Eliza Flaszewska

Z zimna siwieją mi paznokcie

© Eliza Flaszewska, 2022

Debiutancki tomik wierszy Elizy Flaszewskiej stanowi poetycki opis zebranych doświadczeń życiowych z ostatnich kilkunastu lat. To obraz uczuć autorki, pisana wersja przemyśleń.

ISBN 978-83-8324-086-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Z zimna siwieją mi paznokcie

2. „Ku pamięci Warhola”

3. Wieczór z poetą

4. Ślizgawka

5. Przeciw Nietzschemu

6. Przynajmniej tak

7. Związek

8. Dzieci

9. Nareszcie

10. Bliskość

11. Spokój

12. Wyznanie

13. Winna

14. Myśląc o …

15. Artyści

16. Nigdy więcej

17. Ulubiony wiersz

18. Taka ja

19. A gdyby tak

20. Obudzona

21. Smutek

22. Głupia

23. Miasto

24. Wizja malarza

25. Wspomnienie

26. Wiejskość duszy

27. Poranek

28. Koronka do siebie samej

29. Już czas

30. Zawiedziona

31. Cisza

32. Skrupulatnie

33. Wieczór

34. Na Katowickiej

35. Obserwacja

36. Ryzyko

„Ku pamięci Warhola”

życie upodabnia twarze do tapet

kusi rozdrażniając we mnie

pamięć powrotów

odległych wieczorów

jątrzy przyswojoną już nudę

przeżyty raz koszmar

Wieczór z poetą

Sobotni wieczór, dawno nie przeżyty

Zdarzył się dwa dni temu.

— Mój świat mi szepcze „Praw jej komplementy”. I zrobię to!

— Kiedy ostatnio biegałaś? Kiedy ostatnio ja biegałem przez nocne miasto,

trzymając kobietę za rękę?

— Ależ proszę nam wybaczyć! Zmęczyliśmy się. Wszystkie wina,

z południowych i zachodnich wzgórz poproszę! Szanowna sprzedawczyni!

— Siedzę na mokrym bruku, czterdziestoletnią dupą

i czekam na Ciebie wiek!

Ale to nie było…

Ślizgawka

Ślizgam się po powierzchni wszystkiego.

Powierzchownie żyję i czuję.

Nie mam wglądu w swój środek.

Wnętrze blokuje mi Strach.

Bardziej fizyczny.

Kiedy wpada mi do głowy nieprzyjemna myśl,

Strach się ożywia,

drąży,

analizuje,

obraca myśl w palcach przyglądając się jej uważnie.

Strach siedzi w splocie słonecznym.

Gniecie i bodzie moje serce.

Podbija je nierytmicznie od spodu,

złośliwie zmusza do galopu.

Przeciw Nietzschemu

wiedzą kiedy wracasz do domu

wiedzą kiedy smutek kapie z sufitu

wiedzą kiedy umiera dziecko

nie są drugą pomyłką Boga

nie są wszetecznym wcieleniem człowieka

nie są winne

Przynajmniej tak

A nasze kurtki wisiały

Obejmując się nawzajem

i wcale

nie różniły się kolorami.

Związek

Stałeś się zegarkiem elektronicznym.

Nie muszę Cię już nakręcać.

Ale i tak

wciąż oplatasz mój nadgarstek.

Dzieci

Lubię zapach autobusów zimą

i ich czerwone cielska

łypiące zaspanymi oczami.

I jeszcze przemoczone skarpetki

i wilgoć w nosie

i mróz pomarszczony

na Twojej twarzy.

Nareszcie

Żyłam Twoimi ustami

zapachem przesyłanych rzeczy

smutkiem półrocznym

i wizją powrotu.

Żyję Twoim zapachem

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.