Z zimną krwią

.

Robert Bryndza

Z zimną krwią

tom 5

Przełożyła Emilia Skowrońska

Copyright © by Robert Bryndza
Copyright for the Polish edition @ by Wydawnictwo FILIA, 2019
Copyright for this edition © by Virtualo, 2022

Skład i łamanie: eLitera

Projekt okładki: Małgorzata Drabina /Yellow Room

Tytuł oryginału: Cold Blood

Wydanie II

Warszawa 2022

ISBN 978-83-27275-97-4

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

www.virtualo.eu

Chcesz wydać książkę? Napisz do nas:
redakcja@virtualo.pl.

Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Motto

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Rozdział 71

Rozdział 72

Rozdział 73

Rozdział 74

Rozdział 75

Rozdział 76

Rozdział 77

Rozdział 78

Rozdział 79

Rozdział 80

Rozdział 81

Epilog

List od Roba

O autorze

Podziękowania

Dla Mamy i Taty, z całą moją miłością

Piekło – zawołał – próżne jest na teraz,

A wszystkie diabły zbiegły na nasz okręt.

– William Szekspir, Burza,
przeł. Leon Ulrich

Rozdział 1

Poniedziałek, 2 października 2017 roku

Główna inspektor Erika Foster osłoniła oczy przed deszczem, gdy ona i Moss pędziły wzdłuż South Bank brukowanym przejściem na południowym brzegu Tamizy. Odpływ ukazał brązowy pas mułu, cegieł i śmieci, które wypełniały koryto rzeki. Radio spoczywające w kieszeni długiej czarnej kurtki Eriki wydało metaliczny trzask. Po chwili usłyszała, jak policjant znajdujący się na miejscu zbrodni pyta, gdzie są.

– Tu Foster. Będziemy za dwie minuty.

Nadal trwała poranna godzina szczytu, ale robiło się coraz ciemniej, pojawiła się gęsta mgła. Przyśpieszyły i ruszyły obok centrali IBM i bladego skulonego budynku ITV Studios. To tutaj South Bank skręcało ostro na prawo, a potem rozszerzało się i przechodziło w obsadzoną drzewami aleję, prowadzącą do National Theatre i Hungerford Bridge.

– To tam – wysapała Moss, ciężko dysząc. Zwolniła. W odsłoniętym korycie rzeki, trzy metry poniżej, mała grupa ludzi stała na sztucznej plaży. Erika zaczęła masować sobie żebra, bo poczuła dziwne kłucie. Miała ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, górowała więc nad Moss, a deszcz sprawił, że jej krótkie blond włosy przylegały do głowy.

– Powinnaś mniej palić – powiedziała Moss, patrząc na nią. Odgarnęła z twarzy pasemka rudych włosów. Jej twarz pokrywało mnóstwo piegów, a pełne policzki były zarumienione od biegu.

– A ty powinnaś jeść mniej marsów – odparowała Erika.

– Jem mniej. Zredukowałam do jednego na śniadanie i jednego na lunch, do tego dochodzi porządna kolacja.

– Mam tak samo z fajkami. – Erika się uśmiechnęła.

Podeszły do kamiennych schodów prowadzących do Tamizy. Widniały na nich linie zasięgu przypływu, a ostatnie dwa schodki były śliskie od glonów. Plaża miała cztery metry szerokości i kończyła się nagle w miejscu, w którym burzyła się brązowa woda. Erika i Moss wyjęły legitymacje, grupka ludzi rozdzieliła się, by przepuścić je do cywilnej współpracowniczki policji, która próbowała chronić wielką, zniszczoną walizkę, na wpół zakopaną w piachu.

– Kazałam im odejść, ale nie chciałam zostawiać tego miejsca niepilnowanego – powiedziała z determinacją młoda kobieta, patrząc na Erikę przez strugi deszczu. Była niska i chuda.

– Jest pani sama? – spytała Erika, patrząc na walizkę. Przez dziurę w jednym końcu wystawały dwa blade obrzęknięte palce.

Pokiwała głową.

– Drugi dyżurny musiał zająć się alarmem w jednym z biurowców – odparła.

– Tak nie powinno być – wtrąciła Moss. – Zawsze ma być dwóch cywilów. Czyli przyjechała pani z nocnej zmiany w centrum Londynu? Sama?

– Dobrze, Moss... – zaczęła Erika.

– Ale to nie jest w porządku. Ci ludzie są ochotnikami! Dlaczego miasto nie może opłacić większej liczby funkcjonariuszy?

– Dołączyłam do ochotników, żeby zebrać doświadczenie i zostać policjantką...

– Musimy przepędzić stąd ludzi, zanim wszystkie dowody szlag trafi – przerwała Erika.

Moss skinęła głową, a potem ona i ochotniczka zaczęły zaganiać gapiów w stronę schodów. Na końcu niedużej plaży, obok wysokiego muru, Erika zauważyła dwie niewielkie dziury wykopane przez starszego człowieka o długich siwych włosach, mającego na sobie wielobarwne poncho. Nie zwracał uwagi na ludzi ani deszcz, tylko cały czas kopał. Erika wyjęła radio i wezwała wszystkich mundurowych, którzy przebywali w pobliżu. Odpowiedziała jej złowroga cisza. Zobaczyła, że mężczyzna w kolorowym ponchu zignorował również Moss i kopał dalej.

– Musi pan iść na górę – powiedziała, odsuwając się od walizki. Spojrzał na nią, a potem zaczął wygładzać górę piachu, która natychmiast nasiąkała wodą. – Przepraszam. Proszę pana. Mówię do pana.

– A kim pani jest? – spytał władczym tonem i dokładnie jej się przyjrzał.

– Główna inspektor Erika Foster – odparła i pokazała mu legitymację. – To miejsce zbrodni. Musi pan je opuścić. Teraz. – Przestał kopać i spojrzał na nią z absurdalnym wyrazem oburzenia na twarzy. – Czy wolno pani być tak niegrzeczną?

– Owszem, gdy ludzie blokują mi miejsce zbrodni.

– Ale to jest mój jedyny dochód. Wolno mi tutaj urządzać wystawy moich rzeźb z piasku. Mam pozwolenie od Rady Gminy Westminsteru.

Pogrzebał w swoim ponchu i wyjął laminowaną kartę ze zdjęciem, którą błyskawicznie zalał deszcz.

Z radia Eriki dobiegł głos:

– Z tej strony posterunkowi Warford i Charles... – Zobaczyła, jak dwaj młodzi funkcjonariusze śpieszą w stronę tłumu przy schodach.

– Skoordynujcie działania z inspektor Moss. Chcę zamknąć South Bank piętnaście metrów w obie strony – powiedziała, a potem ponownie schowała radio do kieszeni. Mężczyzna nadal wyciągał w jej stronę swoje pozwolenie. – Może pan to odłożyć.

– Jest pani niewychowana – oświadczył, mrużąc oczy.

– Owszem, a zaraz wykażę się jeszcze większym brakiem wychowania i każę pana aresztować. A teraz proszę wejść na górę.

Powoli wstał.

– To tak rozmawia się ze świadkiem?

– A co pan widział?

– To ja odkryłem tę walizkę, gdy kopałem.

– Była zagrzebana w piasku?

– Częściowo. Wczoraj jej tutaj nie było. Kopię tu codziennie, bo pływ cały czas przesuwa piasek.

– Dlaczego pan to robi?

– Bo jestem artystą, rzeźbię w piasku – odparł z dumą. – Z reguły pracuję właśnie tutaj. Rzeźbię syrenę siedzącą wysoko na skale i skaczącą rybę, to bardzo popularny...

– Czy dotykał pan walizki albo czegokolwiek? – spytała Erika.

– Oczywiście, że nie. Przestałem, gdy zobaczyłem... Gdy zobaczyłem, że walizka pękła, a ze środka wystają... palce.

Erika widziała, że mężczyzna się boi.

– Dobrze. Proszę iść na górę, musimy przyjąć od pana zeznania.

Dwaj policjanci i ochotniczka oddzielili przejście taśmą. Gdy mężczyzna chwiejnym krokiem ruszył w stronę schodów, do Eriki dołączyła Moss. Teraz już na plaży znajdowały się tylko one.

Naciągnęły lateksowe rękawiczki i podeszły do walizki. Palce wystające z dziury w brązowym materiale były nabrzmiałe i miały poczerniałe paznokcie. Moss delikatnie oczyściła szwy z piasku i odsłoniła zardzewiały zamek błyskawiczny. Erika musiała kilka razy za niego pociągnąć, ale wreszcie walizka się otworzyła. Razem z Moss powoli podniosły wieko. Wylało się trochę wody. Do walizki wepchnięto zwłoki mężczyzny. Moss się cofnęła i zatkała nos. Uderzył je smród gnijącego ciała i stojącej wody. Erika zamknęła oczy. Po chwili je otworzyła. Kończyny były białe i umięśnione. Ciało wyglądało, jakby składało się z łoju, który zaczął się łuszczyć, w pewnych miejscach było widać kości. Erika delikatnie uniosła korpus. Pod spodem znajdowała się głowa z rzadkimi czarnymi włosami.

– Jezu, odcięto mu głowę – powiedziała Moss, wskazując na szyję.

– I odrąbano nogi, żeby zmieścił się do walizki – dokończyła Erika. Nabrzmiała, ciężko pobita twarz, była nie do rozpoznania. Opuchnięty czarny język wystawał spomiędzy wielkich fioletowych warg. Delikatnie położyła tułów z powrotem na głowie i zamknęła walizkę.

– Musimy szybko wezwać kryminalistyków. Nie wiem, ile zostało nam czasu do nadejścia przypływu.

Rozdział 2

Godzinę później na miejscu zbrodni znalazła się ekipa z zakładu medycyny sądowej. Deszcz nadal lał, a mgła gęstniała, przysłaniając wierzchołki okolicznych budynków. Mimo deszczu na każdym końcu kordonu policyjnego zebrały się tłumy gapiące się na wielki biały namiot techników, rozłożony nad ciałem w walizce. Połyskiwał złowrogo na tle ciemnej, mętnej wody.

W środku było gorąco. Mimo chłodu mocne światła szybko ogrzały przestrzeń pod namiotem. Erika i Moss, ubrane w niebieskie kombinezony, towarzyszyły lekarzowi sądowemu Isaacowi Strongowi, który klęczał przy walizce z dwoma asystentami i fotografem. Isaac był wysokim, szczupłym mężczyzną. Tylko po łagodnych brązowych oczach i cienkich brwiach można było go rozpoznać pod kapturem i maską.

– Co możesz nam powiedzieć? – spytała Erika.

– Przez jakiś czas ciało przebywało w wodzie; widzicie żółte i zielone przebarwienia na skórze – odparł, wskazując pierś i brzuch denata. – Zimna woda spowolniła proces rozkładu...

– I to jest spowolniony proces rozkładu? – spytała Moss, zasłaniając maskę dłonią. Smród był wszechobecny. Wpatrywali się w zmasakrowane ciało. Wszystkie części zostały równo ułożone w walizce: po jednej nodze po każdej stronie korpusu, kolana zginały się w prawym górnym i lewym dolnym rogu; ręce były skrzyżowane na piersi, a odrąbana głowa została wsadzona pod spód.

Asystentka Isaaca otworzyła niewielką kieszeń w wewnętrznej stronie wieka walizki i wyjęła małą przezroczystą torebeczkę, zawierającą złotą obrączką ślubną, zegarek i złoty łańcuszek na szyję. Uniosła ją pod światło i badawczo oglądała.

– To pewnie jego, ale gdzie są ubrania? – spytała Erika. – Wygląda, jakby został spakowany, a nie porzucony. Jest jakiś dokument tożsamości?

Policyjny fotograf pochylił się i zrobił kolejne dwa zdjęcia. Pod wpływem ostrego światła lampy błyskowej zmrużyli oczy. Asystentka zaczęła przeszukiwać kieszeń walizki. Pokręciła głową.

– Rozczłonkowanie ciała w ten sposób i precyzja, z jaką zostało spakowane, wskazuje na wcześniejsze planowanie – powiedział Isaac.

– Ale po co pakować wartościowe przedmioty razem z ciałem? Dlaczego ich nie wziąć? To jakieś jaja – podsumowała Moss.

– Wydaje mi się, że może mieć to coś wspólnego z porachunkami gangów albo dilerów narkotykowych, ale to wy musicie to ustalić – odparł Isaac. Erika pokiwała głową, gdy drugi asystent Isaaca podniósł korpus, a fotograf zrobił zdjęcie odciętej głowy ofiary.

– W porządku, skończyłem – rzekł fotograf.

– Można zabrać ciało – powiedział Isaac. – Zaczął się przypływ.

Erika spojrzała w dół i zobaczyła, że jeden z odcisków stóp szybko wypełnił się wirującą wodą. W drzwiach namiotu stanął młody mężczyzna w kombinezonie.Trzymał nosze, na których leżał czarny worek.

Erika i Moss wyszły na zewnątrz i patrzyły, jak asystenci Isaaca otwierają worek, rozkładają, a następnie delikatnie niosą walizkę w kierunku noszy. Po kilku krokach się zatrzasnęła i prawie stracili równowagę.

– Chwileczkę, stójcie, stójcie! – krzyknęła Erika i weszła z powrotem do namiotu. Oświetliła latarką walizkę od spodu. W materiał, który zaczął się wybrzuszać i strzępić pod ciężarem ciała, zaplątała się jasna lina.

– Szybko, dajcie mi nożyczki! – warknął Isaac. Błyskawicznie rozpakowano sterylne nożyczki i mu podano. Pochylił się i odciął linę, dzięki czemu asystenci mogli bez problemu podnieść walizkę. Gdy położyli ją na noszach, rozpadła się. Podał im nożyczki i linę, wszystko zostało spakowane i opatrzone etykietą. Następnie zamknięto worek z walizką w środku.

– Dam znać, gdy skończę sekcję – powiedział Isaac. Wyszedł za asystentami, którzy z trudem pchali nosze przez piach, pozostawiając za sobą głębokie ślady po kółkach.

***

Kiedy Erika i Moss oddały kombinezony, wróciły na brukowaną drogę na South Bank i zobaczyły Nilsa Åkermana, kierownika zespołu kryminalistyków, który właśnie przyjechał ze swoją ekipą. Mieli pozbierać materiał dowodowy z miejsca zbrodni. Erika popatrzyła na zalewającą już plażę wodę i zaczęła wątpić, by dopisało im szczęście.

Nils był wysokim, chudym mężczyzną o patrzących przenikliwie niebieskich oczach, tego dnia trochę przekrwionych. Wyglądał na rozdrażnionego i wyczerpanego.

– Idealna pogoda dla kaczek – powiedział i kiwnął im głową. Mówił świetnie po angielsku z lekkim szwedzkim akcentem. Erika i Moss dostały parasole i spod nich obserwowały Nilsa i jego zespół, pracujących na kurczącej się plaży. Woda znajdowała się już kilkadziesiąt centymetrów od namiotu.

– Nigdy nie zrozumiem jego poczucia humoru – rzekła Moss. – Widzisz gdzieś jakieś kaczki?

– Chyba chodziło mu o to, że taka pogoda z pewnością spodobałaby się kaczkom, poza tym kto mówi, że to był żart?

– Ale powiedział to tak, jakby to był żart.To te szwedzkie poczucie humoru, słyszałam, że jest naprawdę dziwne.

– Skupmy się – poprosiła Erika. – Walizka mogła zostać wrzucona w górze rzeki i zaplątać się w linę, gdy niósł ją prąd.

– Można było ją wrzucić praktycznie wszędzie – odparła Moss.

Erika spojrzała na budynki i na drugi brzeg rwącej rzeki. Właśnie mijała ich barka, wyrzygująca czarny dym, a w drugą stronę, pod prąd, parły dwie długie wodne taksówki Thames Clipper.

– Wrzucenie w tym miejscu zwłok do wody byłoby głupie – zwróciła uwagę Erika. – Przez całą dobę widać je z biur. Poza tym trzeba nieść walizkę przez South Bank obok barów, kamer i świadków.

– Poznasz głupiego po czynach jego. Idealne miejsce do wrzucenia ciała dla kogoś z jajami. Ostatecznie jest tu mnóstwo uliczek, w których można się ukryć – powiedziała Moss.

– Twoja uwaga wcale nie jest pomocna.

– No cóż, z pewnością musimy docenić tego, kto to zrobił. Nie możemy założyć, że to kretyn.

Erika przewróciła oczami.

– Chodź, kupimy sobie kanapki i wrócimy do komisariatu.

Rozdział 3

Późnym popołudniem Erika i Moss wróciły na posterunek policji Lewisham Row, obie kompletnie przemoczone, ponieważ ulewa nie zelżała. Prace budowlane wokół komisariatu, które zaczynały się, gdy Erika została po raz pierwszy przydzielona do południowego Londynu, prawie zakończono, a siedmiopiętrowy posterunek policji był teraz otoczony przez kilka wieżowców z luksusowymi apartamentami.

Sierżant Woolf siedział za biurkiem w odrapanej dyżurce. Był to duży mężczyzna o jasnoniebieskich oczach, bladej twarzy i kilku podbródkach wylewających się na schludnie wyprasowaną koszulę. Przed jego biurkiem stała szczupła dziewczyna z końską twarzą. Na kościstym biodrze posadziła pulchnego chłopczyka. Malec trzymał wielką torbę słodyczy i nonszalancko je przeżuwał, obserwując rozmowę matki z Woolfem.

– Jak długo każe nam pan czekać? – spytała ostro. – Mam do załatwienia kilka spraw.

– To zależy od pani chłopaka i trzystu gramów kokainy, które przy nim znaleźliśmy – odparł radośnie.

– Ej. Założę się, że go wrobiliście – powiedziała, wskazując na niego długim różowym paznokciem.

– Czy pani sugeruje, że podrzuciliśmy mu narkotyki?

– Odpierdol się.

– Pani matka wyrzuciła pieniądze w błoto, posyłając panią do szkoły.

Dziewczyna zrobiła zdezorientowaną minę.

– O czym ty mówisz, człowieku? Skończyłam szkołę kilka lat temu.

Woolf uśmiechnął się uprzejmie i wskazał długi rząd wyblakłych zielonych krzeseł pod tablicą z ulotkami.

– Proszę usiąść. Gdy tylko czegoś się dowiem, od razu dam pani znać.

Dziewczyna popatrzyła na Erikę i Moss, poszła we wskazane miejsce i usiadła pod tablicą. Erika przypomniała sobie swój pierwszy dzień w Londynie po przeniesieniu z policji Manchesteru. Siedziała w tym samym miejscu i marudziła Woolfowi, że tak długo musi czekać, tyle że okoliczności były zupełnie inne.

– Dzień dobry, miłe panie. Pada, prawda? – rzucił Woolf na widok zmoczonych fryzur.

– Nie, tylko mży – odparła sarkastycznie Moss.

– Jest w środku? – spytała Erika.

– Tak. Nadinspektor suszy się i grzeje w swoim gabinecie.

Dziewczyna siedząca z dzieckiem włożyła do ust garść cukierków i zaczęła je ssać, patrząc wściekle na Erikę i Moss.

– Proszę uważać, żeby się pani nie udławiła, ponieważ nie do końca pamiętam, jak robi się chwyt Heimlicha – ostrzegł ją Woolf, wpuszczając policjantki do środka. Zniżył głos i pochylił się do Eriki. – Emerytura jest tak blisko, że niemal jej dotykam.

– Ile jeszcze? – spytała.

– Sześć miesięcy.

Uśmiechnęła się do niego, a potem zamknęła za sobą drzwi. Poszły długim, niskim korytarzem, mijając biura, w których dzwoniły telefony i pracowali ludzie. W tym komisariacie nigdy nie brakowało roboty, bo był największy na południe od rzeki i obsługiwał największy obszar Londynu i tereny do granic Kentu. Pośpieszyły do szatni w piwnicy i przywitały się z kilkoma funkcjonariuszami, którzy nie zdążyli się jeszcze przebrać przed swoją zmianą. Podeszły do szafek i wyjęły ręczniki, żeby się wytrzeć.

– Sprawdzę listę zaginionych osób – powiedziała Moss, wycierając włosy i twarz. Następnie zdjęła mokrą bluzę i zaczęła rozpinać bluzkę.

– A ja zacznę błagać o więcej policjantów – rzekła Erika, wytarła się i obwąchała białą bluzkę znalezioną w głębi szafki.

***

Erika przebrała się i poszła do gabinetu nadinspektor. Lewisham Row znajdował się w starym zniszczonym budynku z lat siedemdziesiątych, a ponieważ nastąpiły cięcia budżetowe, unikano wind, o ile nie chciało się utknąć w którejś z nich na pół dnia. Wchodziła szybko po dwa stopnie, aż do korytarza na ostatnim piętrze. Duże okno wychodziło na południowy Londyn, widok rozciągał się od zablokowanej obwodnicy biegnącej przez serce Lewisham, przez rzędy budynków mieszkalnych, aż po zieleń przy granicach Kentu.

Zapukała do drzwi i weszła do środka. Nadinspektor Melanie Hudson siedziała za biurkiem częściowo zasłonięta górą papierów. Była drobną, chudą kobietą z przyciętymi na boba cienkimi blond włosami, ale ten wygląd nie powinien nikogo zmylić – gdy sytuacja tego wymagała, robiła się naprawdę twarda. Erika zaczęła rozglądać się po gabinecie. Wyglądał na tak samo podniszczony jak reszta budynku. Półki nadal były puste i chociaż Melanie pracowała tutaj już od kilku miesięcy, pod ścianą wciąż stały nierozpakowane pudła. Jej płaszcz wisiał przy drzwiach na jednym z trzech haczyków.

– Właśnie przyjechałam z miejsca zbrodni w South Bank. Mężczyzna, brutalnie pobity, z odciętą głową i rozczłonkowany, a następnie starannie zapakowany w walizkę.

Melanie skończyła pisać i podniosła głowę.

– Biały?

– Tak.

– Czyli nie powiedziałabyś, że to przestępstwo na tle rasowym?

– Biały też może zginąć w rasistowskim ataku.

Melanie spojrzała na nią z ukosa.

– Wiem o tym, Eriko. Po prostu chcę mieć informacje na bieżąco. Od czasu Brexitu góra cały czas zwraca szczególną uwagę na przestępstwa na tle rasowym.

– Jest jeszcze wcześnie. To mogły być porachunki przestępców albo zabójstwo na tle homofobicznym. Było brutalne. Został spakowany do walizki nagi, z zegarkiem, obrączką i naszyjnikiem. Nie wiemy, czy te przedmioty należały do niego. Czekam na wyniki sekcji i badań śladów z miejsca zbrodni. Dam znać, do której kategorii zalicza się to zabójstwo, gdy tylko pojawi się więcej informacji.

– Eriko, jakie teraz prowadzisz sprawy?

– Właśnie rozwiązałam sprawę zabójstwa podczas rozboju z bronią w ręku. Poza tym mam kilka innych rozpoczętych spraw. Muszę ustalić tożsamość denata, a to wcale nie będzie łatwe. Jego twarz jest zmasakrowana, no i przez dłuższy czas przebywał w wodzie.

Melanie kiwnęła głową.

– Czy to była duża walizka?

– Tak.

– Teraz trudno kupić dużą walizkę. Szukałam takiej, gdy wyjeżdżaliśmy całą rodziną w połowie semestru, ale już ich nie produkują ze względu na ograniczenia wagowe. Wszystko o ładowności powyżej dwudziestu pięciu kilo może kosztować fortunę.

– Mam ci załatwić tę walizkę, gdy już technicy zakończą pracę?

– Bardzo śmieszne. Wydaje mi się jednak, że to ważna informacja. Niewiele firm produkuje walizki, w które mogłaby spakować się mała rodzina na dwa tygodnie – nie mówiąc już o wciśnięciu do niej dorosłego mężczyzny.

– A co z personelem? Ilu ludzi możesz mi dać? Chcę Moss i posterunkowego Johna McGorry’ego, świetny również jest sierżant Crane.

Melanie wydęła policzki i zaczęła przeszukiwać leżące na jej biurku dokumenty.

– W porządku. Mogę ci dać Moss, McGorry’ego... i wsparcie pracownika cywilnego. Zobaczymy, co z tego będzie.

– W porządku – odparła Erika. – Ale jest w tym coś dziwnego. Mam wrażenie, że będę potrzebować większego zespołu.

– Na razie dostaniesz tylko tyle. Informuj mnie na bieżąco – odparła Melanie i wróciła do pracy.

Erika wstała, aby wyjść, ale zatrzymała się przy drzwiach.

– Dokąd wyjeżdżacie na urlop?

– Do Jekaterynburga.

Uniosła brew.

– W Rosji?

Melanie przewróciła oczami.

– Nie pytaj. Mój mąż ma obsesję na punkcie niestandardowych celów wyjazdów.

– No cóż, w październiku nie będziecie potrzebowali tam kremu z filtrem.

– Zamknij za sobą drzwi – warknęła przełożona. Erika stłumiła złośliwy uśmiech i wyszła z gabinetu.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki