słowo.

— Nie dziw się. Zawsze musi być ten pierwszy raz. A z tobą Danielu porozmawiam później — odwróciła się na chwilę i zrugała go spojrzeniem.

— Oho, będzie bura! — zaśmiał się syn, z rozbawieniem patrząc na speszoną minę ojca.

— O, wypraszam sobie. To twoja wina, Mironie. Zjawiłeś się w drzwiach tak nagle, że na twój widok o mało nie dostałem apopleksji. Mieliśmy pogadać tylko przez chwilę.

— Ale musisz przyznać tato, że była to męska rozmowa, która nie mogła dłużej czekać.

— To prawda. Nie mogła. I tylko to nas usprawiedliwia.

Julia zatrzymała się w drzwiach wejściowych, wsparła ręce pod boki i zmierzyła ich karcącym spojrzeniem.

— Ucinacie sobie pogaduszki, a obiad znowu stygnie — urwała i minąwszy ich, zniecierpliwiona pobiegła do kuchni.

— Jesteś pewny tato, że chcesz się znowu ożenić? — zapytał z uśmiechem syn.

— O, mój Boże, to wszystko przez was! Mięso wyschło na wiór! — stęknęła żałośnie Julia.

Daniel z Mironem wybuchnęli gromkim śmiechem.

— Skąd my to znamy, tato?

— Chodź, synu, bo Julia pomyśli, że z niej się nabijamy.

12

Zima upłynęła tak szybko, jak przyszła. Do ogrodu Marii wielkimi krokami wkraczała wiosna. Zakwitły pierwsze kwiaty: przebiśniegi, ranniki, krokusy, hiacynty i tulipany. Julia napisała pracę dyplomową i chcąc odreagować zmęczenie, pobiegła do jej ogrodu, aby nacieszyć oczy widokiem kolorowych kwiatów. Skrzętnie zapisywała uwagi w notatniku, które cebulki należałoby w tym roku wykopać, a które pozostawić na następny rok, a może i dłużej, jak cebulki narcyzów.

— Julio, zajrzysz do mnie? — Daniel zjawił się przed nią w towarzystwie Marsa. — Dzień dobry, kochanie. Jak ci idzie pisanie pracy? — Daniel ujął ją w pasie i pocałował w policzek na przywitanie.

— Dzień dobry, Danielu. Właśnie skończyłam. Ostatnio czuję się zmęczona i niewyspana. Dlatego tu jestem, ogród Marii wpływa na mnie kojąco.

— Miron wszystko pozaliczał w terminie. Dlatego postanowiliśmy wyjechać na kilka dni do Barcelony. Przekonał się do twojego pomysłu i chciałby poznać bliżej rodzinę swojej matki.

— Wiem, że Miron tego pragnie, ale, czy oni tego chcą? Teraz mam wątpliwości.

— Pojedziemy i najpierw zrobimy rozeznanie. Nie zrobimy nic pochopnie. To delikatna sprawa jak sama wiesz. Dlatego chciałbym, abyś z nami pojechała. Przy okazji odpoczniesz.

— Kiedy planujecie wyjazd?

— Za dwa tygodnie.

— Miron się zgodził, abym pojechała z wami?

— Oczywiście. W takich szczególnych sytuacjach, kobieca intuicja mogłaby się nam bardzo przydać. Bardzo proszę, zgódź się.

— W tym tygodniu powinnam oddać pracę.

— To świetnie. Masz aktualny paszport?

— Mhm — przytaknęła, pochylając się na narcyzem. W pewnej chwili zachwiała się i straciła równowagę, gdyby jej nie podtrzymał, upadłaby na grządki kwiatów.

— Co się dzieje, Julio? — zapytał Daniel z niepokojem.

— Ten aromat… jest… bardzo… niedobrze mi… — westchnęła, wsparta na jego ramieniu. — Odejdźmy stąd. Po prostu nie mogę znieść tego zapachu.

— Od kiedy jesteś wrażliwa na zapachy? — zapytał Daniel, przyglądając się jej z uwagą.

— Nigdy wcześniej nie byłam na nic uczulona, tym bardziej na kwiaty. Chodźmy, bo mnie mdli i mam wrażenie, że zaraz zwymiotuję — odparła, prawie biegnąc do domu, do najbliższej toalety.

— Julio, uważaj! Mars, nie teraz! — Wyminął psa w biegu i wpadł do toalety, która była najbliżej jego sypialni. Po chwili zobaczył ją klęczącą przy sedesie.

— Kochanie, co ci jest? — zaniepokoił się poważnie.

— Nie mam pojęcia. Po raz pierwszy poczułam mdłości, kiedy pochyliłam się nad narcyzem. Danielu, chyba jestem w ciąży! — wykrzyknęła zdumiona.

Daniel przyklęknął obok niej, jedną ręką podtrzymywał ją za ramiona, w drugiej trzymał zmoczony ręcznik.

— Może zaszkodził ci posiłek? Co jadłaś na śniadanie? Przypomnij sobie.

Julia podniosła głowę i uśmiechnęła się z zadowoleniem.

— Teraz wiesz, dlaczego miałam takie wrażliwe piersi, jak reagowałam na twój dotyk. Wystarczyło, że mnie dotknąłeś, a płonęłam z pożądania. Nie mam wątpliwości. Dzisiaj zadzwonię do mojej lekarki i umówię się z nią na wizytę, aby się upewnić.

— Rzeczywiście twoje piersi się powiększyły, bo trochę przytyłaś, chudzino.

— Według ciebie byłam za chuda?

— Do swojego wzrostu, może troszeczkę. Przestań się martwić i nie marszcz brwi, przecież żartowałem. Masz idealną figurę i piękne piersi.

— No to mnie trochę pocieszyłeś, bo nie lubię się objadać.

— W tym wypadku, musimy przyspieszyć nasz ślub.

— Chyba tak.

Doktor Strzelecka potwierdziła diagnozę. Julia była w czwartym tygodniu ciąży. Ona była przeszczęśliwa, nawet Michał był w siódmym niebie, usłyszawszy nowinę. Wieczorem mieli zadzwonić do Mirona.

— Mironie, zostaniesz wujkiem. Co ty na to? — zapytała Julia wprost.

Najpierw była chwilowa konsternacja, a potem usłyszała wymuszony śmiech.

— Tego można było się spodziewać. Co na to ojciec? Jak zareagował? Bardzo się ucieszył?

— Powściągliwość, jest chyba waszą rodzinną cechą charakteru — odparła z przekąsem.

— Gratuluję, Julio — dodał po chwili. — Szczerze mówię, prosto z serca. Z pewnością ojciec jest zadowolony, że powiększy się nasza rodzina.

— Dziękuję ci, Mironie. Wiesz, od kiedy zaszłam w ciążę, nie znoszę zapachu narcyzów.

— To straszne. Jak to przeżyjesz? — zapytał, nie mogąc powstrzymać wybuchu śmiechu.

— To wcale nie jest zabawne.

Miron cicho westchnął i spojrzał na nią z pobłażliwym uśmiechem.

— O twojej ciąży już ćwierkały nasze wróble. A ty dopiero teraz mi o niej mówisz?

— Jak to? Nie rozumiem.

— Ojciec wyczytał w jakimś kobiecym piśmie wszystko na temat ciąży. Wszystkie objawy, które zauważył u ciebie, zgadzały się z tymi z artykułu. Był pewien, że jesteś w ciąży. Twoja pani ginekolog tylko potwierdziła jego przypuszczenie.

— Wszyscy bawiliście się moim kosztem, udając niewiedzę? Ładnie to tak?

— Ależ skądże! Nie chcieliśmy tylko zapeszać. Ojciec jest bardzo z ciebie dumny. Muszę przyznać, że wniosłaś w nasze życie radość i odmieniłaś mojego ojca. Z dawnego ponuraka nic nie zostało. Nawet relacje między nami się poprawiły. Tak trzymaj, Jula! I jeszcze raz gratuluję!

— Dziękuję, Mironie — zdążyła tylko powiedzieć.

x

Ślub wzięli trzy miesiące później, w połowie lipca. W tym miesiącu upłynął rok od śmierci Marii. Według Daniela i jego syna, a także jej brata, była najpiękniejszą panną młodą. Mieli tylko kłopot ze znalezieniem druhny. W końcu zdecydowali się na koleżankę Julii, Hanię, którą poznała na uczelni. Nie wiedziała, że dużo wcześniej Hance wpadł w oko Michał. Dlatego, gdy tylko dziewczyna usłyszała, że nie miał partnerki, zaproponowała siebie. I tak już zostało. Hanka była na ostatnim roku, podobnie, jak ona z Michałem, tylko na innym kierunku. Studiowała Informatykę. W tym samym czasie miały obronić pracę magisterską. Była miłą, uczynną dziewczyną, ale była też przebojowa i wygadana jak mało która ze znanych jej dziewczyn. Miała luzacki sposób bycia, dlatego Michał nie przepadał za nią. Uciekał przed nią i omijał szerokim łukiem, gdy tylko zjawiła się w polu jego widzenia. Zanim Julia poznała ją bliżej, nie miała o niej dobrego zdania. Stało się to wszystko przez niewyparzony język Hanki. Któregoś dnia obydwie znalazły się w toalecie, ale Hanka o tym nie wiedziała. Julia przypadkiem usłyszała przechwałki na temat jej brata.

— O co się ze mną zakładacie, że nie upłynie miesiąc, a Michał będzie mój! — zawołała do dziewczyn, które stały przy otwartym oknie i paliły papierosy.

Kiedy Julia wyszła z kabiny i stanęła przed dziewczyną, ta na jej widok spiekła raka.

— Na twoim miejscu nie byłabym tego pewna! — powiedziała i ostentacyjnie wyszła, opuszczając zadymioną toaletę, w której można było zawiesić siekierę.

Kiedy wyszła, dziewczyny parsknęły śmiechem.

— Ki diabeł! Wyglądała prawie tak samo jak on! — powiedziała raczej do siebie dziewczyna.

— Jeszcze nie zrozumiałaś? Przecież ona jest jego siostrą bliźniaczką, wariatko! — wykrzyczała jej w twarz, któraś z dziewczyn.

Nie zamierzała słuchać dalszego ciągu rozmowy. Natknęła się na dziewczynę, w kilka dni później przy wejściu na uczelnię. Widać było, że celowo na nią czekała.

— Cześć! Możemy porozmawiać? — zapytała pojednawczym tonem.

Julia zerknęła na zegarek. Do rozpoczęcia zajęć miała jeszcze kwadrans.

— Cześć! — odparła i razem podążyły w kierunku budynku.

— Wiem, że się wygłupiłam. Zachowałam się jak nieokrzesana małolata. Nasz wspólny kolega poznał mnie z Michałem. Już podczas pierwszej rozmowy zauważyłam, że to chłopak nie na jeden podryw. Zaimponował mi swoją kulturą osobistą, wiedzą i poczuciem humoru. Dałam mu do zrozumienia, że podoba mi się, ale on nie był mną zainteresowany. Od tej pory mnie unika. Wręcz mnie nie znosi, jakby się mnie obawiał, że chce go ośmieszyć, ale to nieprawda. Wiem tylko, że na jego widok mam w brzuchu motylki, a nogi mam jak z waty, a moja arogancja gaśnie na jego widok jak mydlana bańka. Nikogo wcześniej nie spotkałam kogoś podobnego. On nie pasuje do mojego świata. Jest zbyt grzeczny i zbyt dobrze ułożony. Ale ja… — Dziewczyna zająknęła się, nie wiedząc, co powiedzieć. Była najwidoczniej zawstydzona. Julii zrobiło się jej żal.

— Zamiast mnie, powiedz to jemu — poradziła jej Julia.

— A jak nie będzie chciał ze mną rozmawiać?

— Jeśli nie spróbujesz, to się nie dowiesz.

— Dzięki.

Julia zobaczyła, że dziewczyna raźniejszym krokiem wchodziła na schody i nuciła sobie coś pod nosem, patrząc na czubki swoich butów. Po chwili usłyszała odgłos upadającego przedmiotu. Wychyliła się przez balustradę i zobaczyła Hankę na półpiętrze, zbierającą kartki papieru i swojego brata, który klęczał poirytowany i zbierał z podłogi książki.

— Uważaj, jak chodzisz, dziewczyno! — fuknął na nią rozzłoszczony.

— Przepraszam najmocniej, to moja wina. Zagapiłam się. To ty? — zapytała zaskoczona, podnosząc wysoko głowę.

— My się z nami? Nie przypominam sobie…

— Mam na imię, Hanka. Waldek Zakrzewski nas poznał. Nie pamiętasz? — Dziewczyna zamaszystym ruchem wyciągnęła do niego rękę.

— Nie przypominam sobie. Michał Pogonowski. — Ujął dłoń dziewczyny i lekko nią potrząsnął, a właściwie to ona zrobiła. — Następnym razem patrz przed siebie a nie pod nogi.

— Będę, obiecuję. Jeszcze raz przepraszam. — Dziewczyna uśmiechnęła się i wbiegła na piętro z podniesioną głową, nadal nucąc coś pod nosem.

Julia pokręciła tylko głową i szybko skierowała się w stronę sali, w której miały odbyć się jej wykłady, nie chcąc spotkać się z bratem, przyspieszyła kroku. Zamierzała o jego manierach porozmawiać w domu.

Znajomość z Hanką rozwijała się z dnia na dzień. Dziewczyna albo dobrze udawała, albo naprawdę była pod wrażeniem jej brata. W kilka dni potem Julia dowiedziała się, że dziewczyna jest solistką w studenckim zespole muzycznym.

— Przyjdźcie z Michałem. Serdecznie zapraszam. Może, gdy mnie usłyszy, jak śpiewam, zmieni o mnie zdanie, i zacznie mnie traktować poważnie — zaproponowała któregoś dnia Julii.

— Dobrze. Postaram się go namówić.

— Wiesz, Michale, ta twoja nowa znajoma, gra w zespole. Zaprosiła mnie i ciebie na dzisiejszy występ, który ma się odbyć w studenckiej kawiarence. Nigdy tam nie byłam. Chodź ze mną, samej mi nie pasuje. Jestem prawie już mężatką — zaproponowała wieczorem przy kolacji.

— To zaproś Daniela. Co wstydzisz się, że ktoś weźmie go za twojego ojca? — zaśmiał się gburowato. — Ile razy mam ci powtarzać, że ona nie jest w moim typie.

— Skoro ty nie masz ochoty, to rzeczywiście poproszę Daniela — odparła z uśmiechem, ignorując jego nieuprzejme zachowanie.

— Przepraszam. Nie zamierzałem być niegrzeczny. Ale, ile razy o niej słyszę, dostaję gęsiej skórki. Ta dziewczyna działa na mnie jak czerwona płachta na byka! — parsknął wściekły.

— Nie wiedziałam, że wzbudza w tobie tak wielkie emocje — roześmiała się Julia, prowokując go do konfrontacji.

— Nie chcę obnosić się z tą dziewczyną, jest… — zabrakło mu słowa.

— Skoro nie robi na tobie żadnego wrażenia, to wybierz się z nami. Nie chcesz jej posłuchać? Sama jestem ciekawa, jak śpiewa.

Michał spojrzał na nią pytająco. Wyjęła z kieszeni komórkę i wybrała numer Daniela. Odebrał prawie natychmiast.

— Danielu, masz ochotę pójść ze mną do naszej kawiarenki przy uczelni? Będzie grał nasz zespół studencki. Zostałam zaproszona osobiście przez jego solistkę, chciałabym jej posłuchać. Co ty na to?

Daniel bez zastanowienia wyraził zgodę.

— O której ma być ta impreza?

— O osiemnastej.

— Wyrobię się bez problemu. O której mam wstąpić po ciebie?

— O siedemnastej piętnaście? Dziękuję. Kocham cię, wiesz. — Zakończyła rozmowę cichym cmoknięciem w słuchawkę.

— Dobra, skoro Daniel idzie, ja też pójdę — zgodził się łaskawie Michał.

x

Kiedy weszli do klubu, sala była wypełniona po brzegi, a do tego słabo oświetlona, jak w typowych studenckich kafejkach. Pachniało kawą. Słychać było gwar rozmów i pojedyncze instrumenty, które muzycy stroili. Dobrze, że zakaz palenia obowiązywał i tutaj. Inaczej, by nie wytrzymała. Julia rozglądała się za wolnym stolikiem, przy którym mogliby usiąść. Hanka wypatrzyła ich pierwsza. Podeszła do nich i zaprowadziła do wolnego stolika, który stał blisko estrady.

— Miło was widzieć! — przywitała ich z szerokim uśmiechem.

Julia siedząc, wskazała najpierw na Daniela.

— Daniel Sartowicz, mój narzeczony, Michała już znasz, a to Hanka, nasza wspólna znajoma — przedstawiła jej Daniela, który podniósł się i szarmancko przywitał dziewczynę, całując ją w rękę.

Hanka była wniebowzięta jego grzecznym zachowaniem, nie spodziewała się po nich tak miłego przyjęcia. W końcu dała się poznać z niezbyt miłej strony. Michał skinął jej tylko głową na powitanie. Dobrze, że w ogóle się zjawił, pomyślała odruchowo dziewczyna.

Julia spojrzała na Daniela. Jako jedyny spośród siedzących tu mężczyzn był w błękitnej koszuli, grafitowej marynarce ze sztruksu i czarnych dżinsach. Wyróżniał się z otoczenia nie tylko elegancją, ale był najprzystojniejszym mężczyzną na sali. Może nie była obiektywna w osądzie, bo była w nim szaleńczo zakochana, dla upewnienia się, z zaciekawieniem rozejrzała się po sali, ale nie zauważyła żadnego bardziej interesującego mężczyzny od Daniela. Bardziej zaintrygowała ją grupa młodych mężczyzn, stojących przy wejściu, którzy patrzyli w ich stronę podejrzliwie, szczególnie jeden z nich gapił się na Hankę zbyt natarczywie, ale ona go nie zauważyła, bo po przywitaniu się z nimi, pobiegła za kotarę przygotować się do wyjścia na scenę. Członkowie zespołu usiedli przy swoich instrumentach i zaczęli grać. Julia nie znała się na tego rodzaju muzyce, ale wciągnęła ją spokojna melodia. Po krótkiej przygrywce na scenę weszła Hanka. Była ubrana w czarne dżinsy, czarny topik ze srebrnymi gadżetami, a na głowie miała czarną czapeczkę z daszkiem, którą zawadiacko zsunęła na tył głowy. Ciężkie buty w typie glanów podkreślały jej zadziorny charakter. Miała ciepły i ujmujący lecz mocny głos. Gdy śpiewała, sala cichła i na przemian wariowała, gdy skończyła śpiewać, jej zagorzali fani gwizdali i skandowali jej imię: Hana! Hana! Zaśpiewaj!

— Jest naprawdę niezła — powiedziała Julia do Daniela i Michała.

— Ujdzie — mruknął Michał, łypiąc wzrokiem na scenę, na której Hanka czuła się swobodnie.

Gdy muzycy grali, ona tańczyła, poruszając się całym ciałem w takt granej muzyki. Porywała tym publiczność, która dobrze ją znała i ceniła za niewątpliwie wielki talent. Michał musiał przyznać, że miała dobry głos. W pewnym momencie poprosiła kolegę z zespołu, aby dali jej akordeon, na którym zaczęła improwizować. Grała świetnie.

— Widać, że dziewczyna ma zacięcie do muzyki i śpiewu. — Daniel patrzył na dziewczynę z podziwem i nieukrywaną sympatią. — Musisz przyznać kochanie, że dziewczyna ma niezwykły talent — powiedział, nie patrząc na nią. Julia po raz pierwszy poczuła zazdrość, na widok uśmiechającego się Daniela do innej dziewczyny.

— Rzeczywiście jest niesamowita — powiedziała tylko.

Dziewczyna znowu zaczęła śpiewać, a publiczność przy drzwiach, zaczęła wyć i gwizdać, co przeszkadzało solistce.

Daniel podniósł się i podszedł do głośnych fanów.

— Pozwólcie jej śpiewać, amigos. Por favor. De nada. Rozumiałbym wasze oburzenie, gdyby robiła to źle, ale ona, jak słyszycie, jest wspaniała. To, jak będzie? Wyjdziecie sami, czy mam wam pomóc? — mówił z flegmą, wymawiając niektóre słowa z hiszpańskim akcentem. Krnąbrni fani umilkli zaskoczeni.

— Gracias — dodał z uśmiechem i wrócił do stolika z wdziękiem czarnej pantery.

Hanka z podziękowaniem pokiwała mu ręką i śpiewała dalej. Jej piosenki trafiały do każdego widza.

Julia była pod ogromnym wrażeniem zachowania Daniela, kiedy wstawił się w obronie Hanki. Była zła jak osa na nią, bo dziewczyna pozyskała jeszcze jednego oddanego fana w osobie Daniela. Zazdrość ukryła za uśmiechem.

Hanka zaśpiewała jeszcze kilka piosenek. Wszystkie miały dobre teksty i łatwą melodię, która wchodziła każdemu do ucha. Kiedy zeszła ze sceny, podeszła do nich z pewnym siebie uśmiechem, jakby znali się od lat.

— Dziękuję ci, Danielu, jeszcze raz. Te palanty przychodzą, aby zepsuć mi wieczór. Znam ich prawdziwy powód. Jeden z nich chce mnie przelecieć — powiedziała to takim tonem, jakby mówiła o pogodzie.

— Który to? — zapytał Daniel, odwracając głowę w stronę wyjścia.

— To ten blondas z ze słomianą szopą na głowie, popapraniec jeden. — Hanka wskazała na mało sympatycznego dryblasa, który szczerzył do niej zęby.

— Zaczekajcie tu na mnie. Porozmawiam z nim. — W drzwiach lokalu chwycił dryblasa za klapy skórzanej kurtki. Chłopak próbował mu się wyrwać, ale Daniel trzymał go jak w imadle. Wyprowadził go na tył budynku. Nie zamierzał używać przemocy, choć miał na to wielką ochotę.

— Posłuchaj mnie palancie, bo nie będę powtarzał tego dwa razy. Jeśli usłyszę od swojej kuzynki, że się jej narzucasz, wypruję ci flaki i dam je swojemu psu na pożarcie. Zrozumiałeś, co powiedziałem? Od dzisiaj nie masz wstępu do tego lokalu, ani twoi kumple. Poszukajcie sobie gdzie indziej lokalu do waszych rozrywek. — Zamierzał go zostawić, ale w odruchu ludzkiej życzliwości, poradził mu:

— Dlaczego nie poszukasz sobie innej dziewczyny, skoro ta jest już zajęta? I zrób coś z tymi włosami. Teraz nosi się krótkie. Dobrze ci radzę. Zmień swój image i swoje zachowanie. A wtedy kto wie, może wyjdziesz na ludzi. W końcu nie jesteś jakimś ułomkiem.

Kiedy wrócił do lokalu jak gdyby nic, Hanka usiadła na krawędzi podestu i zaczęła śpiewać specjalnie dla niego. Piosenka była o miłości i z jej powodu Julia zwijała się z zazdrości. Michałowi także nie było w smak, gdy dziewczyna zmieniła nagle obiekt swojego zainteresowania.

— Dziękuję, Danielu. Mam nadzieję, że zajrzycie tu kiedyś — powiedziała im na odchodne.

— Dziękuję. Warto było przyjść i posłuchać, jak śpiewasz i grasz. Byłaś fantastyczna! — powiedział na odchodne Daniel.

— Przyłączam się do podziękowań. Rzeczywiście byłaś wspaniała! Z pewnością się jeszcze nie jeden raz zobaczymy — zapewniła szczerze Julia, spoglądając na brata z dozą pobłażliwej wyrozumiałości, bo mimo że starał się ukryć swój podziw i fascynację Hanką, tym bardziej utwierdzał ją w przekonaniu, że wpadł jak śliwka w kompot.

— Michale, czy mógłbyś odprowadzić mnie do domu? — zapytała nieoczekiwanie Hanka, nie zrażając się ich obecnością.

Michał spojrzał na nią zaskoczony, ale mimo to, skinął potakująco głową, a siostrze i Danielowi pomachał na odchodne ręką.

— Co o tym sądzisz, Danielu? — zapytała Julia, kiedy wsiedli do jego samochodu.

— O występie Hanki czy Michale?

— Hanka ma niewątpliwie wielki talent. Teraz się nie dziwię, że kiedy tylko ją widzę, jest taka nakręcona, zawsze nuci jakąś melodię albo sobie coś podśpiewuje. Muzykę wyssała z mlekiem matki, jak to się mówi. Bardziej mnie zaintrygowało zachowanie Michała. Widziałeś, jak na nią spoglądał?

— Myślę, że zakochał się chłopak, choć nie jestem pewien, czy zdaje sobie z tego jasno sprawę.

— No cóż, powiem tylko, przyszła kryska na Matyska.

Daniel głośno się roześmiał, a po chwili dołączyła do niego Julia.

— To mamy teraz jeden do jednego. Remis. — A kiedy zetknęła się z pytającym spojrzeniem Daniela, wyjaśniła:

— Kiedyś się założyliśmy z Michałem, kto pierwszy się zakocha. Teraz przyszła kolej na niego. Jestem ciekawa, jak sprawy potoczą się z Hanką?

— Jestem pewny, że ślubem — odparł wesołym tonem. — To przebojowa dziewczyna, nie będzie miał łatwo! Ale tak zapatrzonej dziewczyny w chłopaka, jeszcze nie widziałem.

— A ja to co?

— O, ty, to co innego, kryłaś się ze swoim uczuciem przez wiele lat — odparł poważnym tonem.

— Fakt — odparła takim samym tonem, ale po chwili oboje nie wytrzymali i wybuchnęli głośnym śmiechem.

x

— Jak ci podobał mój występ? Wiem, że muszę jeszcze nad sobą popracować, ale jak wiesz, ostatnio nie miałam nawet czasu w tyłek się podrapać, bo pisałam pracę magisterską. Muzyka, to tylko moje hobby. — Hanka zerknęła na Michała ciekawa jego reakcji.

Szli wzdłuż rzeki, nad którą niegdyś rosły wysokie topole. On poważny i stateczny jak na swój wiek, ona roztrzepana jak nastolatka. Buzia jej się nie zamykała.

— Masz ładną barwę głosu. Popracuj tylko nad tekstami piosenek — poradził zgodnie z prawdą. Nie zamierzał blefować. Naprawdę mu zaimponowała. Teraz zrozumiał, skąd brało się u niej to luzackie zachowanie. Ruch i śpiew były dla niej inspirującym żywiołem. Dlatego zachowywała się czasem jak nakręcona zegarynka.

— Dziękuję. Wezmę to pod uwagę. Czy Daniel jest faktycznie chłopakiem Julii?

— Dlaczego o to pytasz?

— Jest niezwykły. Musisz to przyznać.

— Dlatego się w nim zakochała. Wkrótce się pobiorą i będą mieli dziecko. Mam nadzieję, że przedtem Julia obroni swoją pracę magisterską.

— Nie mam szczęścia do takich facetów jak on. Wszyscy mnie tylko wykorzystują, a potem odchodzą. A ja pragnę tylko, aby ktoś mnie pokochał z moimi wadami i zaletami. Czy to coś trudnego? Byłbyś w stanie zakochać się we mnie, Michale? — zapytała nieoczekiwanie i spojrzała na niego oczami jak spodki, w których było jedno wielkie pytanie, na które nie znał odpowiedzi.

— Myślę, że tak. Wcale nie jesteś taka pokręcona, na jaką wyglądasz — wydusił z siebie.

— W twoich ustach zabrzmiało to jak prawdziwy komplement. Pocałuj mnie, Michale — poprosiła i spojrzała mu w oczy z takim wyrazem twarzy, że gdyby nawet chciał, to nie mógłby jej odmówić.

— Czy to test na wytrzymałość czy sprawdzian, jak dobrze to robię? — zapytał zaskoczony.

— Chyba jedno i drugie — odparła z uśmiechem i wyjęła z ust gumę do żucia.

Pochylił się nad nią i pocałował. Wtedy zrozumiał, o czym mówiła Julia. Wszystkie kolory tęczy zlały się w jeden kolorowy obraz, a w uszach słyszał wciąż słowa piosenki, którą zaśpiewała specjalnie dla niego, jak później wyznała. Choć wcale nie musiała, on o tym wiedział, gdy jedno z jej spojrzeń prześlizgnęło się po nim. Mile go to połechtało. Tylko, jak dla niego, ich zażyłość przybierała zbyt szybkie tempo, a on jeszcze nie był na to gotowy.

— Zostaniesz moją druhną? To znaczy druhną mojej siostry? — szybko się poprawił.

— Będę zaszczycona — powiedziała.

— I jaką dasz mi ocenę? W skali jeden do pięciu? — zapytał zaczepnie.

— Oczywiście, piątkę! — odparła zachwycona, wypuszczając powietrze z płuc.

— W przeciwieństwie do ciebie, nie jestem zbyt dobry w te klocki — wyznał szczerze.

— Kto ci to powiedział? Jesteś super! — wykrzyknęła dziewczyna z entuzjazmem i chwyciła go za rękę. Nie wypuściła jej, dopóki nie zatrzymali się przed jej blokiem.

13

Julia z Michałem obronili swoje prace magisterskie z najlepszym wynikiem. Z tej okazji Daniel zaprosił ich do teatru, a później do restauracji na kolację. Towarzyszył im również Miron, który przyjechał specjalnie z tej okazji z Krakowa. Daniel miał sposobność, aby omówić z nimi warunki wyjazdu do Hiszpanii, który zaplanowali za kilka dni.

— Nie zapominajcie, że zwiedzania, jako takiego nie będzie, pochodzimy tylko po Barcelonie. A wierzcie mi, jest w niej co podziwiać. Wystarczy zatrzymać się na Starym Mieście albo w dzielnicy Żydowskiej, a poczujecie klimat minionych stuleci. Pogoda zapowiada się dobrze. — Zapakuj, kochanie więcej letnich ciuszków. Tam będzie prawdziwe, gorące lato — poradził Daniel żonie, która spakowała się tylko w jeden mały neseser, już kilka dni wcześniej.

— Z każdym dniem jesteś coraz piękniejsza, wiesz? Ciąża dodaje ci tylko uroku — zauważył Miron kilka dni później i wziął ją w ramiona. Daniel popatrzył na syna z pobłażaniem.

— Dziękuję. To miłe, co mówisz, szczególnie teraz, kiedy wyglądam jak nadmuchany balonik — roześmiała się Julia.

— To, dlatego, że pewnie będą bliźniaki! — zażartował Miron z wesołym błyskiem w oczach. — U was to całkiem prawdopodobne — dodał na swoje usprawiedliwienie, na widok paniki w jej oczach.

— Nie strasz mnie. Z jednym sobie poradzę, ale z dwojgiem?

— Jesteś pewna, że lot samolotem nie zaszkodzi tobie i dziecku? — Daniel spojrzał z troską na spanikowaną żonę.

— Pani Doktor powiedziała, że nie widzi żadnych przeciwwskazań. Ciśnienie mam w normie, ogólne wyniki zadowalające. Czuję się naprawdę wspaniale, kochanie. A poza tym jestem ogromnie podekscytowana, że będę mogła wreszcie zobaczyć na własne oczy dzieła Gaudiego.

— To dobre samopoczucie, oczywiście masz dzięki mnie, kochanie. — Daniel oplótł ją ramionami i kołysał w takt jakiejś melodii.

— Słyszę, że udzieliła ci się wesołość od Michała. Ostatnio mój brat chodzi i wciąż coś nuci pod nosem, co nasuwa mi myśl, że znajomość z Hanką powolutku nabiera tempa.

— Znalazłem kilka strof do ostatniej piosenki Hanki — odezwał się Michał. — Skoro mówimy o niej, czy mogę ją zaprosić do waszego domu?

— Oczywiście. Będzie ci z nią raźniej, tylko nie zmajstrujcie czegoś przy okazji — roześmiał się Daniel ostrzegawczym tonem.

— Co masz na myśli? — Michał nie pojął aluzji.

— Dzieciaka oczywiście, głuptasie — odparła za niego Julia.

— Też coś! Nie jestem jeszcze na to gotowy — odburknął i spojrzał na Marsa, który patrzył na niego prosząco.

— Nie chce mi się słuchać dłużej tych waszych insynuacji. Wystarczy dziecko u was. Chodź Mars, pójdziemy na spacerek. Trochę tu duszno.

— Twój brat zrobił się ostatnio jakiś drażliwy. Nie sądzisz?

— Ma powód. Jest zakochany w Hance. Tylko on jeszcze o tym nie wie, musi upłynąć trochę czasu, zanim to zrozumie — zaśmiała się Julia.

— Mironie, dlaczego masz taką osowiałą minę? Tobie też coś dolega? — Daniel spojrzał na syna z niepokojem.

— Tak tylko sobie rozmyślam, wszyscy się wokoło kochają, tylko ja jakoś nie mam szczęścia w miłości — wyznał z nostalgią w głosie.

— Przyjdzie i na ciebie czas. Nic na siłę, jak mówi Julia. Miłość nie przychodzi na zawołanie. Rządzi się swoimi prawami.

— No, tak, wy w tym temacie jesteście najlepszym tego przykładem.

— Masz rację. Nie planowałem zakochać się w dużo młodszej ode mnie dziewczynie, ani ona we mnie, ale tak wyszło. Pojawiła się ni stąd, ni zowąd, jak grom z jasnego nieba.

— Kiedy widzę was razem, nie mam żadnej wątpliwości, że się kochacie. To musi być ekscytujące uczucie.

— Choć czasem bardzo boli.

— Wiem. — Miron usiadł w kuchni przy stole z filiżanką gorącego kakao i patrzył przez okno na ogród, który o tej porze dnia był uśpiony. Dopiero w słońcu odzyskiwał życie i nabierał intensywniejszych barw i zapachów.

Daniel widząc minę przygnębionego syna, podszedł do niego. Teraz razem patrzyli na ogród, który na nich wszystkich działał kojąco.

— Dzięki Julii, zachowuje wciąż swój magiczny urok. Wystarczy tylko zaniedbać go w jednym roku, a w drugim nie będzie już taki sam. Ona tak twierdzi i pewnie ma rację — odezwał się Miron cicho. — O ogród należy dbać jak o uczucie, zawsze powtarza — dodał.

— Synu, nigdy nie widziałem cię tak przygnębionym. O co chodzi?

— O całokształt… — zaśmiał się z ironią Miron.

— A konkretnie?

— Sam nie wiem. To chyba przez ten stres, ślęczenie nad książkami, egzaminy, wasz ślub, usłyszane rewelacje na temat mojej biologicznej matki. Wszystko skupiło się w tym samym czasie. Za dużo emocji naraz.

— Nigdy ci to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, ubóstwiałeś pęd życia, adrenalinę, która trzymała cię przy życiu. Musiałeś być w ciągłym ruchu. Imponowało ci, jak inni nie mogli nadążyć za tobą. Teraz straciłeś nad tym kontrolę. I nic nie jest już takie samo. I to cię irytuje?

— Przejrzałeś mnie.

— Po prostu dojrzałeś. Spojrzałeś na wszystko innymi oczyma i teraz wiesz, że nie wszystko zależy od ciebie. Niekiedy życie samo pisze nam scenariusze.

— Dlaczego moi panowie są tacy przygnębieni? Nie cieszy was wyjazd do Hiszpanii?

— Masz rację. Pojutrze będziemy w Barcelonie i będziemy się wygrzewać na gorącym piasku na którejś z malowniczych plaż.

— Jeśli nie spotkają nas tam jakieś niemiłe niespodzianki. — Miron zerknął na ojca z niepokojem.

— Będzie dobrze, synu. Nie martw się na zapas — pocieszył go ojciec i poklepał po ramieniu.

x

Podróż do Hiszpanii odbyła się bezpiecznie. Wszyscy czuli się znakomicie, kiedy wylądowali na płycie lotniska Barcelona International. Tak, jak przewidział Daniel, pogoda była słoneczna, było ciepło. Lekki wiatr wiał od strony morza. Tym razem wynajął samochód nieco większy niż zazwyczaj — seata toledo.

— No, to jedźmy na spotkanie z przeznaczeniem! — Daniel popatrzył na każdego z osobna. — Jak się czujecie? — zapytał, kiedy już ruszyli.

— Dobrze, nawet bardzo. Może nie powinnam się aż tak ekscytować, ale nie potrafię się opanować, kiedy patrzę na to otaczające nas piękno i to cudowne, rześkie powietrze, które wdycha się z przyjemnością — odparła podniecona Julia.

— A ty, synku?

— Narazie wszystko w porządku, oprócz malutkiego niepokoju, ale to chyba normalne w tej sytuacji, że czuję obawę.

— Dlatego ciesz się chwilą — powiedział ojciec, skupiony na prowadzeniu.

Choć na ulicach panował duży ruch, pokonali trasę w pół godziny. Zatrzymali się w hotelu, z którego ostatnio korzystał, bo znajdował się w pobliżu centrum miasta, miał miłą obsługę i był w przystępnej cenie. Ponieważ mieli rezerwację, otrzymali klucze do swoich pokoi, gdy tylko zgłosili się w recepcji.

— Proponuję pobliską restaurację, podają tam smaczne tapas, arrosnegre pod różnymi postaciami i wspaniałą paellę. Na pewno będziecie zadowoleni — zapewnił ich, kiedy wyszli z windy.

Kiedy odświeżyli się po podróży, skierowali się do najbliższej restauracji, którą wcześniej zasugerował Daniel.

— Gdybyśmy mieli więcej czasu na zwiedzanie, pojechalibyśmy do Gracia. Tam aż roi się od restauracji, w których podają tradycyjne dania katalońskie. Według mnie najpierw musicie spróbować przekąsek typu tapas, które są przysmakiem nie tylko Hiszpanów, ale i cudzoziemców. Są wyśmienite, za każdym razem, wybieram inne, aby mieć porównanie, które są smaczniejsze, bo jak dotąd nie mam wybranego smaku.

— Przestań, już mi ślinka leci na sam dźwięk tych potraw — roześmiała się Julia, marszcząc zabawnie nosek.

— Prawdę mówiąc, mnie także narobiłeś ochoty na tapas — odezwał się Miron.

Restauracja do której weszli, była zapełniona nie tylko gośćmi hotelowymi, ale tubylcami, młodymi i starymi ludźmi o różnych karnacjach skóry. Starzy bywalcy baru zamawiali po dwa lub trzy tapas, kładli wielki talerz na środku stołu i kto miał ochotę, próbował każdego smaku. A ponieważ były to małe porcje, domawiali te najsmaczniejsze, które schodziły pierwsze z półmiska.

— Och, jak tu ładnie pachnie… — westchnęła z błogim uśmiechem Julia i z zainteresowaniem zaczęła rozglądać się po wielkiej sali restauracyjnej.

— Liczymy na twój dobry smak, tato — zażartował Miron.

— Na początek zamówię tapas po dwie dla każdego, tymczasem zajmijcie miejsca. Za chwilę będzie tu ciasno aż do późnej nocy. Prawdziwe życie zaczyna się tu dopiero wieczorem. No, idźcie już. Zaraz do was dołączę.

Zajął miejsce w kolejce przy barze. Na olbrzymich tacach leżały przed nim najprzeróżniejsze rodzaje tapas. Na zapiekanej bułce paryskiej leżał cieniutki plasterek szynki, a na niej oliwki albo zapiekana papryka lub cukinia, pieczone ziemniaki, faszerowane jajo z dodatkiem ziół, różnego rodzaju sery i kiełbasy. Zdecydował się na szynkę i sery, smażoną rybę, dla siebie z owocami morza. Zamiast po dwie wybrał dla każdego po trzy oraz soki do picia. Miron widząc, że ojciec już płaci, podszedł do baru i wziął tacę z napojami.

— Myślisz, że wszystko to zdołamy zjeść? — zapytał, patrząc na tacę z masą dziwnych, małych przekąsek.

— Nie jesteś głodny? Bo ja tak. A ty, Julio?

— Spróbuję wszystkiego po troszeczku. Nie mogę się już doczekać. — Nachyliła się nad talerzem i pociągnęła nosem. — Ładnie pachną i wyglądają apetycznie, choć trochę egzotycznie. Którą nam polecasz? — zwróciła się do Daniela, patrząc na Mirona ze zdziwieniem, który trzema kęsami, łapczywie, pochłonął jedną przekąskę.

Kiedy sięgnął po drugą, ojciec patrzył na niego i tylko się uśmiechał pobłażliwie.

— Nie jedz tak szybko, Mironie, nabawisz się wrzodów żołądka. Jedzeniem należy się delektować, jak… — umilkła speszona.

— Jak…? — Mężczyźni nadstawili uszy.

— Jak dobrym jedzeniem. Musisz zapamiętać, co zjadłeś — sprytnie wybrnęła. — A co będzie najbardziej ci smakowało, zrobię to w domu. Daniel nie ma z tym kłopotu, wybrał te, które lubi.

— Właściwie to nie mam ulubionych. Po prostu zamawiam te, których wcześniej nie jadłem.

— Dobry pomysł. Zrobię to samo. Spróbuję z wołowiną i papryką. Powinna być smaczna. — W momencie, kiedy wzięła ją do ust, poczuła pieczenie. Szybko sięgnęła po szklankę z sokiem grejpfrutowym. — To jest papryka chili, ostra, chyba nie dla mnie, strasznie piekąca. — Z trudem przełknęła ostatni kęs.

— My Mironie, nie mamy chyba z tym problemów? — zapytał Daniel, kończąc jej tapas.

— Skądże, powiedziałbym nawet, że to nasz przysmak — zaśmiał się syn i sięgnął po drugą zakąskę z wołowiną i papryką, tym razem z zieloną, a nie czerwoną.

— Skoro wy ją lubicie, jestem skłonna zaryzykować i też polubić. — Gdy wyciągnęła rękę przez stół, Daniel ją powstrzymał.

— Dobrze, przyznaję, piecze jak cholera, dlatego już nigdy jej nie zamówię. Nie musisz jej kończyć, aby nam cokolwiek udowodnić — roześmiał się.

— Widzę, Jula, że w pewnych sprawach nic się nie zmieniłaś. Kiedy byłaś małolatą, a potem nastolatką, zawsze próbowałaś nas naśladować, a niekiedy nawet prześcignąć, żeby nam zaimponować — zauważył Miron z rozbawieniem, patrząc na Julię.

— Chciałam tylko udowodnić, że dziewczyny wcale nie są gorsze od chłopaków — powiedziała z uporem.

— Muszę przyznać, że nie jeden raz byłaś lepsza od nas. Czy wiesz tato, że Julia weszła na wieżowiec i przeszła wzdłuż i wszerz po krawędzi dachu? Inni mieli lęk wysokości, a ona niczego się nie bała. Imponowałaś nam, dziewczyno, jak mało kto — powiedział z dumą w głosie.

— Ależ to nieprawda, panicznie się bałam, ale chciałam udowodnić przede wszystkim sobie, a potem wam, że wejdę, choć przyznaję, duszę miałam na ramieniu — wyznała z uśmiechem.

— Byłaś odważna, Julio. — Daniel spojrzał na żonę miękko i czule.

— Byłam przede wszystkim samotna. Tato z mamą byli wciąż zapracowani i łapali godziny pozalekcyjne, żeby podreperować budżet domowy, Michał miał Mirona, a ja byłam dla nich tylko piątym kołem u wozu, dopóki nie zjawiłam się w waszym ogrodzie, który kompletnie mnie odmienił, jakby zaczarował. Przestałam być chłopczycą, łażenie po drzewach i dachach, miałam już za sobą. Zaprzyjaźniłam się z Marią. To twoja matka Mironie, pomogła mi wyjść z kokonu różnych fobii, jak lęk wysokości, nieśmiałości, strachu przed wszelkimi robakami, które pełzają pod ziemią i na ziemi. Pomogła mi zrozumieć, jak cudownie jest być kobietą. Dużo rozmawialiśmy o miłości, której na początku nie rozumiałam, dopóki jej nie poczułam. A także o tym, jakie mam przed sobą wielkie możliwości, posiadając wiedzę, którą nabyłam na studiach. Wiele jej zawdzięczam, Mironie. Chciałam, abyś o tym wiedział. Maria była wspaniałą kobietą i dobrym człowiekiem.

— Miło to słyszeć, dziękuję. — Miron sięgnął po dłoń Julii i ją ucałował.

— Teraz wiesz, dlaczego ją pokochałem? Bo jest nie tylko piękną kobietą, ale i dobrym człowiekiem, jak Maria. — Daniel patrzył na żonę z czułością i również obdarzył ją pocałunkiem tyle że w policzek.

— Dziękuję. — Julia zaczerwieniła się, słysząc te pochlebstwa, które sprawiły jej przyjemność.

— Wiem, gdyby nie ona, mnie by tu nie było.

— Zapomniałeś Mironie, że życie zawdzięczasz wyłącznie Marsowi, swojemu czworonożnemu przyjacielowi. To on cię uratował, ja byłam mu tylko posłuszna. Gdybyście widzieli jego determinację, z jaką to robił, też byście nie protestowali. On mnie zaciągnął do twojego pokoju prawie siłą. Oczywiście sukienkę, którą miałam tego dnia na sobie, musiałam wyrzucić do kosza.

— Nie zapomniałem, Jula. Dlatego tak bardzo go kocham, choć jest tylko psem.

— Wiem i on też o tym wie. Dlatego tak bardzo cię kocha.

— Widzę, że tapas przypadły wam do smaku? — Daniel z przyjemnością obserwował, jak Miron z Julią objadali się jego ulubionymi przysmakami. — A miałeś wątpliwości, czy to zjemy? Prawda, że były smaczne?

— Kiedyś musimy to powtórzyć. Dziękuję, tato — odezwał się Miron.

— Dziękuję, strasznie dużo zjadłam, ale przyznaję, tapas było dobrym pomysłem — poparła go Julia, podnosząc się z krzesła. Muszę skorzystać z toalety. Wróćmy na chwilę do hotelu — poprosiła Julia.

— Oczywiście, kochanie. — Daniel z Mironem podnieśli się prawie równocześnie.

W hotelu przy recepcji natknęli się na dyrektora.

— Witam państwa. Jak samopoczucie? — zapytał, na chwilę zatrzymując się przed Danielem.

Julia wzięła klucz i pobiegła do pokoju.

— Dziękujemy. Wyśmienicie. Wasze przysmaki sprawiły mojej rodzinie wielką przyjemność.

— Wobec tego życzę przyjemnego pobytu. — Dyrektor pożegnał ich szerokim uśmiechem.

Daniel postanowił poczekać na Julię w holu razem z synem.

— Myślisz, że oni nadal tam mieszkają? — zapytał go Miron.

— Nie mam zielonego pojęcia, synu. Pojedziemy, zobaczymy.

— Wtedy się okaże, czy mnie zaakceptują.

W chwilę potem dołączyła do nich Julia z wypchanym, niezbyt wielkim plecakiem na ramieniu.

— Co tam taszczysz? — zapytał ją Daniel, biorąc od niej plecak.

— Ciasteczka i wodę — odparła z uśmiechem. — Wiesz, że z natury jestem przezorna, a dzień zapowiada się upalnie.

— No to jedźmy! — zdecydował Daniel.

Zbliżało się południe i słońce zaczęło mocniej operować. Wsiedli do samochodu ogromnie podekscytowani. Po kilkunastu minutach wyjechali z dzielnicy Starego Miasta, pozostawiając za sobą stare kościoły, muzea, magiczne, kolorowe i rozśpiewane fontanny oraz wysokie budynki z minionych epok, które pamiętały czasy świetności hiszpańskiej ekspansji. Im dalej jechali, krajobraz zmieniał się z malowniczego na bardziej surowy, a stare domy z małymi tarasami, nie były już takie okazałe. Twardym duktem dojechali do dzielnicy, w której stał dawno temu hotel „Pod Złotą Rybką”. Ale pod numerem, który Daniel zapamiętał, budynek, który stał blisko krawężnika, niczym nie przypominał tamtego, który tkwił mu jeszcze w pamięci. Wielki szyld z namalowaną złotą rybką także zniknął. Hotel sprawiał wrażenie zaniedbanego i opuszczonego. Kiedyś mógł pomieścić pięćdziesiąt osób, miał wspaniale wyposażone pokoje i profesjonalną obsługę. Hotel przyciągał klientów, bo serwowali smaczne i w miarę tanie jedzenie. Był tu kilka razy i mógł się naocznie przekonać, że Monika mówiła prawdę. Oczywiście przyszedł incognito, podczas nieobecności Moniki, jako zwyczajny gość. Jedzenie było pyszne. Daniel długo przyglądał się budynkowi, dopiero po długiej chwili otrząsnął się ze wspomnień.

— Tu był ten hotel? Jesteś pewny? — zapytał zdziwiony Miron.

Julia była również lekko rozczarowana. Nie tego widoku się spodziewała. Zauważyła, że nie tylko Miron był zawiedziony, ale i Daniel spochmurniał na widok mocno zniszczonego hotelu.

— Tak, wiele lat temu było na co popatrzeć, ale teraz… — zamilknął na widok starszego mężczyzny, który wyszedł z sąsiedniego budynku z workami pełnymi śmieci. Daniel postanowił wypytać go o właściciela posesji, wyszedł z samochodu i podszedł do mężczyzny.

— Szuka pan kogoś? — zapytał, kiedy wrzucił do kosza ostatni worek.

— Buonas dias — przywitał go po hiszpańsku Daniel. — Kiedyś był tu hotel. Mieszkała w nim moja bliska znajoma o nazwisko Cortez. Czy nadal w nim mieszka? Budynek sprawia wrażenie opuszczonego, jakby był zamknięty.

— Od dziesięciu lat, a może i dłużej — odparł mężczyzna i machnął niedbale ręką.

— Nikt w nim nie mieszka?

— Czasami widzę przez okno młodego mężczyznę, jak kręci się po obejściu. Ma zwyczaj siadać na tych schodkach, jakby na kogoś czekał, a potem znowu znika w domu. Dziwny jakiś, choć z wyglądu sprawia wrażenie normalnego człowieka. Rano bierze furgonetkę i gdzieś jedzie, ale dokąd, nie mam pojęcia — powiedział mężczyzna i ruszył w stronę swojego domu.

— Proszę poświęcić mi jeszcze kilka minut. To bardzo ważne. Mam kilka pytań do pana.

Mężczyzna zawrócił i zatrzymał tuż przed Danielem.

— Słucham. Czego chciałby się pan dowiedzieć?

— Czy znał pan tę rodzinę, która tu mieszkała? — zapytał Daniel.

— Nie. Moja żona pochodziła z tej okolicy, ona znała tu wszystkich. Niestety umarła pięć lat temu. Teraz mieszkam z moją matką, staruszką, która dwa lata temu miała wylew i nie pamięta nawet, jak się nazywa, i kim dla niej jestem.

— To przykre. A wracając do mojego pytania, czy mieszka tu ktoś, kto pochodzi stąd i mógł znać tę rodzinę?

— Na końcu tej ulicy mieszka pewna kobieta o imieniu Teresa, która mogłaby panu coś więcej powiedzieć. Mimo że jest stara, ale mówi całkiem logicznie i wszystkich pamięta. Spotykam ją często w aptece, kiedy kupuję pampersy matce. Mówią na nią Matka Teresa od kotów, bo zajmuje się wszystkimi znajdami z okolicy. Czasem mnie zagada o zdrowie, jak mi się wiedzie i wciąż wspomina moją, zmarłą żonę.

— Widocznie była dobrym człowiekiem.

— Taka była. Niech jej ziemia lekką będzie.

— Pamięta pan numer domu tej starszej pani?

— To stary dom z czerwonej cegły z werandą, który stoi u wylotu ulicy. Nie ma w pobliżu podobnego — wskazał palcem na ulicę.

— Dziękuję, panu. Czy ma pan telefon?

Kiedy mężczyzna skinął potakująco głową, Daniel wręczył mu kartkę ze swoim nazwiskiem i numerem swojej komórki.

— To na wszelki wypadek, gdyby zjawił się tu ten młody człowiek. Proszę o telefon.

— Jeśli miałbym w ten sposób pomóc, chętnie to zrobię.

— Dziękuję.

Mężczyzna stał jeszcze na chodniku i patrzył jak on wsiadał do samochodu, kiedy zakręcił, zniknął im z oczu. Słońce przygrzewało coraz mocniej, ale wiał lekki wiatr, który mile chłodził ich rozgrzane ciała.

— Czego się dowiedziałeś, tato?

— Ten mężczyzna powiedział, że w tym domu mieszka samotny, młody mężczyzna, ale nie potrafił powiedzieć o nim czegoś więcej. Zna go tylko z widzenia. Wie tylko, że ma furgonetkę, wyjeżdża nią gdzieś, ale nie wie dokąd. Ale na końcu tej ulicy, w starym, piętrowym domu z czerwonej cegły z olbrzymią werandą, mieszka pewna kobieta o imieniu Teresa i być może ona będzie wiedziała coś o rodzinie Cortezów. Przynajmniej mam taką nadzieję.

— Oby tak było — westchnął Miron.

14

W kilka minut potem, zatrzymali się przed domem, który opisał mężczyzna. Zanim Daniel wysiadł z samochodu, przyjrzał się budynkowi z daleka. Pamiętał go z opowiadania Moniki, kiedy mówiła o sąsiadach i swojej rodzinie oraz o panujących tu zwyczajach. Dom był stary, z palonej cegły, pamiętał zapewne dobre czasy ówczesnej, średniej klasy. Miał jedno piętro i był otoczony drewnianą werandą. Weranda służyła nie tylko do odpoczynku po pracy w polu albo po połowie ryb, rodziny spędzały tu wolny czas z dziećmi, bawiąc się z nimi, a gdy te już spały, kobiety siadywały na bujanych fotelach i dziergały koronki lub ubranka dla maluchów, albo swetry czy skarpety dla swoich mężów i synów. Mężczyźni grali najczęściej w karty, wypalając przy tym kilka fajek. Życie toczyło się do późnej nocy. Daniel wyszedł pierwszy z klimatyzowanego samochodu i podał Julii rękę, za nią wyszedł Miron. Uderzyło ich gorące powietrze prosto w twarz. Miało się ochotę wejść z powrotem do auta i schować przed upalnym słońcem.

— Chodźcie. Mamy szczęście, że zastaliśmy gospodynię w domu. Drzwi wejściowe są otwarte na oścież — zachęcił ich Daniel, wchodząc na teren obejścia, po którym swobodnie chodziły kury, głośno gdacząc.

Julia się zawahała.

— My z Mironem zaczekamy w samochodzie. Najpierw porozmawiaj z nią sam. Nie wiadomo, jak mogłaby zareagować na nasz widok. Dołączymy do ciebie później, gdy nas poprosi — zaproponowała.

Na werandzie stał bujany fotel i kilka drewnianych krzeseł oraz mały stolik, na którym stał dzbanek z wodą i porcelitowy kubek choć obity, ale czysty. Z domu nie dochodził żaden hałas. W takim starym domu jak ten, pewnie kiedyś pulsowało życie. Teraz oprócz głośnego brzęczenia pszczół wokół kwitnących oleandrów, panowała wokoło leniwa, błoga cisza. Daniel pokonał kilka wyszczerbionych schodków i zastukał do drzwi. Po długiej chwili w drzwiach ukazała się starsza pani z gładko zaczesanymi włosami w maleńki koczek z tyłu głowy, oczami jak czarne perełki, które były czujne i śmiało na niego patrzyły. Jej siwiuteńkie włosy kontrastowały z jej ciemniejszą karnacją skóry. Miała na sobie czarną sukienką i biały mocno nakrochmalony fartuszek. Uśmiechnęła się do niego życzliwie, więc odpowiedział jej również uśmiechem. Ręką zachęciła, by podszedł do niej bliżej.

— Dzień dobry, pani — przywitał ją po hiszpańsku, podchodząc blisko, by staruszka mogła mu się przyjrzeć i przekonać, że nie ma wobec niej złych zamiarów.

— Dzień dobry. Czym mogę służyć? — Jej głos był chropowaty jak jej spracowana ręka, którą podała mu na przywitanie. Zauważył, że nie była zwykłą gospodynią domową, wokoło siebie roztaczała aurę osoby, która w życiu wiele widziała i słyszała, i miała wiele do powiedzenia na każdy temat.

— Dawno temu przyjeżdżałem do hotelu, który stał na końcu waszej ulicy. Chciałbym się dowiedzieć czegoś o jego byłych właścicielach, Marii i Graciano Cortezach.

Staruszka uśmiechnęła się do swoich wspomnień i wskazała mu fotel.

— Oj, dawno to było, bardzo dawno, ale dobrze pamiętam rodzinę Cortezów. Kiedyś byli bardzo bogaci, dobrze się im wiodło, dopóki nie spadło na nich prawdziwe fatum.

— Proszę mi o tym opowiedzieć, pani Tereso — poprosił grzecznie.

Widać spodobał się jej niespodziewany, szarmancki gość, bo zadowolona pobiegła do domu i przyniosła dla niego czystą szklankę. Z pewnością osiągnęła już ósmy krzyżyk, ale pomimo swego wieku, poruszała się jeszcze całkiem żwawo, a z oczu wyzierała inteligencja i bystrość umysłu.

— Zanim się na dobre rozgadam, niech się pan najpierw napije, proszę — powiedziała z szerokim uśmiechem, podając mu szklankę z lemoniadą.

Daniel z przyjemnością opróżnił szklankę.

— Dziękuję, pani — podziękował z uprzejmym uśmiechem. — Moja żona i syn czekają za ogrodzeniem. Czy mogą wejść?

Staruszka spojrzała najpierw na samochód, a potem na dwoje młodych ludzi, którzy patrzyli w ich stronę z zaciekawieniem. Kiwnęła na nich ręką w zapraszającym geście. Miron był niespokojny, Julia trochę zmęczona, choć udawała dzielną. Widać, że miała dosyć jazdy samochodem na dzisiaj, ale nie narzekała.

— Ola — przywitała ją Julia z uśmiechem, podając jej rękę. Z przyjemnością usiadła na wskazanym przez staruszkę krześle w cieniu werandy.

— Jak po hiszpańsku jest: dzień dobry, pani — zapytał Miron, pochylając się nad ojcem.

Daniel przetłumaczył mu proste przywitanie.

— Ola, senora — powtórzył za ojcem, chcąc zachować się poprawnie, ujął spracowaną dłoń kobiety i z szacunkiem ją pocałował, na co staruszka zareagowała cichym chichotem. W momencie, gdy spojrzała mu w twarz, jej twarz raptownie się zmieniła, jakby skurczyła w sobie. Staruszka najwyraźniej na jego widok bardzo się zmieszała.

Daniel pierwszy zauważył jej nagłą przemianę, w której dominował strach, zdziwienie i konsternacja.

— O, mój Boże! — zawołała staruszka przestraszona, dotykając ręką policzka i ciężko usiadła na pobliskim krześle.

— Tato, co się dzieje? Chyba nie wyglądam tak strasznie? Dlaczego ta kobieta tak dziwnie mi się przygląda? — zapytał Miron z paniką w oczach.

— Nie mam pojęcia, synu. Ale zaraz ją o to zapytam. — Daniela również zaintrygowało zachowanie staruszki, która zbladła jak papier, nadal wpatrzona w Mirona, załamując żylaste ręce.

Julia także patrzyła na nią zdziwiona, nie wiedząc, co o tym myśleć. Widać było po jej zachowaniu, że była przeraźliwie wystraszona.

— Dlaczego mój syn zrobił na pani tak ogromne wrażenie? Czy kogoś pani przypomina? — zapytał Daniel.

Kobieta zdziwione spojrzenie przeniosła na niego, Julię, a potem znowu na Mirona, który nie wiedział, jak ma się zachować. Dlatego postanowił dyplomatycznie przemilczeć zachowanie starej kobiety.

— Ktoś powiedział, że każdy ma swojego sobowtóra. Pański syn jest podobny do Marcosa. Wypisz, wymaluj, jakby ten sam, pański syn ma tylko nieco jaśniejszą karnację skóry — odezwała się kobieta po długim milczeniu, przypatrując się Mironowi natarczywie.

— Kim jest Marcos? — zapytał Daniel.

Kobieta zamiast odpowiedzieć na pytanie, wzięła na kolana małego kotka, który się plątał pod jej nogami, za nim wyszły z domu jeszcze dwa większe burasy i schowały się pod drewnianymi schodkami, uciekając przed palącym słońcem. Kobieta milczała i spoglądała na nich w milczeniu.

— Dwadzieścia cztery lata temu poznałem tu dziewczynę. Nazywała się Monika Cortez. Wiem, że zginęła od przypadkowej kuli jakiegoś chuligana, ale chciałem, aby mój syn poznał swoich dziadków i krewnych swojej matki — przerwał przedłużającą się ciszę.

Staruszka pokręciła głową z ubolewaniem.

— Więc już pan wie o Monice, o jej tragicznej śmierci pisali nawet w miejscowej gazecie. Nie ujęto jednak sprawcy, uciekł z miejsca wypadku. Po śmierci córki Cortezom nie zależało na hotelowym interesie. Klientów było coraz mniej, hotel powoli podupadał. Został ich najmłodszy syn, choć niektórzy mówili, ech, to tylko ludzkie gadanie, nie zwracaj na mnie uwagi synu, co mówię, bo mój język i głowa już nie te same, co dawniej. — Machnęła niedbale ręką.

— Co mówili ludzie? To dla mnie bardzo ważne. Proszę powiedzieć — nalegał Daniel, patrząc na kobietę przeszywającym wzrokiem, pod którym inni zmieniali ton.

— Mówili, że było to dziecko Moniki. Widziałam go, kiedy przywieźli go ze szpitala, wszyscy mówili, że nie przeżyje, bo był taki malutki, ale on przeżył i miał się całkiem dobrze. Po śmierci Moniki, a potem babki Cortez, zajął się nim ksiądz Jose, proboszcz naszej parafii, który zajmował się sierotami i założył Dom Opieki. Chłopiec był bardzo zdolny. Ksiądz Jose posłał go do szkoły średniej, którą ukończył z bardzo dobrym wynikiem. Mnie traktuje jak swoją babkę, bo znałam całą jego rodzinę. Wyrósł na dobrego i mądrego człowieka.

Daniel poczuł, jak jego serce zaczęło mocno walić, a tętno przyspieszać. Miał uczucie, jakby serce chciało wyskoczyć mu z piersi, łamiąc żebra. Łapczywie zaczerpnął powietrza, bo zabrakło mu tchu. Mimo woli, oparł się o drewnianą barierkę przy schodach i zacisnął na niej ręce. Nie zdawał sobie sprawy, ile wysiłku w to włożył, bo dopiero po chwili poczuł dotkliwy ból. Kiedy zdjął ręce z balustrady, jego dłonie mocno krwawiły.

— Dobrze się czujesz, Danielu? — Julia ujęła jego dłonie. Wyjęła z torebki kilka chusteczek higienicznych i mocno zacisnęła na jego zranionych rękach. Podbiegła do stolika i nalała do kubka zimnej wody, która zdążyła się w słońcu nagrzać i przepłukała rany. Wyjęła bawełnianą chusteczkę, rozerwała ją na pół i owinęła mu dłonie.

— Dziękuję, kochanie. Przepraszam, panią. To ciepło i ta sensacyjna wiadomość, zwaliły mnie z nóg. Wiesz, co to może oznaczać? — zwrócił się szeptem do Julii. — Ile lat ma Marcos? — zapytał zdecydowanym głosem.

— Ukończył dwadzieścia trzy lata, niedawno obchodził swoje urodziny. Urodził się dziewiętnastego marca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego trzeciego roku. Pamiętam, że tego roku zima była bardzo mroźna.

Miron z ojcem spojrzeli na siebie znaczącym wzrokiem. Nie mieli już żadnych wątpliwości.

— Czy Monika miała męża? — zapytał Daniel i na chwilę wstrzymał oddech.

— A, gdzie tam. Może i wyszłaby za mąż, bo nie jeden za nią się oglądał, ale wszystkim dawała kosza. Była bardzo dumna. Mogła wybierać, bo była panną z niemałym posagiem. Ale ten nieszczęsny wypadek wszystko zmienił. I wtedy, jakby jakieś fatum zawisło nad rodziną Cortezów. Po śmierci Moniki, jej rodzice nie mogli się pozbierać. Szło im coraz gorzej. Najpierw umarła Maria. Graciano nie mógł się pozbierać po jej śmierci i on też wkrótce przeniósł się na tamten świat. Chłopca wziął pod opiekę ksiądz Jose, tutejszy proboszcz, jak już wspominałam i wychował jak własnego syna. Gdy Marcos stał się pełnoletni, wrócił do domu.

— Czy Marcos nadal tam mieszka?

— Oczywiście, a gdzie miałby mieszkać? Nie oddala się daleko. Kiedy zapytałam go, dlaczego tak rzadko mnie odwiedza, odparł, że musi pilnować dobytku.

— Z czego się utrzymuje?

— Pracuje w mieście, jest kucharzem w renomowanej restauracji w Gracia. Bardzo smacznie gotuje i robi wspaniałe wypieki. Ksiądz proboszcz pomógł mu znaleźć tę pracę. Zarabia sam na siebie. Jest bardzo pracowity. Mimo swoich obowiązków i mnie pomaga w czym tylko może, a to drwa na opał mi narąbie, piec przeczyści, trawę skosi. Za domem ma niewielką plantację drzewek pomarańczowych i mandarynek. Narobi się chłopak, nie powiem, ale ze wszystkich zbiorów ma niezły utarg. Kiedyś mi w zaufaniu powiedział, że zbiera na wycieczkę po Europie.

Daniel po usłyszeniu tych wszystkich rewelacji, nieco ochłonął. Bladość z twarzy znikła. Oliwkowa cera znowu nabrała naturalnych rumieńców.

— Dziękuję, pani Tereso. Zawrócimy i spróbujemy na niego poczekać. — Daniel wstał z krzesła i skłonił się kobiecie głową. — Jeszcze panią odwiedzimy — obiecał solennie.

Kobieta głośno się roześmiała.

— Tak naprawdę, to mam na imię, Sophia — powiedziała nieco głośniej, bo byli już przy bramie.

— Dziękuję, pani Sophio. — Daniel w podziękowaniu kiwnął jej ręką.

Staruszka również się podniosła ze swojego fotela, trzymając na rękach kota, patrzyła, jak odjeżdżają. Zawrócili. Jechali w milczeniu. Nie chcieli mieć złudzeń, a jednocześnie mieli cichą nadzieję, że Marcos jest dzieckiem Moniki i bratem Mirona. Kiedy podjechali pod dom, na werandzie nie było żywej duszy. W oknach nie było firan, zasłon, ani jednej doniczki z kwiatkami. Dom nadal sprawiał wrażenie martwego, jakby od dawna nikt w nim nie mieszkał. Wszyscy jak na komendę wyszli z samochodu i weszli na schody, które zaskrzypiały jak nienaoliwione drzwi.

— Za domem zazwyczaj stoją jakieś budynki gospodarcze. Może tam spróbujmy go poszukać? — Julia zeszła ze schodów i minęła róg domu. Już stąd mogła zobaczyć mnóstwo krzewów owocowych i drzew pomarańczowych, które w słońcu przybrały intensywniejszą barwę.

— No i co, jest tam coś? — zapytał Daniel, idąc za nią.

— Na razie widzę tylko drzewka pomarańczowe. Ale spójrz, tam! — Wskazała ręką na okazałą szopę, przy której pasła się na zielonej trawie biało czarna koza. — Widzisz to, co ja? — zapytała, głośno się śmiejąc.

Do nich dołączył Miron, który nieco ich wyprzedził i skierował swe kroki prosto do szopy. Podążyli za nim. Na starym pniu z pochyloną głową siedział mężczyzna odwrócony do nich tyłem. Nie mieli wątpliwości, że był to właściciel tego domu. Na dźwięk ich kroków po ubitej ziemi, mężczyzna podniósł się z pnia i odwrócił w ich stronę, zasłaniając oczy ręką. Stali w drzwiach, zakrywając mu częściowo światło, więc nie widział ich dobrze. Wycofali się z szopy i stanęli przed nim w pełnym słońcu, czekając, aż on wyjdzie ze środka.

— Marcos? — zapytał Daniel, zbliżając się do młodego mężczyzny, który był kopią jego syna. W ręku trzymał nóż i małą drewnianą figurkę, które na ich widok położył na stole, przy którym siedział. — Nazywam się Daniel Sartowicz i najprawdopodobniej jestem twoim ojcem — wyznał, ściskając dłoń młodego mężczyzny.

Marcos ubrany był w błękitne dżinsy i bawełnianą, białą koszulkę z jakimś kolorowym wzorem na piersi. Skinął głową i uśmiechnął się na ich widok, ukazując rząd białych zębów. Miał szare, wyraziste oczy w ciemnej oprawie, prosty nos i takiego samego koloru włosy, trochę dłuższe od Mirona. Karnację skóry miał zdecydowanie ciemniejszą od brata, zapewne dzięki katalońskiemu słońcu. Przez moment mierzyli się wzajemnie wzrokiem.

— To moja żona, Julia, a to, Miron… — przedstawił ich, nie spuszczając z syna uważnego spojrzenia. — Teraz już wiesz, kim jesteśmy? — zapytał go cichym głosem. Tylko dzięki olbrzymiej sile woli, nie podbiegł do niego i nie wziął w ramiona.

— Nie trudno się domyślić, patrząc na swoją, żywą kopię — mówiąc to, nie spuszczał zaciekawionego spojrzenia z Mirona, który z takim samym zainteresowaniem patrzył na niego.

— Bracie… — Miron nie miał już żadnych wątpliwości, chwycił go w ramiona i mocno do siebie przycisnął.

Mężczyzna miał niepewny wyraz twarzy, ale w momencie, gdy poczuł mocny uścisk brata, zrewanżował mu się tym samym, a potem roześmiał się głośnym śmiechem, w którym była nuta prawdziwej, szalonej radości. Miron mu zawtórował. Śmiali się teraz obaj. Daniel był zbyt wzruszony, po prostu rozpłakał się jak dziecko, nie ukrywając swego rozczulenia na widok objętych synów.

— Babcia Maria powiedziała mi, że pewnego dnia przyjedziecie po mnie, ale jej nie wierzyłem. Było to dla mnie mało prawdopodobne, aby mogło się urzeczywistnić. Mieszkałeś przecież za granicą. A jednak cuda się czasem zdarzają — powiedział Marcos z entuzjazmem, patrząc na nich jeszcze z niedowierzaniem.

— Kiedyś Julia powiedziała mi to samo. Wystarczy w nie tylko uwierzyć. Nie mam żadnej wątpliwości, że jestem twoim bratem, bliźniakiem. Mam na imię, Miron.

— A ja, Marcos. — Objęli się ponownie, na przemian śmiejąc się i płacząc.

Julia z Danielem stali na uboczu i także nie ukrywali swego wzruszenia. Ciurkiem po ich uśmiechniętych twarzach płynęły łzy radości. Dali im czas, aby mogli nacieszyć się sobą.

— Gdybym tylko wiedział, gdybym wiedział… — mówił przez łzy Daniel. — Już dawno bym przyjechał po niego — mówił urywanym głosem.

— Nie mogłeś tego przewidzieć, nikt nie wiedział. Jej rodzice pewnie nie znali całej prawdy. Może dopiero przed śmiercią Monika wyznała jej, że oprócz Marcosa ma drugiego syna. Stąd to przypuszczenie, że go kiedyś stąd zabierzesz.

— Z pewnością wiedziała o nim jej ciotka. Obawiałem się tam wracać, aby mnie nie rozpoznali i nie odebrali mi syna.

— Teraz to nie ma znaczenia, Danielu. Miron ma brata. Zawsze czuł się taki samotny. A ty zyskałeś drugiego syna. Czy to nie wspaniałe uczucie?

— Dobrze się stało, że go posłuchałem i tu przywiozłem.

— Danielu, podejdź do niego i przywitaj się z nim — poradziła mu Julia.

Nie musiała go zachęcać, z werwą dwudziestolatka podbiegł do synów i przycisnął ich do siebie z całej mocy, dopóki nie odczuli jego krzepy.

— Witaj, tato! — Były to pierwsze słowa jego cudem odzyskanego syna.

— Witaj, synku! — odparł Daniel wzruszony, nadal trzymając ich obu w swoich mocnych ramionach. Ich łzy mieszały się z jego łzami. Dopiero po chwili uprzytomnił sobie, że Marcos przywitał go w polskim języku.

Julia podeszła do nich i dotknęła ramienia swojego męża. Miała wrażenie, że gdyby została tu nieco dłużej, roztopiłaby się jak wosk, nie tylko ze względu na przygrzewające słońce, ale z nadmiernego wzruszenia.

— Dacie mi szansę przywitania się i mnie? — zapytała z łagodnym uśmiechem.

— Przepraszam. To Julia, moja żona, a to mój syn, Marcos. Poznajcie się — powiedział i w tym samym momencie poczuł dumę i miłość, która wypełniła jego serce.

— Mów mi po prostu: Julia — powiedziała i pocałowała go w jeden policzek, a potem w drugi, a na końcu przytuliła się do jego ramienia. — Miło cię poznać, Marcosie — dodała ciepło.

— Jestem zbyt wzruszony, żeby cokolwiek powiedzieć — powiedział po polsku, kalecząc niektóre słowa.

— Kto cię uczył polskiego? — zapytał zaskoczony Daniel.

— Ojciec Jose, trochę z kaset, a poza tym, oglądałem wiele polskich filmów.

— To wspaniale. Julia z Mironem będą mogli rozmawiać z tobą po polsku. A ty ich nauczysz po hiszpańsku.

— Albo po katalońsku. Mamy przecież swój język.

Roześmiali się i nadal wpatrywali w siebie, jakby nie mogli uwierzyć, że są prawdziwi.

— Nieprawdopodobne, prawda? Ja też nie mogę w to uwierzyć. — Daniel wziął syna ponownie w objęcia i długo trzymał w ramionach, dopóki ich oddechy się nie wyrównały i mogli normalnie mówić.

— Dlaczego nie napisałeś? Nie starałeś się nas odszukać? — zapytał Miron z zaciekawieniem.

— Ojciec Jose powiedział, abym zdał się na Opatrzność Bożą. Dlatego każdego dnia modliłem się w tej intencji, mając cichą nadzieję, że kiedyś mnie sam odnajdziesz.

— Cieszę się, że Miron ma brata. Ja też mam. Ma na imię Michał. I jesteśmy bliźniakami jak wy. W tej sytuacji, nie jestem pewna, czy nie urodzę bliźniaków.

— Jesteś przy nadziei? — zapytał Marcos.

— Owszem.

— To znaczy, że będziemy mieli braciszka lub siostrzyczkę albo jedno i drugie?

— Kto wie? Może? — odparła roześmiana.

— Gratuluję, tato, tobie również, Julio. Zapomniałem wam jeszcze kogoś przedstawić. Jest od wielu lat członkiem naszej rodziny, obecnie tylko ja jestem jej właścicielem. — Marcos westchnął głęboko i z uśmiechem wskazał na pasącą się w pobliżu kozę.

— To Mija, moja koza — powiedział ciepło.

Wszyscy się roześmiali i spojrzeli na czworonoga z sympatią.

— Ola, Mija! — Miron dotknął delikatnie jej głowy, ale zaraz szybko ją cofnął.

— Nie bój się, ona nie gryzie. Jest bardzo do mnie przywiązana. Jest nie tylko moją karmicielką, ale i moją powiernicą. Gdyby tylko umiała mówić… — roześmiał się i spojrzał na nich ciekawy, jak zareagowali na jego ostatnie słowa.

— Mija, już cię za to kocham — Miron nachylił się nad kozą i pogładził ją po miękkiej sierści.

Daniel patrzył na synów, nie odrywając od nich oczu. Miron szybko zjednał sobie brata z wzajemnością.

— Zapraszam was do domu. Słońce zbytnio przygrzewa. Napijemy się czegoś zimnego — zaproponował gospodarz, wprowadzając ich na werandę z tyłu domu, która była w lepszym stanie niż weranda pani Zofii.

Wszyscy z widoczną ulgą spojrzeli na okazały dom.

— Dobry pomysł. Bo za chwilę roztopiłabym się jak wosk — roześmiała się Julia, wchodząc za Marcosem do olbrzymiego holu, w którym panował przyjemny chłód. — A poza tym muszę Danielowi opatrzyć rany na rękach.

— Co ci się stało? — zapytał Marcos, odchylając jego zaciśnięte ręce, które na nowo zaczęły krwawić.

— Gdy byliśmy u pani Zofii i gdy mi o tobie opowiadała, z wrażenia zacisnąłem ręce na poręczy balustrady. No i stało się, chyba zrobiłem to za mocno — westchnął, kładąc dłonie na stole.

Marcos wyjął z apteczki wodę utlenioną, watę i bandaż.

— Daj. Mam w tym wprawę. Mój brat do tej pory, po meczu piłki nożnej, przychodzi do domu cały poraniony — zaproponowała Julia i sprawnie przemyła, i zabandażowała ręce Daniela. — Teraz jest lepiej? — zapytała z lekkim uśmiechem.

— Zdecydowanie. Dziękuję, kochanie.

Marcos zaprowadził ich do wielkiej kuchni, po środku, której stał długi stół, a przy nim solidne zydle. Usiedli. Z zainteresowaniem zaczęli rozglądać się po okazałej kuchni, która nie przypominała tych współczesnych z ładnymi mebelkami i nowoczesnym wyposażeniem. Stało tu kilka kredensów z solidnego drewna, które prawie sięgały do sufitu. Przez szyby jednego z nich, mogli zauważyć, że jest w nim piękna, stara porcelana. Nad wielkim piecem wisiało mnóstwo miedzianych rondli i patelni. A na ścianach wisiały porcelanowe dekoracyjne talerze. Dom wewnątrz wyglądał korzystniej niż na zewnątrz. Drewniana podłoga była wyszorowana do czysta. Przez szyby wysokich okien smuga słońca kładła na nich złociste cienie, rozweselając wystrój domu.

— Ładnie tu u ciebie, tak swojsko — zagadnęła Julia, obserwując młodego mężczyznę z zainteresowaniem. Był przystojny jak Miron i Daniel. Zastanawiała się, jak potoczą się dalej ich losy, bo znając wrażliwość swojego męża, domyśliła się, że nie zostawi syna samemu sobie.

— Kiedyś było tu naprawdę bardzo ładnie — przytaknął, rozglądając się po kuchni. — Kiedy żyli jeszcze dziadkowie, babcia dbała o dom. Było kilka pomocy kuchennych, kucharz, wszystko było na swoim miejscu. Pamiętam, że po naszym domu przewijało się dużo gości. Hotel pękał w szwach. Dziadków mile wspominam. Byli dla mnie bardzo dobrzy. Zapadła mi w pamięci ciotka Marcelina, siostra babci i wuj Miguel, jej mąż. Mieszkali na wsi pod Barceloną. Jeździliśmy do nich po świeże ryby i mięso. — Na chwilę zamilkł, zaczerpnął tchu i patrzył na nich wesołymi oczami.

— Gdy miałem dziesięć lat, umarła najpierw babcia Maria. — Podjął na nowo swoją opowieść Marcos. — Po kilku latach, zaniemógł dziadek. Przez jakiś czas zajmowała się nim i mną, siostra mojego dziadka, babcia Milagros. Odszedłem od nich, kiedy ojciec Jose, proboszcz naszej parafii, wziął mnie do swojej szkółki. I tam zostałem, aż do ukończenia szkoły podstawowej. Mieszkałem z innymi chłopakami, którzy stracili swoich rodziców. Potem wysłano mnie do szkoły średniej. Tam uzyskałem dyplom kucharza.

— To świetnie. Nie chcesz założyć swojego biznesu? — zapytał ojciec.

— Myślałem o tym, ale nie mam jakoś odwagi. Wolę pracować u innych. Tak jest wygodniej. Mniej zobowiązań.

— A gdzie konkretnie pracujesz?

— W restauracji w Gracia. Mam niedaleko do domu, szef to fajny facet. Nie mam większych potrzeb. Jestem samowystarczalny. Część zebranych owoców sprzedaję do mojej restauracji, z pozostałych robię dżemy.

Julia spojrzała na niego z uśmiechem.

— Naprawdę? Sam je robisz? — zapytała z niedowierzaniem.

— Oczywiście, to nic trudnego. Lubię naleśniki.

— Wystarcza ci na wszystko? — zapytał Daniel, patrząc na syna z uznaniem.

— Jakoś daję sobie radę. Czasem na specjalne zamówienie robię torty na chrzciny, wesela, czasem dla dzieciaków kolegi.

— To dobrze, że możesz realizować się w tym, co lubisz. Miałem cię zapytać o to wcześniej, ale jakoś umknęło to mojej pamięci. Czy żyje ktoś z rodziny babki czy dziadka?

— Daleki kuzyn Martin, ale on gdzieś wyjechał dawno temu. Ponoć do Ameryki. Ale ja go osobiście nie znałem. Dziadkowie nie mieli o nim dobrego zdania.

— Rozumiem.

Daniel na chwilę się zamyślił. W tej chwili nie interesował go jakiś kuzyn, tylko jego własny syn, Marcos.

— Masz aktualny paszport?

— Oczywiście.

— Zapraszamy cię do naszego domu — zaproponował Daniel. — Co ty na to, Julio? Nie masz nic, przeciwko temu, aby mój syn przyjechał i poznał nas bliżej, i nasz kraj?

— Byłabym tak samo szczęśliwa, jak ty i Miron. Jesteśmy w końcu rodziną — powiedziała z błyskiem w oczach. — Marcos nauczy mnie przy okazji robić nie tylko tapas, ale inne pyszności z jego regionu.

— Bardzo chętnie.

Wszyscy roześmiali się wesoło. Dzień zapowiadał się dobrze, pobyt w Barcelonie jeszcze lepiej.

15

Wrócili do hotelu w towarzystwie Marcosa, który wyraził zgodę na pilotowanie wycieczki po Barcelonie. Kozę Miję zostawili u babci Zofii, która, jak się potem okazało w trakcie rozmowy, nie jeden raz zostawała pod jej opieką. Kiedy dowiedziała się, kim dla Marcosa jest Miron, rozpłakała się rzewnie. Nie mogła się powstrzymać, chwyciła ich obydwu w ramiona i długo nie mogła się uspokoić.

— Pan też o nim nie wiedział, prawda? — zapytała, chcąc się upewnić, kiedy uspokoiła się na dobre i usiadła przy stole.

— Gdybym wiedział, przyjechałbym po niego, gdy był jeszcze dzieckiem. Nie rozumiem, dlaczego Monika nie dała nam szansy poznania się wcześniej? Przecież moglibyśmy się pobrać i wyjechać stąd albo zostać tutaj. Kto wie? Zgodnie z powiedzeniem: „Tam dom twój, gdzie serce twoje”.

— Pewnie jej rodzicom o to właśnie chodziło. Nie chcieli, aby stąd wyjechała. Chcieli zatrzymać ją przy sobie. Mieli wobec niej plany, ale Monika nie chciała o nich słyszeć.

— Jakie plany?

— Martin Cortez był przybranym synem jej ciotki. Ponieważ nie był z nią skoligacony, bo wzięli go na wychowanie z sierocińca ojca Jose, mógł ożenić się z Moniką. Był od niej znacznie starszy, ale nie chciał żadnej innej, tylko ją. Monika długo się opierała jego podchodom. Nie było mu w smak, kiedy zginęła. Cała posiadłość, dom i ziemia przejąłby z chwilą ożenku. Nie mógł tego przeboleć i gdzieś wyjechał. Do dzisiaj nie wiadomo, gdzie się podziewa. Jego rodzice byli zrozpaczeni, bo mieli go tylko jednego. Niedawno umarł jego ojciec.

— To znaczy, że ciotka jeszcze żyje?

— Zmarła dawno temu, przed swoim mężem. Na ich gospodarce już nikt nie został, całkiem podupadła i gmina komuś ją wydzierżawiła. Przynajmniej ziemia nie leży teraz odłogiem.

Daniel spojrzał na synów i żonę. Rozmawiali, żywo gestykulując, bo momentami nie rozumieli się, wtedy przychodził im z pomocą i tłumaczył, o co chodziło Marcosowi.

— Dziękuję za rozmowę, pani Zofio. Cieszę się, że panią poznałem. Nie ma nam pani za złe, że nieco spolszczyliśmy jej imię? — zapytał Daniel z uśmiechem.

— Ależ skąd! Imię jak imię. Najistotniejszy jest fakt, jak się je wymawia. Po waszemu też ładnie brzmi. Cieszę się, że was poznałam. No, jedźcie już, póki nie jest jeszcze takie gorąco. Pańska żona musi teraz o siebie dbać — dodała z uśmiechem, który mówił więcej niż słowa.

— Jak się pani domyśliła, że moja żona jest w błogosławionym stanie? — zapytał z ciekawością.

— Jest taka dumna, że nosi pana dziecko, że nie da się tego ukryć. Musi pana bardzo kochać. Kobieta w ciąży ma to wypisane na twarzy, w gestach, w sposobie chodzenia.

— Dziękuję. Po latach samotności, Julia i moi synowie są najpiękniejszym prezentem, które otrzymałem od życia. Maria, która wychowała Mirona jak własnego syna, zmarła rok temu. Julia jest, jak promyk słońca, który rozjaśnił moje życie.

— Tak, dzieci są naszą pociechą na starość, choć nie wszystkie. Niech Bóg da panu długie życie, a miłość niech nigdy was nie opuszcza.

— Dziękuję, pani za dobre słowo i za opiekę nad Marcosem. Proszę tylko powiedzieć, co pani potrzebuje, a spełnię pani prośbę — zaofiarował swoją pomoc Daniel.

— Jestem już stara i niewiele mi już potrzeba do życia. Mam swoje koty, które mnie trochę rozweselają. — Na chwilę staruszka się zamyśliła, a potem jej twarz rozjaśnił szeroki uśmiech. — Ale jest coś, w czym moglibyście mi naprawdę pomóc.

— Co takiego?

— Dach mi przecieka w jednym miejscu — powiedziała rozżalona, wskazując na dom.

— Nie ma sprawy. Marcos! — przywołał syna ręką.

Wszyscy spojrzeli w jego stronę, nagle milknąc.

— Tak? Słucham cię, tato… — W momencie, gdy Marcos nazwał go po raz pierwszy ojcem, Daniel poczuł ciepło. Jego słowa były jak plaster miodu na serce. Z uśmiechem podszedł do Marcosa i położył rękę na jego ramieniu. Byli wzrostem prawie równi.

— Synu, znasz dobrego dekarza, który mógłby załatać dziurę na dachu pani Zofii? — zapytał.

— W Gracia znam paru. Możemy tam pojechać i porozmawiać. Przy okazji Julia z Mironem zobaczą, gdzie pracuję — odparł syn z uśmiechem.

— No to jedźmy. Przywieziemy pani fachowca, który naprawi pani dach.

— Dziękuję, bardzo. — Pani Zofia patrzyła na nich z zadowoleniem.

Ranek był ciepły, dzień zapowiadał się słoneczny. Objął jeszcze raz spojrzeniem całe otoczenie, włącznie z uliczką, która z perspektywy czasu wydała się wąską i krótką, a domy przysadziste, jakby ze starości wrosły w ziemię.

— Naszły cię wspomnienia? — zapytała Julia, ujmując go za ramię.

— Teraz to wszystko wygląda inaczej. — Daniel rozglądał się wokoło z nostalgią.

— Z upływem czasu patrzymy na wszystko innymi oczami. My się zmieniamy, przyroda również, podobnie jak i otoczenie, domy, ogrodzenia, droga, która wiodła do hotelu pewnie też była szersza, bo więcej przejeżdżało nią samochodów i przechodziło ludzi. A teraz zarosła. Po obu stronach rozkrzewiły się dzikie krzewy, pobocze porosło trawą.

Daniel spojrzał na Julię, która wzięła go pod rękę i prowadziła do samochodu.

— Masz rację. Cieszmy się obecną chwilą — odparł i zdecydowanym krokiem ruszył do auta.

— Zanim ruszymy do Gracia, wstąpmy do hotelu. Odświeżymy się, zjemy obiad, Julia odpocznie. I wtedy pojedziemy. Co wy na to? — zwrócił się do Marcosa i Mirona.

— Masz rację. Widzę, że Julia ledwo się trzyma na nogach — zauważył Marcos.

— Nic dziwnego. Za kilka miesięcy zostaniecie z Mironem wujami — dodał po chwili Daniel.

— Wiem. Julia mi wcześniej powiedziała.

— Jest zachwycona, a ja szczęśliwy — wyznał z prostotą.

Gdy weszli do hotelu, dyrektor hotelu i zatrzymał się na ich widok z szerokim uśmiechem.

— Przyjechałem z rodziną odnaleźć korzenie mojej żony, a odnalazłem drugiego syna. Oto Marcos, brat Mirona — przedstawił swojego syna z nieukrywaną dumą Daniel.

Dyrektor Gallardo objął długim spojrzeniem Mirona i Marcosa. A potem przeniósł spojrzenie na Julię i Daniela.

— Nie ma żadnych wątpliwości, że obaj są pana synami. Gratuluję — powiedział ściskając mu rękę. — Macie gościa, czeka na was w holu. To ojciec Jose.

— Dziękuję. Zamierzałem się z nim spotkać. Ale przedtem chciałem poszukać dobrego dekarza dla pewnej starszej i miłej pani.

— Widzę, że jest pan operatywnym człowiekiem. Pan pozwoli, że najpierw zaprowadzę go do ojca, bo pewnie się już niecierpliwi. Czeka już na was od dwóch godzin. A za chwilę recepcjonista poszuka wam speca od dachów przez internet.

— Zostawiłem w recepcji numer swojej komórki. Trzeba było zadzwonić do mnie.

— Przepraszam, zupełnie wyleciało mi z głowy. Mieliśmy tu małe zamieszanie z ulokowaniem gości, którzy nie złożyli wcześniej zamówienia. O tej porze roku Barcelona pęka w szwach i rzadko komu się udaje znaleźć wolne miejsca nawet dla kilku klientów.

Ojciec Jose czekał na nich w holu. Był niezbyt wysokim mężczyzną. Włosy niegdyś czarne, teraz były przyprószone siwizną, ciemne oczy w czarnej oprawie, miał głęboko osadzone, prosty nos i nieduże usta, na których gościł często serdeczny uśmiech, o czym świadczyły mimiczne zmarszczki wokół oczu i nosa. Na ich widok podniósł się z fotela i szeroko uśmiechnął, jakby spotkał najbliższą rodzinę.

— Witaj, mój drogi, Marcosie. Słyszałem już o twoim szczęściu. Poznasz mnie ze swoją rodziną? — zapytał donośnym głosem.

— Witam, ojcze Jose — Marcos uścisnął dłoń, a po chwili, kiedy próbował pochylić się nad jego ręką, prawie natychmiast znalazł się jego objęciach.

Daniel cierpliwie czekał, aż duchowy ojciec Marcosa wypuści go ze swoich objęć. Widać było, że pałali do siebie prawdziwą miłością. Musiał przyznać, że ksiądz Jose dał się lubić. Miał nie tylko dobrą twarz, ale z całej jego postawy biła charyzma. Za szerokim uśmiechem kryła się powaga i dobroduszność, a w ciemnych jak noc oczach, tliła się boża iskierka z wielkim poczuciem humoru. Polubił go, kiedy go tylko zobaczył. Zerknął na Julię. Po jej minie widać było, że ojciec Jose również przypadł jej do serca. Zjednał sobie ich wszystkich życzliwym uśmiechem i prostym sposobem bycia.

Kiedy ksiądz Jose wypuścił Marcosa z ramion, podszedł do niego Daniel, dając mu do zrozumienia, że sam zajmie się prezentacją swojej rodziny.

— Witam, cię księże. To Julia, moja żona, a to Miron, brat bliźniak naszego Marcosa. Gdyby ksiądz się dzisiaj nie zjawił, sam odwiedziłbym go w jego parafii. Zapraszam do naszego pokoju hotelowego. Tam swobodnie porozmawiamy — powiedział po hiszpańsku.

— Witam… — W chwili, kiedy ksiądz Jose spojrzał na Daniela, zdziwił się na jego widok. Pokiwał głową w milczeniu i po chwili już normalnym głosem zapytał:

— Świetnie mówisz po hiszpańsku, synu. Skąd to zamiłowanie do naszego języka? — zapytał w drodze do pokoju.

— Oprócz hiszpańskiego znam niemiecki, włoski i angielski. Nie mam trudności z nauką języków. Służyłem w służbach specjalnych. Znajomość kilku języków była koniecznością.

— Rozumiem.

Kiedy znaleźli się w pokoju, Julia grzecznie ich przeprosiła i poszła do sypialni, aby wypocząć po męczącym dniu.

— Julia spodziewa się dziecka. Musi jej ksiądz wybaczyć, ale jak na jeden dzień dla nas wszystkich było zbyt wiele emocji.

— Powiedz synu, czy spodziewałeś się takiego obrotu sprawy? — zapytał wprost.

Miron i Marcos, siedzieli za stołem i popijali z maleńkich filiżanek kawę. O czymś rozmawiali, żywo gestykulując. Nieznajomość języka, jak było widać, nie sprawiała im trudności w konwersacji, która była w języku polskim i hiszpańskim. Daniel uśmiechnął się szczęśliwy.

— Wszystkiego bym się spodziewał, ale z pewnością nie tego. Na widok Marcosa serce o mało nie wyskoczyło mi z piersi. Jestem wytrzymały na różnego rodzaju emocje, ale z pewnością nie na takie ekscytacje. Szok był pierwszą reakcją, potem doszły inne, bardziej przyziemne, włącznie ze łzami, których nie mogliśmy wszyscy powstrzymać. Patrzę na niego i wciąż nie mogę uwierzyć, że to prawda — wyznał szczerze.

— Pan Bóg wystawia nas na różne próby. Masz już synu za sobą wiele spraw zakończonych, ale przed tobą wiele innych, dopiero, co zaczętych. Jakbyś zaczynał wszystko od nowa, od początku. Życie Marcosa jest teraz w twoich rękach. Musisz mądrze postąpić, aby nie znalazł się między młotem a kowadłem.

— Proszę mi powiedzieć, czy ksiądz wiedział o nich?

Daniel zauważył na jego twarzy chwilową konsternację, a potem nieco śmielsze spojrzenie, kiedy odwrócił się w jego stronę.

— To była rodzinna tajemnica Cortezów. Dopiero na łożu śmierci Maria, matka Moniki, wyjawiła mi tę tajemnicę. Marcosowi miałem wyjawić prawdę dopiero w dniu jego osiemnastych urodzin. Według tutejszej społeczności, Marcos do tej pory uchodził za syna Marii i Graciana Cortezów. Nikt tego nie kwestionował.

— Jak zareagował Marcos, gdy usłyszał prawdę?

— Nie był zachwycony. Zamknął się w sobie. Próbowałem wiele razy przebić się przez jego pancerz niechęci i buntu. Upłynęło wiele czasu, zanim zrozumiał, że to, co się stało, nie było z winy dziadków i ich złych zamiarów. Chcieli ukryć tajemnicę jego matki, która zaszła w ciążę z nieznanym obcokrajowcem, który pojawiał się i znikał. Została sama z dwojgiem maleńkich dzieci, wystraszona bardziej krytyką ze strony społeczeństwa, niż ze strony kościoła.

— O dziecku dowiedziałem się w chwili, gdy zostałem wezwany do szpitala na jej prośbę. Tam też od dyrektora szpitala usłyszałem, że została postrzelona przez jakiegoś chuligana w biały dzień, na środku ulicy. Zanim umarła, wyjawiła mi prawdę o Mironie. Okazuje się, że tylko połowiczną. A przecież w metryce urodzenia Marcosa, musiałem być również uwzględniony jako jego ojciec.

— Owszem. Podała twoje imię i nazwisko, jako ojca. Nie wiem, co nią wtedy kierowało, że nie wyjawiła ci całej prawdy. I nigdy się już tego nie dowiemy.

— Dlaczego więc oddała mi tylko jednego syna? Myślała, że nie zdołam wychować ich obu?

— Cortezowie mieli tylko jedną córkę. Komu mieli zostawić hotel, który wówczas dobrze prosperował? Wnukowi, oczywiście! Ale widać, nie było im sądzone, aby doczekali się jego szczęścia. Za zło, odpłacone złem, nic dobrego nie wychodzi, synu. Tak było kiedyś i tak zawsze będzie aż do końca świata.

— Czy wiadomo, kto ją zabił? A może to nie był przypadek, może ktoś celowo z premedytacją do niej strzelił?

Ksiądz Jose skrzywił się, jakby bolał go ząb albo miał inne dolegliwości, ale je zignorował.

— Różne słuchy chodziły po mieście. Kiedyś wszyscy się tu dobrze znali i o wszystkim wiedzieli. Przynajmniej w tej samej dzielnicy. Wszyscy parafianie byli jedną, wielką owczarnią. Musiałem chronić swoje owieczki przed nimi samymi. Wiem tylko, że nie ma go pośród nas, choć tylko się domyślam, kto to mógł być, bo stuprocentowej pewności nie mam. Zazdrość, to destrukcyjne uczucie, które niszczy człowieka od środka. Zanim się spostrzeże zostaje po nim wrak.

— Myśli ksiądz, że to ten jej kuzyn, ze strony matki?

— Nie mam żadnej pewności. Nikt jej nie ma. Zresztą nie warto oglądać się za siebie, teraz należy zadbać o przyszłość synów i być może o córeczkę — uśmiechnął się.

— Julia też jest z bliźniaków. Istnieje prawdopodobieństwo, że będzie parka. Ma ksiądz rację. Nie warto oglądać się wstecz. Po śmierci Marii, mojej pierwszej żony, która pomogła mi wychować Mirona, Julia stała się moim wybawieniem. Byłem pracoholikiem. Częściej byłem poza domem, niż w domu. Zaniedbałem Mirona. To ona pokazała mi, jak może wyglądać pięknie miłość, o którą się dba. To ona dała mi nowe życie. To dzięki niej i Mironowi się tu znalazłem. Choć często bywałem w Barcelonie służbowo, nie miałem odwagi pojechać do dzielnicy, w której mieszkała Monika. Obawiałem się, że odbiorą mi syna. Jaki byłem naiwny w swej głupocie! — Daniel skrzywił się. Nie lubił nad sobą się użalać i nie zamierzał roztrząsać sprawy tajemnicy Cortezów.

— Danielu, czy mogę cię tak nazywać? — zapytał z roztargnieniem ksiądz Jose.

Daniel tylko przytaknął głową, czekając aż duchowny przemówi, bo domyślił się, że to nie wszystkie nowinki, które usłyszał do tej pory.

— Czy byłeś kiedykolwiek w kościele Świętej Rodziny? — zapytał, nadal przypatrując mu się z uwagą, mrużąc ciemne oczy.

— Za każdym razem, kiedy przyjeżdżałem do Barcelony, wchodziłem do kościoła i modliłem za Monikę, za syna, Marię, prosząc Boga o wewnętrzną siłę, wiarę, w którą kiedyś wątpiłem. Ale też dla jego piękna, w ciszy kontemplowałem dzieła jego twórcy, Antoniego Gaudi.

— A więc moja pamięć mnie nie zawiodła. Widziałem cię w nim parę razy. Siedziałeś w ostatnich ławkach, cichy, zadumany. Czasem traciłeś poczucie czasu. Jedna wycieczka wyszła z kościoła, potem następna, a ty nadal tam siedziałeś, pogrążony w modlitwie. Dlatego wydałeś mi się znajomy, kiedy spojrzałem na ciebie po raz pierwszy. Patrzyłem na ciebie pogrążonego w modlitwie i modliłem się za ciebie, żeby Bóg wysłuchał twoich modlitw. Myślałem wtedy albo tak bardzo nagrzeszyłeś, że chciałeś się ukorzyć przed Bogiem, albo prosisz o coś, co nigdy nie było ci dane. Mam rację?

— Starałem się swoje życie przeżyć dobrze, nikogo nie zabiłem, nie kradłem. Moim największym grzechem było pokochanie mojej obecnej żony, Julii, bo Maria wtedy była moją żoną. Choć nasze małżeństwo było raczej korzystnym układem dla każdej ze stron, jednak wobec ludzi, była moją żoną.

— Skoro małżeństwo było zawarte w kościele, więc ślubowałeś nie tylko jej, ale też przed Bogiem — upomniał go ksiądz Jose z naganą w głosie.

— Dlatego, prosiłem Boga o siłę i aby pomógł mi wytrwać w moich postanowieniach.

— I co, wysłuchał Bóg twoich modlitw?

— Dał mi znacznie więcej, niż oczekiwałem — odparł cicho.

— Czy kochałeś Marię? Nie musisz mi odpowiadać, jeśli nie chcesz. To nie jest przecież spowiedź. — Ojciec Jose spojrzał na Daniela ze zrozumieniem.

— Chyba daleko zabrnęliśmy w mówieniu prawdy. A poza tym, tak naprawdę, nie mam czego się wstydzić. Byłem wierny Marii do końca.

— Skąd, więc ta pokusa do Julii?

— Wyrastała na naszych oczach. Jej brat bliźniak, Michał jest przyjacielem Mirona. Znali się od szkoły podstawowej. Nie wiadomo, kiedy z dziewczynki, Julia stała się piękną kobietą. Maria ją bardzo ceniła, zaprzyjaźniły się. Słabością Marii była uprawa ogrodu. Kwiaty były jej konikiem, szczególnie róże. Były jej dumą. Julia pomagała jej we wszystkich pracach. Była w najtrudniejszych momentach mojego życia. Najpiękniejsze w tym jest to, że pokochałem ją w dniu jej osiemnastych urodzin a ona mnie. Oczywiście dowiedziałem się o tym od niej po wielu latach, kiedy zbliżyliśmy się do siebie, już po śmierci Marii.

— To rzeczywiście niesamowite zdarzenie, prawie cudowne. Miłość, to piękne uczucie, musimy je tylko pielęgnować jak róże w twoim ogrodzie.

— Tak. To dobre porównanie.

— A Miron, jaki on jest?

Daniel spojrzał na syna, który nie przypominał w niczym, tego sprzed roku. Był spokojny, opanowany i bardzo poważny. Z jego twarzy znikł cynizm, za to z jego oczu wyzierała pogoda ducha. Najpierw śmierć Marii, jego ślub z Julią, jej ciąża, potem nieoczekiwana wiadomość o biologicznej matce, spotkanie z bratem, spadły na niego jak grom z jasnego nieba, ale dodały mu pewności siebie. Teraz miał minę posiadacza olbrzymiej fortuny, bo odzyskał rodzinę. Zaakceptował te wydarzenia, jakby od losu otrzymał drugą szansę na lepsze życie.

— Jest wspaniałym synem i dobrym człowiekiem. W przyszłości zostanie prawnikiem — powiedział z dumą, patrząc na syna.

— Marcos nie ma wyższego wykształcenia, ale w przyszłości chce założyć restaurację, bo jest wspaniałym kucharzem. Otrzymał nawet dyplom od jednego z największych kucharzy w Gracia. Ma smykałkę też do pieczenia ciast.

— Dlaczego nie wykorzysta hotelu, jako lokalu do swojego przedsięwzięcia?

— Hotel potrzebuje generalnego remontu, nowoczesnego sprzętu do kuchni. A to kosztuje krocie. Marcos nosi się z zamiarem sprzedania budynku, ale nie może się zdecydować. Może porozmawiaj z synem i pomóż mu podjąć decyzję.

— Czy jest potencjalny kupiec, który chciałby zakupić hotel wraz z ziemią? — zapytał Daniel, wstrzymując oddech.

— Nawet kilku. Ale Marcos jest nieugięty. Żąda wiele. Tak naprawdę ta ziemia i hotel, mają dla niego bardziej sentymentalną wartość, choć ziemia była tu zawsze droga, ale w tym mieście się urodził i tu spędził swoje dzieciństwo. Każdy wolny czas od nauki spędzał właśnie tutaj. Sam z Miją. Tu jest jego królestwo. Niełatwo mu będzie przenieść się gdziekolwiek. Ale twój przyjazd zmienił wszystko. Teraz może spojrzy na sprawę inaczej.

— Rozumiem — odparł i postanowił, że nazajutrz osobiście porozmawia z Marcosem o jego przyszłości.

16

Postanowili wyruszyć do Gracia nazajutrz z samego rana, póki nie doskwierał jeszcze upał. Kiedy podjechali pod restaurację, w której pracował Marcos, z budynku wyszli jego koledzy, którym przedstawił swoją rodzinę, a potem przedłożył sprawę remontu dachu. W krótkim czasie szef Marcosa, pan Sanchez, sam zaproponował im dekarza, który cieszył się renomą nie tylko w tym mieście, ale i poza nim. Wziął od niego wizytówkę i po chwili umówili się z nim przez telefon następnego dnia, przed posesją pani Zofii. Nie chcieli dłużej absorbować Marcosa i jego przyjaciół, tym bardziej, że zaczęli wchodzić do restauracji pierwsi turyści. Pożegnali jego kolegów, podziękowali szefowi za pomoc i odjechali. Mieli w planie zwiedzanie Barcelony. Zaczęli od Starego Miasta, gdzie królowała średniowieczna starówka z gotycką dzielnicą Barri Gòtic. Miron z Julią byli pod ogromnym wrażeniem tego, co zobaczyli. Dla Marcosa nie były to żadne rewelacje, dlatego postanowił dołączyć do nich później.

Kiedy wrócili do hotelu, Marcos czekał już na nich w holu. Mieli zjeść wspólną kolację w pobliskiej restauracji. Zbliżała się północ, kiedy odeszli od stołu. Daniel był przyzwyczajony do nocnego rytmu tego miasta. Julia z Mironem nie dali rady, więc wrócili do hotelu. Miron pierwszy poszedł się położyć, zaraz po nim Julia. Daniel wraz z Marcosem usiedli w wygodnych fotelach na tarasie ich sypialni, w której spała już Julia i upajali się chłodem wieczoru.

— Widzę, że przypadliście sobie z Mironem do serca?

— Jest szczery i nie wywyższa się. Wiem, że studiuje prawo. Jest inteligentny i pojętny, szybko uczy się naszego języka. Może dlatego że ma go we krwi po matce.

— Z pewnością masz rację. A Julia, jakie zrobiła na tobie wrażenie?

— Jest nie tylko piękną kobietą, ale i mądrą, robi wrażenie uczciwej i prostolinijnej osoby. Cenię tę cechę u kobiet, które nie lubią wokół siebie szumu. Jest ciepła, życzliwa i bardzo cierpliwa, skoro przez wiele lat była w tobie zakochana, a nie dała ci tego odczuć.

— Taka jest właśnie Julia. A ty, masz dziewczynę?

Marcos na krótką chwilę się zamyślił, ale zaraz machnął niedbale ręką.

— Była taka jedna, ale nie wyszło.

— Z czyjego powodu?

— Wychowaliśmy się razem w sierocińcu. Z początku nasza przyjaźń była niewinna. Ale wkrótce Weronika chciała czegoś więcej, a ja nie byłem gotowy na poważny związek. Chyba, dlatego wyjechała z Barcelony.

— Nie była cierpliwa. Jak naprawdę cię kocha, wróci.

— Nie wiem, czy tak bardzo chciałbym, aby wróciła.

— Marcosie, ty jej po prostu nie kochałeś.

— Chyba nie.

— Ładna była?

— Była jedną z najładniejszych dziewczyn, ale, jakby to powiedzieć, nie miała tego czegoś, za czym chłopaki tracą głowy.

— Seksapilu?

— Coś w tym rodzaju.

— Ale wiesz, że to nie jest najważniejsze?

— Może i nie. Nigdzie się nie spieszę. Poczekam.

— Oczekujesz motylków w brzuchu, jak mówią dziewczęta? — zaśmiał się Daniel.

— Może? Sam nie wiem, bo nigdy nie byłem zakochany.

Daniel długo patrzył na syna, podziwiając jego urodę. Miron był prawie identyczny, ale w twarzy Marcosa, ujrzał żywą inteligencję i mądrość, którą nabywa się tylko przez własne doświadczenia. Pamiętał zachowanie Mirona, jak zareagował na wieść o ich ślubie z Julią. Był na niego zły, jakby miał mu za złe, że był szczęśliwy.

— Gdy ją zobaczysz, poczujesz najpierw tu — wskazał serce. — A potem nieco niżej — dokończył z cichym chichotem Daniel.

Śmiali się obaj długo i serdecznie. Marcos był dobrym kompanem do konwersacji. Miron miał mniejsze poczucie humoru. A może nabywa się je z upływem lat? — pomyślał odruchowo.

— Czas spać, synu. Jutro czeka nas pracowity dzień. Buenas noches.

— Buenas noches, tato — odparł Marcos i wszedł do pokoju Mirona, w którym było drugie łóżko, przyniesione specjalnie dla niego.

Daniel wrócił do pokoju, który zajmował z Julią. Z chwilą, gdy tylko położył się obok niej, wtuliła się w jego ramiona i nadal spała, mrucząc cichutko przez sen.

x

Miron obudził się pierwszy. W pokoju panował półmrok. Poprzez zsunięte rolety prześwitywało słońce. Dzień zapowiadał się ciepły i słoneczny. Gdy tylko otworzył oczy, zobaczył śpiącego Marcosa, który leżał na sąsiednim łóżku na plecach i miarowo oddychał. A potem jego wzrok przesunął się na komórkę. Dochodziła piąta rano. Zazwyczaj spał do siódmej. Zmęczenie po wczorajszym dniu dało mu się porządnie we znaki, dlatego położył się wcześniej. Kilka przespanych godzin zregenerowało jego młody organizm, był gotów wstać i ruszyć na zwiedzanie. Gwar rozmów z ulicy i odgłos przejeżdżających samochodów, dźwięczały mu w uszach jak szerszenie. Brakowało mu tej ciszy, przerywanej tylko świergotem wróbli i brzęczących pszczół w ich ogrodzie. O tej porze w domu leżałby jeszcze w łóżku i zastanawiałby się nad rozkładem dnia. Teraz zbyt wiele emocji wezbrało w nim i pęczniało od natłoku myśli. Dotyczyły głównie Marcosa i ich rodzonej matki. Oczami wyobraźni widział ich dom i szpital, w którym przyszedł na świat. Chciałby usłyszeć, jaka była naprawdę ich biologiczna matka. Kochał Marię jako matkę, ale chciałby poznać tę, która ich urodziła.

— O czym myślisz? — usłyszał nagle z sąsiedniego łóżka.

Miron dopiero teraz spostrzegł, że Marcos od dłuższej chwili przypatrywał mu się z zaciekawieniem.

— O naszej matce. Opowiedz mi o niej.

— Nie pamiętam, jaka była, bo byłem zbyt mały, kiedy umarła. Ale babcia opowiadała mi, że była piękną kobietą i bardzo niezależną, co dziadkom nie bardzo się podobało. Ale jeśli chcesz zobaczyć, jak wyglądała, spójrz na te zdjęcia, które zabrałem z domu — mówiąc to, podniósł się z posłania i sięgnął po torbę turystyczną, do której spakował trochę bielizny, kilka koszulek z krótkim rękawem i przybory toaletowe. Wyjął z niej album oprawiony w skórę i położył mu na łóżku.

Miron poderwał się i usiadł obok niego. Marcos kartkował strony prawie z namaszczeniem.

— To nasza mama, kiedy była jeszcze dzieckiem, a to z pierwszej komunii, to ze szkoły, a to z jakimś kawalerem z naszych stron. A to jej przyjaciel — Marcos oderwał wzrok znad albumu i spojrzał z zaskoczeniem na Mirona. — Poznajesz?

Miron długo patrzył na zdjęcie i nagle jego twarz rozjaśnił szeroki uśmiech.

— To nasz ojciec! — wykrzyknęli obaj równocześnie.

— To bardzo stare zdjęcie. Zawsze się zastanawiałem, kto to jest? Dlaczego babcia mi nie powiedziała, że to mój ojciec?

— Po co było ukrywać prawdę, skoro i tak wcześniej czy później wyszłaby na jaw?

— Też tego nie rozumiem.

— Ja tym bardziej. Gdyby żyli, ojciec nie popuściłby im tak łatwo. Musieliby mu wszystko wyjaśnić. Od A do Z, jak się u nas mówi.

— Taki z niego macho?

— Jest twardy. Jeśli racja jest po jego stronie, broni jej do upadłego. Nie chciałbym być jego wrogiem. Widziałem, jak kiedyś stanął w obronie bitego chłopaka na ulicy. Gdybym go nie powstrzymał, chyba by mu coś uszkodził.

— Jesteś z niego dumny?

— Tak. Nawet bardzo.

— To dobrze.

— A to nasza matka. — Wskazał na kolorowe zdjęcie, zrobione na deptaku w słynnej dzielnicy Barri Gòtic, którą zwiedzili minionego dnia. Obok niej stała postać w białej szacie ze smutną miną, która przypominała bohatera komedii dell`arte, arlekina.

Monika była w jasnej sukience w kwiatki, na nogach miała białe sandałki. Długie, czarne włosy sięgały jej do ramion. Jej twarz promieniała szczęściem. Do pokoju wszedł ojciec, widać było po mokrych włosach, że wyszedł dopiero spod prysznica. Był w krótkich białych spodenkach do kolan i białej, bawełnianej koszulce.

— Co oglądacie? — zapytał od drzwi.

— Album ze zdjęciami — odparł Miron. — Chodź, zobacz, nawet ty tu jesteś na jednym zdjęciu. Widać, że było zrobione dawno temu.

— Naprawdę? — zdziwił się i przysiadł się do synów. Zaciekawiony wziął album w ręce. Zdziwiony spostrzegł swoją fotografię, zrobioną w jego starym samochodzie przed bramą ich domu. — Rzeczywiście, to ja jestem. Tylko, kto ją zrobił i kiedy? Nie przypominam sobie. Tę skodę miałem z dziesięć lat temu. Dziwne. Synu, daj mi tę fotografię, muszę ją sprawdzić. — W jego głosie zabrzmiał obcy, twardy dźwięk z naleciałością polskiego akcentu.

Marcos wyjął fotkę z albumu i podał ojcu.

— Co jest z nią nie tak? Dlaczego jesteś nią zaskoczony? — zapytał.

— Bo ja nigdy nie robię sobie zdjęć, tym bardziej w plenerze.

— Dlaczego? Większość ludzi to robi…

— Ze względu na charakter wykonywanej pracy nigdy nie robiłem sobie fotek, nawet z dziewczynami — przerwał mu ojciec.

— Aż się boję zapytać, czym się zajmujesz?

— Obecnie pracuję dla hiszpańskiej firmy kosmetycznej, która ma oddział w Polsce. Ze względu na dobrą znajomość języka hiszpańskiego, często przyjeżdżam tu służbowo jako menadżer albo kurier w zależności od charakteru zlecenia.

— Jesteś ich tajnym agentem?

— Za dużo powiedziane. W tej branży też są przecieki. Walka o utrzymanie się na rynku jest bezkompromisowa. Wylansowanie nowych perfum czy innego produktu odbywa się w wielkiej tajemnicy i póki dany kosmetyk nie ujrzy światła dziennego, musi być ściśle chroniony przed konkurencją. Dlatego dokumentację z historią receptury musimy przewozić osobiście.

— Zanim się u nich zatrudniłeś, gdzie przedtem pracowałeś?

Daniel spojrzał na Marcosa. Miał bystry umysł i dobrą pamięć. Po nim. Z dumą skonstatował.

— Wtedy pracowałem w służbach specjalnych, byłem tajnym agentem — odparł krótko, niezbyt zachęcającym tonem.

— Rozumiem. To znaczy, że nic więcej mi nie powiesz.

— Nie powiem nic ponadto, że było ciężko. Dlatego zmieniłem status i branżę.

— No i dobrze. Teraz masz więcej czasu, choć prawdę mówiąc, mógłbyś się bardziej postarać. Tym bardziej teraz, gdy się ożeniłeś, tato — wtrącił się do rozmowy Miron.

— Czas pokaże. Nie wszystko naraz, synu.

W drzwiach pokazała się Julia w zwiewnej sukience bez rękawków i słomkowym kapeluszu na głowie. Na nogach miała wygodne, białe sandałki i torbę przewieszoną przez ramię.

— Wy jeszcze w łóżkach? Byłam pewna, że jesteście już gotowi do wyjścia.

— A dokąd? — zapytał Daniel, patrząc na żonę z zachwytem w oczach.

— Obiecałeś mi spacer po promenadzie, a potem obiecaliśmy pani Zofii, że zjawimy się, aby omówić warunki pracy z dekarzami.

— Chcecie się z nami wybrać? Potem pojedziemy na obiad do twojej restauracji, Marcosie. Co wy na to, panowie? — zapytał Daniel z uśmiechem, patrząc na Mirona.

— Dajcie nam kwadrans! — zawołali jednocześnie.

Daniel z Julią roześmiali się głośno z rozbawieniem.

— Zawsze zamierzacie robić wszystko równocześnie? — zapytała.

Jej uwagę zbyli śmiechem i zniknęli w łazience.

— Zaczekamy na was w holu, na dole — zawołał za nimi Daniel.

Oboje usiedli na tarasie z widokiem na ulicę, pod zielonymi parasolami wysokich platanów. Do ich stolika podszedł kelner z bloczkiem zamówień.

— Jak się czujesz? — zapytała Julia, kiedy kelner przyjął od nich zamówienie.

— To ja powinienem cię zapytać o to pierwszy, kochanie.

— Mamy całkiem dobrze, powiedziałabym nawet, że wspaniale. — Na znak dobrego samopoczucia położyła dłonie na brzuchu. — Tu jest tak pięknie. A Marcos okazał się cudownym człowiekiem. Wszystko układa się pomyślnie, wrażenie przerosło nawet moje oczekiwanie. Tylko nie wiem dlaczego, czuję w sercu wielki niepokój, jakby miało wydarzyć się coś niedobrego.

Daniel objął ciepłym spojrzeniem twarz Julii. Zawsze martwiła się o innych. Była wrażliwa. Choć skrzętnie ukrywała zmęczenie, widać było, że chwilami wysoka temperatura dawała się jej we znaki.

— To pewnie przez te ostatnie przeżycia i ten zgiełk na ulicach. Wysoka temperatura także nie poprawia ci samopoczucia. Nie jesteś do niej przyzwyczajona. Mam rację? — zapytał.

— Zauważyłam twój niepokój, kiedy wychodziłeś z pokoju synów. Mnie nie oszukasz, Danielu. Co takiego się stało, że byłeś tak mocno zaniepokojony, że nie przywitałeś mnie na „dzień dobry”? I co takiego wyprowadziło cię z równowagi, że wziąłeś Mirona za Marcosa?

Miała rację, nie warto było ukrywać swoich przypuszczeń. Musiał podzielić się z nią pewnym przemyśleniem. Chodziło mu o fotografię z albumu Marcosa.

— Masz rację, kochanie. Swego czasu służyłem w siłach specjalnych, byłem wyszkolony na komandosa do zadań specjalnych. Dla bezpieczeństwa swego i zadań, które wykonywałem, nigdy nie robiłem sobie zdjęć, jak czynili to zwyczajni obywatele. W albumie ze zdjęciami Marcosa była ta fotografia — wyjął z portfela fotkę i podał jej, aby się jej przyjrzała z bliska.

— Nie domyślasz się, kto mógł ją zrobić?

— Nie mam zielonego pojęcia.

— Czy była tylko ta jedna fotka? Może jest ich więcej?

— Później przejrzymy wszystkie albumy, a teraz uśmiechnij się, kochanie. Nadchodzi kelner z naszym imponującym zamówieniem. Tylko spójrz…

Kelner postawił na stoliku tacę z pucharkami kolorowych el helado.

— Mhm. Wyglądają bosko! — mruknęła na widok kolorowych kulek lodowych. — Wiedziałeś, jak mnie podejść. Znasz moje wszystkie słabości.

— Nie zapominaj, że kiedyś pracowałem w wywiadzie — zaśmiał się cicho.

— Szybko mnie rozpracowałeś?

— To zależy, co masz na myśli.

— Moje zauroczenie tobą. Naprawdę nie domyśliłeś, że durzę się w tobie od lat?

— Byłem pod takim samym urokiem jak ty. Na twój widok uciekałem, gdzie pieprz rośnie. Gdybyś stanęła na mojej drodze i spojrzała mi w oczy, przepadłbym z kretesem. Nic by mnie nie uchroniło przed wyjawieniem ci prawdy. Ale postanowiłem zwalczyć pokusę. Zresztą wtedy byłem pewny, że nie mam u ciebie najmniejszych szans. A Maria jeszcze utwierdzała mnie w tym przekonaniu.

— Maria wiedziała, co do mnie czujesz?

— Domyśliła się.

— Było ciężko, co?

— Cierpiałem katusze na twój widok, wiedząc, ze nie mogę cię nawet dotknąć.

— Tak samo było ze mną. Na szczęście mamy to już za sobą, kochany.

— Skończmy ten miłosny dialog, bo robi mi się coraz goręcej — szepnął jej na ucho.

— Chcesz na ochłodę? — dała mu łyżeczkę ostatniej porcji el helado.

Połknął ją prawie w całości, w podziękowaniu złożył na jej ustach krótki pocałunek. W drzwiach hotelowej restauracji pokazali się bliźniacy. Byli ubrani, prawie jak wszyscy turyści, w krótkie spodenki i białe koszule, a na gołych nogach mieli wygodne klapki.

— Możemy wyruszać na zwiedzanie. — Stanęli tyłem do światła i przypatrywali się im z zaciekawieniem.

— Oni tak zawsze? — zapytał Marcos z uśmiechem.

— Gdy tylko spuszczę ich z oczu — odparł Miron ze śmiechem.

Daniel z Julią wzięli się za ręce i ruszyli prosto przed siebie, ignorując ich uszczypliwe uwagi.

x

Ulica La Rambla, a ściślej mówiąc: Les Rambles były zlepkiem kilku ulic. O każdej porze roku było tu mnóstwo turystów. Deptak był pełen zaciekawionych ludzi, którzy przystawali przy co ciekawszych pracach malarzy, rzeźbiarzy, mimów, akrobatów, sprzedawców upominków, kwiatów i przy klatkach ze zwierzętami. Gdy mijali kiosk z lodami, Julii leciała ślinka na samą myśl o nich. Dlatego przyspieszała kroku, aby nie połakomić się na lodowe specjały i kolorowe słodycze, które wyjątkowo jej tu smakowały. Daniel spostrzegł jej chwilową konsternację, kiedy walczyła ze słodką pokusą. On nie miał takich skrupułów jak ona, kupił im wszystkim po największej porcji lodów.

— Gdy przytyję i będę wyglądała jak beczka, to będzie twoja wina — pogroziła mu palcem.

Miron z Marcosem szli za nimi nieco w tyle i rozmawiali. A gdy mieli problem ze zrozumieniem się, prosili Daniela, aby im pomógł w tłumaczeniu. Julia podziwiała mimów, przebranych za bohaterów wyjętych z obrazów Salvadora Dali albo Picassa. Z jednym z nich, poprosiła Mirona, aby zrobił jej zdjęcie z Danielem. Nie protestował, łaskawie stanął obok niej i szeroko się uśmiechnął. Później poprosiła, aby zrobili jej na tle pomnika Krzysztofa Kolumba.

Nie zdawali sobie sprawy, że spacer zajął im dwie godziny. Potem pojechali do Gracia busem, wysiedli przy Placa del Sol. Odtąd Marcos stał się ich przewodnikiem. Wiele opowiedział im o słynnym katalońskim architekcie, Antonim Gaudi i jego pracach. Na koniec zostawili sobie perełkę jego projektu: Parc Guella, który w 1969 roku wpisano na listę narodowych dóbr kultury, a od 1984 roku obiekt znalazł się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Park ten został zaprojektowany na życzenie jego przyjaciela Eusebio Güella, ówczesnego przemysłowca.

— W 1922 roku władze Barcelony wykupiły teren i przekształciły go w park miejski, którego nie da się opisać, trzeba go zobaczyć — powiedział na koniec Marcos i wprowadził ich przez pierwszą z siedmiu bram do bajkowego parku, którego szczególnym elementem dekoracyjnym była mozaika trencadis — wykonana z kawałków potłuczonych, ceramicznych, kolorowych płytek.

Zieleń wkomponowana między oryginalnymi budowlami, urozmaicała kręte ścieżki, fantazyjne mostki, schody, rzeźby smoków. Te niecodzienne widoki zachwyciły ich wszystkich. Marcos miał rację. Tego nie dało się opisać. Musieli zobaczyć to na własne oczy. Wrócili do hotelu zmęczeni, ale w pełni usatysfakcjonowani. Kolację zjedli na miejscu, a nie w restauracji Marcosa, jak wcześniej planowali.

17

Daniela nurtowała sprawa fotografii. Jeszcze tego samego dnia poprosił Marcosa, aby mu pokazał pozostałe albumy, które zabrał ze sobą. Jego podejrzenia się sprawdziły. Było ich znacznie więcej, co mocno go zaniepokoiło. Poprosił syna, by umówił go na jutro z ojcem Jose. On jeden przyszedł mu na myśl, że może cokolwiek wiedzieć o osobie, która interesowała się jego losem. Musiał zgłębić historię swojej byłej dziewczyny. A poza tym był ciekaw, gdzie i w jakich warunkach wychowywał się jego syn. Marcos bardzo wzruszył się jego prośbą i pomimo późnej godziny przedzwonił do swego byłego opiekuna, którego traktował z synowską miłością i przywiązaniem.

— Będzie mi bardzo miło. Wiesz, że każde spotkanie z tobą sprawia mi ogromną przyjemność, synku. A poza tym, dzieciaki się za tobą ogromnie stęskniły — powiedział ksiądz Jose.

— Tak? A które, abym wiedział, co im kupić? — zapytał Marcos z ciekawością.

— Wiesz, że przepadają za słodyczami. Ale tę dziewczynkę akurat interesuje zgoła coś innego. I to mnie niepokoi.

— Kogo masz na myśli, ojcze?

— Tonię. Wiesz, że jest szczególnym dzieckiem. Choć prawdę mówiąc, to ona już nie jest podlotkiem, jak ci się wydaje. Ale nadal ma w sobie tę delikatność i nieśmiałość dziecka. Dlatego w moich oczach zawsze nim będzie. Pamiętam dzień, w którym się zjawiła przed wieloma laty w przedsionku naszego sierocińca…

Przed oczami Marcosa zjawiła się drobna postać dziewczynki o dużych piwnych oczach z rzęsami jak u lalki. Była cicha, nieśmiała i miała dobre serduszko. Musiała mieć teraz kilkanaście lat. Pewnie wyrosła na ładną dziewczynkę. Chrząknął znacząco, bo ksiądz Jose o swoich sierotkach mógł mówić godzinami. Dał mu więc do zrozumienia, że nie ma czasu na towarzyskie pogawędki.

— Jutro odwiedzimy was z moim ojcem, wtedy porozmawiamy, ojcze — wpadł mu w słowo.

— Chętnie bliżej go poznam. Spodobał mi się. Jest konkretny, wnikliwy i czuły, a to rzadka cecha u mężczyzny. Wobec tego do jutra, synku.

— Do jutra. — Rozłączyli się.

— Po dzisiejszym zwiedzaniu, ty też pewnie jesteś zmęczony, Marcosie. Połóżmy się już. Dobranoc, synu. Chodź do mnie, niech cię uściskam. — Daniel zauważył cień uśmiechu na twarzy syna. Była w nim melancholia i zaduma, rzadkie cechy u tak młodego mężczyzny. Podczas rozmowy z jego duchowym ojcem musiało go coś zaniepokoić, pomyślał.

— Mirona także całujesz na dobranoc? — zapytał ze śmiechem Marcos.

Zamyślenie nagle się ulotniło wobec ciepłego zachowania ojca.

— Od dawna już nie, ale ciebie wciąż nie mam dosyć. Jakbym chciał nadrobić stracone lata, choć wiem, że nigdy ich nie odzyskamy.

— Wiem, tato. Ja także się cieszę, że jesteś tu teraz ze mną. — I w przypływie uczuć, objął ojca mocno, aż ten stęknął z rozbawieniem.

— Tylko mnie nie uduś… — roześmiał się Daniel.

Rozeszli się do swoich pokoi w pozytywnych nastrojach.

— Widzę, że rozmowa z Marcosem sprawiła ci przyjemność — zauważyła Julia na widok rozpromienionej twarzy męża.

— Byłem pewny, że już śpisz. A odpowiadając na twoje pytanie, faktycznie, rozmowa z Marcosem sprawiła mi ogromną satysfakcję. Nigdy nie mam dość patrzenia na niego i rozmowy z nim. Jest inteligentny, dowcipny i odpowiedzialny. Obawiałem się, że będzie miał do mnie pretensję, że go nie szukałem.

— Przecież nie wiedziałeś o jego istnieniu. Jego zaskoczenie było tak samo duże, jak i twoje. Nie wyrzucaj więc sobie zaniedbania. Nie jesteś przecież jasnowidzem. Nikt tego się nie spodziewał, że Miron ma brata bliźniaka.

— Tak, wiem. Masz rację. A ty, jak się czujesz?

— Dobrze. Zdrzemnęłam się trochę, ale ten gwar za oknem i klimatyzacja, nie pomagają mi zasnąć. Jest mi gorąco albo na przemian zimno. Wszystko tu jest takie inne, obce.

Daniel z podziwem patrzył na żonę, która stała przy otwartym oknie tylko w krótkiej jedwabnej koszulce na ramiączkach, przez którą widoczna była jej ciąża. Jej ciężkie piersi sterczały dumnie nad brzuchem niczym wyeksponowany biust modelki, ale nogi nadal miała długie i smukłe jak u sarny. Spoglądała na domy i drzewa rosnące przed hotelem otulone nocną ciszą, przerywaną czasem gwarem rozmów z pobliskich restauracji albo wybuchem śmiechu jakiejś zakochanej pary, idącej spacerową aleją. Podszedł do niej i objął ją ramionami z tyłu, czując pulsowanie jej serca.

— Ich życie jest tak bardzo odmienne od naszego. Chodzi mi o charakter ludzi. Katalończycy są tacy pogodni, towarzyscy, powiedziałabym nawet, że żywiołowi, wciąż złaknieni życia. Nawet dnia im za mało — powiedziała cicho, patrząc wciąż na ruchliwą ulicę.

— Rdzenni Hiszpanie pewnie już śpią. Większość z bawiących się do rana, to turyści, którzy nie muszą dbać o czas i śpią do południa, gdy inni muszą zadbać dla nich o posiłki i atrakcje różnego rodzaju. W końcu przyjechali wypocząć. Chodź do łóżka, pomogę ci zasnąć, maleńka. — Wziął ją za rękę i zaprowadził do wielkiego łoża.

— Tego było mi potrzeba. Widzisz, nawet bez ciebie już zasnąć nie mogę — szepnęła, wtulając się w ramiona męża.

x

Dom opieki nad sierotami, w którym mieszkały obecnie opuszczone dzieciaki, był stary, zbudowany z kamienia łupkowego, zewsząd otaczały go drzewa i krzewy, które swymi zapachami przyciągały wszelkie owady. Przed frontem budynku stała fontanna, obecnie sucha, dawniej pewnie tętniąca kaskadami wody.

— Kiedyś dom pulsował życiem, bo było nas więcej, a w fontannie kąpały się dzieciaki. — Marcos zatrzymał się i objął wzrokiem znajome miejsce, które było dla niego źródłem dobrych wspomnień z lat chłopięcych i młodzieńczych. Nawet teraz każde jedno spotkanie z ojcem Jose i jego podopiecznymi były dla niego nieustanną radością, i odmianą od codziennej rutyny w restauracji. Jego serce miękło na widok rozradowanych dzieciaków. Przypomniał sobie, że kiedy on miał kilkanaście lat, każda wizyta sponsora ich domu, była niemal świętem. Tego dnia był lepszy obiad, wszystkie dzieciaki otrzymały prezenty i nową odzież, a przede wszystkim, nowe solidne buty, nie tylko do piłki nożnej. W tym czasie rośli jak na drożdżach. Starsi szanowali swoje ubrania, bo gdy z nich wyrośli, oddawali je młodszym. Jedynie buty nie nadawały się już do dalszego chodzenia, bo najczęściej podeszwy były tak zdarte, że nic nie dało się z nimi już zrobić. Dlatego zawsze starał się pamiętać, aby przywieźć dzieciakom coś słodkiego, a w święta Bożego Narodzenia otrzymywały od świętego Mikołaja wielki wór najpotrzebniejszych rzeczy.

Najpierw w oknach pokazały się zaciekawione buzie, a potem kilkanaścioro dzieciaków w przedziale kilku i kilkunastu lat, wypadło gromadą z domu i otoczyło Marcosa, przekrzykując się wzajemnie, głośno przy tym śmiejąc.

— Ola, Marcos! — przywitały go równocześnie, co młodsze i odważniejsze podeszły do niego i przytuliły się, jak do kogoś im bardzo bliskiego.

— Byłyście grzeczne? — zapytał, biorąc na ręce najmłodszą dziewczynkę o krótkich, czarnych włoskach i śmiejących się oczach. — A ty byłaś grzeczna, Izabelo?

Dziewczynka szeroko się uśmiechnęła i przytuliła głowę do ramienia Marcosa.

— Byłam bardzo grzeczna. Zapytaj ojca Jose — powiedziała, całując go w policzek.

Daniel z Julią i Mironem spoglądali na nich ze wzruszeniem. Widać było, ze Marcos miał dobry kontakt z dzieciakami. Młodsze nie odstępowały go na krok, starsze stały obok i patrzyły na niespodziewanych gości z ciekawością.

— Widzę, że nie odejdziecie, póki się wam nie wkupię, co? — zapytał dobrodusznie, wyjmując z pokaźnej torby prezenty, które im przywiózł.

Głośne okrzyki wywołały z domu ojca Jose i ich opiekunki, którymi zostawały najstarsze dziewczęta, póki nie wyszły za mąż albo nie usamodzielniły się, i nie odeszły z domu z własnej woli, podejmując dalsze studia w innych miastach, albo zakładając swoje firmy lub rodziny.

— Dzieci, co wam mówiłam? — Młoda dziewczyna o pięknych, orzechowych oczach zatrzymała się wpół kroku od niego lekko zdziwiona. — Witaj, Marcosie — powiedziała melodyjnym głosem, biorąc od niego dziewczynkę, którą postawiła na ziemi.

— To ty, Toniu? — zapytał zaskoczony jej widokiem Marcos.

— Nie poznałeś mnie? — zapytała i onieśmielona podała mu rękę.

— Prawdę powiedziawszy, to nie. Wyrosłaś na piękną pannę. Spodziewałem się ujrzeć ładną nastolatkę — odparł z uśmiechem, nadal trzymając jej rękę w swojej dłoni. — Kiedy ty wydoroślałaś? Kiedy byłem ostatnio u was, ciebie nie było. Byłaś z wizytą u lekarza.

— To było dwa lata temu, Marcosie. Nie zauważyłeś, że dzieci w tym czasie szybko rosną?

— Przepraszam, że was trochę zaniedbałem. Ale musisz zrozumieć, że odkąd podjąłem pracę, mam mniej czasu na przyjemności — próbował się usprawiedliwić.

— Ale na umawianie się z dziewczynami, pewnie masz czas? — W głosie dziewczyny zabrzmiała nutka zazdrości.

— Nawet na randki nie mam czasu, Toniu. Praca do późnego wieczoru i dom oraz Mija, zabierają mi mnóstwo pracy.

— Mija? — zapytała zaskoczona.

— Mija, to moja koza. Nie pamiętasz jej? — Marcos patrzył na dziewczynę z rozbawieniem.

Tonia wybuchnęła śmiechem, tak zaraźliwym, że śmiały się z nią teraz wszystkie dzieciaki. Jedynie Marcos patrzył na nią, jakby zobaczył ją po raz pierwszy. Prawie natychmiast stał się poważny. Był zdziwiony, lekko oszołomiony i z pewnością zaskoczony swoją reakcją.

— Chyba już wiem, dlaczego Marcos nie umawia się na randki — mruknął, stojący za nim Miron. — Po co ma szukać gdzie indziej, kiedy tu są takie piękne dziewczyny — dodał z uśmiechem.

Daniel szybko się zorientował, że Marcos był zbyt przejęty spotkaniem z Tonią i nie zamierza ich przedstawić, dlatego wysunął się do przodu i podał jej rękę rozbawiony jak reszta towarzystwa.

— Nazywam się Daniel Sartowicz, to Julia, moja żona, a to Miron mój drugi syn, bliźniaczy brat Marcosa, jak zapewne zauważyłaś — przedstawił swoją rodzinę w języku hiszpańskim bez obcego akcentu, z dumą wypowiadając ostatnie zdanie.

Dziewczyna na ich widok się speszyła, gdy zobaczyła Mirona. Jej policzki pokrył krwisty rumieniec, który był powodem jej zachowania.

— Wybacz mi nietakt. Po prostu zdębiałem na twój widok i odebrało mi mowę — wyznał szczerze Marcos. — Zazwyczaj nie jestem taki nieokrzesany — dodał z uśmiechem.

Ku nim pospieszył z szerokim uśmiechem ojciec Jose. Był tak samo rozbawiony tą sytuacją, jak oni, ale nie okazał tego po sobie.

— Witajcie, moi kochani. Czekałem na was od samego rana — przywitał się z nimi. — Dzieci, oto niespodzianka, o której wam wczoraj mówiłem. Zaskoczyłem was, co? Przyznajcie się?

Dzieciaki były pod ogromnym wrażeniem, szczególnie na widok Marcosa, który był ulubieńcem ich wszystkich.

— Ale nie powiedziałeś nam ojcze, że Marcos ma brata i prawdziwego tatę — odezwała się któraś ze starszych dziewcząt.

— Wtedy nie byłoby niespodzianki. Państwa zapraszam na poranną kawę. A ciebie Toniu, proszę, abyś zajęła się naszą dzieciarnią. Dzisiaj zapowiada się gorący dzień. Kawa dobrze mi zrobi na moje niskie ciśnienie. — Ręką wskazał drzwi wejściowe.

— Dzieci, zapraszam do pokoju zabaw! — zaleciła Tonia, klaszcząc w dłonie. — Potem pochwalicie się Marcosowi, które z was najlepiej czyta, pisze i rysuje. — Dziewczyna mówiąc to, zerknęła na Marcosa, dając do zrozumienia, że chciałaby go jeszcze zobaczyć.

Dzieci z głośnym pomrukiem niezadowolenia weszły do budynku.

— Zauważyłem, że Tonia zrobiła na tobie Marcosie duże wrażenie — odezwał się ojciec Jose.

— Muszę przyznać, że nie spodziewałem się tak wielkiej przemiany. Była uroczą dziewczynką, a teraz stała się piękną kobietą.

— Oj, chyba nią długo się nie nacieszę — westchnął ojciec Jose z żalem w głosie.

— A to dlaczego? — Marcos zmarszczył czarne brwi.

— Ma kilku adoratorów. Jest już w takim wieku, że…

— Jest którymś konkretnie zainteresowana?

— Sam ją o to zapytaj, nie mnie. Ja wiem tylko, że gdy przychodzą kawalerowie na mszę, gapią się na nią jak sroka w gnat, co ją bardzo peszy.

Panowie się roześmiali, tylko Julia zachowała powagę. Gdy tylko spojrzała na Tonię, wiedziała, że nikogo nie widziała oprócz Marcosa. Nic dziwnego, ze spiekła raka. Była piękną, skromną dziewczyną i uwielbiała dzieci, a dzieci ją, ale była już w takim wieku, że interesowała ją płeć przeciwna. Nikt nie miał wątpliwości, kim konkretnie była zainteresowana. Dzieciaki się śmiały, a ona wraz z nimi. Marcos od pewnego momentu zachowywał się sztywno i od tej pory grymas niezadowolenia nie schodził mu z twarzy, jakby widziała poirytowanego Mirona.

— Ojcze, chciałbym porozmawiać z tobą na osobności. Mogę? — zwrócił się Daniel do ojca Jose.

Staruszek uśmiechnął się dobrodusznie, wziął go za łokieć i odszedł z nim na bok.

— Chyba się domyślam, w jakiej sprawie do mnie przychodzisz.

Daniel odwrócił się w stronę synów i żony, dając im znak, aby na niego zaczekali przed budynkiem na ławce w cieniu rozłożystego drzewa.

— Może pójdziemy do Toni? Zobaczymy, jak sobie radzi z dziećmi? Co wy na to? — zapytała Julia, chcąc ułatwić młodym spotkanie.

— Mam nadzieję, że nas nie wyrzuci — zaśmiał się Miron.

Marcos skwitował uwagę półuśmiechem i dał im do zrozumienia, że to lepszy pomysł od siedzenia na ławce. Zachęcająco kiwnął na nich ręką, aby poszli za nim.

Na ich widok twarz Toni rozpromieniła się i natychmiast wskazała im wolne krzesła na końcu sali. Dzieci siedziały przy sześciu stolikach na środku wielkiego pokoju i pilnie pracowały. Były podzielone wiekowo na grupy. Przy każdym stoliku siedziało ich czworo. Młodsze miały przed sobą bloki rysunkowe i świecowymi kredkami zamaszyście rysowały. Starsza grupa malowała farbami, a najstarsza, przepisywała fragmenty tekstu z opasłej książki. Każde było pogrążone nad swoją pracą, jakby ich wcale tu nie było.

Tonia od czasu do czasu, podchodziła do każdego stolika i patrzyła im przez ramię, jak sobie radziły. Julia z Mironem spoglądali na dzieciaki pochłonięte swoją pracą, Marcos zerkał na Tonię. Nie ukrywał już zainteresowania dziewczyną. Połykał ją wzrokiem.

— Nie gap się tak na nią, bo ją speszysz — upomniał go cicho Miron, szturchając w łokieć.

Marcos tylko się uśmiechnął, ale posłusznie spuścił wzrok. Nie chciał zawstydzać dziewczyny. Cierpliwie słuchał jej melodyjnego głosu. Siedzieli w klasie dotąd, dopóki nie usłyszeli dzwonka na przerwę. Był koniec pierwszej lekcji. Dzieciaki wyszły na plac zabaw, a wraz z nimi Tonia. Miron z Julią wyszli przed budynek i spoglądali na bawiące się dzieciaki. Marcos stał obok nich niezdecydowany.

— No, podejdź do niej. Na co czekasz? — zachęciła go Julia, gdy Marcos niepewnie patrzył na dziewczynę, która w tym czasie pomagała małemu chłopcu usadowić się na huśtawce.

— Czy tylko mnie się wydaje, czy on jest zakochany w tej dziewczynie? — Miron wskazał na brata, który pospieszył za Tonią.

— Wpadł jak śliwka w kompot, jak się to u nas mówi. Nie jestem tylko pewna, czy on zdaje sobie z tego sprawę.

— Przecież to widać na kilometr, że wpadł po uszy. Zwyczajnej znajomości nie poświęca się tyle uwagi.

— Mówię ci, ja nie byłabym taka pewna, że on o tym wie. Może chce ją tylko przestrzec przed tymi natrętnymi adoratorami, o których wspomniał ojciec Jose.

— Myślisz?

— Nie myślę, jestem tego pewna. Zobacz, jaką ma zaciętą minę, taką samą, gdy ty się złościsz. Mówię ci, jota w jotę — zaśmiała się cicho Julia.

Miron spojrzał na nią lekko zdziwiony.

— Naprawdę?

— Identyczną.

Miron zamyślił się. Nie pytała go, co było przedmiotem jego kontemplacji, bo w tej samej chwili usłyszała sygnał dzwonka w swojej komórce.

— Słucham cię, braciszku. — Julia na głos brata uśmiechnęła się szeroko.

— Jak się macie wszyscy? — zapytał Michał wesołym tonem.

— No, nareszcie! Za żadne skarby nie mogłam się do ciebie dodzwonić. Z pewnością znasz już nowinę? Miron odnalazł brata bliźniaka. Do tej pory, myślę, że to cud. Właśnie siedzimy na ławce przed domem, w którym wychował się Marcos. Marcos jest cudowny. Właśnie daje reprymendę swojej młodszej koleżance, która jest po uszy w nim zakochana, ale on o tym nie ma zielonego pojęcia. Tonia jest prześliczna, ma nawet kilku adoratorów, co Marcosowi nie jest na rękę. Chyba poszedł za nią, aby ją przed nimi ostrzec — gadała, jak najęta.

— Chciałbym porozmawiać z Danielem — przerwał jej. — Czy możesz mi go dać do telefonu? — Michał zmienił ton rozmowy.

— Czy coś się stało? — zapytała zdziwiona.

— To się okaże — oznajmił poważnym głosem. — Bardzo cię proszę, pospiesz się.

Julia podbiegła do Marcosa i szarpnęła go nerwowo za ramię.

— Marcos, zawołaj szybko ojca. Pospiesz się! Dzwoni mój brat z Polski, Michał. Ma pilną sprawę do waszego ojca. Zanieś mu telefon.

Marcos wziął od niej komórkę i pobiegł w głąb domu, Julia wraz z Mironem podążyli za nim. Gdy stanęli przed Danielem, spostrzegli, że był czymś mocno przejęty.

— Słucham cię, Michale. — Gdy skończył rozmowę, wyszedł z domu bardzo poruszony. Usiadł na pobliskiej ławce i spojrzał na bawiące się dzieciaki. Choć nie mieli rodziców, cieszył ich każdy dzień i wszystko, co otaczało ich dookoła, bo wiedzieli, że ojciec Jose wraz z siostrą Matyldą dbają o nich jak prawdziwi, kochający rodzice. Dzień był upalny, a jego serce zmroził paraliżujący strach, który poczuł od stóp po głowę. Towarzyszyły mu dreszcze na całym ciele, które niczym ostre igiełki, wkuwały się w każdy nerw i zawiązywały na nich supełki.

— Co się stało, kochanie? — Julia usiadła obok niego i chwyciła go za rękę.

Chwilę trwało, zanim Daniel się opanował.

— Pamiętacie zdjęcia z albumów Marcosa? Nie znalazły się w nich przypadkowo. Ktoś mnie śledzi i stara się przejąć kontrolę nad moim życiem. W perfidny sposób chce mną manipulować. Tylko nie wiem jeszcze dlaczego. Po co komu moja historia? Chyba, że ma to związek z Moniką? Może ta kula, od której zginęła, nie była przypadkowa, tylko była przeznaczona dla niej — zaczął mówić i z każdym wypowiedzianym słowem podnosiło mu się ciśnienie. Dawno nie czuł tej adrenaliny, która dawno temu była częścią jego życia i motorem działania. Niestety zawsze towarzyszył temu strach. Był pewny, że pozbył się tego paraliżującego lęku, odkąd zmienił charakter pracy. Nadszedł w najmniej oczekiwanym momencie, kiedy jego życie zaczęło się układać, był szczęśliwy i zamierzał zostać ojcem. Ktoś zagrażał jemu i jego rodzinie. Tylko kto?

— Powiesz nam, czego się dowiedziałeś od ojca Jose? — zapytał Marcos.

— Od kilku lat wypytuje o mnie pewien człowiek. Interesowało go, gdzie mieszkam, czym się zajmuję. Wiedział, że Marcos jest moim synem. Tylko skąd?

— Przecież ojca Jose poznałeś dopiero tutaj w Barcelonie. Więc skąd przypuszczenie, że mógł cię znać wcześniej?

— Znał mnie, ale nie osobiście. Twoja matka na łożu śmierci wyznała swojej matce, że istnieje jej drugi syn, tyle że mieszka z ojcem zagranicą. Potem twoja babcia powierzyła tę tajemnicę ojcu Jose, który wyjawił ją tobie Marcosie, kiedy skończyłeś osiemnaście lat.

— Faktycznie tak było — przytaknął Marcos.

— I od tamtej chwili, zaczęły pojawiać się pierwsze fotografie. Mam rację?

— Nie mam pojęcia dokładnie, od kiedy. Ale sam zasugerowałeś, że pierwsza pojawiła się, kiedy stałem się pełnoletni. I ta wersja jest chyba najbardziej wiarygodna.

— Nasz dom w Polsce jest pod ciągłą obserwacją. Dobrze, że Michał u nas nocuje. Poprosiłem przełożonego, aby przedzwonił do Straży Miejskiej, aby patrolowała nasze osiedle w godzinach wieczornych w pobliżu naszego domu. Komu zależało, aby mnie bliżej poznać? — zapytał Daniel. — Dawno temu skończyłem pracę w wywiadzie. Nie przypominam sobie żadnego incydentu, który by mnie dyskredytował w oczach kogokolwiek.

— Oprócz pokrewieństwa coś jeszcze musi cię wiązać z Marcosem — myślała głośno Julia.

— Tylko co?

— Zaczekaj, niech pomyślę… — Julia na chwilę się zamyśliła.

Miron z Marcosem patrzyli na nią z wytężoną uwagą.

— Jesteś ubezpieczony, Marcosie? Na kogo dziadkowie zapisali ziemię i twój dom? Kogo ujęli w spadku po twojej śmierci? Na razie tylko to przychodzi mi do głowy.

Marcos podrapał się po głowie.

— Nigdy nie interesowało mnie prowadzenie ksiąg. Powierzyłem to sekretarzowi ojca Jose, Rodrigowi Gomezowi.

— Tylko nie mów, że nie masz osobistego konta bankowego?

— Owszem, mam.

Julia kiwała głową ze zrozumieniem.

— Chyba musimy jeszcze raz porozmawiać z ojcem Jose i z tym… Gomezem. I to natychmiast — zasugerowała stanowczym głosem.

Daniel bez zastanowienia wszedł do budynku, a oni za nim. Ojciec Jose był w zakrystii, klęczał przed krucyfiksem pogrążony w modlitwie. Chrząknęli znacząco. Mężczyzna na ich widok, przytrzymując się kamiennej krawędzi ołtarza, wstał z klęczek z widoczną trudnością.

— Myślę ojcze, że musimy porozmawiać na temat finansów Marcosa. Nadszedł czas, aby je przejął od tego, jak mu tam?

— Gomeza — podpowiedział ojciec Jose.

— Dziwię się, że mój syn sam nie wpadł na ten pomysł, jest przecież już dorosły. Teraz to się zmieni. Dopilnuję tego osobiście. — Daniel krótko przedstawił sprawę syna.

— A o to chodzi… — Ojciec Jose usiadł na pobliskim krześle z głośnym westchnieniem.

— Chyba nie tylko o to… Czy mógłby ksiądz przekazać mojemu synowi dokumenty własności?

— Już dawno zamierzałem to zrobić, ale wciąż były jakieś ku temu przeszkody. — Ojciec Jose sięgnął do ciężkiej komody i odsunął szufladę. Wyjął z niej opasłą teczkę i segregator z dokumentami Marcosa. Daniel otworzył kilka dokumentów i przejrzał je wszystkie drobiazgowo.

— Możesz je przetłumaczyć? Chodzi mi jedynie o nazwy dokumentacji, jak akt własności ziemi i budynku… — wtrąciła Julia.

— Rodrigo Gomez jest we wszystko wtajemniczony. Ja, prawdę mówiąc, nie mam do tego głowy i czasu — wyznał uczciwie staruszek.

— Czy to wszystko? — zapytał Daniel, segregując akta datami, bo niektóre z nich były luźno włożone, jakby je przed chwilą tu schowano na wypadek, gdyby ktoś chciał je przejrzeć.

— Przecież wiesz, Marcosie, że nie mamy żadnego innego archiwum oprócz tego tutaj. — Ojciec Jose rozłożył bezradnie ręce, wskazując na niewielką biblioteczkę i szafkę z głębokimi szufladami, na których były oznakowania literowe według alfabetu.

— Nie widzę polisy ubezpieczeniowej Marcosa.

— Pewnie jest u Gomeza.

— Marcosie, ty jej nie masz? Powinieneś mieć egzemplarz oryginalny.

— Coś tam mam, ale nie jestem pewien, czy o to wam chodzi…

— Gdzie znajdziemy Gomeza?

— Znam jego adres. Możemy wstąpić najpierw do mnie, sprawdzimy dokumenty, potem zajedziemy do pani Zofii, a na końcu pojedziemy do Gomeza — zaproponował roztropnie Marcos.

— Dobrze to obmyśliłeś, synu. Zanim wyjadę, chciałbym, aby mój syn pozostawił za sobą wszystkie sprawy zamknięte.

— Uważajcie na siebie — przestrzegł ich staruszek. — Nie podoba mi się postępowanie mojego sekretarza. Zrobił się ostatnio bardzo samolubny i wścibski — dodał.

— Dziękuję za radę. Gdyby zjawił się u ojca ten człowiek, który pytał o mnie, proszę mu powtórzyć, że za rodzinę jestem gotowy nawet zabić. Niech, więc uważa, bo nie ręczę za siebie i kto wejdzie mi w drogę, zniszczę go. — Daniel podniósł rękę na wysokość swoich oczu i zacisnął ją w pięść. Mięśnie jego ramienia naprężyły się jak u zawodowego kulturysty. Wyglądał groźnie. Widać było, że nie rzucał słów na wiatr.

— Widzę, że nie żartujesz, synu. Ale zemsta to nie jest właściwa droga — ostrzegł go staruszek roztropnie.

— Nie wiemy, jakimi pobudkami kieruje się Gomez. To nie zemsta. Muszę być przygotowany na wszystkie ewentualności, włącznie z użyciem siły, aby zapobiec tragedii. Znam ludzi jego pokroju. To niebezpieczne typy, ojcze.

Ojciec Jose pokiwał tylko głową i odszedł w milczeniu. Zanim wsiedli do samochodu, wybiegła przed dom Tonia. Obejrzała się za siebie, czy nikt ich nie obserwuje z okna.

— Co się dzieje, Toniu? — zapytał z niepokojem Marcos i wysiadł z samochodu.

— Uważajcie na Gomeza. On nie działa sam. Ma chłopców na posyłki. Podsłuchałam kiedyś ich rozmowę. To niebezpieczny człowiek — mówiła pospiesznie, chwytając go za rękę.

— Oho, widzę, że ojciec Jose obserwuje nas z okna. Nie pogniewasz się, gdy cię teraz pocałuję? — zapytał cicho, pochylając się nad jej uchem.

Tonia spojrzała mu w oczy i lekki uśmiech przebiegł po jej ślicznej twarzy.

— Nie, nie pogniewam się i nadstawiła zarumieniony policzek.

Marcos ujął jej głowę w swoje ręce i przyciągnął ją do siebie zaborczym ruchem. Usta miała delikatne, które pod wpływem dotyku jego zaborczych ust, leciutko zadrżały i rozchyliły się jak kielich kwiatu. Poczuł wibracje w podbrzuszu i łaskotanie na klatce piersiowej w miejscu, w którym leżała ręka Toni. Nie spodziewał się takiej reakcji. W głowie zakręciło mu się od hamowanych emocji. To nie był udawany pocałunek. Oboje poczuli wzajemne pragnienie. Westchnął tylko i delikatnie odsunął ją od siebie, chcąc zapanować nad pożądaniem, które ogarnęło go całego. Nie chciał jej skompromitować, bo oczy ojca Jose bacznie go obserwowały z okna.

— Musimy się spotkać, wtedy porozmawiamy spokojnie — powiedział cicho.

— Jestem wolna dopiero wieczorem, gdy położę dzieciaki do łóżek — odparła szeptem.

— Nie masz pomocy do dzieci?

— Jestem z nich najstarsza. Wiesz, jaki obowiązek spoczywa na mnie?

— A kto wam gotuje?

— Siostra Matylda przychodzi na kilka godzin.

— Chyba muszę porozmawiać z ojcem Jose. Stanowczo za dużo pracy spoczywa na tobie. Nie próbowałaś się zbuntować?

— Ta praca sprawia mi wiele przyjemności. A poza tym, nie zapomniałam, że to też mój dom. Chciałabym się odwdzięczyć ojcu Jose za wychowanie i opiekę.

— Odpłaciłaś się już niejeden raz i to z nawiązką.

— Nie odejdę stąd, dopóki ojciec Jose nie znajdzie na moje miejsce zastępstwa. Wtedy być może, zastanowię się nad swoją przyszłością.

— Przyjadę wieczorem i porozmawiam z ojcem Jose. Toniu…

— Tak, Marcosie…

— Uważaj na siebie — mówiąc to, pochylił się i złożył na jej ustach delikatny pocałunek.

— Wy też uważajcie. Gomez ma tu swojego człowieka i pewnie was widział. Na pewno mu doniesie, że ojciec Jose miał niespodziewanych gości.

— Dlatego nie ufaj nikomu. Jeszcze dzisiaj wieczorem porozmawiam o tobie z ojcem Jose.

Kiedy odjeżdżali spod domu, Tonia stała w drzwiach wejściowych i kiwała im na pożegnanie ręką.

18

W dwa później, kiedy wjechali przez otwartą bramę pod dom pani Zofii, zauważyli, że na werandzie siedzieli robotnicy i popijali schłodzoną lemoniadę. Byli z siebie zadowoleni, głośno rozmawiali, śmiali się, zagadując starszą panią, która im ochoczo nadskakiwała.

— Zapraszam do nas! — zawołała radośnie na ich widok i nalała im do szklanek schłodzonego napoju, przyrządzonego z soku świeżych pomarańczy.

Wszyscy przysiedli się do stołu skwapliwie, bo upał dawał się im porządnie we znaki, oprócz Daniela, który stanął na werandzie na wprost rozmawiających mężczyzn.

— Panie Danielu, panowie już skończyli reperację dachu — zagadnęła wesoło staruszka i wskazała palcem najstarszego mężczyznę. — Nie spodziewałam się, że nareperują dach tak szybko.

— Zanim się ostatecznie rozliczymy, chciałbym z panem wejść na dach i zobaczyć, co wymieniliście. — Daniel oparł ręce na biodrach i spojrzał na wysoki dach, szacując jego wysokość.

Mężczyzna spojrzał na niego zaskoczony. Na widok poważnej miny wysokiego, barczystego mężczyzny, mina mu nieco zrzedła. Majster wstał i spuścił nieco z tonu. Już nie uśmiechał się tak wesoło jak przed chwilą. Zobaczył, że to nie przelewki z obcym, który przez telefon wydał mu się kompletnym laikiem w branży dekarskiej, przybrał poważny wyraz twarzy i kiwnął głową na znak zgody. Ruszył w głąb domu, Daniel podążył za nim.

— Wyrzuciliśmy z podszycia spróchniałe deski, wymieniliśmy izolację z wełny mineralnej i przymocowaliśmy specjalnymi śrubami blachę, które pod wpływem ciepła się, być może z powodu nadmiernych opadów, poluzowała się i przez to zdeformowała. Dzięki temu powstały w niej szczeliny. Stąd ta wilgoć w izolacji i przeciek — wyjaśnił dekarz rzeczowym tonem.

— Wejdźmy na górę, chcę przyjrzeć się temu z bliska — zaproponował Daniel, wskazując wejście na poddasze.

Obaj weszli na strych po drewnianej drabinie, która stała w sieni przy wejściu. Długo ich nie było, ale kiedy wyszli z budynku, obaj mieli zadowolone miny. Majster rzucił kilka słów do młodszych mężczyzn, a ci ponownie założyli robocze rękawice, wzięli ze sobą kilka foliowych worków i weszli na strych. Kiedy go uprzątnęli, rzucili worki na pakę starej furgonetki.

— Teraz mogę powiedzieć, że skończyliście, panowie — powiedział Daniel, wręczając mu, zgodnie z umową, drugą połowę należnej sumy.

Na odchodne podał brygadziście rękę, którą ten mocno potrząsnął. Mężczyzna wsiadł do furgonetki, po czym odjechał ze swoją ekipą.

— Chodź, odpocznij tato. Zasłużyłeś na porządnego drinka — zaproponował Marcos, wskazując mu krzesło obok siebie.

— Muszę przyznać, ze spisali się na medal — przytaknął, kiwając głową.

— Tato, od kiedy znasz się na dekarce? — zapytał z rozbawieniem Miron.

— Gdybym chciał zatrudnić w swoim domu dekarza, malarza, posadzkarza albo hydraulika, niewiele bym zaoszczędził pieniędzy. A twoje studia trochę kosztują, synu — odparł takim samym tonem ojciec.

— Muszę przyznać, że pokazałeś im, gdzie raki zimują — dodała od siebie Julia, patrząc na męża z podziwem.

— Myślę, że powinniśmy już jechać do ciebie Marcosie. Pani Zofio, komu w drogę, temu czas — powiedział po hiszpańsku, która w podzięce, przyniosła im kilka gomółek uwarzonego serka, i nie przestawała im wciąż dziękować.

— Jak się sprawuje, Mija? — zapytał Marcos po chwili, oglądając się wokoło, nie widząc swojej pupilki.

— Musiałam ją zamknąć w komórce. Strasznie uwzięła się na jednego z robotników. O mało, nie odgryzła mu ręki, kiedy zaczął karmić ją jakimś zielskiem — odparła staruszka z rozbawieniem.

— Dobrze mu tak — odparł Marcos ze śmiechem.

— Zabierzesz ją teraz do domu, czy mam jeszcze ci jej przypilnować, synku?

Marcos przez krótką chwilę się zastanawiał.

— Mogę zostawić ją na kilka dni, cioteczko?

— Czemu nie? Oczywiście, że możesz. Muszę ci powiedzieć, że Mija, ma bardzo smaczne mleko. Jutro znowu uwarzę ci serek, będziesz miał do chlebka. A dla ciebie, kochanieńka, zaraz przyniosę pełen kubek schłodzonego mleka. Dobrze ci zrobi — zwróciła się do Julii.

— O mnie się nie martw. Sama uwarz go dla siebie. Ja sobie poradzę. A potem zastanowimy się, co zrobić z Miją.

Starsza pani machnęła ręką i pobiegła na tył domu, a po chwili przyprowadziła Miję, ciągnąc ją na sznurku.

Kiedy koza spostrzegła swojego pana z głośnym bekiem, skoczyła w podskokach do niego i zaczęła się do niego przymilać.

— Biedna moja, kozulo, wiem, że pani musiała cię zamknąć, bo byłaś bardzo niegrzeczna — powiedział ciepło Marcos do swej ulubienicy, głaszcząc ją po białym karku.

Po chwili starsza pani wyszła z kubkiem pełnym mleka i podała go złaknionej Julii.

— Łasi się do ciebie niczym kotka — uśmiechnęła się Julia, popijając małymi łyczkami schłodzone mleko, spoglądając na zaprzyjaźnioną parę.

— Daj mi spróbować — poprosił Miron.

— Daj i mnie. Spróbuję — Daniel wypił duszkiem do końca.

— Ty nie chcesz? — zapytała Julia Marcosa.

Właściciel kozy pokręcił tylko odmownie głową.

— Wypiłem dosyć koziego mleka, ale wy sobie nie żałujcie. Ciociu nalej im jeszcze.

— A nie chciałbyś oddać kozy ojcu Jose? — zaproponował Daniel, kiedy ugasił pragnienie.

— Kiedyś zostawiłem im na kilka dni Miję, to przestała dawać mleko i gryzła ze złości wszystko, co napotkała na swojej drodze, włącznie z butami dzieciaków — odparł zdegustowany Marcos. — Chciały zagłaskać ją na śmierć. Ona tego nie lubi.

— Nie pozostaje ci nic innego, jak zostawić ją nadal pod opieką pani Zofii.

— Mam lepszy pomysł — odezwała się Julia pewnym głosem. — Oddajcie ją nam.

Miron z Danielem spojrzeli na nią zaskoczeni.

— No, co tak na mnie patrzycie? Miałaby świetny wybieg za domem. Wystarczyłoby postawić tylko ogrodzenie, coś w rodzaju drewnianego płotu i jakąś niewielką szopę. Koło domku jest dużo zielonej trawy.

Marcos przyjrzał się jej uważniej. Julia mówiła serio. Trochę go to zdziwiło. Brat i ojciec stali jak zamurowani, nie wiedząc, jak mają zareagować. Śmiać się czy płakać?

— Ty naprawdę mówisz serio? — Daniel patrzył na żonę z rozbawieniem.

— Kozie mleko jest zdrowe. Lubię je. A wy nie? — zapytała niewinnie.

Wszyscy nie mogli się powstrzymać i wybuchnęli gromkim śmiechem.

— Wiem, kochanie, że zajęłabyś się nią należycie, ale co powiedzieliby na to sąsiedzi? — zapytał Daniel.

— A to już najmniej powinno ich obchodzić. Ale widzę, że cię nie przekonam. Marcosie, nadal masz, więc problem z kozą. Szkoda, jest taka piękna i łagodna. — Podrapała ją między rogami, co kozie sprawiło wielką przyjemność. — A pozwolisz mi ją wydoić wieczorem? Proszę…

— Możesz spróbować, ale na własną odpowiedzialność — zastrzegł Marcos, spoglądając na ojca z powątpiewaniem.

— Skoro tego bardzo chce… — odparł rozbawiony Daniel, do końca nie wierząc, że Julia zrealizuje swoje zamierzenie.

— Nie obawiaj się. Słyszałam, że kozy są bardzo uczuciowe i wrażliwe na głos. Opowiem jej, jak miałaby u nas dobrze, i o cudownym ogrodzie Marii, o jej pięknych różach — powiedziała ciepło, zwracając się do kozy, nie przestając jej głaskać.

— Widzę, że moja Mija kompletnie cię uwiodła. Masz rację, że jest bardzo wrażliwa i przywiązuje się do człowieka.

— W takim razie musimy ją zawieźć do ciebie, Marcosie. Wsadź ją do furgonetki. Wy zajmiecie się szukaniem dokumentacji, ja zajmę się dojeniem — zdecydowała Julia i ochoczo zaprowadziła kozę do samochodu Marcosa, który pozostawił na podwórku pani Zofii.

x

Było już popołudnie, kiedy skończyli przeszukiwanie dokumentacji w domu Marcosa. Między starymi dokumentami odnaleźli kopię jego ubezpieczenia. Jego mienie ubezpieczone było na trzysta tysięcy euro, on sam na wypadek inwalidztwa lub śmierci, na sto.

— Komu najbardziej zależy, abyś sprzedał swoją ziemię wraz z domem? — Daniel spojrzał przenikliwie na syna.

— Mam kilku potencjalnych klientów. To mieszkańcy Barcelony, którzy stawiają ekskluzywne domy z basenami, a potem wynajmują je turystom.

— Ile ci za nie oferują?

— Prawie po tyle samo, co każdy, dwieście pięćdziesiąt tysięcy euro.

— A ty, ile chciałbyś otrzymać? — dopytywał się ojciec.

— Ziemia i dom są warte dwa razy więcej niż deklarują nabywcy. W samym mieście, pewnie jak i u was, działki są dwa razy droższe niż na peryferiach. A poza tym… — zamyślił się.

— Tak? — Ojciec patrzył na syna wyczekująco.

— Zasugerowałeś mi pomysł i postaram się go zrealizować.

— Chcesz zatrzymać hotel i poprowadzić go sam?

— Hotel nie, ale otworzyłbym w nim restaurację. Znam się na tym. Robiłbym to, co lubię. Mógłbym zatrudnić Tonię i kilka osób z branży, którzy mają pojęcie o gotowaniu.

— Musiałbyś przerobić budynek, zburzyć trochę ścian i postawić nowe…

— Zatrzymałbym kilka pokoi dla przyjaciół i rodziny, by mogli się u mnie zatrzymać. Co ty na to?

— Wspaniały pomysł, synu. Bardzo mnie cieszy myśl, że będziesz mógł realizować swoje marzenia i dasz pracę swoim braciom i siostrom z waszego domu.

Po sutym obiedzie, na który składało się spaghetti w sosie pomidorowym, które przygotował Marcos i deser z czekoladowego budyniu na specjalne życzenie Julii, Daniel usiadł z synem na werandzie przy kawie i nadal prowadzili konwersację na temat rozwiązań przebudowy domu. Z werandy mieli widok na rozległe sady pomarańczy i mandarynek oraz dom, który wymagał odnowienia. Julia z Mironem poszli na spacer po ogrodzie, w którym rosło dużo warzyw.

— Twój brat jest bardzo zapobiegliwy. Spójrz na te warzywa i sad. Ma wszystko, aby założyć dobrą restaurację. Wystarczy tylko odnowić dom i zakupić nowoczesny sprzęt do kuchni.

— I zamiast pracować u obcych, miałby swoich stałych, zaufanych gości, których dostarczylibyśmy mu z Polski — podpowiedział Miron.

— O, właśnie. Wtedy nie musiałby sprzedawać domu. Mironie, to naprawdę niezły pomysł. Może ojciec podsunął mu już jakiś lukratywny pomysł. Tak łatwo nie popuści. Z pewnością już chce Marcosa do niego przekonać.

— Masz rację. Widzę, że mają zadowolone miny, to znaczy, że wpadli na jakiś genialny pomysł.

— Największym problemem byłby remont domu i zakup nowego sprzętu. Pytanie, czy ma na to dość pieniędzy?

— Myślę, że ojciec byłby skłonny mu pomóc.

— Z pewnością tak zrobi. Teraz jest skłonny przychylić mu nieba, aby był tylko szczęśliwy.

Zawrócili, kiedy szary zmierzch otulił wierzchołki drzew, a czerwona kula słońca zawisła na nieboskłonie, malując niebo na pomarańczowo i fioletowo.

— Pośpieszmy się, bo muszę wydoić Miję, jak obiecałam. No co, nie śmiej się ze mnie, przecież dałam słowo. Muszę chociaż spróbować — zaśmiała się Julia.

— Wierzę, że ci się uda. Widzę także, że czujesz się znakomicie w swej roli. Ojciec jest szczęśliwy, my także.

— Jestem szczęśliwa, Mironie. Nigdy nie miałam okazji zapytać cię, czy byłeś bardzo wściekły na mnie, kiedy usłyszałeś o ojcu i o mnie? — zapytała.

— Naprawdę to cię interesuje?

— Nie chciałabym, aby między nami były jakieś nieporozumienia i niedomówienia.

— Na początku, kiedy nie znałem całej prawdy o ojcu i mojej matce, byłem i to bardzo. Przyznaję. Dopiero po rozmowie z ojcem, zrozumiałem, że układ z Marią był dobry dla wszystkich, dopóki się nie zakochał.

— Teraz wiesz, dlaczego z nikim się nie umawiałam. Już jako osiemnastolatka miałam ugruntowany charakter i upodobania względem płci przeciwnej. Daniel był moim idolem. Wiele razy próbowałam się umówić na randkę i nic z tego nie wychodziło.

— Wiem. Z nim było podobnie. Nie jeden raz widziałem, jak na ciebie patrzył. Wtedy zżerała mnie zazdrość. Bo mnie także się podobałaś, ale po jakimś czasie się zorientowałem, że nie mam u ciebie najmniejszej szansy i szybko się wycofałem, ale w sercu została piekąca zadra. Długo nie mogłem się przełamać i zapomnieć. Nie było mi łatwo, przyznaję.

— Skłamałabym mówiąc, że przykro mi z tego powodu, bo tak nie jest. Kocham twojego ojca i zrobię wszystko, by go uszczęśliwić.

— Teraz to wiem. Nie jestem ślepy i widzę, jak na siebie patrzycie, kiedy myślicie, że nikt na was nie patrzy. Zachowujecie się, jakby oprócz was w pobliżu nikogo nie było. Ojciec cię ubóstwia, a ty jego. Cieszę się, że się wreszcie zakochał. Przed wami jeszcze tyle wspólnego życia. Wykorzystajcie go dobrze.

— Dziękuję, Mironie. Twoja akceptacja jest dla mnie szczególnie ważna.

— Teraz, kiedy odnalazłem swego brata, rozumiem, czym jest dla mnie rodzina. Widzę, jak ojcu zależy na nas wszystkich.

— Dlatego tak bardzo obawiam się o naszą przyszłość. Dzisiaj Daniel z Marcosem mają pojechać do Toni i porozmawiać z nią o Gomezie.

— Słyszałem. Chodźmy, pewnie już na nas czekają. Nie chciałbym zostawiać go samego, gdy Marcos będzie rozmawiał z Tonią. Ponoć Gomez ma wszędzie swoich ludzi. Odnoszę wrażenie, że nie tylko dla bezpieczeństwa ich domu.

— Czekaliśmy na was. Pospieszcie się! — zawołał Daniel na ich widok.

Kiedy wjechali na posesję domu dla sierot, był już późny wieczór. We wszystkich oknach były pogaszone światła. Obok mieszkalnego budynku tliło się światło z przedsionka pobliskiej kaplicy. Parafialny kościół stał trochę dalej. Zatrzymali się nieopodal wejścia do budynku w cieniu rozłożystego drzewa, skąd byli niewidoczni.

— Chodźmy, tato. Tonia jest pewnie w środku — zaproponował Marcos, wysiadając z auta.

— Zostańcie w samochodzie i obserwujcie dom. Dzwońcie, jakby coś się działo — zwrócił się Daniel do Julii i Mirona.

Dom był zamknięty. Marcos wraz z Danielem obeszli budynek i przez uchylone okno na parterze weszli do środka. Okazało się, że był to pokój Toni, ale jej w środku nie było.

— Pewnie jest w pokoju któregoś dzieciaka. Często miewają koszmary. Chodźmy.

— Jesteś pewien, że miała czekać na ciebie w swoim pokoju?

Marcos kiwnął tylko głową i położył palec wskazujący na ustach. Ojciec dał mu znak kciukiem, że zrozumiał. Obaj wyszli na korytarz, starając się nie robić hałasu. Marcos wskazał ręką, żeby zaglądał do pokoi po prawej stronie, on zajął się lewą. Wysokie, drewniane drzwi cicho zaskrzypiały. Sprawdzili wszystkie cztery sale, które służyły jako sypialnie, dwie były dla chłopców, dwie dla dziewczynek. Dzieci spały jak susły, wtulone w miękką pościel i posapywały cicho przez sen. Wyszli w głąb korytarza, u wylotu którego były schody, które prowadziły do piwnicy.

— Tu schodziliśmy, kiedy chowaliśmy się przed ojcem Jose.

— Co jest w tych piwnicach?

— Magazyn żywnościowy i stare graty, nie nadające się do użytku.

— To po co je trzymacie, zamiast spalić.

— To królestwo ojca Jose, on wszystkim tu zarządza. Gomez do tej pory zajmował się wyłącznie administracją.

Wszystkie pomieszczenia piwniczne były otwarte i wypełnione po brzegi starymi rupieciami. W dwóch ostatnich stały wory mąki i kosze pełne różnych owoców, a trzecie było piwniczką z winem, ale to było zamknięte na kłódkę. Nawet nie zamierzali się do niej dobierać.

— Tonia? — zawołał Marcos nieco głośniej. — To ja, Marcos. Odezwij się…

— Chyba jej tu nie ma. Musimy poszukać gdzie indziej — odezwał się cicho Daniel, rozglądając się uważnie.

— Musi tu być. Nie ma innych pomieszczeń, gdzie można byłoby się zaszyć. Chyba, że…

W pewnej chwili obaj usłyszeli cichy szmer. Zawrócili bliżej wyjścia. Kiedy weszli do pomieszczenia, w którym stały stare, wysokie szafy, zza jednej z nich wyszła wystraszona Tonia.

— Nie byłam pewna, czy przyjdziesz. Zeszłam na dół, gdy tylko ich zobaczyłam przez okno.

— Kogo? — Marcos zauważył, że dziewczyna musiała wybiec w pospiechu, bo miała na sobie tylko piżamę i szlafrok, a na nogach kapcie.

— To byli ludzie Gomeza. Nie pierwszy raz odwiedzają ojca. Długo z nim rozmawiali, a potem zaglądali do wszystkich pokoi. Byłam pewna, że to mnie szukali. Zostawiłam dla ojca kartkę, na której napisałam, ze jestem u ciebie. Na wszelki wypadek, gdyby ojciec zaczął się o mnie niepokoić.

— Nie domyślasz się, po co przyjechali do ojca?

— Nie jestem do końca pewna, tylko się domyślam, o co im może chodzić.

— Czy możemy gdzieś spokojnie porozmawiać? Z pewnością jest ci zimno — zasugerował Daniel, widząc, że dziewczyna rozciera sobie ramiona.

— Masz rację. Wejdźmy do samochodu. Ale przedtem pójdź do swojego pokoju i się ubierz. Zaczekamy pod drzwiami — dodał szybko Marcos, zauważając, że dziewczyna jest poważnie wystraszona.

— Dobrze. Tylko się nie oddalajcie.

Wróciła po dziesięciu minutach, ubrana w dżinsy i bawełnianą bluzkę, na nogi założyła tenisówki, a długie włosy związała z tyłu głowy. Zamknęła drzwi na klucz i schowała je do małej torebki. Gdy tylko wsiadła do samochodu, wyjechali z posesji, nie narażając się na spojrzenia obserwatorów.

— Pojedziemy do mojego domu, Toniu — odparł na pytające spojrzenie jej dużych, orzechowych oczu. — Będziemy mogli swobodnie wtedy porozmawiać.

— To dobrze, bo boję się tam wracać. Coraz częściej myślę o odejściu z domu, choć będę bardzo tęskniła za dziećmi. Ale jestem już pełnoletnia i mogę decydować o sobie — powiedziała pewniejszym głosem.

— Dokąd poszłabyś? — zapytał Marcos.

— Wszystko mi jedno, byle z dala od tego domu. Ostatnio dzieją się w nim dziwne i trudne do wytłumaczenia zdarzenia, a ojciec Jose udaje, że nic się nie dzieje albo jest zbyt łatwowierny.

— Co masz konkretnie na myśli?

— Najpierw odeszła od nas Hiacynta. Miała do nas napisać zaraz po przyjeździe, ale ona, jakby zapadła się pod ziemię.

— Ale to jeszcze o niczym nie świadczy, że dzieje się z nią coś złego.

— Marcos, to było prawie rok temu. Z Luz było to samo. Skoro mają tak lukratywną pracę w Madrycie, powinny nas odwiedzić lub napisać. A one nic. Czy to jest normalne?

— Chyba nie — mruknął Marcos.

— Musimy porozmawiać z ojcem Jose także i o tej sprawie — odezwał się nagle Daniel.

— Dzisiaj? — zdziwił się Marcos.

— Dlaczego nie?

— Kiedy odjechali goście od Gomeza? — zwrócił się Daniel do Toni.

— Około godziny, było mi zimno i strasznie się bałam, że mogą mnie odnaleźć, dlatego straciłam poczucie czasu. Nie cierpię Gomeza. Pod byle pretekstem przychodzi do mnie na lekcje i wywabia mnie na hol, a potem gapi się na mnie tak dziwnie, aż ciarki przechodzą mi po plecach. Boję się go, Marcosie.

— Czego od ciebie chce?

— O to chodzi, że nic. Ostatnio powiedział, że musi sobie na mnie popatrzeć. Nienawidzę tych jego spojrzeń. Rozbiera mnie oczami i obleśnie przy tym się uśmiecha.

— Mówiłaś ojcu Jose o tym? — zapytał Daniel.

— Mówiłam. Ale ojciec zbagatelizował moją uwagę, twierdząc, że przesadzam.

— Jestem pewny, że ojciec Jose jeszcze nie śpi. Chodźmy. Ty Toniu, zostaniesz z nimi w aucie. — Wskazał na żonę i syna. — Pod żadnym pozorem nie wysiadajcie.

Zapukali do pierwszych drzwi, który służył ojcu Jose jako gabinet i pokój osobisty, w którym była jego sypialnia i łazienka. Kiedy nikt im nie odpowiedział, otworzyli drzwi i weszli do pomieszczenia zdecydowanym krokiem. Na wprost nich stało biurko, na fotelu odwróconym do okna, siedział ojciec Jose. Nie zareagował na ich wejście, co ich bardzo zdziwiło. Kilkoma susami podbiegli do fotela. Ojciec Jose siedział oparty głową na oparciu z zamkniętymi oczami, był blady. Grymas bólu wykrzywił jego szczupłą twarz. Wyglądał, jakby wielki ciężar spoczywał mu na piersi.

— Ojcze? — Marcos dotknął delikatnie jego ręki.

Staruszek wzdrygnął się wystraszony.

— Co się stało, ojcze? — zapytał Marcos zaniepokojony.

— Znowu byli u mnie ludzie Gomeza. Przez nich mam tylko same strapienia — stęknął żałośnie. — Od kilku lat mnie nachodzą, namawiają, a ja przecież nie mam na to żadnego wpływu.

— Czego chcą od ojca?

— Tego samego co zawsze.

— To znaczy?

Ojciec Jose spojrzał na Marcosa, a potem na Daniela.

— Jak to, co? Chcą naszej ziemi, aby mogli postawić kilka budynków mieszkalnych w stylu neogotyckim dla najbogatszych obywateli miasta wraz z kasynami i Bóg wie jeszcze czym! — wybuchnął staruszek mocno podenerwowany. Był blady i trząsł się jak w febrze. Wyparował z niego cały entuzjazm.

— No i co im ojciec powiedział? — zapytał Daniel.

— Że ziemia na której znajduje się obecny dom dla sierot należy do kościoła. Ja nim nie dysponuję, tylko nim zarządzam.

— Co oni na to?

— Dadzą nam spokój pod warunkiem, że podsunę im inny kawałek ziemi.

— Nawet wiem, czyją ziemię mieli na myśli — roześmiał się złośliwie Marcos i wskazał palcem na siebie.

Staruszek tylko skinął głową.

— Wiedziałem, że o to im ciągle chodzi. Teraz naciskają na ojca — mruknął Marcos.

— Z pewnością nie mamy do czynienia z porządnymi inwestorami lecz ludźmi pokroju mafijnych bossów, którzy obawiając się ujawnienia, wynajmują do tego osoby trzecie. Z pewnością Gomez pracuje dla nich — powiedział wyjaśniająco Daniel. — Ojcze, chciałbym z nim porozmawiać, pod warunkiem, że to spotkanie się odbędzie, powiedzmy na ojca gruncie, tutaj w obecności ojca i Marcosa.

Staruszek skinął tylko potakująco głową.

— Chyba nie mam innego wyjścia.

— Muszę cię ojcze prosić o jeszcze jedną przysługę — dodał od siebie Marcos.

— O co chodzi synu?

— Tonia chce odejść z domu. Nie czuje się w nim bezpiecznie.

— Dlaczego? Źle jej tu u nas?

— Chciałaby odejść i żyć na własny rachunek. Jest dorosła. Nie chce nic w zamian, ale od lat marzy o szkole pielęgniarskiej.

— Wcześniej czy później to by się stało. Szkoda. Ona jedyna ma cierpliwość do dzieci, które bardzo ją lubią i szanują — mruknął niezbyt zadowolony, że jeszcze jedna wychowanka chce opuścić ich dom.

— Cieszy się ich autorytetem, bo dbała o nie wszystkie należycie i kocha je jak rodzona matka albo siostra.

Ojciec Jose spojrzał na niego ze zrozumieniem.

— W takim razie jutro muszę porozmawiać z siostrą Matyldą.

— Nie myśl tylko ojcze, że Tonia nie jest ci wdzięczna. Żal jej opuszczać dom, w którym się wychowała. Ale ona ma własne marzenia, a czas ucieka, lata mijają, a ona nie widzi przed sobą żadnych perspektyw.

— Tak ci powiedziała?

— Tak. A poza tym wspomniała o dwóch dziewczętach: Hiacyncie i Luz. Czy wie ojciec, co się z nimi teraz dzieje? — zapytał Marcos stanowczym głosem.

Ojciec zrobił smętną minę.

— Gomez miał znaleźć im lukratywną pracę w stolicy.

— Ależ ojciec jest naiwny. Przecież wiadomo, jakim on jest człowiekiem. To tak, jakby wpuściło się lisa do kurnika. Nie jest ojciec ciekawy, jak im się wiedzie? Czy są szczęśliwe? A może wpadły w tarapaty? Przecież były ojca wychowankami. Mało to się słyszy o dziewczynach, które trafiły do największego burdelu, który znajduje się w madryckim parku Casa del Campo.

Ojciec Jose zwiesił głowę na pierś i długo milczał. Dopiero po długiej chwili, podniósł na nich oczy i powiedział zdecydowanym głosem:

— Nadszedł czas, abym odszedł na emeryturę. Nie nadaję się już do prowadzenia domu. Tu potrzeba mocnej ręki i więcej stanowczości, a Gomeza należy przepędzić na cztery wiatry!

19

Do ojca domu Jose przyjechali wczesnym rankiem. Zastali go w gabinecie, rozmawiającego przez telefon stacjonarny z kimś ważnym, bo jego ton głosu i postawa były prawie służalcze. Naprzeciw niego siedziała siostra Matylda, która miała zarządzać kuchnią i spiżarnią, o której wspomniał im ojciec dzień wcześniej. Jej pulchna twarz patrzyła na gości z ciepłym uśmiechem. Wyglądała na czterdzieści kilka lat i miała sporą nadwagę. Widać było, że kuchnia była jej domeną, a dobre jedzenie jej słabością.

— Widzę, że udało się ojcu przeprowadzić swój plan? — zapytał Daniel, podchodząc do biurka, kiedy ojciec Jose skończył rozmowę.

Wszyscy zauważyli, że twarz duchownego promieniała zadowoleniem.

— Co prawda połowicznie, ale i tak jestem usatysfakcjonowany z obecnego stanu rzeczy. Siostro Matyldo, to Daniel Sartowicz: ojciec naszego Marcosa i jego brata Mirona. A ta piękna kobieta to Julia, jego żona. A to nasza kochana siostra, Matylda — przedstawił ich sobie.

— Witam państwa serdecznie. Cześć, Marcos. — Siostra Matylda wylewnie objęła swojego pupila za szyję i mocno uścisnęła.

Pozostali skinęli jej tylko głowami.

— Na moje miejsce biskup jeszcze nikogo nie znalazł. Ale jestem zadowolony, że siostra przełożona z Zakonu Sióstr Bożego Miłosierdzia, dała nam do pomocy siostrę Barbarę. Ma przyjechać do nas już jutro. Siostro Matyldo, zajmiesz się kuchnią jak do tej pory, a siostra Barbara zajmie się dziećmi.

Słysząc to, siostra Matylda zerwała się z krzesła i okręciła wokoło siebie, aż welon zatańczył wokół jej głowy.

— Bardzo się cieszę! — zawołała radośnie.

Julia na dźwięk jej głosu uśmiechnęła się, bo zawsze kojarzył się jej z trzpiotowatą dziewczyną, a nie z osobą duchowną w średnim wieku.

— Witam siostrę. Jak się siostra czuje? Bóle kręgosłupa minęły? — zapytał po chwili Marcos.

— Mijają, a potem znowu wracają — odparła kobieta z uśmiechem. Widać dobry humor jej nie opuszczał.

— Powiedz siostrze Matyldzie, aby nieco schudła, wtedy bóle kręgosłupa miną — zauważyła Julia, zwracając się do Daniela.

Daniel przetłumaczył jej słowa, co siostra Matylda skwitowała gromkim śmiechem.

— Nikt z nas nie jest idealny. Każdy ma jakieś słabości — powiedziała roześmiana.

— To widać — mruknął Miron, patrząc na siostrę z pobłażaniem.

— Wracając do naszej sprawy… — Daniel spojrzał na duchownego znaczącym wzrokiem, pozostałym zwrócił uwagę, że przyszli tu w określonej sprawie a nie na pogawędki.

— Dziękuję, że siostra zgodziła się zostać u nas na stałe. Dzieciaki będą wdzięczne za jej pomoc, a teraz siostra wybaczy nam, ale mamy ważny temat do omówienia — zwrócił się ojciec Jose do kobiety, która podniosła się z krzesła, skinęła ojcu głową, aż wysoki czepiec welonu zadrżał niepewnie na jej głowie, potem przesłała wesoły uśmiech gościom, i zatrzymała się dopiero przy drzwiach wyjściowych.

— Szczęść Boże — powiedziała i wyszła, zamykając za sobą cicho drzwi.

— Co z Gomezem? Dzwonił ojciec do biskupa w sprawie jego odwołania? — Daniel usiadł na miejscu siostry Matyldy.

— Dzisiaj mam odebrać pismo w jego sprawie. Wszystko jest na najlepszej drodze, że ten człowiek od dzisiaj nie będzie miał wstępu na naszą posesję. Dobrze się stało, że zareagował pan od razu. Ja nadal miałbym wątpliwości, czy dobrze robię, wyrzucając go z naszego domu.

— Oczywiście pojadę z ojcem dla jego bezpieczeństwa — zaofiarował swoją pomoc Daniel.

— Będę wdzięczny za pomoc. Ten… człowiek musi oddać nam wszystkie dokumenty. Być może będzie stawiał opór.

— O to proszę się nie martwić. Będę przy ojcu przez cały czas. Chciałbym, zanim wyjedziemy, aby syn zamknął wszystkie swoje sprawy. Być może na dłużej, jeśli spodoba mu się nasz kraj. Kto wie? Może zostanie z nami na stałe?

Marcos spojrzał na ojca lekko zdziwiony. Jeszcze obaj nie zdecydowali, co zamierzali zrobić. Dopiero teraz zrozumiał, jak musiało ojcu zależeć na jego przyszłości i bezpieczeństwie.

— Przed południem mam stawić się przed biskupem diecezjalnym, u którego wcześniej złożyłem doniesienie na Gomeza, który przekroczył swoje kompetencje.

— Myśli ojciec, że to wystarczy?

— Biskup diecezjalny powinien nie tylko dbać o przestrzeganie wszystkich przepisów kościelnych, by nie wkradły się nadużycia w zakresie posługi słowa, sprawowania sakramentów i sakramentaliów, kultu Boga i świętych, ale również zarządzania dobrami nie tylko kościelnymi, ale i osobami, które znajdują się pod jego opieką. Musimy przestrzegać Prawa Kanonicznego. I o wszystkich nieprawidłowościach zgłaszać naszemu biskupowi. Pomogłeś mi podjąć tylko decyzję, synu. Najwyższy czas, aby ukrócić jego swawolę.

— Widzę, że ojciec podjął słuszną decyzję — poparł go Daniel.

— Będę mógł wreszcie spokojnie zasnąć. — Ojcu Jose zabłysły oczy. Znowu biła od niego charyzma z dobrze wypełnionego obowiązku wobec Boga i ludzi. — Skoro sprawę Gomeza mamy już omówioną, porozmawiajmy o Toni. Muszę wiedzieć, co będzie robiła i dokąd pojedzie?

— Na razie wyjedzie z nami. Chciałbym, aby poznała trochę świata — odezwał się dotąd milczący Marcos. — A potem, kiedy otworzę swoją restaurację, może zechce u mnie pracować.

— Widzę, że masz już wobec niej określone plany. Czy ona przynajmniej wie o twoich zamiarach?

— Dzisiaj miałem jej to zaproponować. Jest bardzo wystraszona zachowaniem Gomeza. Boi się go, dlatego chciałbym, aby wiedziała, że ze mną będzie bezpieczna. Wezwijmy ją. Przy okazji ojciec powiadomi o podjętej decyzji.

— Dobra myśl. Poproś ją do nas, Marcosie.

Gdy Marcos wyszedł, Daniel zwrócił się do ojca w sprawie dwóch dziewcząt, o których wspomniała im Tonia.

— Ojcze, niepokoi mnie jeszcze sprawa Hiacynty i Luz. Warto by przyjrzeć się tej sprawie z bliska. Z chwilą, gdy Gomez stąd odejdzie, nie będziemy mieli szansy na ich odnalezienie. Bo wierzę, że ta historia nie jest zwykłym przypadkiem. Gomez musiał mieć w tym jakiś interes.

— Co pan proponuje?

— Jutro będę musiał z nim porozmawiać. Znajdę sposobność, by zostać z nim sam na sam. Jest silny, kiedy ma wokół siebie swoich zbirów, kiedy jest sam, jest pewnie zwykłym słabeuszem. Znam takich jak on.

— Pracuje u nas kilkanaście lat. A dopiero ostatnio poznałem jego złą stronę natury. To niebezpieczny człowiek. Musisz uważać synu. Jego metody nie są czyste. Szkoda byłoby, aby Marcos stracił ojca, którego cudem odnalazł.

— Danielu, ojciec Jose ma rację. Ten człowiek jest niezwykle przebiegły, skoro działa na dwa fronty, to znaczy, że jest nieuczciwy — potwierdziła Julia.

— Wiem, kochanie. Ale gdybyśmy zostawili sprawę dziewcząt, kto wie, jaką krzywdę byśmy im wyrządzili. To sprawa naszego sumienia. Kto za nimi stanie? Do tej pory ich losem, przejęła się tylko Tonia. Skoro my już o nich wiemy, na nas spoczywa obowiązek dojścia do prawdy.

— Ma pan rację. Powinienem się domyślić, że Gomez maczał w tym palce. Aż boję się pomyśleć, co on mógł zrobić tym niewinnym dziewczętom — jęknął ojciec Jose przygnębiony, ale po chwili zacisnął rękę w pięść, a jego ciemne oczy przybrały twardy, stanowczy wyraz.

x

Marcos odnalazł Tonię w bibliotece. Siedziała przy otwartym oknie i zdawać się by mogło, że była pochłonięta ciekawą lekturą, ale były to tylko pozory. Jej ręce obejmowały brzegi dość opasłego tomu, ale oczy patrzyły przed siebie niezbyt przytomnie. Choć zatrzymał się przed nią, nawet go nie zauważyła. Myślami błądziła gdzieś daleko. Miał czas, aby się przyjrzeć jej z bliska. Tonia była brunetką jak większość Hiszpanek. Jej twarz okalały pukle czarnych włosów, które związywała w ciągu dnia w dwa warkocze. Cerę miała jasną, oczy wielkie, piwnego koloru, a usta delikatne, które pewnie nie znały jeszcze smaku prawdziwych pocałunków. Była smutna. Chyba domyślił się, co było jego przyczyną. I choć smutek dodawał jej tajemniczego wyglądu, postanowił to zmienić i to czym prędzej. Chrząknął. Odwróciła się nagle, ocierając oczy zewnętrzną stroną ręki. Na jego widok delikatny rumieniec wypełznął jej na blade policzki.

— Długo tu stoisz? — zapytała cicho.

— Nie, dopiero co przyszedłem po ciebie. Pragnę zauważyć, że niepotrzebnie się już zadręczasz z powodu Gomeza.

— Ja nie o tym. Smutno mi się zrobiło na myśl, że opuszczę dom i dzieci. Tu się wychowałam. Siostra Cecylia nauczyła mnie czytać i pisać. Nigdy nie znałam prawdziwych rodziców, a ojciec Jose był najlepszy, jakiego mogłam mieć.

— Masz za to wiele sióstr i braci, którzy cię bardzo kochają — zauważył, siadając obok niej.

— Wiem, ja też ich bardzo kocham. Ale dorosłam, Marcosie. I nic tego nie zmieni. Muszę się stąd wyrwać, nauczyć zawodu, poznać świat. Nie mogę żyć pod kloszem jak mniszka w klasztorze i nie zaznać prawdziwego życia. Chcę się zakochać, mieć dzieci, a może podejmę naukę i w przyszłości zostanę pielęgniarką.

— Widzę, że masz gotową koncepcję na życie.

— To tylko marzenia, Marcosie.

— Chodź. Ojciec Jose chce z tobą porozmawiać.

— O czym?

— O twojej przyszłości, mała — powiedział Marcos z uśmiechem.

— Nie chcę, aby ktoś decydował o moim życiu — zaprotestowała.

— Nawet wtedy, gdy ja będę w nim uczestniczył?

— Ty?

— Ze względu na nasze bezpieczeństwo, mój ojciec pragnie, abyśmy na jakiś czas wyjechali do Polski razem. Zatrzymamy się w jego domu.

Tonia spojrzała na niego z przestrachem.

— A co z Hiacyntą i Luz? — zapytała z paniką.

— Ojciec powiedział, że zajmie się ich sprawą.

— To nie jest sprawa, tu chodzi o ich życie. Rozumiesz?

— Doskonale cię rozumiem. Nam wszystkim zależy, aby je odnaleźć. Mój ojciec obiecał ojcu Jose, że mu w tym pomoże. I ja mu wierzę. Chodź. Nie możemy pozwolić im, aby dłużej na nas czekali.

Kiedy weszli do gabinetu ojca Jose, Marcos zauważył, że atmosfera nieco się ociepliła.

— Dzień dobry. — Tonia spojrzała na nich wszystkich i natychmiast jej twarz się zmieniła, oczy błysnęły radośnie, a uśmiech rozjaśnił jej śliczną twarz. Skinęła im głową i pewnym krokiem podeszła do biurka ojca Jose.

— Chciał ojciec ze mną rozmawiać — odezwała się łagodnym głosem.

Ojciec Jose również zauważył jej nagłą przemianę. Uśmiechnął się. Domyślił się, że Marcos przyczynił się do decyzji dziewczyny.

— Naprawdę jesteś zdecydowana odejść z naszego domu? — zapytał, patrząc na Tonię przenikliwym wzrokiem.

Dziewczyna przez chwilę milczała, ale po chwili uniosła wysoko głowę i zmierzyła się odważnie ze spojrzeniem swego duchowego ojca.

— Tak. Jestem gotowa, ojcze. Przyznaję, że z przykrością to czynię, ale nie mogę w nim nadal pozostać, bo chciałabym rozwinąć swoje umiejętności, pójść do szkoły, zdobyć zawód, a później w przyszłości, wyjść za mąż, mieć dzieci. Wiem, ile ojcu zawdzięczam i za to jestem dozgonnie wdzięczna. Ale to moje życie i ja powinnam o nim decydować, co z nim dalej zrobić — wyznała jednym tchem.

— Słyszę w twoim głosie stanowczość, pewność i dojrzałość. Możesz odejść z domu, kiedy tylko zechcesz. Choć nie ukrywam, będzie mi ciężko się z tobą rozstać, córko.

— Wiem, ojcze. Mnie także jest ciężko. Ale będziemy w kontakcie. Obiecuję dużo pisać — zobowiązała się.

— To dobrze. Dzieci będą pewnie za tobą tęskniły, więc pisz do nich jak najczęściej.

— Będę, przyrzekam. Nie zostawię ich samych. Na szczęście mają ojca i siostrę Matyldę.

— Twoje miejsce zajmie siostra Barbara, która być może przyjedzie do nas jeszcze dzisiaj wieczorem. Dobrze byłoby, abyś przekazała jej swoje uwagi odnośnie dzieci i powiedziała o swojej metodzie pracy.

— Bardzo chętnie podzielę się z siostrą swoim skromnym doświadczeniem.

— To dobrze. Dzisiaj spędzisz ostatnią noc u siebie, a pojutrze pan Daniel z synami i żoną, zabiorą cię do twojego, nowego domu.

— Dziękuję. Będzie to dla mnie wielka przyjemność poznać was bliżej — zwróciła się do Daniela i Julii z wielkim szacunkiem.

— Marcos powiedział nam o Gomezie. Chcielibyśmy ci zapewnić bezpieczeństwo, Toniu — odezwał się Daniel, dając jej do zrozumienia, że jest wśród przyjaciół, na których może liczyć.

— Dziękuję. Zanim wyjadę, chciałabym zobaczyć się jeszcze z moimi siostrami: Hiacyntą i Luz. Czy to będzie możliwe, ojcze?

Ojciec Jose z Danielem wymienili znaczące spojrzenia.

— Dzisiaj rozstrzygnie się sprawa Gomeza. Z panem Danielem sprawimy, żeby nam wyjawił, gdzie one są i czym się obecnie zajmują. To ładnie z twojej strony, że o nich nie zapomniałaś, córko i wstawiłaś się za nimi.

— Przecież to moje siostry. Kto o nich się upomni jak nie my? — zapytała z pretensją.

— Masz rację. Nie znając go, oddałem mu dużą odpowiedzialność za prowadzenie administracji. Powinienem być bardziej dociekliwy i stanowczy w swoich postanowieniach, Gomez nie zachowywałby się wtedy tak śmiało i lekceważąco, miałby większy respekt wobec mnie. Byłem jednak za słaby i zbyt łatwowierny — przyznał z pokorą duchowny.

— Wiem, ojcze. Dlatego trzeba przywołać go do porządku i pokazać jemu i jego pachołkom, gdzie jest ich miejsce — powiedziała Tonia.

— Masz rację, dziewczyno. Musimy tylko uzbroić się w cierpliwość — dodał od siebie staruszek i zachichotał pod nosem.

— Masz dziewczynę z charakterem, Marcosie — szepnął bratu za uchem Miron.

Marcos nawet nie zareagował, uwagę skwitował tylko nieznacznym wzruszeniem ramion, jakby mało go to obchodziło, ale w rzeczywistości był z niej dumny, że jego Tonia, to nie jakaś tam zwykła panienka, ale myśląca istota, która za brata lub siostrę, poszłaby w ogień.

— Miron ma rację, ona jest nie tylko śliczna, ale inteligentna, bystra i wrażliwa — powiedział Daniel ściszonym głosem do Julii, która siedziała obok męża i patrzyła na dziewczynę z podziwem, gdy ta rozmawiała z ojcem Jose.

— Ojcze, zostanę w domu do czasu, póki nie odnajdą się moje siostry. Wyjadę, kiedy się upewnię, że są bezpieczne.

— Dziecko, ty lepiej się nie wtrącaj do tej sprawy. Zostaw to nam, dorosłym. Pan Daniel obiecał nam pomóc. Ty, jeśli chcesz zostać dłużej, pomóż siostrze Barbarze. Przyucz ją do pracy. Tu na miejscu będziesz bardziej przydatna. Będziesz moimi oczami i uszami.

Tonia opuściła w pokorze głowę i kiwnęła potakująco.

— Dobrze, ojcze. Skoro o to prosisz…

— Nie proszę, tylko ci każę. I trzymaj się moich poleceń, dziewczyno! Wiesz, że Gomez jest niebezpieczny, ma wszędzie wtyczki. Wasze bezpieczeństwo jest teraz najważniejsze. Dobrze pilnuj dzieci! Nie wypuszczaj je na podwórko, przynajmniej dzisiaj, gdy mnie nie będzie. Wymyśl dzieciakom ciekawe zabawy, by zostały w środku.

— Zastosuję się do nakazu ojca — powiedziała stanowczym głosem.

— Będę spokojniejszy, że zostawiam dzieciaki pod dobrą opieką. Siostra Matylda ci pomoże. Pod żadnym pozorem nie wpuszczajcie nikogo do szkoły. Nie będzie mnie jakiś czas. Będę rozmawiał z księdzem biskupem o zwolnieniu Gomeza. Dlatego nikt nie może się o tym dowiedzieć.

x

Dom Gomeza stał na peryferiach Barcelony. Był całkiem przeciętny, jak wszystkie domy w tej dzielnicy, która nie należała do najbogatszych mieszkańców, otoczony wysokim parkanem i mnóstwem drzewek owocowych. Zatrzymali wóz przy krawężniku.

— Ty, Mironie zostaniesz z Julią w samochodzie — zwrócił się Daniel do żony i syna, po czym wraz z Marcosem podeszli do furtki. Daniel nacisnął domofon. Stali przy ogrodzeniu dłuższy czas, kiedy zamierzali już odejść, usłyszeli, że ktoś otworzył drzwi wejściowe domu, a po chwili na ścieżce pojawiła się starsza kobieta.

— Panowie do kogo? — zapytała nieufnie, patrząc na przybyłych.

— Do pana Gomeza. Proszę go poprosić. Mamy ważną sprawę — odezwał się Marcos.

— Syna nie ma w domu. Jest poza miastem. Przyjedzie dopiero wieczorem.

— Lepiej byłoby dla niego, aby zjawił się w sierocińcu za dwie godziny. Proszę mu to oznajmić — dodał od siebie Daniel stanowczym głosem.

— Powtórzę, choć wątpię, czy posłucha. Ostatnio przystaje z takim typami, że szkoda, że ich święta ziemia nosi — pożaliła się kobieta.

— Zna mnie pani. Jestem wychowankiem ojca Jose. Muszę odebrać od pani syna bardzo ważne dokumenty, bo wyjeżdżam z ojcem zagranicę. Muszę mieć je jeszcze dzisiaj. Proszę nas wpuścić do środka.

— Chcemy tylko odebrać dokumenty syna oraz wychowanków sierocińca. Pani syn przetrzymuje je u siebie, co jest niezgodne z prawem. — Daniel spojrzał cieplej na gospodynię.

Kobieta niepewnie patrzyła na mężczyzn. Obaj wyglądali na zdeterminowanych, że tak łatwo ich się nie pozbędzie. Kiwnęła głową twierdząco.

— Proszę zadzwonić do ojca Jose, on potwierdzi naszą tożsamość i powód, z jakim tu przyjechaliśmy — powiedział Marcos.

To chyba ostatecznie przekonało kobietę, bo otworzyła furtkę i wpuściła ich do środka. W domu panował przyjemny chłód, bo we wszystkich oknach były opuszczone rolety i włączona klimatyzacja. Kobieta wskazała ręką pokój w głębi domu, do którego weszli zdecydowanym krokiem.

— Gdzie syn przechowuje dokumenty? — zapytał Marcos.

— W tym biurku. — Wskazała na dość masywne biurko z głębokimi szufladami.

Daniel wyjął z szuflady wszystkie dokumenty. Każdy jeden, który był z nazwiskiem ich wychowanka, odkładał na bok. Okazało się, że miał w posiadaniu dowody osobiste, które należały do Hiacynty i Luz.

— Pani syn miał zająć się dwoma wychowankami ojca Jose i znaleźć im pracę. Ciekawy jestem, po co mu są potrzebne ich dowody tożsamości? Ma szczęście, że go w tej chwili nie ma, porozmawiałbym z nim w inny sposób — powiedział Daniel, chowając dokumenty do kieszeni koszuli.

— Musi nam wyznać, gdzie obecnie przebywają te dziewczęta — mruknął Daniel do Marcosa. — Co robimy? Poczekamy na niego tutaj czy u ojca Jose?

— Wydaje mi się, że najlepiej byłoby tu na niego poczekać, bo się nas nie spodziewa. Tylko musimy wytłumaczyć tej kobiecie, aby się z nim nie kontaktowała i nie uprzedziła go o naszej wizycie, żeby nam nie uciekł.

— Dobrze, ty szukaj swoich dokumentów, ja biorę na siebie rozmowę z panią Gomez. — Daniel zostawił Marcosa nad biurkiem, podszedł do kobiety, wskazując jej krzesło przy stole, przy którym sam wygodnie usiadł.

— Myślę, że musimy poważnie porozmawiać, pani Gomez — zagaił rozmowę Daniel.

— Co chce mi pan powiedzieć? — zapytała podejrzliwie kobieta.

— Pani syn ma poważne kłopoty. Zamiast współpracować z ojcem Jose, na własną rękę organizuje przemyt dziewcząt z sierocińca do przymusowej pracy u jakiegoś nadzianego farmera. — Nie wymienił tej najgorszej opcji, by zbytnio nie przestraszyć kobiety.

— Ja nic o tym nie wiem — bąknęła speszona kobieta.

— Czy nie chce pani wiedzieć?

— Od pewnego czasu mój syn ze mną nie rozmawia i zajmuje się tylko z jakimiś podejrzanymi typami, które wałęsają się przed domem do późnej nocy. Nie podoba mi się to.

— Zna pani któregoś z nich?

— Nie upadłam jeszcze na głowę. Po co mi to wiedzieć! Kiedyś sam wpadnie w tarapaty. Nie jest dzieckiem, ma swój rozum, a że nie umie z niego korzystać, to jego problem.

— Proszę go nie informować, że byliśmy u was w domu z Marcosem. Teraz wyjdzie pani pod pretekstem do sklepu. Będzie miała pani wymówkę, że nie było jej w domu, kiedy zniknęły dokumenty. Nic ponadto, co pani ma w domu nie zginie. Interesują nas tylko i wyłącznie, dokumenty związane z sierocińcem. Klucze od domu zostawimy pod wycieraczką. Ok?

— Chyba nie pozostawia mi pan wyboru. Ponieważ nie wygląda pan na człowieka pokroju koleżków mojego syna, zaufam, panu.

Kobieta wyszła z domu. Oni tymczasem zabrali wszystkie segregatory z dokumentami i akty własności ich placówki, które powinny być w archiwum sierocińca. Było tego trochę, więc zapakowali je na tył samochodu. Tak, jak obiecali kobiecie, zamknęli drzwi na klucz, który położyli pod wycieraczką i odjechali od posesji kilkanaście metrów, gdzie zatrzymali samochód. Postanowili poczekać na Gomeza w pobliżu jego domu. Ale przedtem musieli odwieźć Julię i Mirona do domu. Nawet nie protestowali, bo byli zmęczeni i chętnie każde z nich wróciło do klimatyzowanej sypialni.

— Ciekawy jestem, czy kobieta dotrzyma słowa i nie skontaktuje się z synem? — zapytał Marcos, kiedy ponownie zjawili się w pobliżu domu Gomeza.

— Nie jest z synem specjalnie związana. Nie jest głupia. Gdyby chciała, już dawno by to zrobiła, gdy byliśmy u nich w domu. Pod byle pretekstem wyszłaby z domu i przedzwoniła do syna, uprzedzając go o naszej wizycie, co oczywiście byłoby dla nas kłopotliwe, bo nie wiadomo, co wpadłoby takiemu do głowy, i czy nie sprowadziłby swoich osiłków.

— Masz rację — przytaknął Marcos.

Kobieta wróciła do domu, a wkrótce w jej sypialni zgasło światło. Gomeza w dalszym ciągu nie było. Zjawił się po północy. Daniel z Marcosem wysiedli z samochodu i ukradkiem podeszli do samochodu Gomeza, który właśnie mijał bramę swojej posesji.

— Długo musieliśmy na pana czekać, Gomez… — Daniel stanął z jednej strony wozu, Marcos z drugiej, blokując mu wyjście z auta.

— Czego ode mnie chcecie? — zapytał wystraszony mężczyzna, sięgając do schowka.

— Weź pan tą rękę, bo niechcący ją przytnę — poradził Daniel, otworzył drzwiczki samochodu i chwycił go za kark, i jednym szarpnięciem pomógł mu wysiąść. — Tak, jak przewidziałem, jesteś mocny, kiedy masz przy sobie swoich chłopców do pomocy albo broń. Porozmawiajmy jak mężczyźni. — W międzyczasie obszukał go, ale okazało się, że nie miał przy sobie żadnej broni.

— Czego chcecie ode mnie? — zapytał wystraszony Gomez.

— Gdzie są dziewczyny z sierocińca? Hiacynta i Luz? — zapytał go Marcos. — Co z nimi zrobiłeś? Odpowiadaj!

Gomez zbladł, twarz mu się wykrzywiła w grymasie bólu, Daniel ściskał mu kark i wykręcił ręce. — Odpowiadaj! Czy mam ci pomóc?

Mężczyzna za wszelką cenę chciał się wyrwać z mocnego uścisku, więc Daniel poczęstował go solidnym kopniakiem w krocze. Mężczyzna zwinął się z głośnym jękiem wpół.

— Pytam po raz ostatni. Gdzie one są?

Mężczyzna skulił się w sobie, był całkowicie obezwładniony, z głową na masce i wykręconymi do tyłu rękoma. Daniel chwycił go za włosy i ponownie trzepnął nim o maskę. Z nosa trysnęła mu krew. Mężczyzna wrzasnął z paniką w oczach.

— Mów! — zażądał Daniel, który nie miał sentymentu dla tego typu łotrów, którzy nie mieli litości dla młodych, niewinnych dziewcząt. Podniósł rękę, aby wymierzyć mu następny cios, ale ten zamknął oczy i kiwnął głową.

— Dobrze powiem. Są pod Barceloną. Pracują dla Carlosa Saniego.

— Kto to jest Carlos Sani?

— Ma plantację drzewek pomarańczowych.

Tak, jak Daniel przypuszczał, dziewczyny pracowały na plantacji pomarańczy za najniższą stawkę dzienną, zapewne od rana do późnego wieczora.

— Jeszcze dzisiaj ich stamtąd wyciągniesz! Bo jeśli nie… po prostu wypruję ci flaki i dam psom na pożarcie. Ze mną nie ma żartów, jak zauważyłeś — powiedział takim głosem, że ci, którzy go znali, wiedzieli, że zawsze dotrzymywał wtedy słowa.

Gdy zmierzyły się ich spojrzenia, Gomez wiedział, że mężczyzna nie blefował. — Zapłacił mi… — wydusił z siebie.

Daniel postanowił trzymać nerwy na wodzy, ale aż ręce go świerzbiły, aby mu znowu dołożyć.

— Oddasz mu wszystko z nawiązką. Czekamy na ciebie jutro u ojca Jose. I nie próbuj się wymigać. Znajdę cię, choćby na dnie piekła. A teraz zabieraj swój zadek, bo nie ręczę za siebie.

Kiedy Daniel wsiadł do samochodu, był już opanowany, nawet się uśmiechał. Marcos z podziwem patrzył na ojca.

— Nigdy nie chciałbym mieć w tobie wroga, tato — powiedział Marcos i usiadł obok niego.

— Najchętniej przyłożyłbym temu cwaniakowi od siedmiu boleści, ale musiałem zachować go w całości, aby był w stanie pomóc nam odzyskać dziewczyny. Jeszcze mu pokaże, gdzie raki zimują, tyle że po fakcie.

Ruszyli do hotelu w całkowitym milczeniu, Daniel miał cichą nadzieję, że dość dostatecznie Gomez wystraszył się jego pogróżek.

20

Marcos nie wrócił do swojego domu, spał kolejny dzień w pokoju hotelowym razem z Mironem. Miją zajęła się niezastąpiona pani Zofia. Daniel nie mógł spać. Wziął letni prysznic i w szlafroku usiadł na tarasie przy swojej sypialni ze szklanką koniaku. Rzadko pił alkohol o tak późnej porze, dziś chciał się rozluźnić, a przede wszystkim, stłumić w sobie złość, która w nim aż kipiała. Julia na próżno czekała na niego w sypialni. Słyszała kiedy mąż z synem wrócili od Gomeza. Doszła do wniosku, że musiało się stać coś bardzo złego, skoro Daniel sięgnął do barku po alkohol. Włożyła jedwabny szlafrok i usiadła w fotelu naprzeciw niego. Do świtu brakowało trzy godziny. Na zewnątrz było parno. Z sąsiednich kawiarni i restauracji dobiegały stłumione głosy, śmiech i muzyka.

— Dowiedziałeś się czegoś o dziewczętach? — zapytała cicho.

— Wyobraź sobie, że Gomez załatwił im pracę na plantacji pomarańczy. Zastanawiam się tylko, po co mu były potrzebne dowody osobiste dziewcząt i dlaczego nie chciał powiedzieć, gdzie pracują, tylko musiałem na niego naciskać? — zapytał na pozór spokojnie, choć w środku, nerwy miał napięte jak postronki.

— Mam nadzieję, że nic im się nie stało. To mądre i bystre dziewczyny. Obserwowałam maluchy i te starsze dzieciaki, jak cudownie opiekują się sobą. Dałyby w jakiś sposób znak, że dzieje się im krzywda. Nie martw się na zapas, kochanie.

— Lepiej byłoby dla tego drania, żeby się odnalazły, bo inaczej, nie ręczę za siebie.

Przez długą chwilę milczeli oboje. Daniel sączył drinka, Julia zastanawiała się nad losem dwóch dziewcząt, którymi najbardziej przejęła się Tonia, ich przyjaciółka z sierocińca.

— Dziwi mnie lekkomyślność ojca Jose. Dlaczego nie dociekał, co stało się z dziewczynami, po odejściu z ich domu. A co, jeśli Gomez wywiózł je poza granice miasta? A tobie powiedział tylko to, co chciałeś usłyszeć, aby się wymigać — zapytała nagle Julia, wyrywając go z zamyślenia.

— Też mi to przyszło na myśl — odparł zmęczonym głosem.

— A jeśli to przysłowiowy czubek góry lodowej, która grozi lawiną? Czy jesteś w stanie ją powstrzymać?

— Lepiej byłoby dla niego, aby ten przypadek okazał się jedynym, bo inaczej…

— Co zrobisz sam?

— Wiem, że w pojedynkę nic nie zdziałam.

— Myślę, że przypadek Hiacynty i Luz jest jego pierwszym ekscesem, bo w innym przypadku Tonia powiedziałaby nam coś więcej. Od razu przypadła mi do serca. Jest nie tylko piękną dziewczyną, inteligentną, ale i bardzo odważną. Nie dziwię się ojcu Jose, że jest zmartwiony jej odejściem. Dzieciaki ją ubóstwiają. Cieszy się wśród nich autorytetem.

— Tak. To prawda — przyznał Daniel, ziewając.

Julia zauważyła, że mąż nie wypił do końca koniaku, postawił kieliszek na parapecie okna i ociężale podniósł się z fotela. Poszła w jego ślady.

— Mam nadzieję, że jutrzejszy dzień będzie lepszy od dzisiejszego — pomyślała głośno, wchodząc za mężem do sypialni. — Nie myśl już o tym — poradziła mu, kiedy zauważyła, że Daniel jest nieobecny duchem.

— Zastanawiam się, co zrobi Gomez — westchnął, kładąc się przy jej boku. — Ma dwie opcje: przywieźć dziewczyny do domu albo uciec, zanim się do niego dobierzemy.

— Pojęcia nie mam. Wiem tylko, że ojciec Jose już dawno powinien pozbyć się Gomeza i na jego miejsce zatrudnić kogoś młodszego i bardziej odpowiedzialnego.

— Masz rację. Sam przyznał, że powinien odejść już na emeryturę.

— Dobrze, że siostra Matylda zjawiła się w samą porę, a siostra Barbara ma ją wspomagać. Będzie ojcu znacznie łatwiej.

— Siostra Matylda jest przebojową kobietą, ale to nie wystarczy. Tam powinien być zatrudniony ktoś, kto będzie miał pieczę nad całym domem i czuwał nad bezpieczeństwem ich wszystkich, włącznie z ojcem Jose. I chyba mam kogoś z takimi predyspozycjami.

Julia spojrzała na męża zaciekawionym wzrokiem.

— Ciągle mnie czymś zaskakujesz.

— Mam wielu przyjaciół i to w różnych kręgach, tyle że rzadko się spotykamy.

— Może i dobrze. Bo coś mi się widzi, że najczęściej się widujecie na tego typu akcjach. Sprzątacie brudy po innych, jak się to powszechnie mówi. Mam rację?

Teraz Daniel obrzucił żonę przeciągłym spojrzeniem, które z każdą chwilą przemieniało się w bardziej drapieżne. Julia w lot chwyciła ich przesłanie, roześmiała się cicho i wtuliła się w jego muskularne ramiona, które objęły ją zaborczym gestem.

x

Zbliżało się południe. Czekali na Gomeza w gabinecie ojca Jose już od dwóch godzin. Przywiezioną dokumentację złożyli w archiwum. Swoje dokumenty Marcos zabrał do swojego domu i schował je w bezpiecznym miejscu, aby nie zginęły. Ojciec Jose nie ukrywał zadowolenia z przedsiębiorczości Daniela, choć nie chciał słuchać, jakiego użyli sposobu, aby je zdobyć. Podziękował mu wiele razy. Tego dnia Daniel był wcieleniem spokoju i cierpliwości. Tylko Julia widziała, jak zaciskał szczęki i prawie się nie odzywał. Miron z Marcosem siedzieli przed budynkiem i patrzyli na Tonię, która bawiła się z dziećmi na placu zabaw. Na dworze była piękna pogoda i nie mogła ich utrzymać w pokojach. Były za głośne. Bawiąc się, dały upust swojej energii, która ich rozsadzała. Nie wolno było im tylko przekraczać ogrodzenia.

— Pewnie nie tego się spodziewaliście? — zapytał ojciec Jose, patrząc na nich dwoje, a widząc ich niepewne i zawiedzione miny, dodał wyjaśniająco:

— O tej porze zwiedzalibyście nasze piękne miasto, zamiast tego zajęliście się szukaniem moich owieczek.

— Zwiedzanie Barcelony odłożyliśmy na kiedy indziej, nie ucieknie. Kiedy następnym razem przyjedziemy, postaramy się poznać nie tylko waszą stolicę, ale inne miasta. Przyjechaliśmy na kilka dni, poznać dziadków Mirona, a odnaleźliśmy jego brata, a mojego syna. Nic nie jest takie, jak zaplanowaliśmy. Jednak nie jesteśmy rozczarowani, bo otrzymaliśmy więcej, niż oczekiwaliśmy, ojcze.

— Sami widzicie, że niezbadane są wyroki boskie. Bóg celowo postawił na waszej drodze ludzi z problemami. Inni ominęliby ich szerokim łukiem, wy wyciągnęliście do nich pomocną dłoń. Może w ten sposób za otrzymane dobro, odpłacacie się dobrem, choć nie jesteście tego świadomi?

— Tylko, czy z dobrym skutkiem? Sprawa z Hiacyntą i Luz nie jest do końca zakończona.

— Pan Bóg wszystkie dzieci ma pod swoją opieką i nigdy ich nie opuszcza w potrzebie.

— Oby ojciec miał rację. Choć uważam, że wiara niekiedy nam nie wystarcza — odparł sceptycznie Daniel.

— Czasem tylko ona nam pozostaje, synu — odparł duchowny spokojnie.

Julia nie włączała się do rozmowy ze względu na nieznajomość języka hiszpańskiego, ale po gestach i wymawianych imionach, domyśliła się, o kim rozmawiali.

— Wiem, ale to czekanie doprowadza człowieka do szewskiej pasji. Nie jestem przyzwyczajony do bezczynności.

— Ja także nie spałem. Spędziłem całą noc na modlitwie w intencji ich odnalezienia.

— Oby tak było. Bo inaczej nie chciałbym być w skórze tego łotra.

Zza otwartego okna doszedł ich warkot samochodu, a potem trzepnięcie drzwiami. Do tego hałasu dołączyły się też głośne śmiechy dzieci. Ojciec Jose wstał zza biurka i podszedł do okna. W tym samym momencie zobaczył wysiadające z samochodu dwie młode kobiety a za nimi Gomeza. Na ich widok Tonia wraz z gromadką dzieciaków obstąpiły je i jedno przez drugie krzyczały, głośno witając.

— Ojcze Jose, ojcze Jose! Hiacynta i Luz do nas wróciły! — krzyczały radośnie, jedno przez drugie.

— A nie mówiłem, że lada moment przyjadą, tylko należało się uzbroić w cierpliwość — powiedział ojciec Jose i w pośpiechu wybiegł, przywitać długo oczekiwane dziewczęta.

Daniel z Julią również podeszli do okna. Widok rozentuzjazmowanych dzieciaków ich wzruszył, przybyłe dziewczęta także. Obejmowały swoje przybrane rodzeństwo i całowały je na przemian, okazując głośno swoje przywiązanie.

— Jak miło was znowu widzieć — powiedziała jedna z dziewcząt.

— Już myślałyśmy, że zapomniałyście o nas — dodała druga.

— Dużo pracowałyśmy, nie miałyśmy czasu, ale teraz już zostaniemy z wami — odparła Hiacynta poważnym głosem.

— To dobrze, bo Tonia chce nas opuścić — pożaliła się jedna z młodszych dziewczynek.

— To prawda, Toniu? — zapytała Hiacynta.

— Tak, to prawda. A teraz uspokójcie się wszyscy! — zarządziła stanowczym głosem Tonia. — Przywitałyście się, a teraz zmykajcie do pokoju zabaw, ale to już! Ojciec Jose i nasi goście, również chcą się z nimi przywitać.

Dzieciaki z cichym pomrukiem niezadowolenia ruszyły gęsiego do domu, co rusz oglądały się za siebie, chcąc się upewnić, że wszyscy podążają za nimi. Daniel podszedł do samochodu, w którym siedział Gomez.

— Ty nie wysiadasz? — zapytał na pozór obojętnie.

— Zrobiłem, co mi kazałeś. Przywiozłem dziewczęta. Co jeszcze chcesz?

— Wszystko w porządku? Mam nadzieję, że dziewczęta są całe i zdrowe, na jakie wyglądają.

— Są nietknięte, jeśli o to ci chodzi.

— To dlaczego mam wrażenie, że trzęsiesz się ze strachu? — Daniel patrzył na mężczyznę uważnym spojrzeniem.

— Nie chciałbym znowu poczuć twojej ręki na swoim karku. Do dzisiaj mam kłopoty ze schylaniem.

— Przez twoją głupią upartość. Trzeba było od razu powiedzieć, co zrobiłeś z dziewczętami, byłoby po kłopocie. Ale ty wolałeś iść w zaparte, to ci się dostało. Porozmawiajmy otwarcie. Co chcesz mi jeszcze powiedzieć? Przecież czuję przez skórę, że leży ci coś na sercu, więc powiedz, zanim stąd na dobre wyjedziemy — zaproponował Daniel, śledząc jego ruchy.

Mężczyzna pokręcił głową ze zdziwieniem.

— Jak się tego domyśliłeś?

— Widzę to po twoim przenikliwym spojrzeniu. Gdy spotkaliśmy się po raz pierwszy, w twoich oczach był strach, teraz widzę, jakbyś chciał wyczytać z moich oczu coś więcej, niż widzisz. Co chcesz wiedzieć?

— Czym naraziłeś się Skorpionowi?

— Kim jest Skorpion?

— Nigdy go nie widziałem, nikt go nie zna. Zarządza większością domów publicznych i nieruchomościami w Barcelonie, w Madrycie i sam Bóg wie, gdzie jeszcze. Wysługuje się swoimi ludźmi, wszędzie ma swoje wtyki w każdej branży.

— Skąd o tym wiesz?

— Wszyscy to wiedzą i cholernie się go boją. Nikt z nim nie śmie zadzierać.

— Skąd wiesz, że mu się naraziłem?

— Dowiedziałem się całkiem przypadkowo, gdy dwaj faceci siedzieli w knajpie przy winie i rozmawiali. Wypili już pewnie parę szklaneczek, bo dosyć głośno o tobie rozmawiali i wcale się z tym nie kryli.

— Skąd wiesz, że to właśnie o mnie była mowa?

— W całym mieście już wszyscy wiedzą, że odnalazłeś drugiego syna. A poza tym, twoje nazwisko brzmi obco.

— Przed nikim nie ukrywałem tego faktu, ale i głośno się nie chwaliłem. Dlaczego miałoby to kogoś interesować? To sprawa rodzinna.

— Szkoda, że umarli nie mogą mówić. Dowiedziałbyś się wtedy o wiele więcej. Lepiej uważaj na siebie. Masz w Skorpionie zaciekłego wroga.

— Puste gadanie pijaków.

— Powiedziałem, co usłyszałem. Zrób z tym, co chcesz. Odjeżdżam. Chyba słyszałeś już, że nie wolno mi przekraczać progu tego domu?

— Coś tam słyszałem.

— Żegnaj, amigo! — Mężczyzna nacisnął pedał gazu i ruszył przed siebie z piskiem opon.

Kiedy Daniel wszedł do gabinetu ojca Jose, wszyscy odwrócili się w jego stronę.

— Usiądź Danielu i posłuchaj, co mają do powiedzenia Hiacynta i Luz. — Ojciec Jose wskazał mu krzesło i spojrzał zachęcająco na dziewczyny.

— Powtórzcie wszystko od początku — ponaglił ich kiwnięciem głowy.

Dziewczęta spojrzały na Daniela pytająco.

— Kim pan jest? — zapytała Hiacynta, bardziej śmiała.

Widać było różnicę wieku pomiędzy dziewczętami. Hiacynta miała ponad dwadzieścia lat, a Luz, ledwie przekroczyła osiemnaście. Obie były niezbyt wysokie, smukłej budowy ciała. Długie włosy miały zaplecione w dwa warkocze, które zwisały im na plecy. Ubrane były w letnie, bawełniane sukienki do kolan, które były tak sprane, że nie wiadomo, jakiego były koloru. Na nogach miały bawełniane skarpetki do kostek i tenisówki. Wyglądały jak siostry zakonne na przepustce, które przyjechały przed ślubami w odwiedziny do domu. Choć były skromnie ubrane, oczy lśniły żywą inteligencją i błyskotliwością umysłu. Pogoda ducha nie schodziła z ich uśmiechniętych, ślicznych twarzy.

— Jestem ojcem biologicznym Marcosa — odparł Daniel z dumą, przesyłając synowi ciepłe spojrzenie.

Pierwsza zaczęła mówić Hiacynta.

— Miło pana poznać, was także… — uśmiechnęła się życzliwie i zaczęła opowiadać:

— Na początku, kiedy zjawiliśmy się w domu letniskowym Gomeza, zajął się nami niejaki Jacinto. Nauczył nas sprzątania, gotowania, jakbyśmy tego nie umiały. Mówił, że przysposabia nas do większej i bardziej odpowiedzialnej pracy. Gdy pytaliśmy, co to za praca, zbywał nas tylko uśmiechami i wzruszeniem ramion. Pracowaliśmy u niego przez cały rok bez szemrania, nasza praca miała być na pokrycie mieszkania i jedzenia. Gdy zbliżał się okres zbierania pomarańczy, chodziliśmy do sadu albo do pielenia warzyw.

— Płacił wam za to? — zapytał Daniel.

— Ależ skądże! Byliśmy jakby na stażu. Uczyłyśmy się dopiero.

— Sprzątania? Chyba tak prostej czynności już nauczyłyście się w waszym domu?

— Oczywiście. To samo mu mówiłyśmy. Ale on upierał się, że jeszcze wiele musimy się nauczyć. Pod koniec tego miesiąca mieliśmy trafić do domu ważnego przedsiębiorcy. Ale któregoś dnia Gomez przyjechał do domu wściekły i powiedział, abyśmy się spakowały bo odsyła nas do domu ojca Jose, bo bardzo nas tu potrzebuje. No to jesteśmy.

— I żadna z was nie próbowała stamtąd uciec? — Daniel spojrzał najpierw na starszą, nieco pewniejszą siebie Hiacyntę, a potem zmroził spojrzeniem młodszą.

— Miałyśmy związane ręce, bo zabrał nasze dokumenty, nawet z telefonu stacjonarnego nie mogłyśmy korzystać — odparła Hiacynta.

— Można powiedzieć, że przetrzymywał was tam wbrew waszej woli?

— Powiedział, że gdy znajdziemy się w nowym domu, będą nam płacić i to dużo — odezwała się do tej pory milcząca Luz.

— A czym miałybyście się tam zajmować?

— Obsługiwać zaproszonych gości, jakieś szychy to miały być, osoby wysoko postawione.

— Na czym miała polegać ta obsługa? — dopytywał Daniel.

— Pojęcia nie mamy — odparły prawie równocześnie.

— Chyba macie dużo szczęścia, że nie trafiłyście do tamtego domu. — Ojciec Jose pokiwał znacząco głową.

— Ten nowy dom z pewnością nie byłby taki dobry, jak wam obiecywał Gomez — dodał Daniel.

Dziewczęta patrzyły na niego zupełnie nieświadome, co konkretnie miał na myśli.

— Myślę, że powinny wiedzieć, co by ich spotkało w tamtym domu — odezwała się Julia, patrząc na młode i ładne dziewczęta, ale jeszcze nieświadome do końca złych intencji ich patrona.

— Jestem pewien, że spotkałoby was tam wielkie nieszczęście, z którego być może, nigdy byście się nie podniosły — powiedział stanowczym głosem ojciec Jose.

Dziewczyny spojrzały najpierw na siebie, a potem na każdego z nich z osobna. I w tym momencie pojęły, co ojciec miał na myśli. Ich twarze nabrały niezdrowych rumieńców. Pochyliły głowy i umilkły zawstydzone.

— Nigdy nie dawał nam do zrozumienia, że jesteśmy gorsze od innych kobiet tam pracujących — powiedziała po dłuższej chwili milczenia Luz.

— Bo nie jesteście — odparł ojciec Jose. — I nikt nie ma prawa sądzić o was inaczej. A teraz powiedzcie, co chciałybyście teraz robić, skoro sprzed nosa uciekła wam taka intratna posadka? — zapytał z lekką ironią.

Dziewczyny długo się zastanawiały, aż w końcu młodsza Luz odezwała się pierwsza:

— Ojcze, ja najchętniej zostałabym w naszym domu i zajęła się młodszymi dzieciakami.

— Bardzo dobry pomysł. A ty, Hiacynto? Czym chciałabyś się zająć?

— Przed wyjazdem chciałam pójść do pracy i zarobić na swoje utrzymanie, z czasem wyjść za mąż, mieć dzieci, ale teraz… sama nie wiem.

— A może podjęłabyś naukę w jakiejś szkole? W jakim charakterze chciałabyś pracować?

— Lubię przebywać wśród ludzi. Do tej pory brakowało mi ich rozmów, śmiechów, żartów. Ale tak naprawdę, chciałabym opiekować się chorymi zwierzętami. Kiedy byłam małą dziewczynką, marzyłam, aby zostać weterynarzem.

— Wszystko jeszcze przed tobą. Znam pewnego weterynarza. Ma swoją stadninę koni. Mogłabyś w dzień uczęszczać na zajęcia, a potem sprzątaniem stajni, a po jakimś czasie, kiedy nabierzesz wprawy i umiejętności, jego końmi. Co ty na to?

Hiacynta zrobiła wielkie oczy, jakby ojcu Jose wyrosły dwie głowy.

— Naprawdę? Mógłby ojciec z nim porozmawiać?

— Oczywiście, dziecko. Myślę, że się zgodzi. Najpierw jednak musimy znaleźć szkołę, w której złożysz odpowiednie dokumenty. Dopiero potem porozmawiamy z właścicielem stadniny.

— Jestem na: tak! — odparła Hiacynta z entuzjazmem w głosie.

— To dobrze, bo ja też — odparł ojciec Jose ze śmiechem.

— A ty dziecko… — zwrócił się do Toni, która przez cały czas siedziała przy drzwiach i milczała, pogrążona w swoich myślach. — Czym chciałabyś w przyszłości się zajmować?

Tonia podniosła się z krzesła i lekko rozkojarzona spojrzała na ojca.

— Ja? — zapytała zaskoczona.

— Tak, ty córko. Kim chciałabyś w przyszłości zostać?

— Kiedyś myślałam o pielęgniarstwie. Chciałabym opiekować się chorymi ludźmi.

Ojciec Jose podrapał się po głowie, przez chwilę zastanawiał się nad czymś głęboko.

— W takim razie i ciebie poślemy do szkoły. Zdążysz jeszcze zwiedzić świat, jak wcześniej zamierzałaś to zrobić — zdecydował wspaniałomyślnie.

Marcos lekko zawiedziony spojrzał na dziewczynę, która nadal błądziła gdzieś myślami.

— Będzie miał ojciec pieniądze na czesne dla nich? — zapytał Daniel.

— Coś wymyślę — odparł staruszek z uśmiechem. — A teraz dziewczęta, wróćcie do swoich pokoi, czekają już na was gotowe. Chciałbym jeszcze porozmawiać z moimi gośćmi.

Hiacynta, Luz wraz z Tonią podniosły się z krzeseł i na pożegnanie skinęły im głowami.

— Dziękujemy, ojcze Jose. — Hiacynta i Luz dygnęły w podziękowaniu.

— To nie mnie dziękujcie, ale panu Danielowi, który wyrwał was z łap Gomeza i Toni, waszej siostrze, która o was się upomniała. Gdyby nie ona… Nie chcę nawet myśleć, czym by się to mogło dla was skończyć… — westchnął staruszek.

— Dziękujemy, panie Danielu — powiedziały równocześnie dziewczęta.

Daniel nie oczekiwał podziękowań. Nurtowały go słowa Gomeza. Wstał ze swojego krzesła i podszedł do dziewczyn, które zamierzały opuścić gabinet.

— Przepraszam, chciałbym was o coś zapytać. Czy zauważyłyście coś podejrzanego w ich domu? A może jakieś nieprzyjemne typy kręciły się w pobliżu plantacji?

Dziewczęta przez chwilę się zastanawiały.

— Nie wiem, czy to istotne, ale często ktoś do niego wydzwaniał, ale nie mamy pojęcia, kto to był. Przychodził do niego mężczyzna, wyglądał groźnie, któregoś dnia wręczył Gomezowi plik pieniędzy, ale ten ich nie przyjął. Zbieraliśmy wtedy owoce w sadzie, patrzył na nas tak jakoś dziwnie, aż ciarki po mnie przeszły, a Luz prawie się rozpłakała.

— Nie pytałyście Gomeza, kim był ten człowiek?

— Nie chciałyśmy go drażnić. O byle co denerwował się i przeklinał. Wolałyśmy milczeć i schodzić mu z drogi.

— Dziękuję. Możecie odejść. — Daniel ponownie usiadł przed biurkiem ojca Jose.

— Widzę, że coś cię niepokoi, synu.

— Zanim weszliśmy do domu, przez chwilę uciąłem sobie pogawędkę z Gomezem.

— No i?

— Powiedział mi, że mam tu wroga, niejakiego: Skorpiona. Ale jaki miał cel, aby mi to wyznać? Dałem mu przecież niezły wycisk, bo nie chciał zdradzić, gdzie przebywają dziewczęta.

— Myślę, że to był blef z jego strony, tato — odezwał się Marcos. — Chciał cię tylko nastraszyć. Nie daj się nabrać na jego tani chwyt.

— Myślę, że nie możesz jednak zignorować jego ostrzeżenia. Lepiej być ostrożnym. Masz w nim wroga, bo pokazałeś, że się go nie boisz i jesteś od niego o wiele silniejszy. Tacy łatwo nie odpuszczają — ostrzegł go ojciec Jose. — Nie wiadomo, kiedy mogą cię zaatakować albo twoją rodzinę.

— A ty, Mironie? Co o tym sądzisz?

— Myślę, tato, że nadszedł czas, aby opuścić Hiszpanię. Marcosie, możesz jechać z nami. Będziesz z nami bezpieczniejszy. Wrócimy z tobą na zbiór pomarańczy.

— A ty, Julio? Co powiesz? — zwrócił się do milczącej żony.

— Mam dziwne przeświadczenie, że musimy zmierzyć się z tym czymś. Od dłuższego czasu odczuwam niepokój i nie jest to związane z moim samopoczuciem, bo jestem w odmiennym stanie. To coś więcej. Mówiłam ci o tym już wcześniej, Danielu. Moje przeczucie nigdy mnie nie myli. Choć nie mam pojęcia, co to może być. Zgadzam się z ojcem Jose, że należy zachować najwyższą ostrożność. Nasz nieprzyjaciel spodziewa się, że zostaniemy w Hiszpanii przez jakiś czas. Ale gdyby Marcos się sprężył i zamknął wszystkie swoje sprawy, moglibyśmy wyjechać już jutro rano. Co wy na to, panowie?

— Właściwie nic nie stoi ku temu na przeszkodzie. Prawdę mówiąc, chciałbym jak najprędzej zobaczyć, kto obserwuje nasz dom. Może zaskoczylibyśmy go? Kto wie? Więc, co robimy?

— Oczywiście o naszym wyjeździe nie wolno nikomu wspominać — zwrócił się Marcos do ojca Jose.

— Oczywiście. Zresztą nawet nie znam waszego adresu zamieszkania.

— To dobrze. Teraz musimy z ojcem się pożegnać. Dziękujemy za wszystko. Tę noc spędzimy w domu Marcosa. Wymeldujemy się z hotelu pod pretekstem, że zamieszkamy u syna. Jutro odwiedzimy bank i biuro ubezpieczeniowe i zlikwidujemy wszystkie pełnomocnictwa.

— To ja ci dziękuję, Danielu. Gdyby nie twoja interwencja, nadal miałbym Gomeza na karku. Od dzisiaj będę spał spokojnie. Moim zadaniem będzie szukać bogatych sponsorów na naukę dla moich wychowanków. Zrozumiałem, że dzisiejsza młodzież jest bardziej inteligentna i wymagająca. Jedźcie, niech was Bóg prowadzi. Pomodlę się o wasz bezpieczny lot do domu — mówiąc to, pobłogosławił ich, czyniąc znak krzyża na każdym z osobna.

21

Wyjechali z domu Marcosa wczesnym rankiem. Mija została z panią Zofią. Wymeldowali się z hotelu, załatwili w urzędzie miasta i biurze ubezpieczeniowym wszystkie potrzebne formalności związane z wyjazdem Marcosa do Polski. Pogoda była piękna, aż żal było zostawiać piękne, kolorowe krajobrazy i śpiewające fontanny. Gdyby nie złowieszcze słowa Gomeza o niejakim Skorpionie, wracaliby do domu w optymistycznych nastrojach. Daniel był odpowiedzialny teraz za całą rodzinę, która mu się powiększyła. I to brzemię odpowiedzialności jeszcze bardziej mu ciążyło, niczym miecz Damoklesa, tym bardziej, że nie znał wroga, ani jego zamiarów.

— Jak się czujesz, kochanie? — zapytała Julia Daniela, który ze stoickim spokojem, spoglądał na malowniczy krajobraz Katalonii.

— To ja powinienem cię zapytać o zdrowie, najdroższa. Tyle przecież przeszłaś. — Daniel ujął rękę Julii i pocałował ją z czułością.

— Gdyby nie afera z Gomezem, wracalibyśmy w przyjemniejszych nastrojach — westchnęła.

— O tym samym pomyślałem. Po jaką cholerę wspomniał mi o jakimś Skorpionie? Teraz będę się zamartwiał przez całą drogę do domu.

— Nie myśl teraz o nim. Pomyśl o Marcosie. Miron nie odstępuje go na krok. Zastanawiałeś się już, który pokój dla niego przeznaczysz?

Daniel na chwilę się zamyślił, mrużąc oczy. A potem roześmiał się z rozbawieniem.

— Co byś powiedziała, gdybyśmy to my przenieśli się na górę do pokoju Mirona i przerobili go na własną sypialnię? Kosztem holu zrobilibyśmy pokój dla maluszka? — zapytał.

Julia spojrzała na męża z pobłażaniem.

— Chyba nie mówisz tego poważnie? Przecież to jego jedyny pokój, który miał od dzieciństwa. Wprowadzilibyśmy chaos w jego poukładane życie. Wiesz, jak nie znosi wszelkich zmian. Nie, nie zgadzam się, nawet mu tego nie proponuj — naskoczyła na niego Julia.

— Pozostaje pokój Marii. Odnowimy go, umeblujemy, aby przypominał bardziej męski. Może Marcos będzie miał własne pomysły, gdy obejrzy cały dom — zasugerował po chwili namysłu.

— Masz rację. A co myślisz o naszym domku?

— Dla nas?

— Owszem. Co o tym sądzisz?

— Myślę, że jesteś niepoprawną romantyczką.

— Nawet nie będę zaprzeczała. No i co sądzisz o tym pomyśle? Trzeba byłoby tylko uzupełnić drugi pokój w meble: w łoże, szafę, jakiś stolik, lampy, dywanik… Byłaby wspaniała sypialnia, w sam raz dla nas dwojga — mówiła z entuzjazmem zakochanej kobiety.

Daniel przez chwilę myślał, że Julia żartuje, ale ona coraz gorliwiej przekonywała go do swojego pomysłu. Do wystroju dodała kilim na ścianę po babci, który wisiałby nad ich łożem.

— Ty naprawdę mówisz poważnie?

— Jak najpoważniej. Kuchnia jest na tyle duża, że służyłaby jako kuchnia i jadalnia. Miron wreszcie usamodzielniłby się, a Marcos miałby okazję wykazać się swoimi umiejętnościami. Od czasu do czasu, spotykalibyśmy się w twoim domu na wspólnych śniadaniach, obiadach i kolacjach. Czasem ja bym się czymś popisała. Co ty na to?

— Nie jestem przekonany. To miał być tylko letniak, w którym moglibyśmy, ja albo ty, wziąć prysznic i ewentualnie odpocząć po pracy w ogrodzie. Ale mieszkać w nim na stałe, nie wyobrażam sobie. Z wiekiem stałem się chyba zbyt wymagający.

Julia roześmiała się cicho, nie chcąc zwracać na siebie uwagę pasażerów siedzących obok nich. Z trudnością powstrzymała się od wybuchu, choć przychodziło jej to z trudnością, gdy ukradkiem zerkała na minę męża.

— No, już dobrze, żartowałam. Ale przyznaj się, że przez chwilę wziąłeś to pod uwagę?

Daniel spojrzał na żonę z pobłażliwą wyrozumiałością.

— Gdybyś nie była taka poważna, może i bym wziął. Ale za wszelką cenę, starałaś się zachować powagę i nie patrzyłaś mi w oczy. To cię zdradziło, moja droga żono.

— A już myślałam, że cię nabiorę i odwrócę uwagę od tego, jak mu tam: Skorpiona?

— Dziękuję, skarbie. Faktycznie przez chwilę nie myślałem o żadnym z nich, ani o Gomezie, ani o tym Skorpionie.

— Właśnie o to mi chodziło. Przynajmniej na chwilę odwróciłam twoje zainteresowanie o tym wstrętnym typie. A teraz odpocznijmy. Mamy godzinę i dziesięć minut… — mówiąc to, zerknęła na zegarek, a po chwili spała jak suseł.

x

Dochodziła godzina piętnasta, kiedy Daniel zatrzymał samochód pod bramą swojej posesji. Nacisnął przycisk pilota i kiedy brama otworzyła się do połowy, wjechał w aleję, która prowadziła prosto do garażu.

— Witaj w domu, Marcosie! — Ojciec pierwszy wyszedł z samochodu, otworzył przed Julią drzwi, podając jej rękę.

Za nimi wyszli Marcos z Mironem.

— Mówiłeś, że wasz dom jest niewielki, a to piękna willa! — zdziwił się Marcos, rozglądając wokoło z niekłamanym podziwem.

— Dziękuję. Wejdźmy do domu. Będziesz miał jeszcze okazję do zwiedzenia posiadłości, która wcale nie jest taka wielka. To ten ogród piętrowy sprawia ogromne wrażenie i daje wizualne powiększenie, niż jest w istocie.

— Jest piękny — powiedział z zachwytem Marcos, patrząc na krzewy pięknie rozwiniętych róż, które roztaczały wokoło piękne zapachy, a nad nimi latały pszczoły.

— To była pasja Marii, a obecnie Julii.

— Ja tylko jej pomagałam. Moją pasją jesteś ty, kochany, a nie róże — dodała ciszej.

— Pochlebiasz mi, moja kochana…

— Mówię prawdę.

Kiedy oni się przekomarzali, Miron z Marcosem weszli do salonu. Położyli wypchane nesesery na podłodze i usiedli na otomanie.

— Jesteście głodni czy tylko zmęczeni, jak ja? — zapytała ich Julia, widząc ich znużone miny.

— Napiłbym się czegoś zimnego. Co macie? — zapytał Marcos.

— Chodź, zobaczymy co jest w lodówce — zaproponował Miron, podnosząc się z otomany. Chwilę poczekał, aż brat wstanie i pójdzie za nim do kuchni.

— Widzę, że Michał dobrze zaopatrzył lodówkę. Jest coca-cola, sok pomidorowy, pomarańczowy, woda mineralna niegazowana i gazowana. Na co masz ochotę?

— Weź wodę mineralną i zaprowadź mnie do swojego pokoju. Chciałbym wziąć prysznic, a potem możesz pokazać mi cały dom.

— W porządku. Weź swój neseser, ja wezmę pozostały bagaż.

Kiedy Marcos z Mironem wyszli z salonu, Julia położyła się na kanapie i odetchnęła z ulgą.

— Nie ma jak w domu. Prawda, kochanie? — zapytała, wygodnie kładąc nogi na boku kanapy.

— Odpocznij, ja tymczasem przedzwonię do szefa. Jestem winny mu wyjaśnienie. Prosiłem o trzy dni wolnego, a w końcu mój urlop przeciągnął się do pięciu. Potem chciałbym skontaktować się z twoim bratem. Musimy porozmawiać o tym natręcie, który kręcił się wokół naszego domu. Jestem ciekawy, czy Michał cokolwiek zauważył?

— Nie martw się. Szef na pewno cię zrozumie. Okoliczności z odnalezieniem Marcosa będą twoim usprawiedliwieniem. Byłby głupcem, gdyby tego nie rozumiał. Obudź mnie, gdy przyjdzie Michał. Stęskniłam się za nim. A potem przygotuję coś do jedzenia.

— Wyjdę na taras, nie będę ci przeszkadzał. Odpocznij sobie.

Julia położyła się wygodnie na boku i zasnęła. W tym samym czasie Marcos stał w otwartym oknie w pokoju Mirona i spoglądał na ogród, który o tej porze roku był najpiękniejszy, bo kwitły w nim wszystkie kwiaty w przeróżnych barwach.

— Muszę przyznać, że twoja matka musiała być niezwykłą kobietą — powiedział Marcos, z podziwem, wpatrując się w cuda natury, które same w sobie były piękne, ale potrzebowały wrażliwej ręki i ciągłego prowadzenia przez okres ich krótkiej egzystencji.

— Moja matka — mówiąc to, Miron zawahał się przez chwilę. — Maria, była wspaniałą kobietą. Z wykształcenia była psychologiem lecz z zamiłowania była projektantką ogrodów. Co prawda ukończyła tylko kurs architekta krajobrazu, ale jak widać ze znakomitym skutkiem. Miała wyczucie i dobry smak oraz dobrą rękę. Nie było takiej rośliny, która by się jej nie przyjęła. Traktowała swoje hobby bardzo poważnie — powiedział z dumą, patrząc na ogród.

— Tak, to widać w każdej roślinie, która znalazła tu swoje miejsce, że sadziła ją kochająca osoba.

— Matka sprowadzała niektóre egzemplarze kwiatów z zagranicy. Wykorzystywała nawet do tego celu swoje koleżanki, które w tym czasie przebywały na urlopie we Włoszech albo ojca, który często wyjeżdżał służbowo do Hiszpanii. Przemycali jej różne krzewinki, nasiona kwiatów, sadzonki drzew. Nie sposób było jej odmówić. Zarażała swoją pasją innych. Po jakimś czasie zapraszała do siebie koleżanki i z dumą pokazywała, co z nich wyrosło.

— Miała powód do dumy. Ogród jest przepiękny. Gdy patrzę na niego, odnoszę wrażenie jakbym był w innej epoce. Trudno uwierzyć, że za bramą jest osiedlowe blokowisko. Taki mały raj dla oczu.

— Masz rację. Ale dość tej fascynacji. Będziesz miał jeszcze niejedną okazję, aby zwiedzić nasz ogród. Jesteś pewnie zmęczony. Weź prysznic, ja skorzystam z łazienki na parterze.

— Bardzo chętnie, a potem się zdrzemnę. Lot samolotem był dla mnie niemałym wyczynem.

— To był twój pierwszy raz?

— Tak. Śmieszne. Prawda? — Marcos uśmiechnął się pod nosem z lekką ironią.

— Dlaczego? Zawsze musi być ten pierwszy raz.

— Prawdę mówiąc, nigdy nie miałem ochoty ruszać się ze swojego domu.

— Wcale ci się nie dziwię. Barcelona jest piękną metropolią. Gdzie miałbyś szukać wrażeń, skoro Katalonia jest tak cudowna. Masz swój dom, pracę, którą lubisz, przyjaciół, którzy cię cenią i grono podopiecznych, którzy cię ubóstwiają, włącznie z ojcem Jose.

— Masz rację. Ale choć mam wielu przyjaciół, brakowało mi prawdziwej rodziny, ojca, matki, brata…

— Wybacz. Nie chciałem być niegrzeczny. W pełni cię rozumiem.

— Nie szkodzi. Zawsze miałem świadomość, że moje życie się odmieni, więc czekałem na cud i się doczekałem.

— Dobrze się stało, że chciałem poznać swoje korzenie. Gdyby nie to, nigdy byśmy się nie spotkali, Marcosie.

Ich spojrzenia na chwilę się spotkały. Nie potrzebne były im teraz słowa. Wiedzieli, że to, co ich spotkało, zakrawało na cud i to wcale niemały.

— No, stary, z tego powodu musimy urządzić przyjęcie. Poznasz Michała, brata Julii. Pewnie przyjdzie ze swoją dziewczyną, która śpiewa w zespole. Poznali się na uczelni, gdzie studiowała również Jula. Hanka, to nawet fajna i zabawna dziewczyna. Będzie wesoło.

— Jakoś nie pociągają mnie inne dziewczyny.

— Wiem, zauważyłem. Podoba ci się szczególnie jedna. Tonia. Chyba się nie mylę?

— Prawdę powiedziawszy, do tej pory nie miałem zbytnio czasu, na umawianie się z dziewczynami. A Tonia jest prawie dzieckiem.

— Poczekaj, aż dojrzeje, wtedy będzie wiedziała, czego chce.

— Najpierw niech zdobędzie zawód, o którym tak bardzo marzy.

Miron zmierzył brata taksującym spojrzeniem.

— Co tak patrzysz? — zdziwił się Marcos.

— Gdybym pobył jeszcze tydzień, niczym byśmy się nie różnili. Może tylko fryzurą. Dlatego muszę zaprowadzić cię do mojej fryzjerki — zaproponował Miron.

— Co jest z nimi nie tak?

— Teraz nosi się zupełnie krótkie. Zobaczysz, spodobają ci się. A teraz chodźmy pod prysznic, bo przegadamy obiad i nam się dostanie.

— Od ojca?

— Ależ skąd! Od Julii.

Marcos podniósł brwi w zdziwieniu i szeroko się uśmiechnął.

— Widzę, że ją naprawdę lubisz i liczysz się z nią.

— Owszem, nawet bardzo. Jest w porządku. Był czas, że i ja się w niej durzyłem, ale mi przeszło, gdy zrozumiałem, że nie mam u niej szansy.

— Mnie także się spodobała. Jest w porządku.

— Łazienka jest za tymi drzwiami. Ręczniki w szafce. Gdy się przebierzesz i nie będziesz zmęczony, zejdź na dół.

— Okay.

Marcos zniknął za drzwiami łazienki z torbą w ręce. Miron zbiegł ze schodów z naręczem bielizny na zmianę. Z salonu, ani z kuchni nie dochodził żaden odgłos. Zamknął się w łazience, wziął letni prysznic i, gdy tylko się przebrał, wyszedł na taras z butelką mrożonej coli. Na dworze był upał. Ogród sprawiał wrażenie ospałego, bo nie dochodziły z niego żadne odgłosy ptaków, nawet nie było słychać brzęczenia much i pszczół. Dokończył colę i wszedł do salonu, gdzie jeszcze przed godziną na kanapie leżała Julia. Widać przeniosła się do sypialni ojca i odreagowywała lot samolotem. Nie namyślając się dłużej, położył się na kanapie i po chwili spał jak suseł.

x

Dochodziło późne popołudnie, kiedy obudziły ją odgłosy z kuchni. Podniosła się z łóżka. Skorzystała z łazienki, umyła twarz i ręce, i ponownie wróciła do sypialni, w której znajdowała się ich wspólna garderoba. Założyła przewiewną sukienkę na ramiączkach i sandały i poszła do kuchni, w której urzędował Marcos.

— Co robisz? — zapytała Julia, siadając przy stole. Z podziwem patrzyła na młodego mężczyznę, który zachowywał się w kuchni bardzo swobodnie, jakby to było jego królestwo.

— Wyjąłem z zamrażarki kaczkę. Ryż powoli dochodzi. Znalazłem w puszce trochę suszonych owoców i przyprawy. Nafaszerują ją świeżymi jabłkami, suszonymi śliwkami i morelami.

— Przepraszam, to ja powinnam coś ugotować. Ale nie mogłam opanować snu. Ciągle bym tylko spała i spała — westchnęła.

— Jesteś w ciąży, to normalne. Odpoczywaj, potem nie będzie lekko. Dziecko daje się czasem we znaki.

— Skąd ty to wszystko wiesz, Marcosie?

— Moi koledzy, to świeżo upieczeni małżonkowie. Opowiadają w pracy, jak to jest z dzieciakami, które nie dają się im wyspać, bo właśnie wychodzą im ząbki. Gdybyś ich tylko zobaczyła, w jakim stanie przychodzą do pracy, sama byś im współczuła. Gdy tylko szef wyjeżdża po towar, można niejednego zobaczyć na zapleczu odsypiającego nockę.

— To żony nie zajmują się dziećmi?

— Dzieci wychowywane są przez obojga rodziców, ale wiesz jak to jest, każdy chce to zrobić jak najmniejszym kosztem drugiego.

— Skoro temat dzieci mamy za sobą, w czym mogę ci pomóc? — zapytała Julia z uśmiechem.

— Wstaw wodę na kompot. Zauważyłem, że został wam susz po świętach. Będzie pasował do nadziewanej kaczki.

— Okay. Nie widziałeś ojca? Miał przedzwonić tylko do firmy, a po nim ani śladu.

— Byłem pewny, że jest z tobą.

Julia z niepokojem wróciła do sypialni po swoją komórkę. Wystukała numer męża, ale włączyła się automatyczna sekretarka.

— Kochanie, gdzie jesteś? Zadzwoń.

Wybrała numer brata, ale Michał także nie odpowiadał.

— No i co? — zapytał Marcos na widok Julii, który ponownie usiadła za stołem z komórką w ręce. Była zdenerwowana.

— Daniel się nie zgłasza, Michał także. Nie wiem, co o tym myśleć.

— Poczekaj jeszcze chwilę.

Minęła godzina i żaden z nich się nie odezwał. W kuchni zjawił się wypoczęty i uśmiechnięty Miron.

— Co tu tak ładnie pachnie? — zapytał od drzwi.

— Wyobraź sobie, że gdy my spaliśmy, Marcos przyrządził nam obiad — wyjaśniła Julia.

— Nie jest jeszcze zupełnie gotowy.

— Ale wkrótce będzie. Martwię się tylko o Daniela i Michała. Obaj nie odbierają telefonu.

— To do nich niepodobne.

— No, właśnie.

Na chwilę zapadła cisza. Nagle oboje z przerażeniem spojrzeli na siebie i wykrzyknęli prawie równocześnie:

— Mars!

— Gdzie jest? Dopiero teraz do mnie dotarło, że nie było go za bramą, kiedy wjechaliśmy samochodem na posesję! — wykrzyknęła z przejęciem Julia. — Nie słyszałam jego głośnego powitania, jak ma to w swoim zwyczaju.

— Michał nie mógł go wziąć ani ojciec. Pies wychodzi poza dom tylko z nami — wyjaśnił Marcosowi, który zorientował się, że wystąpił problem nie tylko z ojcem.

Na chwilę oderwał się od kuchni i dosiadł się do nich.

— Ojciec chyba nie ma w zwyczaju wychodzić z domu bez pożegnania z tobą? — zapytał Julii, która z paniką po raz któryś z kolei wybierała numer Daniela i Michała.

— Zawsze, kiedy wychodził z domu, zostawiał wiadomość, dokąd idzie. Dzisiejsze zachowanie jest do niego niepodobne. Słuchajcie, pójdę do swojego domu i sprawdzę, co z Michałem. Marcos skończ obiad i poszukajcie z Mironem Marsa. Przy okazji daj mi swój numer komórki. Mirona mam. Kiedy czegoś się dowiem, odezwę się do was albo prześlę sms.

— Julia ma rację. Wyłącz gaz. Idziemy szukać Marsa. Zawsze było go pełno. Chyba że Michał wziął go ze sobą na spacer po osiedlu? Ale po miałby wyłączać komórkę, wiedząc, że dzisiaj przyjedziemy?

— Tak, masz rację. Zostańcie, postaram się szybko wrócić.

Julia, jak na skrzydłach pobiegła w stronę swojego podwórka. Nie zajęło jej to wiele czasu. Przed klatką spotkała sąsiada z parteru.

— Panie Nowakowski czy widział pan dzisiaj Michała?

Mężczyzna spojrzał na Julię z życzliwym uśmiechem, ale przecząco potrząsnął głową.

— Dzisiaj, na pewno nie — odparł pewnym głosem i ruszył w swoją stronę.

— Dziękuję — odparła i z niepokojem spojrzała w okna swojego mieszkania, które mimo panującego na dworze ciepła, były pozamykane. Prawie wbiegła po schodach z duszą na ramieniu. W domu panował zaduch. Nad zlewozmywakiem pełnym brudnych naczyń krążyło kilka much. Trochę ją to zdziwiło, bo Michał na ogół przestrzegał zasad higieny osobistej i porządku w domu. Otworzyła wszystkie okna na oścież i umyła naczynia. Podejrzliwie zajrzała do lodówki. Świeciła pustkami i niemiłym odorkiem, więc ją szybko zamknęła. Ponownie wybrała numer do brata. Był poza zasięgiem, odpowiadała automatyczna sekretarka. Postanowiła przedzwonić do Mirona.

— No i co? — zapytał bez ogródek.

— Nie zastałam go w domu. Nie zostawił żadnej kartki, wiadomości, sms, jakby się rozpłynął w powietrzu. W domu zastałam nieporządek, jakby go nie było przynajmniej przez kilka dni.

— Masz jakiś pomysł?

— Przejrzę jeszcze garderobę Michała. Może tam coś znajdę. Znaleźliście Marsa?

— Nie, jakby zapadł się pod ziemię.

— Sprawdziłeś skrzynkę na listy?

— Nie przyszło mi to nawet do głowy.

— Zaraz do was wracam. Nic tu po mnie.

— Uważaj na siebie — powiedział Miron.

Julię zaniepokoiły te słowa. Wszystkie doniczkowe kwiaty włożyła do miedniczki z wodą i postawiła ją na stole przy kuchennym oknie, by miały trochę światła. Rozszczelniła okna w kuchni i pokojach, aby był przewiew, zamknęła dom i ruszyła w stronę willi. Ani na chwilę nie opuszczało ją przygnębienie i pewność, że wydarzyło się coś, co miało związek z Marcosem, Mironem i Moniką, ich biologiczną matką. Przeszłość wracała do nich jak czarna zmora, której nie mogli się pozbyć.

22

W pobliżu domu Sartowiczów stał czarny, luksusowej marki samochód. Julia spojrzała w jego stronę, ale zaraz przyspieszyła kroku. W domu czekali na nią Marcos z Mironem. Zza ciemnej szyby auta poczuła na sobie wzrok, a po chwili dziwne mrowienie na całym ciele. Pędem pobiegła w stronę furtki, a potem najkrótszą alejką ogrodu.

— Co się stało? — zapytał z niepokojem Miron, który wyszedł jej naprzeciw.

— Przed domem stoi czarny samochód. Wygląda mi na najnowszy model Toyoty. Czułam przez skórę, że ci siedzący tam w środku nie mają dobrych zamiarów.

— Widziałaś kogoś?

— Nie, bo miał przyciemnione szyby, ale poczułam nieprzyjemny dreszcz. Prawie biegiem dotarłam do domu. Przeczucie? Być może się mylę, ale tak to odebrałam.

— Poskładajmy wszystkie informacje do kupy, drogą dedukcji, może do czegoś dojdziemy. Ojciec wyszedł, nie oznajmiając nam, że wyjeżdża, bo był pewny, że wkrótce wróci. Musiał ktoś do niego zadzwonić i po niego przyjechał, bo zostawił samochód — spróbował podsumować fakty Miron.

— Ale dokąd? — zapytał Marcos.

— Minęło już kilka godzin. Daniel, gdyby mógł, odezwałby się do nas. Musiało spotkać go coś nieoczekiwanego. Czuję przez skórę, że dzieje się z nim coś złego — dodała od siebie Julia.

— Czekanie nic nam nie da. Musimy go poszukać.

— Tylko gdzie? — zapytał Miron.

— No właśnie, gdzie? — powtórzył za nim Marcos.

Każde z nich zagłębiło się w swoich myślach.

x

W tym samym czasie Michał z Hanką siedzieli od kilku godzin w piwnicy pod kuchnią w domku na tyłach posiadłości. Byli zziębnięci i głodni.

— Może już odjechali? — zapytała po raz któryś zniecierpliwiona dziewczyna.

— Wypuszczę Marsa. Może nam pomoże. Musimy zaryzykować. Popatrz na niego. On też ma dosyć siedzenia w tej ziemiance.

Mars, jakby zrozumiał jego intencję, cicho zaskowyczał.

— Wypuszczę cię piesku. Mam nadzieję, że przyjechali nasi, jak obiecali i wszyscy wyjdziemy stąd cali i zdrowi. — Z determinacją otworzył klapę i z pomocą dziewczyny pomógł psu wejść na drewnianą drabinę. Kiedy wyszli za nim, Michał podszedł do okna, ale oprócz zielonego pnącza i krzewów, nie widzieli głównej alei ogrodu, w którym czaił się ich wróg. Postanowili zaryzykować i wyjść z domku, ale przedtem wypuścili Marsa, który rzucił się naprzód za swoją potrzebą, a potem zauważyli, że pobiegł przed front willi.

— Chyba nie tego się spodziewałaś? — zapytał cicho Michał, patrząc na dziewczynę, która zachowała rozsądek i zimną krew do końca.

— Przynajmniej nie daliśmy im się przyłapać. Miałeś dobry pomysł, aby wziąć ze sobą Marsa. Z nami był bezpieczny i nie zdradził, gdzie się ukryliśmy.

— A ty, że pomyślałaś o kanapkach i skrzynkach. Mieliśmy przynajmniej na czym siedzieć. Gdyby nie one, obydwoje nabawilibyśmy się hemoroidów.

Po krótkiej chwili usłyszeli głośne ujadanie Marsa. Był to wesoły szczek, a to oznaczało tylko jedno, że wrócił jego pan.

— Możemy już wyjść. Słyszę po ujadaniu Marsa, że nasi przyjechali.

— Jesteś pewien?

— Najzupełniej. Chodź. — Wyciągnął do niej rękę.

Wyszli, zachowując ostrożność. Podeszli do głównych drzwi willi, trzymając się blisko muru. Przez oszkloną taflę zobaczyli Marsa w ramionach roześmianego Mirona. Julia stała obok nieznanego mężczyzny, który stał zwrócony do nich tyłem. Drzwi były otwarte, więc weszli do środka bez problemu. Nie od razu ich zauważyli. Dopiero na ożywioną reakcję Marsa, który głośno zaszczekał, wszyscy odwrócili się w ich stronę.

— Michał! Na miłość boską, gdzieś ty się podziewał? — krzyknęła Julia i przylgnęła do brata, ale po chwili oderwała się od niego zaskoczona, marszcząc nos.

— Śmierdzisz jak cap. Gdzie ty byłeś? — zapytała zdziwiona.

— Nie bądź okrutna. Ty też nie byłabyś taka świeżutka, gdybyś kilka godzin przesiedziała w zatęchłej i zimnej piwnicy w domku — odburknął z pretensją. — Witajcie! Ty pewnie jesteś Marcos? — zwrócił się Michał do nieznajomego i podał mu rękę, a potem uściskali się z Mironem.

— Tak, to ja. Witaj, Michale, a to zapewne Hanka? — Marcos potrząsnął jego rękę i głową wskazał na dziewczynę, która stała obok i przypatrywała się im z uwagą.

— Wybaczcie, że was należycie nie przedstawiłem. Wszyscy byliśmy zaniepokojeni waszą nieobecnością, stąd to roztargnienie — próbował się usprawiedliwić Miron.

— Nie ma sprawy. Zanim usiądziemy i porozmawiamy, chciałabym się odświeżyć — zaproponowała otwarcie Hanka i wybiegła z salonu.

— Wiesz, gdzie jest łazienka, nie krępuj się. — Julia dopiero teraz zauważyła, że dziewczyna jest blada, a na twarzy ma smugi kurzu.

— A gdzie jest Daniel? Nie przyjechał z wami? — zapytał, rozglądając się po salonie Michał.

— Zaraz po przyjeździe, zamierzał najpierw zadzwonić do firmy a potem do ciebie. Ja się w tym czasie trochę zdrzemnęłam, a Miron z Marcosem wypoczywali u niego w pokoju na górze. Nie widzieliśmy go od kilku godzin. Jesteśmy zaniepokojeni. To nie w jego stylu, wychodzić z domu bez uprzedzenia.

— To pewnie ci faceci w czarnych garniturach maczali w tym palce. Dobrze, że zauważyliśmy ich wcześniej z okien salonu. To oni śledzili nasz każdy krok. Dzisiaj wtargnęli na posesję, uszkadzając zamek przy furtce. Szli prosto do domu. Nie chcieliśmy ryzykować spotkania z nimi. Nie wyglądali przyjaźnie. Wzięliśmy ze sobą Marsa i uciekliśmy do domku. Dobrze, siostro, że wcześniej powiedziałaś mi o piwnicy pod stołem. Zamknęliśmy dom na klucz od środka i ukryliśmy się w piwniczce. Siedzieliśmy w niej do tej pory, bo nie słyszeliśmy odjeżdżającego auta.

— Ciekawa jestem, czego od nas chcą? — zapytała Julia.

— Pojęcia nie mam — odparł Michał.

— Są bardzo zdeterminowani, to znaczy, że na czymś albo na kimś im bardzo zależy — powiedział wyważonym tonem Miron. — I chyba wiem, co musimy zrobić.

— Co proponujesz? — Marcos stanął solidarnie przy bracie.

— Jestem pewny, że przetrzymują ojca wbrew jego woli. Ten samochód, który od dłuższego czasu stoi w pobliżu naszej posesji pewnie jest pułapką. Nie mamy innego wyjścia, jak pójść tam i z nimi porozmawiać. Czeka nas konfrontacja, być może nawet przykra, ale nie mam innego pomysłu.

Julia usiadła na kanapie zupełnie rozklejona. Ale widząc, że Miron mówi poważnie, podniosła się i stanęła przed nim również zdeterminowana.

— Bądźcie ostrożni. Nie zapominajcie, że to niebezpieczni ludzie. Dajcie im, czego oczekują i wróćcie do nas cali i zdrowi — powiedziała cicho.

Michał z Hanką patrzyli, jak obaj wychodzą z domu. Mars rzucił się za nimi do drzwi, ale w ostatniej chwili Julia złapała go za obrożę.

— Mars, ty zostajesz z nami — powiedziała znaczącym tonem, ciepło, prawie prosząco.

Psu nie bardzo się to spodobało. Podkulił ogon i wrócił do swojego legowiska blisko drzwi, kiedy w zimne dni zostawał w domu. Do pokoju wróciła odświeżona Hanka.

— Gdzie Miron z Marcosem? — zapytała, zastając w salonie tylko rodzeństwo.

— Poszli prosto do paszczy lwa — rzucił wściekły Michał. — Mam nadzieję, że wrócą w jednym kawałku.

— Nawet nie mów tak. Pewnie znajdą jakiś kompromis — odezwała się dotąd milcząca Julia.

— Nie wiem, co tu jest grane — westchnęła zrezygnowana Hanka.

— Na odległość cuchnie jakąś aferą — odparł zdenerwowany Michał, chodząc w tę i z powrotem. — Nie podoba mi się to wszystko. Ci faceci w czarnych garniturach, wtargniecie siłą na posesję, potem zniknięcie Daniela, nie wróży nic dobrego.

— Najprawdopodobniej ma to związek z przeszłością Daniela i Moniki. Monika, to biologiczna matka Marcosa i Mirona. Zanim wyjechaliśmy z Katalonii, czułam, że historia z odnalezieniem Marcosa nie skończy się tylko na radości. Niewyjaśniona śmierć ich matki kładzie cień na życiu ich wszystkich, na całej rodzinie, do chwili obecnej. Nie znamy z jakiego powodu, ktoś po tylu latach szuka zemsty na Danielu.

— Może jej śmierć była zupełnie przypadkowa? — zapytała Hanka.

— Na pewno nie. Gomez twierdzi, że Daniel naraził się Skorpionowi, miejscowemu gangsterowi. Rządzi w ciemnym światku nie tylko w Barcelonie, ale i w innych miastach Hiszpanii. Jest posiadaczem wielu burdeli, kasyn i hoteli — odparła Julia, coraz bardziej zdenerwowana.

— To tylko przypuszczenie. Może chciał postraszyć tylko Daniela i wymyślił jakiegoś Skorpiona. Tak zasugerował Miron, kiedy rozmawialiśmy przez telefon. A w gruncie rzeczy, może chodziło mu wyłącznie o ziemię Marcosa i jego dom?

— Komuś musi bardzo zależeć na odkupieniu jego włości — odezwała się Hanka, chcąc włączyć się do rozmowy.

— Odkupuje ziemię od ludzi za marne grosze, a potem stawia na niej nowoczesne hotele z basenami dla turystów. Widziałam niejeden taki ośrodek wczasowy, który bardziej przypominał pałac jakiegoś wielmoży, niż dom wypoczynkowy. W takim domu doba noclegu kosztuje tysiąc euro. Nie każdy zwykły śmiertelnik może sobie na ten luksus pozwolić. Mieszkają w nich bogaci biznesmeni i popularni aktorzy. Zwyczajne szaraki jak my, nie miałyby po co tam wejść, nawet na drinka. — Julia podniosła się z kanapy i zaczęła chodzić z jednego końca salonu na drugi. Czasem zatrzymywała się przy schodach w holu, skąd mogła widzieć przez oszklone drzwi nadjeżdżający samochód albo idących braci. — Tu chodzi o co innego. To nie zemsta zza grobu. To nieprzyjaciel, który chce nam zaszkodzić tu i teraz. Wiedzą, gdzie mieszkamy, co robimy… — mówiła roztrzęsionym głosem Julia.

— Usiądź i weź się w garść — zaproponował Michał siostrze.

— Łatwo ci mówić. Daniela nie ma od kilku godzin. Nie dzwoni, nie odbiera telefonów. Boję się o niego, a teraz, jakby było tego mało, martwię się o Marcosa i Mirona. Powinni już tu być.

— Michał ma rację, Julio. Nie zapominaj, że jesteś w ciąży i nie wolno ci się denerwować. — Hanka przesłała Julii ciepły uśmiech i znacząco spojrzała na jej wydatny brzuch.

Julia odwzajemniła go i dopiero teraz przyjrzała się uważniej dziewczynie i bratu. Widać, było po nich, że zbliżyli się do siebie. Wymieniali między sobą czułe spojrzenia, drobne gesty rąk, które błądziły po plecach Hanki, kiedy myślał, że siostra na nich nie patrzy, mówiły jej bardzo wiele. Zachowywali się typowo jak zakochani kochankowie.

— Widzę, że wasza znajomość się pogłębiła. Czy mam rozumieć, że w najbliższym czasie mamy spodziewać się wesela?

Hanka z Michałem roześmiali się głośno.

— No, co, ty! — Michał zaczerwienił się jak młokos.

— Nie musicie ściemniać, przecież widzę, co się dzieje między wami, ale zanim zdecydujecie się na ten krok, poszukajcie pracy, bo bez pracy, nie ma kołaczy… — powiedziała ze śmiechem Julia.

— Na razie nigdzie nam się nie spieszy. Prawda, Haniu? — zwrócił się Michał do dziewczyny, próbując przybrać swawolną minę, ale mu nie wyszła.

— Prawdę mówiąc, to nie pytałeś mnie o to, kochanie — odparła Hanka znaczącym tonem i rzuciła mu kokieteryjne spojrzenie.

— Bo na trwały związek jest za wcześnie. Jula ma rację. Najpierw poszukamy lukratywnej pracy. Odrobinę poszalejemy, zwiedzimy co ciekawsze zakątki w kraju, a kiedy przyjdzie na to czas, podejmiemy wspólnie decyzję.

— No właśnie… — przytaknęła bez entuzjazmu Hanka.

x

Marcos z Mironem podeszli blisko do czarnego auta, które stało przed ich posesją już od kilkunastu godzin. Kiedy zbliżyli się na odległość jednego metra, kierowca wyszedł z samochodu i podszedł z ich strony i otworzył przed nimi drzwi zapraszającym gestem. W środku na miejscu pasażera siedział mężczyzna zwrócony do nich tyłem. Obaj twarze mieli ocienione ciemnymi okularami przeciwsłonecznymi, ale po ciemnej karnacji i czarnym zaroście i włosach, łatwo było się domyśleć, że obaj byli cudzoziemcami.

— Proszę wejść do środka. Zapraszam, panowie — odezwał się po hiszpańsku mężczyzna zachęcającym głosem, siedzący obok kierowcy, widząc w lusterku ich niezdecydowanie.

— Chcielibyśmy się dowiedzieć, panowie, dlaczego od jakiegoś czasu sterczycie przy naszej posesji i czy macie coś wspólnego ze zniknięciem naszego ojca? — zapytał Marcos i usadowił się na miękkim siedzeniu, obitym czarną skórą i spojrzał na mężczyzn, najpierw na kierowcę, a po chwili na mężczyznę siedzącego obok, który miał minę, dającą do zrozumienia, że on tu jest szefem, i ma więcej do powiedzenia od tamtego.

Miron wszedł do środka z niepewną miną i usiadł obok brata, który sprawiał wrażenie pewniejszego siebie, choćby dlatego że mówił po hiszpańsku. On dopiero się go uczył.

— Trudno było się wam zdecydować, co? — odezwał się ponownie mężczyzna.

— Skłamałbym, gdym powiedział, że nie — wyznał szczerze Marcos.

— Co z nim zrobiliście? — zapytał Miron, nie wytrzymując napięcia.

Mężczyzna odwrócił się w jego stronę. Obrzucił go łaskawym wzrokiem, ale po chwili jego wzrok przeniósł się ponownie na Marcosa.

— Nie zależy nam na waszym ojcu. Z tobą chciałbym ubić interes, Marcosie, a nie z twoim ojcem. Dlatego postanowiliśmy zaryzykować i na ciebie poczekać — oznajmił.

— Ja z panem? To niemożliwe.

— Nie domyślasz się powodu, dla którego tu jesteśmy?

— Oczywiście, że się domyślam? No więc słucham…

— Złożyłem ci ofertę kupna twojego domu i ziemi. Odrzuciłeś ją.

— Nie lubię, kiedy ktoś narzuca mi swoją wolę i naciska na mnie. Pańska oferta mnie nie usatysfakcjonowała, panie Mercado. Była stanowczo za niska — odparł hardym głosem Marcos, przypominając sobie nazwisko mężczyzny, którego reprezentował jego sekretarz.

— Przecież masz teraz nowy dom, ojca, brata, nową rodzinę. Więcej zyskałeś, niż byś stracił, odsprzedając mi swoje dobra.

— Ode mnie będzie zależało, czy wybiorę ojczyznę mojego ojca, czy pozostanę w swojej. Nie przyszliśmy z bratem, negocjować sprzedaży mojej ziemi lecz w sprawie naszego ojca. Czy macie nam coś do powiedzenia?

— My nie, ale on pewnie tak — mówiąc to, spojrzał przed siebie.

Marcos z Mironem powiedli wzrokiem w tę samą stronę.

— Kto to? — zapytał odruchowo Miron.

— To ktoś, komu usilnie zależy na zniszczeniu waszego ojca.

— Niby za co?

— Stare porachunki sprzed lat.

— Chcę z nim porozmawiać — Marcos próbował wyjść z wozu.

— Nie wychodź, sam tu przyjdzie. Jemu pewnie tak samo zależy na rozmowie jak tobie.

— To znaczy, że wy się znacie?

— Powiedzmy, że prowadzimy interesy w tych samych kręgach.

Marcos odwrócił się w stronę drzwi.

— Wysiadamy Mironie. Uważam rozmowę z panem Mercado za zakończoną. I proszę stąd odjechać, bo straszycie naszych domowników i mieszkańców naszego osiedla — rzucił cicho Marcos. — W przeciwnym razie zadzwonimy na policję.

— Nie interesuje was, co ten mężczyzna ma wam do powiedzenia? — Mężczyzna zignorował pytanie.

— Domyślam się, że to próba szantażu, coś za coś.

— Myślałem, że zależy wam na ojcu?

— Z szumowinami się nie zadajemy. Sami go poszukamy. — Marcos sprawiał wrażenie pewnego siebie.

Wysiedli z samochodu. Obcy, którego wskazał mężczyzna, wysiadł ze srebrnego samochodu i zatrzymał się na ich widok. Nie był zaskoczony, jakby się ich spodziewał. Był Hiszpanem, jak tamci w samochodzie. Patrzył na nich z uwagą, mrużąc ciemne oczy. Jego twarz wydała się Marcosowi znajoma. Stali po obydwu stronach samochodu w milczeniu, wpatrując się w siebie, usilnie starając sobie przypomnieć, kim jest przybyły osobnik.

— Znasz go? — zapytał Miron, wpatrując się w twarz nieznajomego.

— Kogoś mi przypomina, tylko nie mogę skojarzyć, skąd mogę go znać — odparł po polsku, wciąż patrząc na nieznajomego.

Mężczyzna był w wieku ich ojca. Miał ponad sto osiemdziesiąt wzrostu, był postawny i przystojny jak większość Hiszpanów. Włosy miał czarne jak smoła i oczy ciemne jak noc. Ciemne łuki brwi i wystające kości policzkowe podkreślały jego temperament. Miał surowy wyraz twarzy. Na ich widok ładnie wykrojone usta rozciągnęły się w łagodnym uśmiechu, ukazując piękne, białe zęby. Ciemna karnacja skóry odznaczała się od bieli koszuli.

— Czy my się znamy? — zaryzykował pytaniem Marcos.

— Od naszego ostatniego spotkania minęło wiele lat. Pewnie mnie nie pamiętasz? Swego czasu byłem stałym klientem w „Złotej Rybce” — odparł nieznajomy.

— Niewiele pamiętam z tamtego okresu. Miałem niecałe dziesięć lat, gdy odszedłem na dobre z rodzinnego domu, do domu ojca Jose, ale pana twarz wydaje mi się znajoma.

— Przejdźmy się, porozmawiamy… — wskazał ręką drogę, która prowadziła do sąsiedniej gminy.

— Dobrze. Chodźmy, bracie. — Minęli samochód i wyszli na pustą i wyasfaltowaną drogę.

Samochód z intruzami odjechał w przeciwnym kierunku.

Kiedy oddalili się kilkadziesiąt metrów, nieznajomy na chwilę przystanął. Rozejrzał się wokoło z zainteresowaniem, jakby przypominał sobie dawno niewidziany obraz.

— Niewiele się tu zmieniło — powiedział, myślami wracając do rzeczywistości.

— To znaczy, że był już pan tu wcześniej? — zapytał Marcos.

— Nawet kilka razy. Jednak nigdy nie zdobyłem się na odwagę, by porozmawiać z waszym ojcem otwarcie twarzą w twarz, tak po męsku.

— Nie przedstawił się pan. Nie wiem, kim pan jest i czego od nas oczekuje.

— Nazywam się Cortez, Martin Cortez. Byłem narzeczonym waszej matki. Mieliśmy się pobrać, ale poznała waszego ojca i zostawiła mnie dla niego — wyznał szczerze.

— Nie mógł się pan pogodzić z odrzuceniem?

— Dla mnie był to dyshonor, że porzuciła mnie dla jakiegoś obcokrajowca, który pojawiał się i znikał. Uraziła moje ego. Ale z biegiem lat, zrozumiałem, że nie miałem u niej szansy. Była inna niż dziewczyny, które znałem. Nie chciała być zależna od żadnego mężczyzny. Żyła własnym życiem. Miała dalekosiężne plany i chciała wyrwać się z tego środowiska, które ją przytłaczało i ograniczało. Rodzice zaaranżowali nasze małżeństwo wiele lat wcześniej, kiedy byliśmy jeszcze dziećmi. Byłem starszy od Moniki o siedem lat. Jej rodzicom to nie przeszkadzało, ona była temu przeciwna. Była jedynaczką. A oni chcieli mieć koniecznie spadkobiercę.

— Kojarzone małżeństwa, rzadko kiedy są szczęśliwe — wtrącił Miron.

— Robiłem wszystko, aby zaskarbić sobie jej przychylność, więc zostałem jej powiernikiem. Poznałem jej oczekiwania i marzenia. Byłem bliski realizacji mojego planu, ale widocznie zbyt się pospieszyłem, zabrakło mi cierpliwości. Jestem pewien, że sprostałbym jej oczekiwaniom, ona jednak zrezygnowała, a ściślej mówiąc, uciekła do ciotki. Nie wiedziałem, że była już wtedy w ciąży. Nie przyznała się.

— Czy to prawda, że ten wypadek i śmierć matki nie były przypadkowe? — zapytał Marcos, śledząc uważnie jego twarz.

— Ja także słyszałem te pogłoski, dlatego wyjechałem z kraju, by mnie z nim nie łączono — wyznał otwarcie.

— Tylko dlatego przyjechał pan, aby nam o tym powiedzieć?

— Załatwiałem niedaleko interesy, postanowiłem was odwiedzić.

— Ojca nie ma w tej chwili w domu.

— Wiem. Sprawa z którą przyjechałem, nie może dłużej czekać. I to wyłącznie z wami chciałem porozmawiać.

— Z nami dwoma? A to ciekawe. Bo do tej pory tylko ze mną chcieli rozmawiać o kupnie mojej ziemi — zdziwił się Marcos.

— To sprawa delikatna. Możemy porozmawiać w domu?

Miron z Marcosem spojrzeli na dom, a potem na gościa, który nie sprawiał dobrego wrażenia. Była w jego ciemnych oczach drapieżność, zły błysk, a do tego miał nieszczery uśmiech.

— Nam to nie przeszkadza, możemy tutaj kontynuować rozmowę. W domu mamy gości.

— Minęło wiele lat od śmierci waszej matki, a ja wciąż borykam się z pewną tajemnicą, czy wyjawić ją, czy pozostawić w ukryciu dla spokoju nas wszystkich.

— O jakiej tajemnicy pan mówi? — Marcos z Mironem spojrzeli na niego z zaciekawieniem.

— Być może jestem waszym ojcem — powiedział spokojnie mężczyzna.

Marcos spojrzał na brata i przez chwilę obaj milczeli zaskoczeni.

— Czy dobrze zrozumiałem? On powiedział, że jest naszym ojcem? — chciał się upewnić Miron tak samo zaskoczony jak brat.

— Sam nie mogłem w to uwierzyć. Ale tę tajemnicę wyznała mi przed śmiercią babka Moniki — oznajmił Cortez stanowczym głosem. — Nie wymyśliłem tego sam.

— To dlaczego matka podała w akcie urodzenia nazwisko naszego, obecnego ojca? — zapytał Marcos.

— Z chęci zemsty? Z przekory? Nie mam pojęcia. Podobnie, jak nie wiedziałem, że jest was dwóch. Oszukała mnie z premedytacją.

Nastąpiło długie milczenie, przerywane ptasim świergotem z pobliskich pól i dzikiego sadu, który rósł za osiedlem, i odgłosem lecącego samolotu na pobliskie lotnisko.

— Co jej pan obiecał, że wyraziła zgodę na zbliżenie? — zapytał Miron niespodziewanie.

Mężczyzna zaczerwienił się jak burak. Krwią nabiegły mu oczy. Jego usta przypominał teraz dwie zaciśnięte linijki. Nie przypominał tego miłego i przystojnego mężczyzny sprzed pół godziny. Marcos również zauważył jego irytację.

— Obecnie są specjalistyczne badania DNA, na podstawie nich można stwierdzić ojcostwo. Możemy się wszyscy poddać temu badaniu — powiedział wymijająco, nie udzielając do końca prawdy.

— Co chce pan przez to osiągnąć? — Marcos przyjął pozycję obrony.

— Chcę się upewnić, że mówiła prawdę.

— Kiedy będzie już wiadomo, że ma pan rację, co pan planuje zrobić?

— Wtedy się dowiecie, co zamierzam, ale na razie poprzestańmy na tym.

Marcos i Miron nadal mieli niepewne miny i patrzyli na mężczyznę podejrzliwie.

— Czy ci mężczyźni w tamtym samochodzie, to pana znajomi? — zapytał Marcos, kiedy podeszli do samochodu Corteza, który zaparkował daleko od ich posesji a bliżej ich osiedla.

— To ludzie Skorpiona. Na pewno nie spodziewali się mnie tu zobaczyć. Musieli zauważyć mnie na lotnisku i śledzili aż do waszej posesji. Chcą na każdego mieć jakiegoś haka, a potem przez szantaż uzyskać to, na czym im zależy.

— Dlatego tkwią tu od kilkunastu godzin?

— Pewnie czekali na mój przyjazd i waszą reakcję. Zauważyłem, że rozmawialiście z nimi. Można wiedzieć o czym?

— Chcą koniecznie odkupić moją ziemię wraz z domem — odparł Marcos otwarcie.

— Szubrawcy, nawet tu nie dają człowiekowi spokoju. Zachowują się jak głodne hieny. To twoja scheda po dziadkach i matce. Z pewnością nie chcesz odsprzedać im rodzinnej posiadłości?

— Gdybym chciał, dawno bym to zrobił. Nie zamierzam nic sprzedawać, nikomu.

— To dobrze.

— Dlaczego zdecydował się pan z nami spotkać właśnie teraz? — zapytał do tej pory milczący Miron.

Mężczyzna przez chwilę zastanawiał się, co odpowiedzieć, ale w końcu zdecydował się mówić:

— Nie łatwo się przyznać do swoich słabości i do porażki, i to ze strony kobiety. Nie potrafiłem się pogodzić, że Monika odrzuciła moje względy. Nie zmienia to faktu, że jeden raz się zapomniała i którejś nocy przyszła do mnie sama.

— Skąd pewność, że zaszła w ciążę z panem? — zapytał Miron.

— Chyba jej babka nie skłamałaby w tak ważnej sprawie?

— To tylko przypuszczenia i gdybania starszej pani — wtrącił Miron.

— Pozostaje więc zrobić badanie DNA — stwierdził Martin Cortez.

— Nie zrobimy nic, dopóki nie odnajdzie się nasz ojciec. Nieważne, czy jest biologicznym, czy zastępczym. Do tej pory znaliśmy tylko jego. I narazie niech tak zostanie. — Marcos rzucił mu te słowa w twarz, która z każdą minutą stawała się posępna, a spojrzenie bardziej złowrogie.

— Skoro stawiacie w ten sposób sprawę, to sobie długo na niego poczekacie. Daniel właśnie leci samolotem z bombą na pokładzie — oznajmił z krzywym uśmiechem Cortez.

— Co też pan wygaduje?! Z jaką bombą? — zawołał przerażony Marcos.

Miron podszedł bliżej rozsierdzonego mężczyzny.

— Myśli pan, że nas przestraszy i uciekniemy z podwiniętymi ogonami? — zapytał ostrym tonem, mierząc go pogardliwym spojrzeniem.

— Chciałem załatwić sprawę po dobroci, ale wy upieracie się przy swojej racji, jak wasz ojciec. Niech wam będzie. Zostawmy więc sprawę opatrzności. Zobaczymy, jak daleko doleci.

— Nawet, gdybyś był naszym ojcem, nie chcemy cię. Bo nie tylko nie ma pan serca, ale i ludzkiej przyzwoitości. Nie mówię do zobaczenia. I zostawmy to opatrzności Bożej, jak pan powiedział. Całym sercem wierzę, że Bóg sprzyja takim jak my, a nie takiemu szubrawcowi jak pan.

— Niech cię szlag… — zaklął Cortez, odwrócił się na pięcie i podążył do swojego samochodu, który zostawił na przeciwległej stronie ulicy.

— Wracajmy do domu! Musimy opracować strategię działania i jak najszybciej odszukać ojca — rzucił wyzywająco Miron.

— Masz rację. Nie mamy na co czekać. I nie wierzę, że ten parszywy tchórz podłożył bombę na pokładzie samolotu. Wymyślił sobie, chcąc nas podpuścić, abyśmy zaczęli go błagać o pomoc. Idiota! — rzucił poirytowany Marcos.

23

Daniel ocknął się w ciemnym i zimnym pomieszczeniu. Zaduch i odór stęchlizny upewnił go, że znajduje się w piwnicznym pomieszczeniu. Nie miał pojęcia, jak się tu znalazł. Miał związane taśmą ręce i nogi. Leżał na zimnej posadzce, przenikliwy ból rozsadzał mu głowę. Oblizał zaschnięte usta. W gardle czuł piekący ból. Odchrząknął. Nie miał pojęcia, ile czasu był nieprzytomny. Nie miał sposobności, aby spojrzeć na zegarek.

— Cholera, gdzie ja jestem? — zachrypły głos uwiązł mu w gardle. Chrząknął znowu. Nawet nie miał w ustach śliny, aby mógł łatwiej przełknąć. Zamrugał oczami. Powoli jego oczy zaczęły oswajać się z ciemnością. Pomieszczenie było puste. Wysoko w ścianie było małe okratowane okienko. Nie zamierzał krzyczeć, bo nie miał na to siły. Zamknął oczy i włączył wszystkie szare komórki do intensywniejszego myślenia. Potem je na powrót otworzył. Zobaczył wysunięty przewód wentylacyjny. Podczołgał się do niego, usiadł tyłem i zaczął trzeć związane ręce o kant muru. Długo mu z tym zeszło, ale taśma pod wpływem tarcia pękła, z nóg łatwiej było już zerwać więzy wolnymi rękoma. Dotknął zdrętwiałą ręką twarzy. Miał zarost, jakby nie golił się od kilkunastu godzin, co świadczyło, że tyle godzin był poza domem.

— Skup się, stary i logicznie pomyśl — mówił do siebie. — Przypomnij sobie, co ostatnio robiłeś? — myśląc, rozglądał się wokoło, szukając jakiegoś wyłomu w murze albo drzwi. Podniósł się z trudnością. Musiał rozprostować nogi. Szedł wzdłuż ściany, obmacując ręką jej chropowatość. W końcu trafił na drzwi. Na jego szczęście były drewniane. Nie było w nich klamki ani żadnego uchwytu. Nie wiele myśląc, cofnął się do tyłu, a potem naparł na drzwi wyprostowaną nogą. Usłyszał pęknięcie kilku desek, spróbował wyłamać je ręką, ale nie dał rady, spróbował użyć ponownie nogi. Po kilku mocnych uderzeniach usłyszał znowu trzask. Widząc efekt swojego wysiłku, jakby go podwoił, nie zastanawiając się, czy ktoś go usłyszy z zewnątrz. Jeszcze kilka razy uderzył w deski, dopiero na widok nieco oświetlonego korytarza prześliznął się przez wyrwę i wyszedł. Szedł w kierunku nikłego światła. Wokoło panowała cisza. Jednak nie tracił czujności. Nasłuchiwał, cicho stąpając po betonowej posadzce, aż doszedł do rozwidlenia korytarzy. Znowu ruszył w kierunku intensywniejszego źródła światła. Przeszedł pięćdziesiąt metrów i zatrzymał się dopiero u podnóża schodów. Ponownie zaczął nasłuchiwać. Wokoło panowała głucha cisza. Spojrzał przed siebie. Pomieszczenia przypominały magazyny, tyle że teraz były puste. Wbiegł po schodach na sam ich szczyt. Znalazł się na piętrze. Przez brudną szybę zobaczył wysoki żuraw, który stał na placu budowy jak niemy strażnik. Po zachodzącym słońcu można było stwierdzić, że dawno minęła godzina pracy i robotnicy opuścili plac budowy. Postanowił pójść wzdłuż parkanu aż do bramy, która zamknięta była na kłódkę. Obejrzał się wokoło. Szukał jakiejś pakamery, a w niej robotnika, który pilnował budowy, ale nie ujrzał żadnego baraku ani żywej duszy.

x

Marcos z Mironem wpadli do domu ogromnie podminowani, nie wiedząc, jak mają powiedzieć Julii o ojcu. Nie uwierzyli w historyjkę Corteza. Na ich widok wszyscy zerwali się z miejsc i podbiegli do nich ciekawi i trochę wystraszeni. Nawet Hanka, zawsze przebojowa, miała niepewną minę, jakby za chwilę miała się rozpłakać.

— No i czego dowiedzieliście się od nich? — zapytała Julia.

— To zwykli naciągacze. Przylecieli za nami aż z Katalonii, aby mnie przycisnąć i namówić do sprzedaży ziemi i domu. Na temat ojca nie mieli nic do powiedzenia — odparł Marcos.

— Choć wyglądali na groźnych, nie mieli złych zamiarów wobec nas, gorzej było z Cortezem — burknął Miron.

— Z tym Cortezem? — zapytała zaskoczona Julia. — Lepiej usiądźmy — zaproponowała, kiedy weszli do salonu.

Michał usiadł blisko Hanki. Marcos z Mironem na brzegu kanapy, a Julia usiadła w fotelu.

— No, mówcie. Co takiego powiedział, że jesteście tacy przejęci? — zapytała z niecierpliwością Julia.

— Martin Cortez zjawił się przed nami, kiedy zdążyliśmy tylko wyjść z samochodu Hiszpanów. Na szczęście odjechali już wszyscy — powiedział wyjaśniająco Marcos do dziewczyn, chcąc je uspokoić.

— Uf, przynajmniej jedna dobra wiadomość — westchnęła z ulgą Hanka.

— Co wiesz o Cortezie, Julio? — Marcos spojrzał pytająco na dziewczynę.

— Pewnie wiem tyle samo co wy teraz. Daniel wspomniał kiedyś, że tak nazywał się chłopak, który nadskakiwał Monice. Jej rodzice chcieli wydać ją za niego, ale ona go nie chciała i dała mu kosza. To wszystko, co wiem.

— Mniej więcej powiedział nam to samo. Dodał, tylko że którejś nocy, Monika przyszła do niego z własnej woli, no i przespali się ze sobą. Przyznał się, że robił wszystko, aby zaskarbić sobie jej życzliwość, ale ona wybrała naszego ojca. Był wściekły i wcale tego nie ukrywał.

— Aż w końcu powiedział coś takiego, w co do tej pory nie mogę uwierzyć… — dodał Miron.

— Co takiego? No, mówże! — Julia wlepiła w niego pociemniałe oczy.

— Że być może jest naszym ojcem — powiedział Miron poważnym tonem.

Wszyscy znieruchomieli, patrząc na nich, jakby w tym momencie urosły im dwie głowy.

— Chyba zgłupiał… Niby skąd się o tym dowiedział? — zapytała naiwnie Hanka.

— Od babki Moniki, u której zamieszkała, kiedy wyprowadziła się od rodziców, a ściślej mówiąc, uciekła od nich, bo obawiała się nacisku z ich strony. Koniecznie chcieli ją zeswatać z Cortezem, bo był bogaty.

— Wierzycie w to, co powiedział? — zapytał ich Michał.

— W tej chwili nie to jest najważniejsze lecz to, co powiedział potem — mruknął Miron posępnym głosem.

Marcos z Mironem milczeli jak zaklęci, zastanawiali się, jak w oględny sposób przekazać im szokującą informację o ojcu.

— Na miłość boską, mówcie! — krzyknęła Julia, ponaglając ich, po raz któryś z kolei.

— Cortez powiedział, że nasz ojciec w tej chwili leci samolotem do Hiszpanii… z bombą na pokładzie — wydusił z siebie Marcos.

— Co takiego!? Nie wierzę! To jakiś koszmar! — krzyknęła Hanka.

Julia milczała, widać była skupiona na słowach braci.

— Nie wierzę, żeby to zrobił. To zbyt wielki tchórz! Do tej pory nie miał odwagi na otwartą konfrontację, a miałby czelność i odwagę na taką niegodziwość? — spróbował pocieszyć ją Miron.

— Skąd wiesz? — zapytała beznamiętnie Julia.

— Wyczytałem to między wierszami, kiedy mówił o pogłoskach dotyczących śmierci naszej matki. Uciekł jak ostatni tchórz i zaszył się gdzieś za granicą kraju, by nie łączono go z tą sprawę. Zacytowałem jego słowa. Zamiast bronić swojego honoru i pamięci o niej, po prostu zwiał.

— Ja także nie wierzę w jego słowa. Chciał nas po prostu zastraszyć — przytaknął Marcos.

Julia ucichła, widać, że nad czymś intensywnie myślała.

— Chyba obaj macie rację. Ten tchórz podszedł Daniela i zastawił na niego pułapkę. Musimy skontaktować się z jego przełożonym, panem Hernandezem. Może on nam coś podpowie? Dopiero teraz uzmysłowiłam sobie, że Martin Cortez, jego kolega z pracy, to ten sam Cortez z Barcelony. Dlaczego wcześniej o tym nie pomyśleliśmy?

— Julia ma rację. Masz do niego telefon? — Hanka rzuciła Julii ciepłe spojrzenie. — Nie obawiaj się o niego. Przecież to były komandos, da sobie radę w każdej sytuacji. Sama mówiłaś, że to twardy, wysportowany facet — dodała pewniejszym głosem.

— Czuję, że musimy mu pomóc, tylko jak? Boże, natchnij nas — szepnęła błagalnie.

— Ojciec kiedyś mi wspominał o budowie pod Radomiem. Stawiają jakąś większą inwestycję na magazyny i laboratorium. Może tam należy go poszukać.

Julia znalazła w notesie Daniela numer telefonu do jego zakładu pracy. Długo nikt nie odbierał, ale w końcu usłyszała zaspany głos. Julia przedstawiła się i w krótkich słowach wytłumaczyła w jakiej sprawie dzwoni. Usłyszała adres, zanotowała go, a ponadto uzyskała telefon do szefa budowy. Ale nie mogli go zlokalizować, dlatego postanowili pojechać tam natychmiast. Okazuje się, że miejsce budowy było niedaleko, za ich miastem. Dawniej była tam garbarnia.

— Zostańcie tu na miejscu! — rzuciła Julia w stronę Michała i Hanki. — Gdyby coś się działo, natychmiast przedzwońcie. I miejcie oko na wszystko.

Hanka z Michałem tylko przytaknęli zgodnie głowami. Miron wyprowadził samochód ojca z garażu, do którego w pośpiechu wsiedli Julia z Marcosem.

— Boję się, że nie zdążymy na czas — powiedziała cicho Julia.

— Nie martw się, wszystko będzie dobrze — próbował podnieść ją na duchu Miron.

Kiedy przyjechali na miejsce, purpurowo fioletowe słońce schowało się za widnokręgiem. Choć szary zmierzch zaczął powoli otulać całą okolicę, już z daleka zobaczyli szkielet jednopiętrowego, długiego budynku, w pobliżu którego stał żuraw. Plac budowy otoczony był zwykłym ogrodzeniem. Solidna brama była zamknięta na kłódkę. W pobliżu ogrodzenia ujadał pies.

— Objedźmy plac. Tu nie ma nikogo — zaproponował Marcos, rozglądając się wokoło.

— Może spróbujmy wejść do środka? — zapytał Miron.

— Daniel! — zawołała Julia jak mogła najgłośniej. A potem jeszcze raz i znowu.

Mieli już odjechać wzdłuż wschodniej strony budynku, ale usłyszeli jakiś niezidentyfikowany szmer, jakby ktoś rzucił w ich stronę małym kamykiem.

— Słyszeliście? — zapytała Julia.

— Jakby stamtąd! — Marcos wskazał ręką kierunek, na który teraz wszyscy patrzyli z wytężoną uwagą.

Podjechali tam najbliżej, jak tylko się dało, choć teren był bardzo nierówny i pokryty trawą. Z daleka zauważyli nieznaczny ruch. Za siatką stał mężczyzna. Dawał im znak ręką, jakby ich do siebie przywoływał, jednocześnie wskazując na ogrodzenie. To był Daniel. Zdjął z siebie koszulę i przewiesił przez siatkę, zamierzał przez nią przeskoczyć. Przyjechali w samą porę, bo po drugiej stronie ogrodzenia stał bezpański pies i to właśnie on tak głośno ujadał.

— Mój Boże! To ty, Danielu! — krzyknęła Julia i pędem puściła się w tamtą stronę.

— Julio, uważaj! — krzyknął Daniel, ale ona nie zważała na jego ostrzegawczy krzyk, tylko biegła jak na skrzydłach w jego stronę, bagatelizując szczekanie psa.

Kiedy dobiegła, w tym samym momencie usłyszała za sobą wściekłe warczenie. Odwróciła się i stanęła w oko w oko z rozwścieczonym owczarkiem niemieckim, który szczerzył ostre kły.

— Chyba nie zamierzasz mnie ugryźć, co? — zwróciła się łagodnie do psa.

— Julio, on nie będzie cię pytał o zgodę. Powoli zawróćcie, idźcie ze mną wzdłuż siatki. Może przestanie tak wściekle ujadać, kiedy stąd odejdziemy.

Julia powolnym gestem wyjęła z torebki kilka batoników, rozerwała z nich folię i rzuciła psu. Ten rzucił się na nie i kilkoma kłapnięciami silnej szczęki połknął jeden. Oblizał się, widać było, że słodki przysmak mu zasmakował. Schylił się po drugi. Oni tymczasem powoli wycofywali się do bramy. I tym razem kobiecy instynkt Julii nie zawiódł. Wyjęła z torebki nóż myśliwski, który kiedyś użyła do przycięcia krzaku róży. Daniel wtedy delikatnie ją zrugał i wytłumaczył w najprostszych słowach do czego służył. Teraz otworzył nim kłódkę.

— Szybko! Zwiewajmy stąd! Widać twoje batoniki mu bardzo zasmakowały, Julio. — Marcos chwycił ojca za rękę, Miron Julię i pobiegli do samochodu, który na ich szczęście stał w pobliżu bramy. Wsiedli w ostatniej chwili. Pies długimi susami biegł w ich stronę. Ruszyli z piskiem opon, starając się nie przejechać psa, który próbował wskoczyć na maskę samochodu.

— Przyspiesz Mironie, bo się go nie pozbędziemy — krzyknął Daniel.

— Miałaś dobry pomysł z tymi batonikami, Julio — Daniel objął ją wpół i mocno do siebie przycisnął, a potem czule pocałował.

— Zostało mi jeszcze kilka dla Marsa, przepada za nimi. No, co… Musiałam się jakoś wkupić w jego łaski. Poczęstujcie się, pewnie nam wszystkim teraz dobrze zrobią — zaproponowała z uśmiechem, wyjmując z torebki kilka sztuk.

— Bardzo chętnie, dziękuję — odparł Daniel. — Choć prawdę mówiąc, jestem cholernie głodny. Zjadłbym teraz coś bardziej treściwego, na przykład: sznycla z kapuśniakiem! — zaśmiał się i objął ciepłym spojrzeniem swoich synów, z których w tej chwili był bardzo dumny, podobnie jak i ze swojej odważnej żony.

— Dziękuję Wam, kochani — zdołał tylko wykrztusić, bo wzruszenie i zmęczenie nie pozwalało na większą wylewność.

— Wyszedłeś z domu, nikomu nic nie mówiąc dokąd. Miałeś przedzwonić tylko do firmy. Niepokoiliśmy się o ciebie — powiedziała z wyrzutem Julia.

— Wcale się wam nie dziwię. Wpadłem jak śliwka w kompot. Byłem taki szczęśliwy, że moja czujność została uśpiona. Otrzymałem telefon, że mam natychmiast stawić się w firmie. Pomyślałem, że rozmowa nie potrwa długo. Dlatego nie absorbowałem was. Miał po mnie przyjechać kierowca. Kiedy tylko wyszedłem za bramę, podjechała czarna toyota. Wsiadłem do samochodu, nie zastanawiając się, że przyjechał wcześniej, niż się spodziewałem. Niemożliwością było, aby w ciągu paru minut pokonał odległość z Białobrzegów do Radomia. Ale, jak powiedziałem, moja intuicja mnie tym razem zawiodła. Nie zdążyłem się odwrócić w stronę kierowcy, kiedy poczułem ukłucie. Tylko to zapamiętałem. Odzyskałem świadomość jakieś dwie godziny temu. Związali mi nogi i ręce, ale uwolniłem się z więzów. Odebrali mi komórkę, w zasięgu wzroku nie widziałem żywej duszy. Nie miałem możliwości powiadomienia was, czy kogokolwiek prosić o pomoc. Kiedy zdecydowałem się przejść przez ogrodzenie, zjawił się ten bezpański pies, tak samo zdesperowany i głodny jak ja.

— Czy domyślasz się, kto stoi za twoim porwaniem? — zapytała Julia.

— Oczywiście, że wiem. Do tej pory byłem naiwny i wierzyłem, że wszystkie moje porażki i dziwne zbiegi okoliczności, z których cudem wychodziłem cało, były efektem działań konkurencji, czegoś w rodzaju sabotażu. Dopiero ostatnie wydarzenia i sugestie Gomeza rozjaśniły mi nieco sytuację. Nie łączyłem nazwisko Corteza z Martinem Cortezem, tym z Barcelony. Mamił mnie przez wiele lat, a ja naiwnie wierzyłem, że to zbieżność nazwiska i imienia. Kiedy wróciliśmy do domu, ktoś na mnie czekał i przewidział, że po przyjeździe, będziecie odpoczywać. Dlatego wykorzystał sprzyjającą sytuację.

— Tato, jakąś godzinę temu rozmawialiśmy z nim. — Marcos spojrzał ojcu w oczy i mimo jego złego samopoczucia, postanowił podzielić się z nim o zasłyszanych rewelacjach.

— To, co nam powiedział, zaskoczyło nas totalnie! — wtrącił Miron.

— Nie wierzę jednak, w to, co powiedział — spróbował oponować Marcos.

— Dowiem się wreszcie, co was tak ogromnie zaskoczyło?! — Daniel z niecierpliwością zgromił ich złowrogim spojrzeniem.

— Wyznał, że prawdopodobnie jesteśmy jego synami — powiedzieli prawie równocześnie.

Daniel zaniemówił z wrażenia.

— Widzę, że ciebie również zatkały te sensacyjne wiadomości — zauważył Miron.

— Zastanawiam się, co chciał przez to osiągnąć. Na pewno zasiać w was wątpliwość, to po pierwsze, a po drugie, można zrobić test DNA, aby pozbyć się niepewności — zdecydował ojciec.

— On zasugerował to samo — mruknął Miron.

— Powiedzieliśmy mu, że gdyby był nawet naszym biologicznym ojcem, nie chcemy mieć z nim nic wspólnego. A potem powiedział coś o opatrzności boskiej.

— Widać, że ona ma nade mną pieczę, bo w przeciwnym razie zginąłbym tam bez wieści.

— Nie pozwolilibyśmy na to, tato. — Marcos z Mironem spojrzeli na ojca ciepło.

— Poruszylibyśmy niebo i ziemię, aby cię odnaleźć, mój drogi — dodała Julia. — Pomijając rodzinne koneksje, musisz zgłosić to Hernandezowi. Nie możesz zostawić tej sprawy tylko opatrzności boskiej. On cię porwał i chciał zabić! — wybuchnęła podniesionym głosem.

— Masz rację. Nie zostawię tej sprawy ot tak sobie — westchnął ciężko. — Przedtem należy obmyślić strategię obrony, bo nie zamierzam gonić go po całej Europie. Pewnie uciekł, gdzie pieprz rośnie i knuje nową intrygę.

— Nie wiadomo, jak zachowa się Hernandez wobec swojego krajana. Może będzie trzymał jego stronę? — zauważyła Julia.

Wrócili do domu w milczeniu.

— Jak dobrze pana widzieć, Danielu — przywitała go roześmiana Hanka w drzwiach domu. Obok skakał oszalały ze szczęścia Mars, prosząc o pieszczotę. I dopóki go Daniel nie przytulił i nie poklepał po karku, wskoczył na niego i zamaszyście oblizywał mu twarz, co rozbawiło go do łez.

— Mnie też jest przyjemnie widzieć cię piesku — powiedział czule do Marsa.

x

— Komandos nigdy się nie poddaje! — powiedzieli równocześnie Marcos z Mironem. — To ponoć twoja dewiza życiowa, tato. — Marcos stał z Mironem na wprost ojca i wpatrywali się w jego twarz. Był zmęczony, ale w błysku jego oczu nie widzieli lęku.

— To prawda. Nigdy nie dam Cortezowi satysfakcji. Nawet się nie spodziewa, co go czeka — odparł zdeterminowanym głosem Daniel.

— Co planujesz? — zapytał go Miron, kiedy ojciec wyszedł w szlafroku z łazienki po długiej, odprężającej kąpieli.

— Narazie zachowam to dla siebie — odparł z lekkim uśmiechem, wychodząc z salonu. — Wybaczcie, ale teraz muszę odpocząć.

— Kiedyś wspomniałeś, że posiadasz broń. Musisz mnie nauczyć, jak z niej korzystać. — Julia stanęła w drzwiach sypialni równie zdeterminowana jak on.

— Nie chcę wciągać cię w porachunki z Cortezem. To niebezpieczny typ i bardzo mściwy, skoro po tylu latach nie umie pogodzić się z przegraną.

— Nie wiemy, kiedy znowu zaatakuje. Na pewno nie działa sam i ma swoich ludzi do czarnej roboty, podobnie jak i Gomez. Ci, co koczowali przed naszym domem, to pewnie byli jego sługusy. Sprzedaż ziemi była tylko dla nich przykrywką, pretekstem, że się zjawili. Nie pozwolimy się im zastraszyć.

— Dobrze, kochanie. Wszystko w swoim czasie. Powiedz chłopcom, aby mieli oko na dom. Masz rację, on nie da za wygraną. I zostawi tu swoich kundli na przeszpiegi. Teraz muszę się trochę zdrzemnąć, potem pomyślę, co z tym fantem zrobimy — powiedział zdecydowanym tonem i po chwili spał jak suseł.

— Zasnął? — zapytał Miron, kiedy zjawiła się w salonie.

— Usnął jak niemowlę, ale przedtem powiedział, abyście mieli baczenie na dom. Podejrzewa, że Cortez zostawił tu swojego człowieka, aby nas szpiegował. Tym razem pewnie nie będzie się afiszował i będzie chciał zaatakować z zaskoczenia.

— Nie sądzę, aby to zrobił. Teraz już wie, że ojciec ma w nas oparcie i nie damy się zastraszyć tak łatwo — zaoponował Miron.

— Jesteś pewny, że nas nie zaatakuje? — zapytała zaskoczona Julia, zwracając się do Marcosa.

— Przynajmniej teraz tego nie zrobi, bo wie, że jesteśmy czujni. Mnie jednak nie daje spokoju pewna sprawa. Kiedyś ojciec wspominał o swojej przeszłości, jak niespodziewanie bez żadnych koneksji otrzymał pracę w wielkiej korporacji hiszpańskiej, która produkuje kosmetyki. Było pewnie wielu absolwentów wojskowej szkoły, którzy świetnie znali hiszpański, ale wybrali właśnie jego. Nie wydaje się wam to podejrzane? Jakby ktoś celowo wskazał go palcem — wyznał Marcos.

— Widocznie Hernandez zwrócił się o pomoc do władz uczelni i wskazali mu ojca. Trzeba przyznać, że ojciec miał zawsze znakomitą kondycję fizyczną, a poza tym, jest inteligentny i świetnie posługuje się kilkoma językami, w tym językiem hiszpańskim i katalońskim. Może był z nich najlepszy? — Miron próbował bronić swojej racji.

— Nie sądzę. W tym typie szkoły, wychodzą wyłącznie znakomicie wyszkoleni oficerowie. To komandosi do zadań specjalnych, zarówno na lądzie, w wodzie i w powietrzu. Słabsi odpadają już na pierwszym roku — wtrącił Michał.

— Bardziej przemawia do mnie teoria Marcosa, Mironie. Ktoś celowo wskazał ojca. Ale podsunąłeś mi pewną myśl. Mnie również Daniel wiele opowiadał o swoim życiu z tamtych lat, nie szczegółowo o wykonywanych zadaniach, wiadomo, ale to, że utrzymują ze sobą kontakty, choć rozrzuceni są po całym świecie. Spotykają się wyłącznie na wezwanie, pomagając sobie nawzajem. Może podsunę Danielowi myśl, że mógłby ich wezwać. To wyszkoleni komandosi. Oni znajdą już sposób na Corteza albo na niejakiego Skorpiona.

— Dobra myśl — przytaknęła Hanka.

— Czy możemy zostawić już was samych? — zapytał nagle Michał, ignorując spojrzenie przyjaciółki, która patrzyła na niego z jawną pretensją.

— Dziękujemy, wam za okazaną pomoc. I przepraszam, że tak wyszło. Wracajcie do domu. Poradzimy sobie. Jutro Daniel będzie wypoczęty i na pewno podzieli się z nami swoim pomysłem. Dzisiaj będziecie mieli pełne ręce roboty w domu, Michale. — Julia odprowadziła ich do bramy i długo patrzyła za nimi, póki nie zniknęli jej z oczu.

Wróciła do domu nieco spokojniejsza.

— Widać, że Michał był mocno poruszony dzisiejszym zajściem — zauważył Marcos.

— Nie dziw się. Pierwszy raz mu się zdarzyło, że musiał chować się przed takimi osobnikami i to w zimnej piwniczce. Jesteśmy przeciętnymi obywatelami i raczej nie przytrafiają się nam tego rodzaju historie, jakie miały miejsce dzisiaj.

— Wyprowadzę Marsa, a wy zdrzemnijcie się oboje. Niedługo wrócę — zaproponował pierwszy Miron i wyszedł z psem na spacer.

— Obudź mnie, gdybyś zechciał się położyć. — Marcos przeciągle ziewnął. Nie ukrywał, że był zmęczony. Poszedł na górę do pokoju Mirona. Nawet nie wziął prysznica. Położył się na łóżku brata i zasnął, gdy tylko przyłożył głowę do poduszki.

— Uważaj na siebie, Mironie. I nie spuszczaj Marsa ze smyczy — poradziła.

Położyła się obok Daniela i wtuliła w jego plecy. Zanim zasnęła, poczuła ruch płodu i uśmiechnęła się na myśl, że za kilka miesięcy zostanie matką. Nie potrzebowała dodatkowych stresów. Ich dziecko miało urodzić się całe i zdrowe. Z takim przekonaniem na dobre zasnęła.

Kiedy Daniel poczuł ją blisko siebie, objął ją wpół.

— Dziękuję, że mnie odnalazłaś. Chłopcy mi wyznali, że to ty wpadłaś na pomysł, aby zadzwonić do Hernandeza i szukać mnie na budowie — szepnął jej do ucha.

— Tak bardzo się bałam… — zdołała tylko wyszeptać i znowu pogrążyła się w głębokim śnie, miarowo oddychając.

24

Tego dnia wszyscy spali prawie do południa, oprócz Daniela, którego obudziło głośne warczenie Marsa. Wyskoczył z posłania jak z procy, uważając, aby nie zbudzić Julii, która miała za sobą ciężki dzień i połowę nieprzespanej nocy. Czuł, jak przewracała się z boku na bok, usnęła dopiero nad ranem. Wciągnął na siebie krótkie spodenki i koszulkę, i wybiegł przed dom. Ogród sprawiał jeszcze uśpionego. Tylko ptaki hałasowały wśród drzew, wyśpiewując wesołe trele, witając nowy dzień.

— Mars! — gwizdnął przeciągle.

Pies przybiegł posłusznie, zatrzymując się blisko pana.

— Co się dzieje, piesku? — zapytał, gładząc go po grzbiecie.

Mars znowu zawarczał i pobiegł w głąb ogrodu. Daniel poszedł w ślad za nim. Na ścieżce, w pobliżu jego budy truchcikiem zmierzał w ich stronę jeż. Wystawił kolce i czekał na atak, ale Mars był bardziej przestraszony jego widokiem, więc reagował na jego obecność tylko złowrogim szczekaniem i warczeniem.

— To tylko jeż, głuptasie. On ci nic nie zrobi, jeśli go ominiesz. Po prostu sobie tu mieszka jak ty. Musisz to uszanować. Zostaw go więc w spokoju.

Mars nabrał odwagi w obecności swego pana, zbliżył się powoli do małego, kolczastego stworka, obwąchał go, a widząc, że ten nie zamierza rzucić mu się pod nogi, ominął go i poszedł za swym panem, który szedł już w stronę domu, a jeż zaszył się w podściółce pod sosnami.

— Widzisz, poszedł sobie. I po strachu. Chodź do domu, zjemy śniadanie i od razu poprawi się nam obu humor.

Mars dostał pełną miskę karmy i świeżą wodę, a on nastawił czajnik i zaczął robić kanapki. Do kuchni weszła Julia w szlafroczku z rumieńcami na twarzy.

— Dzień dobry, kochanie — przywitała go z uśmiechem, po czym wspięła się na palce i cmoknęła w policzek.

— Dzień dobry. Ale, czy na pewno dobry? Zauważyłem, że miałaś kłopot z zaśnięciem.

— Bo śniły mi się koszmary. Byłeś w niebezpieczeństwie, a ja nie wiedziałam, jak ci pomóc.

— Ostatnie wydarzenia dały nam się wszystkim we znaki. Ale nie możemy żyć w ciągłym stresie. Należy coś z tym zrobić. Dlatego muszę pojechać do firmy i porozmawiać z Hernandezem o Cortezie.

— Najpierw zjedz porządnie śniadanie. Nic tak nie poprawia dobrego samopoczucia jak dobre, treściwe śniadanie. Łatwiej się wtedy człowiek koncentruje. Potem umów się z nim na rozmowę, bo być może nie ma go w firmie. I wiesz, co? — zamyśliła się na chwilę.

— No co, wymyśliłaś, Słoneczko? — zapytał, po przełknięciu kęsa kanapki z pastą łososiową i marynowaną śliwką na wierzchu.

— Zwolnij się z tej firmy. Nie wiem dlaczego, ale wydaje mi się, że zastawiono na ciebie tam pułapkę i tylko czekają, aż w nią wpadniesz.

— Ostatnio często o tym myślałem. Mam już dosyć wyjazdów i latania. A w tej sytuacji, kiedy mój wróg także w niej pracuje, zrozumiałem, że to nawet konieczność. Mam wiele do stracenia.

— Wspominałeś mi kiedyś o swoich kumplach z wojska, może oni mogliby, nam pomóc rozwiązać tę zagadkę?

— Wziąłem to pod uwagę i nawet z jednym już rozmawiałem, kiedy byliśmy w Hiszpanii.

— To dobrze, bo nie możemy żyć w ciągłym strachu. Kiedy tylko urodzę, dasz mi lekcję z samoobrony. Może mi się przydać. Nigdy nic nie wiadomo.

— Moja wojowniczo żono, czy byłbym w stanie czegokolwiek ci odmówić? — zapytał, przysuwając się do niej blisko, nie mógł się powstrzymać i pocałował, aż zabrakło jej tchu. Gdy usłyszeli, że nadchodzą bliźniacy, oderwali się od siebie w popłochu.

— Och, to było bardzo miłe — westchnęła.

Do kuchni weszli Miron z Marcosem. Po mokrych włosach Julia się zorientowała, że wyszli niedawno spod prysznica, ale byli ubrani w krótkie spodenki i koszulki, na nogach mieli japonki.

— Co tu tak cicho? — zapytał Marcos podejrzliwym tonem.

— Kiedy zastaję ich takich potulnych, to znaczy, że coś zbroili — odparł Miron.

Ojciec starał się przybrać poważny wyraz twarzy. Julia zbyła tę uwagę lekkim uśmiechem.

— To nie było wytknięcie, Julio, a raczej miłe spostrzeżenie — odparł Miron pogodnie.

— Przecież wiem. Wczorajszy dzień pokazał nam, jak łatwo jest kogoś stracić. Dlatego cieszmy się każdą chwilą.

— Masz rację, Jula. Ale wierzcie mi, naprawdę lubię patrzeć na was, kiedy jesteście tacy szczęśliwi. Kiedy sięgnę pamięcią wstecz, nie byłeś taki wylewny.

— Masz przykład, co czyni z człowieka miłość — przerwał mu Marcos. — I to jest piękne — stwierdził krótko.

Julia uśmiechnęła się ponownie pod nosem, szturchając w łokieć Daniela.

— Popatrz na swoich synów Danielu, przy nas stali się bardzo sentymentalni.

— Ale to nie jest chyba złe? Raczej mówi o ich dojrzałości.

— Też tak uważam.

Marcos z Mironem patrzyli na nich z pobłażaniem, kwitując ich uwagi półuśmiechem.

— Chyba zgłodniałem… — Miron przełknął ślinę na widok maleńkich tartinek z łososiem.

— Prawdę mówiąc, ja też jestem głodny. Co jest na śniadanie?

— Są kanapeczki z łososiem i wędliną, pomidorem i papryką, naleśniki z serem, tylko trzeba je podsmażyć. Na co się decydujesz, synu? — zapytał Daniel, podnosząc się zza stołu.

— Siedź, tato. Zobaczę, co macie… — Marcos otworzył drzwi lodówki na oścież. — Zrobię sobie sałatkę z pomidora, papryki i cebuli. Dodam do niej oliwę z oliwek. Czy ktoś reflektuje i zje ze mną?

— Nie wątpię w twój kunszt kulinarny i smak. Pewnie wszystko, co zrobisz, będzie tak samo pyszne jak w Barcelonie. Chętnie zjem, a ty, kochanie? — Julia uśmiechnęła się do męża zachęcająco.

— Bardzo chętnie, dziękuję — przytaknął Daniel.

Wszyscy przypatrywali się Marcosowi, jak zręcznie siekał nożem warzywa. Po chwili siedzieli przy stole, jedli i rozmawiali. Daniel patrzył z pobłażaniem i dumą jednocześnie na swoją rodzinę. Był szczęśliwy. Oczy mu błyszczały i usta rozchylały w szerokim uśmiechu.

— Po spotkaniu z panem Hernandezem, chciałbym pokazać ci synu nasze miasto. Nie jest ono tak duże i piękne jak twoje, ale tu spędziłem większość swojego życia. Tu jest nasz dom. Kiedyś nasze miasto tętniło życiem, było wiele zakładów pracy, a teraz nastąpiła stagnacja ekonomiczna. Młodzi wyjechali za pracą do Niemiec, Irlandii, Anglii, Włoch, a nawet do Hiszpanii.

— Tata chciał przez to powiedzieć, aby cię nie zaskoczyły puste ulice i widok starych ludzi na ulicach. W kawiarenkach także nie jest zbyt tłoczno. To inny świat, inni ludzie, niż u was — skwitował Miron. — Jakbyśmy zatrzymali się w dwudziestym wieku.

— To prawda, co powiedział Miron, nawet ludzie się zmienili. Nie są już tak otwarci jak kiedyś i ich optymizm jakby ulotnił się z wiatrem — dodała Julia.

— Po odejściu Anglii z Unii, pewnie niektórzy wrócą do kraju i będą szukać pracy tu na miejscu, ale, czy ją znajdą? Wkrótce się okaże… — westchnął Daniel.

— U nas z pracą nie ma problemu, jak zapewne zauważyliście. Turystyka daje nam wielkie możliwości i szansę szybkiego dorobienia się. Ja pracuję i mam dodatkowe dochody z mojego gospodarstwa. Niewielkie, co prawda, ale zawsze są stałym dochodem. Dzięki kozie mam jeszcze dodatkowy dochód. Mija ma pięć lat i daje trzy i pół litra mleka dziennie, do tego jeszcze dochodzą sery — mówiąc to, Marcos dokończył śniadanie, wstał od stołu i włożył talerze do zlewozmywaka.

— Zostaw, Marcosie. Jest przecież zmywarka. Usiądź, obmyślimy plan dzisiejszej wycieczki, kiedy ojciec wróci od Hernandeza, pojedziemy do miasta — zaproponowała Julia.

— W porządku.

— Lubię, kiedy opowiadasz o swojej Miji. Jesteś do niej bardzo przywiązany a ona do ciebie. Z tego powodu pewnie tęskni za tobą?

— Każde jedno stworzenie, jeśli dobrze się je traktuje, przywiązuje się do nas.

— Szkoda, że nie ma jej tutaj z nami? Mogliśmy ją wziąć ze sobą, trawki mamy pod dostatkiem.

— Widzę, że potraktowałaś ją całkiem serio.

— Wszyscy widzieliśmy, jak na ciebie patrzyła przy pożegnaniu. Myślałam, że rozbeczę się razem z nią.

— Mars miałby przynajmniej towarzystwo, a my zdrowe mleko — skwitował Miron z uśmiechem.

— Słyszę, że naprawdę chcecie, aby Mija przyjechała do nas. — Daniel spojrzał na wszystkich z pobłażaniem.

— Ja tego nie powiedziałem — wzbraniał się ze śmiechem Marcos.

— Nigdy jej nie opuszczałeś na dłużej. Nie wiadomo czy z tego powodu nie przestanie dawać mleka. Dla niej to stres, taka dłuższa rozłąka z tobą.

— Ciotka Sofija ma na nią zbawienny wpływ. Dużo z nią rozmawia, to pomaga na kozi stres.

— Naprawdę? To mnie trochę uspokoiłeś, Marcosie — westchnęła z żalem w głosie Julia.

— Skoro problem twoje podopiecznej mamy rozwiązany, jadę do firmy — powiedział zdeterminowany Daniel, wstając od stołu.

— Tylko uważaj na siebie — przestrzegła go Julia.

— Wrócę, jak będę mógł najszybciej. Nie martw się. A wy, nigdzie się nie ruszajcie beze mnie. Ty, Julio także, nawet do sklepu. Do miasta pojedziemy razem. Mówię, aby was przestrzec przed niebezpieczeństwem. Nic nie wiadomo, co może się jeszcze wydarzyć.

x

Daniel ruszył spod domu z piskiem opon. Był zdeterminowany zostawić firmę w diabły, byle oddalić się jak najdalej od Martina Corteza. Nie chciał mieć z nim nic wspólnego. Na myśl przyszło mu, aby dla świętego spokoju chłopcy wykonali test DNA. Wtedy wszyscy będą pewni, na czym stoją. Postanowił ten problem omówić z synami jeszcze dzisiaj. Kiedy podjechał pod budynek firmy, samochodu Corteza nie było na parkingu. Przynajmniej to go ominęło. Do tej pory nie miał wrogów. Tak bynajmniej mu się zdawało. Bardzo się mylił. Hernandeza zastał w swoim gabinecie. Postanowił przystąpić od razu do rzeczy.

— Mam nadzieję, że wyjaśnił pan sprawę swego porwania? — zapytał szef, wskazując mu krzesło naprzeciw jego biurka.

Daniel usiadł. Chciał krótko i rzeczowo przedstawić mu swój problem, ale nie wiedział od czego zacząć. Postanowił wyjawić mu całą prawdę. Starszy mężczyzna przyglądał mu się z ciekawością. Kiedy Daniel skończył, wyznał mu, że w tej sytuacji musi zrezygnować z pracy.

— Nawet nie chcę słyszeć o pana rezygnacji z obecnego stanowiska. Jest mi pan tu potrzebny. Od lat pan u mnie pracuje i nigdy mnie nie zawiódł. Dlatego kategorycznie odmawiam.

— Ale moja rodzina… nie chciałbym jej narażać na stresy, że w każdej chwili może przydarzyć się jej coś złego albo mnie. Tym bardziej że moja żona jest w ciąży i musi mieć spokój.

— Pan Martin Cortez już u nas nie pracuje. Został zwolniony w trybie natychmiastowym. W mojej firmie nie toleruję chamstwa, nierzetelności i bandyctwa. Nie ma pan już powodu do obaw. Zagroziłem mu, że jeśli kiedykolwiek spotka pana coś złego, zgłoszę ten fakt na policję. Teraz nie doniosłem na niego, bo w końcu, ku mojemu zadowoleniu, sam zrezygnował z usług dla mnie.

— Nie wierzę, że poddał się tak łatwo. To szczwany list. Przez wiele lat udawał kogoś, kim nie jest, na wszystko go stać.

— Nie rzucam słów na wiatr. Gdy tylko zrobi krok przeciwko panu i pańskiej rodzinie, od razu zgłoszę ten fakt na policję, jak i pana porwanie, za co nie poniósł żadnych dotąd konsekwencji. Nie zgłosiłem tylko dlatego, że nic poważnego się panu nie stało.

— Nie powinno mu to ujść na sucho — burknął Daniel.

— Wcześniej czy później sam wpadnie w zastawioną przez sobie pułapkę. Życie nie szczędzi głupców, którzy kierują się niskimi pobudkami. Niech mi pan wierzy. Przeżyłem trochę dłużej i wiem, że tacy ludzie jak Cortez, szybko kończą tam, gdzie ich prawdziwe miejsce.

Daniel siedział w milczeniu, nie reagując na ostatnią uwagę przełożonego. Nie był do końca przekonany, czy chce pozostać w firmie, której oddał prawie połowę życia.

— Mam dla pana pewną propozycję. Powiedział pan, że jeden z pana synów mieszka w Barcelonie. Skoro założył pan rodzinę i chce poświęcić jej więcej czasu, proponuję panu zmianę stanowiska. Może najwyższy czas, aby pan zajął miejsce za biurkiem, a syn zająłby pana miejsce. Co pan na to?

Daniel nie ukrywał zaskoczenia. Byłby to znakomity pomysł na dalsze życie. Miałby kontakt z synem, a on stałą pracę. Zgodnie z powiedzeniem: wilk syty, owca cała.

— Co pan na to? — powtórzył pytanie Hernandez.

— Muszę przyznać, że nie spodziewałem się takiego obrotu sprawy, ale przyznaję, jest to wspaniały pomysł. Tylko, czy syn wyrazi zgodę? Musiałby zmienić dziedzinę swoich zainteresowań. Namiętnie lubi gotować. Pracuje w dużej restauracji i jest kucharzem, a poza tym ma swoje gospodarstwo, co prawda niewielki gaj pomarańczowy, kilka drzew oliwnych, nawet kozę, która daje mu niezły dochód z serów.

— Proszę przekonać syna. Potrzebny mi jest człowiek inteligentny i uczciwy. Za te pieniądze, które u mnie zarobi, będzie miał możliwość wynająć kogoś, kto poprowadzi mu gospodarstwo.

— A co mnie pan oferuje?

— Zajmie się pan marketingiem i sprzedażą naszych produktów. To chyba nic trudnego. Zna pan przecież nasze wszystkie kosmetyki. Są naprawdę dobre, skuteczne i dlatego łatwo je będzie sprzedać.

— Między innymi i tym się przecież zajmowałem, tyle że na terenie Hiszpanii i Polski.

— Ze względu na bardzo dobrą znajomość języków, poszerzy pan swoją działalność o kilka krajów w Europie. Stałych klientów już mamy, ale poszukajmy nowych kontrahentów na rynku, do którego nie mieliśmy dostępu, na daleki wschód.

— Rozumiem, że zakres mojej pracy zwiększyłby się o marketing, sprzedaż i logistykę.

— Coś w tym rodzaju. Wiem, że lubi pan wyzwania. No, więc?

Daniel spojrzał na uśmiechniętego Hernandeza, a po chwili obaj wybuchnęli głośnym, beztroskim śmiechem.

— Jest pan uparty, ale spróbuję. — W takim nastroju opuścił gabinet szefa.

Kiedy tylko wrócił do domu i stanął w drzwiach salonu, z jego ust nie schodził pogodny uśmiech i radosny błysk w szarych oczach.

— O, widzę, że rozmowa potoczyła się całkiem inaczej, niż się spodziewałeś. Mam rację? — zapytała Julia na jego widok.

— Mam to wypisane na twarzy? — zapytał zaskoczony, przysiadając się do nich.

— Wstrzymaj się chwilę z opowiadaniem, tato. Zaparzę świeżą kawę — zaproponował Miron, podrywając się z kanapy.

— Pomogę ci — zaofiarował swoją pomoc Marcos i wybiegł za nim do kuchni.

Po chwili obaj wrócili uśmiechnięci. Miron trzymał dzbanek z kawą i sokiem dla Julii, a Marcos tacę z filiżankami.

— Dziękuję za kawę, jest pyszna. Sam kiedyś powiedziałeś, Marcosie, że kawą należy się delektować. Czyż nie tak powiedziałeś, synu?

— Przepraszam. — Marcos zrozumiał aluzję. Ojciec nie chciał być poganiany. Dlatego nie tylko on, ale i pozostali cierpliwie milczeli, dopóki nie odstawił na tacę pustej filiżanki.

— Hernandez okazał się sprawiedliwym i surowym pracodawcą. Wyrzucił Corteza na zbity pysk. Może niedosłownie tak się wyraził, ale mu zapowiedział, że cokolwiek przydarzy mi się coś złego albo mojej rodzinie, zgłosi ten fakt na policję. Cortez wyjechał z Polski z wilczym biletem. Nie ma prawa do powrotu. — Daniel umilkł i spojrzał pytająco na Marcosa. — Hernandez ma dla ciebie propozycję i to całkiem lukratywną, synu. Chce zatrudnić cię w swoim koncernie kosmetycznym.

— A ty? Co będziesz robił? — zapytał zaskoczony Miron.

— Ja? Będę siedział za biurkiem i zajmę się marketingiem i sprzedażą naszych produktów.

— I co zgodziłeś się? — zapytał Marcos.

— Ja tak, ale, jakie ty masz stanowisko w tej sprawie? Oczywiście powiedziałem szefowi, czym się obecnie zajmujesz, ale jemu to nie przeszkadza. Powiedział, że u niego tyle zarobisz, że będziesz mógł wynająć kogoś do pracy w swoim gospodarstwie.

— Rzeczywiście to poważna, można powiedzieć lukratywna propozycja, warta przemyślenia — przyznała Julia.

— Masz dwa dni do namysłu, chłopcze. A teraz jedźmy już, obejrzysz sobie nasze miasto. — W jeden dzień nie zobaczysz wszystkiego, ale będziesz miał już wyrobione o nim zdanie. Obiad zjemy w jednej z najlepszej restauracji w Radomiu. Potem nam powiesz, jak ci smakował. Pod Radomiem jest wiele dobrych restauracji. Tam także pojedziemy. Zobaczysz i posmakujesz naszego folkloru. Zapewniam cię już teraz, że się nie zawiedziesz. Co, jak co, ale nasza kuchnia jest słynna na całym świecie. Jest bardzo różnorodna, dlatego tak wszystkim smakuje.

— Kochanie, zapomniałeś tylko dodać, że nieco tucząca — skwitowała śmiechem Julia.

Przed wyjściem z domu pozamykali wszystkie okna i załączyli alarm. Zostawili Marsa na czatach. Julia przebrała się w swoją ulubioną, białą sukienkę z głębokim dekoltem i pasujące do niej białe sandałki. Gdy mężczyźni zjawili się w salonie gotowi do wyjścia, głośno cmoknęli z aprobatą na jej widok:

— Julio, jesteś najpiękniejszą kobietą, którą poznałem w waszym kraju — powiedział Marcos z podziwem.

— Julia zawsze była piękna, ciąża dodaje jej tylko uroku — dodał Miron.

— Macie rację, moja żona była i jest piękną kobietą. A ciąża dodaje jej nie tylko większego uroku, ale sprawia, że na jej widok miękną mi nogi. Kochanie, nie czerwień się, bo to najszczersza prawda pod słońcem. — Na znak uznania, pocałował ją w policzek.

— I znowu sprawiliście, że się zaczerwieniłam jak małolata. Nie jestem przyzwyczajona do komplementów, bo zamiast mnie wprawiać w euforię, wprawiają w zakłopotanie.

— Kochanie, wystarczy powiedzieć: dziękuję — uciął rozmowę Daniel z ciepłym uśmiechem.

— Dziękuję. Ale wy także wyglądacie nieźle. Pewnie wszystkie dziewczyny będą na was patrzeć jak na piękne okazy, ale na szczęście jesteście tylko moi.

— Twoi? Co masz na myśli? — zapytał z ciekawością Marcos.

— Jesteście moją rodziną — powiedziała z dumą w głosie.

— Miło to słyszeć — odparł z uśmiechem.

— Mam tylko brata, Michała. Poznałeś go. Dlatego cieszę się, że moja rodzina powiększyła się o nowych członków.

— Ja miałem za to wielu przybranych braci i sióstr. Ojciec Jose dbał o nas wszystkich, jak o swoje dzieci. Zabiegał nie tylko o odzież, ale także o nasze wykształcenie. Jest dobrym człowiekiem, ale dobrze się stało, że wreszcie dostał do pomocy na stałe siostry: Matyldę i Barbarę, bo już nie radzi sobie jak dawniej — westchnął Marcos, rozglądając się po osiedlu z zaciekawieniem.

— Ładnie tu u was, zielono, są place zabaw dla dzieciaków. To znaczy, że miasto dba o najmłodszych — zauważył.

— Tym, akurat zajmuje się administracja naszej spółdzielni mieszkaniowej. Ale trzeba przyznać, że dba o wizerunek naszego osiedla i zabiega o otrzymanie dodatkowych pieniędzy z budżetu miasta na rozwój osiedla, choćby na zakup sprzętu sportowego dla dorosłych. Zobaczysz je za chwilę. Wyglądają imponująco. Sama parę ćwiczyłam na nich — dodała Julia.

— Stąd ta wysmukła sylwetka? — zapytał Marcos z uśmiechem.

— Nie lubię się objadać. Mamy to po mamie, która zawsze nam powtarzała, abyśmy dbali o dietę, bo w późniejszym wieku wychodzą różne choróbska, choćby wysokie ciśnienie i cholesterol. Dlatego smakuje mi wasza kuchnia. Jest smaczna i niezbyt tucząca.

— To prawda — przytaknął Miron.

— Mówcie, co chcecie, ja zdecydowanie wolę naszą kuchnię, w szczególności kapuśniaczek ze sznycelkiem i młodymi ziemniaczkami, posypanymi koperkiem, ugotowany przez moją żonę.

Julia roześmiała się głośno i srebrzyście, aż mężczyźni odwrócili się w jej stronę.

— Teoria, że do serca mężczyzny, trafia się przez żołądek, okazała się prawdziwa. Wyobraźcie sobie, że był to pierwszy posiłek, którym poczęstowałam przyszłego małżonka, kiedy przyszedł do mnie z propozycją pomalowania mojego pokoju — oświadczyła Julia z dumą w głosie, patrząc znacząco na męża.

— Obiad był pyszny, co mnie upewniło, że dobrze ulokowałem swoje serce — odparł Daniel, zerkając na żonę z rozbawieniem.

— Czy, aby tylko przez to? — zapytała zalotnie.

— Dobrze wiesz, że nie tylko dlatego, moja droga — ująwszy jej dłoń, złożył na niej czuły pocałunek.

Marcos z Mironem ostentacyjnie westchnęli.

— Zapowiada się ciekawy dzień — powiedział Miron, szturchając brata w łokieć.

— Mhm. Właśnie zauważyłem — potwierdził z uśmiechem Marcos.

25

Była połowa marca, przybliżony termin porodu Julii. Postanowiła wcześniej pójść do szpitala. Nie chciała ryzykować, że w ostatniej chwili wydarzy się coś nieprzewidzianego i będzie zmuszona urodzić w domu, jak ostatnio było to w modzie wśród młodych mężatek. Nie chciała narażać siebie i dziecka na jakiekolwiek niebezpieczeństwo.

— Pojedziemy do szpitala, kiedy tylko źle się poczujesz. Wszystko będzie w porządku. Nie denerwuj się. To niezdrowe dla ciebie i dla dziecka — starał się ją pocieszyć Daniel.

— No, nie wiem. Nie daje mi spokoju wczorajszy sen. Był tak realistyczny i przeraźliwy, że nie potrafię się po nim uspokoić. Boję się o was. Marcos obiecał, że przyjedzie, a nie ma go do tej pory. Miron ma ostatnie egzaminy, ale miał przedzwonić, oczywiście tego nie zrobił. Myślisz, że poszło coś nie po jego myśli i zostanie jeszcze w Krakowie?

— Jak zwykle myślisz o innych, a nie o sobie i naszym dziecku. Kochanie, bądź cierpliwa. Celowo wziąłem kilka dni urlopu, aby być z tobą. O nic się nie martw. Miron obiecał mi, że wszystko pozalicza, aby mieć więcej czasu dla nas i na pewno tak zrobi.

— Nawet nie wiesz, ile mnie to kosztuje, abym panowała nad sobą. Jestem roztrzęsiona, jakbym miała przystąpić do pierwszego egzaminu z matematyki, który w końcu okazał się banalnie prosty.

— No, widzisz, sama przyznajesz, że strach ma wielkie oczy. Musisz myśleć pozytywnie, że nasza córeczka urodzi się cała i zdrowa.

— Oby. Ostatnio zbyt emocjonalnie podchodzę do wszystkiego, stąd te nerwy. Kochanie, uważaj na siebie. Kiedy tylko zawieziesz mnie do szpitala, pojedź od razu do domu. Zajmij się odśnieżaniem. Przez dzisiejszą noc napadało dużo śniegu.

— Zamierzałem tak zrobić.

— Bardzo cię kocham. I nie wyobrażam sobie bez ciebie życia. Pamiętaj o tym.

— Dlaczego mi to mówisz?

— Tak na wszelki wypadek, gdyby stało się coś niespodziewanego.

— Nic mi się nie stanie, wam także. Dlatego będą z tobą podczas porodu i kiedy przyniosą nasze maleństwo. Nie odstąpię was na krok.

— Dobrze, niech tak będzie. Przynajmniej będę wiedziała, że tobie nic nie jest.

— A ty znowu swoje. Julio, kochanie, tak nie można, bo wykończysz się psychicznie.

— Nic na to nie poradzę, że martwię o was wszystkich. Widocznie mój instynkt macierzyński odezwał się ze zdwojoną siłą — roześmiała się w odpowiedzi.

— Jesteś już spakowana? Nic nie zapomniałaś?

— Zrobiłam listę potrzebnych rzeczy. O niczym nie zapomniałam. Bardziej mnie martwią twoi synowie. Nie odzywają się, choć to obiecali.

— Nie zapominaj, kochanie, że są mężczyznami, a nie małymi, nieporadnymi chłopcami.

— Tym bardziej muszę o nich dbać. Maria zrobiłaby to samo, bez względu na ich wiek. Widocznie zamartwianie się o dzieciaki, mam jako kobieta, zakodowane już w genach.

— Kocham cię, wiesz? — zapytał, pochylając się nad nią.

— Pewnie, że wiem. Ja ciebie też.

Późną nocą, Julia poczuła pierwsze bóle. Daniel przedzwonił do szpitala na ginekologię, że właśnie za chwilę przywiezie żonę na oddział. Julia zachowywała się dzielnie. Dopiero, kiedy sanitariusze posadzili ją na wózku i zawieźli na oddział kobiecy, nie mogła powstrzymać jęku. Daniel trzymał ją za rękę, jak obiecał. Był od początku porodu do końca. Nawet akuszerka dała mu nożyczki, aby przeciął pępowinę. Zrobił to z ojcowską dumą.

— Gratulujemy. Macie państwo śliczną córeczkę — oznajmiła położna, odbierająca poród.

— Dziękuję — powiedział Daniel z satysfakcją i położył nagie niemowlę na piersi Julii.

— Dziękuję — szepnęła z zachwytem, pochłaniając wzrokiem córeczkę. Kiedy tylko poczuła na sobie ciepło swojego dziecka, cicho westchnęła i rozpłakała się ze wzruszenia.

— Dlaczego płaczesz, moja droga? — zapytał Daniel zdziwiony.

— Szkoda, że nasze matki nie mogą jej zobaczyć. Byłyby z niej takie dumne, ich pierwsza wnuczka — mówiła przez łzy.

— Pewnie ją widzą, ale stamtąd — wskazał palcem błękit nieba za oknem.

— Pewnie tak. Nie mogę się doczekać, kiedy nasze maleństwo otworzy oczy. Jakiego będą koloru? Mojego czy twojego? Do kogo będzie bardziej podobne?

— Będzie piękna jak jej mama. To jest pewne. Prawda siostro? — zwrócił się do pielęgniarki, która zamierzała odebrać niemowlę do zważenia i kąpieli.

— Najszczersza pod słońcem. A teraz proszę mi ją oddać, gdy tylko ją umyjemy, zważymy i zmierzymy, przyniosę ją pani do karmienia. Niech nabiera nawyku ssania.

Julia spojrzała znacząco na Daniela, ten tylko skinął głową ze zrozumieniem.

— Nie ruszę się stąd nawet na moment. Nie obawiaj się, kochanie — odparł, śledząc ruchy położnej.

— Jeszcze nie widziałam tak troskliwego taty od pana — powiedziała położna i wręczyła mu z powrotem maleństwo owinięte w różowy rożek.

— Proszę oddać ją matce. Niech się przyzwyczaja do piersi. Pewnie jeszcze dzisiaj będzie miała pani pokarm.

Daniel długo patrzył na żonę i córeczkę z zadumą w oczach.

— O czym myślisz? — zapytała, odchylając poły koszuli, aby dziecko przytuliło się do jej pełnej piersi, które z każdą chwilą stawały się ciężkie i nabrzmiałe od mleka.

— Prawdę mówiąc, dopiero teraz poczułem, jaki jestem dumny z ojcostwa. Z bliska widziałem przyjście na świat mojej córeczki. Przeciąłem nawet pępowinę, wyobrażasz to sobie?

Julia roześmiała się cicho.

— Przecież widziałam, jak to zrobiłeś. Sama byłam zdziwiona, że tak łatwo ci poszło. Zostałeś wyróżniony, mój bohaterze, bo nie zemdlałeś jak niektórzy tatusiowe.

— Miałaby mnie ominąć taka frajda? Jestem dumny, że zostałem tatą.

— Widzę. Srożysz piórka jak paw. Och, spójrz tylko na nią. Przyssała się do mojej piersi i próbuje pić mleko, którego… — nie dokończyła, bo poczuła, że z drugiej piersi jej cieknie.

— Siostro, proszę podać żonie jakiś podkład, bo z drugiej piersi leci jej pokarm — zwrócił się do pielęgniarki, która siedziała przy kontuarze naprzeciw sali.

— Proszę. — Wręczyła mu olbrzymi płat ligniny, który sam położył Julii na pierś, powstrzymując w ten sposób strugę wypływającego mleka.

— Dziękuję — uśmiechnęła się z dumą, patrząc na przemian na męża i swoją córeczkę, która łapczywie ssała.

— Trzeba przyznać, że apetyt to ona ma — roześmiał się ojciec, kiedy patrzył na córeczkę, która przyssała się po chwili do drugiej piersi.

Do sali weszła położna, która pomagała odebrać poród.

— Ładnie ssie? — zapytała z uśmiechem.

— Nawet bardzo. Czy tylko nie zabraknie mi mleka?

— Na pewno nie zabraknie — pocieszyła Julię. — Proszę tylko dbać o higienę piersi, dobrze się odżywiać i dużo pić — dodała ciepło.

— Widzisz, kochanie, a tak się martwiłaś na zapas — westchnął Daniel.

— Jak ją nazwiemy? — zapytała Julia po chwili.

— Chłopcy już nadali jej imię, ale nie chcieli zapeszać przed porodem i nie chcieli ci powiedzieć.

— Naprawdę? Więc, jak ją nazwali?

— Anielka.

— Ślicznie. Tobie też się podoba?

— Oczywiście. Jest takie dziewczęce.

— Niech więc tak zostanie — zgodziła się z entuzjazmem.

x

Przez pierwszy miesiąc opiekował się nimi Daniel, a potem wujek Michał z ciocią Hanką, których Anielka ujęła za serce już pierwszego dnia, kiedy wzięli ją na ręce. Marcos z Mironem nadal nie dawali znaku życia. Daniel, choć tego nie okazywał, miotał się po domu jak lew w zamkniętej klatce. Julia starała się pocieszyć go, jak tylko mogła.

— Pewnie chcą zakończyć wszystkie swoje sprawy, dlatego nie przyjechali. Mimo to, zadzwoń do ojca Jose, może on wie coś o Marcosie.

— Wczoraj dzwoniłem, niestety nic nie wie. Skontaktowałem się już z moim przyjacielem. Szukają go również jego przyjaciele z restauracji, gdzie pracuje. Nie chciałem cię denerwować, dlatego nic ci nie mówiłem.

— O, Boże. Widzisz, te moje sny zawsze są prorocze i zwiastują jakieś nieszczęście. Nie chciałeś mi uwierzyć, a ja czułam przez skórę, że wydarzy się coś niedobrego. — Julia już nie starała się nawet ukrywać niepokoju.

— Wiesz, że jestem pragmatyczny i wierzę tylko w niezbite dowody i fakty. W przeciwieństwie do ciebie nie mam proroczych snów i trudno mi w nie uwierzyć. — Daniel z trudnością panował nad swoimi emocjami.

— Podobny sen miałam w przeddzień wypadku rodziców. Zamiast cieszyć się ich rocznicą ślubu, myślałam tylko o tym śnie. Kiedy podzieliłam się z moimi obawami z Michałem, on wyznał, że miał podobny sen. Ale niestety żadne z nas nie ośmieliło się powiedzieć o nich rodzicom. Na odchodne uściskałam mamę i tatę i powiedziałam, aby uważali na siebie. Michał zrobił to samo. Byli nawet zdziwieni, bo wyglądało to na pożegnanie. Kiedy minęła umówiona godzina, o której rodzice mieli się zjawić, byliśmy pewni, że stało się coś złego. Na pierwszy dzwonek nie zareagowaliśmy, dopiero po trzecim, bardziej natarczywym, Michał otworzył drzwi. W drzwiach stało dwóch policjantów. Mieli niepewne miny, pewnie zastanawiali się, w jak najdelikatniejszy sposób mają nam przekazać, że był straszny wypadek i nasi rodzice go nie przeżyli — mówiąc to, Julia patrzyła na ogród, o tej porze uśpiony. Nagle poderwała się z fotela i podeszła bliżej okna, którym wychodzili na taras.

— Danielu! Spójrz! — wykrzyknęła zaskoczona i wskazała ręką na wysokie drzewa. — Co ich tak wypłoszyło?

Daniel podniósł się, obszedł wózek, w którym spała ich córeczka, i stanął przy Julii, która wskazywała palcem na niebo. Z wysokich sosen, dębów i grabów, rosnących po lewej stronie ogrodu, nieco z dala od domu, spadły poduchy śniegu. Rozległ się głośny świergot ptaków, jakby ktoś wywabił ich z ciepłych gniazd i latały teraz jak oszalałe i zdezorientowane, jakby nie wiedziały, co mają ze sobą zrobić. Po chwili, pod wpływem silnego podmuchu, spadła na nich jeszcze jedna czapa śniegu, większa, z dachu ich wysokiego domu. Wtedy już się nie zastanawiały, w popłochu odfrunęły w stronę pobliskiego lasu, a ich oczom ukazał się dziwny widok. Śnieżny pył zamiast opaść na niższe drzewa i krzewy, uformował się w wysoką postać, przypominającą anioła o wielkich skrzydłach, który machał nimi ostentacyjnie, powoli, jakby chciał wznieść się za ogrodzenie posesji, ale nagle się zatrzymał, jakby zawisł nad ich ogrodem, a potem wzbił się wysoko do nieba. Został po nim tylko nieokreślony kształt, który, co chwila zmieniał formę, aż w końcu zniknął na tle błękitnego nieba.

Upłynęła długa chwila, zanim oderwali oczy od niecodziennego widoku, który rozpłynął się na ich oczach. Na ich twarzach nadal widniało ogromne zdziwienie.

— O, mój Boże! Co to było? — zawołał Daniel podekscytowany.

— Niewątpliwie nie był to zwyczajny przypadek. Prawda?

— To było niesamowite — przyznał powoli, kierując spojrzenie z nieba na nią.

— Usiądźmy, będzie nam się lepiej myślało — zaproponowała, na wszelki wypadek oglądając się za siebie, jakby niecodzienne zjawisko miało wrócić ponownie, ale nic takiego się nie wydarzyło.

Przez chwilę oboje siedzieli w milczeniu, wciąż zafascynowani, analizując w myśli zdarzenie, które zakrawało na cud, ale wciąż nie wiedzieli, co powiedzieć. Pierwszy ośmielił się odezwać Daniel.

— Umiałabyś to w prosty sposób wytłumaczyć? — zapytał z wahaniem, spoglądając ze zdziwieniem na Julię, która z pewnym siebie uśmiechem, rozglądała się po pokoju.

— Czujesz to, co ja? — zapytała radośnie, obracając się wokół własnej osi. Wraz z jej ruchem, salon wypełnił się zapachem róż.

Teraz i Daniel go poczuł.

— To Maria, to ona dała nam znak. Rozumiesz, Danielu? — zawołała radośnie Julia.

— Rozumiem. Byłbym ostatnim głupcem, gdybym zaprzeczył. Przecież czuję zapach róż, których tu wcale nie ma. Masz jakąś teorię, aby wytłumaczyć to przedziwne zjawisko, którego byliśmy świadkami przed chwilą?

— Jeśli chcesz odnaleźć swoich synów, musisz polecieć do Barcelony. Tak zrozumiałam intencję i przesłanie Marii.

— Ja także odebrałem to w ten sposób, ale nie mogę zostawić was tu samych.

— Masz rację, nie możesz nas zostawić, polecimy z tobą.

Daniel pokręcił głową z powątpiewaniem.

— No, nie wiem… Czy dasz radę? A co z Anielką? Jest taka maleńka.

— Nie zostawię cię samego. To najlepszy pomysł, który przyszedł mi do głowy i nie odwiedziesz mnie od niego. Na pokładzie samolotu jest przecież opieka medyczna. Karmię piersią. Pokarmu mi nie zabraknie. Damy radę, kochanie.

— Skoro ty tak twierdzisz, to na pewno damy — potwierdził zgodnie po dłuższej chwili.

Julia spakowała najpotrzebniejsze rzeczy, wózek, kilka ubranek i małą paczkę pampersów. Na szczęście mleka jej nie brakowało. Anielka została zapakowana w różowy, flanelowy rożek i ciepły koc. Wyglądała jak puszysta maskotka. Nawet podczas przebierania nie obudziła się, jakby przeczuwała, że ma być grzeczna. W międzyczasie, Daniel wykonał kilka ważnych telefonów, zostawiając również wiadomość dla Michała i Hanki, aby zaopiekowali się Marsem i wzięli go do swojego domu. W ostatniej chwili zabukował bilety do Barcelony.

— Nie zapomnij wziąć wszystkich dokumentów i Anielki akt urodzenia.

— Już je spakowałem. Sprawdzę raz jeszcze i zaczął głośno wyliczać, odkładając do podręcznej saszetki: nasze paszporty są, dowody osobiste także, książeczka zdrowia dziecka i skrócony akt urodzenia, nasz akt małżeństwa, moje prawo jazdy i karty bankowe są. Włóż coś na siebie ciepłego. Nie możesz się teraz przeziębić.

— W moim kożuszku nie grozi mi to, a pod dres założyłam rozpinaną bluzkę, abym mogła nakarmić małą, gdyby zgłodniała w samolocie.

— Okay. Za chwilę powinni przyjść Michał z Hanką. Zajmą się Marsem.

— Po ostatnim zdarzeniu, pewnie baliby się zostać w twoim domu.

— W naszym, kochanie — poprawił ją szybko. — O wilku mowa. Właśnie przyszli.

Michał z Hanką pomachali im ręką.

— Czy to rozsądne, abyście lecieli samolotem z takim małym brzdącem? — zapytał z niepokojem Michał, zatrzymując się przed maską samochodu, w którym leżała już w swoim foteliku ich najmłodsza latorośl, przypięta pasami.

— Nie znasz swojej siostry? — Daniel spojrzał znacząco na żonę.

— Dobrze wiesz, bracie, że bardziej bym się denerwowała, gdyby go tu nie było.

— Uważajcie na siebie i maleństwo. Niech was Bóg prowadzi — powiedziała Hanka i pocałowała Julię w policzek.

— Dziękuję.

— Wracajcie wszyscy jak najszybciej, cali i zdrowi — pożegnał ich Michał.

— My także chcielibyśmy wrócić do domu jak najprędzej — westchnął Daniel.

x

Przyjechali do Barcelony bez problemów, nawet Anielka nie sprawiła im żadnych kłopotów. Gdy tylko wysiedli z samolotu, przyjechał po nich kierowca z wypożyczalni samochodów z firmy Budget, tym razem przyjechał skodą octawią. Zatrzymali się przy drodze na najbliższym postoju. Wtedy Julia nakarmiła córeczkę i przewinęła ją. Postanowili jechać prosto do domu Marcosa. Po drodze zamierzali zobaczyć się z panią Zofią.

— Co zrobisz, gdy nie dowiesz się od niej niczego?

— Wtedy pojedziemy do ojca Jose, a kiedy i on nic nam nie powie, odwiedzę Gomeza. Może on w końcu na coś się przyda. Moi chłopcy jadą za nami, odkąd ruszyliśmy z lotniska. Asekurują nas.

— Nic nie zauważyłam. Są w pobliżu?

— Nie rozglądaj się. Zachowuj się, jakbyś o niczym nie wiedziała.

— Nawet przez myśl by mi to nie przyszło.

— Powiedziałem im, że zabrałem was ze sobą.

— Jak zareagowali?

— Byli mocno zaskoczeni, ale zrozumieli moje intencje. Ja także wolę mieć was przy sobie.

Minął ich samochód, była to czarna toyota corolla. Mężczyzna siedzący za kierownicą, spojrzał na Daniela i dał mu znak ręką, aby skręcił w prawo i pojechał za nim.

— To wasz człowiek?

— Nie znam go, ale coś mi mówi, że muszę za nim pojechać. Zachowaj spokój. Muszę się dowiedzieć, o co mu chodzi.

— Dobrze, choć przyznaję, że duszę mam na ramieniu.

— Obiecałaś, że zachowasz spokój. Nie wolno ci się przecież denerwować.

Julia odetchnęła głęboko pełną piersią.

— Dobrze, że nasza maleńka, to straszny śpioszek. I najwidoczniej będzie podróżniczką jak jej ojciec. Nie przeszkadza jej nawet szum silnika.

— To dobrze. Będzie światową kobietą i z pewnością będzie wiedziała, czego chce od życia.

— Najpierw niech urośnie. Potem zobaczymy, co na to powiedzą jej starsi bracia.

Dodawali sobie otuchy, prowadząc lekką konwersację. Jechali już kwadrans. Za sobą w oddali widzieli, jadący za nim samochód bagażówkę, w błękitnym kolorze. Podobną miał Marcos. W pewnym momencie kierowca półciężarówki dał sygnał światłami.

— Co one oznaczają?

— Kierowca prosi, abym zatrzymał się na poboczu. Zastanawiam się, czy to nie Marcos?

— Co zrobisz? — zapytała cicho.

— Zatrzymam się oczywiście. Nie mamy innego wyjścia. Widzisz tu jakiegoś policjanta, który mógłby przyjść nam z odsieczą?

Julia przemilczała tę uwagę i odważnie spojrzała mężowi w oczy.

— Wiem, że cokolwiek teraz zrobisz, zrobisz dla naszego dobra.

— Trzymaj się mocno i uważaj na małą. Zrobię nagły skręt. Wyjadę mu naprzeciw.

— Okay.

— To się jeszcze okaże — mówiąc to przyśpieszył i nagle zrobił zwrot. Wjechał na drugi pas. Zatrzymał się tuż przed furgonetką, której zdziwiony kierowca, w ostatniej chwili również się zatrzymał. Od masek ich samochodów dzieliło ich zaledwie kilkanaście centymetrów. Z samochodu wyskoczył zdenerwowany Marcos.

— No, już myślałem, że nie zauważysz, moich sygnałów świetlnych — zawołał i zajrzał do wnętrza ich samochodu.

— Co ty tutaj robisz? — zapytała zdziwiona Julia na widok Marcosa.

— To ja ciebie miałem zapytać, synu, co tu robisz na tym pustkowiu? — zapytał zaskoczony Daniel, zauważając spanikowaną twarz syna.

— Nie mamy wiele czasu. Przerzućmy wasze rzeczy do mojej furgonetki. Tato wyjmij wózek z dzieckiem. Wiem, Julio, że urodziłaś piękną i zdrową córeczkę, ale jeśli chcecie, abyśmy wszyscy przeżyli, zróbmy to jak najszybciej — rzucił się do swojej furgonetki i odjechał dwadzieścia metrów dalej.

— Czy to jest to, o czym myślę? — zapytał Daniel, zarzucając sobie na ramię torbę z dokumentami i trzymając kurczowo w rękach podwozie wózka.

Julia stała już przy furgonetce, trzymając na rękach ich maleństwo, które nie przebudziło się, nawet wtedy, kiedy Marcos głośno wydawał polecenia, a oni je posłusznie wypełniali. Była lekko oszołomiona, jakby wszystko wokoło niej działo się w zwolnionym tempie. Nie zadawała pytań, nie płakała, zachowała milczenie. Była tylko zaskoczona nagłym pojawieniem się Marcosa i jego podenerwowaniem. Jeszcze nie widziała go w takim stanie. W błyskawicznym tempie rzucili bagaże na tył furgonetki, a sami usiedli w szoferce obok Marcosa.

— Zwiewajmy stąd jak najprędzej! — krzyknął Marcos. — Opowiem wam wszystko w domu.

Ujechali zaledwie kilkadziesiąt metrów, kiedy usłyszeli za sobą głośną eksplozję. Julia z Danielem odwrócili głowy. Marcos na chwilę zatrzymał samochód, wszyscy patrzyli na wysoki komin ognia i kłęby czarnego jak smoła dymu, który wznosił się wysoko ku niebu. Samochód jadący przed nimi dawno zniknął im z oczu. Marcos ponownie uruchomił samochód i zawrócił w kierunku Barcelony.

— Dokąd jedziemy? — zapytał Daniel, taksując spojrzeniem syna, którego opuściła już panika i ogarnął błogi spokój. Nawet się uśmiechał.

Daniel był dumny z postawy syna, że w takiej chwili zachował zimną krew.

— Do mnie, tam będziemy bezpieczni — odparł spokojnie i dopiero teraz przyjrzał się bliżej swojej przyrodniej siostrzyczce.

Zachowywali się tak, jakby eksplozja nie zrobiła na nich specjalnego wrażenia.

— Jest śliczna i jaka grzeczna — powiedział z uśmiechem i znowu jego spojrzenie skierowało się na drogę.

— Dziękuję. Właśnie taka jest — odparła Julia, czując, jak się napełniają mlekiem jej pełne piersi, które zaczęły ją pobolewać.

— Czy bardzo cię zgorszę, Marcosie, gdy ją teraz nakarmię?

— Nie krępuj się.

— Dziękuję. — Julia odchyliła rąbek bluzki, pod drugą pierś podłożyła tetrową pieluszkę i gdy mała poczuła pokarm, przyssała się do sutka jej nabrzmiałej piersi.

— Skąd wiedziałeś, że przyjechaliśmy? — zapytał cicho Daniel.

— Otrzymałem telefon z informacją, że przyjedziecie tym samym lotem co zawsze. Byłem mocno zaskoczony, bo Julia dopiero co urodziła. Kiedy zadzwoniłem do firmy przewozowej, aby się upewnić, jakim samochodem przyjedziecie, odparli, że zrezygnowałeś z ich usług, bo ktoś z rodziny ma was odebrać. Zaniepokoiło mnie to. Wsiadłem do furgonetki i w te pędy ruszyłem na lotnisko. Po drodze zauważyłem, że siedzi wam ktoś na ogonie. Kierowca tamtego samochodu ruszył przed wami i to z dużą szybkością, jakby nie chciał was prowadzić lecz jak najszybciej zmniejszyć między wami dystans, dlatego puściłem ci wtedy światła ostrzegawcze.

— Kto cię poinformował o naszym przyjeździe?

— Twój szef.

— Hernandez? Czy ty kiedykolwiek go widziałeś?

— Osobiście nie, tylko ze słyszenia.

— Dlaczego nie skontaktowałeś się najpierw ze mną?

— Bo kilka dni temu sam do mnie zadzwoniłeś, informując, że masz jakiś interes do załatwienia i przyjedziesz po mnie, Julia z dzieckiem miały zostać w domu.

— Po twoim wyjeździe, wiele razy chciałem się z tobą skontaktować, ale na próżno, nie odbierałeś telefonów od nikogo z nas. Podobnie było z Mironem. Dlatego przyjechaliśmy cię odszukać, nawet zwerbowałem do poszukiwań swoich przyjaciół. Zaczęliśmy od ciebie. Mironem mieliśmy się zająć, kiedy wrócimy do kraju. Ja do ciebie nie dzwoniłem, synu.

— Ale w słuchawce słyszałem twój głos — zdziwił się Marcos.

— Ktoś umiejętnie wykorzystał moje nagranie na sekretarce, to stary tryk wykorzystywany do takich celów. Przyjechaliśmy, bo nie dawałeś znaku życia. Niepokoiliśmy się nie tylko o ciebie, ale i o Mirona. Miron ma sesję egzaminacyjną, pomyśleliśmy, że zostało mu jeszcze coś do zaliczenia, więc zostawiliśmy go w spokoju. Ale obawiam się, że za długo trwa jego milczenie. Zawsze powiadamiał nas, podając powód, dlaczego nie może przyjechać w obiecanym terminie.

W niecałą godzinę przyjechali do domu Marcosa. Daniel przez resztę drogi pilnie śledził trasę, ale nikt za nimi nie jechał.

26

Wnętrze domu emanowało ciepłem, bo Marcos wcześniej napalił w piecu. Julia ułożyła się z dzieckiem w pokoju, który zajmowała latem minionego roku, a mężczyźni, ojciec z synem, usiedli za stołem. Posilili się mlekiem i świeżym chlebem.

— Wybacz tato, że nie przygotowałem nic na gorąco, ale wszystko odbyło się jak na wariackich papierach. Nie miałem na nic czasu.

— Po tych emocjach, które przeżyliśmy, to proste jedzenie jest w sam raz. A teraz opowiedz mi wszystko od początku — poprosił Daniel, obserwując syna z zaciekawieniem.

Marcos po przyjeździe odświeżył się i przebrał. Daniel zauważył, że syn ściął włosy. Zmienił się i upodobnił do Mirona. Czyżby chciał naśladować brata?

— Odkąd przyjechałem od was, miałem kilka dziwnych zdarzeń. Najpierw zaczęli mnie nachodzić potencjalni kupcy. Byli zdziwieni, że nie sprzedaję domu. Codziennie było ich coraz więcej. Aż któregoś dnia postawiłem słup z informacją, że dom nie jest na sprzedaż. Za każdym razem, kiedy wyjeżdżałem z domu do pracy, zamykałem bramę na kłódkę. Trochę się uspokoiło. Za kilka dni była lawina telefonów, między innymi od ciebie. Zawiadomiłeś, że urodziła się wam śliczna córeczka, której nadaliście imię: Anielka. I macie się dobrze.

— Kiedy konkretnie to było?

— Dwa tygodnie temu. Następnego dnia zadzwoniłeś, abym nie przyjeżdżał, bo ty wybierasz się do mnie. Julia miała zostać z dzieckiem w domu. Byłem zdziwiony, bo przecież otrzymałeś nową posadę i miałeś pracować na miejscu, a od porodu Julii nie upłynął nawet miesiąc. Zacząłem cię już podejrzewać o brak troski wobec niej i waszej córeczki. Ale w końcu to ty jesteś ojcem i mężem Julii, i to ona musiała wyrazić zgodę na twój wyjazd, pomyślałem wówczas.

Daniel potrząsnął tylko głową.

— Nie zostawiłbym jej, choć miałem na to ochotę, ale zdarzyło się nam coś niezwykłego. Zamiast cieszyć się z urodzenia Anielki, oboje zamartwialiśmy się o was. Siedzieliśmy oboje w salonie. Mała leżała w wózku i spała. Pierwsza zauważyła to Julia, która siedziała w fotelu na wprost okna. Najpierw usłyszeliśmy spanikowany świergot ptaków, jakby coś ich bardzo wystraszyło. Z wysokich drzew spadły olbrzymie czapy śniegu wprost na nich, więc w popłochu odleciały do pobliskiego lasu. To, co się stało w następnej chwili, nawet w tej chwili mnie zadziwia i nie potrafię tego racjonalnie wytłumaczyć.

Daniel umilkł wzruszony, co rzadko mu się zdarzało, bo był typem człowieka, który twardo stąpał po ziemi, aby uwierzyć, musiał najpierw zobaczyć, jak niewierny Tomasz. Kiedy napotkał zaciekawione spojrzenie syna, postanowił kontynuować:

— Sypki śnieg zamiast opaść na ziemię, wzbił się w powietrze i na naszych oczach przeobraził się w anioła z imponującymi skrzydłami. Pomachał nimi, jakby chciał nas upewnić, że ta niezwykła sceneria jest specjalnie wyreżyserowana dla nas. Wzbił się wysoko i odleciał, powoli przeobrażając się w małą chmurkę, aż znikł na tle błękitnego nieba. Siedzieliśmy przez jakiś czas w milczeniu, zafascynowani i zdziwieni tym widokiem, gdy nagle poczuliśmy zapach róż, których w salonie nie było. Julia bez żadnych wątpliwości odgadła, że to Maria dała nam znak, co mamy robić. Nie miała żadnych obiekcji, aby jechać ze mną i naszą maleńką córeczką.

— Rzeczywiście trudno w to uwierzyć, ale skoro ty o tym mówisz, tak musiało być.

— Nigdy nie wierzyłem w życie po śmierci, ani w zjawiska paranormalne, dopóki nie poznałem Julii. Ona swoją wiarą udowodniła mi, jak wielka może być miłość i wiara w cuda, które zdarzają się nam każdego dnia, tylko nie umiemy ich odczytywać albo ignorujemy je, uważając za zbieg okoliczności.

— Cieszę się, że spotkałeś miłość swojego życia i jest nią Julia. Pasujecie do siebie. Jeszcze raz gratuluję córeczki. Mała jest wspaniała i bardzo dzielna. Jutro pomyślimy, co dalej robić, dzisiaj nie mam do tego głowy. Przerażenie odebrało mi logiczny tok rozumowania. Przestałem zadawać już sobie pytania po co i dlaczego. Nigdy się tak nie bałem jak dzisiaj. Bałem się przede wszystkim, o was.

— Dziękuję, synu. Mamy za sobą ciążki dzień, zostawmy rozmowę na jutro. Idziesz jutro do pracy?

— W tej sytuacji zostanę z wami w domu. Musimy wszystko przeanalizować i poskładać w jedną całość. Masz wroga, który ma długie macki i koniecznie chce cię zniszczyć.

— Chodźmy spać. Po raz pierwszy jestem zmęczony i przerażony. — Daniel podniósł się ociężale z krzesła.

Miał minę zbitego psa.

— Nigdy nie widziałem cię w takim stanie, tato.

— Nigdy przedtem nie miałem tyle do stracenia, co dzisiaj. I mój wróg doskonale o tym wie. — Daniel objął syna i poklepał go po plecach.

— Dobranoc, synu. Śpij dobrze. Mam nadzieję, że dzisiaj już nikt nam nie zakłóci spokoju.

— Nie obawiaj się. Zamknąłem wszystkie drzwi i załączyłem alarm zgodnie z twoimi wskazówkami.

— To dobrze, synu.

x

Następnego dnia Julia obudziła się pierwsza. Nakarmiła córeczkę, wykąpała ją i włożyła do wózka. Kiedy maleństwo usnęło, zajęła się robieniem kanapek. Zdążyła, bo po chwili do kuchni weszli ojciec z synem.

— Jak się wam spało, panowie? — zapytała z uśmiechem, zapraszającym gestem wskazała miejsca za stołem, na którym stała już herbata i kawa w dzbanku oraz stos smacznych kanapek.

— Dzień dobry, Julio — Marcos usiadł naprzeciw nich.

— Dzień dobry, kochanie. Jak dzisiaj się czujesz? — Daniel pocałował Julię w policzek, a potem pochylił się nad wózkiem i musnął zarumieniony policzek córeczki, która spała jak suseł.

— Dzień dobry. Staram się nie myśleć o wczorajszym, makabrycznym dniu i na szczęście nie śniły mi się koszmary, ale musimy poważnie porozmawiać, Danielu. Ten wypadek był przez kogoś przygotowany, zaplanowany z najmniejszym detalem. Od wyjazdu z kraju, ktoś nas śledzi i wie, jaki będzie nasz następny krok, jakby znał nasze zamiary.

— Wczoraj przedzwoniłem do firmy przewozowej, potwierdzili, że to nie oni podstawili nam samochód. Ponoć osobiście zadzwoniłem z lotniska i zrezygnowałem z ich usług, tak jak wcześniej oznajmili to Marcosowi. Byli zaskoczeni, kiedy zaprzeczyłem, a kiedy się dowiedzieli, że ktoś nam podłożył bombę, i mało brakowało, abym zginął z rodziną, nie mogli uwierzyć, że nas to spotkało.

Julia machinalnie jadła kanapkę, za kanapką, widać myślami błądziła daleko stąd, gdy przełknęła ostatni kęs i popiła go herbatą, do której dolała sobie trochę mleka, z tryumfującym uśmiechem i błyskiem w oczach spojrzała na męża.

— Tylko jedna osoba wiedziała o naszym wyjeździe — powiedziała pewnym głosem. — Czy nie wydaje ci się Danielu, że Hernandez maczał w tym palce?

— Też mi przyszło to na myśl. Muszę zadzwonić do jednego z moich przyjaciół, niech sprawdzi jego przeszłość. Za dużo tu zbiegów okoliczności. Byłem naiwny niczym dziecko. Dałem się wodzić za nos przez lata jak byle smarkacz, a on wykorzystywał każdą jedną okazję, aby mnie zgnoić. Tylko dlaczego?

— Ja popytam ojca Jose, może sobie o czymś przypomniał, co naprowadzi nas do źródła zadawnionego konfliktu. Czyżby znowu chodziło mu o naszą matkę?

— Wasza historia przed lat, musiała mieć inne i głębsze podłoże. Nie wierzę, że chodziło tylko o niedotrzymanie obietnicy ze strony waszej matki. Szkoda, że jej rodzice i dziadkowie nie żyją. Ale, ale… nie zapominajmy, że żyje pani Teresa, to znaczy pani Zofia — rozmyślała głośno Julia, marszcząc brwi.

— Masz rację. Zaraz po nią pojadę — zaofiarował swą pomoc Marcos i wstał od stołu. — Dziękuję za śniadanie, Julio. Było pyszne. Przy okazji przywiozę Miję, pewnie stęskniła się już za mną. Gdy wspomnę cioci Sofji, że przyjechaliście ze swoim maleństwem, pewnie nie będę musiał jej zbytnio zachęcać do odwiedzin.

— Nie dziw się, jak każda kobieta lubi małe dzieci, tym bardziej że swoich wnuków przy sobie nie ma, tęskni za dzieciakami. Będzie naszą, zastępczą babcią — powiedziała Julia.

— Pewnie się ucieszy, że przyjechaliście — odparł Marcos z uśmiechem i wyjął z dżinsów kluczyki od samochodu.

Kiedy zostali sami, Julia widząc przygnębionego męża, chciała poprawić mu humor.

— Nie martw się kochanie, wszystko się wyjaśni. Cieszmy się, że dzięki Marcosowi, żyjemy.

— Tak, gdyby nie mój syn… wolę nie wyobrażać sobie, co zostałoby z nas po tym wybuchu.

Ich milczenie przerwał warkot furgonetki Marcosa, a po chwili oboje zobaczyli przez okno, wysiadającą z niej panią Zofię. Marcos najpierw pomógł przy wysiadaniu starszej pani, a potem zajął się Miją, która z głośnym bekiem pobiegła do swojej komórki.

Daniel z Julią wyszli przed dom.

— Marcos mi wszystko opowiedział. Byliście tak blisko nieszczęścia! — krzyknęła kobieta, załamując ręce, a potem przylgnęła do Julii i wylewnie ją uścisnęła.

— Mieliśmy wiele szczęścia, pani Zofio — odparła Julia, oddając jej uścisk.

— Ale któregoś dnia może nam go zabraknąć — westchnął Daniel, podając kobiecie rękę. — Dlatego musimy porozmawiać.

— Ale o czym? — zapytała ze zdziwieniem kobieta, wchodząc przed nimi do domu.

— O przeszłości… — Julia wyjęła córeczkę z wózka i pokazała staruszce.

— Jaka ona piękna! — krzyknęła z zachwytem. — Niech Pan Bóg nad wami czuwa.

— Dziękujemy. Proszę usiąść. Marcosie, daj nam coś do picia.

— A może czegoś mocniejszego się napijemy, ciociu? — zapytał Marcos staruszkę, która skwapliwie kiwnęła głową. Wyjął z kredensu kilka kieliszków do wina.

— Bardzo chętnie — odparła starsza pani i zdjęła z siebie ciepły kożuszek, który odebrał od niej Daniel i powiesił na drzwiach.

Julia włożyła córeczkę z powrotem do wózka i postawiła go pod oknem. Promienie słońca kładły się jasną smugą na ścianie i na wyszorowanej z desek podłodze.

Starsza pani pochyliła się na wózkiem i długo patrzyła na maleństwo, które nie reagowało na ich rozmowę. Promienie słońca oświetlały jej twarzyczkę.

— Udała się wam, nie ma co. Wyrośnie z niej śliczna panna — powiedziała z uśmiechem.

— Dzieci są naszą przyszłością, naszym odbiciem, ile im z siebie damy, tyle w nich zostanie — odparła sentencjonalnie Julia.

— Masz rację. Dlatego musimy okazać im wiele serca i czułości, aby na stare lata były naszym oparciem — dodała staruszka.

— Zaczekajcie chwilkę, moje panie, zejdę do piwniczki, przyniosę kilka butelek, bo w kredensie nie ma już ani jednej. Musimy opić urodziny mojej przyrodniej siostry — zaproponował Marcos z szerokim uśmiechem.

— Zejdę z tobą i pomogę ci.

— Daniel nie czekając na zgodę syna, poszedł za nim.

— Musiało się stać coś bardzo ważnego, skoro przyjechaliście w takie zimno i to z niemowlęciem. A ty Julio, jak się czujesz? — zapytała starsza pani uprzejmie.

— Kiedy mam przy sobie rodzinę, wszystko inne staje się mniej ważne. Niepokoimy się tylko o Mirona, który już dawno powinien się z nami skontaktować. Podejrzewamy, że musiało mu się przydarzyć coś złego, skoro się nie odzywa. Nasz nieprzyjaciel nie wziął tylko jednej rzeczy pod uwagę, że za rodzinę jesteśmy gotowi zabić — powiedziała Julia twardo, patrząc na kobietę, która skwitowała tę uwagę lekkim uśmiechem.

— Od przeznaczenia dziecko nie uciekniemy — powiedziała i spojrzała ponad jej ramieniem.

Do kuchni wrócili Daniel z synem, w rękach trzymali kilka butelek wina, które otarli z kurzu i postawili w kredensie, jedną Marcos postawił na stole.

— Za wasze zdrowie i maleństwo niech się wam dobrze chowa — powiedziała roześmiana staruszka.

— Dziękujemy i za pani zdrowie, Zofio — odparł Daniel z dumą, patrząc na Julię, która tylko upiła mały łyczek, bardziej do spróbowania.

— Smaczne, szkoda, że nie mogę więcej… — westchnęła z żalem. — Co pijemy? — zapytała po chwili, delektując się niewielką ilością wina.

— To Rioja, popularne hiszpańskie wino, najbardziej znana marka na świecie. Jak wiecie, mamy ogromną tradycję w uprawie winorośli i produkcji wina. Ponad połowa wszystkich winnic w Europie, leży właśnie w Hiszpanii. Produkujemy wina czerwone, białe i różowe. Pijemy, jak widzicie różowe. Choć dzisiaj powinienem uczcić wasze przybycie raczej cavą.

— Kawą? — zapytała zdziwiona Julia.

— Cava, przez c i v, to trunek, podobny do szampana, gazowany, lekko słodki i kwaśny. Do najlepszych gatunków hiszpańskiej Cavy, zaliczamy Marques de Ministrol i Codorniu. W swojej piwniczce mam trochę butelek z tego gatunku, choć nie uprawiam winorośli, ale lubię mieć w swojej piwniczce dobre wino, choćby dla gości, bo sam nie piję ze względu na wykonywaną pracę — wyjaśnił Marcos.

— Kilka? Jesteś skromny. Masz niezły zapas wina i to z każdego regionu Hiszpanii — pochwalił go ojciec, poklepując z dumą po ramieniu. — A teraz usiądźmy i poważnie porozmawiajmy — zaproponował Daniel, patrząc na starszą kobietę porozumiewawczym wzrokiem.

— Chciałabym wam pomóc z całego serca, ale nie wiem w jaki sposób… — rozłożyła bezradnie ręce.

Daniel z Marcosem usiedli za stołem.

— Proszę nam opowiedzieć o Monice, jej rodzicach i dziadkach. Może relacja między nimi, rozjaśni nam nieco sytuację i naprowadzi do rozwiązania sprawy — zaproponował Daniel.

— No, cóż, powiem, to, co już pewnie wcześniej powiedziałam — westchnęła i zaczęła opowiadać historię rodziny Cortezów.

Rzeczywiście swoją opowieścią nie wniosła nic nowego. Kiedy skończyła, przy stole panowało milczenie, jakby każde z nich analizowało jej słowa.

— Zanim zginęła Monika, ich sytuacja finansowa przedstawiała się dobrze? — zapytał Daniel.

— Raczej tak. Dopiero śmierć rodziców Moniki przygnębiła starego Corteza. Wtedy, jakby coś złego w niego wstąpiło, zaczął pić i zaniedbywać swoje obowiązki. A Hotel potrzebował męskiej ręki, a nie pracownika od święta.

— Nie zapożyczyli się u kogoś?

— Nie przypominam sobie, aby ktoś ich nachodził, bo bym wiedziała to od Marii. Ona nie ukrywała, co ją gnębiło. Mówiła mi raczej o wszystkim i bardzo cierpiała, że dorobek ich życia przemieniał się w ruinę. Nie trzeba było długo czekać, przeziębiła się i położyła. Nie chciała żyć. Umarła wkrótce na zapalenie płuc. Po śmierci Marii, stary Cortez załamał się jeszcze bardziej. Marcos miał wtedy dziewięć lat. Ojciec Jose zabrał go, bo dziadek sam potrzebował opieki.

— Nie tęskniłeś za domem, Marcosie?

— Byłem wówczas za mały, aby zrozumieć problemy dorosłych. Najczęściej chodziłem głodny i brudny.

— Teraz rozumiem, dlaczego ojciec Jose zajął się tobą.

— W krótkim czasie dziadek zabrał się za babcią. Zostałem sam jak palec. Wcześniej czy później i tak bym trafił do ojca Jose. Podjąłem naukę w szkółce parafialnej, a po latach poszedłem do szkoły średniej. Było mi tam dobrze. Szybko zrozumiałem, że jestem zależny od innych, więc dostosowałem się do panujących zwyczajów. Na szczęście nie byłem konfliktowym dzieckiem i byłem raczej lubiany przez kolegów i koleżanki.

— Zauważyłem, że ojciec Jose także darzy cię sentymentem — zauważył Daniel.

— Nie tylko ojciec. Pewna dziewczyna także obdarzyła cię specjalnymi względami — wtrąciła z uśmiechem Julia.

— Bo zawsze broniłem pokrzywdzonych, dlatego niektóre z nich mają do mnie słabość.

— To się chwali, synu. Tak w życiu należy postępować. Wracając do naszej rozmowy, czy nikt już później nie pojawił się w hotelu?

— Hotel został oficjalnie zamknięty. Nikt nie miał do niego wstępu. Tylko ciotka Sofija zaglądała do zagrody Miji, aż w końcu zdecydowała się zabrać ją do swojego domu. Była u niej przez pięć lat, kiedy dorosłem, wziąłem ją do siebie.

— Tak było, prawdę mówi — przytaknęła starsza pani.

— Proszę nam powiedzieć, pani Zofio, kto wówczas był najbogatszy w waszej dzielnicy, komu się dobrze powodziło lepiej, niż innym?

— Kiedyś nie zwracano uwagi, kto i ile ma koncie, bo nikt się tym nie chwalił, ale kto ma więcej zbiorów z połowu ryb, oliwek lub gajów pomarańczowych. Wówczas każdy sobie radził, jak mógł i chciał. Niestety nie wszystkim było to pisane — westchnęła ze smutkiem. — Kiedyś ziemia była w posiadaniu bogaczy, ale potem ci ją odsprzedawali kawałek po kawałku, aż w końcu zostawili ojcowiznę i wyprowadzili się do miasta. Na ziemi zostali ci, co byli przywiązani do niej i ciężko pracowali. W ten sposób stawali się nowobogackimi.

— Wyróżniał się ktoś z nich szczególnie?

— Na pewno nie był to nikt z naszych znajomych. Barcelona to wielkie miasto. Wielu przyjechało z różnych stron Hiszpanii i zaczęło nowe życie. Ale nikt nie przychodzi mi na myśl.

Ciszę przerwał dzwonek telefonu Daniela. Rozpoznając głos swojego rozmówcy, wyszedł przed dom. Nie używali imion nawet przy powitaniu.

— Ktoś usilnie chce się z tobą zobaczyć, stary — odezwał się znajomy głos.

— W jakim celu?

— Chce porozmawiać o przeszłości.

— A konkretnie?

— O twojej byłej. Wie, kto ją zabił.

W słuchawce zabrzmiała cisza.

— Wisz, kim on jest? — zapytał Daniel, opanowując emocje.

— Ma przydomek: Skorpion. Miejscowy gangster. Skupia przy sobie najbardziej wpływowych ludzi w mieście i robi z nimi interesy.

Danielowi aż zaparło dech w piersi.

— Wierzysz mu?

— Kilka lat temu któryś z naszych chłopaków przeniknął do ich szajki. Wśród nich są wszystkie szumowiny, naganiacze prostytutek, dealerzy, podstawieni kupcy broni. Tacy tam… z marginesu społecznego.

— Niby przypadkiem usłyszał, że przyjechałem do miasta?

— Za każdym razem, kiedy przekraczasz hiszpańską granicę, jesteś śledzony. Mają cię na celowniku, stary.

— Staram się nie wchodzić nikomu w drogę.

— Ty nie musiałeś, zrobił to ktoś inny.

— Nie bardzo rozumiem, ale mogę się tylko domyślać, że to ktoś z rodziny mojej byłej. Czy ty wiesz, o co mu chodzi?

— Nie. Dowiesz się bezpośrednio od niego.

— Gdzie mamy się spotkać?

— Wystarczy, że się zgodzisz, przyjedzie ktoś po ciebie.

— Umów mnie więc z nim.

— Ok. Przekażę naszemu znajomemu.

Kiedy wszedł do domu, wszyscy zauważyli zmianę w jego zachowaniu. Był milczący i spięty, myślami daleko stąd.

— O co chodzi, Danielu? — zapytała Julia.

— Skorpion chce się ze mną zobaczyć — wyznał.

— To ponoć typ spod ciemnej gwiazdy. Naprawdę chcesz się z nim spotkać? To może być niebezpieczne.

— To miejscowy gangster, ale to nie on stoi za śmiercią Moniki. Ale wie, kto ją zabił.

— Czy to teraz jest ważne?

— Nie wiem z jakiego powodu, ale ta sprawa ma ciąg dalszy. Nie możesz zaprzeczyć, że ktoś chciał nas zabić. Czy nadal mamy żyć w ciągłym strachu? Nieświadomi, kto czyha na nasze życie?

— Oczywiście, że nie.

— Nie pozostaje mi nic innego, jak spotkać się z nim. Niedługo po mnie przyjedzie jego człowiek. Zostańcie w domu. Pani Zofio, pani również. Będzie Julii z panią raźniej.

— Pojadę z tobą, ojcze — zaproponował Marcos.

— Właśnie się zastanawiam, czy będzie bezpieczniej, abyś pojechał ze mną, czy lepiej byłoby, abyś został w domu i pilnował kobiet.

— Nic z tego nie rozumiem, ale wydaje mi się, że dobrze byłoby, aby Marcos pojechał z tobą Danielu — odezwała się starsza pani.

— Nie mogę narażać również syna.

— Przyrzeknij mi, że zrobisz wszystko, abyś wrócił cały i zdrowy. — Julia stanęła naprzeciw niego i uporczywie patrzyła mu w oczy. — Przyrzeknij — nalegała.

— Zrobię, co w mojej mocy — odparł z uśmiechem, choć wcale nie było mu do śmiechu.

x

W kwadrans potem odezwał się klakson samochodu przed bramą wjazdową. Daniel wyskoczył z domu jak z procy. Nie chciał dłużej spoglądać na ich przygnębione twarze. Musiał przyrzec, że będzie ostrożny. Miał przecież wiele do stracenia.

— Nie martwcie się, wrócę, przyrzekam — powiedział w drzwiach.

Kiedy tylko przekroczył furtkę, kierowca wyszedł z samochodu i otworzył mu boczne drzwi.

— Gracias — odparł zaskoczony Daniel. — Dokąd jedziemy? — zapytał, choć nie spodziewał się odpowiedzi.

— Macie się spotkać w porcie, na jachcie pana Amadora — odparł mężczyzna uprzejmym tonem.

Mężczyzna nie sprawiał wrażenia, który przystaje z gangsterami. Miał miłą powierzchowność i przyjemny uśmiech. Chyba, że wcielił się znakomicie w rolę dżentelmena, pomyślał Daniel odruchowo. W kwadrans potem zatrzymali się przy nabrzeżu. Kierowca wyskoczył z auta i szedł przed nim. Ten fakt jeszcze bardziej Daniela zaskoczył. Zazwyczaj to on szedł pierwszy, a oni za nimi. Gdy tylko wszedł po trapie na pokład okazałego jachtu, towarzyszący mu mężczyzna gdzieś się ulotnił, a przed nim stanął wysoki, barczysty mężczyzna o hiszpańskiej urodzie. Był elegancki i pewny siebie. Miał na sobie płócienne, białe spodnie i błękitny sweter w serek. Ciemne okulary przysłaniały połowę twarzy. Na widok Daniela szeroki uśmiech rozjaśnił jego smagłą twarz. Wyciągnął do niego ręce i głośno się roześmiał. W tej samej chwili Daniel rozpoznał przyjaciela, z którym ukończył szkołę oficerską we Wrocławiu.

— Witaj, Danielu! Musiałem użyć triku, aby cię tu ściągnąć — powiedział i zdjął z twarzy okulary.

— Amador, to naprawdę, ty? — zapytał zdziwiony Daniel.

— Stary, jak miło znowu cię widzieć!

Daniel nie ukrywał zaskoczenia. Stał przed nim stary przyjaciel z wojska, z którym często chodził na akcję rozpoznawczą. Kilka razy znaleźli się w poważnych tarapatach, ale na swoje szczęście obaj byli wysportowani i zahartowani w ćwiczeniach bojowych. Najpierw na manewrach, a potem na placu prawdziwych bitew, gdzie dostarczali broń i żywność dla wojska, kiedy na krótko się z nim związali, czy podczas niszczenia nielegalnych pól kokainy w amazońskiej dżungli, w Peru. Byli postrachem narkotykowych mafiosów. Odbijali swoich towarzyszy broni, uwięzionych podczas oczyszczania pól koki i likwidowania większych i mniejszych fabryk, produkujących kokainę. Z każdej opresji wychodzili cało. Kiedy ukończyli pracę w wojsku, ich drogi się rozeszły, ale nadal byli w kontakcie i wiedzieli, gdzie, kto jest i czym się obecnie zajmuje.

— Nie wierzę! Spodziewałem się spotkania z jakimś czarnym typem, ale na pewno nie z tobą, bracie! — Daniel oddał mocny uścisk, aż tamten stęknął.

— Wiesz, że w wojsku nie mówiliśmy o sobie za wiele. Tak było bezpieczniej, ale zapewne nie zapomniałeś, że jestem mieszańcem, moja matka jest Polką, a ojciec Hiszpanem. Tu noszę pierwsze nazwisko po ojcu. Za ojczyznę wybrałem Hiszpanię, Katalonia, to ojczyzna mojego ojca. Tu się urodził i wychował. W Polsce zostali tylko dalsi kuzyni ze strony matki, z którymi nie mam kontaktu.

— Przypominam sobie, kiedyś wspomniałeś mi o matce i jej polskich korzeniach. Stąd dobra znajomość języka polskiego. Jak się dowiedziałeś, że jestem w Katalonii?

— Całkiem przypadkowo. Obok mojego jachtu zacumował jeden z ludzi Skorpiona. Mówili tak głośno, że nie sposób było nie usłyszeć, że wpadłeś w ich zasadzkę. Wiesz, że znają twoją dawną ksywę, Mały Dan?

— Niby skąd? I kim jest Skorpion?

— Masz wroga blisko siebie i nic o nim nie wiesz? — zapytał Amador, kiedy usiedli przy stoliku na pokładzie z butelką piwa.

— O kim mówisz?

— O twoim bossie, Hernandezie.

— Horacio Hernandez jest moim szefem i zawsze był w porządku facetem.

— Mówię o Agustinie Hernandezie, jego bracie. W przeciwieństwie do swojego brata, on nie ma tak idealnego wizerunku biznesmena.

— Prawdę mówiąc, nigdy go nie widziałem. Przesyłki oddawałem umówionemu kurierowi.

— Co może cię z nim łączyć?

— Nie mam pojęcia.

— A jednak jest coś, z czym nie może się pogodzić, że jest gotowy nawet cię zabić.

— Jesteś pewien, że Agustin Hernandez jest Skorpionem?

— Myślisz, że wzbogaciłby się wyłącznie na produkcji perfum? W jego rękach jest cała dzielnica Sarria, która zajmuje się najstarszym procederem świata. Handel dziewczynami różnej narodowości kwitnie tam, jak mało gdzie. Przez jego ręce przechodzą miliony euro. Dopóki płaci rządowi podatki, patrzą na niego przez palce i tolerują jego bezeceństwa.

— Nie wierzę. Czy jego brat wie, czym on się zajmuje?

— Nie wierzę, że nie ma o tym zupełnie pojęcia. Ale podobnie jak rząd i on nie robi z tego żadnych ceregieli, bo hotele z prawem do łóżka są tu legalne. Ma ciepłą posadkę prezesa firmy, która przynosi mu korzyści i wszystko inne ma w nosie.

— On chyba nie wie, z kim zadarł?

— Kogo masz na myśli?

— Skorpiona, czy jak mu tam…

— Co zamierzasz zrobić?

— Spotkać się z nim i zapytać wprost, o co mu chodzi?

Ich rozmowę przerwał kierowca, który przywiózł go na jacht Amadora.

— Czego się dowiedziałeś? — zapytał Amador.

— Na jachcie przetrzymują jakiegoś młodego człowieka. Jest faktycznie Polakiem. Tylko tyle się dowiedziałem od człowieka, który go pilnuje.

Danielowi włączyła się czerwona lampka. Ciało przeszedł znajomy dreszcz, a włosy stanęły dęba. Dobrze, że siedział, bo nogi odmówiłyby mu zapewne posłuszeństwa.

— Musimy poważnie porozmawiać, stary — odezwał się Amador poważnym głosem. — Wejdźmy do środka. Jeśli chcesz, abym ci pomógł, musisz mi wszystko wyznać — oznajmił już w kajucie.

27

— Z kim jeszcze mnie umówiłeś? — zapytał Daniel przyjaciela, któremu opowiedział historię Moniki i jej rodziny, a także o swoich synach i problemie, który nurtował go od dłuższego czasu.

— Figaro i Bonzo chcą się z tobą spotkać. Za Fola nie ręczę, jest poza granicami Hiszpanii, rozpracowuje kartel narkotykowy w amazońskiej dżungli. Odkąd jego syn przedawkował, stał się ich zaciekłym wrogiem numer jeden. Wstąpił nawet do tajnej policji. Wyobrażasz to sobie?

— Zrobił to dla rodziny.

— Zawsze powtarzałeś, że rodzina to największy skarb, jaki może posiadać człowiek. Widzę, że nie zmieniłeś swoich poglądów.

— Może dlatego, że straciłem wcześniej rodziców, Monikę a potem Marię…

— Wspomniałeś, że ponownie się ożeniłeś.

— Owszem. Moja żona, Julia, jest piękną, mądrą kobietą. Niedawno urodziło się nam dziecko, dziewczynka. Teraz rozumiesz, jak wiele mam dzisiaj do stracenia.

Amador spojrzał na przyjaciela przenikliwym wzrokiem.

— Teraz rozumiem, dlaczego chcesz szybko zamknąć sprawę ze Skorpionem. Zagrożenie z jego strony wisi nad tobą niczym miecz Damoklesa.

— Owszem, tak właśnie się czuję. Ten bandyta rzucił mi wyzwanie, choć nie wiem z jakiego powodu.

— Myślisz, że twoja była dziewczyna miała ze Skorpionem coś wspólnego?

— Nie mam pojęcia. Monika nie była z tych potulnych dziewczyn, które są posłuszne rodzicom i tradycji. Robiła wszystko by wyrwać się z domu i pragnęła się usamodzielnić. Teraz bardziej mnie interesuje, kogo Skorpion przetrzymuje na swoim jachcie. Musimy to sprawdzić. Choć nie wiem dlaczego, ale odnoszę wrażenie, że ma to coś wspólnego ze mną.

— Widzę, że jesteś gotowy przeciwstawić się Skorpionowi?

— Jeśli mi pomożesz, jestem gotowy zrobić to jeszcze dzisiaj. Tyle że w pojedynkę może być nieco trudniej.

— Na pokładzie mam kilku ludzi, którzy mogą nam się przydać.

— Byłbym wdzięczny. Nigdy ci tego nie zapomnę.

— Nie zapomniałem, ile razy uratowałeś mi tyłek. To ja jestem ci wdzięczny, Dan. Niech to będzie przysługa za przysługę. — Amador wyciągnął rękę i uścisnął dłoń przyjaciela.

— Byłeś moim partnerem, musieliśmy wzajemnie się wspierać.

— Na tobie zawsze mogłem polegać, dlatego dzisiaj, pomogę ci. Pozwól, że przedzwonię do moich ludzi. Niech będą gotowi, kiedy ich wezwiemy. Niech się tylko ściemni. Łatwiej nam będzie wejść na pokład.

Omówili szczegóły. Przy nabrzeżu było zacumowanych kilkanaście jachtów mniejszych i nieco większych. Widać było, że byli to miejscowi marynarze, chcący zarobić na turystach, którzy mieli ochotę na przejażdżkę po morzu Śródziemnym, by podziwiać z morza piękne widoki nadbrzeżnych miast albo pojechać na wyspy: Majorkę czy Ibizę.

— Mógłbyś mnie odwieść do domu Marcosa? Julia pewnie niepokoi się o mnie. Muszę ją uspokoić. Jest bardzo opiekuńcza, mogę powiedzieć, wobec nas wszystkich. Jest jak kwoka, broniąca swoje kurczęta. Gdybyś ją widział w akcji, gdy zostałem porwany, zrozumiałbyś to lepiej. Nie boi się niczego. Julia jest młoda i piękna, a do tego odważna.

— Bardzo chętnie poznam twoją żonę — odparł Amador. — Może zaprzyjaźni się z moją Amparo? Odkąd straciła trzecie dziecko wpadła w melancholię. Czuje się zawiedziona i rozczarowana, że nie mogła dać mi córki. Pospieszmy się, mój samochód stoi na parkingu w pobliżu. Wracając do naszych kobiet, myślę, że nasze panie znalazłyby wspólny język — powiedział Amador już w samochodzie.

— Ręczę, że tak. Polubisz ją. Zresztą, co ja ci będę mówił, sam zobaczysz na własne oczy.

W pół godziny potem byli na miejscu. Daniel otworzył bramę i wjechał na podwórko. Z domu wyskoczyła Julia, a za nią Marcos i pani Zofia. Kiedy wyszedł z samochodu w towarzystwie wysokiego i barczystego mężczyzny, ich twarze rozjaśnił szeroki uśmiech. Julia zbiegła po schodkach i nie przejmując się gościem, przypadła do piersi Daniela.

— Mogłeś choćby przedzwonić, że wszystko jest w porządku. Odchodziliśmy od zmysłów — powiedziała, odchylając głowę.

— Chciałem powiadomić cię o tym osobiście. A teraz pozwól, że ci przedstawię mojego serdecznego przyjaciela: Rafael Amador, a to moja żona Julia, syn Marcos i nasza zaprzyjaźniona dobra znajoma, pani Zofia. A gdzie jest nasze maleństwo, kochanie?

— Jak zwykle śpi. Kiedy jest nakarmiona i przewinięta, jest grzeczna jak aniołek — odparła z uśmiechem, dyskretnie spoglądając na gościa.

— Bardzo mi miło, poznać cię, Julio. Mąż tyle mi opowiadał o tobie, ale w niczym nie przesadził. Jesteś naprawdę bardzo piękna — pochylił się nad jej ręką i pocałował, podobnie był szarmancki wobec starszej pani, na końcu uścisnął rękę Marcosowi.

— Dziękuję. To miłe, co mówisz, ale bardziej interesuje mnie, co ze Skorpionem. Widziałeś się z nim? — zapytała ze zniecierpliwieniem Julia, zwracając się do męża.

— Dopiero zamierzamy to zrobić. Ale przedtem musimy coś sprawdzić. Amador zakotwiczył swój jacht blisko jego łodzi i przypadkiem usłyszał, że przetrzymują na pokładzie młodego człowieka. Mężczyźni wypili i ich pijane głosy było słychać na całym wybrzeżu. Kiedy padło polskie nazwisko, Rafael zrezygnował z wyjazdu i natychmiast chciał mnie o tym osobiście powiadomić. Od naszego wspólnego przyjaciela dowiedział się o naszych problemach. Dlatego przysłał po mnie swojego kierowcę.

— Od kogo się dowiedziałeś, że przyjechaliśmy?

— Mimo że się nie widujemy, mamy ze sobą stały kontakt. U nas nic nie da się ukryć. Jeszcze nie wyjdziesz z pokładu, a już ptaszki ćwierkają, że Dan przyjechał z rodziną.

— Jakim sposobem? — zdziwiła się Julia.

— My wszędzie mamy swoich ludzi, nasi przeciwnicy także.

Marcos otworzył szeroko drzwi, przepuszczając najpierw panie, a potem niespodziewanego gościa, który na pierwszy rzut oka zrobił nie tylko na paniach, ale i na nim ogromne wrażenie. Widać było, że był to ktoś blisko zaprzyjaźniony z jego ojcem, który rzadko wspominał swoje poprzednie życie, szczególnie o pracy w wojsku, ale sama powierzchowność mówiła za niego. Był zbudowany jak Herkules i był dobrze umięśniony jak ich ojciec. To wyjaśniało wiele rzeczy.

— Siadajcie i opowiadajcie — poprosiła Julia naglącym tonem.

Mężczyźni usiedli, Marcos postawił na stole dzban pełen wody z cytryną i szklanki. Prawie równocześnie sięgnęli po szklanki i wypili po dwie. Kiedy ugasili pragnienie pierwszy odezwał się Daniel.

— Julio, nie jestem pewny, kim jest ten młody człowiek, dlatego muszę najpierw to sprawdzić.

— Myślisz, że może to być Miron? — zapytała, siadając ciężko za stołem.

— To nic pewnego, ale sugerując się ostatnimi wydarzeniami, wszystkiego możemy się spodziewać — odparł Daniel.

— Kiedy ostatnio go widzieliście? — zapytał Rafael.

— Odwiedził nas w święta Bożego Narodzenia, a potem na krótko wpadł na weekend, w drugim tygodniu stycznia. Przygotowywał się do sesji egzaminacyjnej. Potem się nie odezwał. Niepokoiliśmy się o niego, bo zazwyczaj dzwonił w każdą sobotę — wyjaśnił Daniel.

— Skorpion ma wszędzie swoich ludzi, w każdym kręgu największych rzezimieszków. Nie możemy go lekceważyć. Skoro z samochodem mu nie wyszło, będzie próbował czegoś innego. Porwania to dla niego pestka. Głośno się o tym nie mówi, ale docierają do nas tego typu informacje.

— Słuchajcie, mam pomysł, aby wejść na jacht — odezwał się do tej pory milczący Marcos.

Wszyscy odwrócili się w jego stronę.

— Synu, wolałbym, abyś nie mieszał się w te sprawy. Niedawno cię odzyskałem, a już miałbym stracić. — Daniel spojrzał na syna karcącym wzrokiem.

— Marcos ma rację. Nie możemy siedzieć z założonymi rękami, musimy działać. Do wieczora jest jeszcze daleko. Kto wie, może uciec przed nami, a potem szukaj wiatru w polu. Tak się u nas mówi — wyjaśniła Julia.

Rafael z Danielem spojrzeli na Julię z uśmiechem.

— To co robimy, Dan? — zapytał Rafael.

— Panią Zofię odwieziemy do domu wraz z Miją. Musi się ktoś nią zająć.

— To tylko moja koza — wyjaśnił Marcos, odpowiadając na pytające spojrzenie gościa, po czym wstał od stołu i kiwnął potakująco głową w stronę pani Zofii.

— Róbcie, co do was należy panowie. Idziemy, Marcosie. Niech was Bóg prowadzi — powiedziała już w drzwiach. — A ty, dziecko uważaj na swoje maleństwo — dodała ciepło.

— Marcosie, tylko wracaj szybko. Czekamy na ciebie.

— Jadę z wami? — zapytał Marcos z ciekawością nastolatka.

— Dowiesz się, jak przyjedziesz. Pospiesz się.

Nie upłynął kwadrans, kiedy zjawił się podekscytowany na progu kuchni.

— Nie podniecaj się, ty z nami nie jedziesz. Zostaniesz tu z Julią i dzieckiem. Będziesz ich pilnował, aby im włos z głowy nie spadł — odezwał się ojciec twardym tonem.

— Mam lepszy pomysł. Zabieram was ze sobą do mojego domu — zaproponował Rafael. — Z pewnością już wiedzą, gdzie mieszkacie. U mnie będziecie bezpieczniejsi.

— Nie zrobimy ci kłopotu? Twoja rodzina będzie również narażona na niebezpieczeństwo.

— Mój dom oddalony jest od Barcelony dość znacznie i to w nim mieszka moja rodzina. Kiedy przebywam na jachcie, każdy myśli, że to jest mój dom na stałe. Nikomu nie mówię, ile ich posiadam, nawet moi najbliżsi o nich nie wiedzą.

— W takim razie, pakuj się Julio. Zabierz najpotrzebniejsze rzeczy wraz z wózkiem, ty także Marcosie. Macie na to kwadrans. — Daniel rzucał słowa jak komendy, ale nawet nie kwestionowali jego słów, a przede wszystkim tonu, jakim zwracał się do nich.

Zjawili się przed czasem. Julia w krótkim kożuszku z dzieckiem na ręku i wielką torbą. Marcos miał tylko niewielki plecak.

— Ciebie również spakowałam, Danielu, Kilka rzeczy na przebranie i przybory toaletowe.

— Wzięłaś coś dla siebie na przebranie?

— Tylko dres, tenisówki i piżamę. O dokumentach nie zapomniałam. Możemy już iść.

W kilka minut później spakowani siedzieli w samochodzie, Marcos schował samochód w szopie, zamknął bramę na kłódkę i ostatni wsiadł do auta. Jechali w milczeniu. Minęli Barcelonę i kilka mniejszych miasteczek. Po godzinie jazdy zatrzymali się przed willą otoczoną wysokim, murowanym parkanem, po którym piął się zielony bluszcz. Na środku stała niewielka fontanna. O tej porze roku była sucha. Przed domem zjawiła się starsza kobieta. Na widok Rafaela roześmiała się głośno, a gdy zobaczyła pozostałych gości, jej mina zrzedła.

— Znowu wpadliście w jakieś tarapaty? — zapytała po hiszpańsku.

— Witaj, mamo. Wiesz, że kłopoty mnie lubią — roześmiał się szczerze. — Poznaj moich przyjaciół. Są Polakami. Dan, jego żona Julia, syn Marcos i ich córeczka…. A właśnie, jak ma na imię wasze maleństwo?

— Anielka — odparła Julia i uścisnęła starszą panią, która przywitała ją jak starą znajomą.

— Moi rodacy, są zawsze mile widziani w naszym domu — powiedziała z szacunkiem, wskazując wejście domu, w których pokazała się druga kobieta, dużo młodsza.

Była piękna i zbyt poważna jak na swój wiek. Dopiero na widok męża jej twarz rozjaśniła się w szerokim uśmiechu.

— Witaj, Amparo! — Rafael rozłożył szeroko ramiona, w które wpadła kobieta z głośnym śmiechem, ukazując przepiękne zęby, które kontrastowały z oliwkową karnacją.

— Witaj, Rafaelu! Tak bardzo tęskniliśmy za tobą! Dlaczego się nie odzywałeś? — zapytała po chwili, kiedy oderwali się od siebie, po długim i czułym pocałunku.

— Nie mamy za wiele czasu. Poznaj moich przyjaciół.

— Ty pewnie jesteś Mały Dan? Mam rację? — zwróciła się najpierw do mężczyzny, stojącego obok jej męża, a widząc jego zdziwione spojrzenie szybko wyjaśniła:

— Rafael opowiadał mi wiele razy o waszych przygodach i gdyby nie ty, nie byłoby go tu z nami. Dziękuję, że zwróciłeś go nam całego i zdrowego — powiedziała i cmoknęła bezceremonialnie w policzek.

— Amparo, to Daniel i jego żona Julia, a to maleństwo, to Anielka, ich córeczka. A ten młody i przystojny mężczyzna, to syn Daniela z pierwszego małżeństwa. Ma na imię Marcos.

— Witajcie. Przepraszam, jestem taka roztrzepana od czasu… — umilkła zawstydzona.

— Nie szkodzi. Witaj, Amparo. — Julia pocałowała kobietę w zarumieniony policzek.

— Zapraszamy do środka. Na dworze jest dziewięć stopni na plusie, dla maleństwa na pewno jest chłodno. O tej porze ogrzewamy dom, bo do lata jeszcze daleko, a noce są zimne. — Kobieta szła przed nimi i swobodnie rozmawiała jak ze starymi znajomymi.

Julii spodobała się żona Rafaela. Była naturalna i ciepła, może trochę zbyt bezpośrednia, ale w ogólnym rozrachunku, była w porządku.

— Amparo, wprowadź państwa do gościnnego pokoju, a panu daj pokój Matiasa, naszego najstarszego syna, którego w tej chwili nie ma w domu, bo jest w szkole z internatem.

— Oczywiście, kochanie — przytaknęła z uśmiechem.

— Rozgośćcie się w pokojach, a potem usiądziemy i porozmawiamy. Pewnie zgłodnieliście też, więc mama z Amparo coś przygotują.

— Dziękuję, Rafaelu. Jestem ci zobowiązany.

— Zabrałem z domu kilka serów. Proszę dać je paniom, na pewno się im w kuchni przydadzą. — Marcos wyjął z plecaka kilka gomółek białego sera, które zapakował w przezroczystą folię i wręczył mężczyźnie.

— To od Miji? — zapytał Rafael z uśmiechem.

— Tak. Są bardzo smaczne i zdrowe.

— Nie wątpię. Dziękuję. Zaniosę je żonie. Już ona będzie wiedziała, co z nimi zrobić.

Kiedy zostali sami, Julia przewinęła dziecko, umyła ręce pod umywalką i wyjęła nabrzmiałą od mleka pierś, by nakarmić córeczkę. Daniel siedział na przeciwko nich i patrzył na nie z czułością. Kilka lat temu nie przepuszczał, że i do niego uśmiechnie się szczęście.

— Wiesz, jak bardzo cię kocham — zapytał cicho.

— Wiem, nie musisz mnie o tym zapewniać — odparła również szeptem.

— Gdyby wydarzyło się coś nieoczekiwanego, gdybym zginął… — wykrztusił z siebie.

— Nawet mnie nie strasz. Wrócisz do mnie cały i zdrowy, Rafael również. Zbyt mocno was kochamy, a miłość zawsze zwycięża, pamiętaj o tym — przerwała mu stanowczym głosem.

— Będę miał przed sobą wasz obraz, ty z naszym maleństwem na ręku. Doda mi siły.

— Moja miłość i modlitwa, będą zawsze przy tobie.

Kiedy położyła uśpione maleństwo w wózku, stanęła przy mężu tak blisko, jak mogła najbliżej i ujęła jego twarz w obydwie dłonie.

— Pocałuj mnie, kochany — poprosiła żarliwie.

— Gdybym nie musiał wyjechać, wiesz, jak spędzilibyśmy tę noc, najdroższa?

Nie usłyszał odpowiedzi, bo został obdarowany następną porcją pocałunków, które z każdą chwilą stawały się żarliwsze i dłuższe. W końcu przerwał je Daniel.

— Kiedy wrócimy nad ranem, dokończę, to, co zacząłem — powiedział cicho.

Pochylił się nad wózkiem i pocałował główkę swojej córeczki, która miała ciemne włoski, w kolorze jego włosów. Pachniała mlekiem matki i aromatyczną oliwką po kąpieli. Przemógł się i wyprostował, a potem spojrzał w bladą twarz żony.

— Bądź cierpliwa, kochanie, wrócę — obiecał, po czym zamknął za sobą drzwi.

x

Rafael z Danielem jechali z niedozwoloną szybkością, dopiero zmniejszył prędkość, gdy zbliżyli się do przedmieść Barcelony. Nie chcieli mieć kłopotów z drogówką. Dojechali do nabrzeża bez problemów. Wysiedli z samochodu, nałożyli na siebie kurtki i dżokejki, i ruszyli powolnym krokiem do znajomego jachtu.

— To na pewno ten? — zapytał Daniel podejrzliwym tonem.

— Zapamiętałem nazwę. Tanita. A na prawej burcie ma ślad po otarciu z pomostem albo z drugim tej samej wysokości jachtem. Zobacz, w tym miejscu zeszła pierwsza warstwa farby. Niedawno został przemalowany, bo prześwituje ciemniejszy kolor. Jestem pewien, że został skradziony i naprędce przemalowany.

— Jesteś spostrzegawczy, ja bym tego nie zauważył. Każdy jacht podobny jeden do drugiego. Różnią się tylko nazwami a niektóre barwami.

— Zauważyłem, że ciepełko gniazdka rodzinnego przytłumiły twoją bystrość umysłu. Wybacz, tak mi się wyrwało, ja po prostu jestem wychowany na morzu. Każdy jacht różni się od drugiego. Spójrz na tamten obok…

Daniel spojrzał w tamtym kierunku.

— O, cholera! — zaklął pod nosem i spuścił szybko głowę.

Do jachtu, do którego się zbliżali, podjechała niewielka szalupa. Z trapu schodził młody człowiek z naciągniętą dżokejką na oczy, z pochyloną głową. Za nim szedł mężczyzna, dobrze napakowany jak zapaśnik sumo.

— Idziemy wprost na niego, ty w prawo, ja w lewo i wskakujemy do wody, pociągając za sobą tego chłopaka. Szybko, dopóki tamci z szalupy nas nie widzą z tej strony. Raz, dwa, trzy!

Wojownik sumo wpadł do wody z wielkim pluskiem jak wieloryb. Był oszołomiony. Skorzystali z jego konsternacji i podpłynęli do mężczyzny w samą porę, bo zaczął się krztusić wodą, bo co się wynurzył, zaraz tonął pod wodą. Albo nie umiał pływać albo brakowało mu sił.

— Nabierz powietrza w płuca! — krzyknął Rafael i szarpnął go mocno za lewe ramię, Daniel za prawe.

Zanurkowali razem z nim, holując go w stronę jachtu Rafaela. Wychylili się z wody dopiero, kiedy podpłynęli do schodków jachtu. Wciągnęli chłopaka, trzymając go za ramiona. Nie oddychał. W ostatniej chwili ściągnęli go z górnego pokładu, Rafael zarzucił bezwładne ciało chłopaka na plecy Daniela, a ten zszedł po schodkach do środka. Zsunął go sobie z pleców i ułożył go na boku, a po chwili zaczął robić mu sztuczne oddychanie i masaż serca na przemian.

W tym samym czasie, Rafael, ściągnął z siebie kurtkę i czapkę, błyskawicznie zdjął mokre spodnie i buty. Rzucił odzież w głąb nadbudówki i położył się tylko w slipach na leżaku, który trzymał dla swojej wygody na górnym pokładzie. Miał szczęście, że słońce dopiekało tego dnia jak na wiosnę. Sięgnął po okulary słoneczne, które służyły mu też jako lornetka. Widział szamotaninę na sąsiednim jachcie i podniesione głosy lecz nie mógł odróżnić poszczególnych słów. Szalupą przyjechał jeden z ludzi Skorpiona i to jego było słychać, jak wrzeszczał na grubasa, który trząsł się nie tylko ze strachu, ale pewnie i z zimna, bo morze o tej porze roku było tylko dla zahartowanych pływaków. Gdy upewnił się, że ludzie Skorpiona nie są nim zainteresowani, zszedł pod pokład.

— Co z nim? — zapytał, schodząc po schodkach, ale po chwili zobaczył niedoszłego topielca, leżącego na drewnianej podłodze i przykrytego po samą brodę ciepłym pledem.

— Mieliśmy dużo szczęścia, Rafaelu — powiedział cicho Daniel.

— Czy to twój syn? — chciał się upewnić Rafael.

— Tak, to Miron. Tak niewiele brakowało, abym go stracił…

— Nie odzyskał jeszcze przytomności?

— Za dużo ożłopał się wody i na chwilę stracił przytomność. Kiedy przywróciłem go do życia, zaczął się szamotać, bo myślał, że ma przed sobą porywaczy. Trochę mi zeszło, aby go na dobre uspokoić. Dałem mu koniaku, który znalazłem w barku, aby się rozgrzał. Kiedy spojrzał na mnie przytomniejszym wzrokiem, tylko westchnął, uśmiechnął się i prawie natychmiast zasnął. Na ten widok o mało sam się nie rozpłakałem.

— Bogu niech będą dzięki — westchnął Rafael. — A teraz zajmijmy się sobą, bo za chwilę obaj nabawimy się zapalenia płuc. Zaraz poszukam czegoś na przebranie — powiedział i dał nura pod najniższy pokład, gdzie znajdowała się jego sypialnia.

— Ja sobie też golnąłem jednego, bo telepało mnie jak w febrze. Nie wiem, czy bardziej z radości czy z zimna — odparł Daniel, wkładając na siebie suchą, koszulę flanelową i sztruksowe spodnie. Na gołe stopy wciągnął ciepłe skarpety i kamasze. Mironowi również ściągnął mokrą odzież i przebrał go w suche odzienie. Na jego ciele zauważył kilka paskudnych blizn, które przemył swoją koszulką, nasączoną koniakiem. Chłopak nawet nie zareagował. Spał kamiennym snem. Wiedział, że jest już bezpieczny i odsypiał pewnie nieprzespane noce, które były dla niego koszmarem.

— Zastanawiasz się pewnie, jak do tego doszło? — zapytał Rafael przyjaciela, który spoglądał na syna, gdy skończył go przebierać i ponownie okrył ciepłym kocem.

— Dowiemy się wszystkiego, gdy na dobre oprzytomnieje. Spójrz na niego, sama skóra i kości. Musieli go głodować i bić. Nie puszczę im tego płazem. Zapłacą mi za to z nawiązką. A swoją drogą, mieliśmy wiele szczęścia, stary, że poszło nam łatwo z tym grubasem. Bo gdyby było ich dwóch albo dołączyli do nich ci z szalupy, byłoby o wiele ciężej.

— Ale na nasze szczęście nie dołączyli, bo byliśmy szybsi od nich. Choć tak naprawdę będziemy się cieszyć dopiero, gdy wypłyniemy na pełne morze. Teraz musimy tu sterczeć, nie wzbudzając ich podejrzeń.

— Chciałbym przedzwonić do Julii, pewnie umiera z niepokoju — westchnął Daniel.

Widać było po nim zmęczenie, ale w kącikach ust czaił się uśmiech satysfakcji, że i tym razem udało im się przechytrzyć oprawców.

— Możesz skorzystać z mojego telefonu. Proszę. — Rafael wyjął telefon ze spodni i podał przyjacielowi.

— Dzięki. Zostań z nim. Może się obudzi.

Daniel wziął telefon do ręki i przysunął słuchawkę do ucha. Nie chciał wchodzić na górny pokład, usiadł na schodku i wybrał numer Julii. Odebrała po kilku dzwonkach.

— Pewnie już spałaś? — zapytał cicho.

— Drzemałam. Nie mogłam zasnąć.

— Nie mogę długo rozmawiać. Odnaleźliśmy Mirona. Tak, jak się spodziewaliśmy był na jachcie Skorpiona. Cudem udało się nam go odbić. Oni nadal cumują przy naszym jachcie. Nie chcemy wzbudzić ich podejrzeń i odpłyniemy dopiero o świcie.

— Dlaczego nie teraz? — zapytała z niepokojem.

— Przecież ci powiedziałem, że nie chcemy wzbudzić ich podejrzeń.

— Jutro na nowo rozpoczną poszukiwania. Co zrobicie, gdy pod byle pretekstem będą chcieli wejść na wasz pokład? Przecież wszędzie mają swoich ludzi, w policji pewnie także.

— Czy ty zawsze musisz mieć rację?

W słuchawce zapanowało milczenie.

— Masz natychmiast przywieźć Mirona do domu! Bo inaczej, ja pojadę do was! — krzyknęła wściekła i się rozłączyła.

Daniel wrócił pod pokład.

— I co, ucieszyła się z twojego telefonu? — zapytał roześmiany Rafael.

— Była wściekła. Powiedziała, abyśmy natychmiast wypłynęli z portu i wracali czym prędzej do domu.

— Kobieca intuicja? Odpływamy więc! — rzucił komendę Rafael.

Odpłynęli, choć widoczność była słaba, bo mgła rozścieliła się nisko na wzburzonymi falami, które lekko kołysały jachtem, ale im było to nawet na rękę, bo byli prawie niewidoczni. Rafael włączył odbiornik GPS, ale mimo to, nie opuszczał rąk ze steru.

28

Zakotwiczyli w najbliższym porcie, kilkadziesiąt kilometrów od Barcelony. Amador wezwał jednego ze swoich ludzi. Przyjechał motorówką i przejął natychmiast stery. Nie zadawał pytań. Przez telefon otrzymał polecenie, aby wrócił do Barcelony i zakotwiczył jacht, tam, gdzie był wcześniej zacumowany. Oni wrócili motorówką, z pokładu jachtu zabrali mokrą odzież, nie chcieli zostawić po sobie najmniejszego śladu. Przy nabrzeżu czekał na nich już samochód z kierowcą. Miron zdążył się obudzić. Daniel dał mu kilka łyków wody i pomógł usadowić się na tylnym siedzeniu. Był przytomny, ale wyglądał żałośnie i był odwodniony.

— Czy oni dawali ci coś do jedzenia? — zapytał go ojciec.

— Zupa rybna obrzydła mi na całe życie — odparł z nikłym uśmiechem.

— W domu opowiesz nam, jak do tego doszło, a teraz odpoczywaj. To Rafael Amador, mój przyjaciel. U niego się zatrzymaliśmy. Jest z nami Julia i Marcos. Wiesz, że masz siostrę, synu?

— Witam, pana. To wspaniale, że będziemy razem. Tak bardzo się o was bałem.

— Ty o nas? To raczej my o ciebie.

Miron po raz pierwszy się uśmiechnął. Zarost na jego twarzy sprawiał, że wydawał się starszy, a jego oczy, zawsze pogodne, przypominały sztorm na wzburzonym morzu.

— Kiedy się do nas nie odzywałeś, myśleliśmy, że zawaliłeś jakiś egzamin.

— Zaliczyłem wszystko. Wybierałem się właśnie do domu, kiedy zgarnęli mnie z ulicy i wciągnęli siłą do samochodu. W pobliżu nie było żywej duszy. A nawet, gdyby ktoś był świadkiem mojego porwania, wątpię, czy przyszedłby mi z pomocą, bo napastników było dwóch i mieli na sobie kominiarki. Sprawiali wrażenie groźnych bandziorów.

— Jak cię wywieźli z kraju?

— Przez całą drogę spałem. Wywieźli mnie samolotem.

— Zabrali ci coś, jakieś dokumenty?

— Paszport i dowód osobisty zostawiłem w domu. Posługuję się legitymacją studencką, która nie przedstawiała dla nich żadnej wartości. Chcieli tylko się upewnić, kim jestem.

— Napij się jeszcze słodkiej wody, tylko powoli, masz podrażnione gardło od wody morskiej. — Ojciec wręczył mu butelkę z wodą mineralną.

— Dziękuję, wystarczy. Jak ma na imię moja siostra? — zapytał Miron, wycierając usta wierzchnią dłoni.

— Anielka.

— Obaj z Marcosem je wybieraliśmy. Nie jest za mała na tego rodzaju podróże?

— Widać, że gustuje w podróżach jak jej ojciec — odparł z dumą Daniel.

— Nie mogę się doczekać, kiedy ich wszystkich zobaczę, Marcosa, Julię, moją siostrę…

— Oni także czekają na ciebie. Po naszym ostatnim incydencie z bombą w samochodzie, wszyscy jesteśmy przeczuleni na punkcie bezpieczeństwa.

— Z bombą? — zdziwił się Miron.

— Zamiast dać nam samochód z wypożyczalni, ludzie Skorpiona podstawili swój z bombą. W ostatniej chwili zjawił się Marcos i zatrzymał nas w porę.

— Skąd wiedział, że przyjedziecie?

— Przedzwonili do niego. Myśleli, że nie zdoła nas powiadomić. Zdążył w ostatniej chwili. Uratował nas. Ten wypadek upewnił nas, że z tobą również coś złego się stało. Stąd nasz przyjazd.

— Kto za tym stoi? Ten popapraniec Cortez?

— Cortez, to tylko mała płotka. Nawet byś się nie domyślił, kto za tym stoi?

— Skorpion?

— Właśnie on. Jest nim Agustin, brat Horacia Hernandeza.

— Dlatego wiedział o każdym twoim kroku. Tylko dlaczego zaatakował dopiero teraz? Prawie po dwudziestu pięciu latach?

— Nie mam zielonego pojęcia, ale się dowiemy.

Rafael Amador spojrzał na Daniela znaczącym spojrzeniem. Nacisnął przycisk komórki, umocowanej na desce rozdzielczej i zaczął z kimś rozmawiać. Padło nazwisko Hernandeza. Miron starał się wyłapać poszczególne słowa. El hermano — wyłuskał z poszczególnych słów, co znaczyło po hiszpańsku: brat. Chwilę jeszcze porozmawiali, a potem się rozłączyli.

— Horacio i Agustin mieli młodszego brata. Miał na imię Matias. W tym roku skończyłby dwadzieścia pięć lat — oznajmił im Rafael.

— Czyżby miał coś wspólnego z Moniką, naszą matką? — zapytał Miron.

— Najprawdopodobniej. Twoim zadaniem będzie poszperać w internecie i dowiedzieć się czegoś więcej o Matiasie.

— Mamy przynajmniej jakiś wątek do sprawy. Dobre i to na początek — przytaknął Rafael.

Dalszą drogę przejechali w milczeniu. Gdy dojeżdżali do niewielkiej miejscowości, w której mieszkał Rafael ze swoją rodziną, Daniel postanowił przedzwonić do Julii.

— Słucham cię, Danielu…

— Za niecały kwadrans będziemy na miejscu.

— To cudownie. Czekamy na was. Amparo szykuje z tej okazji wspaniały obiad, a jej teściowa upiekła już kilka ciast.

— To miło z ich strony. To narazie.

— Danielu, zaczekaj…

— Tak?

— Daj mi do telefonu Mirona, bo jeszcze nie dotarło do mnie, że masz go przy sobie. Chcę go usłyszeć.

— Ależ proszę, już ci go daję. — Daniel podał słuchawkę synowi, który z cichym chichotem wziął go do ręki i zanim się odezwał lekko odchrząknął.

— Cześć, Jula!

— Cześć, mały. Jak dobrze cię słyszeć. Marcos chciał się z tobą też przywitać.

— Cześć, bracie!

— Cześć, Mironie. Ja też jestem szczęśliwy, że cię słyszę. Pogadamy w domu, braciszku.

— Okay. Do zobaczenia — powiedział wzruszony Miron.

— Wszyscy na nas czekają, jak słyszałeś z utęsknieniem. A twoja żona i matka ugotowały na naszą cześć wspaniały obiad.

— To dobrze, bo strasznie zgłodniałem. — Rafael głośno się roześmiał.

— Ja też, jestem głodny jak wilk — odezwał się Miron.

— Skłamałbym, gdybym powiedział inaczej. — Daniel najpierw odwrócił się do syna, a potem spojrzał na przyjaciela. — Nic tak dobrze nie robi po stresie, jak dobre jedzenie i…

— I seks — dokończył za niego Rafael.

— Nie chciałem zgorszyć mojego syna.

— Daj spokój, tato. Jestem przecież dorosły. Wiem, co oznacza słowo „seks”.

— Domyślam się, że dziewczyny nie są ci obojętne.

Mężczyźni głośno się roześmiali.

— Widzę, że mamy powitalny orszak — zauważył Rafael, wjeżdżając przez otwartą bramę, która zaraz po w ich wjeździe na posesję, cicho za nimi się zamknęła.

— Pierwsi wysiedli z samochodu Rafael z Danielem, który przytrzymał drzwi Mironowi.

Na jego widok Marcos wyszedł przed kobiety i dopadł do niego pierwszy, objąwszy mocno za ramiona. Był wzruszony spotkaniem z bratem.

— Tylko mnie przypadkiem nie uduś — stęknął Miron z uśmiechem.

— Wybacz, bracie — odparł wzruszony Marcos. — Do tej pory jeszcze do mnie nie dociera, że jesteś wśród nas. Ciężko było?

— Nawet bardzo. Opowiem o wszystkim później, ale najpierw chciałbym się przywitać. Witaj, Julio. Pokaż to wasze cudo — zerknął na maleńką twarzyczkę, ledwo widoczną z ciepłego kocyka. — Jest taka maleńka… — uśmiechnął się i sięgnął do wyciągniętej rączki, która chwyciła go za palec. — Ale, jaka silna! — zawołał podniecony.

— Nic dziwnego, bo je za dwoje. Dobrze, że mam pokarm.

— Nie miałem okazji wam pogratulować. Niech się wam dobrze chowa — powiedział ze wzruszeniem Miron.

— To Miron, mój syn — przedstawił kobietom, stojącym na werandzie.

— Witaj w naszym domu, Mironie. To moja matka, Helena Amador, wasza krajanka — wskazał na starszą kobietę. — A to Amparo, moja żona — przedstawił je Rafael.

— Witam, panie — Miron mimo niezbyt eleganckiego wyglądu, zachowywał się swobodnie i szarmancko, jak zwykle względem kobiet.

— Zapraszamy do środka. Wkrótce będzie obiad, ale przedtem proponuję ciepłą kąpiel. Co wy na to, panowie? — zapytała Amparo.

— Chętnie skorzystamy, co synu? — zwrócił się Daniel do wzruszonego syna, który długo stał przed okazałą willą i spoglądał wokoło z zainteresowaniem.

— Latem jest tu pięknie. Amparo z Heleną dbają o krzewy i kwiaty. Wszystko tu kwitnie i przepięknie pachnie — powiedział Rafael.

— Wyobrażam sobie — przytaknął Miron i wszedł z gospodarzami do wnętrza domu, które emanowało ciepłem i przyjemnymi zapachami. Wkrótce mógł się przekonać, co było tego powodem. W kuchni na parapetach okiennych i komodzie stały donice z roślinami: oregano, bazylia, tymianek, mięta, koper, szczypior, pietruszka. Wszystkie służyły jako przyprawy do pieczeni i dań warzywnych, które nie tylko królowały w katalońskiej kuchni, ale i na całym świecie.

Wkrótce w salonie zjawili się wszyscy mężczyźni, odświeżeni i przebrani. Stół nakryty był wykwintnym, białym obrusem, na którym stały dania główne: zupa pomidorowa z makaronem, który Helena wprowadziła do domu Rafaela, na drugie danie podano jagnięcinę z mnóstwem warzyw z ryżem oraz przeróżne przystawki tapas, jamonserrano i jamoniberico, szynki dojrzewające i wędzone w zimnym dymie, oliwki z oliwek czarnych i zielonych oraz sałatki z warzyw z serem feta i kozim, który przywiózł Marcos, a do tego podano czerwone wino, z hiszpańskich winogron. Nie brakowało również swojskiego chleba, który Helena z Amparo wypiekały same w piecu chlebowym na zakwasie. Dom wypełniały zapachy, świadczące, że wszystko, co leżało na stole, było dziełem ich rąk.

— Muszę przyznać, że natrudziłyście się, ale i efekt jest znakomity — powiedział z uznaniem Miron i usiadł za stołem obok brata.

— Kuchnia jest domeną mojej żony i matki, dlatego tak smacznie obie gotują.

— Muszę wam powiedzieć, że Julia jest również wspaniałą kucharką, prawda, chłopcy? — Daniel spojrzał na żonę z uznaniem.

— Jej pierożki z czerwonym barszczem są wyśmienite albo różnego rodzaju pieczenie, palce lizać — potwierdził Marcos ze znawstwem.

— Nie pochwaliłaś się nam, Julio, że potrafisz gotować. — Zdziwiona Amparo spojrzała na młodą kobietę, która tego dnia wyglądała pięknie. Błyszczały jej oczy, a radosny uśmiech nie schodził jej z twarzy.

— W Polsce, pierogi z czerwonym barszczem, to popularna potrawa i każda gospodyni potrafi ją zrobić. To nic szczególnego — odparła, lekko się rumieniąc.

— Julia jest zbyt skromna, rzeczywiście bardzo smacznie gotuje. Znacie to przysłowie? — zapytał z rozbawieniem Daniel, kierując spojrzenie na żonę.

— Które? Jest ich tyle. — Zaciekawiła się starsza gospodyni.

— Że do serca mężczyzny, trafia się przez żołądek — odparł ze śmiechem Daniel.

Wszyscy wybuchnęli wesołym śmiechem.

— Chcesz powiedzieć, że przekonałam cię do siebie plackami ziemniaczanymi po węgiersku albo czerwonym barszczykiem z uszkami? — zapytała z rozbawieniem Julia.

— No nie jestem pewny, bo bigos też robisz wyśmienity albo gołąbki w sosie pomidorowym.

— No dosyć tego przekomarzania, bo jedzenie wam stygnie — zadecydowała Amparo ze śmiechem, patrząc na dziewczynę z większą uwagą niż dotąd.

— Ma pani całkowitą rację, bo oni tak mogą przez cały dzień… — odparł Marcos wesołym tonem.

— Widzę, że nic się nie zmieniło? — skwitował takim samym tonem Miron.

— Nic a nic — przytaknął Marcos.

— Teraz się nie dziwię Danielowi, że jest gotów za was umrzeć. Tworzycie wspaniałą rodzinę.

— Julia pokazała mi, jak wspaniała może być miłość, a moi synowie udowodnili, jak bardzo mnie kochają. Dzisiaj jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie — powiedział z dumą Daniel, obrzucając ich wszystkich ciepłym spojrzeniem.

Usiedli do stołu w dobrych nastrojach. Potrawy okazały się bardzo smaczne, a gospodarze, Rafael i Amparo, również wspaniałym małżeństwem. Po kolacji Miron opowiedział im z detalami o swoim porwaniu i jak go porywacze traktowali. Dziwili się, że w ogóle przeżył. Były to dwa najczarniejsze miesiące jego życia, bo przez tyle go przetrzymywali, najpierw w zimnej piwnicy, a potem na jachcie, pod najniższym pokładem.

x

Kiedy Daniel z Julią zostali sami w sypialni, nie potrzebowali słów, aby przekonać się o własnych uczuciach. Anielka została nakarmiona i przewinięta, a teraz spała w wielkim łożu pośrodku nich.

— Nigdy nie słyszałem jej, aby płakała — zauważył, wpatrzony w twarz córki, która z każdym dniem przybierała na wadze.

— Bo jeszcze nie ząbkuje. Kiedy będą wychodzić jej pierwsze ząbki, wtedy nie da nam spokoju. Zapewniam cię. Wszystkie dzieciaki tak mają. Amparo powiedziała, że jej chłopcy dopiero w czwartym miesiącu zaczęli odczuwać bolące dziąsła. A kiedy mieli pół roku dopiero wyszły im cztery, dwa na górze, dwa na dole. My z Michałem, mieliśmy po trzy miesiące, jak pokazały się nam pierwsze zęby. Wygląda na to, że każde dziecko przechodzi ząbkowanie inaczej, podobnie jest z kobietą w ciąży. Nie każda reaguje na zapach kwiatów jak ja.

— Wiesz, że bardzo cię kocham… — szepnął, pochylony nad nimi dwiema.

— Wydaje mi się, że ja bardziej.

— A dlaczego tak ci się wydaje?

— Bo ja nie doprowadzam cię niemal do szaleństwa.

— Nie?

— Nie. Moja cierpliwość była na wyczerpaniu. Swoją frustrację przeniosłam na domowe porządki, choć Amparo mi zabraniała czegokolwiek dotykać. Nie potrafiłam się opanować. Jedną skończyłam, zaczynałam drugą. W ten sposób rozładowywałam złe emocje.

— Pomogło?

— Jak widać na załączonym obrazku, jesteś w jednym kawałku, a ja się do ciebie uśmiecham. — Julia podniosła się z posłania, wzięła niemowlę na ręce, a potem ułożyła wygodnie w łóżeczku, które dała jej Amparo po swoim pierwszym synku.

— Widzę, że wcale mnie nie kochasz… — odezwał się Daniel, obrzucając żonę powłóczystym spojrzeniem.

— Ja cię nie kocham? Już ja ci pokażę! Będziesz mnie jeszcze błagał, abym przestała ci udowadniać, jak bardzo cię kocham — szepnęła i wśliznęła się pod bawełnianą pościel, jak najbliżej rozgrzanego ciała swojego męża.

29

Była połowa maja, gdy postanowili wrócić do kraju. Mała Anielka, karmiona piersią matki rosła w oczach. Marcos zatęsknił już za swoim domem, Miją, panią Sofiją oraz pewną dziewczyną, której dawno nie widział. Miron całkowicie doszedł do siebie i także chciał wracać do Polski, tylko Daniel miał opory. Wciąż wisiało nad nimi niebezpieczeństwo ze strony Skorpiona. Wieczorami rozmawiali dużo z Rafaelem na temat ich wyjazdu. On także nie był za tym, aby teraz wyjeżdżali. Było niebezpiecznie. Skorpion nie dał za wygraną, wciąż go szukał, jak donosili jego ludzie, którzy zostali w porcie i śledzili ich każdy krok.

— Kiedyś będę musiał opuścić twój gościnny dom, Rafaelu. Za długo korzystamy z waszej uprzejmości — powiedział któregoś dnia Daniel podczas wieczornej kawy, którą pili na tarasie.

— Ależ nic podobnego. Moja matka i Amparo ubóstwiają twoich synów i córeczkę. Są oczarowane także Julią, która zaskarbiła sobie ich sympatię i przyjaźń. Amparo od dawna nie czuła się tak dobrze jak teraz.

— Zauważyłem, że jest nie tylko pogodna, ale i szczęśliwa. Wiem od Julii, że jej myśli o śmierci waszej córeczki na dobre od niej odeszły. Wiesz, że przyrzekły do siebie pisać?

— Wiem. Amparo z moją matką są oczarowane twoją Julią. I wcale im się nie dziwię. Jest bardzo ciepłą i mądrą osobą.

— Prawdę mówiąc, jest moją pierwszą kobietą, którą pokochałem z całego serca, wiele lat temu. Ona miała wtedy osiemnaście lat, a ja byłem starszy znacznie od niej. Była siostrą przyjaciela mojego syna, Mirona. Wyobrażasz to sobie?

— Z waszego związku wynika, że wszystko jest możliwe. A co z Moniką? Nic dla ciebie nie znaczyła?

— Nie znałem jej tak dobrze, jak myślałem. Do tej pory stanowi dla mnie zagadkę i nie wiem, co o niej mam myśleć. Plotki o jej kontrowersyjnym zachowaniu, napawają mnie niesmakiem. Nie jestem pewien, czy kiedykolwiek traktowała mnie serio?

— A twoi synowie?

— Mówiłem ci, gdyby Miron nie zdecydował, że chce poznać korzenie matki, nigdy nie odnalazłbym drugiego syna. Rozumiesz? Dlatego jestem zbulwersowany jej zachowaniem, bez względu na to, czego się jeszcze o niej dowiem, muszę tę sprawę wyjaśnić do końca.

— Co zamierzasz zrobić?

— Spotkać się ze Skorpionem. Co będzie, to będzie.

— Chcesz wrócić do kraju z całą rodziną?

— Tak. Wszyscy wrócimy do Polski. Tam chciałbym, aby Horacio Hernandez, jako jego starszy brat, sprowadził go, i niech w jego obecności, powie mi, o co mu chodzi. Bo jeśli mam zginąć, to chciałbym wiedzieć z jakiego powodu.

— Do tej pory myślałem, że tylko ja mam poprane życie, ale w porównaniu z twoimi problemami, moje nie są aż tak ważne.

— Amparo bardzo przeżyła śmierć nienarodzonego dziecka, ale macie jeszcze dwóch synów, a poza tym, jest jeszcze w takim wieku, że u nas niektóre kobiety decydują się na poród.

— Naprawdę?

— Oczywiście, ale musicie to skonfrontować z jej lekarzem. Warto spróbować. Narodziny mojej córeczki są tego żywym przykładem. A chłopcy ją ubóstwiają, jak zapewne zauważyłeś.

— Nigdy bym nie uwierzył, gdybym tego nie widział. Dlatego Julia ma teraz więcej wolnego czasu i pomaga Amparo, i matce w kuchni.

— Bardzo się ze sobą zżyły, co mnie bardzo cieszy. Ale chłopcy, choć nie narzekają, tęsknią za swoimi domami, Marcos za swoim, a Miron za naszym wspólnym. A poza tym, nie chcę, aby ludzie Skorpiona wykryli miejsce naszego pobytu, twoja rodzina znalazłaby się również w niebezpieczeństwie. A na to nie mogę pozwolić.

— Choć okoliczności nam nie sprzyjają, cieszę się z tego spotkania, bo poznałeś moją rodzinę Dan, a ja twoją. Moi synowie są obecnie w szkole z internatem, ale widziałeś ich zdjęcia. Szkoda, że nie mogli was wszystkich poznać. Bardzo żałują, ale obiecuję, że kiedyś znowu się spotkamy. Może dołączą do nas Figaro, Bonzo i inne chłopaki z naszej paczki. Bardzo poruszyła mnie wasza historia i zrobię wszystko, aby was chronić, dopóki jesteście na hiszpańskiej ziemi.

— Dziękuję. Nawet nie wiesz, ile ci zawdzięczamy. Będę ci dozgonnie wdzięczny, że pomogłeś mi w uratowaniu Mirona.

— Przecież sobie obiecaliśmy, wszyscy za jednego, jeden za wszystkich. Tylko od nas zależeć będzie, czy nasze relacje się nie zmienią. Oby nasza przyjaźń trwała wiecznie.

— La salud! Na zdrowie! — krzyknęli obaj.

Wznieśli toast filiżankami z kawą, po czym roześmiali się z uczuciem ulgi i wdzięczności.

x

W pięć dni później, Rafael Amador pożegnał osobiście swego serdecznego przyjaciela i jego rodzinę na płycie lotniska w Barcelonie International Aiport. Kiedy Daniel wsiadł z rodziną na pokład samolotu, odjechał wraz ze swoimi ludźmi, nie chcąc wzbudzić zainteresowania postronnych osób. Nie ufał nikomu.

— Jak się czujesz, kochanie? — zapytała go Julia, kiedy Daniel odwrócił się od szyby samolotu, skąd widział dwa malejące samochody.

Daniel ujął dłoń Julii i lekko ją uścisnął.

— Będzie mi go brakowało, jego rozmów, poczucia humoru i jego rodziny, którą polubiłem.

— Ja także polubiłam Amparo i Helenę. Okazały się porządnymi kobietami i trzeba przyznać, są wyśmienitymi kucharkami. Amparo dała mi kilka przepisów na sałatki z owoców morza. Do tej pory nie byłam przekonana do nich, teraz stały się moimi przysmakami.

— Owszem, były smaczne, nawet bardzo, ale nie zapominaj, że oni robią to ze świeżych owoców. My mamy mrożonki, choć osobiście preferuję twoją kuchnię. Jest bardziej urozmaicona.

— Dziękuję. A teraz chciałabym się zdrzemnąć. Zwrócisz uwagę na Anielkę?

Miron słysząc prośbę Julii, nie zastanawiał się, tylko wyciągnął ręce, odpiął pasy przy nosidełku i przeniósł je bliżej siebie. Na pokładzie samolotu było ciepło. A mała nie lubiła być przegrzewana. Długo jej się przyglądał i uśmiechał do siebie. Dziecko nieświadome, spało spokojnie. Marcos, który za namową ojca, zdecydował się jechać z nimi, siedział w milczeniu i spoglądał na nich z rozczuleniem.

— Teraz rozumiem, dlaczego Julię bolą plecy. Anielka wcale nie jest taka lekka, na jaką wygląda — powiedział cicho Miron. — Kiedy przetrzymywali mnie na jachcie Skorpiona, miałem chwile załamania i w pewnych momentach myślałem, że to moje ostatnie godziny, często rozmyślałem o was i o niej, jak wygląda ta mała kruszyna.

— I co sprostała twojej wyobraźni? — zapytał z lekkim uśmiechem Marcos.

— Powiem ci więcej. Jestem nią oczarowany. Jest bardzo grzeczna, nie płacze, nie marudzi.

— Za to ojciec Jose był rozczarowany, że nie mógł jej zobaczyć i ochrzcić, dzieciaki również nie mogły przeboleć, że nie mogły wziąć jej na ręce, jak im wcześniej obiecałem.

— No cóż, nie mieliśmy na to wpływu. Bezpieczeństwo nas wszystkich było ważniejsze.

— Jestem ciekawy, jak to się skończy dla nas wszystkich?

— Będzie dobrze, jak mówi Julia. Prawda i dobro zawsze zwyciężają, jak na filmach.

— Tyle że to nie jest film, ale prawdziwe życie.

— Chłopcy, prześpijcie się. Przed nami trudny dzień. Muszę się skupić — zwrócił im uwagę ojciec, pogrążony w głębokiej zadumie.

— W tych rozważaniach weź nas także pod uwagę. Nie puścimy cię do jaskini lwa samego — przerwał mu Marcos.

— Pojedziemy tam wszyscy, czy to ci się podoba czy nie — dodał od siebie Miron.

— Oni mają rację, Danielu. Pojedziemy tam wszyscy — odezwała się Julia.

— Byłem pewny, że usnęłaś — zauważył Daniel.

— Tylko się zdrzemnęłam. Przez tego skurwiela, wszyscy żyjemy w napięciu. Nawet we śnie, myślę o naszym bezpieczeństwie. Doszłam do tego samego wniosku co Miron i Marcos, że musimy jechać do Hernandeza z całą rodziną.

— Czy ty wiesz, co mówisz, Julio? — zapytał zaskoczony Daniel.

— Jesteście moją rodziną. Cóż warte byłoby życie bez jednego z was. Jestem gotowa za was umrzeć. Nic, ani nikt tego nie zmieni.

Daniel pokręcił tylko głową.

— Jesteś szalona, kobieto.

— Być może jestem szalona, ale też jestem bezgranicznie zakochaną kobietą, która kocha swojego męża i jego rodzinę. Czy tak trudno ci to pojąć?

Zapanowało milczenie. Julia uśmiechnęła się, przytuliła do ramienia męża i w takiej pozycji zasnęła. Marcos z Mironem przysłuchiwali się temu dialogowi w milczeniu. W takim melancholijnym nastroju przyjechali do Warszawy, a potem do Radomia już swoim samochodem, który przedtem dokładnie sprawdził, zanim do niego weszli.

x

Dom stał na swoim miejscu uśpiony w ciszy południa. Padał śnieg. Przed przednią szybą samochodu migotały płatki śniegu jak rozochocone motyle, z którymi walczyły niestrudzenie gumowe wycieraczki. Wreszcie zatrzymali się przed bramą posesji.

— Myślisz, że będziemy tu bezpieczni, we własnym domu? — zapytała cicho Julia, która podobnie jak oni, nie przejawiała ochoty do wyjścia na zewnątrz, gdzie panowało przejmujące zimno.

— Dlaczego dom przestał być miejscem, do którego chętnie zawsze wracałem? — Miron spojrzał na ojca pytającym spojrzeniem, pełnym obawy i niechęci.

— To się zmieni, synu. Bądź cierpliwy. Taktyka obrony jest najważniejszą i priorytetową sprawą dla każdego komandosa, dlatego musimy dobrze obmyślić plan działania, żeby zaskoczyć wroga. Gdy się go pozbędziemy, nasze poczucie wolności i bezpieczeństwa wróci i znowu będziemy szczęśliwi jak dawniej.

— Myślisz, że uda nam się go pozbyć? — zapytał Marcos, dmuchając w oszronioną szybę, która pod wpływem dotyku jego palca, topniała jak wosk. Przez niewielkie koła, mógł zobaczyć fasadę domu i wysokie drzewa, na których leżały poduchy śniegu.

— Mam pewien plan, ale porozmawiamy o nim w domu, po obiedzie — zdecydował Daniel, ruszając przez otwartą bramę, którą otworzył pilotem.

— Mam nadzieję, że Michał z Hanką zaglądali do domu i podlewali kwiaty? — zapytała Julia, wysiadając z auta, spoglądając z nostalgią na budynek, który stał się jej domem. — Lubię ciepło, podobała mi się Hiszpania, ale tęskniłam za tym domem, który stał mi się tak bardzo bliski, bo łączą mnie z nim piękne wspomnienia. I nikomu nie pozwolę ich sobie odebrać — powiedziała i dziarsko ruszyła w stronę domu z dzieckiem w ramionach.

— Julio, zaczekaj. Zaraz ci otworzę drzwi — zaproponował Daniel, wyprzedzając ją.

— Jesteś pewien, że możemy ot tak sobie wejść? — zapytał Miron, nadal stojąc przy samochodzie.

— Skorpion nie atakuje otwarcie. Jest na to zbyt tchórzliwy. A poza tym, nie czuje się pewnie na obcym gruncie. Gdyby chciał, już by nas dawno zaatakował.

— Myślę, że masz rację — przytaknął Marcos i ruszył za ojcem po śladach jego butów.

Weszli do domu już pewniejszym krokiem. Marcos z Mironem weszli po schodach do pokoju Mirona, a Julia zostawiła nosidełko wraz z dzieckiem na otomanie w salonie i postanowiła wrócić po torbę z osobistymi rzeczami córeczki.

Przy oszklonych drzwiach wejściowych zatrzymał ją Daniel.

— Wracaj do domu, chłopcy już wszystko wnieśli. Spójrz. Torby i nesesery leżą przy schodach. Gdy wrócę, pomogę ci je rozpakować. W samochodzie zostały nasze dokumenty, muszę po nie pójść — powiedział twardym tonem, nie znoszącym sprzeciwu.

— Uważaj na siebie, nic nie wiadomo, co strzeli mu do głowy. Jakoś nie chce mi się wierzyć, że dał nam chwilę wytchnienia na szczęśliwy powrót do domu. Pewnie, gdzieś się teraz czai, aby nas niespodziewanie zaatakować.

— Nie panikuj, Julio. Takie spekulacje do niczego nas nie doprowadzą — uciął rozmowę stanowczym głosem i wyszedł z domu.

Samochód nadal stał na podjeździe, jakby planował za chwilę nim wyjechać. Julia zamierzała wrócić do salonu, ale kątem oka zobaczyła, że Daniel wyjął z kieszeni kożuszka maleńkie urządzenie, podobne do breloczka i zamknął nim drzwi wejściowe. Zrobił to po raz pierwszy. Zdziwiona próbowała je otworzyć, ale nadaremnie. Domyśliła się, że zablokował je specjalnym kodem. Drzwi były wykonane ze specjalnie hartowanego szkła, których nie imały się nawet kule. Jego dom był prawdziwą fortecą, o czym dowiedziała się całkiem przypadkowo, podczas rozmowy Daniela z Rafaelem, kiedy byli w Hiszpanii. Daniel był pewny, że usnęła, ale usłyszała to i owo, ale nie zdradziła się tym, co usłyszała.

— Otwórz je natychmiast! — wrzasnęła spanikowana. — Miron! Marcos! Chodźcie tu natychmiast!

Po chwili usłyszała głośny tupot na schodach, a po chwili stali przed nią zaskoczeni.

— Co się stało, Julio? — zapytali prawie równocześnie.

— Wasz ojciec właśnie zamierza sam rozliczyć się z tym bydlakiem! — krzyknęła, wskazując na drzwi wejściowe, za którymi w samochodzie siedział Daniel, gotowy do odjazdu.

— Nie mogłaś go zatrzymać? — zapytał Marcos.

— Okłamał mnie. Użył podstępu, miał pójść tylko po dokumenty, które niby zostawił w samochodzie.

— Tato! — Miron próbował otworzyć drzwi.

— Dlaczego to zrobiłeś? — zapytał zaskoczony Marcos.

— Uciszcie się. Chciałbym wam coś powiedzieć. Julio, proszę, nie płacz… Serce mi się kraje na twój widok. Proszę…

— Jak mogłeś nam to zrobić? — zapytała, szlochając.

— Nie mogłem postąpić inaczej. Sama powiedziałaś, że poszłabyś za mną, a ja nie mogę pozwolić, aby coś złego się wam przytrafiło. Zbyt bardzo was kocham.

— Ale sam nie masz najmniejszej szansy! — zaprotestował Miron.

— Oni mają rację, tato. Nie zostawiaj nas tu samych. Skąd wiesz, czy swoją śmiercią okupisz winy naszej matki? Bo to pewnie jej sprawka, że po tylu latach Hernandez ma do ciebie jakieś pretensje? Może potem, będzie chciał nas zabić? Może nie chodzi mu o ciebie, tylko o jednego z nas? Dlatego porwał Mirona! — krzyczał wściekły Marcos.

— Nie zmienicie mojej decyzji. Tak postanowiłem. I nie będę sam — powiedział, ściszając głos. Rzucił im ostatnie spojrzenie. Na jego twarzy pojawił się grymas, jakby połknął właśnie gorzką pigułkę. — Pamiętajcie, że bardzo was kocham — dodał cieplejszym tonem.

Julia zamaszystym ruchem ręki otarła załzawione oczy.

— Masz wrócić do domu cały i zdrowy! Zapamiętaj to sobie! — krzyknęła wściekła, że dała mu się tak łatwo podejść.

— Przynajmniej daj nam jakiś znak, że żyjesz i nic ci nie jest — odezwał się po chwili Miron, dotykając dłonią szyby, gdy doszedł do ostatecznego wniosku, że z ojca strony to nie przelewki, tylko poważna decyzja, którą podjął dla bezpieczeństwa ich wszystkich.

— Wrócę szybciej, niż wam się wydaje — powiedział to takim tonem, który słyszała już wcześniej, kiedy żyła jeszcze Maria, a on wyjeżdżał czasem na krótko, czasem na dłużej, wtedy zaszywał się w swoim gabinecie i goił swoje rany. Wtedy był właśnie taki, twardy i nieprzystępny, a jego spojrzenie dzikie i odpychające. Wtedy Maria z Mironem woleli schodzić mu z oczu. Kiedy minęło kilka dni, znowu przeistaczał się w normalnego człowieka. Czy był tylko menadżerem i kurierem w firmie Hernandeza? Julia miała teraz co do tego wątpliwości.

Odeszła od drzwi, zraniona i oszukana. Nagłe krzyki zbudziły Anielkę, więc wróciła do salonu i zajęła się dzieckiem. Wyjęła ją z nosidełka i włożyła do łóżeczka. Dziecko zajęło się zabawką, a ona poszła do łazienki i zajęła się swoją toaletą, by nakarmić głodne dziecko. Gdy już ją przewinęła i nakarmiła, przez chwilę jeszcze potrzymała w ramionach, aby się jej odbiło. Dopiero potem włożyła ponownie do łóżeczka i włączyła jej płytę CD z Chopinem. Przy muzyce szybciej zasypiała. Tę metodę poradziła jej Amparo. Poskutkowała. Po kilku minutach dziecko zasnęło.

Była ciekawa, co robią Marcos z Mironem. Minęła aneks kuchenny i wyszła na hol. Zamierzała wejść na schody do pokoju Mirona, ale spostrzegła ich siedzących tuż przy drzwiach, wciąż gapiących się przez olbrzymią taflą kuloodpornej szyby, za którymi był tylko uśpiony zimą ogród i świeże ślady kół samochodu Daniela. Była wściekła. Na ich widok serce zwinęło się w kłębuszek rozkołatanych nerwów. Postanowiła się opanować i stłumić narastający gniew, by ich uspokoić i czymś zająć.

— Nic wam nie da siedzenie na zimnej posadzce — powiedziała, podchodząc do nich bliżej.

— Jak mógł to nam zrobić — jęknął Marcos.

— Zawsze kierował się swoimi pobudkami, a mnie i matkę miał gdzieś — wybuchnął Miron.

— Chodźcie ze mną i przestańcie się mazgaić. Przez to siedzenie na kamiennej terakocie, nabawicie się tylko hemoroidów — powiedziała, kiedy nie zamierzali ruszyć się z miejsca.

— Czego? — zapytał Marcos.

— Żylaków odbytu — odparła z rozbawieniem.

— Masz jakiś konkretny pomysł? — zapytał Miron, wstając z ociąganiem.

Marcos poszedł w jego ślady. Weszli za nią do kuchni i usiedli za stołem, ich ulubionym miejscu w domu.

— Owszem, ale przedtem musimy coś zjeść. Potem porozmawiamy. Z pełnym żołądkiem lepiej się myśli. Zjecie kanapki, czy wolicie omlet?

— Julia ma rację. Musimy coś zjeść, bo ja zgłodniałem, a Julia nie może stracić pokarmu.

— Mironie, pomóż Marcosowi przy omlecie, ja tymczasem muszę coś sprawdzić. — Nie czekając na ich zgodę, wyszła z kuchni. Poszła prosto do piwnicy, gdzie była spiżarnia. Kiedy ostatnio tu była, żyła jeszcze Maria i to wtedy zauważyła, że piwniczka była oświetlona światłem, które przedostawało się z niewielkiego okienka. Podstawiła sobie drabinkę i próbowała je otworzyć, ale bez rezultatu. Wróciła na górę ze skwaszoną miną.

— Zapraszamy do stołu, bo omlet stygnie — zaproponował Marcos, podstawiając jej talerzyk.

— Co tak bardzo cię zaabsorbowało? — zapytał Miron z zaciekawieniem.

— Byłam w piwnicy, a konkretnie w spiżarni. Jest tam nieduże okienko, przez które moglibyśmy wyjść, tyle że jest zamknięte.

— Ojciec zamawiał okna w specjalnej firmie. Są wykonane ze specjalnego, hartowanego szkła i mają zakodowane zamki. Niestety tamto także.

— Pozostaje jedno miejsce, którym można wyjść: komin — powiedziała z rozbawieniem.

Pomysł wyjścia z komina niezmiernie ich ubawił. Śmiała się razem z nimi.

— Ależ ty masz pomysły, Jula — skwitował Miron ze śmiechem.

— Jestem tak wściekła na waszego ojca, że muszę jakoś rozładować napięcie. Zrobił nas wszystkich w konia, idiotów, potraktował jak bezmyślne dzieci — mówiła z irytacją.

— Uspokój się, bo rzeczywiście stracisz pokarm. Stres nie jest dobrym lekarstwem dla nas wszystkich, ale szczególnie dla ciebie, gdy karmisz piersią — próbował ją udobruchać Marcos. — A Miji z nami nie ma — dodał z rozbawieniem.

Julia spojrzała na niego roześmiana.

— Marcosie, poddałeś mi świetny pomysł! Chodźmy do gabinetu Daniela. Przecież drzwi możemy rozkodować przez domowe połączenie.

— Jesteś genialna, dziewczyno! Dlaczego nie wpadliśmy na ten pomysł wcześniej? — zawołał Marcos.

W gabinecie Daniela był półmrok. Rolety były całkowicie zasłonięte. Miron rozsunął je pilotem.

— Nasz ojciec widać lubi bawić się nowoczesnymi gadżetami — zauważył Marcos.

— Co ty mówisz, Marcosie? Ojciec się nimi nie bawi, te elektroniczne gadżety służą mu do odpowiednich celów — powiedziała rozdrażniona. — Mironie, włącz komputer ojca. Nie ma obecnie hasła, bo nie zdążył go zmienić, kiedy mój program się zawiesił, korzystałam z jego laptopa.

Miron usiadł za biurkiem ojca i uruchomił laptop bez trudności. Na pulpicie pokazało mnóstwo ikonek.

— Co my tu mamy? — myślał głośno.

Julia z Marcosem pochylili się nad nim, zerkając przez ramię, jedno z lewej, drugie z prawej strony.

Wszystkie ikony miały inny kształt i kolor. I oczywiście wszystkie były niedostępne. Julię zaciekawiła ikonka w kształcie maleńkiej różyczki.

— Otwórz ją — zaproponowała.

— Brak dostępu. Żąda hasła. Chyba nie spędzimy reszty dnia na wymyślaniu haseł? — zapytał bezradnie Marcos.

— Niekoniecznie. Pozwól. — Usiadła na jego miejscu i wystukała hasło, które przyszło jej pierwsze na myśl. Otworzyła się z dźwiękiem sonaty Antonia Vivaldiego.

— Mówiłem ci już, że jesteś wielka? — zapytał Miron, uśmiechając się od ucha do ucha.

— Gratuluję bystrości umysłu. Skąd wiedziałaś? — zapytał zaskoczony Marcos.

— Dzięki. Nie mogę tego zdradzić. Pewnie Daniel zmieni hasło po naszym wejściu, ale i tak muszę uszanować jego prywatność. Jeśli nie damy rady, przedzwonimy do Michała i Hanki. Oni są dobrzy w te klocki — zaproponowała.

30

Daniel został zrewidowany przed wejściem do domu Hernandeza jak nigdy przedtem. Upewniło go to, że Horacio wiedział o ekscesach swojego brata Agustina i ostatnich wydarzeniach, z których uszedł cało ze swoją rodziną i obawiał się zemsty z jego strony. Kiedy wszedł do gabinetu swojego szefa, ten siedział z chmurnym czołem i gorzkim wyrazem na zaciśniętych ustach.

— Proszę usiąść. Kiedy pan do mnie wczoraj przedzwonił i wyznał prawdę o Monice, wszystko zrozumiałem. I proszę mi wierzyć, nie wiedziałem o tym, że w dwudziestą piątą rocznicę śmierci naszego brata Matiasa, Agustin, będzie chciał zemsty na panu i pańskiej rodzinie. Podejrzewałem go o różne ciemne sprawki, ale nie wtrącałem się, dopóty nam nie szkodził, mnie i mojej firmie. Doskonale pan wie, ile zatrudniam w niej ludzi, w tym i pana rodaków. I dopóki jestem jej naczelnym dyrektorem, pragnę zachować dobrą reputację. Nie jestem mordercą! — wykrzyknął z pasją w czarnych jak noc oczach. Wstał zza masywnego biurka i zaczął chodzić nerwowym krokiem od okna do drzwi.

— Nie usprawiedliwia pana fakt niewiedzy. Kilka razy panu wspomniałem o moich kilku wpadkach, które powinny pana uczulić i zapewnić mi większe bezpieczeństwo, skoro się domyślał, jakim bezwzględnym człowiekiem jest Agustin. Cudem uchodziłem z nich żywy. To nie były zwykłe przypadki, gdyby nie moja sprawność fizyczna i bystrość umysłu, dawno by mnie nie było wśród żywych.

— Co mam powiedzieć, panu? Żadne słowo przepraszam, pana nie usatysfakcjonuje. — Zatrzymał się przed Danielem, który również wstał i teraz mierzyli się wzrokiem jak potencjalni wrogowie.

— Chciałbym się dowiedzieć, co jest główną przyczyną nienawiści Agustina do mnie? Tak, jak powiedziałem swoim bliskim, jeśli mam już zginąć, chciałbym wiedzieć za co konkretnie? I dlaczego porwał mojego syna Mirona, tu w Polsce? A potem wbrew jego woli wywiózł go do Hiszpanii. Co on mu zawinił?

— Co takiego? — Horacio Hernandez zrobił się blady jak papier i zachłysnął swoimi słowami.

— Przez prawie dwa miesiące przetrzymywał na swoim jachcie mojego syna o wodzie i chlebie. Cudem uszedł z życiem. Gdyby nie mój dawny znajomy z wojska i niezwykły przypadek, nawet ja bym się o tym fakcie nie dowiedział. Mój syn zginąłby w Hiszpanii, a ja bym nawet o tym nie wiedział.

Horacio mienił się w oczach i najwyraźniej słabł. Gdyby nie podbiegł do niego w porę, upadłby na podłogę.

— Co się dzieje, panie Hernandez? Mam wezwać karetkę? — zapytał spanikowany Daniel.

— Proszę wezwać Acostę, jest za drzwiami — wyszeptał z ledwością.

— Proszę się nie ruszać. To może być zawał — poradził Daniel, ostrożnie sadzając go za biurkiem.

Za drzwiami stał postawny mężczyzna, na ostre wezwanie Daniela, wbiegł do gabinetu. Widząc w jakim stanie jest jego przełożony, natychmiast zgromił spojrzeniem gościa, którego znał od lat i nigdy nie posądzałby go o przemoc.

— Co się stało, panie Sartowicz?

— Po zasłyszanych ode mnie sensacjach o swoim bracie Agustinie, po prostu zasłabł. Trzeba wezwać karetkę. My mu nie pomożemy. To na pewno atak serca — zaproponował trzeźwym tonem.

— Panie Horacio? — Mężczyzna nachylił się nad chorym. — Co robimy? — zapytał ciepłym tonem, jakby zwracał się do przyjaciela a nie do przełożonego.

— Pan Daniel jest w porządku. Chroń go przed Agustinem. Otrzymałem wiadomość z Barcelony, że dzisiaj mój brat postanowił przyjechać do mnie. On nie może go tu spotkać, bo go zabije. Jest niebezpieczny dla każdego, kto stanie mu na drodze. Nie wiem, jakie pobudki nim kierują…

— Proszę już nic nie mówić. Dzwonię po karetkę. Acosta zawiadom na portierni, że mają przepuścić karetkę z lekarzem, nikogo więcej.

Mężczyzna wykonał polecenie Daniela bez sprzeciwu. W niecały kwadrans przyjechał ambulans pod willę i zabrali Hernandeza do szpitala na Józefowie, bo był bliżej, niż ten w śródmieściu, przy ulicy Tochtermana.

— Jedziemy z Acostą na Józefów. Gdyby pojawił się Agustin Hernandez, proszę mu powiedzieć… — Daniel zawahał się… — Powiedz mu prawdę. Co będzie, to będzie — westchnął zrezygnowany.

Mężczyzna skrzywił się zakłopotany.

— Ale pan Horacio powiedział, abym pana chronił. Jak mam to zrobić, jeśli on tam pierwszy pojawi się przed panem?

— Moje życie, to moja sprawa. Pojadę i przypilnuję, aby odpowiednio zajęli się nim lekarze. On nie może umrzeć. Ma tyle spraw do załatwienia i przemyślenia — oznajmił i wsiadł do swojego samochodu i w pośpiechu odjechał.

x

Kiedy Daniel Sartowicz ruszył z piskiem opon za erką, która jechała na sygnale, wartownik długo patrzył za nim, kręcąc głową z politowaniem.

— Nie podoba mi się to. I dlaczego tylko na mojej zmianie zdarzają się tego rodzaju sytuacje? Kiedy ten wariat przyjeżdża, wszyscy się go boją i drżą przed nim, jak przed jakimś mafioso. Starzeję się i chyba muszę odejść na emeryturę albo zmienię pracę, bo ta jest zbyt stresująca — ledwie wypowiedział te słowa i wszedł na portiernię, podjechał czarny volkswagen golf z hiszpańskimi numerami. Za kierownicą siedział młodszy brat Horacia Hernandeza, Agustin. Widział go zaledwie parę razy, ale za każdym razem odebrał o nim negatywną opinię. W niczym nie przypominał starszego brata. Nikt nie patrzył mu w oczy, w których czaiła się arogancja i buta. Jego maniery pozostawiały wiele do życzenia.

— Ja do pana Hernandeza. Jestem umówiony. Pospiesz się! — rzucił aroganckim tonem.

Wartownik nie zamierzał być miły dla tego aroganckiego typa. Postanowił być twardy, chciał mu udowodnić, że wcale się go nie boi.

— Witam, panie Hernandez. Z przykrością muszę pana zawiadomić, że pana Horacia Hernandeza przed kwadransem zabrało pogotowie. Znajduje się w szpitalu na Józefowie.

— Co się stało? — zapytał ostrym tonem.

— Miał atak serca, ale pan Acosta w porę zareagował.

Mężczyzna sprawiał wrażenie zniecierpliwionego, jakby nagła przypadłość brata była mu nie na rękę. Wyszedł z samochodu i podszedł do okienka dyżurki. Nie ulegało wątpliwości, że z tego powodu był bardzo poirytowany.

— Proszę się nie martwić, na pewno brat wyjdzie z tego — próbował udobruchać go portier.

— Czy ktoś się do tego przyczynił? — zapytał takim samym tonem.

— Nie sądzę. Pan Horacio od kilku dni czuł się nie najlepiej, gdy pytałem go o zdrowie. Z tego powodu, pewnie chciał się z panem zobaczyć — powiedział służbowym tonem mężczyzna.

Hernandez wsiadł do samochodu. Rzucił kilka słów do mężczyzny siedzącego obok niego i odjechali bez słowa pożegnania. Słowo „dziękuję” nie było w słowniku tego osobnika. Kiedy odjechali, wartownik odetchnął z ulgą.

x

Horacio Hernandez został przyjęty na kardiologię i natychmiast się nim zajęto, zdążył podpisać kartę informacyjną, która upoważniała go do przyjęcia na oddział i natychmiast wykonano kilka niezbędnych badań. Upoważnił pisemnie Daniela do wyrażenia zgody i sposobu leczenia, jak również konfrontacji z lekarzami. Acosta był prawą ręką Hernandeza, ale nie mówił po polsku, dlatego Hernandez wybrał Sartowicza. W ten sposób dał mu do zrozumienia, że obdarzył go całkowitym zaufaniem. W krótkich słowach Daniel wytłumaczył ordynatorowi, kim jest pacjent. Wykonano wszystkie potrzebne badania, EKG, a potem koronarografię. Nie obyło się bez dwóch stentów, które wszczepiono do naczyń krwionośnych w celu przywrócenia ich drożności. Zabieg nie trwał długo, bo niecałą godzinę, ale Daniel z Acostą siedzieli na ławce przed salą operacyjną jak na szpilkach.

— O której miał przyjechać Agustin? — zapytał Daniel, wyrywając Acostę z zamyślenia, który dopiero zareagował na dźwięk swojego telefonu.

Mężczyzna przeczytał treść sms, a potem dał do przeczytania Danielowi.

— Pan Agustin przyjechał dwadzieścia minut temu. Musiałem mu wyznać prawdę. Pewnie już do was jedzie. Uważajcie na siebie.

— Jeszcze jego tu brakowało — mruknął pod nosem Daniel.

Nie musieli długo czekać. Zjawił się przed nimi w aroganckiej postawie i bezczelną miną, jakby cały świat należał tylko do niego. Daniel na jego widok podniósł się i przybrał postawę samoobrony, atakując go. Zbliżył się do niego jak mógł najbliżej, aby postronne osoby, nie mogły usłyszeć ich rozmowy.

— To przez ciebie, parszywcu, twój brat znalazł się w tym miejscu. Módl się, aby z tego wyszedł. Właśnie ma zabieg — powiedział odpychającym głosem, ze wzgardliwą miną.

— Acosta, co ten gringo pieprzy? — zwrócił się Agustin do mężczyzny, który wolał być niezauważonym, ale musiał odpowiedzieć na zadane mu pytanie.

— Pan Sartowicz mówi prawdę. Pan Horacio bardzo się zdenerwował na pana. Nie wiem, co było tego powodem. Był ogromnie wzburzony, strasznie głośno krzyczał…

— Co poskarżyłeś się braciszkowi, że źle cię potraktowałem?

— Ty skurwielu, nawet nie wiesz, z kim zadarłeś. Mam po swojej stronie twojego brata, ty jesteś sam, ze swoją bandą nieudaczników.

— Jeszcze z tobą nie skończyłem, gringo.

— I nie skończysz, bo pierwszy cię dopadnę, kiedy tylko stąd wyjdziemy, podły szczurze. Jesteś mocny w gębie, kiedy masz przy sobie jednego ze swoich żigolaków. Sam nie potrafisz nawet kiwnąć palcem. Czego tylko się dotkniesz, zamienia się w popiół. Nie masz nic, co miałoby jakąś wartość. Sam jesteś bezwartościowym śmieciem, który trzeba sprzątnąć, bo cuchnie i zanieczyszcza wokoło powietrze — mówił przez zęby.

Mężczyzna cofał się w głąb korytarza, w stronę wind. Chciał uciec. Daniel nie wierzył własnym oczom. Ten popapraniec chciał przed nim zbiec. W oczach miał szaleństwo. Gdyby tylko mógł, zastrzeliłby go z zimną krwią. A więc, nie był taki twardy, za jakiego chciał uchodzić. Słowa tak samo go dotknęły, jak dotyk ostrej maczety.

— Odchodzisz? Nie poczekasz na wynik operacji brata? Taki z ciebie chojrak?

— Odczep się.

— Zostaw moją rodzinę w spokoju. Nic ci nie zawiniła. Jeśli masz coś do mnie, powiedz mi to osobiście, patrząc mi w oczy. Dlaczego działasz za moimi plecami, zamiast w otwartej konfrontacji ze mną? Musiałeś porwać mojego syna, bo chciałeś mnie szantażować? Czego ty ode mnie chcesz, Hernandez? No, powiedz. Szpital też jest dobrym miejscem do dialogu. Pogadajmy…

— Nie wiem, co konkretnie masz na myśli, podobnie jak i z tym porwaniem…

— Wiem, że Matias był twoim bratem, ale umarł dawno temu. Co dalej?

— Byli sobie przyrzeczeni, mieli się pobrać z Moniką, dopóki nie zjawiłeś się ty.

— Skąd miałem niby o tym wiedzieć? Czy ja wyglądam na kretyna, który odbija laski przyrzeczonym chłopakom i to miejscowym?

— Musiałeś wiedzieć, ktoś musiał ci powiedzieć…

— Niby, kto miał mi o tym powiedzieć? Sam dowiedziałem się, że mam dziecko, kiedy do mnie zadzwoniła ze szpitala, kiedy została ranna. A kilka miesięcy temu, dowiedziałem się zupełnie przypadkowo, że mam drugiego syna.

Mężczyzna najwyraźniej był speszony tymi rewelacjami, które usłyszał od niego.

— Taka jest prawda. A ty, co nowego mi powiesz, oprócz tego, że Martin Cortez spał również z Moniką? Nawet sądził, że jeden z moich chłopców, jest jego synem.

Mężczyzna był coraz bardziej spanikowany, bo butnej i aroganckiej minie nie został najmniejszy ślad.

— Nic nie powiesz? Jestem prawie pewny, że byliśmy tylko pionkami w jej grze. Oszukała nas wszystkich. Przyjąłem to już do wiadomości, podobnie jak i moi synowie, po męsku, nie roszcząc do nikogo żadnych pretensji.

Agustin podszedł do okna. Światło prześwitujące przez szyby oświetliło jego twarz. Gdy nie było na niej złości, była nawet ciekawa o ujmującej, męskiej urodzie.

— Było, minęło… Nie powinniśmy do tego wracać — powiedział z ociąganiem.

— Czy to, co ci wyznałem, dostatecznie wyjaśniło nasze nieporozumienia? — zapytał Daniel, przerywając ciszę, która przedłużała się w nieskończoność.

Mężczyzna odwrócił się powoli w jego stronę.

— Nie musiałeś używać tylu słów, aby mi powiedzieć, że jestem kretynem — powiedział z posępną miną, która z każdą chwilą przemieniała się w łagodny uśmiech.

— Mam taki sposób bycia. Przyjmuję taktykę mojego nieprzyjaciela, która jak widać, poskutkowała. Kiedy się zorientowałeś, że się ciebie nie boję, inaczej mnie potraktowałeś. I niech tak zostanie.

Z sali bloku operacyjnego wyszli lekarze, po chwili dołączył do nich ordynator, chwilę rozmawiali o stanie pacjenta. Kiedy skończyli, Daniel podszedł do nich i wskazał na mężczyznę, stojącego obok niego.

— Panie ordynatorze, to pan Agustin Hernandez, brat Horacia Hernandeza — przedstawił go Daniel.

Lekarze zwrócili się do niego bezpośrednio, uśmiechnięci i zadowoleni. Zmierzyli mężczyznę od stóp po głowę.

— Proszę się już nie martwić, teraz jest wszystko w porządku. Brat ma wszczepione dwa stenty, które pomogą przepływać krwi swobodnie przez zwapnione ścianki naczyń krwionośnych.

Daniel przetłumaczył jego słowa.

— Już nic mu nie zagraża? — zapytał Agustin wątpiącym tonem.

— Pacjent powinien mieć teraz spokój. Przed zabiegiem przyznał, że ostatnio żył w wielkim stresie. Zalecam więc spokój i dietę — powiedział lekarz prowadzący. — Czy macie panowie jakieś pytania? Bo pacjenci czekają. Mamy za chwilę następny zabieg.

Daniel przetłumaczył następne zdanie. Agustin widać był usatysfakcjonowany, bo szeroki uśmiech pokazał się na jego ponurej twarzy.

— Gracias — podziękował i uścisnął lekarzom dłonie.

— Pan Hernandez na pewno się panom odwdzięczy za szybką i sprawną interwencję — dodał od siebie Daniel i pożegnał się z lekarzami.

— Jeśli chcesz, jesteś nawet uprzejmy — powiedział Daniel, zwracając się do Agustina, który widząc jego zaangażowanie i chęć niesienia pomocy jego bratu, zbliżył się do niego, przybierając pokojową postawę.

— Otrzymałem zgoła inne informacje. Dlatego sprawy obrały inny obrót — próbował się usprawiedliwić.

— Jesteś zbyt porywczy. Nie wierzy się w jedno źródło, bada się skrupulatnie następne i jeśli potwierdzają naszą informację, wtedy działasz. Informacja okazała się nietrafna. Co by się stało, gdyby mój syn Marcos nie zawiadomił nas w porę? Miałbyś na sumieniu kilkoro niewinnych ludzi. O to ci chodzi? Zabijanie sprawia ci przyjemność?

Agustin milczał, powoli przetrawiając słowa wypowiedziane przez Sartowicza. Był zaufanym człowiekiem jego brata, więc musiał się z nim liczyć. Dziwił się, dlaczego nie poznał go wcześniej i dlaczego człowiek wynajęty przez niego wmówił mu te bzdury, w które ślepo uwierzył? Na dręczące pytania nie znalazł odpowiedzi. Postanowił przynajmniej częściowo zmazać swoją winę.

— Ty się ciesz, że na swojej drodze nie spotkałeś mojej żony — przerwał jego rozmyślania Sartowicz.

— Taka z niej zadziora?

— W obronie rodziny jest gotowa nawet zabić, więc uważaj, byś się na nią nie natknął.

— Skąd będę wiedział, że to ona?

— To typ młodej i pięknej bojowniczki — potwierdził Acosta.

— A ty niby skąd o tym wiesz? — zdziwił się Daniel.

— Od pana Horacia. Na temat swoich pracowników wie wszystko. O twojej rodzinie chyba wie najwięcej.

— O mojej? — zapytał zaskoczony Daniel.

— Bo z waszą rodziną wiążą go więzy, o których nie macie zielonego pojęcia.

Agustin i Daniel wlepili w niego zdziwione oczy.

— Może nas oświecisz? — zapytali prawie równocześnie.

Acosta patrzył na nich z przymrużonymi oczami, zastanawiając się, czy dobrze zrobi wyjawiając ich rodzinną tajemnicę, a właściwie jego starszego brata. Agustin stał ze skamieniałą twarzą, blady i milczący. Daniel był skonsternowany, bo niczego nieświadomy i ta bezradność doprowadzała go do szewskiej pasji.

— Rozumiesz coś z tego? Bo ja nic a nic…

— Nie mam zielonego pojęcia, o czym on mówi — odezwał się cicho Daniel.

— Coś mi się wydaje, że czeka was długa i szczera rozmowa z twoim bratem, Agustinie.

— Muszę go zobaczyć, natychmiast! — wściekły mężczyzna rzucił się do przeszklonych drzwi.

Daniel chwycił go kurczowo za ramię.

— Minęło dwadzieścia kilka lat, przeszłość już ci nie ucieknie, a przyszłość ciągle przed wami. Daj mu czas. Teraz już się nam nie wywinie. Już ja tego dopilnuję osobiście.

Agustin usiadł zrezygnowany na ławce i oparł się o ścianę.

— I po co to wszystko było, te niedomówienia i tajemnice? Ta przemoc? Tylko jednego nie rozumiem, dlaczego mnie obwiniasz o te wypadki? Skoro ja nie mam z nimi nic wspólnego. Nie znam twoich synów, ani twojej żony. Nic do nich nie mam. Ciebie znam jedynie z relacji mojego brata i naszych współpracowników. Cieszysz się u nas dobrą opinią. Miałem ci tylko za złe, że spoufaliłeś się z Moniką, skoro dała słowo naszemu bratu.

— Kim jest więc Skorpion?

Agustin spojrzał na Daniela z pobłażaniem, a potem roześmiał się mu w nos, głośno, prawie z lekceważeniem.

— Myślałeś, że to ja nim jestem? To chyba ty upadłeś na głowę! Nie należę do żadnej mafii, ani nie mam nic wspólnego ze światem przestępczym. Prowadzę z bratem wspólny interes i to nam do szczęścia wystarczy. Mam na sumieniu to i owo, ale z pewnością nie mam nic wspólnego z bezprawiem, bo działam legalnie.

— Panowie, przestańcie! Snujecie jakieś absurdalne przypuszczenia, a w gruncie rzeczy chodzi tu o co innego — przerwał im Acosta.

Zaskoczeni mężczyźni natychmiast umilkli.

— Co ty znowu pleciesz? — zapytał poirytowany Agustin.

— Tylko twój brat może wyznać prawdę. Ja nie jestem do tego upoważniony — uciął w porę.

Z windy wyszła pielęgniarka z pielęgniarzem, który pchał łóżko na którym leżał Horacio. Widząc ich razem, kazał się im zatrzymać.

— Czy wszystko w porządku, panowie? — Spojrzał na nich pytająco.

— Musimy poważnie porozmawiać, Horacio, bo pan Sartowicz posądza mnie o takie rzeczy, od których włosy jeżą się mi się na głowie.

— Tak, pan Agustin ma rację. Musimy porozmawiać. Nie możemy odkładać tej rozmowy, która dotyczy nas wszystkich.

— Za chwilę pan Hernandez trafi do sali numer pięć, tam będziecie mogli swobodnie porozmawiać, panowie — zaproponowała pielęgniarka ugodowo. — Choć prawdę mówiąc, na wizyty jest jeszcze za wcześnie — upomniała ich ostrym tonem.

Acosta i Agustin ruszyli za Danielem. W sali były trzy łóżka, ale bez pacjentów.

— Ostrzegam panów, pan Hernandez jest świeżo po zabiegu, chciałby pewnie odpocząć — zasugerowała pielęgniarka i szybko wycofała się za drzwi, widząc determinację na twarzy Agustina, który kiwnął jej głową, aby sobie poszła.

— Nie wyjdę stąd, dopóki nie wyjaśnisz mi to i owo. Bo jak na razie wszyscy biorą mnie za kryminalistę i członka mafii. Wyobraź sobie, nawet Sartowicz był pewny, że jestem Skorpionem.

— Wybaczcie mi, zbyt długo milczałem, bo to nie jest nic pochlebnego. Przed laty miałem romans z młodą i piękną dziewczyną, której nie pojąłem za żonę, bo byłem już żonaty. To, Mario Alvarez. Dowiedziałem się o nim całkiem niedawno. Moja żona umarła wiele lat temu. Nie zostawiła mi żadnego potomka. A Mario zjawił się tak nagle w moim życiu, jak nieoczekiwany dar boży.

— Dlaczego nic o nim nie wiem? — zapytał Agustin.

— Bo Mario, to Skorpion. Tak więc nie mam powodu do dumy z posiadania syna. Nie usynowiłem go, dlatego jest na mnie obrażony. Kiedy się dowiedział, że Matias mógł zostawić po sobie potomka, robił wszystko, aby się o nim dowiedzieć. Tak trafił do Sartowicza i jego rodziny.

— Co takiego? — Daniel zrobił wielkie oczy. — O kim pan mówi?

— O Marcosie.

— Przecież Marcos i Miron, są bliźniakami. Mam ich akta urodzenia.

— Są sfałszowane. Pomogłem im w tym. Chłopcy byli bezpieczniejsi z tobą. To on zabił Monikę i Matiasa. Nie mógł znieść, że połowa majątku przypadnie im, a jego nie wziąłem w ogóle pod uwagę. Chciałem, aby nasi bratankowie przeżyli. Jednego oddałem ci w dniu śmierci Moniki, drugiego zostawiłem w Hiszpanii. Opatrzność zrządziła, że po latach się spotkali.

Daniel był w szoku, podobnie jak i Agustin. Obaj z wrażenia zaniemówili.

Z holu szpitalnego doszły ich krzyki. A po chwili do sali weszli: Julia z dzieckiem na ręku, Marcos i Miron. Po ich srogich minach widać było determinację i chęć walki, wparowali, nie zważając na protesty pielęgniarki.

— Kochanie, nic ci nie jest? — zapytała z przestrachem w oczach, Julia. — Czy on ci coś zrobił? — zmierzyła Agustina zabójczym wzrokiem.

— Co ty tu robisz? Co wy tutaj robicie? — poprawił się Daniel, obrzucając ich zdziwionym spojrzeniem.

— Zamknięcie nas w domu, było słabym pomysłem, kochanie. Zapomniałeś, że w domu mamy kilka komputerów i internet. Ale nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

— Tato, wszystko w porządku? — zapytał Marcos.

— Tobie naprawdę nic nie jest — stwierdził Miron, rozglądając się po otoczeniu.

— To ona z pewnością jest twoją żoną — stwierdził Agustin z lekkim uśmiechem.

Julia, Marcos i Miron byli zaskoczeni ich swobodnym zachowaniem.

— Julia, jest moją żoną, Marcos i Miron, to moi synowie, a to nasza najmłodsza latorośl, Anielka — przedstawił im swoją rodzinę, Daniel. Uśmiechał się przy tym serdecznie.

— Czas najwyższy, abyście nas bliżej poznali: jesteśmy waszymi stryjkami. Matias nas trzeci brat, był waszym ojcem. Niestety nie żyje. Zginął w tym samym dniu, co wasza matka. Zabił ich Skorpion, a ściślej mówiąc jeden z jego ludzi — powiedział wprost Horacio Hernandez.

— Skorpion? — zapytała zszokowana Julia, podobnie jak młodzi mężczyźni, do których jeszcze nie dotarły sensacyjne wiadomości o ich prawdziwym, biologicznym ojcu.

— Jest moim synem z nieprawego łoża. Nie może się pogodzić, że go nie zaakceptowałem.

— Nie wiem, dlaczego ma pan z nim problem. Wystarczą badania DNA i warunek, aby wrócił na ścieżkę cnoty. Pana nazwisko nie może być kojarzone z mafią. Synowie Daniela mają zapewniony byt i żyją jak normalni, przeciętni ludzie, ale są szczęśliwi, nie dlatego, że nie mają pieniędzy pewnie tyle, co pan, ale dlatego, że mają rodzinę, panie Hernandez — powiedziała po dłuższej chwili Julia, kiedy opadły z niej emocje.

— Ale bez pieniędzy jest jeszcze gorzej — wpadł jej w słowo Horacio.

— Pan wybaczy, powinnam powiedzieć raczej: bez takich pieniędzy — odparła z czarującym uśmiechem.

— No, cóż mając kilka milionów na koncie, mógłbym założyć swoją restaurację — mruknął na pozór obojętnym tonem Marcos.

— A ja kiedy skończę studia, założę własną kancelarię prawną — dodał z uśmiechem Miron.

— Czy zdajesz sobie sprawę, kochanie, że twoi synowie, to zwyczajni materialiści? — zapytała z rozbawieniem Julia.

— Po kimś to mają — odparł tak samo rozbawiony Daniel, patrząc na Horacia i Agustina znaczącym wzrokiem.

— Mam nadzieję, że Anielka nie będzie miała nic naprzeciw, kiedy my będziemy żyli z pensji do pensji, tak, jak jej dziadkowie, którzy byli nauczycielami. Nam nie potrzebne są miliony, mamy przecież siebie — powiedziała Julia i przytuliła się do męża wraz z córeczką.

— A co zrobicie ze Skorpionem? — zapytał Daniel, wciąż obejmując żonę wpół.

— Badania potwierdziły, że Mario Alvarez jest moim synem. Mimo to, nie będę miał wobec niego skrupułów jak przed laty. Każdy musi odpowiedzieć za swoje czyny. Jest dorosły, a wciąż są z nim same kłopoty. I nie będę czekał, aż ponownie zrobi komuś krzywdę. Dałem mu w prezencie starą posiadłość pod Madrytem, wartą kilka milionów. Musi ciężko pracować, aby ją utrzymać. Acosta już się nim zajął. Został jego kamerdynerem — wyznał Horacio poważnym tonem.

Wszyscy przez chwilę przysłuchiwali się z pobłażaniem, jego planom wobec krnąbrnego syna, ale w momencie, gdy usłyszeli ostatnią uwagę o Acoście, starym i wiernym druhu Horacia, wybuchnęli głośnym śmiechem.

— Wiesz, co bracie, a już myślałem, że nie masz poczucia humoru — skwitował jego uwagę Agustin z rubasznym śmiechem.

— Ja nie mam! To ty masz wciąż kwaśną minę, jakbyś napił się octu, a to tylko dlatego, że nie potrafisz utrzymać przy sobie żadnej dziewczyny — odparował brat.

— Naprawdę? — zapytała zdziwiona Julia, zerkając z ciekawością na przystojnego Hiszpana.

— Cóż na to poradzę? Kiedy poznaję jedną z nich od razu chce, abym jej kupił sportowe ferrari albo pierścionek z brylantem. One nie chcą mnie, tylko drogie samochody. Jestem dla nich tylko dodatkiem — stęknął żałośnie.

Znowu wszyscy wybuchnęli gromkim śmiechem. Do sali weszła pielęgniarka.

— Państwo chyba zapomnieli, że to jest szpital i obok leżą ciężko chorzy ludzie. Bardzo proszę wyjść. Czas wizyty właśnie minął — powiedziała ostrym tonem, nie znoszącym sprzeciwu.

— Przepraszamy. Już wychodzimy. Panie Hernandez, życzę szybkiego powrotu do zdrowia. — Daniel pochylił się nad swoim szefem z poufałym uśmiechem.

— Wystarczy: Horacio, Danielu. Od dziś jesteśmy przecież rodziną. Już nie musimy ukrywać swojej prawdziwej tożsamości. Teraz wiesz, dlaczego wiele lat temu wybrałem właśnie ciebie?

— Teraz wszystko stało się jasne. Mam nadzieję, że Mario Alvarez, już nie będzie sprawiał nam wszystkim kłopotu?

— Gdy tylko przekroczy jeden z moich warunków, które mu postawiłem, znajdzie się tam, gdzie powinien.

— Tato, co byś powiedział, gdybyśmy zaprosili naszego stryjka na dzisiejszy obiad? — zapytał Miron.

— Gdybyś ty tego nie zaproponował, ja bym to zrobił. Zapraszamy cię, Agustinie do naszego, skromnego domu — odezwał się uprzejmym tonem Daniel.

— Bardzo chętnie poznam swoją nową rodzinę — zgodził się Agustin z szerokim uśmiechem, który przy bliższym poznaniu, okazał się nawet całkiem sympatycznym człowiekiem.

Horacio pożegnał ich wszystkich ciepłym spojrzeniem. Szeroki uśmiech pokazał się na jego zmęczonej twarzy. — Czas najwyższy odejść na emeryturę. Niech młodzi zajmą się pracą. A firmą zajmie się odpowiedzialny nowy dyrektor: Daniel Sartowicz. Już dawno powinienem go mianować na to stanowisko. Jutro przekażę mu jego obowiązki. Dzisiaj niech spokojnie się wyśpi przy boku swej pięknej żony — pomyślał, a wkrótce zasnął spokojnym snem.

x

Późnym wieczorem Agustin wraz ze swoim szoferem opuścili dom Sartowiczów, Marcos i Miron poszli do swoich pokoi, a Anielka usnęła bez specjalnego usypiania, bo przez cały wieczór była rozpieszczana przez nowego wujka Agustina, który nie szczędził jej drobnych czułości. Julia i Daniel zostali wreszcie sami.

— Czy spodziewałeś się, że dzisiejszy dzień skończy się takim miłym akcentem? Same miłe niespodzianki. Miron z Marcosem otrzymali w darze nową rodzinę, ty zyskałeś przyjaciół, a ja mam wreszcie spokój, że już nikt, ani nic, nie będzie zagrażało mojej rodzinie. Czy nie powinieneś zawiadomić Rafaela, że wszystko u nas w porządku?

— Dałem krótką notkę do prasy, do jutrzejszego wydania. Chłopaki się domyślą, że nasze kłopoty wreszcie się skończyły.

— To dobrze — Julia cicho westchnęła. — Dzisiaj prześpię normalnie całą noc.

— Nie wiem, kochanie, czy ci na to pozwolę, bo byłaś ostatnio bardzo niegrzeczna…

Julia roześmiała się srebrzystym śmiechem. Była szczęśliwa przy boku Daniela. I nic już nie mogło zepsuć jej życia, które nabierało tempa z każdym dniem. Podczas kąpieli poczuła w sobie nowe życie. Postanowiła następnego dnia odwiedzić swoją panią ginekolog, by potwierdziła jej przypuszczenie.

— Co byś powiedział tym razem na bliźniaki? — zapytała po wizycie u pani doktor.

Daniel spojrzał na nią czułym, przeciągłym spojrzeniem, a potem obdarował długim pocałunkiem.

— Czy mówiłem ci już, że jestem prawdziwym szczęściarzem?

— To ja jestem szczęściarą, że mam tak wspaniałego męża — odparła z dumą w głosie.

W dziewięć miesięcy potem, Julia urodziła bliźnięta, dwóch chłopców. Pierwszemu synowi nadali imię: Matias, drugiemu: Miłosz.

Hanka z Michałem byli jej pierwszymi gośćmi w szpitalu. Gdy tylko zobaczyli maluchy, Hanka na ich widok się rozbeczała i tego samego dnia oświadczyła się Michałowi. Nie miał innego wyjścia i przyjął jej oświadczyny, ku uciesze całej rodziny, bo jedno i drugie pracowało, i miało zapewniony byt. Do pełni szczęścia brakowało im tylko dzieci.

KONIEC