© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2019

© Copyright by Janina Dobrowolska, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Na okładce: Obraz autorstwa Jana Vermeera van Delft,

Nalewająca mleko (1658–1661), Rijksmuseum

Korekta: Anna Benicka, Irena Piecha

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-995-9

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Uczucia okazywać – znaczy żyć

Adamowi Jurczyńskiemu – raz jeszcze

Jest widok bardziej niezmierzony niż morze – niebo.

Jest widok jeszcze bardziej niezmierzony niż niebo –

wnętrze duszy ludzkiej.

Victor Hugo, Nędznicy, tom 1

Tylko firmament poświatą przewiewa ponurą zieleń

i omszałe dróżki.

John Keats, Oda do słowika

Spis treści

niebny walc

Czucie niebanalne

Nawoływania wczesne

Spacer w deszczu z marzeniami

ALEGORIA ŻYCIA

W blasku nocy

Progi obszerne

Sen nocy letniej

Niedojrzałość

Pieta

Orfeusz

Jeśli jeszcze

Wspomnienia – marzenia

Oni

Szczęście

Spotkanie wirtualne

Cierpienie

Ach, ongiś ogrody...

Kołysanka

Do przyjaciela

Fatum

Niepojętość

Dłoń

Głos powrotny

Rzeczy

Przebudzenie deszczem

Świadomość

To inne życie

Czekanie

Spacer

Zacząć od nieba

Światło mojego miasta

Wnętrze

Westchnienie snów

Do muzyki

Harmonia tworzenia

Wzlot

Droga

Niż gdy...

Przypływ mocy

Deszcz i książka

Bliżej gwiazd

Przydrożny krzak bzu

Doświadczać drzewo

Poznawanie

Do klawiatury

Róża w kryształowym wazonie

Mój Endymionie

Zasypianie

Lubię słać Tobie listy...

Och, Apollo!

Prośba

Piękno

W południe

Południe

Pejzaż uśmiechu

Szaleństwo

Marcel Proust

Być mi ptakiem

Sonet na xy

Melancholia

W rocznicę niespotkania

Widok Delft

Impresja, wschód słońca

Litery

Pole zbóż z cyprysami

Ogród poety

Taras kawiarni w nocy

Nalewająca mleko

Mówię: róże!

Niewyrażoność

Do człowieka

Bez tytułu

Moja ręka...

W środku życia

Selene mówi

Tęsknota

Chwytam noc

Chodzi o słowa

Sonet na xy

niebny walc

księżyc objął ramionami

nieba pół

i na drzewa

spadły gwiazdy głową w dół

powiew huśta je astralny

z liści strąca blask nawalny

w ową noc rozkołysaną walcem noc

w sieci ulic się zaplątał

późny ktoś

sen bezdomny

zawirował w srebrze wstęg

domom cudnie jest i zwiewnie

światła płyną w krąg rozlewnie

drżą w powietrzu grzeszne szepty w taką noc

wyłączony jest z orbity

ziemski świat

namiętnością

w nim już tyka gwiezdny kwiat

i tak niebnie jest dokoła

srebrne liście srebrne słowa

w ową noc rozkołysaną walcem noc

Czucie niebanalne

1

Niesłusznie zwie się teraz chwilką;

daremne słońca są, księżyce.

Ono trwa wiecznie, zmienia tylko

barwami pogód swe oblicze.

2

Dawniej bogowie – dla legendy,

a potem pędził bieg historii.

Szukałam nowych bogów wszędy,

spotkałam dzisiaj w całej glorii.

3

Nasienie, krew, walka i Eros –

oto co rozpowiększa życie.

Krocie nas pod kopułą niebios

formują jego bezgranice.

4

Przemiana mieści się w sposobie

ujęcia tej rzeczywistości,

którą ten człowiek nosi w sobie,

co zaczął się od ciekawości.

5

Myśleć – to znaczy żyć w przyszłości;

nadawać kształt swemu pragnieniu.

Ono prowadzi ku wieczności,

gdy więcej światła jest w spojrzeniu.

6

To, co prześwietla błysk rozumu,

z miejsca nazwane jest twórczością.

Nie zniweczy jej wiew monsunów,

bo jest jak duch samą wiecznością.

Nawoływania wczesne

Już mnie świt nawołuje długimi

promieniami kosmicznych płomieni.

Nawołują hultajskie świergoty

ptaków drobnych, dalekie przestrzenie

tchem wilgotnym nierówno dyszące,

staw mieniący się czernią opali,

dwa łabędzie, niebo wzwyż rosnące.

Wabią zewsząd liliowych bzów wonie,

widne ścieżki wśród pól zapłodnionych

i zielony mrok rozdarty lasem,

gąszcz paproci chłodem odymionych,

dzięcioł w drzewach, kukułki zuchwałe,

brzozy wiotkim listowiem szumiące,

w trawach brzęki rozgłośne, stokrocie,

w krąg do życia się życie budzące

w sokach drzew i w pędach nagłej łąki.

Nawołują mnie obłok i rzeka,

nić wszystkiego, co wokół się przędzie.

Jakże być mi w tym wszystkim miłośnie,

słuchać wołań i nie móc być wszędzie?

Spacer w deszczu z marzeniami

Z okna widać miasto deszczem zlane

w sieci ulic splątanych ulicznie.

Krople świateł kapią fosforycznie

na powietrze majem kołysane.

Czyjeś kroki stąpają bezsennie

z parasolem marzeniami wzdętym,

z mokrym wiatrem ledwie rozpoczętym,

co się w drzewach bałagani zmiennie,

ciągnąc sny aż po czarny widnokrąg

z drzew wyrosłych na leśnym kobiercu…

Czujesz naraz ciepły wiew po sercu

i tęsknotę za tym, co dalekie,

że chce się iść z nieznanym człowiekiem –

z parasolem w deszczu Bóg wie dokąd.