Oliwia Nadia Renik

Za okularami

© Oliwia Nadia Renik, 2024

Tomik poezji to zbiór refleksji filozoficznych autorki, która odkrywa dorosłe życie. Wiersze eksplorują istotne pytania o naturę człowieka, miłość, samotność i sens egzystencji. To intymna podróż przez jej myśli i emocje, pełna metafor i wyrazistości. Ta inspirująca i prowokująca kolekcja dotknie najskrytszych strun naszej duszy, zapraszając nas do zrozumienia siebie i świata.

ISBN 978-83-8369-090-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Za okularami

2. Kwiaty

3. Zegar

4. Natura i miłość, miłość i natura

5. Z biegiem…

6. Modlitwa

7. Pióro trzymam nieustannie

8. Nocą

9. Czas

10. Tara

11. Czasem…

12. To jedno pytanie…

13. Przepraszam

14. Zazdrość

15. Świat

16. Tak tęskno mi niekiedy

17. Spróbuję przemówić słowami Kochanowskiego

18. Nadzieja

19. Walentynki

20. Zakochana

21. Ptaki z kolczastych krzewów

22. Ptaku z kolczastych krzewów

23. Kocioł hiacyntów

24. Nektar miłości

25. Sen

26. Prawda o kochaniu

27. Gwiazda

Kwiaty

Jezioro lśniące,

książka pod ręką,

te zwiędłe kwiaty są wciąż pod mą męką.

Wszędzie je widzę,

czy to mara czy to sen,

zawsze są — może to omen…?

Zwiędłe kwiaty,

ten cud natury,

wyblakły jest ze swej przyrodniej mikstury…

Jezioro lśniące,

słońce zachodzi już śpiące,

a płatki zwiędłych kwiatów nieodparcie nie chcą

zejść mi z powiek…

Czy one znikną kiedykolwiek?

Zegar

Zgaśnij świeczko, zgaśnij!

Zegar już przestał tykać.

Przyszedł Hades, a na niebie zaczęło błyskać.

Ciemno wszędzie,

a bóg duszę z jego łoża wydobędzie.

Uśmiecha się miło,

a biednego człowieka już obezwładniło.

Nie przejmuj się kochany,

na ciebie też kiedyś przyjdzie ten czas marny…

Natura i miłość, miłość i natura

Odsłonięte ramiona

to wciąż powtarzająca się monotonia.

Śliczne oczy,

wciąż ujmujące to niebiańskie sklepienie,

nadal dziecko w nich drzemie.

O jak to miło,

znów spojrzeć na ten świat, który przeminął…

Te kwiaty młodości,

płyną wciąż ku dalszym brzegom miłości.

I rów raz się zmniejsza, a raz powiększa,

więc skąd możesz wiedzieć, że jest najważniejsza?

Z biegiem…

Ranek kolejny nastał,

a ruch od wschodu słońca nadal wzrasta.

Tory, tory — pociąg…

Zegar tyka, tyka nieustannie…

Tak nasz świat działa machinalnie.

Słychać wszędzie samochody,

siedzi staruszka na ławce w parku

i myśli o tym bez ustanku.

Rower pędzi,

człowiek zrzędzi,

że każdy dzień przemija,

a jego wszystko omija.

Modlitwa

Matko najmilsza!

Tyś przez Ojca najbardziej wyróżniona!

Tyś jest spośród ludzi najczystsza,

a Twoja potęga jest tak przez dzieci Boże ceniona!

Najukochańsza z matek,

Twoje piękno jest jak herbaciany dodatek,

a twoja miłość do ludzi,

niech ich serca nareszcie obudzi!

Matulu, przytul jednego chłopca,

którego już nikt na ziemi nie pozna…

Pióro trzymam nieustannie

Wszędzie sztuka się znajduje —

piękna, ludzkie dzieje opisuje.

Orfeusz zsyła swą lirę,

krzycząc: „Eviva l’arte!”

Ilu ludzi ma dar?

A ilu nie wykorzysta tych miar?

Patrzę na wodę płynącą ku dolinie,

by usłyszeć twoje ciche szepty drogi Apollinie.

Niegdyś zesłałeś światło —

tak, to hasło.

Muzyka, poezja, prawda wybrzmiewa,

a troski i smutki rozwiewa.

Niekiedy brak tchu,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.