Spis treści

1. Prolog

2. Rozdział 1

3. Rozdział 2

4. Rozdział 3

Tytuł oryginału: Conspiracy in Death

Wydawca: Adrian Tomczyk
Redaktor prowadzący: Iwona Denkiewicz
Korekta: Jadwiga Piller

Copyright © 1999 by Nora Roberts
All rights reserved
Copyright © for the Polish translation by Ewa Górczyńska, 2025

Producent
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki ul. Poznańska 91
e-mail: sekretariat@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 00
www.dressler.com.pl

Dane do kontaktu
Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2
e-mail: biuro@swiatksiazki.pl
tel. + 48 22 45 70 402
www.wydawnictwoswiatksiazki.pl

ISBN 978-83-68350-83-8
Warszawa 2025

Księgarnie internetowe: swiatksiazki.pl, ksiazki.pl, czytam.pl

Dystrybucja:
Dressler Dublin Sp. z o.o. 05-850 Ożarów Mazowiecki ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Pokumajmy się ze śmiercią.

Tennyson

Prolog

W moich rękach spoczywa moc. Moc uzdrawiania i moc niszczenia. Moc dawania życia i sprowadzania śmierci. Szanuję ten dar, od lat go udoskonalam i zamieniam w dzieło sztuki, tak wspaniałe i zachwycające jak obrazy w Luwrze.

Ja jestem sztuką i nauką. W zasadzie można powiedzieć, że jestem Bogiem.

Bóg musi być bezwzględny i dalekowzroczny. Obserwuje stworzone przez siebie istoty i dokonuje wyboru. Najlepsze dzieła stwórcy trzeba kochać, chronić i pielęgnować. Doskonałość zostanie nagrodzona.

Jednak nawet istnienie jednostek ułomnych ma swój cel.

Mądry Bóg eksperymentuje, rozmyśla, robi użytek z tego, co trafia w jego ręce, i czyni cuda. Tak, często musi wyzbyć się litości i dokonywać czynów gwałtownych, które tak bardzo potępiają zwykli śmiertelnicy.

My, którzy mamy moc, nie możemy podlegać osądom szarych ludzi, nie wolno nam podporządkować się małostkowym i żałosnym prawom i zasadom prostaczków. Oni są ślepi, ich umysły krępuje strach – strach przed bólem, strach przed śmiercią. Są zbyt ograniczeni, by pojąć, że śmierć można zwyciężyć.

Mnie to się prawie udało.

Gdyby ludzie poznali moje dzieło, w myśl swoich głupich zasad i przekonań potępiliby mnie.

Kiedy osiągnę swój cel, będą mnie czcili.

1

Dla niektórych śmierć nie jest wrogiem. O wiele okrutniejszym przeciwnikiem jest życie. Na przykład dla duchów, przepływających w ciemnościach jak cienie, dla włóczących się po nocy dziwaków o zaczerwienionych oczach, dla ćpunów o trzęsących się rękach życie jest po prostu bezmyślną podróżą przez morze nieszczęścia, od jednej działki do drugiej.

Podróż tę wypełniają ból i rozpacz, a czasami strach.

W mroźny poranek 2059 roku w najgorszych dzielnicach Nowego Jorku strach i rozpacz nie opuszczały biednych i bezdomnych ani na chwilę. Dla upośledzonych umysłowo i niedoskonałych fizycznie, którzy nie potrafią się wpasować w struktury społeczeństwa, miasto jest po prostu więzieniem.

Oczywiście istniało całe mnóstwo programów pomocy społecznej. W końcu były to czasy oświecone. Tak przynajmniej twierdzili politycy. Partia Liberalna domagała się nowych schronisk, szkół i szpitali, ośrodków szkolenia i rehabilitacji, nie mówiąc jednak nic konkretnego na temat finansowania tych przedsięwzięć. Partia Konserwatywna radośnie obcinała fundusze na istniejące już programy, a potem wygłaszała płomienne mowy na temat jakości życia i wartości rodzinnych.

Nadal jednak istniały schroniska dla tych, którzy potrafili znieść dotyk kościstej, zimnej ręki dobroczynności. Szkolenia zawodowe i programy pomocy czekały na potrzebujących, jeśli tylko potrafili oni przedrzeć się przez gąszcz biurokracji, nie tracąc przy tym resztek zdrowych zmysłów.

Jak zawsze dzieci chodziły głodne, kobiety sprzedawały swoje ciała, a mężczyźni zabijali dla garści żetonów kredytowych.

Chociaż czasy były oświecone, to ludzka natura pozostała tak przewidywalna jak śmierć.

Nowojorskim bezdomnym styczeń przyniósł mroźne noce, podczas których nie można się było rozgrzać ani alkoholem, ani nawet zdobytymi gdzieś nielegalnymi prochami. Niektórzy się poddawali i powłócząc nogami, szli do schronisk, gdzie mogli się przespać na twardym materacu pod cienkim kocem lub zjeść trochę wodnistej zupy z kromką pozbawionego smaku chleba sojowego, podawanego przez bystrookich studentów socjologii. Inni się nie poddawali, zbyt zagubieni lub zbyt uparci, żeby porzucić swoje miejsce na chodniku.

Podczas tych zimnych nocy wielu niepostrzeżenie umierało.

Zabijało ich miasto, ale nikt nie nazywał tego morderstwem.

*

Mroźnym świtem porucznik Eve Dallas jechała do centrum miasta, niecierpliwie bębniąc palcami w kierownicę. Zwykła śmierć bezdomnego na Bowery nie powinna wywołać większego zamieszania. Takimi przypadkami zwykle zajmowali się, jak nazywano ich w wydziale, zbieracze sztywnych. Patrolowali okolice, w których bezdomni najczęściej urządzali swoje legowiska, oddzielali żywych od martwych i zabierali wyniszczone ciała do kostnicy, gdzie je badano, identyfikowano, a następnie się ich pozbywano.

Tę przyziemną i przygnębiającą robotę wykonywali zwykle ci, którzy wciąż liczyli na awans do bardziej elitarnego wydziału zabójstw lub całkiem stracili nadzieję na taki cud. Policjantów z wydziału wzywano na miejsce zdarzenia, tylko gdy przypadek był wyraźnie podejrzany lub śmierć nastąpiła w sposób gwałtowny.

Tego nieprzyjemnego poranka właśnie na Eve przypadła kolej wyjazdu do takiego wezwania. Gdyby nie to, leżałaby jeszcze w miłym, ciepłym i wygodnym łóżku u boku męża.

– Pewnie jakiś strasznie przejęty swoją pracą żółtodziób ma nadzieję, że trafił na seryjnego zabójcę – wymamrotała.

Siedząca obok niej Peabody ziewnęła szeroko.

– Moja obecność jest tu zupełnie zbędna. – Posłała Eve pełne nadziei spojrzenie spod równo przyciętej, ciemnej grzywki. – Mogłabyś mnie wysadzić na najbliższym przystanku transportera. Za dziesięć minut byłabym w domu, w łóżku.

– Skoro ja cierpię, będziesz cierpieć i ty.

– Od razu czuję się mocniej kochana.

Eve parsknęła śmiechem. Wiedziała, że trudno byłoby jej znaleźć kogoś bardziej niezawodnego i godnego zaufania niż jej asystentka. Nawet o tak nieprzyzwoicie wczesnej porze zimowy mundur Peabody prezentował się nieskazitelnie, guziki lśniły, a ciężkie, czarne policyjne buty były wypolerowane do połysku. Oczy, choć trochę zaspane, na pewno dostrzegą, co należy.

– Nie miałaś wczoraj jakiejś ważnej imprezy? – zapytała Peabody.

– Owszem, miałam, w Waszyngtonie. Roarke wydał bal dla jakiejś bardzo ekskluzywnej organizacji charytatywnej. W celu ratowania kretów czy coś w tym guście. Było tam tyle jedzenia, że można by nim karmić przez rok wszystkich bezdomnych z Lower East Side.

– O rany, to miałaś ciężki wieczór. Pewnie musiałaś się wystroić, przejechać prywatnym odrzutowcem Roarke’a i pić szampana. Po prostu koszmar.

Słysząc ironiczny ton Peabody, Eve tylko uniosła brew.

– Mniej więcej. – Obie wiedziały, że elegancki świat, w jakim Eve bywała, odkąd w jej życiu pojawił się Roarke, był dla niej źródłem zażenowania i frustracji. – A potem musiałam tańczyć z Roarkiem. I to dużo.

– Miał na sobie smoking? – Peabody widziała już męża przełożonej w smokingu. Ten obraz odcisnął się w jej pamięci po wsze czasy.

– Tak. – Dopóki nie wróciliśmy do domu i go z niego nie zdarłam, dodała w myślach Eve. Bez smokingu wyglądał równie rewelacyjnie.

– O, rany. – Peabody zamknęła oczy i z przyjemnością skorzystała z techniki wizualizacji, której nauczyła się jeszcze w dzieciństwie, od rodziców, zwolenników Free Age. – O, rany – powtórzyła.

– Wiesz, niejedna kobieta by się mocno wkurzyła, gdyby jej asystentka pozwalała sobie na wyuzdane fantazje z jej mężem w roli głównej.

– Ale pani jest ponad to, pani porucznik. I właśnie to mi się w pani podoba.

Eve jęknęła i poruszyła zesztywniałymi ramionami. To wyłącznie jej wina, że uległa pożądaniu i przez to spała jedynie trzy godziny. Ale służba to służba, więc musiała zapomnieć o zmęczeniu.

Spoglądała na walące się domy, zaśmiecone ulice. Blizny, narośle i guzy, wyrastające na betonie i stali.

Smuga pary wydobywała się przez kratę w jezdni, świadcząc o życiu i handlu, toczącym się pod ulicami. Samochód wjechał w nią, jakby przecinał mgłę unoszącą się nad brudną rzeką.

Dom Eve, od kiedy była z Roarkiem, znajdował się w zupełnie innym świecie. Żyła wśród polerowanego drewna, skrzących się kryształów, zapachu świec i kwiatów cieplarnianych. W zapachu bogactwa.

Ale wiedziała też, co znaczy żyć w miejscu takim jak to. W każdym mieście wyglądało ono tak samo – te same zapachy, rytm dnia, beznadzieja.

Ulice były niemal opustoszałe. Niewielu mieszkańców tej okropnej dzielnicy krążyło o tak wczesnej porze po mieście. Uliczne prostytutki i dealerzy już zakończyli swoje nocne interesy i przed wschodem słońca ukryli się w swych norach. Sklepikarze na tyle odważni, żeby tu prowadzić sklepy, jeszcze nie usunęli pancernych zabezpieczeń z drzwi i okien. Uliczni sprzedawcy, których desperacja zapędziła w te okolice, pracowali parami, uzbrojeni w ręczne paralizatory. Spostrzegła czarno-biały wóz patrolowy i skrzywiła się na widok nieudolnie zabezpieczonego miejsca zdarzenia.

– Dlaczego, do cholery, jeszcze nie rozstawili sensorów? Wyciągają mnie z łóżka o piątej rano, a nie zabezpieczyli jeszcze miejsca? Nic dziwnego, że są zbieraczami sztywnych. To jacyś idioci.

Peabody nic nie odpowiedziała. Jej przełożona zatrzymała się gwałtownie za czarno-białym wozem i wyskoczyła z samochodu. Ci idioci zaraz dostaną za swoje, pomyślała z lekkim współczuciem.

Zanim Peabody wyszła z wozu, Eve była już na chodniku i zdecydowanym krokiem szła do dwojga policjantów, skulonych dla ochrony przez wiatrem.

W jednej chwili policjanci wyprostowali się służbiście. Dallas zawsze tak działa na ludzi, pomyślała Peabody, wyjmując z samochodu sprzęt do pracy w terenie. Na jej widok wszyscy stawali na baczność.

I nie chodziło tylko o wygląd. Eve Dallas była wysoka, zgrabna i szczupła, włosy miała ciemne, ale połyskiwały w nich pasemka w najróżniejszych odcieniach, jasnych i rudawych. No i te oczy. Oczy policjantki, w kolorze dobrej irlandzkiej whisky. Podbródek był mocno zarysowany, z niewielkim dołeczkiem. Pełne usta potrafiły zaciskać się surowo i groźnie.

Wyrazista twarz przyciągała uwagę, zdaniem Peabody, między innymi dlatego, że jej przełożona pozbawiona była wszelkiej próżności.

Chociaż wygląd pani porucznik mógł zwrócić uwagę policjantów, to nie dla jej urody stawali na baczność.

Eve Dallas była najlepszą policjantką, jaką Peabody w życiu spotkała. Za kimś takim bez wahania skacze się w ogień. Ktoś taki zawsze stanie w obronie pokrzywdzonych.

Ktoś taki zawsze skopie tyłek temu, komu się to należy, uzupełniła w myślach Peabody, słysząc, jak Eve przemawia ostro do policjantów.

– Podsumujmy – mówiła spokojnie. – Kiedy zgłaszacie zabójstwo i wyciągacie mnie z łóżka, to powinniście, do cholery, zabezpieczyć miejsce zdarzenia i czekać tu z gotowym raportem. Wy tymczasem stoicie jak dwie żałosne, zasmarkane niedojdy. Jeśli pracuje się w policji, trzeba się zachowywać jak policjant.

– Tak jest, pani porucznik – odezwał się drżącym głosem młody posterunkowy. Był to niemal dzieciak i tylko ze względu na niego Eve powstrzymała się przed jeszcze ostrzejszą naganą. Natomiast jego towarzyszka wyglądała na bardziej doświadczoną i to na nią Eve spoglądała lodowatym wzrokiem.

– Tak jest – wycedziła przez zęby. W jej głosie słychać było tak głęboką niechęć, że Eve aż przechyliła głowę ze zdumienia.

– Coś się nie podoba, posterunkowa… Bowers?

– Nie, pani porucznik. – Miała jasnoniebieskie oczy, które ostro kontrastowały ze smagłą cerą. Ciemne krótkie włosy wystawały spod regulaminowej czapki. Przy mundurze brakowało guzika, a brudne buty miały zdarte obcasy.

Eve mogła jej to wytknąć, ale doszła do wniosku, że trudno stroić się co rano do takiej okropnej roboty.

– To dobrze. – Skinęła głową, ale w jej oczach można było wyczytać ostrzeżenie. Kiedy spojrzała na młodego policjanta, zatliła się w niej iskra współczucia. Chłopak był blady jak ściana i roztrzęsiony. Od razu było widać, że niedawno skończył akademię. Czuło się to na odległość. – Posterunkowy Trueheart, moja asystentka zaraz zademonstruje, jak się prawidłowo zabezpiecza miejsce zdarzenia. Patrz uważnie.

– Tak jest.

– Peabody. – To jedno słowo wystarczyło, żeby Peabody przystąpiła do działania. – Bowers, pokaż mi, co tu macie.

– Ofiara jest tutejsza. Mężczyzna, rasy białej. Znany jako Snooks. To jest jego legowisko.

Wskazała na dość zręcznie sporządzone schronienie ze skrzyni, pomalowanej w wesołe gwiazdy i kwiaty, nakrytej pogiętą klapą od pojemnika na odpadki. Wejście przysłaniał wygryziony przez mole koc, a nad nim wisiała tabliczka z ręcznie wypisanym imieniem właściciela.

– Jest w środku?

– Tak. Jednym z zadań patroli jest zaglądanie do takich legowisk, żeby zobaczyć, czy nie ma tam jakichś sztywnych do zabrania. Snooks jest niewątpliwie sztywny.

Eve dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że to stwierdzenie miało być dowcipne.

– Niewątpliwie. Jaki miły zapach – wymamrotała, podchodząc bliżej legowiska, gdzie wiatr już nie rozwiewał odoru.

– Właśnie to wzbudziło moje podejrzenia. Tutaj zawsze śmierdzi. Od tych ludzi czuć potem, śmieciami i Bóg wie czym jeszcze, ale odór sztywnego jest trochę inny.

Eve znała ten zapach doskonale. Słodkawy, mdlący. I tutaj, pod wonią uryny i skwaśniałego potu, krył się zapach śmierci. Zmarszczyła lekko czoło, kiedy na dodatek wyczuła ostrą, metaliczną woń krwi.

– Ktoś go zadźgał? – Ze stłumionym westchnieniem wyjęła pojemnik z substancją zabezpieczającą. – Po jaką cholerę? Bezdomni nie mają nic, co można ukraść.

Po raz pierwszy usta Bowers wykrzywił lekki uśmieszek. Oczy nadal pozostały zimne i twarde. Na dnie spojrzenia czaiła się gorycz.

– A owszem, ktoś mu coś ukradł. – Cofnęła się, zadowolona z siebie. Miała nadzieję, że ta nadęta porucznik przeżyje niezły wstrząs, kiedy zajrzy za wystrzępiony koc.

– Wezwaliście ekipę medyczną? – zapytała Eve, pokrywając substancją zabezpieczającą ręce i buty.

– Jako pierwsza obecna na miejscu zdarzenia postanowiłam zostawić tę decyzję komuś z wydziału zabójstw – oznajmiła zasadniczym tonem Bowers. W jej oczach wciąż migotały złośliwe ogniki.

– Na litość boską, chyba widać, że to sztywny, co? – Eve spojrzała na nią z niechęcią, pochyliła się i odsunęła zasłonę.

Nadal poruszały ją takie widoki, chociaż nie tak mocno, jakby sobie tego życzyła Bowers. Eve zbyt wiele już w życiu widziała, żeby wszystko przyprawiało ją o wstrząs. Jednak nigdy nie zobojętniała na to, jak straszne rzeczy jeden człowiek może wyrządzić drugiemu. Poczuła w głębi duszy smutek, którego Bowers nigdy nie doświadczyła i nigdy by nie zrozumiała.

– Biedak – powiedziała cicho i przykucnęła, żeby dokonać oględzin.

Co do jednego Bowers miała rację. Snooks niewątpliwie był sztywny. Przypominał worek kości, zwieńczony strzechą brudnych, posklejanych w kosmyki włosów. Oczy i usta miał szeroko otwarte, więc Eve spostrzegła, że zachował nie więcej niż połowę zębów. Tacy jak on rzadko korzystali z dobrodziejstw opieki stomatologicznej.

Brunatnobrązowe tęczówki już mu zmętniały. Na oko miał jakieś sto lat i nawet gdyby go nie zamordowano, na pewno nie przeżyłby jeszcze dwudziestu, jakie mogłoby mu zapewnić przyzwoite odżywianie i najnowsze osiągnięcia medycyny.

Zauważyła, że buty ofiary, chociaż znoszone i brudne, nadają się jeszcze do użycia, tak samo jak odrzucony na bok koc. Było tu też wiele drobiazgów. Głowa lalki, kieszonkowa latarka w kształcie żaby, wyszczerbiony kubek, do którego zabity włożył starannie wymodelowane papierowe kwiaty. Na ścianach wisiało więcej papierowych ozdób: drzewa, psy, aniołki i najwyraźniej ulubione przez Snooksa gwiazdy i kwiaty.

Nie zauważyła śladów walki, żadnych świeżych sińców lub powierzchownych ran. Ktokolwiek zabił starca, zrobił to z wyjątkową sprawnością.

Z chirurgiczną sprawnością, doszła do wniosku Eve, przypatrując się dziurze wielkości pięści, ziejącej w klatce piersiowej ofiary. Ten, kto zabrał jego serce, najprawdopodobniej posłużył się skalpelem laserowym.

– Masz swoje zabójstwo, Bowers. – Eve wycofała się; zasłaniający wejście koc opadł na swoje miejsce. Kiedy zobaczyła na twarzy policjantki pełen samozadowolenia uśmieszek, zacisnęła gniewnie pięści. – No dobrze, nie lubimy się, to jasne. Zdarza się. Ale radzę ci zapamiętać, że ja o wiele bardziej mogę ci uprzykrzyć życie niż ty mnie. – Stanęła naprzeciw Bowers tak blisko, że czubek jej buta uderzył o czubek buta policjantki. Chciała się upewnić, że jej słowa zostaną dobrze zrozumiane. – Więc wysil mózgownicę i przestań się głupkowato uśmiechać, a w przyszłości nie wchodź mi w drogę.

Uśmieszek zniknął, ale oczy Bowers nadal spoglądały wrogo.

– Odzywanie się w sposób obraźliwy do niższej stopniem funkcjonariuszki jest wbrew zaleceniom wydziału.

– Co ty, naprawdę? Nie zapomnij wspomnieć o tym w raporcie. Masz go napisać w trzech egzemplarzach i dopilnować, żeby przed pierwszą znalazł się na moim biurku. Odsuń się – dodała Eve spokojniej.

Dopiero po dziesięciu sekundach wrogiego spoglądania w oczy porucznik Dallas Bowers spuściła wzrok i odstąpiła na bok.

Eve odwróciła się i nie zwracając na nią więcej uwagi, wyjęła łącze.

– Porucznik Eve Dallas. Zgłaszam zabójstwo.

*

Eve przykucnęła nad ciałem i zastanawiała się, dlaczego ktoś postanowił ukraść takie zużyte serce. Pamiętała, że po zakończeniu wojen miejskich kradzione narządy wewnętrzne były bardzo poszukiwanym towarem na czarnym rynku. Bardzo często handlarze nie mieli cierpliwości i pobierali organ jeszcze przed śmiercią dawcy. Ale działo się tak dziesiątki lat temu, zanim zaczęto produkować doskonale działające sztuczne narządy.

Przekazywanie i sprzedaż organów nadal dość często się zdarzały. Wiedziała też coś o tworzeniu nowych typów sztucznych narządów, ale zwykle nieuważnie słuchała wiadomości medycznych.

Nie ufała lekarzom.

Podejrzewała, że niektórzy bogacze niechętnie odnoszą się do sztucznych implantów. Prawdziwe ludzkie serce lub nerka, pobrane od młodej ofiary wypadku, mogły osiągnąć wysoką cenę, jeśli tylko były w doskonałym stanie. Żaden narząd Snooksa nie był jednak w doskonałym stanie.

Nachyliła się niżej i zmarszczyła nos. Kiedy ktoś nie znosi szpitali i centrów zdrowia tak jak ona, natychmiast rozpozna choćby najlżejszą woń środków antyseptycznych.

Wyczuła lekki powiew w legowisku Snooksa. Zmarszczyła czoło i przysiadła na piętach.

Badanie wstępne wykazało, że ofiara zmarła o drugiej dziesięć. Dopiero analiza krwi i raport toksykologiczny pozwolą ustalić, czy w jej organizmie znajdowały się jakieś narkotyki, ale i bez tego wiedziała, że Snooks lubił wypić.

Typowa ciemna butelka wielokrotnego użytku, jakich używano do przechowywania pędzonego chałupniczo alkoholu, leżała w kącie, prawie pusta. Znalazła też niewielki, niemal żałosny zapas substancji nielegalnych. Jeden cienki skręt z zonera, dwie różowe kapsułki, pewnie jag, i małą brudną torebkę białego proszku. Eve powąchała go i doszła do wniosku, że to pewnie grin z niewielką domieszką zeusa.

Pobrużdżoną twarz Snooksa znaczyła wiele mówiąca pajęczyna popękanych naczynek krwionośnych. Dostrzegła na niej też oznaki niedożywienia i strupy, będące zapewne efektem jakiejś paskudnej choroby skórnej. Ofiara była pijakiem, narkomanem, jadła byle co i najprawdopodobniej wkrótce umarłaby we śnie.

Po co zabijać kogoś takiego?

– Pani porucznik. – Eve nie odwróciła się, kiedy Peabody odchyliła zasłonę. – Przyjechała ekipa medyczna.

– Dlaczego wyjął mu serce? – wymamrotała Eve. – Dlaczego usunął je chirurgicznie? Gdyby to było zwykłe morderstwo, to na pewno przedtem by go pobił. Jeśli chodziło mu o okaleczenie, to dlaczego nie pokiereszował go bardziej. To jest książkowa robota.

Peabody zerknęła na ciało i skrzywiła się.

– Nie widziałam żadnej operacji serca, ale wierzę ci na słowo.

– Spójrz na ranę – powiedziała z irytacją Eve. – Powinien się wykrwawić, prawda? Na miłość boską, ma w piersi dziurę jak pięść. Ale ten tutaj założył klamry, zaciski, czy jak to się tam nazywa, powstrzymał krwawienie tak, jak się to robi w czasie operacji. Nie chciał bałaganu. Jest dumny ze swojej pracy – dodała, wypełzając tyłem z legowiska. Wstała i zaczerpnęła o wiele świeższego powietrza na zewnątrz. – Ten ktoś zna się na chirurgii. Musiał się tego gdzieś nauczyć. I wydaje mi się, że sam nie dałby rady. Wysłałaś patrol, żeby poszukał jakichś świadków?

– Tak. – Peabody powiodła wzrokiem po opustoszałej ulicy, wybitych oknach, stercie pudeł i skrzynek w zaułku po drugiej stronie jezdni. – Życzę im powodzenia.

– Witam, pani porucznik.

– Morris. – Eve uniosła brew na widok najlepszego eksperta medycznego w całym wydziale. – Nie spodziewałam się, że przyślą mi takiego fachowca do zwykłego bezdomnego.

Uśmiechnął się zadowolony, oczy mu rozbłysły. Włosy miał zaczesane do tyłu i zaplecione w warkocz. Głowę chroniła czerwona narciarska czapka. Poły długiego płaszcza w tym samym kolorze gwałtownie łopotały na wietrze. Morris ubierał się ze smakiem.

– Akurat byłem wolny, a ten przypadek wyglądał interesująco. Brak serca?

– W każdym razie ja go nie znalazłam.

Prychnął rozbawiony i podszedł do skrzyni.

– Zobaczmy, co tu mamy.

Zadrżała i pozazdrościła mu długiego, z pewnością ciepłego płaszcza. Miała taki – Roarke podarował jej na Gwiazdkę – ale nie wkładała go do pracy. Za żadne skarby nie chciała dopuścić, żeby wspaniały brązowy kaszmir pobrudził się krwią i innymi płynami ustrojowymi.

Znów kucnęła. Pomyślała z żalem, że jej nowe rękawiczki tkwią pewnie w kieszeni tego płaszcza. Dlatego właśnie ręce przemarzały jej teraz do kości.

Wsunęła je do kieszeni skórzanej kurtki, skuliła ramiona dla ochrony przed wiatrem i obserwowała Morrisa przy pracy.

– Piękna robota – wyszeptał. – Doskonała.

– To fachowiec, co?

– O, tak. – Umocował na czole mikrogogle i zajrzał do otwartej klatki piersiowej. – Bez wątpienia fachowiec. To nie jest jego pierwsza operacja. Musiał też mieć najlepsze narzędzia. Żadne tam skalpele domowej roboty czy nieporęczne rozwieracze żeber. Nasz zabójca to chirurg o złotych rękach. Zazdroszczę mu ich.

– Wyznawcy niektórych kultów używają ludzkich narządów do swoich ceremonii – powiedziała Eve, trochę do siebie. – Ale zwykle zabijają brutalnie, okaleczając ciała. Przy tym lubią rytuały, muszą mieć odpowiednie otoczenie. Tutaj nic takiego nie widać.

– Nie wygląda mi to na sprawę związaną z religią, tylko z medycyną.

– Owszem. – To potwierdzało domysły Eve. – Czy mogła tego dokonać jedna osoba?

– Wątpię. – Morris pociągnął się za dolną wargę. – Do tego rodzaju operacji w tak trudnych warunkach musiał mieć pomocnika.

– Jak ci się wydaje, dlaczego wyjęli mu serce, jeśli nie chodziło o ceremonię na cześć ulubionego demona?

– Nie mam pojęcia – oznajmił radośnie Morris i dał jej znak, żeby się wycofała. Kiedy znaleźli się na zewnątrz, wypuścił powietrze z płuc. – Dziwię się, że stary wcześniej nie udusił się od tego smrodu. Po oględzinach dochodzę do wniosku, że jego serce długo by nie wytrzymało. Zebrałaś odciski i próbkę DNA do identyfikacji?

– Już zabezpieczone i gotowe do przebadania.

– W takim razie pakujemy go i zabieramy.

Eve skinęła głową.

– Zaciekawił cię na tyle, żebyś go umieścił na początku swojej kolejki sztywnych? – spytała.

– Prawdę mówiąc, tak. – Uśmiechnął się i dał znak swojej ekipie. – Dlaczego nie masz czapki, Dallas? Cholernie tu zimno.

Uśmiechnęła się krzywo, ale rzeczywiście, oddałaby miesięczną pensję za kubek gorącej kawy. Zostawiła Morrisa i podeszła do Bowers i Truehearta.

Bowers zacisnęła zęby. Była przemarznięta, głodna i wcale jej się nie spodobało, że Eve i szef działu medycyny sądowej gawędzili tak przyjaźnie.

Pewnie z nim sypia, doszła do wniosku policjantka. Znała takie jak ta Eve Dallas. Znała je dobrze. Awansują tylko dlatego, że rozkładają nogi przed kim trzeba. A Bowers tylko dlatego dotychczas nie awansowała, że nie chciała ściągnąć majtek.

Na tym to wszystko polega, myślała z goryczą. Serce zaczęło jej łomotać, krew pulsowała w skroniach. Jeszcze kiedyś im wszystkim pokaże.

Suka, dziwka. Słowa te tłukły jej się po głowie, cisnęły na język. W ostatniej chwili je powstrzymała. Postanowiła zachować panowanie nad sobą.

Eve zdziwiła nienawiść, jaką dostrzegła w spojrzeniu Bowers. Była zbyt silna, jak na reakcję na krótką i zasłużoną naganę od starszego stopniem oficera. Eve miała dziwne wrażenie, że powinna przygotować się na atak, sięgnąć po broń. Jednak uniosła tylko brwi i przez chwilę pytająco patrzyła na Bowers.

– Jaki wynik?

– Nikt nic nie widział, nikt nic nie wie – warknęła Bowers. – Z tymi ludźmi zawsze tak jest. Nie wystawiają nosa ze swoich nor.

Eve patrzyła na nią, ale kątem oka spostrzegła, że jej młody kolega lekko drgnął. Wiedziona instynktem, sięgnęła do kieszeni i wyjęła kilka drobnych żetonów kredytowych.

– Przynieś mi kawę, Bowers.

Pogarda na twarzy policjantki w jednej chwili zmieniła się w oburzenie. Eve musiała bardzo się starać, żeby się nie roześmiać.

– Mam iść po kawę?

– Zgadza się. Mam ochotę na kawę. – Eve chwyciła dłoń Bowers i wcisnęła w nią żetony. – Moja asystentka również. Znasz okolicę. Skocz do najbliższego czynnego barku i przynieś nam kawę.

– Trueheart jest niższy stopniem.

– Peabody, czy ja mówiłam do Truehearta? – zapytała miłym tonem Eve.

– Nie, pani porucznik. Odniosłam wrażenie, że zwraca się pani do posterunkowej Bowers. – Peabody uśmiechnęła się. Jej także nowo poznana policjantka nie spodobała się od pierwszego wejrzenia. – Piję kawę z cukrem i śmietanką, pani porucznik woli czarną. Zdaje się, że najbliższy barek jest o jedną przecznicę stąd. Nie zajmie to wiele czasu.

Bowers stała jeszcze przez chwilę, potem odwróciła się na pięcie i odeszła.

– Suka – wymamrotała pod nosem.

– Ojej, Peabody, Bowers właśnie nazwała cię suką.

– Moim zdaniem, zwracała się do pani.

– Chyba masz rację. – Eve uśmiechnęła się złowrogo. – No, Trueheart, mów, co wiesz.

– Słucham? – Jego twarz pobladła jeszcze bardziej.

– Co o tym sądzisz? Co wiesz?

– Ja nie…

Kiedy nerwowo zerknął na sztywno wyprostowane plecy oddalającej się Bowers, Eve stanęła na linii, którą podążał jego wzrok. Jej oczy spoglądały zimno i rozkazująco.

– Nie myśl o niej. Teraz masz do czynienia ze mną. Chcę usłyszeć, czego się dowiedziałeś.

– Ja… – Jabłko Adama podskoczyło na jego szyi. – Wszyscy w najbliższej okolicy utrzymują, że nie widzieli tu żadnych gwałtownych zajść ani nie zauważyli, żeby ktoś odwiedzał ofiarę w czasie, który nas interesuje.

– I?

– Tylko… Chciałem to powiedzieć Bowers, ale nie dała mi skończyć – wyjaśniał pośpiesznie.

– Powiedz to mnie – zaproponowała Eve.

– Chodzi o Kulasa. Odkąd patroluję tę okolicę, miał swoje legowisko po tej stronie ulicy, tuż obok Snooksa. To tylko kilka miesięcy, ale…

– Przechodziłeś tędy wczoraj? – przerwała mu Eve.

– Tak jest.

– I widziałeś jego legowisko obok Snooksa?

– Tak, jak zwykle. Teraz przeniósł się na drugą stronę ulicy, prawie na jej koniec.

– Przesłuchałeś go?

– Nie, pani porucznik. Jest nieprzytomny. Nie mogliśmy go dobudzić, a Bowers stwierdziła, że nie warto zawracać sobie nim głowy, bo jest całkiem pijany.

Eve przyglądała mu się z namysłem. Na jego policzkach pojawiły się rumieńce, trochę ze zdenerwowania, a trochę od ostrych podmuchów wiatru. Spodobały jej się oczy chłopaka. Bystre i uważne.

– Kiedy skończyłeś akademię, Trueheart?

– Trzy miesiące temu.

– W takim razie można ci wybaczyć, że nie rozpoznałeś głąba w mundurze. – Chłopak uśmiechnął się lekko. – Mam przeczucie, że jeszcze będą z ciebie ludzie. Wezwij wóz i każ przewieźć swojego kumpla Kulasa do komendy. Kiedy wytrzeźwieje, chcę z nim porozmawiać. Zna cię?

– Tak.

– W takim razie zostań z nim i przyprowadź go do mnie, kiedy oprzytomnieje. Chcę, żebyś wziął udział w przesłuchaniu świadka.

– Chce pani, żebym… – Oczy Truehearta zrobiły się wielkie i błyszczące. – Zostałem przydzielony do zbieraczy… Bowers mnie szkoli.

– I chcesz, żeby tak zostało?

Zawahał się i cicho westchnął.

– Nie, pani porucznik, nie.

– Dlaczego więc nie chcesz wypełnić moich poleceń? – Odwróciła się i podeszła do policjantów zajmujących się ciałem ofiary, a Trueheart patrzył za nią z uśmiechem.

– To było bardzo miłe – stwierdziła Peabody, kiedy wróciły do samochodu, trzymając kubki gorącej obrzydliwej kawy.

– Nie zaczynaj.

– Daj spokój, Dallas. Bardzo się temu chłopakowi przysłużyłaś.

– Dostarczył nam potencjalnego świadka, a poza tym to była jeszcze jedna okazja, żeby dokopać tej idiotce Bowers. – Eve uśmiechnęła się blado. – Sprawdź ją przy najbliższej okazji. Lubię wiedzieć wszystko, co się da, o ludziach, którzy chcą wydrapać mi oczy.

– Zajmę się tym, jak tylko dotrzemy do komendy. Mam skopiować dane?

– Tak. Przeleć też dane na temat Truehearta.

– Nie miałabym nic przeciwko temu, żeby przelecieć samego Truehearta. – Peabody znacząco uniosła brwi. – Przystojniak.

Eve zerknęła na nią z ukosa.

– Żałosna jesteś, i w dodatku za stara dla niego.

– Jestem od niego starsza najwyżej dwa, no, może trzy lata – odparła Peabody z urazą. – Niektórzy faceci wolą doświadczone kobiety.

– Zdawało mi się, że wciąż coś cię łączy z Charlesem.

– Spotykamy się. – Peabody wyprostowała ramiona. Nadal niechętnie rozmawiała o nim z Eve. – Nie przyrzekliśmy sobie jednak wierności.

Licencjonowanemu pracownikowi agencji towarzyskiej trudno byłoby zachować wierność, pomyślała Eve, ale nic nie powiedziała. Kilka tygodni wcześniej nieopatrznie wyraziła swoją opinię na temat zbyt bliskiego związku Peabody z Charlesem Monroem i o mało nie doprowadziło to do zerwania łączącej ich więzi.

– Odpowiada ci to? – zapytała tylko.

– Oboje doszliśmy do wniosku, że tak będzie najlepiej. Lubimy się. Dobrze się razem bawimy. Wolałabym, żebyś… – Peabody urwała i zacisnęła usta.

– Nic nie powiedziałam.

– Ale bardzo głośno myślisz.

Eve zacisnęła zęby. Obiecała sobie, że tym razem się powstrzyma.

– Teraz myślę tylko o tym, żebyśmy zjadły śniadanie, zanim zaczniemy papierkową robotę – odparła spokojnie.

Jej asystentka poruszyła zesztywniałymi ramionami.

– Bardzo chętnie coś zjem, zwłaszcza jeśli ty płacisz.

– Płaciłam ostatnim razem.

– Nie sądzę, ale mogę sprawdzić. – Rozpogodzona Peabody sięgnęła po elektroniczny notes, co wywołało u Eve atak wesołości.

2

Najlepsze, co dałoby się powiedzieć o żarciu podawanym w stołówce komendy, było to, że potrafi odpędzić najgorszy głód. Między kęsami czegoś, co miało uchodzić za omlet ze szpinakiem, Peabody wyszukiwała dane na swoim palmtopie.

– Ellen Bowers – odczytała. – Brak drugiego imienia. Skończyła nowojorską filię akademii policyjnej w czterdziestym szóstym roku.

– W czterdziestym szóstym już tam byłam – powiedziała w zadumie Eve. – Musiała wstąpić do akademii krótko przede mną. Nie pamiętam jej.

– Nie mogę wejść do jej kartoteki z akademii bez upoważnienia.

– Nie zawracaj sobie tym głowy. – Marszcząc ponuro czoło, Eve dziobała widelcem kawałek dykty udający naleśnik. – Służy w policji od kilkunastu lat i nadal zbiera sztywnych z najgorszych dzielnic miasta? Ciekawe, kogo jeszcze wkurzyła.

– Od dwóch lat pracuje na sto sześćdziesiątym drugim posterunku. Przedtem była na czterdziestym siódmym. Jeszcze wcześniej w drogówce. O, rany, Dallas. W ilu miejscach ona pracowała! Jakiś czas siedziała w centralnej kartotece, potem patrolowała parki, głównie na piechotę.

Ponieważ nawet syrop nie zdołał rozmiękczyć naleśnika, Eve zrezygnowała z niego i wypiła łyk przepalającej wnętrzności kawy.

– Wygląda na to, że nasza przyjaciółka nie potrafi sobie znaleźć nigdzie miejsca albo że wydział lubi ją często przenosić.

– Dostęp do dokumentacji transferów i raportów o postępach funkcjonariuszy tylko za specjalnym upoważnieniem.

Eve zastanowiła się i potrząsnęła głową.

– Nie. Nie wygląda to zachęcająco, a o niej pewnie już i tak więcej nie usłyszymy.

– Widzę tu, że jest niezamężna. Nigdy nie wyszła za mąż, nie ma dzieci. Trzydzieści pięć lat, rodzice mieszkają w Queens, troje rodzeństwa. Dwaj bracia i siostra. – Peabody odłożyła komputer. – Od siebie dodam, że mam szczerą nadzieję, że to koniec naszej znajomości z Bowers. Wydaje mi się, że bardzo chciałaby ci zaszkodzić.

Eve tylko się uśmiechnęła.

– Na pewno okropnie ją to frustruje, co? Jak ci się wydaje, o co jej chodzi?

– Nie mam pojęcia. Może o to, że jesteś taka, jaka jesteś, a ona w niczym cię nie przypomina. – Peabody poruszyła nerwowo ramionami. – Na twoim miejscu miałabym się na baczności. Wygląda mi na taką, co potrafi wbić nóż w plecy.

– Mało prawdopodobne, żebyśmy się z nią często spotykały. – Dla Eve był to koniec całej sprawy. Nie zamierzała się nad nią dłużej zastanawiać. – Kończ jedzenie. Chcę zobaczyć, czy ten bezdomny Truehearta coś wie.

*

Postanowiła skorzystać z pokoju przesłuchań, ponieważ jego ponure, surowe wnętrze często pomagało rozwiązać język świadkowi. Kulas, dzięki silnej dawce otrzeźwiacza, był już całkiem przytomny, ale jego wychudzone ciało trzęsło się nerwowo, a oczy biegały na wszystkie strony.

Krótki pobyt w kabinie odkażającej najprawdopodobniej oczyścił go z pasożytów i przygłuszył bijący od niego odór słabą wonią sztucznego cytrusa.

Narkoman i alkoholik, pomyślała Eve. Od razu widać, że spora część jego szarych komórek dawno już obumarła.

Podała mu wodę, wiedząc, że większość alkoholików po odkażaniu męczy suchość w ustach.

– Ile masz lat, Kulas?

– Nie wiem, może pięćdziesiąt.

Wyglądał na kiepsko się trzymającego osiemdziesięciolatka, ale pewnie mówił prawdę.

– Masz jakieś inne imię?

Wzruszył ramionami. Przy odkażaniu odebrano mu stare ubranie. Szary fartuch i spodnie wiązane na troki wisiały na nim jak na kiju i kolorem prawie nie różniły się od skóry.

– Nie wiem. Mówią na mnie Kulas.

– Dobrze. Znasz posterunkowego Truehearta, prawda?

– Tak, tak. – Nagle zniszczona twarz rozjaśniła się w czystym, dziecięcym uśmiechu. – Cześć! Dałeś mi raz trochę kredytów i powiedziałeś, żebym sobie kupił zupę.

Trueheart zaczerwienił się gwałtownie i przestąpił z nogi na nogę.

– Pewnie kupiłeś za nie alkohol.

– Nie wiem. – Uśmiech Kulasa zniknął, a rozbiegane oczy znów zatrzymały się na Eve. – A ty kto jesteś? Dlaczego mnie tu przywieźliście? Nic nie zrobiłem. Jak nie będę pilnował, to ukradną mi moje rzeczy.

– Nie martw się o swoje rzeczy. Zajmiemy się nimi. Nazywam się Dallas. – Mówiła cicho i spokojnie, patrzyła na mężczyznę przyjaźnie. Wiedziała, że jeśli będzie się zachowywać jak policjantka, tylko go wystraszy. – Chcę z tobą porozmawiać. Zjesz coś?

– A bo ja wiem. Może.

– Jak skończymy rozmowę, damy ci coś ciepłego. Włączę nagrywanie, żeby wszystko było jasne.

– Ja nic nie zrobiłem.

– Nikt tu nie sądzi, że zrobiłeś. Włączyć nagrywanie – poleciła. – Przesłuchanie świadka znanego jako Kulas, sprawa numer 28913-Z. Prowadząca przesłuchanie porucznik Eve Dallas. Obecni także Delia Peabody, posterunkowa i posterunkowy Trueheart…? – Zerknęła na młodego policjanta.

– Troy. – Znów się zaczerwienił.

– Troy Trueheart? – Eve starała się nie roześmiać. – Dobrze. – Utkwiła wzrok w żałosnym człowieczku siedzącym naprzeciw niej. – Przesłuchiwany świadek nie jest podejrzany o żadne przestępstwo. Prowadząca śledztwo docenia jego chęć współpracy. Rozumiesz to, Kulas?

– Tak, chyba tak. A co?

Powstrzymała westchnienie, ale przez chwilę się zastanawiała, czy ta wredna Bowers nie miała co do niego racji.

– Sprowadziliśmy cię tutaj nie dlatego, że zrobiłeś coś złego. Jestem ci wdzięczna za to, że ze mną rozmawiasz. Słyszałam, że zeszłej nocy przeniosłeś swoje legowisko.

Oblizał spękane wargi.

– A bo ja wiem.

– Dawniej sypiałeś po drugiej stronie ulicy, obok Snooksa. Znasz Snooksa, prawda?

– Może. – Ręka mu się trzęsła, woda z kubka wylała się na stół. – Rysował obrazki. Ładne. Dałem mu trochę zonera za taki ładny rysunek z drzewem. Robi też ładne kwiatki.

– Widziałam jego kwiatki. Rzeczywiście ładne. Można powiedzieć, że był twoim przyjacielem?

– Tak. – Łzy napłynęły mu do zaczerwienionych oczu, pociekły po policzkach. – Może. Nie wiem.

– Ktoś mu zrobił krzywdę. Wiesz o tym?

Drgnął gwałtownie, jakby przeszedł go prąd, i zaczął się rozglądać po pokoju. Łzy nadal płynęły mu po policzkach, ale oczy były suche, nic nierozumiejące.

– Dlaczego muszę tu siedzieć? Nie lubię siedzieć w zamknięciu. Gdzie są moje rzeczy? Ktoś na pewno ukradnie moje rzeczy.

– Widziałeś, kto go skrzywdził?

– Mogę sobie zatrzymać to ubranie? – Przekrzywił głowę i dotknął rękawa fartucha. – Pozwolicie mi to sobie wziąć?

– Tak, weźmiesz sobie to ubranie. – Eve zmrużyła powieki i strzeliła na wyczucie: – Jak to się stało, że nie zabrałeś mu butów? Przecież on już nie żył, a to były dobre buty.

– Nic bym Snooksowi nie ukradł – odparł z godnością. – Nawet kiedy już nie żył. Nie okrada się kumpla, w żadnym wypadku. Dlaczego mu to zrobili? – Zaciekawiony, pochylił się naprzód. – Dlaczego zrobili w nim taką wielką dziurę?

– Nie wiem. – Eve również się pochyliła, jakby prowadzili spokojną, osobistą rozmowę. – Ciągle się nad tym zastanawiam. Czy ktoś był na niego zły?

– Na Snooksa? Nie zrobił nikomu krzywdy. My nie wtrącamy się w cudze sprawy, i tyle. Można trochę użebrać, kiedy nie ma w pobliżu androidów patrolowych. Nie mamy licencji na żebranie, ale czasem udaje nam się wyciągnąć trochę kredytów. A Snooks czasami sprzedawał swoje papierowe kwiaty. Kupowaliśmy sobie za to trochę alkoholu albo trawy i nic innego nas nie obchodziło. Nikt nie miał powodu, żeby zrobić mu taką wielką dziurę, prawda?

– Prawda. Zrobili mu coś bardzo złego. Widziałeś ich tej nocy?

– A bo ja wiem. Nie wiem, co widziałem. Hej! – Znów jak dziecko uśmiechnął się do Truehearta. – Może teraz też dasz mi trochę żetonów? Na zupę.

Młody policjant zerknął na Eve, a ta przyzwalająco skinęła głową.

– Jasne, Kulas. Dam ci trochę na odchodnym. Ale teraz porozmawiaj jeszcze z panią porucznik.

– Lubiłeś starego Snooksa, co?

– Bardzo go lubiłem. – Trueheart uśmiechnął się i, zachęcony spojrzeniem Eve, ciągnął: – Rysował ładne obrazki. Dał mi jeden papierowy kwiatek.

– Dawał je tylko tym, których lubił – oznajmił pogodnie Kulas. – Ciebie lubił. Sam mi powiedział. Nie lubił tej baby. Ja też nie. Ma złe oczy. Gdyby mogła, toby nam przyłożyła. – Głowa bezdomnego podskakiwała jak u szmacianej lalki. – Po co się z nią zadajesz?

– Teraz jej tu nie ma – powiedział łagodnie chłopak. – Jest tu tylko pani porucznik. Ona ma dobre oczy.

Kulas wydął usta, przyjrzał się uważniej twarzy Eve.

– Może i tak. Ale to glina. Ma oczy gliny. Gliny, gliny… – Zachichotał i łapczywie wypił łyk wody. Spojrzał na Peabody. – Gliny, gliny – wyśpiewał.

– Szkoda mi starego Snooksa – mówił dalej Trueheart. – Założę się, że bardzo by chciał, żebyś opowiedział pani porucznik Dallas, co się tam wydarzyło. Chciałby, żebyś to był właśnie ty, bo byliście kumplami.

Kulas znieruchomiał i pociągnął się za ucho.

– Tak myślisz?

– Tak. Powiedz jej, co widziałeś zeszłej nocy.

– Sam nie wiem, co widziałem. – Przekrzywił głowę i zaczął uderzać zaciśniętymi dłońmi o blat stołu. – Zjawili się jacyś ludzie. Nigdy tam nikogo takiego nie widziałem. Przyjechał wielki czarny samochód. Wielki jak cholera! Cały się błyszczał, nawet po ciemku. Nic nie mówili.

Eve uniosła palec, dając znak Trueheartowi, że przejmuje inicjatywę.

– Ilu ich było?

– Dwóch. W długich czarnych płaszczach. Musiały być ciepłe. Mieli na twarzach maski, więc widziałem tylko oczy. Pomyślałem sobie, że to przecież nie Halloween. – Roześmiał się zadowolony. – Przecież to nie żaden pieprzony Halloween, tak sobie pomyślałem – powtórzył i prychnął z rozbawieniem. – Mieli maski i takie wielkie torby jak dzieci proszące o słodycze.

– Jak wyglądały te torby?

– Jeden miał taką dużą czarną. Też się błyszczała. A drugi niósł trochę inną, białą. Kiedy szedł, coś w niej chlupało. Poszli prosto do Snooksa, jakby ich zaprosił albo co. Potem nic nie słyszałem, tylko wiatr. Może usnąłem.

– Widzieli cię?

– A bo ja wiem. Mieli ciepłe płaszcze, dobre buty, duży samochód. Kto by pomyślał, że zrobią Snooksowi taką wielką dziurę? – Znów się pochylił, a jego brzydka twarz spoważniała. Do oczu ponownie napłynęły mu łzy. – Gdybym coś przeczuł, może spróbowałbym im przeszkodzić, pobiegłbym po androida. Przecież byliśmy kumplami.

Kolejny raz zapłakał. Eve położyła rękę na jego dłoni, nie zważając na pokrywające ją strupy.

– Skąd mogłeś wiedzieć. To nie twoja wina. To ich wina. Co jeszcze widziałeś?

– Nie wiem. – Z nosa i oczu ciekło mu jak z kranu. – Chyba zasnąłem. A potem, zdaje się, że się obudziłem i wyjrzałem na ulicę. Samochodu nie było. Czy w ogóle widziałem jakiś samochód? Sam nie wiedziałem. Świtało, więc poszedłem do Snooksa. Myślałem, że on mi powie, czy było tu jakieś wielkie, czarne auto. Zobaczyłem go, zobaczyłem wielką dziurę, no i krew. Usta miał szeroko otwarte i oczy też. Zrobili mu taką wielką dziurę. Przestraszyłem się, że może i mi coś takiego zrobią. Musiałem uciekać, żeby nie wiem co. Zebrałem wszystkie swoje rzeczy, co do jednej. Przeniosłem się jak najdalej. Właśnie tak zrobiłem. Potem wypiłem, co tam miałem, i znów poszedłem spać. Nie pomogłem staremu Snooksowi.

– Teraz mu pomagasz. – Eve usiadła prosto. – Porozmawiajmy jeszcze o tych ludziach w długich płaszczach.

*

Przepytywali go jeszcze przez godzinę, nie pozwalając mu za bardzo zbaczać z tematu. Chociaż nie wydusili z niego więcej informacji, Eve uznała, że nie była to godzina zmarnowana. Kulas ją rozpozna, gdyby jeszcze kiedyś go potrzebowała. Będzie pamiętał, że ich spotkanie nie było nieprzyjemne. Zwłaszcza że zamówiła dla niego gorący posiłek i dała mu pięćdziesiąt żetonów kredytowych, chociaż wiedziała, że wyda je na alkohol i narkotyki.

Powinien trafić na leczenie albo do domu przejściowego. Wiedziała jednak, że długo by tam nie zabawił. Już dawno pogodziła się z faktem, że nie każdego można uratować.

– Dobrze się spisałeś podczas przesłuchania, Trueheart.

Młody policjant znów się zaczerwienił. Ta cecha budziła jej sympatię, ale Eve miała też nadzieję, że chłopak nauczy się ją kontrolować. Koledzy z pracy pożrą go żywcem jeszcze prędzej niż złoczyńcy.

– Dziękuję, pani porucznik. Jestem wdzięczny, że dała mi pani możliwość, żeby pomóc w tej sprawie.

– Ty go znalazłeś – odparła krótko. – Domyślam się, że nie chcesz spędzić reszty życia na zbieraniu sztywnych.

Wyprostował się służbiście.

– Chciałbym zdobyć odznakę detektywa.

Prawie wszyscy młodzi policjanci mieli takie ambicje, ale Eve tylko skinęła głową.

– Na razie musisz zostać tam, gdzie jesteś. Mogłabym od razu się postarać, żeby cię przeniesiono. Pracowałbyś w innej części miasta i dostałbyś innego zwierzchnika. Ale proszę cię, żebyś się jeszcze nie przenosił. Masz bystre oczy. Chciałabym, żebyś się uważnie rozglądał po swoim rewirze, dopóki nie zamkniemy tej sprawy.

Był tak zdumiony jej propozycją i prośbą, że oczy o mało nie wyskoczyły mu z głowy.

– Dobrze, zostanę tam, gdzie jestem.

– Świetnie. Bowers da ci popalić za to, co zrobiłeś.

Skrzywił się.

– Już się do tego przyzwyczaiłem.

Mogła zapytać go o więcej, wydobyć jakieś informacje na temat jego przełożonej, ale zrezygnowała. Nie chciała stawiać go w trudnej sytuacji i zmuszać do obsmarowania swojego bezpośredniego zwierzchnika.

– Wracaj więc na posterunek i napisz raport. Jeśli natrafisz na coś, co może mieć związek z tą sprawą, skontaktuj się ze mną albo z Peabody.

Ruszyła do swojego biura, po drodze nakazując asystentce, żeby skopiowała dysk z przesłuchaniem.

– I zrób listę wszystkich znanych dealerów z tej okolicy. Nie możemy wykluczyć, że chodziło o jakieś porachunki związane z nielegalnymi substancjami. Co prawda, nie potrafię sobie wyobrazić dealera, który dla wyrównania rachunków chirurgicznie usuwa serce dłużnikowi, ale zdarzały się już dziwniejsze przypadki. Sprawdzimy też wszystkie znane kulty. – Peabody zapisywała polecenia w notatniku. – Mam przeczucie, że to nie o to chodzi, ale zajmiemy się nimi na wszelki wypadek.

– Mogę się skontaktować z Isis – zaproponowała Peabody, przypominając sobie wyznawczynię kultu Wicca, z którą się zetknęły, prowadząc inną sprawę.

Eve jęknęła, ale skinęła głową. Razem wskoczyły na ruchomy chodnik.

– Tak, wykorzystaj tę znajomość. Przynajmniej wykluczymy jeden motyw.

Zerknęła na przeszkloną ścianę. Po jej zewnętrznej stronie poruszały się szklane tuby, których unikała jak zarazy, przenoszące w górę i w dół policjantów, urzędników i cywili. Za nimi dostrzegła kilka jednostek wspomagania powietrznego. Pomknęły ze świstem na zachód, przemykając między reklamowym sterowcem i pociągiem podmiejskim.

Wewnątrz budynku tętniło życie. Słychać było głosy, tupot stóp ludzi śpieszących do swoich zadań. Eve rozumiała ten rytm. Zerknęła na zegarek i z dziwnym zadowoleniem stwierdziła, że jest dopiero dziewiąta. Była na służbie już od czterech godzin, a dzień zaledwie się zaczął.

– Sprawdźmy, czy udało się ustalić prawdziwą tożsamość ofiary – powiedziała, schodząc z chodnika. – Mamy jego odciski i próbkę DNA. Jeśli Morris zaczął sekcję zwłok, to powinien mieć już wiek ofiary, choćby w przybliżeniu.

– Zaraz się tym zajmę.

Peabody skręciła w lewo, Eve podążyła do swojego biura. Było bardzo małe, ale tak właśnie chciała. Wąskie okno wpuszczało do środka niewiele światła, za to bardzo dużo hałasu, czynionego przez ruch powietrzny. Jednak autokucharz działał i nie brakowało w nim doskonałej kawy, specjalności Roarke’a.

Eve zamówiła sobie kubek i westchnęła, kiedy mocny wspaniały zapach pobudził jej system nerwowy. Usiadła, uruchomiła telełącze, zamierzając uprzykrzyć trochę życie Morrisowi.

– Wiem, że robi sekcję – powiedziała do jego asystentki, która usiłowała jej przeszkodzić. – Mam dla niego pewne informacje dotyczące zwłok. Połącz mnie.

Usiadła prosto, z rozkoszą wypiła łyk kawy i bębniąc palcami w kubek, czekała na połączenie.

– Dallas. – Twarz Morrisa pojawiła się na monitorze. – Wiesz, że nie znoszę, jak mi się przerywa, kiedy mam ręce po łokcie w czyimś mózgu.

– Znalazłam świadka, który opisał mi dwóch ludzi związanych ze sprawą. Przyjechali dużym błyszczącym samochodem, bardzo eleganckim. Jeden niósł skórzaną torbę, drugi białą, w której, cytuję, „chlupotało”. Coś ci to mówi?

– Owszem. – Morris zmarszczył czoło. – Czy twój świadek widział, co tam zaszło?

– Nie, to pijaczyna, przespał całe zdarzenie. Kiedy się obudził, już odjechali, ale to on pierwszy widział zwłoki. Czy ta chlupiąca torba to może być to, co podejrzewam?

– Tak. Pojemnik do transportowania pobranych organów. To była schludna, profesjonalna robota. Perfekcyjne pobranie narządu. Mam już niektóre wyniki analiz krwi. Twoja ofiara dostała odpowiednią dawkę środka znieczulającego. Staruszek nic nie czuł. Ale sądząc po tym, co z niego zostało, jego serce było niemal bezwartościowe. Wątroba zrujnowana, nerki do niczego. Płuca mają kolor dna szybu w kopalni węgla. Delikwent nie zawracał sobie głowy szczepieniami antyrakowymi czy systematycznymi wizytami u lekarza. W jego organizmie roi się od chorób. Moim zdaniem, za pół roku i tak by się przeniósł na tamten świat z przyczyn naturalnych.

– Wzięli więc bezwartościowe serce – z namysłem powiedziała Eve. – Może chcą je sprzedać jako dobre?

– Jeśli jego serce wygląda tak jak reszta organów, to nawet student pierwszego roku medycyny zauważy, że do niczego się nie nadaje.

– A jednak było im potrzebne. Dlaczego zadali sobie tyle kłopotu, żeby zabić zwykłego bezdomnego?

W myślach rozważyła różne możliwości. Zemsta, jakiś dziwaczny kult, oszustwo czarnorynkowe. Zboczenie, rozrywka. Ćwiczenie dla wprawy.

– Powiedziałeś, że to była perfekcyjna robota. Ilu chirurgów w tym mieście potrafiłoby tak przeprowadzić operację?

– Jestem lekarzem od zmarłych – oświadczył Morris z cieniem uśmiechu. – Ci, którzy zajmują się żywymi, nie poruszają się w tych samych kręgach. Najbardziej ekskluzywny szpital w Nowym Jorku to Centrum Drake’a. Tam właśnie zacząłbym poszukiwania.

– Dzięki, Morris. Chciałabym jak najszybciej dostać raport końcowy. Będzie mi potrzebny.

– W takim razie pozwól mi wrócić do grzebania w mózgu. – Z tymi słowami przerwał transmisję.

Eve przysunęła się do komputera. Wydawał z siebie podejrzanie brzęczenie, o którym już dwa razy mówiła tym błaznom z działu napraw. Pochyliła się nad nim z groźną miną.

– Ty kupo złomu, poszukaj danych na temat Centrum Drake’a – wydała polecenie. – To centrum medyczne, w Nowym Jorku.

Przetwarzam…

Komputer czknął, zapiszczał, a potem monitor zapłonął jaskrawą, kłującą w oczy czerwienią.

– Przywróć niebieskie tło, do cholery!

Błąd systemu. Nie można przywrócić niebieskiego tła. Kontynuować szukanie?

– Nienawidzę cię. – Postarała się jednak przyzwyczaić wzrok do czerwieni. – Kontynuuj szukanie.

Szukam… Centrum Medyczne Drake’a mieści się przy Drugiej Alei, Nowy Jork. Założone w 2023, dla uczczenia pamięci Waltera C. Drake’a, wynalazcy szczepionki przeciw rakowi. Instytucja prywatna. Mieści się tam szpital i kliniki medyczne. Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne przyznało im klasę A. Centrum prowadzi ośrodek kształcenia i szkolenia podyplomowego dla lekarzy, również klasy A. Laboratorium i ośrodek badawczo-rozwojowy, także klasa A. Czy sporządzić listę członków zarządu poszczególnych jednostek?

– Tak. Wyświetl i sporządź kopię na dysku.

Przetwarzam… Błąd wewnętrzny.

Brzęczenie stało się znacznie głośniejsze, a monitor zaczął migotać.

Proszę powtórzyć instrukcję.

– Chętnie zrobiłabym siekany kotlet z tych dupków z działu napraw.

Instrukcja niezrozumiała. Czy chcesz zamówić coś do jedzenia?

– Bardzo śmieszne. Nie. Proszę o spis członków zarządu Centrum Medycznego Drake’a.

Szukam… Zarząd centrum: Colin Cagney, Lucille Mendez, Tia Wo, Michael Waverly, Charlotte Mira…

– Doktor Mira – powiedziała cicho Eve. Świetnie się składało. Doktor Mira była jednym z najlepszych w mieście specjalistów od psychologii kryminologicznej, współpracowała z nowojorską policją i Ministerstwem Bezpieczeństwa. Była też przyjaciółką Eve.

Bębniąc palcami w blat, słuchała nazwisk członków zarządu ośrodków szkoleniowych. Jedno czy dwa wydały jej się znajome. Następnie przyszła kolej na dział badawczo-rozwojowy.

Carlotta Zemway, Roarke…

– Stój, zaczekaj. – Zacisnęła rękę w pięść. – Roarke? Do diabła, czy on we wszystkim musi maczać palce?

Sformułuj pytanie inaczej.

– Zamknij się, dobrze?! – Eve nacisnęła palcami na powieki i westchnęła. – Kontynuuj odczytywanie listy – poleciła. W żołądku czuła ucisk. – Wydrukuj, potem wyłącz się.

Błąd wewnętrzny. Zbyt złożona instrukcja.

Nie zaczęła krzyczeć, chociaż miała na to wielką ochotę.

Po trudnych do zniesienia dwudziestu minutach – tyle zajęło jej oczekiwanie na wydruk danych – poszła do tej części wydziału, gdzie w ciasnych dusznych zagródkach, przypominających kabiny suszarek, pracowali asystenci i pomocnicy.

– Peabody, muszę wyjść.

– Właśnie pobieram dane. Czy mam je skierować na mój przenośny sprzęt?

– Nie, zostań tutaj, skończ pracę. Nie powinno mi to zająć więcej niż dwie godziny. Kiedy skończysz, poszukaj jakiegoś młotka.

Peabody wyjęła notatnik i już miała wpisać polecenie, ale znieruchomiała i z uniesionymi brwiami spojrzała na przełożoną.

– Słucham? Młotek?

– Zgadza się. Duży ciężki młotek. Przyjdź z nim do mojego biura i rozwal tę cholerną bezużyteczną imitację komputera w drobny mak.

– Aha. – Peabody była rozsądną kobietą, więc nie parsknęła śmiechem, tylko lekko odchrząknęła. – Alternatywnym rozwiązaniem może być wezwanie kogoś do naprawy.

– Dobrze, zawiadom dział napraw i powiedz im, że przy pierwszej okazji wszystkich ich pozabijam. Masowe morderstwo. Potem będę się pastwić nad ich zwłokami, tańcząc i śpiewając na całe gardło wesołe piosenki. I żaden sąd mnie za to nie skaże.

Na myśl o tym, żeby Eve mogła śpiewać i tańczyć w jakichkolwiek okolicznościach, Peabody miała ochotę się roześmiać, ale tylko przygryzła wewnętrzną stronę policzka.

– Powiadomię ich, że jesteś niezadowolona z ich pracy.

– Zrób to. – Eve odwróciła się na pięcie, włożyła kurtkę i gniewnie wyszła z biura.

W zasadzie najlogiczniejszym posunięciem byłoby odszukanie doktor Miry. Jako psychiatra, lekarz i kryminolog stanowiłaby cenne źródło informacji. Jednak Eve pojechała do centrum, do nowojorskiej głównej kwatery Roarke’a, mieszczącej się w wysokim lśniącym budynku.

Roarke miał wiele takich gmachów w innych miastach, również poza Ziemią. Prowadził liczne interesy, stanowczo zbyt liczne. Wszystkie były dochodowe i bardzo skomplikowane. Kiedyś bywały również dość podejrzane.

Jego nazwisko pojawiało się w związku w z mnóstwem prowadzonych przez Eve spraw. Była już do tego przyzwyczajona, ale bardzo tego nie lubiła.

Zaparkowała wóz na miejscu, które mąż zarezerwował dla niej w wielopoziomowym garażu. Kiedy pierwszy raz tutaj przyjechała, niecały rok temu, nie miała takich przywilejów. Jej głos i odciski dłoni nie były wtedy wpisane w system bezpieczeństwa prywatnej windy. Podczas pierwszej wizyty musiała przejść przez główny hol, wyłożony tysiącami płytek, ozdobiony dżunglą kwiatów, migający dziesiątkami monitorów, i z przydzieloną jej eskortą poszła do gabinetu Roarke’a, żeby go przesłuchać w sprawie morderstwa.

Teraz generowany przez komputer głos przywitał ją po imieniu, życzył jej wszystkiego najlepszego i oznajmił, że natychmiast powiadomi męża o jej wizycie.

Eve wsunęła ręce do kieszeni i zaczęła krążyć po kabinie windy, sunącej bezszelestnie na szczyt wieżowca. Wyobrażała sobie, że Roarke właśnie omawia jakąś nadzwyczaj lukratywną transakcję albo prowadzi skomplikowane negocjacje w sprawie kupna jakiejś planety średniej wielkości lub państwa, które popadło w finansowe tarapaty. Cóż, będzie musiał odłożyć zarobienie kolejnego miliona na później, dopóki nie odpowie jej na kilka pytań.

Drzwi otworzyły się z cichym szelestem, a za nimi, z grzecznym uśmiechem, czekał już asystent Roarke’a. Jak zwykle wyglądał nieskazitelnie, a śnieżnobiałe włosy miał gładko przyczesane.

– Miło znów panią widzieć, pani porucznik. Pani mąż właśnie jest na spotkaniu. Prosi, żeby pani zaczekała chwilę w jego gabinecie.

– Jasne, oczywiście, w porządku.

– Może coś pani podać? – Poprowadził Eve szklanym pasażem, pod którym, jakieś sześćdziesiąt pięter niżej, tętniło życie nowojorskiej ulicy. – Jeśli chce pani zjeść z mężem lunch, mogę przełożyć jego następne spotkanie, żeby dać państwu czas dla siebie.

Eve zawsze czuła się głupio, gdy ktoś odnosił się do niej z takim szacunkiem i dbałością. Wiedziała, że to wada.

– Nie, zajmę mu tylko chwilę. Dziękuję.

– Jeśli będę mógł być w czymś pomocny, proszę dać mi znać. – Dyskretnie zamknął za sobą drzwi i zostawił Eve samą.

Gabinet oczywiście był olbrzymi. Roarke lubił duże przestrzenie. Za wielkimi szybami z barwionego dla ochrony przed słońcem szkła rozciągał się oszałamiający widok na miasto. Roarke lubił też duże wysokości, ale Eve nie dzieliła z nim tego upodobania. Nie podeszła do okna, tylko krążyła po miękkim dywanie.

Drobiazgi zdobiące gabinet były ładne i cenne, meble nowoczesne i wygodne, w nasyconych kolorach topazu i szmaragdu. Widać było, że wielkie mahoniowe biurko musi należeć do człowieka o niezwykłej władzy.

Skuteczność, elegancja, władza. Roarke’owi nigdy tego nie brakowało.

Kiedy dziesięć minut później wszedł przez boczne drzwi, łatwo było się domyślić dlaczego.

Jego widok nadal przyprawiał ją o przyspieszone bicie serca. Wspaniałej twarzy o doskonałym rysunku renesansowej rzeźby dodawały wyrazu niesamowicie niebieskie oczy i usta, którym nie mogłaby się oprzeć żadna kobieta. Czarne włosy opadały mu na ramiona, upodobniając go nieco do pirata. Eve dobrze wiedziała, że pod świetnie skrojonym czarnym garniturem kryje się smukłe, mocne ciało.

– Pani porucznik. – W jego głosie pobrzmiewał lekki irlandzki akcent. – Co za nieoczekiwana przyjemność.

Nie uświadamiała sobie, że lekko marszczy czoło. Zdarzało jej się to dość często, kiedy na widok męża odczuwała oszałamiającą mieszaninę miłości i pożądania.

– Muszę z tobą porozmawiać.

Uniósł brew i podszedł bliżej.

– O czym?

– O morderstwie.

– Aha. – Ujął jej dłonie i wolno ucałował na powitanie. – Jestem aresztowany?

– Natknęłam się na twoje nazwisko, zbierając informacje w związku ze sprawą, którą prowadzę. Co robisz w zarządzie działu badawczo-rozwojowego w Centrum Medycznym Drake’a?

– Wykazuję się wzorową postawą obywatelską. Tak trzeba, kiedy jest się mężem policjantki. – Przesunął dłońmi po jej ramionach i wyczuł napięcie mięśni karku. Westchnął. – Eve, jestem członkiem wielu zarządów i komitetów. Kogo zabili?

– Bezdomnego o imieniu Snooks.

– Nie przypominam sobie, żebyśmy się kiedykolwiek poznali. Usiądź i wyjaśnij mi, co to ma wspólnego z moim członkostwem w zarządzie Centrum Drake’a.

– Być może nic, ale od czegoś muszę zacząć. – Nie usiadła, tylko nadal krążyła po gabinecie.

Roarke’owi wydawało się, że emanująca z niej energia aż iskrzy wokół jej postaci. Znając ją, wiedział, że całą tę energię poświęci na to, żeby sprawiedliwości stało się zadość.

To była tylko jedna z jej cech, dzięki którym tak go zafascynowała.

– Serce ofiary zostało chirurgicznie usunięte. Operacji dokonano w brudnym legowisku na Bowery – mówiła Eve. – Ekspert medyczny twierdzi, że tak sprawnie mógł przeprowadzić operację jedynie chirurg najwyższej klasy. Postanowiłam więc zacząć od Centrum Drake’a.

– Dobry wybór. To najlepszy szpital w mieście, a pewnie i na całym Wschodnim Wybrzeżu. – Roarke w zamyśleniu oparł się o biurko. – Wyjęli mu serce?

– Tak. To był pijak, narkoman. Organizm miał wyniszczony. Morris twierdzi, że to serce było do niczego. Gość za pół roku i tak by nie żył. – Przestała krążyć po gabinecie, stanęła naprzeciw męża i włożyła kciuki w jego kieszenie. – Co wiesz o czarnorynkowym handlu ludzkimi organami?

– Nigdy się tym nie zajmowałem, nawet kiedy jeszcze… prowadziłem najróżniejsze interesy – dokończył z niewyraźnym uśmiechem. – Coraz lepsze sztuczne organy i te pobierane od ofiar nieszczęśliwych wypadków oraz postęp medycyny ograniczyły czarny rynek niemal do zera. Nielegalny handel organami kwitł mniej więcej trzydzieści lat temu.

– Ile teraz kosztuje serce na czarnym rynku? – zapytała.

– Naprawdę nie wiem. – Uniósł brwi i uśmiechnął się tajemniczo. – Chcesz, żebym się dowiedział?

– Sama mogę to zrobić. – Znów zaczęła krążyć po gabinecie. – Czym się zajmujesz w zarządzie?

– Jestem doradcą. Część mojego własnego działu badawczo-rozwojowego również zajmuje się medycyną i współpracuje z Centrum Drake’a. Zawarliśmy z nimi kontrakt. Dostarczamy im sprzęt medyczny, maszyny, komputery. – Znów się uśmiechnął. – Oraz sztuczne organy. Ich dział badawczo-rozwojowy zajmuje się głównie farmaceutyką, protezami i chemią. Oni też produkują organy zastępcze.

– Robicie serca?

– Między innymi. Nie zajmujemy się żywą tkanką.

– Kto jest u nich najlepszym chirurgiem?

– Colin Cagney jest szefem chirurgii. Poznałaś go – dodał.

Odpowiedzią Eve był cichy jęk. Nie była w stanie zapamiętać wszystkich, których poznała, odkąd Roarke pojawił się w jej życiu.

– Ciekawa jestem, czy on jeździ również na wizyty osobiste, czy jak to się tam nazywa.

– Wizyty domowe – poprawił ją Roarke z lekkim uśmiechem. – Nie bardzo sobie wyobrażam wybitnego doktora Cagneya przeprowadzającego nielegalną operację w legowisku bezdomnego.

– Zobaczymy, co powie mi wyobraźnia, kiedy jeszcze raz go zobaczę. – Westchnęła głęboko i przeczesała palcami włosy. – Przepraszam, że ci przeszkodziłam.

– Poprzeszkadzaj mi jeszcze trochę – zaproponował. Podszedł do niej i przesunął kciukiem po jej pełnej dolnej wardze. – Zjedzmy razem lunch.

– Nie mogę. Muszę jeszcze odwiedzić kilka miejsc. – Jego dotyk przyprawił ją o miły dreszcz. – Powiedz, co kupowałeś, kiedy ci przerwałam?

– Australię. – Roześmiał się, widząc jej zaskoczoną minę. – Tylko mały kawałek. – Zachwycony jej reakcją, przyciągnął ją do siebie i mocno pocałował. – Uwielbiam cię.

– No to dobrze. – Kiedy słyszała z jego ust takie słowa, kolana się pod nią uginały i czuła, że zaczyna płonąć. – Muszę uciekać.

– Chcesz, żebym spróbował się czegoś dowiedzieć na temat badań nad organami w Centrum Drake’a?

– To moje zadanie. Wiem, jak to się robi. Miło by było, gdybyś nie mieszał się do tej sprawy. Idź, kup sobie resztę Australii albo coś innego. Zobaczymy się w domu.

– Pani porucznik. – Otworzył szufladę biurka. Znał jej typowy rozkład dnia, więc rzucił jej batonik energetyczny. – To pewnie będzie twój lunch.

Roześmiała się mimo woli i schowała batonik do kieszeni.

– Dzięki.

Kiedy wyszła, Roarke zerknął na zegarek. Do następnego spotkania zostało mu dwadzieścia minut. Wystarczy.

Usiadł przy komputerze, uśmiechnął się na wspomnienie wizyty żony, a potem zaczął szukać danych na temat Centrum Drake’a.

3

Okazało się, że słusznie postąpiła, odwiedzając najpierw męża, a nie doktor Mirę. Lekarki nie było. Eve zawiadomiła ją pocztą elektroniczną, że nazajutrz chce się z nią spotkać w sprawie zawodowej, a potem pojechała do Centrum Drake’a.

Szpital mieścił się w jednym z tych rozległych kompleksów, sięgających od przecznicy do przecznicy. Często mijała takie budowle, ale nigdy nie zwracała na nie uwagi. To znaczy, tak było przed pojawieniem się Roarke’a. Odkąd zagościł w jej życiu, kilka razy odwiedziła takie eleganckie kliniki, nakłoniona przez męża prośbą lub groźbą, czasami zanoszona tam na rękach, gdy pilnie była jej potrzebna pomoc lekarska. Eve nadal uparcie twierdziła, że za każdym razem wystarczyłaby podręczna apteczka i krótka drzemka.

Nienawidziła szpitali. To, że miała teraz odwiedzić jeden z nich jako policjantka, a nie pacjentka, nie robiło jej żadnej różnicy.

Główny budynek był stary i wyglądał bardzo szacownie, zapewne dzięki starannym i kosztownym zabiegom konserwacyjnym, którym co jakiś czas go poddawano. Wokół niego i z niego wyrastały przejrzyste i białe konstrukcje, połączone lśniącymi tubami pasaży. Krążące w powietrzu pojazdy tworzyły srebrzysty krąg wokół całego kompleksu.

W wystających częściach budowli zapewne mieściły się restauracje, sklepy z pamiątkami i tarasy, gdzie pacjenci oraz odwiedzający mogli podziwiać widoki i wmawiać sobie, że nie znajdują się w budynku pełnym chorych i cierpiących.

Ponieważ komputer podkładowy w wozie Eve działał sprawniej niż ten w biurze, postanowiła z niego skorzystać, żeby uzyskać kilka ogólnych informacji. Centrum Drake’a było raczej miastem w mieście niż kompleksem szpitalnym. Znajdowały się tam centra szkoleniowe, sale wykładowe, laboratoria, oddziały intensywnej opieki, sale operacyjne, pokoje i apartamenty chorych, najróżniejsze pomieszczenia dla personelu i, jak można się tego spodziewać w centrum medycznym, poczekalnie dla odwiedzających.

Na dodatek znajdowało się tam kilkanaście restauracji – w tym dwie pięciogwiazdkowe – piętnaście kaplic, elegancki hotelik dla członków rodzin i przyjaciół pacjentów, którzy chcieli być w pobliżu swoich chorych, niewielkie ekskluzywne centrum handlowe oraz trzy kina.

Były tam niezliczone ruchome mapy i punkty informacyjne, dzięki którym goście mogli odnaleźć drogę do właściwego sektora. Transportery kursowały między parkingami i poszczególnymi wejściami, a szklane obłe kabiny wind, błyszczące w słońcu jak krople wody, sunęły w górę i w dół po białych ścianach gigantycznych budowli.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki