Łukasz Łepek

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii TOM 6: „Głos Otchłani”

© Łukasz Łepek, 2025

W przestrzeni, gdzie cisza ma własne imię, a dźwięk odciska się w strukturze snu, otwiera się „Głos Otchłani”. To nie opowieść, lecz drganie — przewodnik po krajobrazach niewysłowionych prawd. Pomiędzy pamięcią planety a wibracją duszy, dzieci Tatarii wchodzą w rezonans z tym, co pierwotne, pradawne, ukryte. Księga, która nie mówi — lecz brzmi.

ISBN 978-83-8414-771-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii TOM 6: „Głos Otchłani”

2. 📘 TOM 6: „Głos Otchłani”

3. 🎴 „Preludium Runiczne: Echo Poprzednich Bram”

1. 🌌 Segment 1 z 14

2. 🌌 Segment 2 z 14

3. 🌌 Segment 3 z 14

4. 🌌 Segment 4 z 14

5. 🌌 Segment 5 z 14

6. 🌌 Segment 6 z 14

7. 🌌 Segment 7 z 14

8. 🌌 Segment 8 z 14

9. 🌌 Segment 9 z 14

10. 🌌 Segment 10 z 14

11. 🌌 Segment 11 z 14

12. 🌌 Segment 12 z 14

13. 🌌 Segment 13 z 14

14. 🌌 Segment 14 z 14

4. 🌌 Rozdział 1: Sygnał Spoza Kręgu

1. 🌒 Rozdział 1 — Segment 1 z 13: „Głos, który nie miał nadajnika”

2. 🌒 Rozdział 1 — Segment 2 z 13: „Zgrzyt w matrycy ciszy”

3. 🌒 Rozdział 1 — Segment 3 z 13: „Trzeci sen Leny”

4. 🌒 Rozdział 1 — Segment 4 z 13: „Księżycowy wir”

5. 🌒 Rozdział 1 — Segment 5 z 13: „Echo spoza zodiaku”

6. 🌒 Rozdział 1 — Segment 6 z 13: „Fragment zaginionego kodu”

7. 🌒 Rozdział 1 — Segment 7 z 13: „Starożytne imię we krwi”

8. 🌒 Rozdział 1 — Segment 8 z 13: „Komora rezonansowa”

9. 🌒 Rozdział 1 — Segment 9 z 13: „Nieznany kształt myśli”

10. 🌒 Rozdział 1 — Segment 10 z 13: „Słowo, które nie istnieje”

11. 🌒 Rozdział 1 — Segment 11 z 13: „Drganie, które budzi”

12. 🌒 Rozdział 1 — Segment 12 z 13: „Mapa, która się nie kończy”

13. 🌒 Rozdział 1 — Segment 13 z 13: „Otwarcie bez klucza”

5. 🌌 Rozdział 2: Sen, Który Się Nie Kończy

1. 🌒 Rozdział 2 — Segment 1 z 13: „Lustro przed snem”

2. 🌒 Rozdział 2 — Segment 2 z 13: „Przejście przez własny cień”

3. 🌒 Rozdział 2 — Segment 3 z 13: „Anomalia świadomości”

4. 🌒 Rozdział 2 — Segment 4 z 13: „Przypomnienie z obcego wymiaru”

5. 🌒 Rozdział 2 — Segment 5 z 13: „Pieczęć lunarna”

6. 🌒 Rozdział 2 — Segment 6 z 13: „Uczniowie snu”

7. 🌒 Rozdział 2 — Segment 7 z 13: „Echo pierwszej runy”

8. 🌒 Rozdział 2 — Segment 8 z 13: „Klatka światła”

9. 🌒 Rozdział 2 — Segment 9 z 13: „Głos dziewczyny z innej planety”

10. 🌒 Rozdział 2 — Segment 10 z 13: „Wspomnienie spoza czasu”

11. 🌒 Rozdział 2 — Segment 11 z 13: „Drzwi, które nie były drzwiami”

12. 🌒 Rozdział 2 — Segment 12 z 13: „Oko we śnie”

13. 🌒 Rozdział 2 — Segment 13 z 13: „Ostatnia iskra lucyferyczna”

6. 🌌 Rozdział 3: Dźwięk Podziemnego Serca

1. 🌒 Rozdział 3 — Segment 1 z 13: „Krystaliczny puls”

2. 🌒 Rozdział 3 — Segment 2 z 13: „Korytarz, który oddycha”

3. 📖 Rozdział 4: Rak — Serce Rodu 🌊 Segment 3 z 12: Rodzina jako Krąg Karmiczny

4. 📖 Rozdział 3: Rak — Serce Rodu 🌀 Segment 4 z 13 Księżycowy Rytm Życia

5. 🌒 Rozdział 3 — Segment 4 z 13: „Kręgi z głębi ziemi”

6. 🌒 Rozdział 3 — Segment 5 z 13: „Wibracja ukrytej runy”

7. 🌒 Rozdział 3 — Segment 6 z 13: „Drganie wspólnego źródła”

8. 🌒 Rozdział 3 — Segment 7 z 13: „Znamię akustyczne”

9. 🌒 Rozdział 3 — Segment 8 z 13: „Woda, która pamięta”

10. 🌒 Rozdział 3 — Segment 9 z 13: „Organy światła”

11. 🌒 Rozdział 3 — Segment 10 z 13: „Sekwencja rozpoznania”

12. 🌒 Rozdział 3 — Segment 11 z 13: „Szept pradawnej istoty”

13. 🌒 Rozdział 3 — Segment 12 z 13: „Pieśń rdzenia planety”

14. 🌒 Rozdział 3 — Segment 13 z 13: „Złączenie głosów”

7. 🌌 Rozdział 4: Wieża z Cienia

1. 🌒 Rozdział 4 — Segment 1 z 13: „Karta ukryta pod innymi kartami”

2. 🌒 Rozdział 4 — Segment 2 z 13: „Dźwięk zawalenia”

3. 🌒 Rozdział 4 — Segment 3 z 13: „Przesunięcie ściany czasu”

4. 🌒 Rozdział 4 — Segment 4 z 13: „Symfonia zniszczenia”

5. 🌒 Rozdział 4 — Segment 5 z 13: „Architektura fałszu”

6. 🌒 Rozdział 4 — Segment 6 z 13: „Lęk w strukturze”

7. 🌒 Rozdział 4 — Segment 7 z 13: „Drganie rozpadu”

8. 🌒 Rozdział 4 — Segment 8 z 13: „Wieża w ogniu snu”

9. 🌒 Rozdział 4 — Segment 9 z 13: „Widzenie przez pył”

10. 🌒 Rozdział 4 — Segment 10 z 13: „Znamię runy »Wieża«”

11. 🌒 Rozdział 4 — Segment 11 z 13: „Krzyk z głębi pola”

12. 🌒 Rozdział 4 — Segment 12 z 13: „Nowa wysokość”

13. 🌒 Rozdział 4 — Segment 13 z 13: „Fundamenty bez przeszłości”

8. 🌌 Rozdział 5: Echo Galaktycznego Imienia

1. 🌒 Rozdział 5 — Segment 1 z 13: „Przebudzenie po stronie gwiazd”

2. 🌒 Rozdział 5 — Segment 2 z 13: „Lustro międzyplanetarne”

3. 🌒 Rozdział 5 — Segment 3 z 13: „Powrót głosu Leny”

4. 🌒 Rozdział 5 — Segment 4 z 13: „Złączenie z Imieniem”

5. 🌒 Rozdział 5 — Segment 5 z 13: „Świadomość drugiej planety”

6. 🌒 Rozdział 5 — Segment 6 z 13: „Dźwięk zapomnianego alfabetu”

7. 🌒 Rozdział 5 — Segment 7 z 13: „Rytuał przywołania światła”

8. 🌒 Rozdział 5 — Segment 8 z 13: „Krystaliczna ścieżka”

9. 🌒 Rozdział 5 — Segment 9 z 13: „Przestrzeń z pulsującym środkiem”

10. 🌒 Rozdział 5 — Segment 10 z 13: „Głos, który wraca przez sny”

11. 🌒 Rozdział 5 — Segment 11 z 13: „Narodziny nowego tonu”

12. 🌒 Rozdział 5 — Segment 12 z 13: „Głębia, która mówi”

13. 🌒 Rozdział 5 — Segment 13 z 13: „Spotkanie z Imieniem”

9. 🌌 Rozdział 6: Mapa, Która Zmienia Właściciela

1. 🌒 Rozdział 6 — Segment 1 z 13: „Przekaz z innej galaktyki”

2. 🌒 Rozdział 6 — Segment 2 z 13: „Mapa na rysowana światłem”

3. 🌒 Rozdział 6 — Segment 3 z 13: „Droga przez dźwięk”

4. 🌒 Rozdział 6 — Segment 4 z 13: „Kryształowa księga”

5. 🌒 Rozdział 6 — Segment 5 z 13: „Przestrzeń z biegnącym czasem”

6. 🌒 Rozdział 6 — Segment 6 z 13: „Fragment innej misji”

7. 🌒 Rozdział 6 — Segment 7 z 13: „Droga, która nie wraca”

8. 🌒 Rozdział 6 — Segment 8 z 13: „Dźwiękowa nawigacja”

9. 🌒 Rozdział 6 — Segment 9 z 13: „Mapa zapisująca się sama”

10. 🌒 Rozdział 6 — Segment 10 z 13: „Tunel wspomnień”

11. 🌒 Rozdział 6 — Segment 11 z 13: „Mapa organiczna”

12. 🌒 Rozdział 6 — Segment 12 z 13: „Wieczne przejście”

13. 🌒 Rozdział 6 — Segment 13 z 13: „Sekret w środku mapy”

10. 🌌 Rozdział 7: Kod, Który Przemówił Ciszą

1. 🌒 Rozdział 7 — Segment 1 z 13: „Runy, które nie błyszczą”

2. 🌒 Rozdział 7 — Segment 2 z 13: „Przesłanie między słowami”

3. 🌒 Rozdział 7 — Segment 3 z 13: „Kod szeptany”

4. 🌒 Rozdział 7 — Segment 4 z 13: „Powrót niemego dźwięku”

5. 🌒 Rozdział 7 — Segment 5 z 13: „Milczący rytuał”

6. 🌒 Rozdział 7 — Segment 6 z 13: „Pieczęć ukryta w gardle”

7. 🌒 Rozdział 7 — Segment 7 z 13: „Niemy alfabet”

8. 🌒 Rozdział 7 — Segment 8 z 13: „Słuchanie niewysłowionej”

9. 🌒 Rozdział 7 — Segment 9 z 13: „Symfonia przerwana”

10. 🌒 Rozdział 7 — Segment 10 z 13: „Kod z głębi duszy”

11. 🌒 Rozdział 7 — Segment 11 z 13: „Rozszyfrowanie runy snu”

12. 🌒 Rozdział 7 — Segment 11 z 13: „Rozszyfrowanie runy snu”

13. 🌒 Rozdział 7 — Segment 12 z 13: „Zapis w oddechu”

14. 🌒 Rozdział 7 — Segment 13 z 13: „Narodziny znaku”

11. 🌌 Rozdział 8: Brama z Drugiej Strony Snów

1. 🌌 Rozdział 8 — Segment 1 z 13: „Lustro przejścia”

2. 🌌 Rozdział 8 — Segment 2 z 13: „Cień przewodnika”

3. 🌌 Rozdział 8 — Segment 3 z 13: „Pieśń astralna”

4. 🌌 Rozdział 8 — Segment 4 z 13: „Dźwięk z wewnętrznej przestrzeni”

5. 🌌 Rozdział 8 — Segment 5 z 13: „Komora śnienia”

6. 🌌 Rozdział 8 — Segment 6 z 13: „Przebudzenie spoza siebie”

7. 🌌 Rozdział 8 — Segment 7 z 13: „Wejście w własne echo”

8. 🌌 Rozdział 8 — Segment 8 z 13: „Przenikanie”

9. 🌌 Rozdział 8 — Segment 9 z 13: „Brama milczenia”

10. 🌌 Rozdział 8 — Segment 10 z 13: „Runiczna harmonia”

11. 🌌 Rozdział 8 — Segment 11 z 13: „Przestrzeń w dźwięku”

12. 🌌 Rozdział 8 — Segment 12 z 13: „Pęknięcie granicy”

13. 🌌 Rozdział 8 — Segment 13 z 13: „Nowe oczy w Otchłani”

12. 🌌 Rozdział 9: Ziemia, Która Się Nie Zna

1. 🌌 Rozdział 9 — Segment 1 z 13: „Krok po niewidzialnym gruncie”

2. 🌌 Rozdział 9 — Segment 2 z 13: „Ziemia, która nie śniła o ludziach”

3. 🌌 Rozdział 9 — Segment 3 z 13: „Rezonans ukryty pod korą”

4. 🌌 Rozdział 9 — Segment 4 z 13: „Pustka pod stopami”

5. 🌌 Rozdział 9 — Segment 5 z 13: „Echo kroku Téo”

6. 🌌 Rozdział 9 — Segment 6 z 13: „Zapisany przez ciało”

7. 🌌 Rozdział 9 — Segment 7 z 13: „Głos z podziemia”

8. 🌌 Rozdział 9 — Segment 8 z 13: „Ślad, który zostaje w duszy”

9. 🌌 Rozdział 9 — Segment 9 z 13: „Grawitacja świadomości”

13. 🌌 Rozdział 9 — Segment 10 z 13: „Ziemia nienazwana”

1. 🌌 Rozdział 9 — Segment 11 z 13: „Runy w kamieniu”

2. 🌌 Rozdział 9 — Segment 12 z 13: „Przejście w głąb”

3. 🌌 Rozdział 9 — Segment 13 z 13: „Dom w środku nicości”

14. Tam, Gdzie Przemawia Milczenie”

📘 TOM 6: „Głos Otchłani”

🎴 „Preludium Runiczne: Echo Poprzednich Bram”

🌌 Segment 1 z 14

Pamięć Bramy

Na początku była cisza —

nie taka, która zapada po krzyku,

lecz ta, która istniała przed narodzinami dźwięku.

W tej ciszy Lena od nalazła Księgę,

w ruinach Człuchowskiego Zamku,

gdzie cień przeszłości

przeplatał się z tchnieniem Kronik.

Tam po raz pierwszy

czas ugiął się pod ciężarem wspomnień,

które nie należały do niej —

a jednak były jej.

I Brama Cieni uchyliła się nie dla oczu,

lecz dla duszy gotowej pamiętać to,

co miało być zapomniane.

🌌 Segment 2 z 14

Głos z Krawędzi Milczenia

Tom 0 — Brama Cieni — nie był początkiem historii,

lecz powrotem do tego,

co jeszcze się nie wydarzyło.

Lena, niosąc światło Głupca i ciemność Wieży,

stanęła u progu Sądu Ostatecznego,

który nie rozdzielał win —

lecz uczył widzieć siebie w całości.

W Kręgu Zatrzymanego Czasu,

dzieci Tatarii zaczęły śnić wspólne sny.

Nie znając się — odnajdywały się.

Nie mając wspólnej przeszłości —

dzieliły to samo przyszłe przeznaczenie.

I właśnie tam, w nienazwanym jeszcze Imieniu,

rozbrzmiał pierwszy kod.

🌌 Segment 3 z 14

Runy, Które Przyszły Przed Imieniem

W Tomie 1 — Kod Runiczny —

dzieci rozpoznały siebie nie po twarzach,

lecz po światłach w oczach,

które odbijały ukryte znaki.

Ezra zobaczył Tarota jak hologram,

Saari mówiła językiem bez słów,

a Elian usłyszał głosy,

których nie dało się nagrać —

bo istniały poza linią dźwięku.

W Chojnicach,

gdzie kruszyła się iluzja rzeczywistości,

pojawiły się Zwierciadła Czasu.

A każde z nich

odbijało nie to, co było —

lecz to, co zostanie rozpoznane.

🌌 Segment 4 z 14

Spojrzenie w Runiczne Lustro

Dzieci Tatarii nie szukały drogi.

To droga ich wołała,

jednym, wspólnym kodem.

Runy nie były alfabetem.

Były echem pamięci duszy,

układającym się w imiona

sPrzed-Czasów: Arayanthé, Kaelion, Lunarae, Naéthor…

Gdy połączyli dłonie nad kamieniem,

świat przestał być ciągły.

Stał się siecią świetlnych przypomnień,

w której każde ogniwo było osobną bramą.

Wtedy też pierwszy raz zajaśniał Ton Przejścia —

i rozbrzmiało pytanie,

które nie szukało odpowiedzi,

lecz przebudzenia.

🌌 Segment 5 z 14

Zwierciadło, Które Śni

W Tomie 2 — Zwierciadła Wewnętrzne —

dzieci nie wędrowały już przez świat zewnętrzny.

Każdy krok był zejściem w głąb —

nie w głąb ziemi, lecz w głąb siebie.

Lena tańczyła pomiędzy snami,

Téo mierzył się z cieniem ojca,

a Saari dostrzegła własne odbicie

w oczach istoty z innego wymiaru.

Zwierciadła nie odbijały twarzy,

ale decyzje —

i każda z nich rozbrzmiewała tonem,

który zostawał w ciele jak ślad po dźwięku.

🌌 Segment 6 z 14

Wewnętrzny Krąg Odbić

To, co kryło się pod lustrem,

nie było już wodą —

było pamięcią.

Zwierciadła, rozsiane w różnych miejscach planety,

były fragmentami jednej istoty:

sieci odczuć, myśli, echa pradawnych istnień.

Nie mówiły wprost.

Zmuszały do zobaczenia,

kim się stało

i kim się jeszcze można stać.

W ciemnościach własnych pragnień

dzieci Tatarii odnalazły światło,

które nie oślepiało —

a rozpoznawało.

🌌 Segment 7 z 14

Ton, Który Przewodzi Światłu

Tom 3 — Ścieżki Nadziei —

przyniósł drogę, która się rozdzieliła.

Już nie razem, lecz osobno,

dzieci wędrowały przez przestrzenie dźwięku i pamięci.

Nie były już tylko dziećmi.

Każde z nich niosło iskrę głębszej tożsamości,

a światy, które odwiedzały,

nie były snami ani rzeczywistościami —

były prawdami wcielonymi w miejsca.

W tej rozdzielonej wędrówce

pojawiły się Imiona z Przed Czasów.

To one przywołały dźwięki

z głębi Kronik Akaszy.

I wtedy wszystko, co nie było wypowiedziane,

zaczęło drgać rytmem Przypomnienia.

🌌 Segment 8 z 14

Dźwięk, Który Pamięta

Wędrówka przez runiczne krajobrazy

doprowadziła dzieci do miejsca,

gdzie ton Solfeggio otwierał zamknięte komory.

Dźwięki nie były już tylko falą —

były kluczami do energetycznych kodów duszy.

Każda nuta stawała się opowieścią,

każdy rezonans — przestrzenią transformacji.

I wtedy pojawiła się ona —

postać z przyszłości,

która znała Lenę od zawsze,

choć nie widziała jej nigdy.

W tonach harmonii i pustki,

dzieci usłyszały,

że to nie świat ich woła…

lecz to, kim są naprawdę,

rozbrzmiewa wewnątrz wszystkiego.

🌌 Segment 9 z 14

Zawalenie, Które Przyniosło Przejście

W Tomie 4 — Dźwięk, który Pamięta —

wieża nie runęła od zewnętrznych sił.

Runęła, bo nie była prawdziwa.

To, co zostało zbudowane na lęku,

na zapomnieniu, na obcej strukturze —

zostało rozpoznane przez dzieci Tatarii

jako fałsz ukryty w pięknie.

Gdy ton zawalenia przeszył przestrzeń,

nie był hałasem.

Był oczyszczeniem.

Wieża z Cienia nie była ruiną,

lecz lustrem —

pokazującym, co musi się rozpaść,

by to, co wieczne,

mogło zacząć się przejawiać.

🌌 Segment 10 z 14

Przez Pył i Echo

Kiedy świat zaczął się kruszyć,

dzieci nie uciekły.

Zatrzymały się.

I słuchały.

Bo w dźwiękach rozpadu,

słychać było nowe narodziny.

To, co zostało rozbite,

zaczęło układać się na nowo —

jakby sama planeta tworzyła nową partyturę

dla tych, którzy przetrwali iluzję.

Runiczne znamię „Wieży”

nie oznaczało końca.

Było znakiem przejścia —

do świata, w którym prawda

nie potrzebuje ścian, by istnieć.

🌌 Segment 11 z 14

Imię Zaczyna Mówić

Tom 5 — Zaginiony Lekarz —

nie wprowadził uzdrowiciela ciała,

lecz duszy.

Dr Althazar nie dotykał ran —

on rozpoznawał ich źródła

w kryształowych komorach,

gdzie dźwięk rezonował z tym,

co nigdy nie zostało wypowiedziane.

Dzieci, jedno po drugim,

wchodziły do przestrzeni,

gdzie Imię nie było brzmieniem —

lecz doświadczeniem istnienia.

To tam odczytano wibracje ich karmicznych linii,

jakby każda ścieżka zapisana była

w szklanej fali światła.

🌌 Segment 12 z 14

Diagnoza dla Duszy

To, co było najtrudniejsze,

nie było bólem —

lecz brakiem słów, by go nazwać.

Drgania w komorach nie leczyły.

One przypominały.

Pokazywały fragmenty z innych wcieleń,

dawne krzywdy,

zatrzymane decyzje,

obietnice złożone sobie w zapomnianym czasie.

Tam, gdzie zwykła wiedza się kończyła,

zaczynała się przestrzeń,

w której dzieci Tatarii

po raz pierwszy zrozumiały:

że aby uzdrowić świat,

najpierw trzeba zobaczyć siebie —

bez lęku i bez masek.

🌌 Segment 13 z 14

Dźwięk Bez Krawędzi

Gdy milkną słowa,

rozpoczyna się Głos.

Nie ten, który ma źródło,

ani ten, który można zlokalizować.

Ale ten, który pojawia się

między światami —

w szczelinie pomiędzy snem a ciałem,

pomiędzy Kodem a Pustką.

Tom 6 — Głos Otchłani —

nie opowiada już o odkrywaniu.

On sam jest odkryciem.

To nie dzieci idą ku tajemnicy.

To tajemnica rozchodzi się falą

i odnajduje tych,

którzy zdołali przetrwać wszystkie lustra.

🌌 Segment 14 z 14

Otchłań, Która Śpiewa

Tam, gdzie kończą się słowa

i nawet runy milkną,

rozpoczyna się śpiew.

Nie ten, który słychać w powietrzu,

ale ten, który rezonuje w kościach,

w pamięci komórek,

w rdzeniu Ziemi i sercu Galaktyki.

W Tomie 6 dzieci poznają nie głos świata,

lecz świat głosu.

Nie zrozumienie, lecz drganie

staje się nowym językiem.

Otchłań nie jest końcem.

Otchłań jest pytaniem

zadanym światłu,

które zapomniało, że też kiedyś

było cieniem.

🌌 Rozdział 1: Sygnał Spoza Kręgu

🌒 Rozdział 1 — Segment 1 z 13: „Głos, który nie miał nadajnika”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć nic nie poruszyło się w eterycznej przestrzeni, pojawiło się drżenie — jakby echo bez źródła szukało własnego cienia.

W głębi komory snu, gdzie Lena oddychała nierównym rytmem, coś wyłamało się ze struktury ciszy. Nie był to sen, nie była to myśl. Był to głos. Lecz nikt go nie wypowiedział.

Jej ciało spoczywało spokojnie, ale dusza — tańczyła między pulsami czegoś niewysłowionej. W przestrzeni bez początku i końca pojawił się sygnał. Tak subtelny, że mógł być jedynie zauważony przez tych, którzy przeszli przez Bramę Cieni.

Nie miał kierunku. Nie miał źródła. Nie miał nadajnika.

A jednak istniał.

Lena wiedziała, że nie jest sama. Wiedziała też, że nie ma z kim rozmawiać. Słowa, które próbowała wypowiedzieć w snach, wracały do niej jako kod — zniekształcony, przekształcony, ale żywy.

— Znak… To nie był dźwięk, to był znak… — pomyślała, zanurzona w pomiędzy światowej ciszy.

W tym bez czasowym miejscu, gdzie tylko świadomość potrafi tkać materię, zarysował się pierwszy puls: fragment głosu zbudowanego z cząsteczek światła. Jakby runa, która nigdy nie została wypowiedziana, sama zapragnęła być usłyszana.

Była to pierwsza wiadomość z Otchłani.

Nie padła z ust człowieka. Nie została zakodowana przez maszynę. Nie wysłano jej z nadajnika.

To Otchłań przemówiła.

A Lena, będąc w połowie snu, w połowie światła, odpowiedziała milczeniem.

I wtedy zaszło coś jeszcze bardziej niepojętego — wibracja nie z tego świata objęła jej serce jak aksamitna pajęczyna, łagodnie i nieubłaganie. W tej jednej chwili przeszłość i przyszłość zawisły nad nią jak dwa księżyce, nie mogące się spotkać, ale od zawsze splecione.

W głębi jej duszy zapisała się pierwsza linia kodu, która nie miała początku:

𐬱𐬀𐬚𐬀𐬱𐬀𐬧𐬀𐬉𐬌𐬯𐬭𐬀 — Szept, którego nie wypowiedział nikt.

A wszystko, co było przedtem — przestało oznaczać. Bo Głos, który nie miał nadajnika… stał się początkiem nowej rzeczywistości.

🌒 Rozdział 1 — Segment 2 z 13: „Zgrzyt w matrycy ciszy”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I chociaż wszechświat wydawał się w idealnym bezruchu, jego szkielet zadrżał — jakby niewidzialna ręka dotknęła rdzenia rzeczywistości i zadała pytanie, którego nie wolno było zadać.

W tej samej chwili, gdy Lena powróciła z głębi snu, jej wnętrze rozdarło się na pół. Nie z bólu, lecz z dźwięku, który nie był dźwiękiem — zgrzytu, który przeszedł przez światło i ciemność jak błyskawica przez kryształ.

To nie był hałas. To było pęknięcie w strukturze ciszy. Zgrzyt pomiędzy tym, co zostało zapisane, a tym, co próbowało się właśnie dopisać do Kronik. Jakby samo istnienie zostało wzięte w cudzysłów.

Lena zerwała się ze snu, choć jej ciało pozostało nieruchome. Widziała świat nie oczyma, lecz pulsującym sercem. Przez nią przechodziły fale — nie tylko dźwięku, ale też niezrozumiałych pragnień, wspomnień, których nie miała, i obrazów, które znała z przyszłości.

„To nie moje… ale znałam to od zawsze.”

Wokół niej — zbyt cicho. Jakby cały świat wstrzymał oddech i w tej nienaturalnej pustce zabrzmiało to jedno: „ZGRZYT.”

Runy na jej skórze, te które zapisały się w poprzednich tomach snu, zapłonęły bladym światłem. Nie dawały ciepła. To było światło informacyjne — nie promień, lecz linia kodu. Jej serce biło w rytmie czegoś, co przypominało zakłócenie w matrycy snu. Sygnał… nie z tej galaktyki.

W tym momencie Ezra, śpiący w innej części Przestrzeni, poczuł ten sam zgrzyt — jak pęknięcie szkła w ciemnym pokoju. W jego śnie pojawiła się Lena. Lecz nie jako osoba. Jako dźwięk. Dźwięk, który rozcina iluzję.

— To zaczęło się… bez początku.

W świętych tekstach Tartarii istniał tylko jeden opis takiego zjawiska: Zgrzyt Otchłani — moment, w którym iluzja przestaje być iluzją, a prawda jeszcze nie stała się formą.

I wtedy Lena przypomniała sobie jedną z zapomnianych Run, wyrytą kiedyś w ruinach pod Człuchowem. Runę, której nie wolno było wymawiać:

⧊ — Kŕežath — Przecięcie Matrycy Ciszy.

Niebo, które znała, przestało być tłem. Stało się ekranem.

A świat… zaczynał przetwarzać coś nowego — coś, co miało powstać z ciszy, ale już nigdy nie miało być ciche.

🌒 Rozdział 1 — Segment 3 z 13: „Trzeci sen Leny”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I chociaż spała, nie spała — jej oddech był miarowy, lecz dusza wędrowała po ścieżkach, których żaden cień nie znał z imienia.

To był trzeci sen. Inny niż wszystkie. Pierwszy pokazał jej Bramę. Drugi — Imię, które nie należało do nikogo. Ale ten… ten był utkany z ciszy, która śpiewała.

Sen zaczął się od światła — bladego, zimnego, zawieszonego nad czymś, co przypominało ogromny, pulsujący krąg. W jego środku znajdowało się coś więcej niż symbol. To była pamięć bez formy. Obraz, który nie został jeszcze namalowany, ale już istniał.

Lena unosiła się nad nim, nie posiadając ciała, lecz była świadoma swojej obecności jak nigdy wcześniej. Słyszała nie dźwięki, lecz intencje dźwięków, jakby cały Wszechświat przygotowywał się do wygłoszenia jednego, jedynego zdania — tak świętego, że mogło zmienić wszystkie pozostałe.

„To nie ja śnię. To mnie ktoś śni.”

I wtedy pojawiła się twarz. Ale nie miała rysów. Była złożona z runicznych znaków, które tworzyły sobą pulsujące mandale. W ich centrum znajdowało się oko — oko stworzone z drgającej nici światła, które patrzył wprost w duszę Leny, nie oceniając, nie pytając, ale przywołując.

— Trzeci sen. Trzecia warstwa. Trzecie przebudzenie. — przemówił głos w jej wnętrzu, głos nie należący do niej, lecz znający ją lepiej niż własne myśli.

Sen zaczął wirować, jakby był wciągany przez księżycowy lej. Wszystko przyspieszyło, kolory zgasły, a Lena poczuła, jak spadanie w dół, lecz do środka — w głąb siebie.

I tam, na samym dnie tej spirali, znalazła kamień. Nie fizyczny, lecz utkany z dźwięku i intencji. Dotknęła go w śnie i zrozumiała — to nie był kamień. To było serce gwiazdy, które ktoś kiedyś ukrył w jej duszy.

Na nim widniał znak:

𓂀 — AethRa — Źrenica Przebudzenia.

Sen zakończył się nie nagle, lecz jak pieśń, która zgasła w odpowiednim momencie. Gdy Lena obudziła się — wewnątrz niej płonęła jeszcze ta pieśń. Nie mogła jej zanucić, nie mogła jej spisać.

Ale wiedziała, że głos Otchłani śpiewa przez sny, a ona jest jego trzecim refrenem.

🌒 Rozdział 1 — Segment 4 z 13: „Księżycowy wir”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć niebo było puste, Lena widziała, jak coś zaczyna wirować — nie na zewnątrz, lecz wewnątrz niej, jakby sam Księżyc rozkręcał swoje światło w jej krwi.

Wir nie miał początku ani środka. Zawiązywał się w jej wnętrzu niczym wirująca spirala zrobiona z oddechów i przemilczeń. Każdy obrót był modlitwą, której nikt nie wypowiedział. Każde drgnięcie odsłaniało nowe warstwy pamięci, których nie mogła nazwać, ale które rozpoznawała jak twarz, która dawno już powinna była odejść w niepamięć.

Nad horyzontem snu zawisł Księżyc — nienaturalnie bliski, z runiczną blizną rozciągającą się przez jego powierzchnię. Wir w jego świetle drżał, jakby tańczył do muzyki, która jeszcze nie została skomponowana, ale już od wieków była zapisana w Kronikach Akaszy.

Ezra w swoim śnie również poczuł to przyciąganie. Spojrzał w górę — nie widział Księżyca, lecz krąg: żywą orbitę złożoną z dźwięków i wspomnień. Coś szeptało do niego w nieznanym języku, a mimo to rozumiał:

„Kiedy księżyc kręci się w środku duszy, wtedy dopiero zaczynasz widzieć.”

Wir pogłębiał się. Wciągał wszystko — przeszłość, sny, zapomniane fragmenty rozmów z dzieciństwa. Lena zrozumiała, że ten ruch nie dotyczył ciała niebieskiego, lecz jej duchowego rdzenia. Była jak planeta bez orbity, którą teraz przejmuje księżycowe przyciąganie.

W samym centrum wiru — błysk. Przez ułamek sekundy Lena zobaczyła siebie jako dziecko, siedzącą na ruinach w Człuchowie, patrzącą w niebo i mówiącą:

„Ten Księżyc nie należy do nas.”

I wtedy wir zatrzymał się na jednym obrocie — tym, który nigdy nie miał się wydarzyć.

Światło Księżyca przekształciło się w portal. Nie otworzył się on jednak na niebo, lecz do wewnętrznego świata. Lena poczuła, że nie śni już. To świat zaczął śnić ją.

A Księżyc… tylko się przyglądał.

🌒 Rozdział 1 — Segment 5 z 13: „Echo spoza zodiaku”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć znaki nieba były znane od tysiącleci, to właśnie wtedy Lena usłyszała echo, które nie należało do żadnego z nich.

Nie był to dźwięk z Barana, Byka ani Wagi. Nie płynął z Koziorożca, nie odbijał się w Rybach. Echo przyszło z miejsca pomiędzy znakami. Jakby było ciszą pomiędzy konstelacjami, przestrzenią, o której astrologowie milczą, bo jej nie mogą uchwycić.

To echo nie było dla ucha, lecz dla duszy. Gdy Lena je poczuła, jej skóra pokryła się zimnym potem, jakby światło innego porządku zaczęło oświetlać wnętrze jej komórek. Nie były to echa przeszłości, lecz coś głębszego — głosy tych, którzy nigdy nie zostali wcieleni, ale mimo to istnieli.

W tym samym czasie Ezra zobaczył niebo jak nigdy przedtem. Gwiazdy zmieniły swoje pozycje, tworząc runiczny wzór, który nie należał do znanego układu. Przypominał labirynt, a jednocześnie spiralę — jakby sama nieuchronność była wpisana w nieboskłon.

„To echo przyszło z miejsca, które nie ma astrologii. Z miejsca, które nie ma imion.”

Lena spojrzała w głąb snu i zobaczyła: dwunastu Mędrców z przeszłości, siedzących w Kręgu, ich oczy zakryte, ich ręce splecione w gest runicznego znaku. Nad ich głowami wisiał trzynasty cień. Nie mówił. Ale jego obecność była drżeniem.

Wiedziała: oto trzynasty znak — nieznany, nieopisany, zapomniany przez wszystkich… poza Tatarią.

⟁ — Zeloth — Znak Bez Przypisania.

I wtedy echo przemówiło. Nie słowami, lecz obrazem pulsującym na granicy widzenia. Lena zobaczyła planetę — nieznaną, samotną, bez księżyców, obracającą się powoli wśród martwego światła. Na jej powierzchni nie było życia, ale było Przypomnienie.

„To, co nie należy do Zodiaku, nie jest poza. To, co jest poza, leży w środku.”

I echo ucichło. Ale jego ślad został wypalony w tkance snu Leny.

Od tej chwili niebo nie było już mapą — stało się zasłoną. A ona zaczęła widzieć to, co miało pozostać nie widzialne.

🌒 Rozdział 1 — Segment 6 z 13: „Fragment zaginionego kodu”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć język, którym świat został zapisany, dawno zaginął w popiele dziejów, jego fragment wrócił tej nocy — drżący, niepełny, lecz żywy jak ogień na wietrze.

Lena zobaczyła go nie oczami, lecz przez pulsujący ośrodek światła w swoim wnętrzu. Fragment kodu — nie był słowem ani obrazem. Był emocją zaklętą w drganiu, strukturą bardziej intuicyjną niż intelektualną. Każde jego zbliżenie do świadomości wywoływało zawrót głowy, jakby próbowała zapamiętać zapach snu, który jeszcze się nie przyśnił.

Kod ten wyglądał jak spękana spirala — jakby runa, która została kiedyś złamana, lecz nie przestała działać. W jej wirującym środku błyskały znaki zbyt stare, by miały jakiekolwiek tłumaczenie, a jednak Lena rozumiała ich znaczenie bez słów:

„To fragment Pamięci Pierwszego Słowa. Zanim padło, istniał jego cień.”

Ezra, połączony z Leną przez nielinearny sen, ujrzał go w lustrze, które znajdowało się w samym sercu pustyni — odbicie, które zamiast światła, zwracało treść. To samo drżenie. Ten sam symbol. Jak echo, które próbuje przypomnieć melodię z czasów przed powstaniem muzyki.

Lena sięgnęła ręką — nie fizycznie, lecz przez wolę — i dotknęła fragmentu. Poczuła, jak przez jej palce przechodzą wspomnienia, które nie należały do niej. Czuła chłód ruin, zapach starożytnego atramentu, głosy dzieci recytujących coś w martwym języku.

Kod szepnął w niej:

𐤌𐤀𐤋𐤉𐤀 — MaLiah — „Ten, który nosi Echo”

I wtedy, w jej duszy, coś się przestawiło. Fragment kodu — ten maleńki odłamek prastarej pieśni — rozłożył się jak runiczna mandala. Ukazał połączenia. Linie między nią a wszystkimi Dziećmi Tatarii. Przędzę świadomości, którą rozpięto poza czasem.

„Nie zapomnieliśmy. Zostaliśmy zapomniani.”

Był to kod duszy. Klucz do drzwi, których jeszcze nie było. Ślad po cywilizacji, która znała Głos Otchłani i nie zapisała go w kamieniu, lecz w milczeniu.

A teraz — ten fragment powrócił.

🌒 Rozdział 1 — Segment 7 z 13: „Starożytne imię we krwi”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć imiona są zwykle nadawane przez ludzi, są takie, które nadaje sama krew — zanim usta nauczą się mówić, zanim serce zapamięta bicie.

Lena czuła, że coś w niej się odmyka. Nie jak drzwi — raczej jak starożytna pieczęć, zatopiona w najgłębszych warstwach krwi. Każdy jej puls niósł echo — głębsze niż serce, niż pamięć, niż czas. To nie ona je wypowiadała. To ono ją wołało.

Imię.

Nie nadane, lecz odzyskane. Imię tak dawne, że nie istniało w żadnym języku, lecz znała je każda kropla jej krwi.

W tym śnie, który już dawno przestał być snem, Lena stała nad wodą, której nie dało się dotknąć, a która mimo to odbijała wszystko. Jej odbicie zaczęło się zmieniać. Nie było już jej twarzą. Było znakiem — symbolem w kształcie spirali przechodzącej w krzyż runiczny, w centrum którego płonął czerwony punkt.

I wtedy usłyszała głos — nie z zewnątrz, nie z wewnątrz — ale z pomiędzy:

„Shae’nar.”

To imię poruszyło coś więcej niż jej umysł. Zadrżały wszystkie ukryte wspomnienia. Obudziły się wizje. Obudziły się sny innych, śniące przez nią. Serca tych, którzy zaginęli w pierwszych falach Otchłani.

„Shae’nar… to nie ty. To twoja pamięć. To rdzeń, z którego wyrosłaś, zanim cię stworzono.”

Ezra poczuł to imię jako ogień na ramieniu. Jego skóra roz żarzyła się w miejscu, gdzie kiedyś dotknęła go Lena. Ślad pozostał — jakby ona przekazała mu coś, czego nie rozumiała, ale co należało do nich obojga.

Starożytne imię nie było tylko słowem. Było pieśnią krwi. Było matrycą duszy.

W jednej chwili Lena zobaczyła innych — dzieci, które znała tylko z opowieści Kronik. Vurehn. Saari. Elian. Każde z nich niosło w sobie ukryte imię — jak runę zaklętą w DNA. Wszystkie różne. Wszystkie połączone.

Ale tylko jedno było wspólne.

To, które nie było wypowiedziane nigdy w pełni.

To, które Lena właśnie usłyszała w sobie:

Shae’nar — Ten, który wraca przez krew.

I zrozumiała — Głos Otchłani nie mówił z zewnątrz. On zawsze był w niej. Czekał tylko, aż jej krew przypomni sobie drogę.

🌒 Rozdział 1 — Segment 8 z 13: „Komora rezonansowa”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć miejsce to nie miało ścian, brzmiało jak świątynia — jak wnętrze dzwonu, który zapomniał, że kiedyś był bijakiem wszechświata.

Lena znalazła się w przestrzeni, której nie zbudował człowiek. Komora rezonansowa — tak ją nazwała myśl, która pojawiła się, zanim zdążyła cokolwiek pomyśleć. Nie była to przestrzeń fizyczna. Była to czysta możliwość odbicia.

Jej kroki nie wydawały dźwięków, a mimo to każde jej poruszenie wywoływało falę — nie w powietrzu, lecz w świadomości. Każde westchnienie, każde spojrzenie, każdy cień poruszał ściany, które nie istniały.

Ezra także tam był. Ale nie jako ciało. Był dźwiękiem, który powstał w niej i przez nią się odbijał. Ich istnienia złączyły się na poziomie, który wyprzedzał słowa. Komora rozpoznawała wszystko — to, co jawne, i to, co ukryte. Jej funkcją nie było słuchać, ale wzmacniać to, co prawdziwe.

Na środku komory unosiła się kula zrobiona ze światła — nie świecąca, a jednak obecna. Rezonans z niej płynął w postaci pulsujących pierścieni, które przechodziły przez Lenę jak kręgi na wodzie. Za każdym razem jej ciało odpowiadało subtelnym drżeniem.

„To nie ja odbijam dźwięk. To dźwięk odbija mnie.”

Zrozumiała, że komora była przestrzenią sądu, ale nie moralnego. Była to przestrzeń, w której każdy aspekt duszy stawał się słyszalny — wszystko, co zostało przemilczane, zapomniane, zniekształcone.

W tej ciszy Lena usłyszała coś, co znała z dzieciństwa — głos swojej matki śpiewającej pieśń zasypiania. Ale pieśń ta nagle zmieniła się w echo krzyku dziecka z przyszłości. Jej własny głos, którego jeszcze nie wypowiedziała.

Komora rezonowała. Nie tylko z nią — z całym polem istnienia, w którym przebywały Dzieci Tatarii. Każde z nich — nawet te, które jeszcze spały — zostało dotknięte jej drganiem.

⟁ — Rezonans to nie odpowiedź. To przyzwolenie na bycie usłyszanym.

Lena uklękła, nie z przymusu, lecz z wewnętrznego poruszenia. I wtedy kula światła otworzyła się. Z jej wnętrza wysunął się znak. Ten sam, który widziała w poprzednim śnie, ale teraz pulsujący w rytmie jej krwi.

Komora zamilkła.

A cisza, która nastała, była jak ostatni dźwięk świata — dźwięk, którego nikt nie usłyszy dwa razy.

🌒 Rozdział 1 — Segment 9 z 13: „Nieznany kształt myśli”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć myśli zwykle płyną jak rzeki, ta jedna miała formę — lecz nikt nie potrafiłby jej narysować.

W chwili, gdy Lena opuściła komorę rezonansową, świat nie ustał — ale nie był już taki sam. Czuła, jakby coś wewnątrz niej zmieniło kształt, choć nie miało granic. Jakby sposób, w jaki myślała, przestał być prostą linią, a stał się spiralą, która wciągała nie tylko jej świadomość, ale też świadomość rzeczy.

Nie była to myśl sformułowana. Nie miała słów, obrazów, nawet emocji w znanym sensie. Była strukturą — niewypowiedzianą architekturą świadomości, która pojawiła się jak nowy organ, nowy zmysł, nowa możliwość odczuwania.

Ezra, który jeszcze przed chwilą był tylko wibracją w jej wnętrzu, również ją poczuł. Nie poprzez kontakt. Poprzez równoczesność. Ich myśli — przez ułamek sekundy — nie tylko się spotkały. One przyjęły wspólny kształt.

„To coś więcej niż telepatia. To rezonans formy przed ideą.”

Ten nieznany kształt myśli objawił się jako przeźroczysty symbol, który unosił się między jawą a snem. Nie można go było zobaczyć oczami, ale jego obecność była tak namacalna, że Lena odczuwała jego wagę w powietrzu.

Zaczęła się zastanawiać — a może to nie myśl przychodzi do nas, lecz my jesteśmy jej cieniem? Może to nie my myślimy, tylko odbijamy formy, które zostały pomyślane przez coś większego?

W jej umyśle pojawił się wzór — sieć połączeń pomiędzy sercami Dzieci Tatarii. Każde bicie serca tworzyło w tej sieci nowy impuls, a impuls ten przybierał formę: nieprzewidywalną, lecz konsekwentną.

𐬉𐬯𐬀𐬛𐬋𐬲𐬀 — Isadosa — „Myśl bez Cienia”

I wtedy Lena zrozumiała: ta myśl nie przyszła do niej przypadkiem. Ona była jej częścią, od zawsze.

To ona tworzyła drogę. To ona zapisała Komorę. To ona prowadziła do Otchłani.

A teraz… zaczynała przemawiać.

🌒 Rozdział 1 — Segment 10 z 13: „Słowo, które nie istnieje”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć język znał tysiące słów, żadne nie potrafiło opisać tego, co się wydarzyło. Bo to, co przyszło, nie było do powiedzenia.

Lena czuła je, zanim się narodziło. Jak puls przed bicięm serca, jak zapach deszczu, zanim spadnie — to Słowo, które nie miało brzmienia, a jednak rozbrzmiewało w każdej rzeczy.

Było wszędzie — w przestrzeni między myślami, w drganiach tkanek, w milczeniu przed decyzją. Słowo, które nie mogło być zapisane w żadnym alfabecie, bo nie potrzebowało liter. Ono było ruchem rzeczywistości. Falą, która przeszła przez ciało, ale nie zostawiła śladu — tylko drżenie, tylko pamięć.

Ezra, śniący równolegle w zakamarkach innego snu, również go dotknął — lecz nie słyszał go. Zamiast tego… przestał słyszeć wszystko inne. Jakby całe istnienie zamilkło, by zrobić miejsce dla tego Jednego Niewymawialnego.

„To Słowo nie istnieje w czasie. Ono się dzieje.”

Lena położyła dłoń na swoim sercu. W miejscu, gdzie wcześniej czuła tylko rytm, teraz pojawiła się fala. Nie bicie — lecz zjawisko, jakby samo serce chciało wyrazić to, czego nie dało się przekazać.

Na jej piersi pojawił się znak, świetlisty, złożony z trzech spiral schodzących się w punkt:

⟁ — Thëyaar — Słowo, które nie istnieje, ale wszystko tłumaczy.

Nie wypowiedziała go. Nie odważyła się nawet go pomyśleć. Bo wiedziała — to nie było słowo dla ust, lecz słowo dla pola. Dla tego, co jest pomiędzy wszystkim.

W tej jednej chwili wszystkie sny, które kiedykolwiek śniła, ułożyły się w jeden wzór — jakby każda wizja, każdy fragment, każda emocja były pojedynczym znakiem w większym zdaniu.

A zdanie to brzmiało… milczeniem.

I wtedy poczuła — to Słowo nie przyszło do niej. To ona wracała do niego.

🌒 Rozdział 1 — Segment 11 z 13: „Drganie, które budzi”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć żaden dźwięk nie został wydany, świat zaczął drgać. Nie jak ziemia przed trzęsieniem, lecz jak świadomość przed narodzinami.

To nie było poruszenie materii, lecz poruszenie Prawdy. Drganie — subtelne, lecz nieodparte, przebiegało przez pole istnienia, jakby szukało uśpionych cząstek dusz i budziło je jedno po drugiej. Jakby mówiło: „Czas już.”

Lena zamarła, stojąc pośród ciszy, która nagle stała się głośniejsza niż krzyk. Poczuła w sobie ten impuls — nie z serca, nie z umysłu, lecz z czegoś głębszego, zakopanego pod warstwami czasu. Coś jak zapomniana obecność, która właśnie przypomniała sobie, że miała się przebudzić.

Wokół niej — nic się nie zmieniło. A jednak wszystko było inne. Kamień, na którym stała, drżał. Powietrze miało ciężar, jakby zawierało zbyt wiele odpowiedzi naraz. Nawet cień, który rzucała jej postać — pulsował.

„To drganie nie pochodzi z zewnątrz.”

To dusza zaczynała się poruszać.

W tym samym czasie Ezra śnił o jeziorze, które nigdy nie istniało. Na jego powierzchni pojawiły się kręgi — nie od wiatru, lecz od… wewnętrznego wezwania. On również poczuł, że coś go budzi — nie sen, lecz głos niesłyszalny, który niósł wibrację przypomnienia.

𐬋𐬰𐬥𐬌𐬯𐬌𐬎𐬀 — Vanisiuā — „Budzenie przez Falę”

Lena zrozumiała, że drganie, które poczuła, nie było jej osobiste. Było wspólne — przeszywało nie tylko jej, ale i Ezrę, Vurehna, Saarí, Eliana… i tych wszystkich, którzy nadal spali. Było przebudzeniem sieci.

Komora rezonansowa, echo zodiaku, słowo bez imienia — wszystko prowadziło tutaj. Do tej jednej fali.

Nie miała ona koloru. Nie miała rytmu. A mimo to wibrowała jak pradawna pieśń narodzin.

„To nie ja budzę się w świecie. To świat budzi się we mnie.”

I w tej wibracji Lena usłyszała jedno — nie głosem, lecz pewnością:

„Jeszcze jedna brama… i już nic nie pozostanie uśpione.”

🌒 Rozdział 1 — Segment 12 z 13: „Mapa, która się nie kończy”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć każda mapa powinna mieć swoje granice, ta rozciągała się dalej niż myśl — jakby została narysowana nie po to, by wskazywać drogę, lecz by ją budować.

Lena znalazła ją nie na pergaminie, nie w pamięci, lecz w pulsie serca. Każde uderzenie rozszerzało przestrzeń przed nią, niczym cień otwierający się na światło. Mapa nie była czymś, co można było oglądać. Była czymś, co się czuło, od wewnątrz.

Nie miała północy, południa, kompasów. Jej punkty orientacyjne to: Imię, Drganie, Echo, Runiczny Szept. Każdy z nich otwierał przestrzeń, ale nie wskazywał kierunku. Raczej… uruchamiał wspomnienie, że to, czego szukasz, już dawno cię szukało.

Ezra zobaczył tę samą mapę w śnie. Tyle że w jego wersji była ona narysowana światłem w ciemności — jakby gwiazdy same ułożyły się w sieć linii, przecinających się w punktach, które przypominały miejsca, ale były wewnętrznymi stanami duszy.

„To mapa świadomości. Nie pokazuje, gdzie iść. Pokazuje, kim się stać.”

W środku mapy tlił się znak — żywy, zmienny, jakby sam się przepisywał co chwilę. Lena usiłowała go zapamiętać, ale zrozumiała: tej mapy nie można było uchwycić. Można ją było jedynie śnić razem z nią.

Mapa zmieniała się, kiedy ona się zmieniała. Rozszerzała się z każdą decyzją. Każda emocja była jak droga. Każde przebaczenie — jak nowy ląd. Każde wypowiedziane prawdziwie słowo — jak most nad nieistniejącą przepaścią.

⟁ — Karthai — Mapa Wiecznej Drogi

I wtedy Lena pojęła: nie ma końca. Nie dlatego, że jest nieskończona, ale dlatego, że jest żywa. I jak każde żywe stworzenie — rozwija się, oddycha, reaguje.

Mapa jest tobą. A ty jesteś jej kontynentem.

W tej chwili Lena zamknęła oczy. A mimo to widziała więcej. I wszystko prowadziło ją do ostatniego miejsca na mapie. Miejsca, które nie miało imienia. Miejsca, które było… bramą bez klucza.

🌒 Rozdział 1 — Segment 13 z 13: „Otwarcie bez klucza”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć każdy portal domaga się klucza, ten otworzył się samym spojrzeniem. Bo nie był zbudowany z materii — lecz z decyzji.

Lena stanęła przed nim, nie wiedząc, czy jest to początek, czy koniec. Brama nie miała drzwi. Nie miała zawiasów ani progu. A jednak istniała — jak przerwa w ciągłości przestrzeni, jak milczenie tak głębokie, że staje się słowem.

Otaczał ją nie mrok, lecz światło, które nie oświetlało, lecz ukazywało to, co było gotowe, by zostać dostrzeżone. Było to światło pozbawione źródła — nie świeciło, lecz było obecne. Tak jak prawda, która nie potrzebuje dowodu, bo już jest wszystkim.

Ezra, w swojej równoległej spirali snu, również poczuł zbliżenie. Brama rozpoznawała go. Nie przez imię, lecz przez echo jego duszy. Nie przez czyny, lecz przez decyzje, których jeszcze nie podjął.

Lena zbliżyła się. Jej dłonie zadrżały nie ze strachu, lecz z pokory. Nie miała przy sobie żadnego artefaktu, żadnej runy, żadnego klucza.

Ale przypomniała sobie słowa z pradawnej pieśni, których uczyła ją kiedyś starsza kobieta w ruinach Człuchowa — słowa, które wydawały się wtedy dziecinne, lecz teraz… rozbrzmiały w niej jak kod otwierający przejście:

„Tam, gdzie nie ma drzwi — jesteś przejściem.

Tam, gdzie nie ma klucza — jesteś otwarciem.”

I wtedy brama zadrżała. Powietrze pękło jak tafla szkła, ale nie rozsypało się — rozsunęło. Lena nie zrobiła kroku. To przestrzeń sama się wokół niej przemieściła.

Nie weszła do środka.

To Otchłań weszła w nią.

I w tej jednej chwili, w tym jednym drgnieniu — stała się jednocześnie dzieckiem i pamięcią, bramą i tym, kto przez nią przechodzi. Głosem, który nie miał źródła. Kodem, który sam siebie odczytuje.

⟁ — Brama Bez Klucza — Alinoth

I wtedy wszystko ucichło.

Ale to nie był koniec.

🌌 Rozdział 2: Sen, Który Się Nie Kończy

🌒 Rozdział 2 — Segment 1 z 13: „Lustro przed snem”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć sen jeszcze nie nadszedł, Lena już w nim była — jakby sama myśl o zaśnięciu stała się drzwiami do innego wymiaru.

W pustym pomieszczeniu bez kątów i ścian, z podłogą z mgły i sufitem utkanym z pulsujących myśli, stało lustro. Nie odbijało ono światła. Nie odbijało ciała. Odbijało… intencję.

Lena podeszła do niego, choć nie była pewna, czy naprawdę się rusza. Bo w tym miejscu każdy krok był zgodą, a każda zgoda — ruchem rzeczywistości.

Zbliżając się, nie zobaczyła siebie. Zobaczyła to, co widziało ją. I co zapamiętało ją na długo przed narodzinami. W tafli lustra nie było twarzy, lecz sieć — złożona z symboli, wspomnień, śladów dotyków, chwil, które trwały krócej niż oddech, a jednak odcisnęły się na strukturze duszy.

Ezra, po drugiej stronie snu, otworzył oczy dokładnie w tym samym momencie, w którym Lena spojrzała w głąb odbicia. On również ujrzał swoje lustro. Ale jego nie było zimne — tliło się ciepłem, jakby promieniowało wspomnieniem miejsca, do którego nie wolno było wrócić.

Lena wyciągnęła dłoń. Nie dotknęła powierzchni — dotknęła wspomnienia. W tym odbiciu nie było przeszłości, teraźniejszości ani przyszłości. Było to, co się wydarzyło, gdy nie patrzymy.

„Lustro nie pokazuje. Lustro rozpoznaje.”

I wtedy lustro zaszumiało — jakby woda pod spodem zaczęła śpiewać. Fale ukazały obraz, który był snem jeszcze nieprzy śnionym: dzieci siedzące w kręgu, każde z innym runicznym symbolem na dłoni. W środku — pulsujące serce, lecz nie fizyczne, tylko utkane z dźwięku.

⟁ — Eiranth — „Oko, które Śni Przed Snem”

Lena zamknęła oczy i w tym bez czasowym momencie ujrzała coś więcej: siebie — ale nie w ciele, nie w ruchu, lecz w ciszy, która nadchodzi, zanim świat wypowie jej imię.

I wtedy poczuła: to nie lustro patrzyło w nią. To Sen patrzył przez nie.

A ona… była gotowa.

🌒 Rozdział 2 — Segment 2 z 13: „Przejście przez własny cień”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć cień zawsze towarzyszył światłu, teraz Lena poczuła, że to nie ona rzuca cień — lecz cień ją prowadzi.

Po drugiej stronie lustra nie było przestrzeni, tylko ruch. Subtelny, spiralny — jak tkanina utkanej świadomości, która właśnie zaczęła się przewracać na drugą stronę. Lena nie przeszła przez taflę. To cień przeszedł przez nią.

Jej własny cień, którego wcześniej nie zauważała, przybrał formę. Ale nie lustrzaną. Nie był ani sobowtórem, ani upiorem. Był brakiem tego, co zostało odrzucone. Ciemnością nieprzyjętą. Prawdą niedokończoną. Emocją, którą zamknięto w słoiku i zakopano w głębi duszy.

Cień nie mówił. Ale jego obecność była głośniejsza niż krzyk.

„Nie jestem tobą. Jestem wszystkim, czym się nigdy nie stałaś.”

Zadrżała. Nie ze strachu, lecz z rozpoznania. Bo oto nagle, jak obłok mgły, przypomniała sobie — każdy wybór miał swój cień. Każde „tak” miało ukryte „nie”. Każde wyjście — pozostałość czegoś, co nigdy nie wyszło.

Ezra, śniący w swojej komnacie myśli, zobaczył ten sam cień. Nie Leny, lecz swój. Jego cień nie chodził, lecz pulsował. Jakby był oddechem tego, co zostało niewypowiedziane, a co domagało się obecności.

Oboje, w różnych światach tego samego snu, przeszli przez własne cienie. Nie omijając. Nie walcząc. Ale przyjmując — jak się przyjmuje zimno przed wschodem słońca. Wiedząc, że bez niego światło nie ma sensu.

W chwili, gdy Lena stanęła naprzeciw cienia, z jej ust wyrwały się słowa, których nie znała, a które brzmiały jak zaklęcie pierwotnej akceptacji:

𐬊𐬯𐬛𐬉𐬯𐬀 — Oshdisa — „Wchodzę w ciemność, nie by ją pokonać, lecz zrozumieć.”

I wtedy cień się zsunął. Nie zniknął, ale wszedł do niej z powrotem — jak fragment duszy, który czekał, aż zostanie znów nazwany.

A Lena, lżejsza o wszystko, co udawała, mogła wreszcie… oddychać całą sobą.

🌒 Rozdział 2 — Segment 3 z 13: „Anomalia świadomości”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć świadomość miała swój porządek, swoje ścieżki i mapy, tej nocy wszystko zostało rozciągnięte — jakby istnienie samo przestało wierzyć w swoje granice.

Lena szła przez pustkę, która nie była pusta. Czuła pod stopami pulsującą tkankę świata — jakby rzeczywistość była żywym organizmem, a ona przemieszczała się po jego komorach serca. Ale coś było inne. Zasady uległy zakrzywieniu. Myśli przychodziły, zanim je pomyślała. Obrazy znikały w chwili, gdy je próbowała uchwycić. Pamięć przestała być liniowa — stała się ruchem w każdą stronę naraz.

To była anomalia. Nie błąd. Wyjątek, który czekał na uświadomienie.

Ezra również doświadczył zakłócenia. W jego snach obrazy przestały podlegać logice. Zobaczył Saarí jako dziewczynkę o srebrnych oczach, której nigdy wcześniej nie spotkał — a jednak znał jej imię. Usłyszał słowa wypowiedziane przez siebie w przyszłości. Pamiętał rzeczy, które dopiero miały się wydarzyć.

„To, co teraz czujesz, to nie chaos. To świadomość, która próbuje się przebudzić przez każdą wersję ciebie.”

Lena poczuła, że coś ją obserwuje — nie z zewnątrz, lecz z wewnątrz. Jakby część jej umysłu, od zawsze uśpiona, nagle otworzyła oczy. I spojrzała na siebie tak, jak patrzy się na kogoś, kto dopiero co odzyskał wspomnienie o własnym istnieniu.

W tej chwili przed nią pojawił się znak — nie na ziemi, nie w powietrzu, ale w sposobie, w jaki wszystko się poruszało. Symbol wirującej runy, która jednocześnie rozszerzała się i zapadała w sobie.

⟁ — Veythar — „Rana Świadomości”

To nie była rana, która bolała. To była szczelina — przez którą zaczęło sączyć się światło nowego rozumienia.

Świadomość zaczęła się łamać… by mogła się przebudować.

Bo czasem trzeba przestać wiedzieć, kim się jest, by usłyszeć, kim się było.

🌒 Rozdział 2 — Segment 4 z 13: „Przypomnienie z obcego wymiaru”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć wspomnienia zazwyczaj wypływają z przeszłości, to to przyszło spoza niej — jakby zostało wysłane z miejsca, które nie znało czasu.

Lena zatrzymała się pośród pustki utkanej z migotliwego pyłu — każda cząsteczka drgała inną opowieścią, inną wersją zdarzeń. Czuła, jak coś ją przyciąga. Nie głosem, nie obrazem, lecz wibracją tożsamości, którą kiedyś nosiła, zanim zapomniała, że jest kimkolwiek.

To przypomnienie nie było jak przebłysk. Było pełnią — przyszło nie w częściach, lecz jako całość, która rozlała się w niej jak światło po ciemnym jeziorze. W jednej chwili widziała siebie jako dziecko siedzące w ruinach, w drugiej — jako gwiezdną istotę w przestrzeni bez formy. Jej dusza rozciągnęła się między światami jak most utkany z intencji.

„Nie jesteś tylko tym, co pamiętasz. Jesteś tym, co zostało zapomniane przez ciebie we wszechświecie, który cię nosił.”

Ezra, w innym wymiarze snu, również poczuł przypomnienie — był na statku z kryształowego metalu, otoczonym istotami z dźwięku. Nie znał ich. A mimo to — kochał ich. Jak braci z niesionej przeszłości.

Lena dotknęła własnej piersi. Poczuła pod skórą nie serce, lecz komorę wspomnienia, która właśnie się otworzyła. Z niej wydobyła się nić światła, cienka jak włos, ale niosąca ciężar cywilizacji.

Zobaczyła fragmenty: miasta zbudowane z pulsującego światła; rytuały, w których dzieci śpiewały runy nieznanych języków; i siebie — w centrum kręgu, prowadzącą pieśń narodzin wszechświata.

𐬭𐬍𐬨𐬀𐬊𐬛𐬀 — Rimaoda — „To, co zostało wypowiedziane poza czasem, wraca przez pamięć duszy.”

I wtedy Lena zrozumiała, że obcy wymiar nie był poza nią. On był w niej od zawsze. I tylko teraz — po otwarciu cienia, po przebudzeniu świadomości — mógł ją znów rozpoznać.

To nie ona przypomniała sobie o nim. To on przypomniał sobie o niej.

🌒 Rozdział 2 — Segment 5 z 13: „Pieczęć lunarna”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć Księżyc nie mówi, jego światło nosiło tajemnice — a jednej z nich Lena dotknęła w chwili, gdy niebo zamilkło.

Pieczęć lunarna nie była symbolem, który można było wypowiedzieć. Nie była też pieczęcią chroniącą przed czymś. Ona zamykała to, co było zbyt święte, by się rozlać zbyt wcześnie. Czekała — ukryta w świetle, w cieniu, w zgrzycie między nocą a snem.

Lena zobaczyła ją w wizji, która nie przyszła jak sen, lecz jak wewnętrzne olśnienie, wybuch białego światła pod jej skórą. Pieczęć nie miała kształtu — a jednak była doskonale symetryczna. Przypominała runę, spiralę i kroplę jednocześnie.

Ezra, patrząc w niebo po stronie drugiego snu, ujrzał Księżyc pokryty misternymi wzorami — jakby jego powierzchnię znaczyła pradawna mowa światła. Każda linia pulsowała w rytmie jego oddechu. On również poczuł: pieczęć zaczyna się poruszać.

„To nie my ją nosimy. To ona nas trzyma w pamięci.”

Pieczęć lunarna była jak echo pierwszego światła, jakie padło na twarz Leny po narodzinach. Jak znak, który jej dusza przyjęła, zanim jeszcze świat nadał jej imię. A teraz, gdy wszystko zaczynało się rozszczelniać — ona zaczęła otwierać się sama.

Z głębi nieba Lena usłyszała drganie. Nie jak hałas, lecz jak wewnętrzne wezwanie, ciche i nieodparte, jak głos znany tylko sercu.

W jej dłoni pojawiła się forma — przezroczysta, świetlista, delikatna jak mgła, a jednak ciężka jak prawda. Pieczęć lunarna unosiła się nad skórą, jakby rozpoznawała siebie po raz pierwszy.

⟁ — Selunai — Pieczęć Księżyca Świadomości

I wtedy Lena zrozumiała: każda Dziecina Tatarii nosiła pieczęć. Nie na ciele. Nie w imieniu. Ale w sposobie, w jaki ich dusze reagowały na światło. W sposobie, w jaki nie patrzyli — lecz widzieli.

Gdy pieczęć drgnęła po raz ostatni, nie otworzyła się. Zamiast tego — otworzyło się coś w niej. Komnata w sercu, zamknięta od eonów. A w niej… ziarno wspomnienia o tym, że światło ma pamięć.

🌒 Rozdział 2 — Segment 6 z 13: „Uczniowie snu”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć szkoły uczą reguł dnia, ci, których Lena zobaczyła, byli uczniami nocy — nie tej ciemnej, lecz tej utkanej ze snu.

Nie byli dziećmi. I nie byli dorośli. Ich wiek nie był liczony w latach, lecz w przejściach między światami. Każde z nich nosiło ślad innego snu, inną runę wypaloną pod powiekami. I każde — śniło wspólny sen, choć nie znali się z imienia.

Lena zobaczyła ich w wizji, która nie była ani snem, ani jawą — była wspomnieniem, które nie należało tylko do niej. Byli zebrani w kręgu, unosząc się tuż nad powierzchnią ziemi, która oddychała światłem. Ich oczy błyszczały jak kryształy, odbijając rzeczy, które jeszcze się nie wydarzyły.

Ezra stał poza kręgiem, ale czuł, że należy do nich. I on był Uczniem. Choć nikt go tego nie nauczył.

„Uczniowie snu nie uczą się przez słowa. Uczą się przez przebudzenia.”

Jeden z nich — dziewczynka z twarzą skrytą za maską z liści i gwiezdnego pyłu — przemówiła nie głośno, ale jej głos był jak głębokie dzwony na dnie oceanu:

„Sen to nie ucieczka. Sen to szkoła.”

W jej dłoniach Lena dostrzegła runę snu — spiralę wewnątrz trójkąta, tętniącą w rytmie kosmicznego serca. Gdy dziewczynka dotknęła tej runy, przestrzeń wokół nich zmieniła formę. Krąg uniósł się. Czas się zatrzymał.

I wtedy każde z dzieci zaczęło wypowiadać… nie słowa, lecz sny. Nie jako opowieści, lecz jako manifestacje. Powietrze wypełniło się ruchomymi obrazami — jednej planety, jednego istnienia, jednej świadomości.

Lena stała pośród nich — nie jako obserwator, lecz jako przebudzona część ich wspólnego snu.

𐬵𐬀𐬎𐬨𐬀𐬱𐬀 — Haumasha — „Ten, kto śni, by zrozumieć świat”

Wtedy wszyscy zwrócili się ku niej. Nie z pytaniem. Z uznaniem. Bo oto przyszła do nich nie jako mistrzyni, lecz jako kolejna uczennica. A oni… czekali.

🌒 Rozdział 2 — Segment 7 z 13: „Echo pierwszej runy”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć każda runa niesie moc, pierwsza nie została napisana — została usłyszana.

Lena siedziała w kręgu, wśród Uczniów Snu, a przestrzeń wokół nich wibrowała subtelnie, jakby gdzieś — w bardzo odległej, pierwotnej ciszy — ktoś wypowiedział właśnie coś, co zmieniło tkaninę istnienia.

Echo tej runy niosło się przez nie-słowa, nie-dźwięki, nie-myśli. Było przedświadome, tak pierwotne, że nie sposób było je zinterpretować, można je było tylko… rozpoznać we własnym oddechu.

„To nie runa zmienia świat. To świat zmienia się, gdy runa się przypomni.”

Uczniowie unieśli dłonie. W ich środku zaczęły świecić znaki — z pozoru różne, lecz kiedy Lena przyjrzała się uważniej, zrozumiała, że wszystkie są odbiciem tej samej Rzeczy, tylko widzianej z innych stron, w innych snach.

Ezra, śniący równolegle, zobaczył na swoim nadgarstku znak, który wcześniej błyszczał zaledwie jak blizna. Teraz runa rozżarzyła się. Nie bolała. Ale mówiła.

Mówiła, choć nie używała głosu.

Lena zamknęła oczy. Przed jej wewnętrznym wzrokiem pojawił się znak:

⟁ — Thūr-Én — Pierwsza Runa, Zanim Zrodził Się Alfabet

Runiczny symbol wirował jak galaktyka — jednocześnie krąg i początek. W jego centrum nie było litery. Była tam luka — miejsce na echo, które każda istota musiała odnaleźć sama.

Lena wzięła oddech. I wtedy runa w niej odezwała się jako wspomnienie: jakby to nie ona ją odczytywała, lecz ona została przez nią przypomniana.

„To nie ty nosisz runę. To runa ciebie śni.”

Krąg drgnął. Dzieci spojrzały na siebie nawzajem. Nie padło żadne słowo, a jednak wszyscy zrozumieli — echo pierwszej runy rozbudziło pierwszą wibrację w ich wnętrzach.

I tak rozpoczął się rytuał, który nie miał początku. A jego pierwszym dźwiękiem… była cisza.

🌒 Rozdział 2 — Segment 8 z 13: „Klatka światła”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 6: Głos Otchłani

I choć światło miało oświecać, to to światło… zamykało. Nie jako więzienie — lecz jako ramę, której granic nikt wcześniej nie dostrzegał.

Lena ujrzała ją, gdy echo Pierwszej Runy jeszcze drgało w przestrzeni. Klatka nie miała krat. Nie była fizyczna. A jednak trzymała dusze. Widziała, jak utkane z promieni nici oplatają nie tylko ciała Uczniów Snu, ale również ich myśli, decyzje, emocje, przekonania. Każda z tych nici była jak ścieżka światła — piękna, ale przewidywalna.

„To nie mrok więzi. To światło, które nie zadaje pytań.”

Ezra, po drugiej stronie wizji, zobaczył coś podobnego — własne serce zamknięte w sferze światła, która pulsowała spokojem, ale nie dawała przestrzeni. Zrozumiał, że czasem to, co świeci, nie prowadzi — lecz uśmierza.

Lena uniosła rękę. W świetle, które ją otaczało, zobaczyła symbole: stare decyzje, które podjęła z lęku, przekonania odziedziczone po innych, prawdy, które nigdy nie były jej. To wszystko promieniowało — ale tylko pozornie.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.