Kinga Michałowska

Zachowane w pamięci

© Kinga Michałowska, 2023

Zachowane w pamięci

To tomik, w którym nie zabrakło empatii i wrażliwości.

Za pomocą zawartych w nich wierszy i wspomnień, możemy się przekonać jak ważną rolę w życiu pełni miłość.

ISBN 978-83-8351-185-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Zachowane w pamięci

2. Wiem to nasza piosenka

3. Już nie przykładasz

4. Zagubiliśmy naszych uczuć świat

5. Dano ci skrzydła

6. Ja będę twoją ćmą

7. Słońce mija się z księżycem

8. Wybaczam Ci

9. Zasiałeś ziarno uczuć

10. Szczęście

11. Po raz ostatni

12. Nim zakwitną magnolie

13. A twój ulubiony fotel

14. Tak wiele wspomnień

15. Gdyby chociaż raz

16. Kiedyś jeszcze nadejdzie taki dzień

17. Dobrze wiem, że

18. I jeszcze zachowana w pamięci

19. Zanim już całkiem

20. Jeszcze księżyc świeci dla nas z oddali

21. Kiedyś myślałam

22. Patrzę na niebo

23. Do niedawna jeszcze

24. Teraz stoję sama

25. Jak dzień mi minął

26. Czy ktoś widział na świecie

27. Wspominam te chwile

28. Czy to ty istniałeś

29. Przez cały ten czas

30. Nawet w labiryncie trudnych chwil

31. Poznajmy nasze miasto kiedy śpi

32. Mieliśmy wybudować nasze uczucia

33. Naszą miłość

34. Dotrzemy razem w słoneczną dolinę

35. Policzmy razem wszystkie ziarnka piasku

36. Lecz może jeszcze za jeden dzień

37. Jeszcze pamiętam te lata

38. Wyjdę na spacer

39. Pomimo zadanych ran

40. Podaruj mi lepszy świat

41. Gdybyś tylko znów

42. Może spotkamy się

43. Wytęż słuch

44. Zatopieni w przeszłości

45. Odchodząc

46. Do niedawna jeszcze razem ja i ty

47. Gdy dzień zbliża się do zmierzchu

48. Zaczekajmy, tym razem odrobinę dłużej

49. Jedna część mnie

50. Jak dzień mi minął

51. Rok ten miniony

52. Mam kilka listów

53. Czy wystarczy nam

54. Proszę

55. Czy to strzępy ciszy

Wiem to nasza piosenka

Lecz czy faktycznie mam wierzyć
Gdy mówisz, że na mnie zaczekasz

Gdy prosisz tylko pamiętaj
Już zawsze będę cię nosił na rękach
Moja miłość jest tak wielka
Że pomieści obydwa serca
Jeśli jednak o mnie zapomnisz

Nie chcę być jak ta płacząca wierzba

W której umarła nadzieja

Która straciła marzenia

Której po miłości pozostały jedynie złudzenia
I ta piosenka której już nikt jej nie zaśpiewa

Już nie przykładasz

Do mojej twarzy
Swojej dłoni
I nie wiesz
Jak bardzo to boli
Gdy mówisz
Nie tęsknij
O naszej miłości

Po prostu zapomnij

Zagubiliśmy naszych uczuć świat

W ocenie

Półprawd

W oceanie pustych fraz

Pomimo wszystkich szans

Za mało było nas dla siebie

I dzisiaj już

Szkoda słów

Mogę patrzeć tylko na pustą przestrzeń

Bez ciebie

Dano ci skrzydła

Chociaż latać nie umiałeś

Z czasem pofrunąłeś beztrosko w przestworza

Lecz zbyt daleko niż miałeś

Chociaż bardzo tego nie chcemy

Nie zawsze jest nam dane

Unieść się wprost pod niebiosa

I powrócić w chwale

Czasem bywa bolesna

Podróż w nieznane

I jak wówczas się podnieść

I ruszyć dalej

Jak jeszcze raz zatracić się w chwili

I jednocześnie swoich skrzydeł nie spalić

Ja będę twoją ćmą

Ty będziesz moim światłem

Drogę do ciebie

Będę znała na pamięć

Lecz, gdy pewnego dnia

W moim życiu ciebie zabraknie

Wówczas bez ciebie przepadnę

Słońce mija się z księżycem

Ciężko im spotkać się ze sobą

Chociaż wędrują

Ciągle tą samą drogą

Tak samo nasze serca

Chociaż wciąż tęsknią za sobą

To i tak nigdy znaleźć się nie mogą

Wybaczam Ci

Stłuczoną szklankę

I te koszulę

Której nie chciałam

Abyś założył

Pamiętasz jeszcze

Te w czerwoną kratkę

Wybaczam Ci wreszcie

Brak śniadania w sobotę rano

I to, że nie witałeś mnie zawsze

Pocałunkiem i kawą

Wybaczam Ci niepamięć

Teraz wiem to nareszcie

Że nigdy uczynić na złość mi nie chciałeś

Do wybaczenia

Zazwyczaj prowadzi daleka droga

Szkoda, że nie skróciłam jej w porę

Czy wytłumaczeniem może być to

Że byłam jeszcze zbyt młoda

Wybaczam Ci

A czy ty mi wybaczyłeś?

Zasiałeś ziarno uczuć

W moim sercu

Teraz możemy

Już zebrać plony

Tylko bądźmy szybsi niż ptaki

Bo jeszcze wszystkie te ziarna

Przed nami

Zdąrzą wydziobać nam wrony

Szczęście

Jest tak blisko

Lecz czy faktycznie

Je powitasz

Skoro nie zaznałeś

Smutku bez końca

Nie zrozumiałeś sensu cierpienia

Jedynie chwile żalu i troski

Z czasem dodają nam siły

A życie doceniamy wtedy

Gdy już wiemy

Że nic nie dzieje się bez przyczyny

Po raz ostatni

Ofiaruj mi

Odrobinę czułości i bliskości

Po raz ostatni

Zbudujmy razem

Tak jak kiedyś

Małe państwo

Z naszych marzeń i nadziei

I niech ten jeden moment

Nasz los odmieni

Aby jednak nie musiał być on ostatnim

Z wspólnie przeżytych dni

Tylko czy wystarczy nam nas

Dla siebie

Czy wystarczy nam miłości

Nim zakwitną magnolie

Nim roztopi się ostatni śnieg

Przypomnę ci o sobie

Przypomnę ci dlaczego

Pokochałeś właśnie mnie

Nasze białe róże

Trzymam wciąż w wazonie

Tylko one mówią teraz

O naszych uczuciach

O mnie i o tobie

A twój ulubiony fotel

Wciąż stoi samotnie, przy oknie

Każdego lata, wiosny, jesieni i zimy

Przypomina mi o Tobie

Patrząc na niego

Zastanawiam się ciągle

Czy ktokolwiek inny

Zna równie samotne miejsce

W którym najbardziej kogoś bliskiego

Duszy i sercu brakuje

I to właśnie patrząc na niego

Stratę najmocniej się czuję

Tak wiele wspomnień

Przypomina mi o Tobie

Każda noc

I każdy świt

Każą mi, znów za tobą tęsknić

Miłość wciąż jest w nas

Przypomina nam każdego dnia

O tym abyśmy nie zapomnieli jak kochać

Dlatego nie mów mi więcej

Że będzie mi lepiej bez ciebie

Gdyby chociaż raz

Tak po prostu

Ten czas jednak zawrócić

Gdyby chociaż raz

Tak po prostu

Część dawnego żału

Z serca wyrzucić

Gdyby chociaż raz

Powiedzieć sobie

To nic

Te wszystkie słowa

Nie w porę na wiatr rzucone

I tak najbardziej się boję

Samotności we dwoje

Kiedyś jeszcze nadejdzie taki dzień

Gdy czulej przemówisz do mnie

Kiedyś jeszcze nadejdzie taki dzień

Gdy opowiesz mi o tym

Czy czas spędzony beze mnie

W szczęściu czy nie szczęściu ci minął

Kiedyś, znów będziemy razem we dwoje

Kiedyś, znów będę mogła widzieć cię na co dzień

Wówczas szczerze ci powiem

Jak bardzo, przez te wszystkie lata

Tęskniłam po tobie

Dobrze wiem, że

Nikt inny

Tak jak ty

Nie zrozumie mnie

Nigdy więcej

Nigdy więcej

Nikogo nie pokocham

Równie mocno co ciebie

I już nawet opuścił mnie

Twój cień

Padający na ścianę

Przy świetle świec

A do niedawna jeszcze

Na temat naszej miłości

Towarzyszyło mi

Tak wiele złudzeń

Lecz teraz nasze uczucia stracone

Odchodzą wraz z tobą w zapomnienie

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.